cogPG.PG139 311
« Ἰδε , φησὶ , βαθὺς Ἀρμένιος , » ἐπεὶ καὶ τὸ πατρῷον γένος ἐξ Ἀρμενίων ἕλκειν ἐλέγετο , Τοῦτο δὲ καὶ ἄλλοτέ ποτε ἐπέσκωψεν ἐς αὐτὸν Ἀνδρόνικος , ὅτε ὁ μὲν πρὸς τὸν πατριάρχην τὸν λόγον ποιούμενος ἀχθομένῳ ἐῴκει καὶ μόνος ὑπολελεῖφθαι τοῦ βασιλέως Ἀλεξίου κηδεμών ἔλεγε , μηδένα ἔχων τὸν συμπονοῦντά τε καὶ συγκάμνοντα , μηδ´ αὐτὴν τὴν ἐκείνου ἁγιότητα , καίπερ τοῦ βασιλέως Μανουήλ καὶ πατρὸς τῳ βασιλεῖ Ἀλεξίῳ ἐς αὐτὸν ἀναθεμένον τὸν πατριάρχην τὴν τοῦ υἱοῦ τημελούχησιν καὶ τὴν τοῦ κράτους αὐτῷ κυβέρνησιν ὑπὲρ τοὺς τούτω κατὰ γένος προσήκοντας · ὁ δ´ ἔφησεν ἀποφροντίσαι πάλαι τὸν βασιλέα , εἴτ´ οὖν τοῖς τεθνεῶσιν ἔχειν ἐνάριθμον , ἐξ ὅτου περ αὐτὸς Ἀνδρόνικος τὴν βασιλίδα πόλιν εἰσεληλύθει καὶ τὰ κοινὰ διαχειρίζευν πράγματα . Πρὸς ἣν ἀπόκρισιν τοῦ πατριάρχου ἐρυθριάσας Ἀνδρόνικος ἤρετο τί ἐστι τὸ ἀποφρον . τισαι καὶ πρὸς ὃ σημαινίμενον ἐκτετόξευται , τὸν μὴ συνιέντα πλαττόμενος , καίτοι ἐγνωκώς ἀληθῶς υς τὸν τοῦ παιδὸς καὶ βασιλέως θάνατον ᾐνίξατο δι´ ὧν ὁ θεῖος οὗτος ἀνὴρ ἐφθέγξατο . Ὁ δὲ τὸν θῆρα ὅπερ εἴθιστο , οὐ κατὰ τὴν ἀληθῆ καὶ πρὸς ἢν ἐῤῥέθη ἐξήγησιν τὸν τοῦ ῥήματος νοῦν ἡρμήνευσεν , κανόνας μὲν καὶ τὸ γῆρας μὴ ἐγχωρεῖν αὐτῷ τοῖς κατὰ κόσμον συμπλέκεσθαι πράγμασι , τὸ δὲ πλέι αύτὸν τὸν Ἀνδρόνικον αὐτάρκη καὶ μονώτατον εἶναι τὸν βασιλέα παιδοκομεῖν . ιγʹ . Τῶν μέντοι κατὰ τὰ ἀρχεῖα πραγμάτων οὐτωσὶ διῳκημένων ὡς Ἀνδρόνικος ὑπέθετο τοῖς υἱεῦσιν αὐτοῦ καὶ τοῖς φίλοις καὶ οἱ τῶν καθ´ αἶοα κειωμένων τῷ βασιλεῖ ἀνεύθυνον ἐκ βασιλέως καὶ τὸ ὅλον ἀνέγκλητον εἶχον τὸ προσιέναι Ἀνδρονίκῳ καὶ τοῖς ἐκείνου προσανέχειν βουλεύμασιν , ὀψέ ποτε καὶ αὐτὸς Ἀνδρόνικος ὑποχωρεῖ τῆς Δαμάλεως εἰσιὼν τριήρη καὶ ὑποψήλας τὸ τοῦ Λαβὶδ ἐν τῷ τὸν πορθμὸν [ ΠΡ . Ιβϋ ] διαβαίνειν τῆς βασιλίδος τῶν πόλεον καὶ ὑποφθεγξάμενος μετὰ διαχύσεως,«Ἐσὸ στρεψον , ψυχή μου , εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου , ὅτι Κύριες εὐηργέτησέ σε , ὅτι ἐξείλετο τὴν ψυχήν μου ἐκ θανάτου , τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀπὸ δακρύων καὶ τοὺς πόδας μου ἀπὸ ὀλισθήματος . » Τοῦ δὲ βασιλέως Μλεὸ ξίου καὶ τῆς ἐκείνου μητρὸς Εένης ἐξιόντων μέν ἐκ τῶν βασιλείων κατὰ τὴν Ἀνδρονίκου βούλησυ . εἰς δὲ τὰς ἐν τῷ Φιλοπατίῳ βασιλικὰς μετασκηνη · σαμένων οἰκοδομὰς αἱ τοῦ Μαγγάνη ἐλέγοντο , πρόσεισιν ἐκεῖσε Ἀνδρόνικος , καὶ τῷ μὲν βασιλεῖ βθεῖαν ἀπονέμει προσκύνησιν ἐπὶ γόνυ πεσὼν , καὶ τοὺς ἐκείνου πόδας προσπτύσσεται , ὡς εἰφθει , κοψάμενος καὶ δάκρυα χεάμενος , τῆ δὲ τούτου μητρὶ Ξένῃ ὅσα καὶ ἀπούσῃ τὴν τιμὴν ἀφοσιωσάμενος καὶ τῆς ἐκεῖσε παρουσίας πάρεργον ἀπονείμας τὴν προς αγόρευσιν , καὶ ταύτην ὑποψίας μεστὴν καὶ τοῦ Κμίσους ἐνδεικτικὴν ὅπερ κατ´ αὐτῆς ἐκ μακροῦ τῆ ψυχῇ ἐναπέθετο , βραχύ τι προσδιατρίψας μεταχωρεῖ . Καὶ κατὰ τὴν προηυτρεπισμένην αὐτῷ ἐκεὶ που σκηνὴν ἀφικόμενος εἶχε περὶ αὐτὸν τὰς αὐλαίας πηξαμένους , ὃν τρόπον αἱ ὄρνεις ὑπὸ τὰς ἑαυτῶν ἐπισυνάγουσι πτέρυγας τὰ νεόττια , πάντα ἄνδρα εὐγενῆ καὶ περίδοξον , ὅτε καὶ τις ἀνήρ Ἵρος ἄλλος Ὁμηρικὸς , μολοβρὸς καὶ ἀνέστιος , τὰς τῶν πλοισίων θύρας ἐκτρίβων καὶ θεραπεύων τὴν γαστέρα τοῖς τῶν ἄοτῶν τεμάχεσιν , ἑάλω τὰ βιώσιμααἰτῶν ἀωρὶ τῶν νυκτῶν περὶ τὴν Ἀνδρονίκου σκηνὴν εἰλούμενος , ἐξωμίας ἄνθρωπος καὶ παραβλὼψ , καὶ τὰμὲν πρωπῷ
Lemmas: « μάργηλις , φημί , βαθύς Ἀρμένιος , » ἐπεί καί ὁ πατρῷος γένος ἐκ Ἀρμένιος ἕλκω λέγω , οὗτος δέ καί ἄλλοτε ποτός ἐπισκώπτω εἰς αὐτός Ἀνδρόνικος , ὅτε ὁ μέν πρός ὁ πατριάρχης ὁ λόγος ποιέω ἄχθομαι ἔοικα καί μόνος ὑπολείπω ὁ βασιλεύς Ἀλέξιος κηδεμών λέγω , μηδείς ἔχω ὁ συμπονέω τε καί συγκάμνω , μηδ´ αὐτός ὁ ἐκεῖνος ἁγιότης , καίπερ ὁ βασιλεύς Μανουήλ καί πατήρ ὁ βασιλεύς Ἀλέξιος εἰς αὐτός ἀνατίθημι ὁ πατριάρχης ὁ ὁ υἱός τημελούχησις καί ὁ ὁ κράτος αὐτός κυβέρνησις ὑπέρ ὁ οὗτος κατά γένος προσήκω · ὁ δδʹ φημί ἀποφροντίζω πάλαι ὁ βασιλεύς , προστίθημι οὖν ὁ θνῄσκω ἔχω ἐνάριθμος , ἐκ ὅστις περ αὐτός Ἀνδρόνικος ὁ βασιλίς πόλις εἰσέρχομαι καί ὁ κοινός διαχειρίζω πρᾶγμα . πρός ὅς ἀπόκρισις ὁ πατριάρχης ἐρυθριάω Ἀνδρόνικος ἔρομαι τίς εἰμί ὁ ἀποφρέω . τίνω καί πρός ὅς σημαίνω ἐκτοξεύω , ὁ μή συνίημι πλάσσω , καίτοι γιγνώσκω ἀληθής ὗς ὁ ὁ παῖς καί βασιλεύς θάνατος αἰνίζω δις ὅς ὁ θεῖος οὗτος ἀνήρ φθέγγομαι . ὁ δέ ὁ θήρ ὅσπερ ἐθίζω , οὖον κατά ὁ ἀληθής καί πρός εἄν εἴρω ἐξήγησις ὁ ὁ ῥῆμα νόος ἑρμηνεύω , κανών μέν καί ὁ γῆρας μή ἐγχωρέω αὐτός ὁ κατά κόσμος συμπλέκω πρᾶγμα , ὁ δέ πλέω αὐτός ὁ Ἀνδρόνικος αὐτάρκης καί μόνος εἰμί ὁ βασιλεύς παιδοκομέω . πνίξ . ὁ μέντοι κατά ὁ ἀρχεῖον πρᾶγμα οὕτως διοικέω ὡς Ἀνδρόνικος ὑποτίθημι ὁ υἱός αὐτός καί ὁ φίλος καί ὁ ὁ καθ´ αἶοα κειωμένων ὁ βασιλεύς ἀνεύθυνος ἐκ βασιλεύς καί ὁ ὅλος ἀνέγκλητος ἔχω ὁ πρόσειμι Ἀνδρόνικος καί ὁ ἐκεῖνος προσανέχω βούλευμα , ὀψέ ποτός καί αὐτός Ἀνδρόνικος ὑποχωρέω ὁ Δάμαλις εἴσειμι τριήρης καί ὑποψάλλω ὁ ὁ Λαβδί ἐν ὁ ὁ πορθμός [ ΠΡ . Ιβϋ ] διαβαίνω ὁ βασιλίς ὁ πόλεον καί ὑποφθέγγομαι μετά διαχύσεως,«Ἐσὸ στρέφω , ψυχή ἐγώ , εἰς ὁ ἀνάπαυσις σύ , ὅτι κύριος εὐεργετέω σύ , ὅτι ἐξαιρέω ὁ Ψυχή ἐγώ ἐκ θάνατος , ὁ ὀφθαλμός ἐγώ ἀπό δάκρυ καί ὁ πούς ἐγώ ἀπό ὀλίσθημα . » ὁ δέ βασιλεύς Μλεὸ ἵκω καί ὁ ἐκεῖνος μήτηρ ἕνος ἔξειμι μέν ἐκ ὁ βασίλειος κατά ὁ Ἀνδρόνικος βούλησις . εἰς δέ ὁ ἐν ὁ Φιλοπατίῳ βασιλικός μετασκηνη · σαμένος οἰκοδομή ὁ ὁ Μαγγάνης λέγω , πρόσειμι ἐκεῖσε Ἀνδρόνικος , καί ὁ μέν βασιλεύς βαίνω ἀπονέμω προσκύνησις ἐπί γόνυ πίπτω , καί ὁ ἐκεῖνος πούς ποτιπτύσσω , ὡς εἶπον , κόπτω καί δάκρυ χέω , τῆ δέ οὗτος μήτηρ Ξένη ὅσος καί ἄπειμι ὁ τιμή ἀφοσιόω καί ὁ ἐκεῖσε παρουσία πάρεργον ἀπονέμω ὁ προς ἀγορεὺς , καί οὗτος ὑποψία μεστός καί ὁ κμισος ἐνδεικτικός ὅσπερ κατ´ αὐτός ἐκ μακρός τῆ Ψυχή ἐναπέθω , βραχύς τίς προσδιατρίβω μεταχωρέω . καί κατά ὁ προευτρεπίζω αὐτός ἐπεί ποῦ σκηνή ἀφικνέομαι ἔχω περί αὐτός ὁ αὐλαία πήσσω , ὅς τρόπος ὁ ὄρνις ὑπό ὁ ἑαυτοῦ ἐπισυνάγω πτέρυξ ὁ νεόσσιον , πᾶς ἀνήρ εὐγενής καί περιδοκέω , ὅτε καί τις ἀνήρ Ἱερός ἄλλος ὁμηρικός , μολοβρός καί ἀνέστιος , ὁ ὁ πλοισιον θύρα ἐκτρίβω καί θεραπεύω ὁ γαστήρ ὁ ὁ ἄοτῶν τέμαχος , ἁλίσκομαι ὁ βιώσιμος ἀωρί ὁ νύξ περί ὁ Ἀνδρόνικος σκηνή εἴλω , ἐξωμίας ἄνθρωπος καί παραβλώψ , καί τέμνω πρωπῷ