cogPG.PG139 77
ναι ἡμῖν ἐξεγένετο διὰ σοῦ , μηδὲ τὴν ἀρχὴν » ἀν εὐξάμεθα γενέσθαι περὶ ἡμῶν αὐτῶν . Διὰ σὲ χέγονε τὰ παράδοξα , καὶ Θεὸς πατῆσαι γῆν οὐκ ἀπηξίωσε , καὶ ἐν οὐρανῷ σκηνὰς ἔπηξαν ἄνθρωποι . σὺ τοῖς εὖ πλέουσι πρὸς Θεὸν ἔρεισμα , φώτισμα , οἷόν τις ἡδεῖα πνοή , τὴν ἄνοδον εὐμαρίζουσα · σὺ τοῖς ἀπόροις ἐμπόροις πρὸς Θεὸν κυβερνήτης . Σὺ τῷ γένει γεέννης ἐγένου χωρισμὸς , καὶ παραδείσου δόσις . Διὰ σὲ λοιπὸν , εἴ τι τρυγᾶν ἐνταῦθα πάρεστι τερπνὸν , καὶ ἣν ὁ μέλλων βίος ἄῤῥητον ἡμῖν εὐφροσύνην παρέξει , ΙΘʹ . Ἀλλ´ ἕως μὲν , ὡ Δέσποινα , τὴν σὴν ἀγιωτάτην μορφὴν καὶ ὁρᾷν εἴχομεν , καὶ παρ´ αὐτῆς ἀγιάζεσθαι , τῶν σῶν ἀπολαύοντες χαρίτων , ἐκείνω συνεῖναι καὶ κοινωνεῖν ἐνομίζομεν ἀφάτου τρυφῆς , τῷ σῷ Υἱῷ καὶ Σωτῆρι . Εἰ γὰρ οὗτος ἀναληφθῆναι δεῖν ᾤετο , καὶ πεποίηκε , καὶ ὁ χωρισμὸς τὴν καθ´ ἡμᾶς εἶλκε ζωὴν ἐκεῖνος , ἀλλ´ ἡ θεία τοῦ Παρακλήτου ἐπέλευσις καὶ ἡ σὴ , πάναγνε , παρουσία , ἡδονήν τε ἡμῖν ἐνέσταξαν οὐ μικρὰν , καὶ τὸ τοῦ Σωτῆρος ἀνεπλήρωσαν ὑστέρημα . Οἷς δὲ μάλιστα τῶν σὺν ἡμῖν τῆς δεσποτικῆς οὐκ ἀπολαῦσαι γεγένηται θέας , ὁ φωτοειδέστατος σὸς χαρακτὴρ ἀντὶ τοῦ Σωτῆρος καὶ ἡν καὶ ἐδόκει καὶ σοῦ σπλάγχνου Χριστοῦ . Καὶ , καθάπαξ εἰπεῖν , παραμυθίας ἔγεμε τὰ σὰ πρὸς ἡμᾶς καὶ ἀπαραμίλλου ῥαστώνης . Ἐπεὶ δὲ νῦν ἡμῖν , τοῦ Πλάστου βουλομένου , καὶ τελευταῖα προσφθέγγῃ καὶ προσβλέπεις , ἀφόρητα μικροῦ δοκεῖ τὰ παρόντα , συμφορὰ μεγίστη τὸ πρᾶγμα καθίσταται . Οἷόν τι δόρυ σείεσθαι τὸ πάθος , ἡγούμεθα καθ´ ἡμῶν , λύπης βέλη πικρὰ χωρεῖν κατὰ τῆς ἡμετέρας καρδίας · ὡς φλόγα ὁρᾶν κατὰ κεφαλῆς ἡμῶν ἀπειλοῦσαν στρατεῦσαι νομίζομεν · ῥομφαία τὴν ἡμετέραν ἤδη διέρχεται ψυχὴν , σχεδὸν οὐχ ἦττον ἣς ὁ μακάριος Συμεὼν ἐμήνυσε , πάντιμε , περὶ σοῦ . Οὐκέτι τῷν ἀνεκτῶν ἡμῖν ἡ τοιαύτη συμφορά · οὐκέτι τῶν παρόντων ἀλγεινῶν ἡ δριμύτης ἄσειστον ἐᾷ τὸν λογισμόν · οὐκέτι τὸ βάρος τῆς ἀνίας μὴ καταπεσεῖν ἡμᾶς συγχωρεῖ , καὶ ἀσθενείας ἔλεγχον παρασχεῖν . Πῶς γὰρ καὶ γλῶτταν σιγῶσαν ὁρᾷν οἴσομεν , ἧς ὁ γλυκὺς καὶ μελίῤῥυτος φθόγγος
Lemmas: ναι ἐγώ ἐκγίγνομαι διά σύ , μηδέ ὁ ἀρχή » εἰς εὔχομαι γίγνομαι περί ἐγώ αὐτός . Ζεύς σύ ἔχω ὁ παράδοξος , καί θεός πατέω γῆ οὐ ἀπαξιόω , καί ἐν οὐρανός σκηνή πήγνυμι ἄνθρωπος . σύ ὁ εὕω πλέω πρός θεός ἔρεισμα , φώτισμα , οἷος τις ἡδύς πνοή , ὁ ἄνοδος εὐμαρίζω · σύ ὁ ἄπορος ἔμπορος πρός θεός κυβερνήτης . σύ ὁ γένος γέεννα γίγνομαι χωρισμός , καί παράδεισος δόσις . Ζεύς σύ λοιπός , εἰμί τίς τρυγάω ἐνταῦθα πάρειμι τερπνός , καί ὅς ὁ μέλλω βίος ἄρρητος ἐγώ Εὐφρόσυνος παρέχω , εὐθύς . Ἀλ ἠώς μέν , εἰμί Δέσποινα , ὁ σός ἄγιος μορφή καί ὁράω ἔχω , καί παρ´ αὐτός ἁγίζω , ὁ σός ἀπολαύω Χαρίτων , ἐκεῖνος συνίημι καί κοινωνέω νομίζω ἄφατος τρυφή , ὁ σός υἱός καί Σωτήρ . εἰμί γάρ οὗτος ἀναλαμβάνω δήω οἴομαι , καί ποιέω , καί ὁ χωρισμός ὁ καθ´ ἐγώ ἕλκω ζωή ἐκεῖνος , ἀλ ὁ θεῖος ὁ Παράκλητος ἐπέλευσις καί ὁ σός , πάναγνος , παρουσία , ἡδονή τε ἐγώ ἐνστάζω οὖον μικρός , καί ὁ ὁ Σωτήρ ἀναπληρόω ὑστέρημα . οἷς δέ μάλιστα ὁ σύν ἐγώ ὁ δεσποτικός οὐ ἀπολαύω γίγνομαι θέα , ὁ φωτοειδής σός χαρακτήρ ἀντί ὁ Σωτήρ καί ἐάν καί δοκέω καί σύ σπλάγχνον Χριστός . καί , καθάπαξ εἶπον , παραμυθία γέμω ὁ σός πρός ἐγώ καί απαράμιλλος ῥαστώνη . ἐπεί δέ νῦν ἐγώ , ὁ Πλάστης βούλομαι , καί τελευταῖος προσφθέγγομαι καί προσβλέπω , ἀφόρητος μικρός δοκέω ὁ πάρειμι , συμφορά μέγας ὁ πρᾶγμα καθίστημι . οἷος τίς δόρυ σείω ὁ πάθος , ἡγέομαι καθ´ ἐγώ , λύπη βέλος πικρός χωρέω κατά ὁ ἡμέτερος Καρδία · ὡς φλόξ ὁράω κατά κεφαλή ἐγώ απειλώ στρατεύω νομίζω · ῥομφαία ὁ ἡμέτερος ἤδη διέρχομαι ψυχή , σχεδόν οὐ ἀίσσω ἥς ὁ μακάριος Συμεών μηνύω , πάντιμος , περί σύ . οὐκέτι τῷ ανεκτός ἐγώ ὁ τοιοῦτος συμφορά · οὐκέτι ὁ πάρειμι ἀλγεινός ὁ δριμύτης ἄσειστος ἐάω ὁ λογισμός · οὐκέτι ὁ βάρος ὁ ἀνία μή καταπίπτω ἐγώ συγχωρέω , καί ἀσθένεια ἔλεγχος παρέχω . Πῶς γάρ καί γλῶσσα σιγάω ὁράω φέρω , ὅς ὁ γλυκύς καί μελίρρυτος φθόγγος