cogPG.PG139 322
δρῶν ὅσα εἰσηγοῦντο οἱ ἐπιστάται , μέχρι τοῦ δι´ ἀγχόνης τὸ πέρας δέξασθαι τῆς ζωῆς . Τὴς δὲ πράξεως ταύτης οὕτω τετελεσμένης οἰκτρῶς , ἀρμόζεται Ἀνδρονίκῳ πρὸς συμβίωσιν Ἅννα ἡ τοῦ βασιλέως Ἀλεξίου μνηστὴ , θυγάτηρ οὖσα τοῦ τὴν ἀρχὴν τῶν Φράγγων διέποντος . Καὶ οὐκ ἠσχύνετο Κρονίων ἀπόζων ἀνεψιοῦ γυναικὶ μιλτοπαρήῳ καὶ τρυφερᾷ καὶ μήπω τὸ ἑνδέκατον ἔτος ἐξηνυκυίᾳ συγκατακείμενος ἀθεμίτως , καὶ παραγκαλιζόμενος ὁ πέπων τὴν ὀμφακίζουσαν , ὁ ὑπέρωρος τὴν ἡλικίαν τὴν ὁρθότιτθον νεάνιδα , καὶ ὁ ῥικνὸς τῷ χρόνῳ καὶ χαλαρὸς τὴν ῥοδοδάκτυλον κορίσκην καὶ δρόσον ἔρωτος στάζουσαν . Βασιλεύσας δ´ Ἀνδρόνικος αἰτεῖται τὸν πατριάρχην Βασίλειον καὶ τὴν τότε σύνοδον λυθῆναι τοῦ ὅρκου ὃν εἶχεν αὐτὸς ὀμωμοκὼς τῷ βασιλεῖ Μανουήλ καὶ τῷ ἐκείνου ταλαιπώρῳ παιδί , καὶ οἱ ἄλλοι σὺν τούτῳ πάντες , ὅσοι παραβάται ὥφθησαν τῶν ὁμωμοσμένων . Καὶ οἱ μὲν , ὡς εἰ δεσμεῖν ἀδιαφόρως καὶ λύειν τὰ πάντα εἰλήφασι πρὸς Θεοῦ , τόμους ἑξέθεντο αὐτίκα δι´ ὧν ἀμνηστίαν τῶν ἠνομημένων τοῖς μὴ εὐόρκοις ἐδίδοσαν ἀπαξάπασιν . Ὁ δὲ ὡς θαυμαστήν τινα παρέχει τὴν ἀμοιβὴν τοῖς τῶν ἐπιταγμάτων αὐτοῦ πληρωταῖς . Ἡ δὲ ἦν καὶ τῶν τότε μὲν εἰτηθέντων ῥαδία τερμάτωσις , ἂ μικρὰ δήπουθεν ἦσαν καὶ περὶ μικρῶν ὑφηγούμενα · ἡ δὲ μεγίστη τὸ συνεδρεύειν ἐκείνους αὐτῷ σκιμποδίσκων παρατιθεμένων καὶ παρεισφερομένων τῷ βασιλείῳ θρόνῳ , ὃ καὶ οὐχ ἧττον εἰς γέλωτα τῶν ἔλομένων καὶ καταδεξαμένον ἀρχιερέων οὐκ ἐπὶ συχναῖς ἡμέραις συμβὰν ἤπερ φαντασίαν τιμῆς καὶ δόξης ἵνδαλμα , ἐπὶ τὴν προτέραν ἐπανῆλθε συνήθειαν , καθὰ καὶ ξύλον ἐτικλινὲς βίᾳ πρὸς τὴν προτέραν ἔξιν ἐπάνεισιν ἀνεθέν Μᾶλλον μὲν οὖν καὶ ταύτης πολὺ παοεσπάσατο · ἵνα γὰρ μὴ δοκῇ Ἀνδρόνικος παλιμβολώτατος ἐνθρώπων καὶ ἀστασίαν ἤθους ἐπὶ ταῖς ἑαυτοῦ πράξεσι νοσῶν , τὸ εἰς ὄψιν ἐκείνῳ ἐλθεῖν οἱ ἀρχιερεῖς οὗτοι οὐχ εὔρισκον εὐχερές ἐπὶ βήματος καθημένῳ μετέπειτα λαμπροῦ . Καὶ οἱ[Ῥ . ] πρὸ μικροῦ τῆς βασιλικῇ συνεδρίᾳ σεμνυνόμενοι , καὶ γέρας εἰληφέναι τοῦτο Δαυῖδικῶς ὡς πιστοὶ τῆς γῆς βρενθυόμένοι τότε ὑπενόστουν ἐγκαλυπτόμενοι καὶ ταλανίζοντες ἑαυτοὺς , οἷς Θεοῦ ἀπέστησαν τὰ ἄλυτς λύοντες καὶ τὸν ἐμπαίκτην διακενῆς Ἀνδρόνικον θεραπεύοντες . Ὃς δὲ τὰ κατὰ τὴν ἀνάῤῥησιν τοῦ Ἀνδρονίκου καὶ τὴν ἀναίρεσιν Ἀλεξίου τοῦ βασιλέως δῆλα ἦσαι Ἀλεξίῳ τε τῷ Βρανᾷ καὶ Ἀνδρονίκῳ τῶ Λαπαρδᾷ οῖς τῶν ταγμάτων στρατηγοῖς ἅπερ ἀντεφέρετο κατὰ τὸν Νίσον καὶ τὴν Βρανίτζοβαν τῷ τῆς Οὐγγρίας ῥηγὶ τῷ Βελᾷ , πορθοῦντι τὰ ἐκεῖ πάντα καὶ τοιοῦντι κακῶς τοῖς ξίφεσιν , ἅτερος μὲν τῶν ἀρχηγῶν ὁ Λαπαρδᾶς ἀπειρητέαν κέκρικε τὴν ζωήν καὶ τὴν εὐρυχανὸῆ γένυν Ἀνδρονίκου διὰ παντὸς ὑπθλέπετο καταχάσκειν ἔκτοτε μέλλουσαν καὶ αὐτοῦ · ὁδέ γε Βρανᾶς ἀσμένως τὴν μετάθεσιν τῆς βασιλείας θπέφερεν , ἤδη τῷ χορῷ ἐγγραφεὶς οἷς Ἀνδρόνικος προσέβλεπεν ἥμερον . Πολλὰς οὖν ὁ Λαπαρδᾶς Ἀνθόνικος ὅσους τραπόμενος ἐνθυμήσεων , καὶ κατὰ Κύνα Λάκαιναν ἢν θευσεῖται ἰχνηλατήσας , μίαν εὔτισκε σώζουσαν ἀτραπὸν τὸ τῆς ὄψεως καὶ ἐξουσίας ἀποπλάζεσθαι Ἀνδρονίκου . Καὶ εἶχεν ἂν ἑαυτὸν ἀπαθῆ
Lemmas: δράω ὅσος εἰσηγέομαι ὁ ἐπιστάτης , μέχρι ὁ δις ἀγχόνη ὁ πέρας δέχομαι ὁ ζωή . σής δέ πρᾶξις οὗτος οὗτος τελέω οἰκτρός , ἁρμόζω Ἀνδρόνικος πρός συμβίωσις Ἅννα ὁ ὁ βασιλεύς Ἀλέξιος μνηστός , θυγάτηρ εἰμί ὁ ὁ ἀρχή ὁ Φράγγος διέπω . καί οὐ αἰσχύνω Κρονίων ἀπόζω ἀνεψιός γυνή μιλτοπαρημαι καί τρυφερός καί μήπω ὁ ἑνδέκατος ἔτος ἐξανύω συγκατάκειμαι ἀθέμιστος , καί παραγκαλίζομαι ὁ πέπων ὁ ὀμφακίζω , ὁ ὑπέρωρος ὁ ἡλικία ὁ ορθοτιτθος νεᾶνις , καί ὁ ῥικνός ὁ χρόνος καί χαλαρός ὁ ῥοδοδάκτυλος κορίσκη καί δρόσος Ἔρως στάζω . βασιλεύω δδʹ Ἀνδρόνικος αἰτέω ὁ πατριάρχης Βασίλειος καί ὁ τότε σύνοδος λύω ὁ Ὅρκος ὅς ἔχω αὐτός ὄμνυμι ὁ βασιλεύς Μανουήλ καί ὁ ἐκεῖνος ταλαίπωρος παῖς , καί ὁ ἄλλος σύν οὗτος πᾶς , ὅσος παραβάτης ὁράω ὁ ὁμόω . καί ὁ μέν , ὡς εἰμί δεσμέω ἀδιάφορος καί λύω ὁ πᾶς λαμβάνω πρός Θεός , τόμος ἐκτίθημι αὐτίκα δις ὅς ἀμνηστία ὁ ἀνομέω ὁ μή εὔορκος δίδωμι ἀπαξάπασιν . ὁ δέ ὡς θαυμαστός τις παρέχω ὁ ἀμοιβή ὁ ὁ ἐπίταγμα αὐτός πληρωτής . ὁ δέ εἰμί καί ὁ τότε μέν εἰτηθέντων ῥᾴδιος τερμάτωσις , ὅς μικρός δήπουθεν εἰμί καί περί μικρός ὑφηγέομαι · ὁ δέ μέγας ὁ συνεδρεύω ἐκεῖνος αὐτός σκιμποδίσκος παρατίθημι καί παρεισφέρω ὁ βασίλειος θρόνος , ὅς καί οὐ κακός εἰς γέλως ὁ αἱρέω καί καταδέχομαι ἀρχιερεύς οὐ ἐπί συχνός ἡμέρα συμβαίνω ἤ2 φαντασία τιμή καί δόξα ίνδαλμα , ἐπί ὁ πρότερος ἐπανέρχομαι συνήθεια , καθά καί ξύλον ετικλινη βία πρός ὁ πρότερος ἐξέρχομαι ἐπάνειμι ἀνίημι μᾶλλος μέν οὖν καί οὗτος πολύς παοσπαω · ἵνα γάρ μή δοκέω Ἀνδρόνικος παλίμβολος ἐνθρώπων καί ἀστασία ἦθος ἐπί ὁ ἑαυτοῦ πρᾶξις νοσέω , ὁ εἰς ὄψις ἐκεῖνος ἔρχομαι ὁ ἀρχιερεύς οὗτος οὐ εὑρίσκω εὐχερής ἐπί βῆμα κάθημαι μετέπειτα λαμπρός . καί οἱ[Ῥ . ] πρό μικρός ὁ βασιλικός συνεδρία σεμνύνω , καί γέρας λαμβάνω οὗτος Δαυῖδικῶς ὡς πιστός ὁ γῆ βρενθύω τότε ὑπονοστέω ἐγκαλύπτω καί ταλανίζω ἑαυτοῦ , ὅς Θεός ἀφίστημι ὁ ἄλυτος λύω καί ὁ ἐμπαίκτης διακενῆς Ἀνδρόνικος θεραπεύω . ὅς δέ ὁ κατά ὁ ἀνάρρησις ὁ Ἀνδρόνικος καί ὁ ἀναίρεσις Ἀλέξιος ὁ βασιλεύς δῆλος ἀείδω Ἀλέξιος τε ὁ Βρανά καί Ἀνδρόνικος ὁ Λαπαρδάς Δαναός ὁ τάγμα στρατηγός ὅσπερ ἀντιφέρω κατά ὁ Νῖσος καί ὁ βρανιτζοβαινω ὁ ὁ Οὐγγρίας ῥῆξ ὁ Ἥλιος , πορθέω ὁ ἐκεῖ πᾶς καί τοιοῦντι κακῶς ὁ ξίφος , ἕτερος μέν ὁ ἀρχηγός ὁ Λαπαρδάς ἀπειρητέος κρίνω ὁ ζωή καί ὁ εὐρυχανής γένυς Ἀνδρόνικος διά πᾶς ὑποτρέπω καταχάσκω ἔκτοτε μέλλω καί αὐτός · ὁδός γε Βρανάς ἄσμενος ὁ μετάθεσις ὁ βασίλεια φθείρω , ἤδη ὁ χορός ἐγγράφω ὅς Ἀνδρόνικος προσβλέπω ἥμερος . Πολύς οὖν ὁ Λαπαρδάς ανθονικη ὅσος τρέπω ἐνθύμησις , καί κατά Κύνα Λάκαινα εἄν θέω ἰχνηλατέω , εἷς ευτισκω σῴζω ἀτραπός ὁ ὁ ὄψις καί ἐξουσία ἀποπλάζω Ἀνδρόνικος . καί ἔχω εἄν ἑαυτοῦ ἀπαθής