cogPG.PG139 310
ιὼν δόμον πολλοὺς κατὰ φήμην θεατὰς ἐφειλκύκαο Ἦσαν δ´ οἱ καὶ διετεχνῶντο συλλαβεῖν αὐτόν . ἡ δ´ ἐκεῖθεν ἀρθεὶς κατέπτη πρὸς τὸ μέγα βασίλειον , καὶ ἄνω τοῦ οἰκήματος καταπαύσας ἐν ᾧ τοὺς ἀτονοίως τοῦ ἄρχειν ἐπειλημμένους εἴθισται πρὸς τοῦ δήμου παντὸς ἀνευφημεῖσθαι στεφανηφόρους , ο πολὺ ἐπάνεισι πάλιν πρὸς τὸν νεών , Καὶ τὶ τοιαίτην περιοδείαν τρισσῶς σταδιεύσας ὕστε νυ.παρά του θηρεύεται καὶ εἰσάγεται τῷ βασιλεῖ . ἰ μὲν οὐν πλείστοις μέλλειν αὐτίκα Ἀνδρόνικον λληφ ἔναι οἱωνίζετο ἐνθένδε καὶ ὄίκας γενναίας ὑφέξε.ιν , ἐπεὶ καὶ ἐς αὐτὸν ἔφασκον ἀτεχνῶς τὸ οἰώνισμα ἀφορᾷν , πλειστάκις ἐνειρχθέντα δεσμωτηρίῳ καὶ το τῖς κεφαλῆς τρίχωμα χιονούμενον · οἱ δέ γε σοφώτερόν τι προβλέποντες καὶ τὸ φρονεῖν ὑψιβάκαὶ τελευταῖον αὖθις Ἀνδρόνικον φρουράν καὶ ποδοκάκας καθυποδέχεσθαι Ῥωμαίων κατάρξαντα Πάντων δ´ ἐς Ἀνδρόνικον διαπορθμευομένων , ᾗ λοῖσθος ἐς αὐτὸν περαιοῦται ὁ πατριάρχης Θεοδόσιος μετὰ τῶν λογίμων τοῦ βήματος . Ὁ μὲν οὖν εἰς τὴν ἑαυτοῦ ἐγγίζειν σκηνὴν τὸν μέγαν ἀρχιερέα ἐνωτισάμενος ἔξεισιν εὐθὺς πρὸς ὑπάντησιν , στολὴν ἠμΚφεσμένος σχιστὴν ἰοβάφινον ὑφῆς τῆς Ἰηρικῆς , εἰς γόνατα καὶ γλουτοὺς καταβαίνουσαν καὶ πυκαζουσαν τὰ ἕως βραχίονος , καὶ πυραμιδουμένην ὑπτραν τῇ κεφαλῇ περικείμενος , καπνηρὰν τὴν Κοιαν καὶ πρὸς τῶν ἱππείων χηλῶν βαλὼν ἑαυτὸν ιτο τετανυσμένος μέγας μεγαλωστί . Μετὰ μικρὸν ἀ´ ἀνίσταται , καὶ τῶν τοῦ πατριάρχου ποδῶν περιυκοᾶται τὰ πέλματα , σωτῆρα τοῦ βασιλέως ἀποκαλῶν , ζηλωτὴν τοῦ καλοῦ , τῆς ἀληθείας ὑπέρμαχον , Κτῷ χρυσῷ τὴν γλῶτταν Ἰωάννη ἀνθάμιλλον , καὶ πᾶσαν αὐτῷ προσηγορίαν [ . ] περιτιθεὶς ἀγαθήν . Ὁδὲ τότε πρώτως Ἀνδρόνικον θεασάμενος , ἐπεὶ κατηθρήκει περιεργότερον βλέμμα γοργὸν , ὑποκαθειμένον φρόνημα , σοφιστικὸν καὶ περίεργον ἦθος , ἡλικίας ἀναδρομὴν ἐς πόδα δέκατον μικροῦ ἀνατείνουσαν , ἀγέρωχον βάδισμα , ὀφρὺν ἐπιλλώπτουσαν ὑπεροψίαν , φροντιστικόν τε καὶ ἐπὶ συννοίας ἀεὶ ἄνθρωπον , ταλανίσας τοὺς ἀφρόνως ἄνδρα τοιοῦτον εἰσθικισαμένους ἐπ´ ἀνηκέστοις ἑαυτῶν συμφοραῖς , ἀκοῇ μέν , φησὶν , ἤκουόν σου τὸ πρότερον , νῦν δὲ καὶ ἑωοάκειν καὶ ἐγνώκειν σαφῶς . » Καὶ αὖ πάλιν τὸ τοῦ Δαβὶδ ἀποκναίσας εἶπε · « Καθάπερ ἡκούσαμεν , βῦτω καὶ εἴδομεν , » αἱμύλως καθαπτόμενος Ἀνδρονκου οἷς τὰ τῆς ὑπαντήσεώς ἐκείνῳ τῷ σκηνικῶ ὑπεξὴρε τῆς γνώμης , ἑαυτὸν ἐδαφίζων καὶ κυνηδὸν προσκνυζόμενος , ἀναφέρων ἅμα τὰ ὀφθέντα πρὸς ἅπερ αὐτῷ ἀπήγγειλεν ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ , διαζωγραφῶν τῷ λόγῳ Ἀνδρόνικον καὶ οἰον ἀγνοουντι τιθεὶς ὑπόψιον . Ἀλλ´ οὐκ ἔλαθε τὸ τῶν ῥημάτων ἀμφοτερίζον τὸν πολύμητιν Ἀνδρόνικον · ὅθεν καὶ τῆ τῶν λεχθέντων διπλόῃ ὡς οἴα διπάλτῳ ξίφει τρωθεὶς τὴν ψυχὴν , καὶ τὴν σκυζομένην οἱον καὶ σονηρεφῆ τῶν ὁφορύων τοῦ πατριάρχου γραμμὴν Τὸν ἐνδον καὶ περὶ ψυχὴν κινημάτων εὑρών προμνήστριαν ,
Lemmas: ἰά δόμος πολύς κατά φήμη θεατής ἐφέλκω εἰμί δδʹ ὁ καί διατεχνάομαι συλλαμβάνω αὐτός . ὁ δδʹ ἐκεῖθεν ἀραρίσκω καταπέτομαι πρός ὁ μέγας βασίλειος , καί ἄνω ὁ οἴκημα καταπαύω ἐν ὅς ὁ ατονοιος ὁ ἄρχω ἐπιλαμβάνω ἐθίζω πρός ὁ δῆμος πᾶς ἀνευφημέω στεφανήφορος , ὁ πολύς ἐπάνειμι πάλιν πρός ὁ νέος , καί τίς τοῖος περιοδεία τρισσός σταδιεύω ὕω νυ.παρά ὁ θηρεύω καί εἰσάγω ὁ βασιλεύς . εἷς μέν ὀν πλεῖστος μέλλω αὐτίκα Ἀνδρόνικος λληφ ἔναι οἰωνίζομαι ἐνθένδε καί ὄίκας γενναῖος ὑφέξε.ιν , ἐπεί καί εἰς αὐτός φάσκω ἄτεχνος ὁ οἰώνισμα ἀφοράω , πλειστάκις ἐνείργω δεσμωτήριον καί ὁ Τῖς κεφαλή τρίχωμα χιονόομαι · ὁ δέ γε σοφός τίς προβλέπω καί ὁ φρονέω ὑψιβάκαὶ τελευταῖος αὖθις Ἀνδρόνικος φρουρά καί ποδοκάκη καθυποδέχομαι Ῥωμαῖος κατάρχω Πάντων δδʹ εἰς Ἀνδρόνικος διαπορθμεύω , ὅς λοῖσθος εἰς αὐτός περαιόω ὁ πατριάρχης Θεοδόσιος μετά ὁ λόγιμος ὁ βῆμα . ὁ μέν οὖν εἰς ὁ ἑαυτοῦ ἐγγίζω σκηνή ὁ μέγας ἀρχιερεύς ἐνωτίζω ἔξειμι εὐθύς πρός ὑπάντησις , στολή ἠμΚφεσμένος σχιστός ἰοβάφινος ὑφή ὁ ιηρικεω , εἰς γόνυ καί γλουτός καταβαίνω καί πυκάζω ὁ ἠώς βραχύς , καί πυραμιδουμένην ὑπτραν ὁ κεφαλή περίκειμαι , καπνηρός ὁ Κοία καί πρός ὁ ἵππειος χηλή βάλλω ἑαυτοῦ Ίτο τανύω μέγας μέγας . μετά μικρός ἀ´ ἀνίστημι , καί ὁ ὁ πατριάρχης πούς περιυκοαω ὁ πέλμα , σωτήρ ὁ βασιλεύς ἀποκαλέω , ζηλωτός ὁ καλός , ὁ ἀλήθεια ὑπέρμαχος , κτείνω χρυσός ὁ γλῶσσα Ἰωάννης ἀνθάμιλλος , καί πᾶς αὐτός προσηγορία [ . ] περιτίθημι ἀγαθός . ὁδός τότε πρῶτος Ἀνδρόνικος θεάομαι , ἐπεί κατηθρήκει περίεργος βλέμμα γοργός , ὑποκαθίημι φρόνημα , σοφιστικός καί περίεργος ἦθος , ἡλικία ἀναδρομή εἰς πούς δέκατος μικρός ἀνατείνω , ἀγέρωχος βάδισμα , ὀφρύς ἐπιλλώπτω ὑπεροψία , φροντιστικός τε καί ἐπί σύννοια ἀεί ἄνθρωπος , ταλανίζω ὁ ἄφρων ἀνήρ τοιοῦτος εἰσθικισαμένους ἐπι ἀνήκεστος ἑαυτοῦ συμφορά , ἀκοή μέν , φημί , ἀκούω σύ ὁ πρότερος , νῦν δέ καί ὁράω καί γιγνώσκω σαφῶς . » καί αὖος πάλιν ὁ ὁ Δαυίδ ἀποκναίω εἶπον · « καθά ἀκούω , βῶτος καί ὁράω , » αἱμύλως καθάπτω Ἀνδρονκου ὅς ὁ ὁ ὑπάντησις ἐκεῖνος ὁ σκηνικός ὑπεξαίρω ὁ γνώμη , ἑαυτοῦ ἐδαφίζω καί κυνηδόν προσκνύζομαι , ἀναφέρω ἅμα ὁ ὁράω πρός ὅσπερ αὐτός ἀπαγγέλλω ὁ βασιλεύς Μανουήλ , διαζωγραφέω ὁ λόγος Ἀνδρόνικος καί οἷος ἀγνοέω τίθημι ὑπόψιος . Ἀλ οὐ λανθάνω ὁ ὁ ῥῆμα ἀμφοτερίζω ὁ πολύμητις Ἀνδρόνικος · ὅθεν καί τῆ ὁ λέγω διπλόος ὡς οἶος δίπαλτος ξίφος τιτρώσκω ὁ ψυχή , καί ὁ σκύζω οἱος καί σονηρεφῆ ὁ ὁφορύων ὁ πατριάρχης γραμμή ὁ ἔνδον καί περί ψυχή κίνημα εὑρίσκω προμνήστρια ,