cogPG.PG139 325
ἐς Ἀνδρόνικον . Ο δὲ τοιούτῳ βλήματι καιρίως πληττόμενος πῦρ ἀπέπνει θυμοῦ ἐκπυρηνίζον ἄσθμα Τυφώνειον , οἷα μηδὲ στέγειν ἔχων τὸν ἔνδον τάραχον · ἐπεὶ καὶ πόλις ἡ Νκαια αὐχεῖ μὲν καὶ τὸ ἐκ κραταιῶν τειχῶν ἀνάλωτον ἢ δυσάλωτον γοῦν . ἐκ πλίν . θου ᾠκοδομημένη πᾶσα ὀπτῆς · τότε δὲ καὶ στρατιωτῶν εἰς αὐτὴν εἰσρυέντων ὁπόσοι ἀπεστύγουν Ἀνδρόνικον , καὶ τοῦ Ἀγγέλου δὲ Ἰσαακίου , ὃς μετ´ Ἀνδρόνικον Ῥωμαίων ἐκράτησε τῆς τυραννίδος καὶ ραλύσας Ἀνδρόνικον , καὶ τοῦ Καντακουζηνοῦ θιοδώρου , καὶ Περσῶν ἐκ προσκλήσεως εἰσδεδεγμένων ἔνδον , οὐκ ἀγαθὰ τοῖς πορθοῦσι τὰ τοῦ πολιορκεῖν ἐφαντάζετο . Πλείστας οὖν ἡμέρας παριππεύσας Ἀν δρόνικος οὐδὲν ἤνυεν , ἀλλ´ ἄντικρυς ἐόκει ὄρεσιν ἀποτόμοις προσφερόμενος ἢ πετρῶν ῥαχίαις σιμπλεκόμενος παραλόγως , καὶ πρὸς [ Ἄρβηλα καὶ τείχη διαμιλλώμενος Σεμιράμεια , ἢ βέλεμνα πέμπων πρὸς οὐρανόν . Οἱ γὰρ ἔνδον ἐκθύμως ἐμάχοντο , καὶ ὅπλοις μὲν τὰς δι´ ὅπλων ἀπεκρούοντο προσβολὰς , μηχανῶν δὲ κατασκευαῖς ἀπηχρείουν τέ λεον τὰ τῶν πετρῶν ἀφετήρια , ἅπερ ὁ βαθύνους Ἀι . ἕδρόνικος ἐτεκταίνετο , τειχομάχια ἱστῶν βελοστάσιά τε καὶ ὀρυκτῆρας ἐπιτεχνώμενος καὶ εἶ τι ἕτερον διαλύειν ἔχων περίβολον πόλεως ἐργαζόμενος , καὶ φιλοτιμούμενος πρὸς τοὺς παρόντας , ὡς πολὺ τὸ κατὰ τὰς τῶν πόλεων ἀλώσεις ἐνδέξιον ηὔχησεν . Ὁ μὲν γὰρ ἐπήγνυε τὰς ἑλεπόλεις , καὶ τὴν σφενδόνην περιειργάζετο , τὸν λῆγον τε καὶ τὸν στρόφαλον καὶ τὸν τειχεσιπλήτην κριὸν σιδήρῳ ἐφράγνυεν · οἱ δὲ Νικαεῖς τοτὲ μὲν ἀπὸ πυλίδων ἀδήλων ἐκθρώσκοντες τῆς πόλεως πυρὶ παρεδίδοσαν καὶ χερσὶ κατέσπων τὰ μηχανήματα , τοτὲ δὲ προσαγόμενα τείχεσι δί ἑτέρων ὁμοίων ὁργάνων ὡσεὶ καὶ ἀράχνης διέλυον νήματα , ὥστε καὶ Ἀνδρόνικος εἰς κενὸν σχάζοντα ὁρῶν τὰ ἑαυτοῦ διαβούλια ἐννοεῖ τι ἀπάνθρωπον καὶ ὀλίγοις πάλαι καταπραχθὲν πολιορκοῦσί τε καὶ πολιορκουμένοις ἔξωθεν . Τὴν γὰρ Ἰσαακίου τοῦ Ἀγγέλου μητέρα τὴν Εὐφροσύνην ἐκ Βυζαντίου ἀνακομίσας νῦν μὲν ὡς πρόβλημα προύτίθει τῶν ἑλεπόλεων , νῦν δὲ τῷ κριῷ ἐπαναβάλλων ὡς ἐν ὀχήματι προσῆγεν οὕτω τῷ τείχει τὸ μηχάνημα . Τῷ τοι καὶ ἠν δακρύειν ἐν ταὐτῷ καὶ θαυμάζειν , δακρύειν μὲν διὰ τὸ τοῦ ὁράματος καινότροπον καὶ τὸ τοῦ θυμοῦ πάντα ῥᾷον ποιεῖν , καὶ μηδεμίαν τῶν ξενακούστων καὶ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀλλοτρίων ὑποστελλόμενον πρᾶξιν , ἐκπλήττεσθαι δ´ ὅπως οὐκ ἐτεθνήκει τῷ δέει τὸ Κγύναιον ἄνω τῶν μηχανημάτων καθήμενον καὶ τοίς τείχεσι τῆς πόλεως προσαγόμενον , ὅτε καὶ πρώτως τεθέανται ἄνθρωποι σαρκίον ἁπαλὸν καὶ τοῦτο γυναικεῖον εἰς ἔρυμα σιδήρου προύεβλημένον , καὶ τὴν τάξιν ἐνηλλαγμένην καὶ μεταπηδῶσαν ἐς τὸ ἀνόμοιον , ὡς δέμας μὲν εὐπαθὲς καὶ ἀνθρώπινον τῶν ἀντιτύπων προεκκεῖσθαι μηχανημάτων εἰς ἀποσόβησιν τοῦ χαλκὸν ἐγχρίπτειν χαλκῷ , σίδηρον δὲ περιστελλόμενον ἀνθρώπου σώματι . Τοῖς δ´ ἐκ τῶν τειχῶν οὕτως ἀτεχνῶς τὰ βέλη ἐφρένωτο ὡς ἀφίεσθαι μὲν καθὰ καὶ πρότερον καὶ πλήττειν τοὺς ἐπιόντας καὶ καταπλήττειν , αὐτὴν δὲ τὴν εὐγενῆ γυναῖκα κακῶν
Lemmas: εἰς Ἀνδρόνικος . ὁ δέ τοιοῦτος βλῆμα καίριος πλήσσω πῦρ ἀποπνέω θυμός ἐκπυρηνίζω ἆσθμα τυφώνιος , οἷος μηδέ στέγω ἔχω ὁ ἔνδον τάραχος · ἐπεί καί πόλις ὁ Νκαια αὐχέω μέν καί ὁ ἐκ κραταιός τεῖχος ἀνάλωτος ἢ δυσάλωτος γοῦν . ἐκ πλίν . τίθημι οἰκοδομέω πᾶς ὀπτός · τότε δέ καί στρατιώτης εἰς αὐτός εἰσρέω ὁπόσος ἀποστυγέω Ἀνδρόνικος , καί ὁ Ἄγγελος δέ Ἰσαάκιος , ὅς μετέ Ἀνδρόνικος Ῥωμαῖος κρατέω ὁ τυραννίς καί ραλυσος Ἀνδρόνικος , καί ὁ Καντακουζηνός θιόδωρος , καί Πέρσης ἐκ πρόσκλησις εἰσδέχομαι ἔνδον , οὐ ἀγαθός ὁ πορθέω ὁ ὁ πολιορκέω φαντάζω . Πλείστας οὖν ἡμέρα παριππεύω εἰς δρονικη οὐδείς ἀνύω , ἀλ ἄντικρυς ἔοικα ὄρος ἀπότομος προσφέρω ἢ πέτρα ῥάχις συμπλέκω παράλογος , καί πρός [ Ἄρβηλα καί τεῖχος διαμιλλάομαι Σεμιράμειος , ἢ βέλεμνον πέμπω πρός οὐρανός . ὁ γάρ ἔνδον ἔκθυμος μάχομαι , καί ὅπλον μέν ὁ δις ὅπλον ἀποκρούω προσβολή , μηχανή δέ κατασκευή ἀπαχρειόω τε λέων ὁ ὁ πέτρα ἀφετήριος , ὅσπερ ὁ βαθύνους ὁ . εδρονικη τεκταίνομαι , τειχομαχία ἱστός βελοστάσιά τε καί ὀρυκτήρ ἐπιτεχνάομαι καί εἰμί τίς ἕτερος διαλύω ἔχω περίβολος πόλις ἐργάζομαι , καί φιλοτιμέομαι πρός ὁ πάρειμι , ὡς πολύς ὁ κατά ὁ ὁ πόλις ἅλωσις ἐνδέξιος αὐχέω . ὁ μέν γάρ πήγνυμι ὁ ἑλέπολις , καί ὁ σφενδόνη περιεργάζομαι , ὁ λήγω τε καί ὁ στρόφαλος καί ὁ τειχεσιπλήτης κριός σίδηρος φραγνύω · ὁ δέ Νικαεύς τοτέ μέν ἀπό πυλίς ἄδηλος ἐκθρῴσκω ὁ πόλις πῦρ παραδίδωμι καί χείρ κατασπάω ὁ μηχάνημα , τοτέ δέ προσάγω τεῖχος Ζεύς ἕτερος ὅμοιος ὄργανον ὡσεί καί ἀράχνης διαλύω νῆμα , ὥστε καί Ἀνδρόνικος εἰς κενός σχάζω ὁράω ὁ ἑαυτοῦ διαβούλιον ἐννοέω τίς ἀπάνθρωπος καί ὀλίγος πάλαι καταπράσσω πολιορκέω τε καί πολιορκέω ἔξωθεν . ὁ γάρ Ἰσαάκιος ὁ Ἄγγελος μήτηρ ὁ Εὐφροσύνη ἐκ Βυζάντιον ἀνακομίζω νῦν μέν ὡς πρόβλημα προτίθημι ὁ ἑλέπολις , νῦν δέ ὁ κριός ἐπαναβάλλω ὡς ἐν ὄχημα προσάγω οὗτος ὁ τεῖχος ὁ μηχάνημα . ὁ ὅς καί ἐάν δάκρυ ἐν αὐτός καί θαυμάζω , δάκρυ μέν διά ὁ ὁ ὅραμα καινότροπος καί ὁ ὁ θυμός πᾶς ῥᾳδίως ποιέω , καί μηδείς ὁ ξενακουστέω καί ὁ ἀνθρώπινος φύσις ἀλλότριος ὑποστέλλω πρᾶξις , ἐκπλήσσω δδʹ ὅπως οὐ θνῄσκω ὁ δήω ὁ κγυναω ἄνω ὁ μηχάνημα κάθημαι καί ὅς τεῖχος ὁ πόλις προσάγω , ὅτε καί πρῶτος θεάομαι ἄνθρωπος σαρκίον ἁπαλός καί οὗτος γυναικεῖος εἰς ἔρυμα σίδηρος προβάλλω , καί ὁ τάξις ἐναλλάσσω καί μεταπηδάω εἰς ὁ ἀνόμοιος , ὡς δέμας μέν εὐπαθής καί ἀνθρώπινος ὁ ἀντίτυπος προεκκειεπομαι μηχάνημα εἰς ἀποσόβησις ὁ χαλκός ἐγχρίπτω χαλκός , σίδηρος δέ περιστέλλω ἄνθρωπος σῶμα . ὁ δδʹ ἐκ ὁ τεῖχος οὕτως ἄτεχνος ὁ βέλος φρενόω ὡς ἀφίημι μέν καθά καί πρότερος καί πλήσσω ὁ ἔπειμι καί καταπλήσσω , αὐτός δέ ὁ εὐγενής γυνή κακός