cogPG.PG139 305
ὁτιοῦν ὑπάγον ἐν αὐτῷ εὑρίσκεσθαι , ἀλλὰ δὴ καὶ τὸ τὴν δέσποιναν καὶ τοὺς πλείους σχεδὸν ἢ τοὺς ἄπαντας τῶν ἑκ τοῦ βασιλείου αἴματος ὑπερβαλλόντως τὸν ἄνδρα τιμᾷν . Ἄκων οὐν ὁ σκολιὸς ὄφις τῶν ἑλίξεων ἀποστὰς , καὶ τὸν ἰὸν αὖθις κατεσπακὼς ὃν ἐμημεκέναι κατὰ τοῦ ἁγίου [ αὖθις ] προητοιμάκει , ἐπευδοκεῖ καὶ αὐτὸς τῇ ἐς τὸν πρότερον θρόνον αὖθις τοῦ πατριάρχου ἐπανελεύσει . Ἐπεὶ δὲ ἡ κυρία τῆς ἀνόδου ἐνειστήκει , ὁπόσοι τῶν ἐν τέλει καὶ ὅσοι τοῦ βήματος τοῦ καλοῦ ἔτρεφον ἔρωτα , καὶ ὁ τῆς πόλεως ἅπας δῆμος εἰς τὸ [ Ρ . ὓβ ] ἰερὸν φροντιστήριον συνδραμόντες λαμπροτάτην ἐκείνῳ συντελοῦσι τὴν πρόοδον , μύροις τὰς ἀγυιὰς τέγγοντες καὶ τοῖς Ἰνδικοῖς ξύλοις καὶ καρυκευτοῖς ἀρώμασι τὸν ἀέρα εὐωδιάζοντες . Οὔτω δὲ ἡ προπομπὴ μυριάνθρωπος ἦν ὡς μόλις περὶ βαθεῖαν ἑσπέραν ἐπαναζεῦξαι τὸν κοοπεμπόμενον ἐς τὸν μέγαν τῆς Σοφίας Θεοῦ ναὸν , ὑποφαινομένης ἡμέρας ἐκ τῆς τοῦ Παντεπόπτου μομῆς ἀπάραντα . Τοσαύτη δ´ αἰσχύνη τὰ τῶν θεμένων αὐτὸν ὑπόδικον ἀρχιερέων ἐκάλυψε πρόσωπα , ὡς μὴ μόνον τὰς δημοσίους παρόδους ἐκτρέπεσθαι διὰ τὸ ἐς τὸν ἀρχιθύτην ἀμπλάκημα καὶ τὸ ἐκείνων ἐντεῦ · θʹῇὅγγγφνστοἐλὰ ῥᾳ καὶ τὸ ὑανετν ὑποελέπεσθαι Καὶ ταῦτα μεν εἶκεν οὕτως . θʹ . Ὁ δ´ Ἀνδρόνικος τῇ ἐφέσει τῆς ἀρχῆς κουφιζόμενος , καὶ τοῖς ἐπιστολίοις πτερούμενος ἅπερ αὐτῷ συχνάκις ἐπεποτῶντο τηλεβολούμενα ἐξοἴκων λαμπρῶν , ὡς ἥδη ἐῤῥέθη μοι , τέλος καὶ αὐτὴν τὴν θυγατέρα Μαρίαν δραπέτιδα πρὸς αὐτὸν ἀφιγμένην , ἔθει καὶ τοιούτου πατρὸς εὔχετο εἶναι , διδάσκαλον ἀπαράγραπτον τῶν κατὰ τὰ ἀρχεῖα τελουμένων ηὐτύχησε , καὶ μυωπισθεὶς οἷς παρ´ αὐτῆς ἠκηκόει θμ . μήρεσι ῥήμασιν ὡς ἴππος σταδιευτὴς , τὰ μὲν τῶν Παφλαγόνων μεθίησιν ὅρια , εἰς δὲ τὴν κατὰ Πόντον Ἡράκλειαν παραγίνεται , κἀκεῖθεν προσωτέρω χωρεῖ , τῇ πολυτρόπῳ μεθοδείᾳ καὶ τῷ τοῦ ἤθους ὑποκαθειμένῳ καὶ τῷ οεσοφισμένῳ φρονήματι ἐξομιλῶν τοὺς ἐν ποσὶ πάντας καὶ οἰκειούμενος . Ἐπεὶ καὶ τίς ἐκ πέτρας ἀγελάστου οὕτως ἦν προῖὼν ἢ καρδίαν σιδηρέῳ χαλκευθεὶς ἄκμονι , ὡς ἄτεγκτος εἶναι τοῖς Ἀνδρονίκου δακρυῤῥοήμασι καὶ τῇ αἱμυλίᾳ τῶν ῥημάτων ὁπωσοῦν ἀγοήτευτος , ἅπερ κατὰ κρήνην μελάνυδρον ἔχεε καὶ οἷς ἀπατηλῶς τε ἅμα καὶ ἐφολκῶς ὲστωμύλλετο , τὸν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ ζῆλον προφέρων καὶ τὴν τοῦ κρατοῦντος ἐλευθερίαν ὑποκρινόμενος ; Ἀλλ´ οὐδ´ ὁ πρωτοσεβαστὸς ἐπὶ τούτοις ἠμέλει παντάπασιν , καίτοι γύνανδοος ὢν , καὶ μὴ μόνον τὴν ἔω εἰς τὸ νήγρετον ὑπνώττειν καταναλίσκων , ἀλλὰ καὶ πολὺ τῆς ἡμέρας πρὸς τοῦτο ἐκδαπανῶν , καὶ ἴνα μὴ τὸ ἀσπασιώτατον τοῖς ἄλλοις ἡλίου βλέφαρον τὰς ἐκείνου κόρας ὑπανοίγῃ διαφωτίζον , παραπετάσμασι στεγανωτέροις ἐκζοφῶν τὸ δωμάτιον ἐν ᾧ ἐκόθευδε , καὶ καθ´ ἕτερόν τι σημαινόμενον ἀποκρυβὴν ἑαυτοῦ τὸ σκότος τιθέμενος . Εἰ δὲ δεῖ ἀληθέστερον εἰπεῖν , τὰ μὲν νυκτὸς ἔργα τουφῶν φωτὶ ποιητῶ τὸ νύκτερον διέλυε ζόφωμα , ἐλίου δὲ τὸν ἑῷον ὁρίζοντα ἀναβαίνοντος κατὰ τὰ θηρία τὸν κοῖτον μεταδιώκων τάπησι καὶ πέπλοις τὸ φῶς ἀντέφραττε . Τοίνυν καὶ σμήχων τοὺς σαπριῶντας τῶν ὀδόντων καὶ καταπιττώμασι ἀναπληρῶν τοὺς ὑπὸ χρόνου ἐκκρουσθέντας , θηλυδρίας τε ὢν καὶ ὑπόνωθρος τοὺς πλείστους τῶν τηνικαῦτα εὐγενῶν ἀνδρῶν ἑαυτοῦ καινοπρεπῶς ἐξηρτήσατο , χρώμενος μὲν καὶ προτειχίσματι ἡ ἀληθῶς εἰπεῖν μειλίγματι ἀμάχῳ τῇ
Lemmas: ὁστισοῦν ὑπάγω ἐν αὐτός εὑρίσκω , ἀλλά δή καί ὁ ὁ δέσποινα καί ὁ πλείων σχεδόν ἢ ὁ ἅπας ὁ ἐκ ὁ βασίλειος αἶμα ὑπερβαλλόντως ὁ ἀνήρ τιμάω . ἄκων ὀν ὁ σκολιός ὄφις ὁ έλιξη ἀφίστημι , καί ὁ ἰός αὖθις κατασπάω ὅς ἐμέω κατά ὁ ἅγιος [ αὖθις ] προετοιμάζω , ἐπευδοκέω καί αὐτός ὁ εἰς ὁ πρότερος θρόνος αὖθις ὁ πατριάρχης ἐπανέλευσις . ἐπεί δέ ὁ κύριος ὁ ἄνοδος ἐνίστημι , ὁπόσος ὁ ἐν τέλος καί ὅσος ὁ βῆμα ὁ καλός τρέφω Ἔρως , καί ὁ ὁ πόλις ἅπας δῆμος εἰς ὁ [ Ρ . υβʹ ] ἱερός φροντιστήριον συντρέχω λαμπρός ἐκεῖνος συντελέω ὁ πρόοδος , μύρον ὁ ἀγυιά τέγγω καί ὁ Ἰνδικός ξύλον καί καρυκευτής ἄρωμα ὁ ἀήρ εὐωδιάζω . οὐτάω δέ ὁ προπομπή μυριάνθρωπος εἰμί ὡς μόλις περί βαθύς ἑσπέρα ἐπαναζεῦξαι ὁ κοοπεμπω εἰς ὁ μέγας ὁ Σοφία Θεός ναός , ὑποφαίνω ἡμέρα ἐκ ὁ ὁ παντεπόπτης μομῆς ἀπαίρω . τοσοῦτος δδʹ αἰσχύνη ὁ ὁ τίθημι αὐτός ὑπόδικος ἀρχιερεύς καλύπτω πρόσωπον , ὡς μή μόνος ὁ δημόσιος πάροδος ἐκτρέπω διά ὁ εἰς ὁ ἀρχιθύτης ἀμπλάκημα καί ὁ ἐκεῖνος ἐντεῦ · θʹηογγγφνστοελαια ῥεῖα καί ὁ ὑανετν ὑπολείπω καί οὗτος μέν εἴκω οὕτως . ὁ . ὁ δδʹ Ἀνδρόνικος ὁ ἔφεσις ὁ ἀρχή κουφίζω , καί ὁ ἐπιστόλιον πτερόω ὅσπερ αὐτός συχνάκις ποτέω τηλεβολέω ἐξοικέω λαμπρός , ὡς ἥδη εἴρω ἐγώ , τέλος καί αὐτός ὁ θυγάτηρ Μαρία δραπετίδης πρός αὐτός ἀφικνέομαι , ἔθος καί τοιοῦτος πατήρ εὔχομαι εἰμί , διδάσκαλος ἀπαράγραπτος ὁ κατά ὁ ἀρχεῖον τελέω εὐτυχέω , καί μυωπίζω ὅς παρ´ αὐτός ἀκούω θμ . μήρεσι ῥῆμα ὡς ἵππος σταδιευτής , ὁ μέν ὁ Παφλαγών μεθίημι ὅριον , εἰς δέ ὁ κατά Πόντος Ἡράκλεια παραγίγνομαι , ἐκεῖθεν προσωτέρω χωρέω , ὁ πολύτροπος μεθοδεία καί ὁ ὁ ἦθος ὑποκαθίημι καί ὁ οεσοφισμένῳ φρόνημα ἐξομιλέω ὁ ἐν πούς πᾶς καί οἰκειόω . ἐπεί καί τίς ἐκ πέτρα Αγελάστου οὕτως εἰμί προῖων ἢ Καρδία σιδήρεος χαλκεύω ἄκμων , ὡς ἄτεγκτος εἰμί ὁ Ἀνδρόνικος δακρυρρόημα καί ὁ Αἰμιλία ὁ ῥῆμα ὁπωσοῦν ἀγοήτευτος , ὅσπερ κατά κρήνη μελάνυδρος χέω καί ὅς ἀπατηλός τε ἅμα καί ἐφολκῶς στωμύλλω , ὁ ὑπέρ ὁ καλός ζῆλος προφέρω καί ὁ ὁ κράτος ἐλευθερία ὑποκρίνομαι ; Ἀλ οὐδός ὁ πρωτοσεβαστός ἐπί οὗτος ἀμελέω παντάπασι , καίτοι γύνανδοος εἰμί , καί μή μόνος ὁ εἰμί εἰς ὁ νήγρετος ὑπνώσσω καταναλίσκω , ἀλλά καί πολύς ὁ ἡμέρα πρός οὗτος ἐκδαπανάω , καί ἵνα μή ὁ ἀσπάσιος ὁ ἄλλος ἥλιος βλέφαρον ὁ ἐκεῖνος κόρη ὑπανοίγω διαφωτίζω , παραπέτασμα στεγανός ἐκζοφόω ὁ δωμάτιον ἐν ὅς ἐκόθευδε , καί καθ´ ἕτερος τίς σημαίνω ἀποκρυβή ἑαυτοῦ ὁ σκότος τίθημι . εἰμί δέ δεῖ ἀληθής εἶπον , ὁ μέν νύξ ἔργον τούφα φάος ποιητής ὁ νύκτερος διαλύω ζόφωμα , ἔλιος δέ ὁ ἑῷος ὁρίζων ἀναβαίνω κατά ὁ θηρίον ὁ κοῖτος μεταδιώκω τάπης καί πέπλος ὁ φάος ἀντιφράσσω . τοίνυν καί σμήχω ὁ σαπριάω ὁ ὀδούς καί καταπίττωμα ἀναπληρόω ὁ ὑπό χρόνος ἐκκρούω , θηλυδρίας τε εἰμί καί ὑπόνωθρος ὁ πλεῖστος ὁ τηνικαῦτα εὐγενής ἀνήρ ἑαυτοῦ καινοπρεπῶς ἐξαρτάω , χράω μέν καί προτείχισμα ὁ ἀληθής εἶπον μείλιγμα ἄμαχος ὁ