cogPG.PG139 371
ὅθεν ἐξήεσαν . Ὁ δὲ Ἀλδουῖνος ἀγίρωος ἦν καὶ ἄλλως , ὡς ἔδειξε , τότε δὲ καὶ ταῖς ἐνεστώσαις τύχαις ὡς ἀσκὸς ἐξοιδούμενος , οὐκ ἐνεγκὼν τὰ ἐπεσταλμένα ἀμείβεται τὸν βασιλέα λόγοις κομψευτικοῖς . Τό τε γὰρ ξίρος αὐτοῦ ἐκωμῴδησεν ὡς σκιατραφέσιν ὀξυνόμενον σώμασινπῃνττετο δὲ τὰ γραφόμενα τὸν τοῦ Ἀγιοχριστοφορίτου [ ξ , θάνατον ) , καὶ αὐτὸν δὲ τὸν Ἰσαάκιον ὡς ἀπάλαμνον ἐμωκᾶτο · μηδὲ γὰρ θυραυλῆσαί ποτε καὶ ἐπὶ θυ . ρεῶν εὐνασθῆναι ἢ γοῦν μαρύλλης ἀνασχέσθαι κράνους καὶ ὑπενέγκαι μολυσμὸν θώρακος , ἀλλὰ καπνῷ γραμμάτων προσανέχειν ἐς γραμματιστοῦ φοιτῶντα ἐξ ἀπαλῶν ἔτι ὀνύχων καὶ δέῤῥιν ἐξημμένον , πινακίδιόν τε καὶ γραφεῖον ἀνὰ χεῖρας ἔχοντα τὴν σκυτάλην συχνὰ ὑποβλέπεσθαι καταφερομένην τῶν χειρῶν αὐτοῦ καὶ τῶν πυγῶν , καὶ ταύτης μόνης εἰδέναι καὶ δεδιέναι καὶ κροταλίσματα , ἀπειλὴν δ´ Ἄρεος ὑφίστασθαι μηδαμῶς , μηδὲ δοῦ . παν ἀκόντων ἐνηχηθῆναί ποτε . Οὐ ταῦτα δὲ μύνον ἐπικερτομῶν ἔγραφεν , ἀλλὰ καὶ παραίφασιν εἰπὴγῃ καὶ ἐχθρὸς ὢν συμφράδμων ἐγίνετο , καὶ ἐνῆχει , ἀποθέμενον τὸ βασίλειον στεφάνωμα καὶ τὰ λοιτὰ τῆς ἀρχῆς ἀποβαλόμενον καὶ συμπτύξαντα τὰ σύμβολα τούτων μὲν ὑπεκστῆναι καὶ τηρεῖν τῷ νικῶνι καὶ κρείττονι , τὸν ἑαυτοῦ κύριον οὔτω τὸν βῆμα λέγων , αὐτὸν δὲ ὑποπεσεῖν καὶ περὶ τοῦ μόνον ζῆν ἐπανατείνεσθαι δέησιν . Καὶ βασιλεὺς μὲν διὰ ταῦτα ὑπ´ εὐθύνην ἦγε τότε τοὺς στρατηγοὺς , μὴ φέρων τὸ τοῦ Δαβὶδ κατὰ νοῦν , « Ἡ γλῶσσα ἡμῶν παρ´ ἡμῖν ἐστι · τίς ἡμῶν κύριός ἐστι ; » καὶ θανάτου ἐτίμα τὰ γεγραμμένα . Ὁ δὲ Ἀλδουῖνος οὐκ ἦνόρα όνον δεινλς ἐπιπλῆξαι , τὴν τύχην ἔτι ἔχων ὑπερηφανευομένην , ἀλλὰ καὶ κολακεύειν ἥσκητο ἄκρως , πρὸς ὁ μόνον πᾶν ὅπλον καὶ πᾶσα μικροῦ μηχανὴ πέφυκεν ἀσθενέστερον , ἐν οἷς ἀπολελοιπὸς ἧν αὐτών τὸ εὐδαιμονεῖν · ἐξέκρουσε γὰρ τῆς ὀργῆς καὶ καθήδυνε τὸν βασιλέα ὑποσκυζόμενον , τὸ ξίφος αὐτοῦ Κμεγεθύνειν ἀρξάμενος ὡς βασιλικὸν ὄντως καὶ τμητικον , καὶ μὴ κουφολογίαν ἀνόνητον , ῥήματα δὲ ἀλη · θείας εἶναι τὰ παρὰ τοῦ βασιλέως γραφέντα διετείνετο καὶ ἀτεχνῶς ἐνσημανθέντα χειρὶ Θεοῦ . Ἀλλ καὶ ἡ φύσις οἶδεν ἀνέγκλητον . δʹ . Πρὸς ἅπερ ἀπεσιώπησε βασιλεὺς , μηδέν τι προσθεὶς ἔτερον , οὐκ οἶδ´ εἴτε τῇ κολακείᾳ ἐκθηλυνεν θεὶς εἴτε τῇ ὑπερηγορίᾳ καταπεισθείς . Καὶ αὐτοὶ μὲν ἐκεῖθρν ἐξήλθοσαν , καὶ γεγόνασιν αὖθις ἔμφρουροι · βασιλεὺς δ´ ἑτέραις προσχὼν ὑποθέσεσι προσέθετο καὶ τοῖς παροῦσι διατρανώσασθαι , καὶ τοῖς λοιποῷ δὲ πᾶσιν ἀστυκοῖς καὶ ἀλλοίοις οὐκ εἶναι δλως ἀνήκοον ἤθελεν , ὡς ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης οὐδένα ἐς τὸ σῶμα διαλωβήσεται , κἂν ᾗ τις ἀνδρῶν ἔθιστος καὶ τῇ αὐτοῦ βιοτῆ καὶ βασιλείᾳ ἐπιβουλεύων ἀλόΚαὶ οἱ μὲν τὸ βασιλικὸν βῆμα τότε πληροῦντες ἐπευ · φήμησαν τοῖς λελαλημένοις τούτοις καὶ ἐπεῤῥόθησαν ὤς μικροῦ φωνῆς ἀκηκοότες Θεοῦ , καὶ πᾶς ἐνηχηθς τὸ ῥῆμα τουτὶ δώρημα Θεοῦ τὸν βασιλέα τλεον ἔλεγε , πρὸς τὴν τοῦ ἐπηγγελμένου ἐργωδίαν ὁρών καὶ τὸ τῆς [ ... ] πραότητος πολὺ ἐκπληττόμενος Κμηδὲ γὰρ ἐξεῖναί τινι , καὶ μάλιστα βασιλεύσντι , μοχθηρίαν φύσεως φέρειν ἀκίνητον πρὸς τὸ κρεῖττον ἢ δυσμετάθετον , ἢ στέγειν ἄνθρωπον ἀποστατικὸν καὶ λῃστεύοντα τὴν ἀρχὴν , κἂν ἀρετῆς μεταποιοῖτο Κμάλιστα καὶ μετὰ Δαβὶδ οὐκ ἀνταποδιδοίη τοῖς ἀνταποδιδοῦσι κακὰ , ἡ ψάλλων εἴη κατ´ ἐκεῖνον ἐν καιροῖς
Lemmas: ὅθεν ἔξειμι . ὁ δέ αλδουις ἀγίρωος εἰμί καί ἄλλως , ὡς δείκνυμι , τότε δέ καί ὁ ἐνίστημι Τύχη ὡς ἀσκός ἐξοιδέω , οὐ φέρω ὁ ἐπιστέλλω ἀμείβω ὁ βασιλεύς λόγος κομψευτικός . ὁ τε γάρ ξίρος αὐτός κωμῳδέω ὡς σκιατραφής ὀξύνω σῴζω δέ ὁ γράφω ὁ ὁ Ἀγιοχριστοφορίτης [ ξ , θάνατος ) , καί αὐτός δέ ὁ Ἰσαάκιος ὡς ἀπάλαμνος μωκάομαι · μηδέ γάρ θυραυλέω ποτός καί ἐπί ΘΥ . Ρεών εὐνάω ἢ γοῦν μαρύλλη ἀνέχω κράνος καί ὑποφέρω μολυσμός θώραξ , ἀλλά καπνός γράμμα προσανέχω εἰς γραμματιστής φοιτάω ἐκ ἁπαλός ἔτι ὄνυξ καί δέρρις ἐξάπτω , πινακίδιον τε καί γραφεῖον ἀνά χείρ ἔχω ὁ σκυτάλη συχνός ὑποβλέπω καταφέρω ὁ χείρ αὐτός καί ὁ πυγή , καί οὗτος μόνος οἶδα καί δείδω καί κροτάλισμα , ἀπειλή δδʹ Ἄρης ὑφίστημι μηδαμῶς , μηδέ δήω . πᾶς ἄκων ἐνάγω ποτός . οὖον οὗτος δέ μύνον ἐπικερτομέω γράφω , ἀλλά καί παραίφασις εἶπον καί ἐχθρός εἰμί συμφράδμων γίγνομαι , καί ἐνηχέω , ἀποτίθημι ὁ βασίλειος στεφάνωμα καί ὁ λοιτὰ ὁ ἀρχή ἀποβάλλω καί συμπτύσσω ὁ σύμβολον οὗτος μέν ὑπεξίσταμαι καί τηρέω ὁ νικάω καί ἀγαθός , ὁ ἑαυτοῦ κύριος οὐτάω ὁ βῆμα λέγω , αὐτός δέ ὑποπίπτω καί περί ὁ μόνος ζῶ ἐπανατείνω δέησις . καί βασιλεύς μέν διά οὗτος ὑπό εὔθυνα ἄγω τότε ὁ στρατηγός , μή φέρω ὁ ὁ Δαυίδ κατά νόος , « ὁ γλῶσσα ἐγώ παρ´ ἐγώ εἰμί · τίς ἐγώ κύριος εἰμί ; » καί θάνατος τιμάω ὁ γράφω . ὁ δέ αλδουις οὐ ἐνοράω ὄνος δεινλς ἐπιπλήσσω , ὁ Τύχη ἔτι ἔχω ὑπερηφανεύω , ἀλλά καί κολακεύω ἥδομαι ἄκρως , πρός ὁ μόνος πᾶς ὅπλον καί πᾶς μικρός μηχανή φύω ἀσθενής , ἐν ὅς ἀπολείπω ἧμαι αὐτός ὁ εὐδαιμονέω · ἐκκρούω γάρ ὁ ὀργή καί καθηδύνω ὁ βασιλεύς υποσκυζω , ὁ ξίφος αὐτός κμεγεθυνεος ἄρχω ὡς βασιλικός εἰμί καί τμητικός , καί μή κουφολογία ἀνόνητος , ῥῆμα δέ ἀλη · θεῖος εἰμί ὁ παρά ὁ βασιλεύς γράφω διατείνω καί ἄτεχνος ἐνσημαίνομαι χείρ Θεός . ἀλλά καί ὁ φύσις οἶδα ἀνέγκλητος . δέ . πρός ὅσπερ ἀποσιωπάω βασιλεύς , μηδείς τίς προστίθημι ἕτερος , οὐ οἶδα εἴτε ὁ κολακεία ἐκθηλύνω τίθημι εἴτε ὁ ὑπερηγορία καταπείθω . καί αὐτός μέν ἐκεῖθρν ἐξέρχομαι , καί γίγνομαι αὖθις ἔμφρουρος · βασιλεύς δδʹ ἕτερος προέχω ὑπόθεσις προστίθημι καί ὁ πάρειμι διατρανόω , καί ὁ λοιπός δέ πᾶς ἀστυκός καί ἀλλοῖος οὐ εἰμί δλως ἀνήκοος ἐθέλω , ὡς ἀπό ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος οὐδείς εἰς ὁ σῶμα διαλωβάομαι , κἀν ὅς τις ἀνήρ ἔθιστος καί ὁ αὐτός βιοτή καί βασίλεια ἐπιβουλεύω Ἀλός ὁ μέν ὁ βασιλικός βῆμα τότε πληρόω ἕπω · φημί ὁ λαλέω οὗτος καί ἐπιλέγω ὅς μικρός φωνή ἀκούω Θεός , καί πᾶς φέρω ὁ ῥῆμα οὗτος δώρημα Θεός ὁ βασιλεύς τλεον λέγω , πρός ὁ ὁ ἐπαγγέλλω ἐργωδία ὁράω καί ὁ ὁ [ ... ] πραότης πολύς ἐκπλήσσω Κμηδὲ γάρ ἔξεστι τις , καί μάλιστα βασιλεύω , μοχθηρία φύσις φέρω ἀκίνητος πρός ὁ ἀγαθός ἢ δυσμετάθετος , ἢ στέγω ἄνθρωπος ἀποστατικός καί λῃστεύω ὁ ἀρχή , κἀν ἀρετή μεταποιέω Κμάλιστα καί μετά Δαυίδ οὐ ἀνταποδίδωμι ὁ ἀνταποδίδω κακός , ὁ ψάλλω εἰμί κατ´ ἐκεῖνος ἐν καιρός