cogPG.PG139 472
τὸ ἀντίμαχον , ἐπεὶ καὶ κατεπαρθὲν τῶν Ῥωμαίων ὀπίσω τούτων εἴπετο τραπομένων πρὸς ὑπονόστησιν , καὶ τὰ δόρατα ἐπεκράδαινον . Εἰσιὼν οὖν Ἀλέξιος τὰ βασίλεια πρὸς ἀπόδρασιν ἐνσκευάζεται , ὡς εἴπερ φερομένην τὴν πόλιν εἰς ἀτυχὲς πτῶμα καὶ ὑπὲρ αἷσαν ἀφαντῶσαι διεπονεῖτο , καὶ τὸν ταύτης ἀποτεταμένον συνέτεμεν ὄλεθρον . Τὰ τοῦ σκοποῦ τοίνυν κοινωσάμενος μετρίοις τῶν κατευναστριῶν ἀκεῖνῳ καὶ συγγενῶν , κἀκ τῶν θυγατέρων τὴν Εἰρήνην καὶ δέκα χρυσίου ἐνθέμενος κεντηνάρια καὶ κόσμους ἄλλους βασιλικοὺς ἐκ λίθων τιμαλφῶν συγκειμένους καὶ μαργάρων διαφανῶν , περὶ τὴν πρώτην ἄρας φυλακὴν τῆς νυκτὸς ἤλαυνεν εἰς τὸ Δεβελτὸν , ἔνθα τὴν οἰκείαν προητοίασεν ἄφιξιν . δείλαιος ἐν ἀνθρώποις , μὴ φίλτρῳ παίδων μαλαχθείς , μὴ γυναικὸς ἔρωτι δαμας´ εἰς , μὴ τηλικαύτη πόλει μαλακισθείς , μηδέ τι τῶν ἄλλων εἰς νουν βαλόμενος , φιλοψυχίᾳ δὲ καὶ δειλανδρίᾳ σωτηρίαν ἑαυτῷ , καὶ ταύτην ἀμφίβολον , χωρῶν καὶ πόλεων τοσούτων καὶ γένους παντὸς ἀλλαξάμενος . Ἐβασίλευε μὲν οὖν ἐνιαυτοὺς ὀκτὼ καὶ μῆνας τρεῖς καὶ ἡμέρας δέκα , ἦν δὲ τὰ μὲν ἐς πόλεμον ὁποῖος εἴρηται , οὐδὲ τὰ πρὸς κοινὴν διοίκησιν ἀπεξεσμένος παντάπασιν , ἵνα μὴ λέγοιμι ὡς ἐξέκλινεν εἰς τὸ πάντη ὀλίγωρον . Τὰ δ´ ἅλλα οὐκ ἦν τις ἀπόβλητος , χαρίεις δὲ τὸ ἦθος , εὐῆλξ καὶ ὄρθιος . Πλέον δὲ πάντων τῷ μειλιχίῳ το ἤθους ἐκέκαστο , μὴ δυσπρόσοδος ὤν , οὔτε μὴν ὑποσκζομένῳ προσώπῳ καὶ ὑπεροφρυάζοντι βλέμματι ἐκκρούων καὶ τὸ ὑπ´ ὀδόντα γρῦξαί τινα , ἀλλ´ ἦν τοῦ βουλομένου παντὸς προσελθεῖν ἐκείνῳ καὶ δεηκαὶ τοὺς κόλακας λαμπρῶς περιίστατο . Ἔχων δὲ τὴν συνείδησιν βάλλουσαν ἐφ´ οἷς ἠνόμησεν εἰς τὸν ἕδτοφόν . τὸ κρεῶν ἐδεδίει καὶ τὴν πάντα περισκοποῦσαν τὰ θνητῶν πράγματα δίκν διηνεκῶς ὑπεἤχθετο . Εἰ δὲ μέγα καὶ βασιλεῦσιν ἐργῶδες τὸ μὴ τῶν ἀσταχύων ἐκτέμνειν τοὺς ὑπερέχοντας μηδὲ θηριωδῶς ἐμπηδᾶν τοῖς παραλυπήσασι , καὶ τοῦτο προσπλουτοῦντα ἴδη τις ἂν τὸν Ἀλέξιον · οὐδὲ γὰρ πρὸς φυτείαν σκότους ὀφθαλμοὺς ἐπαττάλευσεν , οὐδὲ κλαδῶν ἦν ὡς ἀμπέλους τὰ τοῦ σῶματος ἀκρωτήρια , μάγειρος ἀνθρώπων γενόμενος . Οὐδ´ ὅσον χρόνον τὴν στυγνόχροον πορφύραν ἐνεδέδυτο , γυνή τις ἡμφιάσατο μέλανα χήτει ἀνδρὸς , ὅν μέλας ἐκάλυψε θάνατος . Οὐδὲ πῦρ ἔβλεψε τῶν ὀμμάτων ὡς τῶν λίθων οἱ ἀκτινώδεις , οὐδ´ ἐνέφυ τισὶν εἰς ἐπήρειαν ὡς λείβειν θρόμβους δακρύων ὁποῖα τὰ τῶν μαργάρων σφαιρώματα . ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΙΣΑΑΚΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ . αʹ . Ὥὸε μὲν οὖν ἤλαυνεν ἐς Δεβελτὸν Ἀλέξιος . ὑπ´ οὐδενὸς ἐλαυνόμενος . Ἡν δ´ ἄρα οὐ μόνον χαλεπὸν γιυνὴ , καὶ τὸ τῆς συνευνάσεως φίλτρον βλάψειε μᾶλλον ἢ ὡφελήσειε , καθά τις ἐγνωμάτευσε τῶν πάλαι , κακῶς ἐς βασιλείαν παθὼν προκοίτου γυναικὸς εἰσηγήσεσιν · ἀλλὰ καὶ γύννις ἀνὴρ ἀργαλέον πρᾶγμα καὶ χείριστον , καὶ τί οὐκ ἄν ἐπαχθὲς καὶ εἰς κίνδυνον ἐλαῦνον τὸν ἔσχατον τὸ ὑπ´ ἐκεῖνον ταττόμενον πείσεται ; ὃ ὅὴ καὶ Ῥωμαίοις αὐτοῖς συνενήνεκται , ἀνειμένους καὶ χαλαροὺς καὶ τὸν ἀπολαυστικὸν βίον μεταδιώκοντας δυστυχήσασιν Σὐτοκράτορας , τοὺς δ´ αὐτοὺς καὶ δυσπάλαιστον μὲν τὴν ἀνάκην , ἀνύποιστον δε τὸ περὶ ψυχῆς δέος δι´
Lemmas: ὁ Ἀντίμαχος , ἐπεί καί καταπείρω ὁ Ῥωμαῖος ὀπίσω οὗτος εἶπον τρέπω πρός ὑπονόστησις , καί ὁ δόρυ ἐπικραδαίνω . εἴσειμι οὖν Ἀλέξιος ὁ βασίλεια πρός ἀπόδρασις ἐνσκευάζω , ὡς εἴπερ φέρω ὁ πόλις εἰς ἀτυχής πτῶμα καί ὑπέρ αἶσα ἀφαντόω διαπονέω , καί ὁ οὗτος ἀποτείνω συντέμνω ὄλεθρος . ὁ ὁ σκοπός τοίνυν κοινόω μέτριος ὁ κατευνάστρια ἀκέων καί συγγενής , ἐκ ὁ θυγάτηρ ὁ Εἰρήνη καί δέκα χρυσίον ἐντίθημι κεντηνάριον καί κόσμος ἄλλος βασιλικός ἐκ λίθος πολύτιμος σύγκειμαι καί μάργαρον διαφανής , περί ὁ πρῶτος ἀείρω φυλακή ὁ νύξ ἐλαύνω εἰς ὁ Δεβελτός , ἔνθα ὁ οἰκεῖος προητοιααω ἄφιξις . δείλαιος ἐν ἄνθρωπος , μή φίλτρον παῖς μαλάσσω , μή γυνή Ἔρως δαμάς εἰς , μή τηλικόσδε πόλις μαλακίζομαι , μηδέ τίς ὁ ἄλλος εἰς νόος βάλλω , φιλοψυχία δέ καί δειλανδρία σωτηρία ἑαυτοῦ , καί οὗτος ἀμφίβολος , χώρα καί πόλις τοσοῦτος καί γένος πᾶς ἀλλάσσω . βασιλεύω μέν οὖν ἐνιαυτός ὀκτώ καί μείς τρεῖς καί ἡμέρα δέκα , εἰμί δέ ὁ μέν εἰς πόλεμος ὁποῖος εἴρω , οὐδέ ὁ πρός κοινός διοίκησις ἀποξεσμένος παντάπασι , ἵνα μή λέγω ὡς ἐκκλίνω εἰς ὁ πάντῃ ὀλίγωρος . ὁ δδʹ ἄλλος οὐ εἰμί τις ἀπόβλητος , χαρίεις δέ ὁ ἦθος , εὐῆλξ καί ὄρθιος . πλέος δέ πᾶς ὁ Μειλίχιος ὁ ἦθος καίνυμαι , μή δυσπρόσοδος εἰμί , οὔτε μήv ὑποσκοπέω πρόσωπον καί ὑπεροφρυάζω βλέμμα ἐκκρούω καί ὁ ὑπό ὀδούς γρύζω τις , ἀλ εἰμί ὁ βούλομαι πᾶς προσέρχομαι ἐκεῖνος καί δεηκαὶ ὁ κόλαξ λαμπρῶς περιίστημι . ἔχω δέ ὁ συνείδησις βάλλω ἐφίημι ὅς ἀνομέω εἰς ὁ ἕδτοφόν . ὁ κρέας δείδω καί ὁ πᾶς περισκοπέω ὁ θνητός πρᾶγμα δίκν διηνεκής ὑπέχω . εἰμί δέ μέγας καί βασιλεύς ἐργώδης ὁ μή ὁ ἄσταχυς ἐκτέμνω ὁ ὑπερέχω μηδέ θηριώδης ἐμπηδάω ὁ παραλυπέω , καί οὗτος προσπλουτέω ἴδη τις εἄν ὁ Ἀλέξιος · οὐδέ γάρ πρός φυτεία σκότος ὀφθαλμός πατταλεύω , οὐδέ κλάδος εἰμί ὡς ἄμπελος ὁ ὁ σῶμα ἀκρωτήριον , μάγειρος ἄνθρωπος γίγνομαι . Οὐδ ὅσος χρόνος ὁ στυγνόχροος πορφύρα ἐνδύω , γυνή τις ἀμφιάζω μέλας χῆτος ἀνήρ , ὅς μέλας καλύπτω θάνατος . οὐδέ πῦρ βλέπω ὁ ὄμμα ὡς ὁ λίθος ὁ ακτινώδης , οὐδός ἐμφύω τις εἰς ἐπήρεια ὡς λείβω θρόμβος δάκρυ ὁποῖος ὁ ὁ μάργαρον σφαίρωμα . Βασίλεια δύο Ἰσαάκιος ὁ Ἄγγελος ΚΑΙ ὁ υἱός αὐτός Ἀλέξιος . ὅς . Ἶος μέν οὖν ἐλαύνω εἰς Δεβελτός Ἀλέξιος . ὑπό οὐδείς ἐλαύνω . ἐάν δδʹ ἄρα οὖον μόνος χαλεπός γιυνὴ , καί ὁ ὁ συνεύνασις φίλτρον βλάπτω μᾶλλον ἢ ὠφελέω , καθά τις γνωματεύω ὁ πάλαι , κακῶς εἰς βασίλειος πάσχω πρόκοιτος γυνή εἰσήγησις · ἀλλά καί γύννις ἀνήρ ἀργαλέος πρᾶγμα καί κακός , καί τίς οὐ ἄν ἐπαχθής καί εἰς κίνδυνος ἐλαύνω ὁ ἔσχατος ὁ ὑπό ἐκεῖνος τάσσω πείθω ; ὅς οηʹ καί Ῥωμαῖος αὐτός συμφέρω , ἀνίημι καί χαλαρός καί ὁ ἀπολαυστικός βίος μεταδιώκω δυστυχέω συτοκρατωρ , ὁ δδʹ αὐτός καί δυσπάλαιστος μέν ὁ ἀνάκην , ἀνύποιστος δέ ὁ περί Ψυχή δέος δις