cogPG.PG139 489
καὶ στιλπνῷ τὴν τοῦ συννόμου ζώου θέαν ἐνοπτριζό . μενα συμμῖξαι καὶ ἑν χρῷ γενέσθαι ὅλως ἀδυνατεῖ , πρώην ἕξεως ἐκθαμβούμενα · καὶ ἡμεῖς ἐπ´ ἴσης σοι τὰς μὲν ὄψεις προσβάλλειν καὶ ἐγγύτερον ἰέναι ἔχομεν , τοῦ δὲ περιχυθῆναί σοι γνησίως καὶ προσπλακῆναι θαῤῥαλέως ὡς πρότερον παντάπασιν ἐστερήμεθα , ἐς ϛʹ . Ἵνα τί ἔπαισας ἡμᾶς , Κύριε , καὶ οὐκ ἰσπἡμῖν ἴασις ; Ἔγνωμεν , Κύριε , ἀμαρτίας ἡμῶν ἀλ . κίας πατέρων ἡμῶν . Κόπασον διὰ τοῦ ἐλέους σου , μὴ ἀπολέοῃς θρόνον δόξης σου . Παίδευσον ἡμᾶς Κύριε , ὅπως μὴ ἀποστῇ ἡ ψυχὴ ἡμῶν ἀπὸ σοῦ , πλὴν ἐν κρίσει καὶ μὴ ἐν θυμῷ , ἵνα μὴ ὀλιγοστοὺς ποιήσης ἡμᾶς . Ἔκχεον τὸν θυμόν σου ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ μὴεἰδότα σε , καὶ ἐπὶ γενεὰς αἶ τὸ ὄνομά σου , Κύριε , οἵ ἐπεκαλέσαντο . Πατὴρ ἡμῶν σὺ εἶ , Κύριε · ἡμεῖς πηλὸς , καὶ σὺ πλάστης ἡμῶν , ἔργον τῶν χειρῶν σου πάντες ἡμεῖς . Ἐπίβλεψον , καὶ ἴδε τοὺς ὀνειδισμοὺς ἡμῶν . Ἡ κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη εἰς ἀλλοτρίους , οἱ οἴκοι ἡμῶν εἰς ξένους . Ἐπίστρεψον ἡμᾶς πρὸς σὲ , καὶ ἐπιστραφησόμεθα . Ἀνακαίνισον ἡμέρας τοῖσδε ῥήμασιν . Ἀλλ´ ἤδη μοι καὶ τὸ λέγειν αὐτὸ ἐπιλέλοιπεν , ὅτι καὶ σῶμα συμφυὲς ψυχῇ καὶ ὁμόστολον τῇ τοῦ λόγου σοι τροφῷ πόλει συναπιόν τε καὶ συνθανόν . Κωτοῖς τοίνυν δάκρυσι καὶ στεναγμοῖς ἀλαλήτοις τὰ πολλά τῶν θρηνημάτων ἀφοσιωτέον , καὶ τοῦ περαιτέμω ἀφεκτέον τῆς ἱστορίας εἰρμοῦ . Τίς γὰρ ἀνάχοιτ´ ἐν ἐπὶ γῆς ἀλλοτριωθείσης ἤδη τοῦ λόγου καὶ βερβαρωθείσης τέλεον τὰ Μουσῶν ἐπιδείκνυσθαι κρούμαντα ; οὐκ ἀν ἀσαίμην τὰ Βαρβάρων αὐτὸς , οὐδ´ ἐσοίμην παρᾶπέμπων τοῖς ἔπειτα πράξεις πολεμικὰς ἐν αἷς μὴ νικῶσιν Ἑλληνες . Εἰ γὰρ ὁ Κῷ , Ἰπποκράτης πολλοῖς μεταπεμπόμενος χρήμασι πρὸς τοῦ τότε Περσῶν βασιλεύοντος , ὡς ἂν τὰς ὑπ´ ἐκεῖνον ἐπισκέψαιτο πόλεις κακῶς πασχούσας οσηλείᾳ σώματος , οὐδ´ ἄκροις ὡσὶ τὰς ὑπερόγκους ὑποσγέσεις ἠνέξατο δέξασθαι , [ ὅῆ ] ἔῤῥειν καὶ οἱμώζεω τοὺς βαρβάρους ἀφεὶς , πῶς ἂν εἴην ἐγὼ τὸ βέλτιστον χρῆμα , τὴν ἱστορίαν , καὶ κάλλιστον εὕρημα τῶν Ἑλλήνων βαρβαρικαῖς καθ´ Ἐλλήνων πράξεσι χαριζόμενος ; ἀλλ´ οὐτοι μὲν κατὰ τὸν ἐμπρήσαντα τὐν ἐν Ἐφέσῳ ναὸν τῆς Ἀρτέμιδος οἰχέοθωσαν ἄετοί τε καὶ ἄπυστοι , μηδὲ προσοήματος γοῦν τινος ὑφ´ ἡμῶν ἀξιούμενοι , ἕως οὖ παρέλθοι ἡ ἀνομία κἀτὶ τοῖς δούλοις αὐτοῦ τὸ Θεῖον παρακληθήσεται , Οὐ γάρ ἐστιν , οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν εἰς τέλος ἐπιληθόμενο ἢ συνέχων ἐν τῇ ὁργῇ αὐτοῦ τοὺς οἰκτιρμοὺς αὐτοῦ Κμηδὲ προστιθεὶς τοῦ εὐδοκῆσαι ἔτι , ἀλλὰ πατσσων ἰᾶται καὶ θανατῶν ἐπιστρέρων ζωοποιεῖ . Ἀν ὀδόνοος θηρίων ἐπαποστελῇ μετά τοῦ θυμοῦ συρόντων ἐπὶ τῆς γῆς , ἀλλὰ καὶ τὰς μύλας τῶν λεόντων συνθλς καὶ τὴν κεφαλὴν συῦτρίβει τοῦ δράκοντος . Ἀν ὀ κάλαμον διαθλᾷ , καὶ τοῖς θηρίοις τοῦ καλάωου ἐπιτιμᾷ . Ἀν οὗτοι ἐν ἄρμασι καὶ οὕτοι ἐν πτοιη
Lemmas: καί στιλπνός ὁ ὁ σύννομος ζῷον θέα ἐνοπτρίζω . Μένα συμμίγνυμι καί ἑν χράω γίγνομαι ὅλως ἀδυνατέω , πρώην ἕξις ἐκθαμβέομαι · καί ἐγώ ἐπι ἴσος σύ ὁ μέν ὄψις προσβάλλω καί ἐγγύς εἶμι ἔχω , ὁ δέ περιχέω σύ γνήσιος καί προσπλέκω θαρραλέος ὡς πρότερος παντάπασι στερέω , εἰς ϛυʹ . ἵνα τίς παίω ἐγώ , κύριος , καί οὐ ἰσπἡμῖν ἴασις ; γιγνώσκω , κύριος , ἁμαρτία ἐγώ ἀλ . κίς πατήρ ἐγώ . κοπάζω διά ὁ ἔλεος σύ , μή ἀπόλλυμι θρόνος δόξα σύ . παιδεύω ἐγώ κύριος , ὅπως μή ἀφίστημι ὁ ψυχή ἐγώ ἀπό σύ , πλήν ἐν κρίσις καί μή ἐν θυμός , ἵνα μή ὀλιγοστός ποιέω ἐγώ . ἐκχέω ὁ θυμός σύ ἐπί ὁ ἔθνος ὁ μηειδοτος σύ , καί ἐπί γενεά ἀεί ὁ ὄνομα σύ , κύριος , ὁ ἐπικαλέω . πατήρ ἐγώ σύ εἰμί , κύριος · ἐγώ πηλός , καί σύ πλάστης ἐγώ , ἔργον ὁ χείρ σύ πᾶς ἐγώ . ἐπιβλέπω , καί ὁράω ὁ ὀνειδισμός ἐγώ . ὁ κληρονομία ἐγώ μεταστρέφω εἰς ἀλλότριος , ὁ οἴκοι ἐγώ εἰς ξένος . ἐπιστρέφω ἐγώ πρός σύ , καί ἐπιστρέφω . ἀνακαινίζω ἡμέρα ὅδε ῥῆμα . Ἀλ ἤδη ἐγώ καί ὁ λέγω αὐτός ἐπιλείπω , ὅτι καί σῶμα συμφυής Ψυχή καί ὁμόστολος ὁ ὁ λόγος σύ τροφός πόλις συνάπειμι τε καί συνθνῄσκω . κότος τοίνυν δάκρυ καί στεναγμός ἀλάλητος ὁ πολύς ὁ θρήνημα ἀφοσιόω , καί ὁ περαιτεμνω ἀφεκτέον ὁ ἱστορία ειρμός . Τῖς γάρ ἀνάγω ἐν ἐπί γῆ ἀλλοτριόω ἤδη ὁ λόγος καί βερβαρωθεισος τελέω ὁ Μοῦσα ἐπιδείκνυμι κροῦμα ; οὐ εἰς ἀάω ὁ βάρβαρος αὐτός , οὐδός εἰμί παραπέμπω ὁ ἔπειτα πρᾶξις πολεμικός ἐν ὅς μή νικάω Ἕλλην . εἰμί γάρ ὁ Κῶς , Ἱπποκράτης πολύς μεταπέμπω χρῆμα πρός ὁ τότε Πέρσης βασιλεύω , ὡς εἄν ὁ ὑπό ἐκεῖνος ἐπισκοπέω πόλις κακῶς πάσχω οσηλείᾳ σῶμα , οὐδός ἄκρος οὖς ὁ ὑπέρογκος ὑποσγέσεις ἀνέχω δέχομαι , [ οηʹ ] ἔρρω καί οἱμώζω ὁ βάρβαρος ἀφίημι , πῶς εἄν εἰμί ἐγώ ὁ ἀγαθός χρῆμα , ὁ ἱστορία , καί καλῶς εὕρημα ὁ Ἕλλην βαρβαρικός καθ´ Ἕλλην πρᾶξις χαρίζομαι ; ἀλ οὗτος μέν κατά ὁ ἐμπίμπρημι εὐ ἐν Ἔφεσος ναός ὁ Ἄρτεμις οἴχομαι ἀετός τε καί ἄπυστος , μηδέ προσοημαρ γοῦν τις ὑφ´ ἐγώ ἀξιόω , ἠώς οὖον παρέρχομαι ὁ ἀνομία κάτι ὁ δοῦλος αὐτός ὁ θεῖον παρακαλέω , οὖον γάρ εἰμί , οὐ εἰμί ὁ θεός ἐγώ εἰς τέλος ἐπιλήθω ἢ συνέχω ἐν ὁ ὀργή αὐτός ὁ οἰκτιρμός αὐτός Κμηδὲ προστίθημι ὁ εὐδοκέω ἔτι , ἀλλά πατσσων ἰάομαι καί θανατάω ἐπιστρέρων ζωοποιέω . εἰς ὀδόνοος θηρίον ἐπαποστέλλω μετά ὁ θυμός σύρω ἐπί ὁ γῆ , ἀλλά καί ὁ μύλη ὁ λέων συνθλάω καί ὁ κεφαλή συντρίβω ὁ δράκων . εἰς ὁ κάλαμος διαθλώ , καί ὁ θηρίον ὁ καλάωου ἐπιτιμάω . εἰς οὗτος ἐν ἅρμα καί οὕτος ἐν πτοιέω