cogPG.PG139 334
χεῖρας διαφευξεῖται , δέού κῦμα θαλάσσης ὑπελθεῖν ἢ κατὰ πετρῶν ἠλιβάτων βαλεῖν ἑαυτὸν ἢ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις εὑρέσθαι ἀποκρυβήν ἢ κατὰ προφήτην φυγάδα κήτει θαλαττίῳ καταποθῆναι , ὁ δὲ τοιοῦτο μαν οὐδέν τι ποιεῖν ἐπεβάλετο , ἐπὶ κακῇ δὲ μοίρα τὴν τῶν Θεσσαλονικέων χειρίζων ἀρχὴν καὶ τὴν ἀρηγίαν ὁ καὶ γυναικῶν [ θ ] θηλύτερος καὶ τῶν ἐλάφων δειλότερος οὐκ εὐκλεῶς κληρωσάμενος , ἔλαθε τοὺς συλληψομένους αὐτόν τε καὶ τὴν πόλιν Θεσσαλονίκην καὶ πόῤῥωθεν ὅντας μεταπεμπόμενος ἄντικρυς , καὶ ἑαυτὸν ἐκείνοις ἐγχείριον ἑκούσιον ψώγρημα θέσθαι διὰ παντὸς μελετῶν . Οὐκοῦν καὶ τοῦ τῆς μάχης ἐνστάντος καιροῦ καὶ παντοίων ὅπλων καὶ μηχανῶν κινουμένων κατὰ τῆς πόλεως θεατὴς τῶν πολεμίων μάλιστα ἦν αὐτὸς , οὐκ ἀντίταλος . Οὔτε γὰρ δι´ ὅλης τῆς πολιορκίας ὥφθη ἐπεκδραμών , καίπερ διανιστώντων αὐτὸν οὐ μετρίως πρὸς τοῦτο οἶ τῆς πόλεως προησπίζοντο , οὔτε δράσειν οὔτως αὐτοῖς ἐνέδωκεν . ἀλλ´ ἦγχε τὸ τῶν πολιτῶν πρόθυμον οἷα καὶ σκυλάκων γενναῖον δρμημα θηρατὴς ἀχρειότατος . Τοίνυν οὐδενὶ τῶν ἀπάντων ὡπτο πανοπλίαν ἀμφιασάμενος , ἀλλ´ ἀπεῖχε κράνους καὶ θώρακος καὶ κνημίδων καὶ θυρεοῦ κατὰ τάς ἔσκιατραφημένας τῶν γυναικῶν και μηδὲν εἰδυίας πλέον γυναικωνίτιδος , καὶ περιῄει τὴν πόλιν ἡμιόνῳ ἔποχος μετ´ ἀναξυρίδος συνεπτυγμένης ὀπισθίῳ δεσμεύματι καὶ πεδίλων κομψῶν ἐστιγμένων χρυσῷ , ἐς αὐτὸν ἀποληγόντων ἀστράγαλον . Τῶν δὲ μηχανημάτων τὰ τείχη τυπτόντων καὶ βαλλόντων τοὺς λίθους ἔραζε , αὐτὸς εἰς γέλωτα εἶχε τὰ τῶν ἀφιεμένων πετρῶν ῥοιζήματα καὶ τὰ τοῦ περιβόλου ἐν τῷ πλήττεοθαι μυκήματα · κἀν τῷ ἐρείπεσθαι ῥήγματα , « Ἐνωτίζεσθε γοῦν , » ἔφασκε τοῖς ἐκείνῳ συνοῦσι φαύλοις ἀνδραρίοις , ὑπὸ ἀφῖδα ἰσχυρὰν τοῦ τείχους παραβύσμενος , » τὰ τῆς γραίας μωκὴματα , » ὁ τιὺηνοῦ εἰσέτι δεόμενος · ἐκάλει δ´ οὕτω τὴν μεγίστην τῶν ἐλεπόλεων , ὑφ´ ἦς ἠχρειοῦτο Ὃ τεῖχος τῆς πόλεως , τῶν λίθων ἐκπηδώντων τῆς ἀρμογῆς . · Τοιοῦτον τοίνυν προδότην ἡ Θεσσαλονικέῳν ότε κληρωσαμένη φύλακα δυστυχῶς , καὶ κυβερνήτην λαχοῦσα τὸν καταποντιστήν καὶ ἱατῆρα τὸν ψαρμακέα , ἐπ´ ὀλίγον ἀντισχοῦσα τοῖς ἐχθροῖς ὑπέκυψε . Τὰ δ´ ἐπὶ τούτοις γεγενημέναάλλη τίς ἐστι κακῶν Ο ᾤρ Ἰλιὰς , καὶ τραγικὰς ὑπερβαίνουσα συμφοράς · ἄπας γὰρ οἶκος των ἐνόντων ἠρήμωτα , οὐδ´ ἡν οκία τις σώζουσα , οὐ στενωπὸς τῶν ἀναιρούντων λυτρούμενος , οὐ κατάδυσις ἐπὶ πολὺ ἀποκρύπτουσα . Ἀλλ´ οὐδὲ σχῆμα ἠλεεῖτο ἐλεεινὸν , οὐδ´ ἐδυσωπεῖτο δυσώπησις , ἀλλὰ διὰ πάντων ἐχώρει τὸ ξίφος , καὶ θυμοῦ λῆξις ἡν ἡ ἀπάγουσα τοῦ βίου πληγή . Κενὴ δὲ καὶ ἡ κατὰ τοὺς ἱεροὺς νεὼς συνδρομὴ τῶν πολλῶν ἐδείκνυτο , καὶ ματαία ἡ ἐπὶ ταῖς εἰκασίαις ταίς θείαις πεποίθησις . Οἱ γὰρ βάρβαροι καὶ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα συγχέοντες πράγματα τεμᾷν οὐκ ᾔδεσαν τὰ Θεοῦ , οὕτ´ ἀσυλίαν παρεῖχον τοῖς εἰς τὰ τεμένη προστρέχουσιν · ἀλλ´ ὃ ἣν ἐπὶ τοῖς κοινοῖς δόμοις κατάντημα , τὸ μαχαίρᾳ δηλονότι παραυτίκα πεσεῖν ἤγουν τῆς οὐσίας ἁπάσης ψιλωθέντα τινὰ διαφεθῆναι , ὃπαρὰ τοῖς πορθηταῖς ἐς μεγίστην εὐποιίαν συνελογίζετο , τοῦτο καὶ οἱ ἐν τῷ νεῷ καταφεύγοντες πέρας εὕρισκον , ἵνα μὴ προσθείην καί τι βαρυσυμ φορώτερον ἕτερον , τὸ ἐκθλίβειν ἐκεῖσε κακῶς τὴν ψυχὴν τῇ τῶν μυριάδων συνδρομῇ τε καὶ συμπιλήσει , αἱ τοὺς θείους δόμους εἰσέδυσαν · κἀν τοῖς ἱεροῖς γὰρ μεθ
Lemmas: χείρ διαφεύγω , δήω κῦμα θάλασσα ὑπέρχομαι ἢ κατά πέτρα ἠλίβατος βάλλω ἑαυτοῦ ἢ ὄρος καί σπήλαιον εὑρίσκω ἀποκρυβή ἢ κατά προφήτης φυγάς κῆτος θαλάσσιος καταποθῆναι , ὁ δέ τοιοῦτος μείς οὐδείς τίς ποιέω ἐπιβάλλω , ἐπί κακός δέ μοῖρα ὁ ὁ Θεσσαλονικεύς χειρίζω ἀρχή καί ὁ ἀρηγίαν ὁ καί γυνή [ θ ] θῆλυς καί ὁ ἔλαφος δειλός οὐ εὐκλεής κληρόω , λανθάνω ὁ συλλαμβάνω αὐτός τε καί ὁ πόλις Θεσσαλονίκη καί πόρρωθεν εἰμί μεταπέμπω ἄντικρυς , καί ἑαυτοῦ ἐκεῖνος ἐγχείριος ἑκούσιος ψώγρημα τίθημι διά πᾶς μελέτη . οὐκοῦν καί ὁ ὁ μάχη ἐνίστημι καιρός καί παντοῖος ὅπλον καί μηχανή κινέω κατά ὁ πόλις θεατής ὁ πολέμιος μάλιστα εἰμί αὐτός , οὐ ἀντίταλος . οὔτε γάρ δις ὅλος ὁ πολιορκία ὁράω ἐπεκδραμών , καίπερ διανιστάω αὐτός οὖον μέτριος πρός οὗτος οἶς ὁ πόλις προασπίζω , οὔτε δράω οὔτως αὐτός ἐνδίδωμι . ἀλ ἄγχω ὁ ὁ πολίτης πρόθυμος οἷος καί σκύλαξ γενναῖος δρμημα θηρατής ἀχρεῖος . τοίνυν οὐδείς ὁ ἀπαντάω ὁράω πανοπλία ἀμφιάζω , ἀλ ἀπέχω κράνος καί θώραξ καί κνημίς καί θυρεός κατά ὁ σκιατραφέω ὁ γυνή και μηδείς οἶδα πλέω γυναικωνῖτις , καί περίειμι ὁ πόλις ἡμίονος ἔποχος μετέ ἀναξυρίδες συμπτυγμένος ὀπίσθιος δέσμευμα καί πέδιλον κομψός στίζω χρυσός , εἰς αὐτός ἀπολήγω ἀστράγαλος . ὁ δέ μηχάνημα ὁ τεῖχος τύπτω καί βάλλω ὁ λίθος ἔραζε , αὐτός εἰς γέλως ἔχω ὁ ὁ ἀφίημι πέτρα ῥοίζημα καί ὁ ὁ περίβολος ἐν ὁ πλήσσω μύκημα · ἐν ὁ ἐρείπω ῥῆγμα , « ἐνωτίζομαι γοῦν , » φάσκω ὁ ἐκεῖνος σύνειμι φαῦλος ἀνδράριον , ὑπό αφίδα ἰσχυρός ὁ τεῖχος παραβύω , » ὁ ὁ Γραῖα μωκὴματα , » ὁ τιανός εἰσέτι δήω · καλέω δδʹ οὗτος ὁ μέγας ὁ ἑλέπολις , ὑφ´ εἰμί ἀχρειόω ὅς τεῖχος ὁ πόλις , ὁ λίθος ἐκπηδάω ὁ ἁρμογή . · τοιοῦτος τοίνυν προδότης ὁ Θεσσαλονικεύς ὅτε κληρόω φύλαξ δυστυχής , καί κυβερνήτης λαγχάνω ὁ καταποντιστής καί ἱατῆρα ὁ ψαρμακέα , ἐπι ὀλίγος ἀντέχω ὁ ἐχθρός ὑποκύπτω . ὁ δδʹ ἐπί οὗτος γεγενημέναάλλη τίς εἰμί κακός ὁ ὦρ Ἰλιάς , καί τραγικός ὑπερβαίνω συμφορά · ἅπας γάρ οἶκος ὁ ἔνειμι ἐρημωτής , οὐδός ἐάν όκιο τις Σώζουσα , οὖον στενωπός ὁ ἀναιρέω λυτρόω , οὖον κατάδυσις ἐπί πολύς ἀποκρύπτω . Ἀλ οὐδέ σχῆμα ἐλεέω ἐλεεινός , οὐδός δυσωπέω δυσώπησις , ἀλλά διά πᾶς χωρέω ὁ ξίφος , καί θυμός λῆξις ἐάν ὁ ἀπάγω ὁ βίος πληγή . Κενός δέ καί ὁ κατά ὁ ἱερός ναός συνδρομή ὁ πολύς δείκνυμι , καί μάταιος ὁ ἐπί ὁ εἰκασία ὅς θεῖος πεποίθησις . ὁ γάρ βάρβαρος καί θεῖον καί ἀνθρώπινος συγχέω πρᾶγμα τέμνω οὐ οἶδα ὁ Θεός , ὕω ἀσυλία παρέχω ὁ εἰς ὁ τέμενος προστρέχω · ἀλ ὅς ὅς ἐπί ὁ κοινός δόμος κατάντημα , ὁ μάχαιρα δηλονότι παραυτίκα πίπτω ἤγουν ὁ οὐσία ἅπας ψιλόω τις διαφίημι , ὀπώρα ὁ πορθητής εἰς μέγας εὐποιία συλλογίζομαι , οὗτος καί ὁ ἐν ὁ ναῦς καταφεύγω πέρας εὑρίσκω , ἵνα μή προστίθημι καί τίς βαρυσυμ φορός ἕτερος , ὁ ἐκθλίβω ἐκεῖσε κακῶς ὁ ψυχή ὁ ὁ μυριάς συνδρομή τε καί συμπίλησις , ὁ ὁ θεῖος δόμος εἰσδύνω · ἐν ὁ ἱερός γάρ μετά