cogPG.PG139 488
πυρὶ , καὶ ῥυτίσι χαλαραῖς ηὐλακισμένη τὴν στιλπνήν καὶ τερπνὴν ὄψιν πρότερον . Ἐῶ γὰρ λέγειν τοὺς πρὸς λύραν ἐντείνοντάς τε καὶ ψάλλοντας τὰ σὰ δυσπραγήματα , καὶ κωμῳδίαν τιθεμένους τὴν σὴν τραγῳδίαν ἐν τῷ τὸν οἶνον προσίεσθαι , καὶ βίου τέχνην πωουμένους τὴν γελοιώδη τῶν κακῶν σου ἀφήγησιν , τοὺς κονδυλισμούς τε καὶ πτερνισμοὺς , ἔτι δὲ τὰς ὰθετήρεις καὶ τὰ ὑπώπια ἅ σοι καθ´ ὥραν πᾶσαν προσιρίβονται . Παρεζηλωμένη θεόθεν ἐπὶ μὴ ἐχέφροσιν ἔθνεσιν , ἢ οὐδ´ ἔθνεσιν ἀληθῶς εἰπεῖν , ἀλλ´ ἀυνδροῖς καὶ σποραδικοῖς γένεσιν , ὧν τὰ πλείω εἰ μὴ ἐγέννησας , ἀλλ´ ὕψωσάς τε καὶ στέατος πυροῦ μετέδωκας , τίς σώσει σε ; ἢ τίς παρακαλέσει σε ; τίς φείσεται ἐπὶ σοί ; ἢ τίς σκυθρωπάσει ἐπὶ σοί ; ἢ τίς ἐπανακάμψει ἐρωτῆσαι τὰ εἰς εἰρήνην σοιερεμίου καὶ τάδε τοῦ πολυθρηνήτου τὰ ῥήματα ) , εἴτε μὴν τὴν προτέραν στολὴν ἐπενδύσει σε ; πότε θεόθεν ἐνωτίσῃ Ἐξεγείρου , ἀνάστηθι ἡ πιοῦσα τὸ ποτήριον τοῦ θυμοῦ μου καὶ τὸ κόνδυ τῆς πτώσεως . ἜἘνδυσαι τὴν ἰσχύν σου , ἔνδυσαι τὴν δόξαν σου · Ἐκτίναξαι τὸν χοῦν καὶ ἀνάστηθι . Ἔκδυσαι τὸν δεσμὸν τοῦ τραχήλου σου · πλάτυνον τὸν τέπον τῆς σκηνῆς σου καὶ τῶν αὐλαιῶν σου . Μὴ φοβοῦ ὅτι κατΠεχύνθης , μηδὲ ἐντραπῇς ὅτι ὡνειδίσθης , καὶ ἐκρότησαν ἐπὶ σοὶ χεῖρας πάντες οἱ παραπορευόμενοι ὁδὸν , ἐσύρισαν καὶ ἐκίνησαν κεφαλὰς αὐτῶν , καὶ εἶπον , « Αὔτη ἐστὶν ἡ πόλις , ὁ στέφανος δόξης καὶ ἡ εὐφροσύνη πάσης τῆς γῆς . Καὶ πῶς ἐκάθισε χήρα ἡ πεπληθυσμένη λαῶν , καὶ ἡ ἄρχουσα ἐν χώραις ἐγενήθη εἰς φόρους ; Εἶπε γὰρ ὁ Θεός σου , Χρόνον μικρὸν κατέλιπόν σε , καὶ μετ´ ἐλέους μεγάλου οἰκτειβήσω σε . Ἐν θυμῷ μικρῷ ἀπέστρεψα τὸ πρόσωπόν μου , καὶ ἐν ἐλέῳ αἰωνίῳ ἐλεήσω σε , » Ἡ γοῦν ἄξεις Δαβιδικῶς πρὸς Θεὸν , « Κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ὁδυνῶν μου ἐν τῇ καρδίᾳ μου αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν τὴν ψυχήν μουὴ Τίς ἐπιστήσεταί σοι Μωϋσῆς καινουργὸς , ἢ ἐπανάγων ἐποφθήσεται Ζοροβάβελ · πότε δ´ ἐσεῖταί σοι ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων συναγαγεῖν τὰ τέκνα σου , ἐν οἷς διεσπάρημεν , ὃν τρόπον αἱ φιλότεκνοι ὄρνιθες ὑπὸ τὰς ἑαυτῶν ἀθροίζουσι πτέρυγας τὰ οἰκεῖα νεόττια ; Ὡς νῦν γε οὐδ´ ἐνωπίως οσοι ἐποφθαλμῆσαι καθαρῶς ἔχομεν , οὐδ´ ἐμφῆναι περιχαρῶς ὡς μητρὶ , καὶ ἀκριβῶς ἐπισπεῖσαί σοι δάκρυον ὅσον ὀφθαλμὸς βούλεται ἢ δύναται , ἀλλ´ εὐλαβῶς ὡς στρουθοί σε περιιπτάμενοι , ὢν συνείληπται ἡ τροφὸς , ἡ δὲ καλιὰ διεσκέδασται , ἐλεεινόν τι καὶ γοῦδες περιτρύζομεν,[Ρ.ὅῖὰ ] πόῤῥω πουτῶν σῶν ὅατνωμάτων ἐκτοπισθέντες , πεινῶντες καὶ διψῶντες , αὐχμῶντες καὶ ῥιγῶντες . καὶ πρὸς φθειρῶν πολλάκις κειρόμενοι , καὶ τὰς ψυχὰς ἐν κακοῖς τηκόμενοι , ὁδόν τε μηκέτι κατοικεσίας εὑρίσκοντες πόλεως , αλλὰ πολύπλαγκτοι φερόμενοι ὡς ὄρνιθες οἱ ἀβέβαιοι καὶ τῶν ἀστέρων οἱ πλάνητες . Ἠ καὶ οὕτως εἰπεῖν , ἐνούμεθά σοι διῃρημένως καὶ συμπλεκόμεθά σοι κεχωρισμένως , κατὰ τοὺς ψυχῇ συναπτομένους καὶ δεισταμένους σώματι , καὶ προσπάσχομεν ἀτεχνῶς ὃ καὶ ἔνια τῶν ζώων πρὸς τὰ παγιδευόμενα ἐκ σφῶν ὺπὸ θηρευτῶν καὶ ἐγκλειόμενα διαφανέσιν ὑελίνοις ἂἵίτσιν . ἐκεῖνα τε γὰρ τῶ τοῦ σκεύους εἰλικρινεῖ
Lemmas: πῦρ , καί ῥυτίς χαλαρός αὐλακίζω ὁ στιλπνός καί τερπνός ὄψις πρότερος . ἀίω γάρ λέγω ὁ πρός λύρα εντείνω τε καί ψέλνω ὁ σός δυσπραγήματα , καί κωμῳδία τίθημι ὁ σός τραγῳδία ἐν ὁ ὁ οἶνος προσίημι , καί βίος τέχνη πωουμενος ὁ γελοιώδης ὁ κακός σύ ἀφήγησις , ὁ κονδυλισμός τε καί πτερνισμός , ἔτι δέ ὁ θετήρ καί ὁ ὑπώπιον ὅς σύ καθ´ ὥρα πᾶς προσιριβοντ . Παρεζηλωμένη θεόθεν ἐπί μή ἐχέφρων ἔθνος , ἢ οὐδός ἔθνος ἀληθής εἶπον , ἀλ ἀυνδροῖς καί σποραδικός γένεσις , ὅς ὁ πλείων εἰμί μή γεννάω , ἀλ ὑψόω τε καί στέαρ πῦρ μεταδίδωμι , τίς σῴζω σύ ; ἢ τίς παρακαλέω σύ ; τίς φείδομαι ἐπί σύ ; ἢ τίς σκυθρωπάζω ἐπί σύ ; ἢ τίς ἐπανάκαμψις ἐρωτάω ὁ εἰς εἰρήνη σοιερεμιας καί ὅδε ὁ πολυθρήνητος ὁ ῥῆμα ) , εἴτε μήv ὁ πρότερος στολή επενδύω σύ ; πότε θεόθεν ἐνωτίζομαι ἐξεγείρω , ἀνίστημι ὁ πίνω ὁ ποτήριον ὁ θυμός ἐγώ καί ὁ κόνδυ ὁ πτῶσις . ἐνδύω ὁ ἰσχύς σύ , ἐνδύω ὁ δόξα σύ · ἐκτινάσσω ὁ χόω καί ἀνίστημι . ἐκδύω ὁ δεσμός ὁ τράχηλος σύ · πλατύνω ὁ τέπον ὁ σκηνή σύ καί ὁ αὐλαία σύ . μή φοβέω ὅτι κατΠεχύνθης , μηδέ ἐντρέπω ὅτι ὀνειδίζω , καί κροτέω ἐπί σύ χείρ πᾶς ὁ παραπορεύομαι ὁδός , συρίζω καί κινέω κεφαλή αὐτός , καί εἶπον , « οὗτος εἰμί ὁ πόλις , ὁ στέφανος δόξα καί ὁ Εὐφρόσυνος πᾶς ὁ γῆ . καί πῶς καθίζω χήρα ὁ πληθύνω λαός , καί ὁ ἄρχω ἐν χώρα γίγνομαι εἰς φόρος ; εἶπον γάρ ὁ Θεός σύ , Χρόνος μικρός καταλείπω σύ , καί μετέ ἔλεος μέγας οικτειβαινω σύ . ἐν θυμός μικρός ἀποστρέφω ὁ πρόσωπον ἐγώ , καί ἐν ἔλεος αἰώνιος ἐλεέω σύ , » ὁ γοῦν ἄγω Δαβιδικῶς πρός θεός , « κατά ὁ πλῆθος ὁ ὀδύνη ἐγώ ἐν ὁ Καρδία ἐγώ ὁ παράκλησις σύ εὐφραίνω ὁ Ψυχή Μούη Τῖς ἐφίστημι σύ Μωϋσῆς καινουργός , ἢ ἐπανάγω ἐπιφέρω Ζοροβάβελ · πότε δδʹ εἰσίημι σύ ἐκ ὁ τέσσαρες ἄνεμος συνάγω ὁ τέκνον σύ , ἐν ὅς διασπείρω , ὅς τρόπος ὁ φιλότεκνος ὄρνις ὑπό ὁ ἑαυτοῦ ἀθροίζω πτέρυξ ὁ οἰκεῖος νεόσσιον ; ὡς νῦν γε οὐδός ἐνώπιος ὅσος ἐποφθαλμέω καθαρός ἔχω , οὐδός ἐμφαίνω περιχαρῶς ὡς μήτηρ , καί ἀκριβῶς ἐπισπένδω σύ δάκρυ ὅσος ὀφθαλμός βούλομαι ἢ δύναμαι , ἀλ εὐλαβής ὡς στρουθός σύ περιπέτομαι , εἰμί συλλαμβάνω ὁ τροφός , ὁ δέ καλιά διασκεδάννυμι , ἐλεεινός τίς καί Γουδές περιτρύζομεν,[Ρ.ὅῖὰ ] πόρρω ποῶ σός ὅατνωμάτων ἐκτοπίζω , πεινάω καί διψάω , αὐχμάω καί ῥιγόω . καί πρός φθείρ πολλάκις κείρω , καί ὁ ψυχή ἐν κακός τήκω , ὁδός τε μηκέτι κατοικεσία εὑρίσκω πόλις , αλλά πολύπλαγκτος φέρω ὡς ὄρνις ὁ ἀβέβαιος καί ὁ ἀστήρ ὁ πλάνης . ὁ καί οὕτως εἶπον , ἑνόω σύ διῃρημένως καί συμπλέκω σύ κεχωρισμένως , κατά ὁ Ψυχή συνάπτω καί δεισταμένους σῶμα , καί προσπάσχω ἄτεχνος ὅς καί ἔνιοι ὁ ζῷον πρός ὁ παγιδεύω ἐκ σφεῖς ὑπό θηρευτής καί ἐγκλείω διαφανής ὑάλινος ὅς . ἐκεῖνος τε γάρ ὁ ὁ σκεῦος εἰλικρινής