cogPG.PG139 240
βασιλέως ἀγαθὰ πείσεται · « Ὦ γὰρ πάρεστι , φησί , τὸ κρατεῖν , τούτῳ καὶ αἱ δωρεαὶ φιλοῦσιν ἐπιξενίζεσθαι , ἵνα [ Φ . Β ] μὴ πλεῖον ᾖ τὸ νικᾷν , ἐπειδὴ καὶ τὰ φλεγμαίνοντα τῶν σωμάτων τὰς νοσοκομίας ἐπισπῶνται πλείονας , ἵνα ἀντισπῶνται καὶ σταῖεν τὰ πρόσω νεμόμενα , » Οὐδ´ ὁ Μανουὴλ μέντοι ἐπὶ τούτοις ἡσυχίαν ἠσπάσατο , ἀλλὰ πρῶτα μὲν διὰ τοῦ Γουδελίου Τζυκανδήλη , εἶτα καὶ διὰ τοῦ Ἀγγέλου Μιχαὴλ τοῖς Τούρκοις ἐπέθετο , ὅσοι πολυθρέμμονες ὄντες ἀναδιφῶσι πόας τὰς λειμωνίτιδας καὶ τούτων τῶν στρατοπέδων συντάξαντες εὔζωνον καὶ μεθ´ ἑαυτῶν παραλαβόντες ἐξῄεσαν . ἀμείνω δὲ τὴν νύκτα κρίνοντες εἰς τὴν τῶν ἐναντίων ἐπίθεσιν , σύνθημα δεδώκασι τῷ στρατῷ ἐν τῷ κατὰ σκότον συμπλέκεσθαι τοῖς Τούρκοις ἀναφωνεῖν « Σίδηρος , » ὡς εἴη αὐτοῖς οὕτως ἀντιπαρέρχεσθαι μὲν τὸ ὁμόφυλον ὡς ὁμόφωνον , τὸ δὲ σιγῇ ἐπιὸν καίνοιεν ὡς ἀλλόγλωσσον . Καὶ τοῦτο δι´ ὅλης τῆς τότε συμπλοκῆς ἐπιφωνούμενον διέστελλε τὰ γένη , καὶ τὸ τοῦ Δαβὶδ , ὁ σίδηρος τὰς τῶν Περσῶν ψυχὰς διήρχετο . Μετὰ δὲ πολὺν ὀψέ ποτε φόνον οἱ Τοῦρκοι συνιέντες ὃ βούλεται τὸ ἀνὰ στόμα Ῥωμαίοις κείμενον , ξυνῳδα σφίσι καὶ αὐτοὶ ἐφθέγγοντο , ἕως τῆς νυκτὸς διαγενομένης ἀπ´ ἀλλήλων διέστησαν τὰ στρατεύματα . Πολλαὶ μὲν οὖν ἐκδρομαὶ τὸ τηνικαῦτα καιροῦ τῷ βασιλεῖ τούτῳ κατὰ τῶν Τούρκων ἐγένοντο , καὶ παρὰ τούτων αὖθις Ῥωμαίοις ἐπιξυνέστησαν · παρηκα δὲ τούτων ὅσαι σὺν τῷ μὴ ἀξιαφήγητόν τι κεκτῆσθαι καὶ κόρον τοῖς φιληκόοις ἐμποιήσειν ἤμελλον , οἷα τὰ πολλὰ εἰς ταυτὰ τὴν ἱστορίαν ἐπαναστρέφουσαι καὶ μηδὲν τι παρεξηλλαχὸς εἰς τὴν διήγησιν ἔχουσαι ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΥ ΚΟΜΝΗΝΟΥ . αʹ . Ἐπάνειμι δ´ αὖθις ἐπὶ τὰ Παιονικὰ , σα φηνείας δ´ ἔνεκα τοῦ ἱστορεῖν προαναβαλοῦμαι ταυτί , Τῷ τότε ἄρχοντι τῶν Οὔννων Ἰατζᾷ δύο ἦσαν ὁμαίμονες , Στέφανός τε καὶ Βλαδίσθλαβος , καὶ παῖδες Στέφανος καὶ Βελᾶς . Τῶν ἀδελφῶν τυίνων ἐ Στέφανος τὰς ὁμογνίους ἐκφυγὼν χεῖρας κατ´ αὐτοῦ Κφονώσας τὴν Κωνσταντίνου κατέλαβε , καὶ προσδεχθεὶς ἀσπασίως τῷ αὐτοκράτορι Μανουὴλ ἄλλης τε φιλοφροσύνης ὡς πλείστης ηὐμοίρησεν , ἀλλὰ δὴ καὶ Μαοίαν ἔγημε τὴν τούτου ἀνεψιάν , ἣν ὁ σεβαστοκράτωρ ἐφύτευσεν Ἰσαάκιος . Μετὰ βραχὺ δὲ καὶ ἀ τῶν ἀδελφῶν τρίτος Βλαδίσθλαβος κατ´ ἴχνια βαίνων τῷ Στεφάνῳ τῷ Μανουὴλ προσεχώρησεν , οὐ τοσοῦτον Ἰατζᾶ καταγνοὺς ὡς μὴ φιλοῦντος ὅσον εἰκὸς , ἢ ἐξ ἐκείνου ἐπιβουλὴν πτοηθεὶς , ὅσον τῇ τοῦ ἀδελφοῦ Στεφάνου φήμῃ γοητευθεὶς καὶ πρὸς αὐτὸν τὴν πορείαν τεινάμενος . Τῷ τοι οὐδ´ αὐτὸς ἐξέπεσε τῶν ἐλπίδων ἢ ἀναξίως τοῦ γένους τῷ βασιλεῖ προσείληπται , ἀλλὰ πάντα οἱ ἀπηντήκει κατὰ σκοπόν , Καὶ γυναῖκα δὲ ἣν ἠβούλετο ἀγαγέσθαι , καὶ ταύτην ἐκ βαιλείου ἂν ἔγημεν αἴματος . Ἀλλὰ γάμου μὲν ἀπέσχετο , ἵνα μὴ τῆς ἐς πατρίδα λαθόμενος ἐπανόδου τὰ οἴκοι διαφθεροῖ , τῷ λωτῷ τῆς γυναικὸς προσηλούμενος . Ἀλλ´ οἷα τὰ ἐπὶ τούτοις ; τελευτᾷ ὁ τῶν Οὔννων ῥὴξ Ἰατζᾶς , καὶ ὁ θάνατος ἥμερος , τὴς φύσεως ὃ ἐνέτεινε βάρβιτον ὑποχαλασάσης τῆς ἁρμονίας
Lemmas: βασιλεύς ἀγαθός πείθω · « ὦ γάρ πάρειμι , φημί , ὁ κρατέω , οὗτος καί ὁ δωρεά φιλέω ἐπιξενίζω , ἵνα [ Φ . Β ] μή πλείων εἰμί ὁ νικάω , ἐπεί καί ὁ φλεγμαίνω ὁ σῶμα ὁ νοσοκομία ἐπισπάω πλείων , ἵνα ἀντισπάω καί ἵστημι ὁ πρόσω νέμω , » Οὐδ ὁ Μανουήλ μέντοι ἐπί οὗτος ἡσυχία ἀσπάζομαι , ἀλλά πρῶτος μέν διά ὁ Γουδελίου Τζυκανδήλη , εἶτα καί διά ὁ Ἄγγελος Μιχαήλ ὁ Τοῦρκος ἐπιτίθημι , ὅσος πολυθρέμμων εἰμί ἀναδιφάω πόα ὁ λειμωνῖτις καί οὗτος ὁ στρατόπεδον συντάσσω εὔζωνος καί μεθ´ ἑαυτοῦ παραλαμβάνω ἔξειμι . ἀγαθός δέ ὁ νύξ κρίνω εἰς ὁ ὁ ἐναντίος ἐπίθεσις , σύνθημα δίδωμι ὁ στρατός ἐν ὁ κατά σκότος συμπλέκω ὁ Τοῦρκος ἀναφωνέω « Σίδηρος , » ὡς εἰμί αὐτός οὕτως ἀντιπαρέχω μέν ὁ ὁμόφυλος ὡς ὁμόφωνος , ὁ δέ σιγή ἔπειμι2 καίνω ὡς ἀλλόγλωσσος . καί οὗτος δις ὅλος ὁ τότε συμπλοκή ἐπιφωνέω διαστέλλω ὁ γένος , καί ὁ ὁ Δαυίδ , ὁ σίδηρος ὁ ὁ Πέρσης ψυχή διέρχομαι . μετά δέ πολύς ὀψέ ποτός φόνος ὁ Τοῦρκος συνίημι ὅς βούλομαι ὁ ἀνά στόμα Ῥωμαῖος κεῖμαι , ξυνωδος ὅς καί αὐτός φθέγγομαι , ἠώς ὁ νύξ διαγίγνομαι ἀπ´ ἀλλήλων διΐστημι ὁ στράτευμα . πολλή μέν οὖν ἐκδρομή ὁ τηνικαῦτα καιρός ὁ βασιλεύς οὗτος κατά ὁ Τοῦρκος γίγνομαι , καί παρά οὗτος αὖθις Ῥωμαῖος ἐπισυνίστημι · παρήκω δέ οὗτος ὅσος σύν ὁ μή ἀξιαφήγητος τίς κτάομαι καί κόρος ὁ φιλήκοος ἐμποιέω μέλλω , οἷος ὁ πολύς εἰς ευτός ὁ ἱστορία ἐπαναστρέφω καί μηδείς τίς παρεξαλλάσσω εἰς ὁ διήγησις ἔχω Τόμος Τέταρτος ὁ Βασίλεια Μανουήλ ὁ Κομνηνού . ὅς . ἐπάνειμι δδʹ αὖθις ἐπί ὁ Παιονικός , σός φαίνω δδʹ ἕνεκα ὁ ἱστορέω προαναβάλλομαι οὗτος , ὁ τότε ἄρχω ὁ Οὖννοι Ἰατζᾷ δύο εἰμί ὁμαίμων , Στέφανος τε καί Βλαδίσθλαβος , καί παῖς Στέφανος καί Βελᾶς . ὁ ἀδελφός τυις εἰ Στέφανος ὁ ὁμόγνιος ἐκφεύγω χείρ κατ´ αὐτός κφονοεω ὁ Κωνσταντῖνος καταλαμβάνω , καί προσδέχομαι ἀσπασίως ὁ αὐτοκράτωρ Μανουήλ ἄλλος τε φιλοφροσύνη ὡς πλεῖστος εὐμοιρέω , ἀλλά δή καί μαοεις γαμέω ὁ οὗτος ἀνεψιός , ὅς ὁ σεβαστοκράτωρ φυτεύω Ἰσαάκιος . μετά βραχύς δέ καί ὅς ὁ ἀδελφός τρίτος Βλαδίσθλαβος κατ´ ἴχνιον βαίνω ὁ Στέφανος ὁ Μανουήλ προσχωρέω , οὖον τοσοῦτος Ἰατζᾶ καταγιγνώσκω ὡς μή φιλέω ὅσος εἰκός , ἢ ἐκ ἐκεῖνος ἐπιβουλή πτοέω , ὅσος ὁ ὁ ἀδελφός Στέφανος φήμη γοητεύω καί πρός αὐτός ὁ πορεία τείνω . ὁ ὅς οὐδός αὐτός ἐκπίπτω ὁ ἐλπίς ἢ ἀνάξιος ὁ γένος ὁ βασιλεύς προσλαμβάνω , ἀλλά πᾶς ὁ ἀπαντάω κατά σκοπός , καί γυνή δέ ὅς βούλομαι ἄγω , καί οὗτος ἐκ βαιλειος εἄν γαμέω αἶμα . ἀλλά γάμος μέν ἀπέχω , ἵνα μή ὁ εἰς πατρίς λανθάνω ἐπάνοδος ὁ οἴκοι διαφθείρω , ὁ λωτός ὁ γυνή προσηλόω . Ἀλ οἷος ὁ ἐπί οὗτος ; τελευτάω ὁ ὁ Οὖννοι ῥὴξ Ἰατζᾶς , καί ὁ θάνατος ἥμερος , σής φύσις ὅς ἐντείνω βάρβιτος ὑποχαλάω ὁ ἁρμονία