cogPG.PG139 48
τῆς ἐκεῖθεν ἐγεγόνει λαμπρότητος , ὡς μικρὰν εἶναι τὴν διαλάμψασαν ἀκτῖνα τῇ τῆς Πανάγνου μαρμαρυγῇ , ἐπεὶ ταῦτα οὔτω συνέβη , τερατουργεῖ Θεὸς ἐξαίσια διὰ τῆς Παρθένου · καὶ λύει μὲν τῷν τοὺ τυράννου χειρῶν τοὺς δεσμίους . καὶ δεσπότας ἀντὶ δούλων , οὗ πρὶν ἀνδράποδα , καθιστᾷ · ζάλης ὲ καὶ σκότους ἀπαλλάττει τὸ γένος , καὶ τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην χαρίζεται , καὶ θεοειδεῖς ἀπεργάζεται τοὺς πολεμίους . Οὕτω λαμπρῶς ἀπήστραψεν ἡ Παρθένος , οὐτω παραδόξως κατηύγασε σοὺς ἀνθρώπους ! Θʹ . οἶμαι δὲ ὅτι καὶ πρὸς μεγίστην οὕτως εἶχεν ἀντικαταστῆναι κακίαν , διὰ τοῦτο μετὰ πολὺν τὸν ῥεύσαντα χρόνον ἡ Πάναγνος τετήρητο , ὡς ἂν τὸ τῆς ἀρετῆς ὑπερβάλλον τῷ πλήθει τῆς κακίας διαδειχθῇ · ὅτι τοσαύτην ἐνίκησεν , οὕτω μὲν πολλῶν γενεῶν , οὕτω δὲ ποικίλην , οὕτω δὲ ἀνοσιωτάτην , ἅτε τοῦ χρόνου τῇ κακίᾳ προσεξευρήματα μεταχορηγοῦντος . Εἰ γὰρ μὴ φῦναι ἔμελλεν αὕτη , πάλαι ἂν , οῖμαι , μετὰ τὸν Ἀδαμιαῖον ἐγγὺς ὄλισθον δυνάμει μὲν ἑτέρᾳ , μικρᾷ δ´ ἴσως , τὰ τῆς ἀνθρωπείας ἐπανορθώσεως ἐπραγματεύετο · τῆς θείας ἀγαθότητος , δι´ ἡν τὰ πάντα , μὴ εἰσέπειτα μὲν προειδυίας μεγάλα καὶ οἷα τὰ κατὰ τὴν Παρθένον , κατορθοῦν ἔσεσθαι σκεῦος , ἄνθρωπον δὲ τὸ τιμιώτατον κτίσμα , δθεν καὶ Θεῷ τὸ θαυμαστὸν , οὐκ ἂν ἀνασχομένης διαφθαρῆναι . Καὶ εἰ μὴ Θεὸς καὶ γῆς πατῆσαι προεθεσπίσατο δι´ αὐτῆς , οὐδ´ ἂν εἶχεν ἡ γῆ τὸν ὑπὲρ τὰ Σεραφὶμ ἄνθρωπον φέρειν . Εἰ δὲ καινοπρεπῶς ἐμεγαλουργεῖτο Θεῷ καὶ τοῦτο , ἀλλ´ οὐκ ἂν κοινὰς τὰς διατριβὰς τοῖς ἀνθρώποις ἐπιπολὺ ποιουμένη παρέμεινεν , ἧς οὐδὲν ἦν κατ´ αὐτοὺς ἡ διάνοια · ἀλλ´ ὅσον ὅτι πλάττειν Θεὸς ἐκ τῆς γῆς καὶ ὑπὲρ τοὺς μὴ ἐκεῖθεν ἔχει γεγεννημένους , δεῖξαι φανεῖσα , ὑπὲρ τοὺς οὐρανοὺς τάχιστα ἂν ἀπέπτη , ὃν αὐτῇ προσῆκε χῶρον κατειληφυῖα .
Lemmas: ὁ ἐκεῖθεν γίγνομαι λαμπρότης , ὡς μικρός εἰμί ὁ διαλαμβάνω ἀκτίς ὁ ὁ πάναγνος μαρμαρυγή , ἐπεί οὗτος οὐτάω συμβαίνω , τερατουργέω θεός ἐξαίσιος διά ὁ παρθένος · καί λύω μέν τῷ ὅς τύραννος χείρ ὁ δέσμιος . καί δεσπότης ἀντί δοῦλος , ὅς πρίν ἀνδράποδον , καθιστάω · ζάλη ε καί σκότος ἀπαλλάσσω ὁ γένος , καί ὁ πᾶς νόος ὑπερέχω εἰρήνη χαρίζομαι , καί θεοειδής ἀπεργάζομαι ὁ πολέμιος . οὕτως λαμπρῶς ἀπαστράπτω ὁ Παρθένος , οὗτος παράδοξος καταυγάζω σός ἄνθρωπος ! ὁ . οἴομαι δέ ὅτι καί πρός μέγας οὕτως ἔχω ἀντικαθίστημι κακία , διά οὗτος μετά πολύς ὁ ῥέω χρόνος ὁ πάναγνος τηρέω , ὡς εἄν ὁ ὁ ἀρετή ὑπερβάλλω ὁ πλῆθος ὁ κακία διαδείκνυμι · ὅτι τοσοῦτος νικάω , οὗτος μέν πολύς γενεά , οὗτος δέ ποικίλος , οὗτος δέ ἀνόσιος , ἅτε ὁ χρόνος ὁ κακία προσεξεύρημα μεταχορηγέω . εἰμί γάρ μή φύω μέλλω οὗτος , πάλαι εἄν , οἴομαι , μετά ὁ Ἀδαμιαῖος ἐγγύς ὀλισθάνω δύναμις μέν ἕτερος , μικρός δδʹ ἴσως , ὁ ὁ ἀνθρώπειος ἐπανόρθωσις πραγματεύομαι · ὁ θεῖος ἀγαθότης , δις ἐάν ὁ πᾶς , μή εἰσέπειτα μέν πρόοιδα μέγας καί οἷος ὁ κατά ὁ παρθένος , κατορθόω εἰμί σκεῦος , ἄνθρωπος δέ ὁ τίμιος κτίσμα , δίδωμι καί Θεός ὁ θαυμαστός , οὐ εἄν ἀνέχω διαφθείρω . καί εἰμί μή θεός καί γῆ πατέω προθεσπίζω δις αὐτός , οὐδός εἄν ἔχω ὁ γῆ ὁ ὑπέρ ὁ σεραφίμ ἄνθρωπος φέρω . εἰμί δέ καινοπρεπῶς μεγαλουργέω Θεός καί οὗτος , ἀλ οὐ εἄν κοινός ὁ διατριβή ὁ ἄνθρωπος ἐπιπολύ ποιέω παραμένω , ὅς οὐδείς εἰμί κατ´ αὐτός ὁ διάνοια · ἀλ ὅσος ὅτι πλάσσω θεός ἐκ ὁ γῆ καί ὑπέρ ὁ μή ἐκεῖθεν ἔχω γεννάω , δείκνυμι φαίνω , ὑπέρ ὁ οὐρανός ταχύς εἄν ἀποπέτομαι , ὅς αὐτός προσήκω χῶρος καταλαμβάνω .