cogPG.PG139 71
σύμβολον , τουτονί σοι τὸν θαλλον δοῦναι τοῦ φοίνικος προστέταγμαι . Ζʹ . Τούτων ὡς ἀκήκοεν ἡ θεόνυμφος , καὶ παρὰ τοῦ ἀσωμάτου τὸν κλάδον εἴληφε , χαρᾶς εὐθὺς πληροῦται · γλυκύτητος περιῤῥεῖται ψεκάδι , εὐφροσύνην ἕπνει , θυμηδίας ἀνέπεμπεν ἄσθμα · καὶ ἣν ἡδονῆς ὅλη γέμουσα , καὶ ἀγαλλιάσεως πολλαχόθεν δεικνῦσα τὰ σύμβολα . Πῶς δὲ οὐκ ἔμελλε τοῦτο , τοιαῦτα ζωγραφούσης τῆς ἀγγελίας , τρόπον ἕτερον ἤπερ εἶχεν ὁ πρὶν , παράδοξον δὲ καὶ αὐτὸν , τῶ Δημιουργῷ καὶ αὐτῆς Υἱῷ προσφῦναι , καὶ αὖθις ένωθῆναι , καὶ θεοφθόγγου καὶ υἱῖκῆς αἰσθέσθαι γλώττης , ὑπὲρ ἅπαν ἡδὺ χαριέστατα πρὸς τὴν μητέρα ῥεούσης ; Διὰ ταῦτα καὶ ἄνεισιν ἐπὶ τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν , εὐχήν τε ἀποδώσουσα τῷ Δεσπότῃ , καὶ χάριν τῆμ πρὸς αὐτὸν κλήσεως . Εἰώθει γὰρ ἀναφοιτᾷν πρὸς ἐκεῖνο τὸ ὄρος , καὶ ὡς τῶν ἐμψύχων ἑνὶ , καὶ προσομιλεῖν καὶ προσφθέγγεσθαι , καὶ οἷα φίλῳ τοῦ φιλουμένου Παιδὸς καὶ Δεσπότου προσέρχεσθαι , ἐν ᾧ καὶ ὁ ἐμὸς Ἰησοῦς τὰς εὐχάς τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσῆγεν , ὢ φιλανθρωπίας ἀφάτου ! ἔλυτρον ἐκ πηλοῦ φέρων . Ηʹ . νεισι τοιγαροῦν , ὡς εἴρηται τελευταῖον , τὰ ἐξιτήρια καὶ προσεροῦσα καὶ προσευξομένη τῷ Πλάστῃ . Ἡν οὖν ἰδεῖν τότε θέαμα ξένον , καὶ φρικτὸν ἀκοῇ , μόνης δὲ ἄξιον τῆς μακαρίας . Ἀνῄει γὰρ , ὅ μοι εἰρηται , προσευξομένη · καὶ ἕως μὲν ἀνιούσα ἐτύγχανε , τὸν οἰκεῖον ἔσωζε νόμον καὶ τῶν ἐκεῖσε φυτῶν ἡ πληθύς · ἐποίει γὰρ οὐδὲν τῶν αἰσθανομένων , οὐδ´ ἃ τῷ λογικῷ συγκεκλήρωται διακόσμῳ . Ἰ πάναγνος δὲ ὅτε κλίνειν καὶ χεῖρας ἐκίνει , καὶ γόνατα συνέκαμπτεν εἰς γῆν , ὢ καινὸν θαῦμα ! τὰ φυτά τε πάντα ἐκεῖνα καὶ δένδρα , καὶ οἷα νοῦν φέροντα , δοῦλα τῇ Δεσποίνῃ συνδιηκόνει , ὥσπερ αἰσχυνόμενα , εἰ μή γε ὑπερφυὲς σώσειε σέβας , καὶ δι´ ὡν ἐνῆν δεῖξαι , κηρύξειεν ὅτι πᾶν γόνυ κάμψειν καὶ τῇ πανάγνῳ προσῆκε διὰ τὸ μέγα καὶ ὑψηλόν αὐτῆς ὄνομα . Ἡ λόχμη τοίνυν ἐκείνη , καὶ συγκλίνασα , καὶ ὡσανεὶ τελευταίαν ἐκδημούσῃ τὴν προσκύνησιν ἀφοσιωμένη , προπέμπειν μὲν ἐδόκει · πενθεῖν δὲ οἷον καὶ σκυθρωπάζειν , ὡς τῆς ξένης , ἧς ἀπήλαυεν ἀγιότητος παρά γε τῆς Παρθένου , χωριζομένη , . α Θʹ . Ἀλλ´ ἐπεὶ πέρας εἶχε τὰ τῆς εὐχῆς , οἴκαδε ἡ πανύνητος ἐπανῄει . Κἀκεῖ τι γίνεται τῶν οὐκ εἰωθότων . Κλόνος καὶ γὰρ περιέσχε τὴν οἰκίαν · καὶ ὃ πρὶν οὐκ εἶχε παθοῦσα , ἅπασα τότε ἐσείσθη . Ἐγὼ νομίζω , στεναγμὸν τοῦτ´ ἦν αἰνιττομένης , καὶ ἀντ´
Lemmas: σύμβολον , οὗτος σύ ὁ θάλλω δίδωμι ὁ Φοῖνιξ προστάσσω . γῆ . οὗτος ὡς ἀκούω ὁ θεόνυμφος , καί παρά ὁ ἀσώματος ὁ κλάδος λαμβάνω , χαρά εὐθύς πληρόω · γλυκύτης περιρρέω ψακάς , Εὐφρόσυνος πνέω , θυμηδία ἀναπέμπω ἆσθμα · καί ὅς ἡδονή ὅλος γέμω , καί ἀγαλλίασις πολλαχόθεν δείκνυμι ὁ σύμβολον . Πῶς δέ οὐ μέλλω οὗτος , τοιοῦτος ζωγραφέω ὁ ἀγγελία , τρόπος ἕτερος ἤ2 ἔχω ὁ πρίν , παράδοξος δέ καί αὐτός , ὁ Δημιουργός καί αὐτός υἱός προσφύω , καί αὖθις νοέω , καί θεοφθογγος καί υιικός αἰσθάνομαι γλῶσσα , ὑπέρ ἅπας ἡδύς χαρίεις πρός ὁ μήτηρ ῥέω ; Ζεύς οὗτος καί ἀνέρχομαι ἐπί ὁ ὄρος ὁ Ἐλαιῶν , εὐχή τε ἀποδίδωμι ὁ δεσπότης , καί χάρις τῆμος πρός αὐτός κλῆσις . ἔθω γάρ ἀναφοιτάω πρός ἐκεῖνος ὁ ὄρος , καί ὡς ὁ ἔμψυχος εἷς , καί προσομιλέω καί προσφθέγγομαι , καί οἷος φίλος ὁ φιλέω Παῖς καί δεσπότης προσέρχομαι , ἐν ὅς καί ὁ ἐμός Ἰησοῦς ὁ εὐχή ὁ Θεός καί πατήρ προσάγω , ὦ φιλανθρωπία ἄφατος ! ἔλυτρον ἐκ πηλός φέρω . ἤ . νέος τοιγάρ , ὡς εἴρω τελευταῖος , ὁ εξιτήριο καί προσφωνέω καί προσεύχομαι ὁ Πλάστης . ἐάν οὖν ὁράω τότε θέαμα ξένος , καί φρικτός ἀκοή , μόνος δέ ἄξιος ὁ μακάριος . ἄνειμι γάρ , ὅς ἐγώ ἐρω , προσεύχομαι · καί ἠώς μέν ἀνέρχομαι τυγχάνω , ὁ οἰκέω σώζω νόμος καί ὁ ἐκεῖσε φυτός ὁ πλῆθος · ποιέω γάρ οὐδείς ὁ αἰσθάνομαι , οὐδός ὁ ὁ λογικός συγκληρόω διάκοσμος . εἷς πάναγνος δέ ὅτε κλίνω καί χείρ κινέω , καί γόνυ συγκάμπτω εἰς γῆ , ὦ καινός θαῦμα ! ὁ φυτός τε πᾶς ἐκεῖνος καί δένδρον , καί οἷος νόος φέρω , δοῦλος ὁ δέσποινα συνδιακονέω , ὥσπερ αἰσχύνω , εἰμί μή γε ὑπερφυής σῴζω σέβας , καί δις ὡς ἐν-εἰμί δείκνυμι , κηρύσσω ὅτι πᾶς γόνυ κάμπτω καί ὁ πάναγνος προσήκω διά ὁ μέγας καί ὑψηλός αὐτός ὄνομα . ὁ λόχμη τοίνυν ἐκεῖνος , καί συγκλίνω , καί ὡσανεί τελευταῖος ἐκδημέω ὁ προσκύνησις αφοσιωμένος , προπέμπω μέν δοκέω · πενθέω δέ οἷος καί σκυθρωπάζω , ὡς ὁ ξένος , ὅς ἀπελαύνω ἁγιότης παρά γε ὁ παρθένος , χωρίζω , . ὅς ὁ . Ἀλ ἐπεί πέρας ἔχω ὁ ὁ εὐχή , οἴκαδε ὁ πανύνητος ἐπάνειμι . ἀκέομαι τίς γίγνομαι ὁ οὐ εἴωθα . κλόνος καί γάρ περιέχω ὁ οἰκίον · καί ὅς πρίν οὐ ἔχω πάσχω , ἅπας τότε σείω . ἐγώ νομίζω , στεναγμός τοῦτος εἰμί αἰνίσσομαι , καί ἀντ´