cogPG.PG139 220
τὴν εἰρημένην ἐτράποντο . Ἐνῆγε δὲ πρὸς τι τοιοῦτον μάλιστα ἔργον ὁ καστελλᾶνος Θεόδωρος , ὃς τῆς φρουραρχίας προΐστατο , οὐκ ὢν αἱμάτων ἀνὴρ , ἀλλὰ τῆς ἀγέλης πλέον Χριστοῦ , καὶ προτιθεὶς εἰρήνην τῆς διαστάσεως , καὶ ψιλορώμαιος , ὡς ἔδειξεν ὕστερον . Βασιλεὺς τοίνυν ὦσιν ἑστῶσιν ἀκούσας τὴν ἀγγελίαν , ἐζήτει θεάσασθαι καὶ πέρας αὐτίκα τὸ ἐφετόν , Πρὸ δὲ τοῦ τὰς ἀποκρίσεις ἄρας ἀποδοῦναι ἑαυτὸν εἰδωλοποίει τραχὺν , καὶ ὑπερορίοις ἀπειλαῖς ἐκέχρητο , εἰς μὴ δρῷεν ὅσα ἡ πρεσβεία κατεπαγγέλλεται . Ὡς οὖν ὀψὲ προσεῤῥύησαν , οὐδὲ τότε ὁμοῦ πάντες , ἀλλὰ κατὰ βραχεῖς , καὶ πεῖραν τοῖς ἐπιμένουσιν οἱ ἐξιόντες διδόντες ὡς οὐχ ὑπερόπτης ὁ βασιλεὺς οὐδέ τι τῶν ἀέλπτων ἐπιτελῶν τκσν καὶ τὸ δοκοῦν ὡφέλιμον ἐγκελεύεται · ἑαυτῷ γὰρ μὴ εἶναι πρὸς τρόπου , μηδ´ ἄλλως κρίνει , ἐασύλικόν τε καὶ ἐλευθέριον , ἢ μένειν ἐθέλοντας ἀπελαύνειν ἢ ἀπιέναι βουλομένοις προσίστασθαι πολλοὶ μὲν οὖν συμπαρέμειναν βασιλεῖ , καὶ πρὸ πάντων ὁ καστελλᾶνος Θεόδωρος · οἱ δὲ λοιποὶ πρὸς την πατρίδα Σικελίαν ἀνήχθησαν . σʹ . Βασιλεὺς δὲ , παριὼν εἴσω τῆς πόλεως , καὶ τὴν ἄκραν καταπλαγεὶς ὡς ὅπλοις οὐδ´ ὅλως ἁλώσιμον , καὶ φρουρὰν ἐπιστήσας ἀσφαλεστάτην ἐκ Γερμανῶν , ἄρας ἐκεῖθεν μετὰ [ . θ ] πάσης ὡς εἰχε τῆς στρατιᾶς εἰς , τὸν Αὐλῶνα μετασκηνοῖ , ἔνθα ἱκανὰς ἡμέρας , ἐναυλισάμενος τὴν εἰς Σικελίαν κυροῖ περαίωσιν , γνωματεύων ἤρεμον εἶναι τὸν μαχόμενον καὶ εἰρήνης τὸν πόλεμον πρύτανιν , κἀκείνας εὐδαιμονεῖν τῶν πόεων ὅσαι μὴ τοῖς τείχεσι , τοῖς δ´ ἔγχεσι φράννυν . ταῖς , ὡς τούς γε δι´ εἰρήνην τὸν πόλεμον ἀλυσκάζοντας λεληθέναι ἄντικρυς ἔφασκεν ἑαυτοὺς ὅτι πλείονες ἐντεθεν ὡς ἐκ πολύχοος γηιίου φύονται οἱ διάφοροι , ἡν ἔχουσιν ἀρχὴν περικόπτοντες καὶ σταθερᾶς ἐρήνης οὐδαμῶς ἀπολαύοντες . Ἀλλὰ « δειλοὶ , » φηοἰν ὁ Σολομών , « οἱ τῶν ἀνθρώπων εἰσὶ διαλογισμοὶ καὶ ἐπισφαλεῖς αἱ τούτων ἐπίνοιαι , ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου θεβαία καὶ ἀμετάπτωτος , οὐδ´ ἔστιν ὅστις τῶν ἀπάντων αὐτὴν παρακρούσεται . » Τότε τοίνυν τὸν Αανουήλ στηρίξαντα τὴν εἰς Σικελίαν κέλευθον , καὶ πρὸς τὴν νῆσον κατάραντα ἥτις Ἀειρονήσιον ἐπικέκλται , τοῦ ἐγχειρήματος ἐπέσχον διακυκήσασαι τὸ πέλαγος λαίλαπες καὶ καταποντιστικὰ τοῦτο ταράξαντα πνεύματα , βροντῶν τε μυκήματα ἐξαισίων , καὶ ἀσφραπῶν ἐκπυρηνίσματα τερατώδη καὶ ἀνάμματᾳ φοβερώτατα . Καὶ αὖθις δ´ ἐπιβαλλομένῳ καὶ τῆν περαίωσιν ἐπισπεύδοντι οὐχ ὑπέθηκεν ἑαυτὴν ἢ θέλασσα ταῖς ναυσὶν , ἀλλ´ ἀνεπήδα καὶ ἀνεβράσετὸ κάτωθεν . Ὡς οὖν ἀντέστησαν αἱ ἀντίπνοιαι , δλλύσροαι τὰ σκάφη γνόφῳ βαθεῖ , μόλις μὲν τῇ χερσῳ τινα τούτων προσώκειλαν , καὶ αὐτὸς δὴ ὅαοιλεὺς διεξέπλευσε βραδέως τὸν κίνδυνον , τὰ δὲ λοιπὰ διεσπάρη ἄλλα ἄλλοθι καὶ πάρεργον ἐγεγόνει κλύδωνος , Τῷ τοι τὴν δι´ ἑαυτοῦ πρὸς Σικελίαν τεραίωσιν ὡς ἀσύμφορον παρωσάμενος , ἀπαίρει μεν ἐκ τοῦ Αὐλῶνος ὡς ἔχων ἦν τῶν δυνάμεων , εἰς Λελαγονίαν ἀφιγμένος , καὶ καταστησάμενος ὡς ὅνιοῖσόν οἱ ἐδόκει τὰ πράγματα , κατὰ Σέρβων ἔγνω έεταθέσθαι τὸ πρόθυμον . Οὕτοι γὰρ , ἕως μὲν τὰ ῆανῆς ἠρεμεῖ τῇ κὐτοκράτορι , εὔνουν ἐπλαττοντο ἱέ
Lemmas: ὁ εἴρω τρέπω . ἐνάγω δέ πρός τίς τοιοῦτος μάλιστα ἔργον ὁ Καστελλάνος Θεόδωρος , ὅς ὁ φρουραρχία προΐστημι , οὐ εἰμί αἷμα ἀνήρ , ἀλλά ὁ ἀγέλη πλέω Χριστός , καί προτίθημι εἰρήνη ὁ διάστασις , καί ψιλορώμαιος , ὡς δείκνυμι ὕστερος . Βασιλεύς τοίνυν εἰμί ἵστημι ἀκούω ὁ ἀγγελία , ζητέω θεάομαι καί πέρας αὐτίκα ὁ ἐφετός , πρό δέ ὁ ὁ ἀπόκρισις ἀείρω ἀποδίδωμι ἑαυτοῦ εἰδωλοποιέω τραχύς , καί ὑπερόριος ἀπειλή χράομαι , εἰς μή δράω ὅσος ὁ πρέσβυς κατεπαγγέλλομαι . ὡς οὖν ὀψέ προσρέω , οὐδέ τότε ὁμοῦ πᾶς , ἀλλά κατά βραχύς , καί πείρω ὁ ἐπιμένω ὁ ἔξειμι δίδωμι ὡς οὐ ὑπερόπτης ὁ βασιλεύς οὐδέ τίς ὁ ἄελπτος ἐπιτελέω τκσν καί ὁ δοκέω ὠφέλιμος ἐγκελεύω · ἑαυτοῦ γάρ μή εἰμί πρός τρόπος , μηδ´ ἄλλως κρίνω , ἐασύλικόν τε καί Ἐλευθέριον , ἢ μένω ἐθέλω ἀπελαύνειν ἢ ἀφίημι βούλομαι προσίστημι πολύς μέν οὖν συμπαραμένω βασιλεύς , καί πρό πᾶς ὁ Καστελλάνος Θεόδωρος · ὁ δέ λοιπός πρός ὁ πατρίς Σικελία ἀνάγω . σός . Βασιλεύς δέ , πάρειμι1 εἴδομαι ὁ πόλις , καί ὁ ἄκρος καταπλάσσω ὡς ὅπλον οὐδός ὅλως ἁλώσιμος , καί φρουρά ἐφίστημι ἀσφαλής ἐκ Γερμανός , ἀείρω ἐκεῖθεν μετά [ . θ ] πᾶς ὡς ἔχω ὁ στρατιά εἰς , ὁ Αὐλών μετασκηνόω , ἔνθα ἱκανός ἡμέρα , ἐναυλίζω ὁ εἰς Σικελία κυρόω περαίωσις , γνωματεύω ἤρεμος εἰμί ὁ μάχομαι καί εἰρήνη ὁ πόλεμος πρύτανις , ἐκεῖνος εὐδαιμονέω ὁ ποιέω ὅσος μή ὁ τεῖχος , ὁ δδʹ ἔγχος φράννυν . ὁ , ὡς ὁ γε δις εἰρήνη ὁ πόλεμος ἀλυσκάζω λανθάνω ἄντικρυς φάσκω ἑαυτοῦ ὅτι πλείων ἐντίθημι ὡς ἐκ πολύχοος γηιιος φύω ὁ διάφορος , ἐάν ἔχω ἀρχή περικόπτω καί σταθερός ῥαίνω οὐδαμῶς ἀπολαύω . ἀλλά « δειλός , » φηοἰν ὁ Σολομών , « ὁ ὁ ἄνθρωπος εἰμί διαλογισμός καί ἐπισφαλής ὁ οὗτος ἐπίνοια , ὁ δέ βουλή ὁ κύριος θεβαία καί ἀμετάπτωτος , οὐδός εἰμί ὅστις ὁ ἀπαντάω αὐτός παρακρούω . » τότε τοίνυν ὁ Αανουήλ στηρίζω ὁ εἰς Σικελία κέλευθος , καί πρός ὁ νῆσος καταίρω ὅστις Ἀειρονήσιον ἐπικλάω , ὁ ἐγχείρημα ἐπέχω διακυκάω ὁ πέλαγος λαῖλαψ καί καταποντιστικός οὗτος ταράσσω πνεῦμα , βροντή τε μύκημα ἐξαίσιος , καί ἀσφραπῶν ἐκπυρήνισμα τερατώδης καί άναμμα φοβερός . καί αὖθις δδʹ ἐπιβάλλω καί ὁ περαίωσις ἐπισπεύδω οὐ ὑποτίθημι ἑαυτοῦ ἢ θέλασσα ὁ ναῦς , ἀλ ἀναπηδάω καί ἀναβράσσω κάτωθεν . ὡς οὖν ἀνθίστημι ὁ ἀντίπνοια , δλλύσροαι ὁ σκάφη γνόφος βαθύς , μόλις μέν ὁ χέρσος τις οὗτος προσωκειλαω , καί αὐτός δή οαοιλαας διεκπλέω βραδύς ὁ κίνδυνος , ὁ δέ λοιπάς διασπείρω ἄλλος ἄλλοθι καί πάρεργον γίγνομαι κλύδων , ὁ ὅς ὁ δις ἑαυτοῦ πρός Σικελία τεραιους ὡς ἀσύμφορος παρόω , ἀπαίρω μέν ἐκ ὁ Αὐλών ὡς ἔχω εἰμί ὁ δύναμις , εἰς Λελαγονίαν ἀφικνέομαι , καί καθίστημι ὡς ὅσιος ὁ δοκέω ὁ πρᾶγμα , κατά Σέρβος γιγνώσκω τείνω ὁ πρόθυμος . οὕτος γάρ , ἠώς μέν ὁ ἑανός ἠρεμέω ὁ κυτοκρατωρ , εὔνους πλάσσω ἰός