cogPG.PG139 73
οὐκέτ´ εἶχον ἀνεκτην καρδίαν . Ποῦ δὲ ἀπαίρεις , ἔφασκον , Κυρία ; Ποῦ τὴν οἴκησιν εἴλου , Δέσποινα , νεουργῆσαι ; Τίνα τόκον σεαυτῇ καθήκοντα παρὰ εσκεύασας ; Ποῖος λειμῶν , πάντερπνα φέρων ἀνθέων κάλλη , τὸ σὸν ὑποδέξεται τίμιον κάλλος ; Ποῖος ἄρα τόπος τοῦ χρυσοειδεστάτου καὶ λαμπροτάτου σου σκεύους γένοιτ᾽´ ἂν ἱκανός ; Πῶς δὲ οὐ γῆ καὶ θάλασσα , καὶ ὁ περίγειος ἅπας κόσμος , τὴν σὴν ἐκδημίαν ὀδύρεται ; Πῶς ἄσειστα μένει τὰ στοιχεῖα , τὸ μέγα καὶ οἱονεὶ τούτων συνεκτικώτατον στοιχεῖον λυόμενον ἐπιβλέποντα ; Ἀλλ’ , ὡς ἔοικε , χαρὰν ἐλπίζει τῇ σῇ μεταστάσει , κηδεμονικὴν ἑαυτῶν συνοχὴν καὶ μετὰ τὴν σὴν ἀνάλυσιν περιμένει . Οὐδὲ γὰρ αυμφορᾶς γέγονέ τι τῶν σῶν αἴτιον , οὐ λύπην ἐδημιούργησεν , οὐ πάθος ἔτεκεν , οὐκ ἄλγος ἔφυσεν · ἔχει τὰ φθάσαντα πίστιν ἱκανὴν τῶν μελλόντων . Ἀλλ´ εἰ κάκεῖνα χαίρει διὰ ταῦτα , ἀλλ´ ἡμῖν φεῦ τοῦ πάθους ! Ὦ τῆς συμφορᾶς ! Βαβαὶ τοῦ πικροῦ χωρισμοῦ ! Οὐαὶ ἡμῖν τῆς ὁδυνηρᾶς θέας ! Τίς ἡμᾶς ἐφεξῆς παραμυθήσεται ; Τίς ἂν ἡμῖν γένοιτο παρήγορρς ; μᾶλλον δὲ τίς διδάσκαλος καὶ σωτὴρ , ψυχὴν λαμπρύνων , καθαίρων διάνοιαν , νοῦν φωτίζων , ὅσαἡμῖν ἐτύγχανες , Δέσποινα ; Ἀνάβασις θεία , καὶ χειρὶ καὶ γλώττῃ τὸ σοφὸν προτιθεῖσα ; Πῶς ἂν ἥλιος , ἤτι τῶν λαμπρῶν ἕτερον , τερπνόν τι χρῆμα φανείη τῆς σῆς γλυκυτάτης ὄψεως στερηθείσαις καὶ ὁμιλίας ; Ἀλλὰ σὲ μὲν , ὦ παντάνασσα Θεοῦ Μῆτερ , χαρᾶς ἐκδέξεται καὶ περιπτύξεται πληθὺς ἀνεκλάλητος , ἣν νοῦς ἀπορεῖ ζωγραφεῖν , ὅς´ ἐλευθέρως πάντα σκαγραφῶν , καὶ οἷόν τι χορὸς , ἡδονὴν τὸ σύστημα συζεύξας , ἀκάματα διαπηδῶν ἔ ἀτδίως καὶ περιχορεύσει , καὶ γλυκερῶς περιελίξεται . Σὸν δὲ τοῦτο , πανθαύμαστε βασιλὶς , τῆς τε λύπης τὸ πολὺ καὶ ἀφ´ ἡμῶν ἀφελεῖν , καὶ χαρὰν ἡμῖν χορηγῆσαι , καὶ μὴ , πάντων χαρὰν καὶ ἐπὶ τῇ σῇ ἱερᾷ δεχομένων ἐξόδῳ , τὸ τῆς ἀνίας βέλος τουτὶ μόναις ἡμῖν παριδεῖν ἐμπηΙΒʹ . Πρὸς ταῦτα , Ὑμῖν μὲν , ἔφησεν ἡ Παρθένος , ὧ φίλαι , ὀδυνηρὸν ἡ ἐμὴ μέτάστασις , καὶ τοῦτό μοι ποιεῖ σαφὲς τὸ μέγα περὶ ἐμὲ φίλτρον ὑμέτεοον . Εἰ μὲν οὖν τοῦτο αὐτὸ , διάζευξις μόνον ἡ ἀναχώρησις ἦν , ἤλγησα ἂν οὐ μετρίως καὶ αὐτὴ , ὧν περιειχόμην , ὡν τὴν γνώμην ἐφίλουν , ὧν τὴν πρὸς τὸ βέλτιον ἄνοδον ἐμὴν ἐνόμιζον , παντάπασι διισταμένη · ἐπεὶ δὲ ὁ πάντα περὶ ἡμᾶς ὑψηλῶς θαυματοποιήσας Δεσπότης , καὶ τὸ τελευταῖον , ὡς εὖ οἶδα , τοῦτο τοῖς φθάσασι κατάλληλον συμπερανεῖ , ἴστε δὲ βεβαίως ὡς οὕθ´ ὑμῶν ἁποστήσομαι . φλαι , καὶ καρπὸν ἡδονῆς συγκομιεῖσθε λαμπρόν . Τοῦ κόπτεσθαι γοῦν καὶ περιπαθῶς παυσάμεναι θρηνῳδεῖν . κοινῇ τρ δυνατῷ προσανάγωμεν αἴνεσιν , πολλῶν τε ἄλλων
Lemmas: οὐκέτ´ ἔχω ἀνακτέω Καρδία . πός δέ ἀπαίρω , φάσκω , Κυρία ; πός ὁ οἴκησις εἴλω , Δέσποινα , νεουργέω ; τίς τόκος σεαυτοῦ καθήκω παρά σκευάζω ; ποῖος λειμών , πάντερπνος φέρω ἄνθος κάλλος , ὁ σός ὑποδείκνυμι τίμιος κάλλος ; ποῖος ἄρα τόπος ὁ χρυσοειδής καί λαμπρός σύ σκεῦος γίγνομαι εἄν ἱκανός ; Πῶς δέ οὖον γῆ καί θάλασσα , καί ὁ περίγειος ἅπας κόσμος , ὁ σός ἐκδημία ὀδύρομαι ; Πῶς άσειστος μένω ὁ στοιχεῖον , ὁ μέγας καί οἱονεί οὗτος συνεκτικός στοιχεῖον λύω ἐπιβλέπω ; ἀλλά , ὡς ἔοικα , χαρά ἐλπίζω ὁ σός μετάστασις , κηδεμονικός ἑαυτοῦ συνοχή καί μετά ὁ σός ἀνάλυσις περιμένω . οὐδέ γάρ αυμφοηρα γίγνομαι τίς ὁ σός αἴτιος , οὖον λύπη δημιουργέω , οὖον πάθος τίκτω , οὐ ἄλγος φύω · ἔχω ὁ φθάνω πίστις ἱκανός ὁ μέλλω . Ἀλ εἰμί ἐκεῖνος χαίρω διά οὗτος , ἀλ ἐγώ φεῦ ὁ πάθος ! ὦ ὁ συμφορά ! βαβαί ὁ πικρός χωρισμός ! οὐαί ἐγώ ὁ ὀδυνηρός θέα ! Τῖς ἐγώ ἐφεξῆς παραμυθέομαι ; Τῖς εἄν ἐγώ γίγνομαι παρήγορρς ; μᾶλλον δέ τίς διδάσκαλος καί σωτήρ , ψυχή λαμπρύνω , καθαίρω διάνοια , νόος φωτίζω , ὅσος τυγχάνω , Δέσποινα ; Ἀνάβασις θεῖος , καί χείρ καί γλῶσσα ὁ σοφός προτίθημι ; Πῶς εἄν ἥλιος , ἠμί ὁ λαμπρός ἕτερος , τερπνός τίς χρῆμα φαίνω ὁ σός γλυκύς ὄψις στερέω καί ὁμιλία ; ἀλλά σύ μέν , εἰμί παντάνασσα Θεός Μήτηρ , χαρά ἐκδείκνυμι καί περιπτύσσω πληθύς ἀνεκλάλητος , ὅς νόος ἀπορέω ζωγραφέω , ὅς ἐλεύθερος πᾶς σκαγραφῶν , καί οἷος τίς χορός , ἡδονά ὁ σύστημα συζεύγνυμι , ἀκάματος διαπηδάω ἔ ἄτις καί περιχορεύω , καί γλυκερός περιελίσσω . σός δέ οὗτος , πανθαύμαστος βασιλίς , ὁ τε λύπη ὁ πολύς καί ἀφή ἐγώ ἀφαιρέω , καί χαρά ἐγώ χορηγέω , καί μή , πᾶς χαρά καί ἐπί ὁ σός ἱερός δέχομαι ἔξοδος , ὁ ὁ ἀνία βέλος οὗτος μόνος ἐγώ παρεῖδον ἐμπηΙΒʹ . πρός οὗτος , ὑμῖν μέν , φημί ὁ Παρθένος , ἵημι Φίλαι , ὀδυνηρός ὁ ἐμός μετάστασις , καί οὗτος ἐγώ ποιέω σαφής ὁ μέγας περί ἐγώ φίλτρον ὑμέτεοον . εἰμί μέν οὖν οὗτος αὐτός , διάζευξις μόνος ὁ ἀναχώρησις εἰμί , ἀλγέω εἄν οὖον μέτριος καί αὐτός , ὅς περιέχω , ὡς ὁ γνώμη φιλέω , ὅς ὁ πρός ὁ ἀγαθός ἄνοδος ἐμός νομίζω , παντάπασι διΐστημι · ἐπεί δέ ὁ πᾶς περί ἐγώ ὑψηλός θαυματοποιέω Δεσπότης , καί ὁ τελευταῖος , ὡς εὕω οἶδα , οὗτος ὁ φθάνω κατάλληλος συμπεραίνω , οἶδα δέ βεβαίως ὡς ὕω σύ ἀφίστημι . φλαι , καί καρπός ἡδονή συγκομίζω λαμπρός . ὁ κόπτω γοῦν καί περιπαθῶς παύω θρηνῳδέω . κοινός τρ δυνατός προσανάγω αἴνεσις , πολύς τε ἄλλος