cogPG.PG139 42
λὲ μὴ τὴν πρώτην ὑπέστη , οὐκ ἂν ἔλαττον ἢ νῦν φρονεῖν ἦν ἄνθρωποι Θεοῦ , τῆς ἀπαραμίλλου μόης φανείσης Παρθένου . Τὰ κρείττω δὲ μάλιστα λαμπρὰ μὲν καθ´ αὐτὰ , καὶ θαύματος οὐ μικρὰν ἀφιέντα φωνήν · πρὸς δέ γε τὴν βασιλίδα , ἣ τὸν τοῦ παντὸς ἔτεκε βασιλέα , καὶ τὰ λυσιτελέστατα πᾶσι παρέσχεν , οὐδ´ ὅσον ὑποβέβηκεν , ἔνεστι συνιδεῖν · ὃς δ´ ἂν μείζονος ἔργου καθ´ ὑπεροχὴν εἴη δημιουργὸς , οὐκ ἄρ´ ἀνάγκη καὶ ἥττω ποίησιν εἰς ἔπαινον τούτῳ προσεῖναι · τῷ γὰρ μεγάλα τεχνουργεῖν δυναμένῳ καὶ τῶν ἐλαχίστων ἅπας ἂν εἶναι ποιητὴν ουγχωρήσειεν . ἤρκει τοίνυν ἡ πάναγνος , ὡς εἴρηται , μόνη , καὶ μηδενὸς τῶν γενητῶν ὑποστάντος ἑτέρου , τὴν μεγαλουργικὴν τοῦ Θεου κηρύττειν δόξαν , ὥσπερ ἂν εἰ καὶ τα λοιπὰ πάντα παρῆσαν . Γέγονε δὲ διὰ τοῦτ’ , ἂν φαίην , κἀκεῖνα , ἵν´ ὅπως εῖη πολλῶν καὶ τηλικούτων καὶ ἐς ὅσον κρείττων αὕτη φανείη · ἔτι δὲ καὶ ἵν´ ἔχοι Θεὸς δι´ αὐτῆς , οἱς ἂν περιφανεστέραν χορηγήσειε τὴν παρ´ ἑαυτοῦ ἀγαθότητα · ἧς πᾶσα μὲν ἔργον ἡ κτίσις , αὐτῇ δ´ εῖ τι σεμνὸν , τοῦτ´ εἴληφε διὰ τῆς Παμθένου · οὕτω θαῦμα θαυμάτων ἡ πάνσεμνος , καὶ τῶν ὄντων οὐδὲν , θεοῦ δίχα , μεγαλοπρεπέστερον ταύτης . ΚΜΗʹ . ὅθεν εἰ κἀκεῖνο θαύματος οὐ μικροῦ , ὃ νῦν ἡμᾶς θαυμάσαι κεκίνηκε , λέ , ω δὲ τὴν κατ´ ἐκεῖνο τῆς ἡλικίας ἐν τοῖς ἀδύτοις παράδοξον εἴσοδον τῆς τανάγνου , ἐμοὶ δὲ οὐ τοσοῦτον τοῦτο δοκεῖ θαυμαστὸν , ὅσον εἰ μηδὲ τὴν ἀρχὴν τοῦτ´ ἐγεγόνει · οὐ γὰρ , τὰ μέγιστα ἐνδεικνυμένου τοῦ δυνατοῦ , θαυμάζειν χρή · ἀλλὰ τοὐναντίον , εἰ καινὰ πράττειν ἐξὸν τῶ ἰσχυρῷ , ὁ δὲ τὴν αὐτὴν τοῖς πολλοῖς βαδίζειν αἱρεῖται . Ἐπεὶ δὲ οὐδ´ ἂν , εἴ τι καὶ φαῖμεν ἄνθρωποι περὶ αὐτῆς , τὸν εἰκότα ἄν ποτε πλέξαιμεν κρότον , ἐπὶ δὲ τῶν μεγίστων ἡ σιγὴ θαύματος ἐνίοτε μήνυμα γίνεται καὶ νῦν , τὰ τῆς ὑμνουμένης ὅτι θαύματος πέρα , σιγὴν ἡμᾶς αἱρετέον . Εἰη δὲ ἡμὶν καὶ φθέγγεσθαι περὶ αὐτῆς , καὶ σιγᾶν ὅτ´ ἄμεινον τῇ τῆς πανυμνήτου δὴ ταύτης χάριτι , ἣν ὡς ὅγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς , κατὰ τὸν μακάριον Παῦλον εἰπεῖν , ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν , καὶ τἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσμμτος , ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς , ᾧ τό τε κράτος καὶ ἡ προσκύνησις σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ
Lemmas: λεʹ μή ὁ πρῶτος ὑφίστημι , οὐ εἄν μικρός ἢ νῦν φρονέω εἰμί ἄνθρωπος Θεός , ὁ απαράμιλλος Μόης φαίνω παρθένος . ὁ ἀγαθός δέ μάλιστα λαμπρός μέν καθ´ αὐτός , καί θαῦμα οὖον μικρός ἀφίημι φωνή · πρός δέ γε ὁ βασιλίς , ὅς ὁ ὁ πᾶς τίκτω βασιλεύς , καί ὁ λυσιτελής πᾶς παρέχω , οὐδός ὅσος ὑποβαίνω , ἔνειμι συνοράω · ὅς δδʹ εἄν μείζων ἔργον καθ´ ὑπεροχή εἰμί δημιουργός , οὐ ἀείρω ἀνάγκη καί κακός ποίησις εἰς ἔπαινος οὗτος πρόσειμι · ὁ γάρ μέγας τεχνουργώ δύναμαι καί ὁ μικρός ἅπας εἄν εἰμί ποιητής ουγχωρήσειεν . ἀρκέω τοίνυν ὁ πάναγνος , ὡς εἴρω , μόνος , καί μηδείς ὁ γενητός ὑφίστημι ἕτερος , ὁ μεγαλουργικὴν ὁ Θεός κηρύσσω δόξα , ὥσπερ εἄν εἰμί καί ὁ λοιπάς πᾶς πάρειμι . γίγνομαι δέ διά οὗτος , εἄν φημί , ἐκεῖνος , ὅς ὅπως εἰμί πολύς καί τηλικόσδε καί εἰς ὅσος ἀγαθός οὗτος φαίνω · ἔτι δέ καί ὅς ἔχω θεός δις αὐτός , οἱςστις εἄν περιφανής χορηγέω ὁ παρ´ ἑαυτοῦ ἀγαθότης · ὅς πᾶς μέν ἔργον ὁ κτίσις , αὐτός δδʹ ἔρχομαι τίς σεμνός , τοῦτος λαμβάνω διά ὁ Παμθένου · οὗτος θαῦμα θαῦμα ὁ πάνσεμνος , καί ὁ εἰμί οὐδείς , θεός δίχα , μεγαλοπρεπής οὗτος . ΜΗ . ὅθεν εἰμί ἐκεῖνος θαῦμα οὖον μικρός , ὅς νῦν ἐγώ θαυμάζω κινέω , λεʹ , εἰμί δέ ὁ κατ´ ἐκεῖνος ὁ ἡλικία ἐν ὁ ἄδυτος παράδοξος εἴσοδος ὁ τανάγνου , ἐγώ δέ οὖον τοσοῦτος οὗτος δοκέω θαυμαστός , ὅσος εἰμί μηδέ ὁ ἀρχή τοῦτος γίγνομαι · οὖον γάρ , ὁ μέγας ἐνδείκνυμι ὁ δυνατός , θαυμάζω χρή · ἀλλά ἐναντίος , εἰμί καινός πράσσω ἔξεστι ὁ ἰσχυρός , ὁ δέ ὁ αὐτός ὁ πολύς βαδίζω αἱρέω . ἐπεί δέ οὐδός εἄν , εἰμί τίς καί φημί ἄνθρωπος περί αὐτός , ὁ εἰκός ἄν ποτός πλέκω κρότος , ἐπί δέ ὁ μέγας ὁ σιγή θαῦμα ἐνίοτε μήνυμα γίγνομαι καί νῦν , ὁ ὁ ὑμνέω ὅτι θαῦμα πέρα , σιγή ἐγώ αἱρετέος . ἐω δέ ἐγώ καί φθέγγομαι περί αὐτός , καί σιγάω ὅς ἀγαθός ὁ ὁ πανύμνητος δή οὗτος χάρις , ὅς ὡς ὅγκυραν ἔχω ὁ Ψυχή , κατά ὁ μακάριος Παῦλος εἶπον , ἀσφαλής τε καί βέβαιος , καί τρέχω εἰς ὁ ἐσώτερος ὁ καταπέτασμα , ὅπου πρόδρομος ὑπέρ ἐγώ εἰσέρχομαι Ἰησοῦς , ὅς ὁ τε κράτος καί ὁ προσκύνησις σύν ὁ πατήρ καί ὁ