cogPG.PG139 492
ἀλλ´ οὐδ´ ᾠδαῖς ὀρνίθων διυπνιζόμενον , ὡς καὶ τὸ Κὅλον καθεῦδον ἡδέως καὶ μὴ ἐγνωκός ποτε πόλεμον · τὸ δέ γε συντιθέναι ποιήματα καὶ τῶν διαμαρτόντων καθάπτεσθαι ἦν μὲν καὶ τοῦ μεγαλείου Σόλωνος , ἢν δ´ , ὡς ἔοικε , καὶ τοῦ τότε δήμου τῶν Ἀθηναίων , κνωμένου τὸ οὖς ταῖς τῶν εἰσηγήσεων χρησίμοις , ἠρέμα τε ὑπενδιδόντος ταῖς τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν παραιφάσεσι . Καὶ ἄλλως δὲ τῷ πρὸς ὄνειδος ἄδειν τιθασσοῖς λόγων μέροψιν ἔνεστί τι καὶ γλυκάζον σὺν τῷ στύφοντι ἐμφαινόμενον · καὶ ἡ μνήμη , ὅσα δὴ καὶ ῥιπῆς , τὸ παραμένον ἐν ψυχῇ καὶ ἐνῥαπτόμενον ἐμπύρευμα τοῦ καλοῦ κατὰ ζῶσαν ἔτι φλόγα πυρὸς ἀναθάλπουσα , τὴν ἐφ´ ὁμοίοις ἐσέπειτα διαμαρτίαν φυλάττεσθαι διανίστησι . Τοῖς δ´ ἐς ἡμᾶς τῆς Κωνσταντίνου οἰκήτορσιν , εἰπεῖν δὲ καὶ τοῖς ἐκ τῶν ἄλλων ὁρμωμένοις χωρῶν , οἱ ἔλεγχοι μώλωπες ἀκριβῶς . Τοῖς δὲ πολλοῖς οὐδ´ ὧτα πεφύτευται τετρημένα εἰς νοῦν , οὐδ´ ἡ Παφία τῆς ἐλευθερίας ὁποία τίς ἐστιν ἐς δεῦρο κατείληπται , ὡς οὐδὲ γλυκύτης μέλιτος τοῖς μηδέπω γευσαμένοις μέλιτος . Ἐπεὶ τοίνυν ἀσύμφωνα τοῖς Σόλωνος τὰ ἡμέτερα , ἄγε τὰ μὲν τῶν ἐλέγχων παρήσομεν βούκεντρα , ἐς οὐδὲν ἕτερον προσληφθησόμενα ὅτι μὴ τῶν πλείστων έτεροζύγησιν(εἰσὶ γὰρ , εἰσὶν οἶ χόρτον ἐν τοῖς κέρασιν ἔχουσι , τὴν δ´ ἱστορίαν καθ´ εἰρμὸν ἑξόμεθα . Ρʹ . ὅῖ ? ] Εἰ γὰρ καὶ τὰ τῶν βαρβάρων ἄδειν ἀπειπάμεθα , ἀλλ´ οὖν τοῦ δρασσομένου τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ σοφία αὐτῶν ἐν πολλοῖς τοὺς ὑψαύχενας σγήλαντος καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ἀτιμίας πλήσαντος , καὶ παραδόντος εἰς ὅλεθρον βαρβαρωτέροις ἑαυτῶν ἔθνεσι , χρεὼν μηδ´ ἡμᾶς τὴν σιωπὴν εἰς τέλος ἑλέσθαι , χρήσασθαι δὲ τῷ λόγῳ πρὸς ἀνθομολόγησιν τῶν τεραστίων Θεοῦ , τοῦ « Ζῶ ἐγὼ » λέγοντος « εἰς τὸν αἰῶνα , καὶ ἀνταποδώσω δίκην τοῖς ἐχθροῖς μου καὶ τοῖς μισοῦσί με ἐξολόθρευσιν , » καὶ αὖ πάλιν πρὸς Ἀβραάμ · « Τὸ δὲ ἔθνος ᾧ δουλεύσουσι , κρινῶ ἐγώ , » βʹ . Εὲχε μὲν δὴ οὕτω ταῦτα , καὶ ἡ Κωνσταντίνου καλλίπολις , τὸ κοινὸν ἁπάντων ἐντρύφημά τε καὶ ἐξάκουστον περιλάλημα , ἠθάλωται πυρὶ καὶ ἠμαύρωται ἑάλω τε καὶ τοῦ πλούτου παντὸς κεκένιαται , ὅσος τε δημόσιος ἦν καὶ τοῖς λεῷ ἐπῳκείωτο καὶ ὅσος Θεῷ ἀφωσίωτο , παρὰ γενῶν ἑσπερίων σποραδικῶν , ἀφαυρῶν τὰ πλεῖστα καὶ ἀνωνύμων , ἐἰς λῃστρικὸν μὲν ἔκπλουν συγκροτηθέντων , ὀργάνῳ δὲ χρησαμένων καὶ προσωπείῳ εὐτυπώτῳ τῆς καθ´ ἡμῶν κινήσεως τῷ κρούσασθαι πρύμναν εἰς ἄμυναν Ἰσαακίῳ τῷ ἐξ Ἀγγέλων καὶ ὃν ἐκεῖνος ἐφύτευσεν , ὡς μὴ ὤφελεν , ἐπ´ ἀπωλείᾳ τῆς πατρίδος , ὃν καὶ καλῶν κάλλιστον καί σφισιν ἐπέραστον ἀγώγιμον ἐπεφέροντο · ἡ γὰρ ὑπτιότης καὶ οἰκουρότης τῶν τὰ Ρωμαίων χειριζόντων πράγματα δικαστὰς ἡμῶν καὶ κολαστὰς τοὺς λῃστὰς ἐπεισήνεγκεν . Ἐπὶ δὲ τοῖς συμβᾶσι πᾶσι τῇ βασιλίδι οὐδὲν σημεῖον ὑψόθεν ἢ καὶ γῆθεν ἐκφανθὲν ἔγνωσται , ὁποῖα ἄττα πολλὰ τοῖς πρότερον ξυνηνέχθησαν συμφορὰς ἀνδρῶν καὶ κακων ἐπαγωγὰς κηρεσιφόρους ὑποσημαίνοντα . θθτε γὰρ ψιάδες οὐρανόθεν ὕσθησαν αἱματόεσσαι , οὕτε θέρος ἔναιμον παρεξήλλακται , οὔτε λίθοι πυρόεντες ἐξαἰθέρος ἠνέχθησαν , οὔτε τι ἕτερον ἑωράθη καινουργηθὲν ὁπωσοῦν , ἀλλ´ ἐμβάδι ἁψόφῳ καὶ χεραὶν ἀκροτήτοις πολύπους καὶ πολύχειρ τῇ πόλει καὶ ἡμῖν ἡ δίκη ἐπεισπεσοῦσα δυσπότμους ἐν ἀνθρώποις
Lemmas: ἀλ οὐδός ᾠδή ὄρνις διυπνίζω , ὡς καί ὁ κόλος καθεύδω ἡδύς καί μή γιγνώσκω ποτός πόλεμος · ὁ δέ γε συντίθημι ποίημα καί ὁ διαμαρτάνω καθάπτω εἰμί μέν καί ὁ μεγαλεῖος Σόλων , εἄν δδʹ , ὡς ἔοικα , καί ὁ τότε δῆμος ὁ Ἀθηναῖος , κνάω ὁ οὖς ὁ ὁ εἰσήγησις χρήσιμος , ἠρέμα τε ὑπενδίδωμι ὁ ὁ Ἀρίστων ἀνήρ παραίφασις . καί ἄλλως δέ ὁ πρός ὄνειδος ἀνδάνω τιθασσόω λόγος Μέροψ ἔνειμι τίς καί γλυκάζω σύν ὁ στύφω ἐμφαίνω · καί ὁ μνήμη , ὅσος δή καί ῥιπή , ὁ παραμένω ἐν Ψυχή καί ἐνράπτω ἐμπύρευμα ὁ καλός κατά ζώννυμι ἔτι φλόξ πυρός ἀναθάλπω , ὁ ἐφίημι ὅμοιος σπένδω διαμαρτία φυλάσσω διανίσταμαι . ὁ δδʹ εἰς ἐγώ ὁ Κωνσταντῖνος οἰκήτωρ , εἶπον δέ καί ὁ ἐκ ὁ ἄλλος ὁρμάω χώρα , ὁ ἔλεγχος2 μώλωψ ἀκριβῶς . ὁ δέ πολύς οὐδός ἄτη φυτεύω τετραίνω εἰς νόος , οὐδός ὁ Πάφος ὁ ἐλευθερία ὁποῖος τίς εἰμί εἰς δεῦρο καταλαμβάνω , ὡς οὐδέ γλυκύτης μέλι ὁ μηδέπω γεύω μέλι . ἐπεί τοίνυν ἀσύμφωνος ὁ Σόλων ὁ ἡμέτερος , ἄγω ὁ μέν ὁ ἐλέγχω παρίημι βούκεντρον , εἰς οὐδείς ἕτερος προσλαμβάνω ὅτι μή ὁ πλεῖστος έτεροζύγησιν(εἰσὶ γάρ , εἰμί οἶς χόρτος ἐν ὁ κέρας ἔχω , ὁ δδʹ ἱστορία καθ´ εἱρμός ἔχω . ῥῶ . ὅς ? ] εἰμί γάρ καί ὁ ὁ βάρβαρος ἀνδάνω ἀπεῖπον , ἀλ οὖν ὁ δράσσομαι ὁ σοφός ἐν ὁ σοφία αὐτός ἐν πολύς ὁ ὑψαύχην σγήλαντος καί ὁ πρόσωπον αὐτός ἀτιμία πίμπλημι , καί παραδίδωμι εἰς ὄλεθρος βάρβαρος ἑαυτοῦ ἔθνος , χρεὼν μηδ´ ἐγώ ὁ σιωπή εἰς τέλος αἱρέω , χράω δέ ὁ λόγος πρός ἀνθομολόγησις ὁ τεράστιος Θεός , ὁ « ζῶ ἐγώ » λέγω « εἰς ὁ αἰών , καί ἀνταποδίδωμι δίκη ὁ ἐχθρός ἐγώ καί ὁ μισέω ἐγώ ἐξολόθρευσις , » καί αὖος πάλιν πρός Ἀβραάμ · « ὁ δέ ἔθνος ὅς δουλεύω , κρίνω ἐγώ , » βε . ἔχω μέν δή οὗτος οὗτος , καί ὁ Κωνσταντῖνος Καλλίπολις , ὁ κοινός ἅπας ἐντρύφημα τε καί ἐξάκουστος περιλάλημα , ἠθάλωται πῦρ καί ἀμαυρόω ἁλίσκομαι τε καί ὁ πλοῦτος πᾶς κενόω , ὅσος τε δημόσιος εἰμί καί ὁ λαός ἐποικειόομαι καί ὅσος Θεός ἀφοσιόω , παρά γένος ἑσπέριος σποραδικός , ἀφαυρός ὁ πλεῖστος καί ἀνώνυμος , εἰς λῃστρικός μέν ἔκπλοος συγκροτέω , ὄργανον δέ χράω καί προσωπεῖον εὔτυπος ὁ καθ´ ἐγώ κίνησις ὁ κρούω πρύμνα εἰς ἄμυνα Ἰσαάκιος ὁ ἐκ Ἄγγελος καί ὅς ἐκεῖνος φυτεύω , ὡς μή ὀφείλω , ἐπι ἀπώλεια ὁ πατρίς , ὅς καί καλός καλῶς καί σφεῖς ἐπέραστος ἀγώγιμος ἐπιφέρω · ὁ γάρ ὑπτιότης καί οἰκουρότης ὁ ὁ Ῥωμαῖος χειρίζω πρᾶγμα δικαστής ἐγώ καί κολαστής ὁ ληιστής ἐπεισφέρω . ἐπί δέ ὁ συμβαίνω πᾶς ὁ βασιλίδι οὐδείς σημεῖον ὑψόθεν ἢ καί γῆθεν ἐκφαίνω γιγνώσκω , ὁποῖος τις πολύς ὁ πρότερος συμφέρω συμφορά ἀνήρ καί κακός ἐπαγωγή κηρεσιφόρος ὑποσημαίνω . θετός γάρ ψιάς οὐρανόθεν ὕω αἱματόεις , ἵημι θέρος ἔναιμος παρεξαλλάσσω , οὔτε λίθος πυρόεις ἐξαἰθέρος φέρω , οὔτε τίς ἕτερος ὁράω καινουργέω ὁπωσοῦν , ἀλ ἐμβάς ἄψοφος καί χεραὶν ἀκρότητος πολύπους καί πολύχειρ ὁ πόλις καί ἐγώ ὁ δίκη ἐπεισπίπτω δύσποτμος ἐν ἄνθρωπος