cogPG.PG139 326
ἀααθεστάτην τηρεῖν . ὡς εἴπερ καὶ χερσὶ καὶ ν υτῆς μετῆγε τὰ βέλεμνα , εἰς δὲ τὰς τῶν ἀντι Κθέτων καρδίας αὐτὰ κατέπησσεν . Οὐ μόνον τοίνυν ἐς οὐδὲν χρήσιμον τὴν ἀπάνθρωπον ταύτην ἐπίνοιαν καταλήξασαν εἶδεν Ἀνδρόνικος , ἀλλὰ καὶ νυκτὸς ἐξιόντες οἱ Νικαεῖς , τάς τε μηχανὰς πυρὶ παρέδοσαν ταρῆκαν ἄχθεσθαι μὴ ἔχοντα ὃ πεινῶντι τῷ θυμῷ παραθήσεται . Καὶ κλέος ἑντεῦθεν μέγα ἐπ´ ἀνδοίᾳ ἐρόνικον σκώμμασιν ἔπλυνον , μακελλάριον αὐτὸν ἀποκαλοῦντες καὶ κύνα φιλαίκατον καὶ σαποόγηρον εν , καταπηδῶντες διεξεχέοντο τῶν πυλῶν . Ἀνδρόνικος δὲ τῷ ὑπωχριῶντι τοῦ προσώπου καὶ τῷ μὴ κατὰ Νχαέων . Ἀκέλει μηδὲ φέρειν ἔχων τὸ τῶν ἔνδον αὔθαδες . λιμώττων δὲ ὡς κύων Δαυῖδικῶς εἰπεῖν ἐκ τοῦ μὴ ἔχειν τὸ κατωθοινησόμενον , περιεκύκλου τὴν πόλιν τῆς ἡμέρας πολλάκις , καὶ ὡς ἠπορημένη ἄρκτος τῇδε κἀκεῖσε μεταχωρῶν κατεστέναζε τῶν ταγμάτων , καὶ τοῖς ταξιάρχαις ἐπέπληττεν ὡς δήπ που βλακευομένοις περὶ τὸν πόλεμον καὶ τὴν παράταξιν ὑπεκκλίνουσι . γ . Τολμητίας δ´ ὢν ὁ Καντακουζην´ ς Θεόδωρος ,, καὶ τῆ ἀκμῇ τῆς ἡλικίας ὅσα καὶ οἶνος ζεων νεωστὶ ληνοβατηθεὶς , ἰδών ποτε τὸν βασιλέα Ἀνδρόνικον τὴν πόλιν περιιόντα μετὰ ἵλης συχνῆς καὶ εὐίππων ταγμάτων , ἐνθουσιωδῶς πλησθεὶς ὁρμήματος καὶ Ἀὰ τῶν ἑῴων πυλῶν ἀνακλιθεισῶν ὡς εἶχεν εὐθὺς ἰκθορών , ἐφεπομένων αὐτῷ καί τινων εὐαρίθμων , κατ´ Ἀνδρονίκου τιταίνει τὸ δόρυ διὰ τῶν προμάχων χωρῶν . Σφοδροτέραν δὲ ποιούμενος τὴν ἐπέλασιν καὶ συνεχῶς κεντρίζων τὸν ἵππον καὶ βιάζων ἄνταρυς ἴπτασθαι , οὐχὶ φέρεσθαι ὡς ἡ φύσις τοὺς τδας ἐπτέρωσεν , ἔλαθεν ἑαυτὸν ἀπολωλεκώς · τοῦ γαρ ἵππου κενεμβατήσαντος καὶ κακῶς ὑπὸ βέλους παθόντος κἀντεῦθεν ἐπὶ γόνυ κλιθέντος , τῆς ἔδρας αποβάλλεται ἐπὶ βρεχμὸν κατώκαρα πεσὼν , καὶ τῶν κυῶν τῶν νωτιαίων παθόντων κακῶς ἔκειτο ὀλιγορανέων , σκοτοδίνης ὑποπλησθείς . Κἀντεῦθεν ἐπιὁραμόντες ξιφήρεις τῶν ἐξ Ἀνδρονίκου συχνοὶ ἀποδειροτομοῦσι τὸν Θεόδωρον , εἰσὶ δ´ οἵ καὶ τὸν λοιπὸν ἐκρεανόμουν Θεόδωρον , Ἀνδρονίκῳ δρῶντες τὰ καταθύμια . Μετὰ μικρὸν δὲ καὶ τοῖς οἰκήτορσι ῆς Κωνσταντίνου ἡ τοῦ Καντακουζηνοῦ προσάγεται κεφαλὴ , κοντῷ μετέωρος ταῖς ἀγυιαῖς τῆς πόλεως ἐμπομπεύουσα . Οἱ Νικαεῖς τοίνυν τὸν θαρσαλέον πολεμιστὴν καὶ ἄμαχον πρόμαχον ἀποβαλντες οὐ μικρῶς , ὡς εἰκὸς , ἐπωδύραντο τουτον πεσόντα , καὶ ἀθυμότερον διετέθησαν . Βλέψαντες οε πρὸς τὸν Ἰσαάκιον Ἄγγελον ἥθελον ὑπείκειν τουτῳ καὶ ὡς σφῶν ἀρχηγῷ προσφέρεσθαι . Οὗτος δὲ τὴν ννώμην ὑπόνωθρος ὤν καὶ κατ´ Αἰνείαν τοῦ μάχεσθαι ἀφιστάμενος , ὡς ἔοιὰε , τὸ μέλλον εἰδὼς καὶ τὴν ἀποκειμένην αὐτῷ βασιλείαν ὡς ἐκεῖνος τὴν τοῦ λένους εὔκλειαν φανταζόμενος , οὐ περὶ πολλοῦ τὸν ἡγεμόνα ἐτίθετο . Ἀμέλει τοι τὸ στρατιωτικὸν ὑπἅὺόμενον κατὰ βραχὺ τοῦ προθύμου ἐς ξυμβάοεις ἤθένε χωρεῖν , καὶ τὸ γενναῖον ἐκεῖνο λῆμα και ἐνβεάζον ἀπέσβεστο τέλεον . Σύνοδοι γοῦν κατὰ φατρίας γινόμεναι εἶχον ἐκτραγῳδούμενα καὶ οἷον πρὸ ρόαλμῶν παριστάμενα ὅσα οἱ πολιορκηθέντες δεινότατα πάσχουσι , Καὶ τὴν Ἀνδρονίκου δὲ κατὰ Ρ ὰπή ειαν φέροντες , καὶ τὰς παντοδαπάς κακώσεις
Lemmas: ἀάω τηρέω . ὡς εἴπερ καί χείρ καί Ν υτῆς μετάγω ὁ βέλεμνον , εἰς δέ ὁ ὁ ἀντι κτῶ Καρδία αὐτός καταπίπτω . οὖον μόνος τοίνυν εἰς οὐδείς χρήσιμος ὁ ἀπάνθρωπος οὗτος ἐπίνοια καταλήγω ὁράω Ἀνδρόνικος , ἀλλά καί νύξ ἔξειμι ὁ Νικαεύς , ὁ τε μηχανή πῦρ παραδίδωμι ταρῆκαν ἄχθομαι μή ἔχω ὅς πεινάω ὁ θυμός παρατίθημι . καί κλέος ἐντεῦθεν μέγας ἐπι ἀνδοίᾳ ἐρόνικον σκῶμμα πλύνω , μακελλάριον αὐτός ἀποκαλέω καί κύω φιλαικατειμι καί σαποόγηρον εν , καταπηδάω διεξέχω ὁ πύλη . Ἀνδρόνικος δέ ὁ ὑποχρίω ὁ πρόσωπον καί ὁ μή κατά Νχαέων . Ἀκέλης μηδέ φέρω ἔχω ὁ ὁ ἔνδον αὔθαδες . λιμώσσω δέ ὡς κύω Δαυῖδικῶς εἶπον ἐκ ὁ μή ἔχω ὁ κατοικέω , περικυκλόω ὁ πόλις ὁ ἡμέρα πολλάκις , καί ὡς ἀπορέω ἄρκτος ὅδε κἀκεῖσε μεταχωρέω καταστενάζω ὁ τάγμα , καί ὁ ταξιάρχης ἐπιπλήσσω ὡς δήπ ποῦ βλακεύω περί ὁ πόλεμος καί ὁ παράταξις ὑπεκκλίνω . γ . τολμητής δδʹ εἰμί ὁ Καντακουζηνός Σ Θεόδωρος ,, καί τῆ ἀκμή ὁ ἡλικία ὅσος καί οἶνος ζέω νεωστί ληνοβατέω , ὁράω ποτός ὁ βασιλεύς Ἀνδρόνικος ὁ πόλις περίειμι μετά ἱλήκω συχνός καί εὔϊππος τάγμα , ἐνθουσιωδῶς πίμπλημι όρμημα καί ἀάω ὁ ἑῷος πύλη ἀνακλίνω ὡς ἔχω εὐθύς ικθοροος , ἐφέπω αὐτός καί τίνω ευάριθμος , κατ´ Ἀνδρόνικος τείνω ὁ δόρυ διά ὁ πρόμαχος χώρα . σφοδρός δέ ποιέω ὁ ἐπέλασις καί συνεχῶς κεντρίζω ὁ ἵππος καί βιάζω ἄνταρ πέτομαι , οὐ φέρω ὡς ὁ φύσις ὁ τδας πτερόω , λανθάνω ἑαυτοῦ ἀπόλλυμι · ὁ γαρ ἵππος κενεμβατέω καί κακῶς ὑπό βέλος πάθος ἐντεῦθεν ἐπί γόνυ κλίνω , ὁ δράω ἀποβάλλω ἐπί βρεχμός κατώκαρα πίπτω , καί ὁ κύω ὁ νωτιαῖος πάσχω κακῶς κεῖμαι ολιγοραινω , σκοτοδίνη ὑποπλήσσω . ἐντεῦθεν ἐπιὁραμόντες ξιφήρης ὁ ἐκ Ἀνδρόνικος συχνός ἀποδειροτομέω ὁ Θεόδωρος , εἰμί δδʹ ὁ καί ὁ λοιπός κρεανομέω Θεόδωρος , Ἀνδρόνικος δράω ὁ καταθύμιος . μετά μικρός δέ καί ὁ οἰκήτωρ αὐλή Κωνσταντῖνος ὁ ὁ Καντακουζηνός προσάγω κεφαλή , κοντός μετέωρος ὁ ἄγυια ὁ πόλις ἐμπομπεύω . ὁ Νικαεύς τοίνυν ὁ θαρσαλέος πολεμιστής καί ἄμαχος πρόμαχος ἀποβάλλω οὖον μικρός , ὡς εἰκός , ἐποδύρομαι οὗτος πίπτω , καί ἄθυμος διατίθημι . βλέπω οεʹ πρός ὁ Ἰσαάκιος Ἄγγελος ἐθέλω ὑπείκω οὗτος καί ὡς σφεῖς ἀρχηγός προσφέρω . οὗτος δέ ὁ νάω ὑπόνωθρος εἰμί καί κατ´ Αἰνείας ὁ μάχομαι ἀφίστημι , ὡς οἰάω , ὁ μέλλω εἰδοί καί ὁ ἀπόκειμαι αὐτός βασίλειος ὡς ἐκεῖνος ὁ ὁ λένος εὔκλεια φαντάζω , οὖον περί πολύς ὁ ἡγεμών τίθημι . ἀμέλει ὅς ὁ στρατιωτικός υπαυμαι κατά βραχύς ὁ πρόθυμος εἰς συμβαίνω θείνω χωρέω , καί ὁ γενναῖος ἐκεῖνος λῆμα και ἐμβαίνω ἀποσβέννυμι τελέω . Σύνοδος γοῦν κατά φράτρα γίγνομαι ἔχω ἐκτραγῳδέω καί οἷος πρό ροαλμη παρίστημι ὅσος ὁ πολιορκέω δεινός πάσχω , καί ὁ Ἀνδρόνικος δέ κατά Ρ ἄπειμι ἄν φέρω , καί ὁ παντοδαπός κακόω