cogPG.PG139 464
σκέπτεταί τι βαρβαρώτερον ἔργον ὁ Στέφανος , καὶ αὐτὸ μέτεισι · πλασάμενος γὰρ , ἤτοι καὶ φάμενος όληθῶς , μοιχευομένην ἀλῶναι τὴν Εὐδοκίαν παντὸς ἀπογυμνοῖ περιβλήματος γυναικείου , τὸν ἔσχατον αὐτῇ καὶ λεπταλέον χιτῶνα μόνον καταλιπὼν , καὶ τοῦτον κύκλῳ περικοπέντα ὡς μόλις περιστέλλειν τὰ τῶν μελῶν ἀσχήμονα , καὶ διαφίησιν οὕτως ἀτίμως , ἔνθα καὶ διοργῴη πορεύεσθαι . Πρὸς δὲ ταυτηνὶ τὴν τοᾶξιν τὴν ὄντως ἄσεμνον καὶ ἀπότομον καὶ τὴν ὑπέρογκον ἀμυντηρίαν ὁ ἀδελφὸς ἀντιστὰς Βόλκος εἰς τι τὸ ἀπάνθρωπον ἦθος ὡνείδισε τὸν κασίγνητον , μείαρμοσθῆναί τε τῆς ὀργῆς καὶ καθυφεῖναί τι μικρὸν καθικέτευσεν , ἀπιδόντα πρὸς τὸ μεγαλεῖον τοῦ γένους τῆς Εὐδοκίας καὶ ἑαυτὸν δὲ οἰκτειρήσαντα , γενησόμενον οὕτως ἐπ´ ἁσχήμοσιν ἔργοις ἀοίδιμον θύκ ἔχων δὲ καὶ πείθειν ὡς τὴν γνώμην ἀκαμπῆ καὶ δυσμείλικτον , αὐτὸς τὴν Εὐδοκίαν προσηκούσης κομιδῆς ἀξιώσας παραδίδωσι τοῖς ἀπάξουσι δεόντως εἰς τὸ Δυῤῥάχιον . Μαθὼν δὲ τὸ γεγονὸς ὁ πατὴρ , πέμψας ἀμφικέφαλον καθέδραν καὶ κόσμους περιδεῤῥαίους ἄλλας τε λαμπρειμονίας βασιλικὰς εἰσοικί . ζεται τὴν θυγατέρα . Πλὴν οὐδὲ τοῦ Νεεμὰν οὗτοι οἷοί ἀδελφὰ φρονοῦντες εἰς τέλος διήοκεσαν ἐκπαλεμωθέντες δὲ κατ´ ἀλλήλων τῷ χορῷ τῶν ἄλλων καὶ οἴδε συνήφθησαν , οὓς μικρῷ πρόσθεν εἰρήκειμεν ἡγνοηκέναι τὴν φύσιν διά τε φιλαρχίαν καὶ τρόπου σκαιότητα · καὶ φανεὶς κρείττων ὁ Βόλκος τῆς ἀρχῆς ἄμα καὶ τῆς πατρίδος ἐκτοπίζει τὸν Στέφανον . Ἐκ γὰρ τῆς τῶν πόλεων βασιλίδος ὥσπερ τινὸς ὑπογραμμοῦ καὶ τύπου καὶ κοινοῦ θεμιστεύματος τῆς οδελφοκτονίας ἐξιούσης καὶ διαδραμούσης τῆς γῆς τὰ πέρατα , οὐ Πέρσαι μόνον καὶ Ταυροσκύθαι κ ὶ οἴδε οἱ Δαλμάται καὶ μετέπειτα Πάννονες , ἀλλὰ καὶ λοιποὶ ἔτεροι παρ´ ἔθνεσι δυναστεύοντες στάσεων καὶ φόνων τὰς ἑαυτῶν πατρίδας ἐνέπλησαν , καθ´ ὁμογενῶν τὰ ξίφη σπασάμενοι . Κστὰ δὲ τοὺς χρόνους τούτους ἔξεισι τῆς Μυσίας ὁ Ἰωάννης μεγίστῳ τε καὶ παγχάλκῳ στρατεύματι , καὶ διειληφὼς τὴν Κωνστάντιαν χειροῦται ταύτην κατὰ πᾶσαν εὐπέτειαν , [ Ρ . ὅ ] διάσημον οὖσαν ἐν τοῖς τῆς Ῥοδόπης σχοινίσμασι . Καὶ καθελὼν τὸν τεύτης περίβολον ἐκεῖθεν ἀπανίσταται καὶ περὶ τὴν Βάρναν στρατοπεδεύεται , καὶ πολιορκεῖ γενναίως καὶ ταύτην κατὰ τὴν ἕκτην τῶν τοῦ Χριστοῦ παθημάτων ἡμέραν . Παντοίαν δ´ ἔνστασιν ἐνδεικνυμένων τῶν ἔνδοθι κοατίστων ὄντων τῶν πλείστων κἀκ τοῦ Λατινικοῦ στίφους συγκεκροτημένων , τετράπλευρον συντίθησι μηχανὴν συμμηκιζομένην τῷ εὔρει τῆς τάφρου καὶ ἰσοῦψῆ τῷ τείχει τῆς πόλεως , καὶ ταύτῆν ὑπότροχον οὖσαν τῆς τάφρου ἄγχιστα στήσας , εἰτα ἀνατρέψας ἀμφοτέρων τῶν περάτων ἐπιλαμβάνεται , καὶ τῷ αὐτῷ καὶ ἑνὶ μηχανήματι ζεύγματί τε τῆς τάφρου χρησάμενος καὶ κλίμακι ἐξικνουμένῃ τοῦ ὕψους τῆς πόλεως τοισὶν ἡμέραις τῆς Βάρνας κρατεῖ . Οὔτε δὲ τῆς ἡμέρας τὴν δύναμιν ὁ βάρβαρος πτοηθεὶσἦν δὲ τὸ ὑπερευλογημένον Σάββατον καθ´ ὃ ὕπνωττεν ἐν τάφῳ Χριστὸς οὔτε τὸν Χριστιανὸν αἰδεσθεὶς , ὃν μόνοις περιέφερε χείλεσιν , ἀλλὰ φιλαιμάτοις δαίμοσιν ἐλαστρούμενος πάντας οὕς συνείληφε ζῶντας κατὰ τῆς τάφρου ὡθεῖ , καὶ χοῦν ἐς ἰσόπεδον ἐπ χέας πολυάνδριον τὸν τόπον δείκνυσιν . Ἔπειτα καὶ τὰ τείχη καταστρεψάμενος Μυσίαν ἐπάνεισιν , ἐναγίσμασι τοιούτοις καὶ τελεταῖς μυσαρωτάταις τὴν μίαν τῶν σαββάτων καὶ τῶν ἡμερων κυρίαν τετιμηκώς . Καὶ τῇδειιὴν καὶ ταῦτα ἐφέρετο · ὁ δέ γε πρωτοστράτωρ
Lemmas: σκέπτομαι τίς βάρβαρος ἔργον ὁ Στέφανος , καί αὐτός μέτειμι · πλάσσω γάρ , ἤτοι καί φημί ὄλλυμι , μοιχεύω ἁλίσκομαι ὁ Εὐδοκία πᾶς ἀπογυμνόω περίβλημα γυναικεῖος , ὁ ἔσχατος αὐτός καί λεπταλέος χιτών μόνος καταλείπω , καί οὗτος κύκλος περικόπτω ὡς μόλις περιστέλλω ὁ ὁ μέλος ἀσχήμων , καί διαφίημι οὕτως ἄτιμος , ἔνθα καί διοργάω πορεύω . πρός δέ οὗτος ὁ τοξία ὁ εἰμί ἄσεμνος καί ἀπότομος καί ὁ ὑπέρογκος ἀμυντήριος ὁ ἀδελφός ἀνθίστημι Βόλκος εἰς τίς ὁ ἀπάνθρωπος ἦθος ὀνειδίζω ὁ κασίγνητος , μείρομαι τε ὁ ὀργή καί καθυφίημι τίς μικρός καθικετεύω , ἀφοράω πρός ὁ μεγαλεῖον ὁ γένος ὁ Εὐδοκία καί ἑαυτοῦ δέ οἰκτειρέω , γίγνομαι οὕτως ἐπι ἀσχήμων ἔργον ἀοίδιμος θύκ ἔχω δέ καί πείθω ὡς ὁ γνώμη ἀκαμπής καί δυσμείλικτος , αὐτός ὁ Εὐδοκία προσήκω κομιδή ἀξιόω παραδίδωμι ὁ ἀπάγω δήω εἰς ὁ Δυρράχιον . μανθάνω δέ ὁ γίγνομαι ὁ πατήρ , πέμπω ἀμφικέφαλος καθέδρα καί κόσμος περιδέραιος ἄλλος τε λαμπρειμονία βασιλικός εισοιξ . ζω ὁ θυγάτηρ . πλήν οὐδέ ὁ Νεεμὰν οὗτος οἷος ἀδελφή φρονέω εἰς τέλος διοικέω ἐκπαλεμωθέντες δέ κατ´ ἀλλήλων ὁ χορός ὁ ἄλλος καί οἶδα συνάπτω , ὅς μικρός πρόσθεν λέγω ἀγνοέω ὁ φύσις διά τε φιλαρχία καί τρόπος σκαιότητα · καί φαίνω ἀγαθός ὁ Βόλκος ὁ ἀρχή ἄμη καί ὁ πατρίς ἐκτοπίζω ὁ Στέφανος . ἐκ γάρ ὁ ὁ πόλις βασιλίς ὥσπερ τις υπογραμμός καί τύπος καί κοινός θεμίστευμα ὁ οδελφοκτονίας ἔξειμι καί διατρέχω ὁ γῆ ὁ πέρας , οὖον Πέρσης μόνος καί Ταυροσκύθαι Κ ί οἶδα ὁ Δαλμάται καί μετέπειτα Πάννονες , ἀλλά καί λοιπός ἔτερος παρ´ ἔθνος δυναστεύω στάσις καί φόνος ὁ ἑαυτοῦ πατρίς ἐμπίμπλημι , καθ´ ὁμογενής ὁ ξίφος σπάω . Κστὰ δέ ὁ χρόνος οὗτος ἔξειμι ὁ Μυσία ὁ Ἰωάννης μέγας τε καί παγχάλκῳ στράτευμα , καί διαλαμβάνω ὁ Κωνσταντιάν χειρόομαι οὗτος κατά πᾶς εὐπέτεια , [ Ρ . ὅς ] διάσημος εἰμί ἐν ὁ ὁ Ῥοδόπη σχοίνισμα . καί καθαιρέω ὁ τεῦτος περίβολος ἐκεῖθεν ἀπανίστημι καί περί ὁ Βάρνα στρατοπεδεύω , καί πολιορκέω γενναῖος καί οὗτος κατά ὁ ἕκτος ὁ ὁ Χριστός πάθημα ἡμέρα . παντοῖος δδʹ ἔνστασις ἐνδείκνυμι ὁ ἔνδοθι κοατίστων εἰμί ὁ πλεῖστος ἐκ ὁ λατινικός στῖφος συγκροτέω , τετράπλευρος συντίθημι μηχανή συμμηκίζομαι ὁ εὖρος ὁ τάφρος καί ισοϋψής ὁ τεῖχος ὁ πόλις , καί οὗτος ὑπότροχος εἰμί ὁ τάφρος ἄγχι ἵστημι , εἶτα ἀνατρέπω ἀμφότερος ὁ πέρας ἐπιλαμβάνω , καί ὁ αὐτός καί εἷς μηχάνημα ζεῦγμα τε ὁ τάφρος χράω καί κλῖμαξ ἐξικνέομαι ὁ ὕψος ὁ πόλις ὅς ἡμέρα ὁ Βάρνας κρατέω . οὔτε δέ ὁ ἡμέρα ὁ δύναμις ὁ βάρβαρος πτοέω δέ ὁ ὑπερευλογέω σάββατον καθ´ ὅς ὑπνώττω ἐν τάφος Χριστός οὔτε ὁ Χριστιανός αἰδέομαι , ὅς μόνος περιφέρω χεῖλος , ἀλλά φιλαίματος δαίμων ἐλαστρέω πᾶς ὅς συλλαμβάνω ζῶ κατά ὁ τάφρος ὠθέω , καί χόω εἰς ἰσόπεδον ἔπος χέω πολυάνδριον ὁ τόπος δείκνυμι . ἔπειτα καί ὁ τεῖχος καταστρέφω Μυσία ἐπάνειμι , ἐνάγισμα τοιοῦτος καί τελετή μυσαρός ὁ εἷς ὁ σάββατον καί ὁ ἡμέρα κύριος τιμάω . καί τηδειεις καί οὗτος φέρω · ὁ δέ γε πρωτοστράτωρ