cogPG.PG139 417
Ρασιλεὺς παρὰ πλείστων ἐνωτιζόμενος ἐπιβουλεύει τῇ αὐτοῦ ἀρχῇ καὶ ζωῇ τὸν ἀδελφὸν Ἀλέξιον καὶ παραπετάσματι φιλίας συγκαλύπτειν πολλαχῇ τὸ μισάδελφον , καὶ ὡς πλείονές εἰσι φιλαλέξιοι μᾶλλον ῆπερ φιλισαάκιοι , ὡς λῆρον ἀπεπέμπετο τὰ λεγόΚμενα , μηδὲ τὸ ἐξεταστικὸν ὡς λίθον Ἡράκλειον προσάγων καὶ βασανίζων των παρὰ τοῦ ἀδελφοῦ πραττομένων τὸ κίβδηλον , ἀλλὰ δριμὺς ὤν τοῖς τὰ τοιαῦτα εἰσηγουμένοις ὡς ἔχουσι πρὸς ἑφέσεως ἐξίτηλον ποιεῖν τὴν ἀνέκπλυτον καὶ οἷον εἰς βόθος ἐγκεκαυμένην τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ πρὸς τὸν κασίγνητον στοργὴν , ὃν μόνον ἀπὸ πάντων ὁ λωβητὴρ Ἀνδρό . νικος οὐκ ἐσίνατο . Ἀφιγμένος τοίνυν ἐς ὴν παραθαλαττίδιον Ῥαιδεστὸν τὴν μεγίστην ἐκτελεῖ καὶ κυριώνυμον ἀναστάσιμον ἑορτὴν , καὶ θύει καὶ ἐσθίει τὸ Πάσχα τὸ μυστικόν . Ἔνθα καὶ τῷ Βασιλακίῳ συγγίνεται . Ἡν δ´ οὗτος ἀλλότροπόν τινα βίοσον Κμετιὼν , καὶ δόξαν παρὰ πάντων ἠνέγκατο προφητεύειν καὶ προβλέπειν τὰ ἔμπροσθεν , ὅθεν εἰς αὐτὸν τὰ πλήθη συνέῤῥεον ὡς οὐδ´ ἐς μυρμηκιὰν οἱ ἐπανιόντες τε καὶ ἐξιόντες φιλόπονοι μύρμηκες ἢ γοῦν οἱ ἐς Ἄμμωνος πάλαι καὶ Ἀμφιάρεω ἀφικόμενοι , Ἀλλ´ οὐδὲν ἀληθὲς καὶ σαφὲς περὶ τῶν ἐσομένων οὗτος ἐφθέγγετο , πεπλανημένα δὲ καὶ ἀσύμφωνα ἑαυτοῖς καὶ γριφώδη διεξῄει ῥήματα · ἐν πολλοῖς δὲ καὶ γέλωτος διατεχνώμενος ἄξια , τὸν ἀγελαιοκόμον ὄμως καὶ πρὸς ὕννιν ἀφορῶντα καὶ κώπον ἐς σπᾶτο λεών . Τῶν γὰρ ἀφικνουμένων ἐς αὐτὸν γυναικῶν ἐμάστευε τοὺς μαστοὺς , καὶ περιαθρῶν τὰ σφυρὰ ληρῶν ἐπὶ τούτοις ἦν καὶ ἀποφοιβάζων ἀδιάγνωστα λόγια . Ἀπεσιώπα δὲ κἀπὶ ταῖς πλείσταις τῶν πεύσεων αἴπερ αὐτῷ παρά τῶν προσιόνων ἐπήγοντο , καὶ τὰς οἰκείας πράξεις μεταβάσεει τοπικαῖς καὶ σχηματισμοῖς ἐπέραινε Πανικοῖς . Συν εγτῶτα δὲ γύναια γραῖκά τινα οἰστρηλατοῦντά τε καὶ κωθωνιζόμενα , κατὰ γένος αὐτῷ συναπτόμενο , ὑφηγοῦντο τοῖς παραβάλλουσι τὰ ὑπὸ τοῦ Βασιλακου τελούμενα , ὅ τι τῶν γενησομένωῦ τεκμηριάζου , καὶ τὴν σιγὴν ὥς τι φθεγγομένην καὶ ὑποδηλοῦσαν σοφὸν διεσήμαινον . Ρ . ἂββ ] Ἐδόκει οὖν ὁ ἀνὴροὔος τοῖς μὲν πολλοῖς , ὡς ἔχω εἰπών , προφητικὸς , καὶ προσημαίνων τὰ συμβησόμενα , καὶ μάλισθ´ ὃπόσαις τῶν γυναικῶν αἱ τῶν πεύσεων ἄσεμνοι καὶ ἀσρὴΚμονες τῶν ἐσθημάτων ἐγκομβώσεις ὡς παιδιά τα περιεσπούδαστο γέλωτι σύμμικτος , τοῖς δ´ ἐς νοῦν βάπτουσι περίεργόν τι καὶ γελωτοποιῶν καὶ ληρῶνες Κγερόντιον ἤγητο . Εἰσὶ δ´ οἱ καὶ πνεύματι Πύθωνς κάτο χον εὐστόχως εἰρήκασιν , οἷς ἐθέμην μάλιστα καὶ αὐτός . Τότε γοῦν ἐπιστάντι τῷ αὐτοκράτορι οὔτε προσέσχεν ὅλως ὡς περιβεβλημένῳ τοσαύν καὶ τοιαύτην ἰσχὺν , οὔτε πρὸς τὴν αὐτοῦ προσηγορίαν ( ἡ δὲ ἦν « Χαίροις , ὦ πάτερ Βασιλάκιε » τὴν ἀπόκρισιν ἔθετο ἦ γοῦν ἀντησπάσατο σιωπῇ κατανεύσας τῇ κεφαλῇ , ἀλλ´ ὧδε κἀκεῖσε μετὰ πωλικῶν φερόμενος σκιρτημάτων καὶ παραφόρων μετακιν σεων ἐκακολόγει τοὺς προσιόντας , καὶ μάλιστα τὸν Μεσοποταμίτην Κωνσταντῖνον , ὃς ἣν τότε λαν ᾠκειωμένος τῷ βασιλεῖ , μηδ´ αὐτοῦ φειδόμενος τον κρατοῦντος . Ὁψὲ δὲ καὶ μόλις τῶν ἀτάκτων πήζτ
Lemmas: ρασιλαας παρά πλεῖστος ἐνωτίζω ἐπιβουλεύω ὁ αὐτός ἀρχή καί ζωή ὁ ἀδελφός Ἀλέξιος καί παραπέτασμα φίλιος συγκαλύπτω πολλαχῆ ὁ μισάδελφος , καί ὡς πλείων εἰμί φιλαλέξιος μᾶλλον ὅσπερ φιλισαάκιος , ὡς λῆρος ἀποπέμπω ὁ λεγόΚμενα , μηδέ ὁ ἐξεταστικός ὡς λίθος Ἡράκλειος προσάγω καί βασανίζω ὁ παρά ὁ ἀδελφός πράσσω ὁ κίβδηλος , ἀλλά δριμύς εἰμί ὁ ὁ τοιοῦτος εἰσηγέομαι ὡς ἔχω πρός έφεση ἐξίτηλος ποιέω ὁ ἀνέκπλυτος καί οἷος εἰς βόθος ἐγκαίω ὁ ἑαυτοῦ Ψυχή πρός ὁ κασίγνητος στοργή , ὅς μόνος ἀπό πᾶς ὁ λωβητήρ Άνδρος . Νίκη οὐ σίνομαι . ἀφικνέομαι τοίνυν εἰς ἐάν παραθαλάσσιος Ῥαιδεστός ὁ μέγας ἐκτελέω καί κυριώνυμος ἀναστάσιμος ἑορτή , καί θύω καί ἐσθίω ὁ Πάσχα ὁ μυστικός . ἔνθα καί ὁ Βασιλακίῳ συγγίγνομαι . ἐάν δδʹ οὗτος ἀλλότροπος τις βιόω Κμετιὼν , καί δόξα παρά πᾶς φέρω προφητεύω καί προβλέπω ὁ ἔμπροσθεν , ὅθεν εἰς αὐτός ὁ πλῆθος συρρέω ὡς οὐδός εἰς μυρμηκιά ὁ ἐπανέρχομαι τε καί ἔξειμι φιλόπονος μύρμηξ ἢ γοῦν ὁ εἰς Ἄμμων πάλαι καί Ἀμφιάραος ἀφικνέομαι , Ἀλ οὐδείς ἀληθής καί σαφής περί ὁ εἰμί οὗτος φθέγγομαι , πλανάω δέ καί ἀσύμφωνος ἑαυτοῦ καί γριφώδης διέξειμι ῥῆμα · ἐν πολύς δέ καί γέλως διατεχνάομαι ἄξιος , ὁ ἀγελαιοκόμος ὅμως καί πρός ὕννις ἀφοράω καί κώπον εἰς σπάω λαός . ὁ γάρ ἀφικνέομαι εἰς αὐτός γυνή μαστεύω ὁ μαστός , καί περιαθρέω ὁ σφυρόν ληρέω ἐπί οὗτος εἰμί καί ἀποφοιβάζω αδιάγνωστος λόγιος . ἀποσιωπάω δέ ἐπί ὁ πλεῖστος ὁ πεῦσις εἰπερ αὐτός παρά ὁ πρόσιος ἐπάγω , καί ὁ οἰκεῖος πρᾶξις μεταβαίνω τοπικός καί σχηματισμός περαίνω πανικός . σῦς εγτῶτα δέ γύναιον Γραίκα τις οἰστρηλατέω τε καί κωθωνίζω , κατά γένος αὐτός συνάπτω , ὑφηγέομαι ὁ παραβάλλω ὁ ὑπό ὁ Βασιλάκου τελέω , ὅς τίς ὁ γίγνομαι τεκμηριάζω , καί ὁ σιγή ὅς τίς φθέγγομαι καί ὑποδηλόω σοφός διασημαίνω . Ρ . ἂββ ] Ἐδόκης οὖν ὁ ἀνήρ ὁ μέν πολύς , ὡς ἔχω εἶπον , προφητικός , καί προσημαίνω ὁ συμβαίνω , καί μάλισθ´ ὁπόσος ὁ γυνή ὁ ὁ πεῦσις άσεμνος καί ἀσρὴΚμονες ὁ ἔσθημα ἐγκόμβωσις ὡς παιδιά ὁ περισπουδάζω γέλως σύμμικτος , ὁ δδʹ εἰς νόος βάπτω περίεργος τίς καί γελωτοποιός καί ληρῶνες Κγερόντιον ἄγω . εἰσί δδʹ ὁ καί πνεῦμα Πύθων Κάτο Χον εὔστοχος εἴρω , ὅς τίθημι μάλιστα καί αὐτός . τότε γοῦν ἐφίστημι ὁ αὐτοκράτωρ οὔτε προσέχω ὅλως ὡς περιβάλλω τοσαύν καί τοιοῦτος ἰσχύς , οὔτε πρός ὁ αὐτός προσηγορία ( ὁ δέ εἰμί « Χαίροις , εἰμί πατήρ Βασιλάκιε » ὁ ἀπόκρισις τίθημι εἰμί γοῦν ἀντασπάζομαι σιωπή κατανεύω ὁ κεφαλή , ἀλ ὧδε κἀκεῖσε μετά πωλικός φέρω σκίρτημα καί παράφορος μετακιν σός κακολογέω ὁ πρόσειμι , καί μάλιστα ὁ Μεσοποταμίτης Κωνσταντῖνος , ὅς ὅς τότε λάω οἰκειόω ὁ βασιλεύς , μηδ´ αὐτός φείδομαι ὁ κράτος . ὀψέ δέ καί μόλις ὁ ἄτακτος πήζτ