cogPG.PG139 342
μέγαν ἀμφιπονοῦνται νεὼν ] εἰρκτῇ συνειληφέναι , παθηνάμενον μόνον ἐφ´ οἷς κακῶς ἐποίει Ἀνδρόνικος καὶ κακῶς εἰπόντα Ἀνδρόνικον , καὶ ὀβελίσκοις ἐμπεῖραι διηνεκῶς μελετᾷν καὶ ἐπ´ ἀνθράκων ὑπτηθέντα τῇ τούτου παρεισενεγκεῖν γαμετῇ . Καὶ ἦν ἄν ὁ πιμελώδης Δισύπατος κατὰ δελφάκιον ἀβελοῖς ἐμπειρόμενος καὶ ὁπτανόμενος καὶ ὡς ὄψον ἐπὶ κανοῦ τιθέμενος καὶ τοῖς κατ´ οἷκον εἰσαγόμενος καὶ τῇ ὁμευνέτιδι παρατιθέμενος , οὐκ οἶδα ἐφ´ ὅτου , κολυχανδοῦς δὲ δήπουθεν , εἰ μὴ ὁ τῆς γαμετῆς τούτῳ τιτὴρ ὁ Μοναστηριώτης Λέων ἀνεσείραζεν Ἀνδρόνικον τῆς ὁρμῆς καὶ ἦγχε καὶ κατεῖχε τοῦ ἐγχειρήματος , ὅσα καὶ λέων κνώδαλα ἐκφοβῶν . δι´ ὧν τὰ ἁνδάνοντα τοῖς τότε πράγμασιν ἐξηρεύγετο , στόμα τῆς συγκλήτου πρὸς Ἀνδρονίκου καλούμενος . Καὶ φῆμαι δὲ ἤδη πάντοθεν λύουσαι τὸ πτερὸν εἰς μὲν Σικελοὺς ἀπήγγελλον Ἐοίδαμνον παραστή σασθαι , Θεσσαλονίκην δὲ παρακαθῆσθαι , Ἀνδρόνικον δ´ ἐξέκρουον τῶν φρενῶν ὑποθράττουσαι , καὶ τῶν κολάσεων τὸ σύντονον ὑπεχάλων ἐπὶ βραχύ . φρουρᾷ τοίνυν συνισχημένος ὁ Δισύπατος τὰς χεῖρας πρὸς τὸ Θεῖον ἀνέτεινεν , κατὰ Δαβὶδ ἐπευχόμενος καὶ λέγων , « Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου , τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου , » ἢ τὸ τοῦ Τωνᾶ φθεγγόμενος , « Ἄρα προσθήσω τοῦ ἐπιβλέψαι με πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου ; » Ἀλλὰ τί ηὔχετο · « Ἀπάλεψόν με , Κύριε , ἐκ τῆς μνήμης τοῦ Ἀνδρονίκου , καὶ ἑσοίμην παρ´ αὐτῷ ἄγνωστος χρόνον Κβίβλου τῶν ζώντων ἐξέλθοι . » Ὅθεν οὐδ´ ἠμέλησε τὸ Θεῖον , οὐδὲ παρεῖδε τὴν τούτου δέησιν , ἀλλ´ ἀθιγῆ κακῶν ἐξείλετο τῆς φρουρᾶς , Ἀνδρονίκου τὸν βίον μετ´ οὐ πολλὰς ἡμέρας ἀπολιπόντος . Ὃπως δὲ ἠπίστατο τιμᾷν Ἀνδρόνικος τοὺς τῆς ἐκείνου θεραπείας ἐξεχομένους καὶ διαπύρους τῶν αὐτοῦ θελήσεων πληρωτὰς , ἐδήλωσε μὲν κἀξ ὧν ἀπανθρώπως τοῦ βίου ἐξήγαγε τὸν Μακροδούκαν Κωνσταντῖνον καὶ τὸν Δούκαν Ἀνδρόνικον . ὧν , ὡς εοηται , τὸν μὲν τῷ τῶν πανυπερσεβάστων ὑπεξῆρε σεμνώματι , τὸν δὲ Δούκαν υἱωσάμενος τοῖ πάνυ φιλουμένοις ἐνέγραφε · σαφῶς δὲ τὸ τῆς γνώμης ἀνήμερον ὑπέδειξε καὶ τὸ μὴ συμβαῖνον ἦθος εἰς ἰπίμονον εὔνοιαν ἐν οἷς προσέθετο καὶ τὸν Τρίψυχον ἐκπηρῶσαι Κωνσταντῖνον , ἄνδρα πολυέραστον χρῆμα παρ´ Ἀνδρονίκῳ καὶ πάγχρηστον ἐν ταῖς ἐκείνου ὑπηρετήσεσι , καὶ τοσοῦτον ὑπερηγαπηκότα Ἀνδρόνικον καὶ θερμῶς αὐτῷ προσεσχηκότα ὡς ὑπερελάσαι πάντας μικροῦ ὁπόσοι τὰ Ἀνδρονίκου ἐπρέσβευον , Παρὰ τοσοῦτον γὰρ εἰργόμενος ἦν τὸ ἐκ διαμέτρου νῖκος μονώτατος ἀποφέρεσθαι Τρίψυχος , παρ´ ὅσον εἶχε συμπτερυσσόμενον αὐτῷ καὶ πρὸς τὸ ὑπερβάλλον τῆς προθυμίας ἀνθαμιλλώμενον τὸὰ Ἀγιοχριστοφορίτην Στέφανον , καὶ τὸ μονάζον τοῦ βραβείου δυάζοντα οἷς κἀκείνῳ τῆς ἀπηνείας ἐπλέκετο στέφανος . Ἦν δὲ ἡ αἰτία τοῦ σβεσθῆναι τὰς κόρας Τρίψυχον βραχεῖά τις [ ὓ . ἂθα ] παραλύπησις καὶ ἄξια παροραθῆναι μᾶλλον ἢ πεσεῖν ὑπ´ ἐξέτασιν καὶ κολάσαι τὸν παρειπόντα , καὶ ταῦτα φιλουμενον πολ καὶ φιλοῦντα οὐκ ἔλασσον . Ἀλλ´ ἐπει καὶ
Lemmas: μέγας ἀμφιπονέω ναός ] εἱρκτή συλλαμβάνω , παθαίνω μόνος ἐφίημι ὅς κακῶς ποιέω Ἀνδρόνικος καί κακῶς εἶπον Ἀνδρόνικος , καί ὀβελίσκος ἐμπίμπρημι διηνεκής μελετάω καί ἐπι ἄνθραξ ὑποτίθημι ὁ οὗτος παρεισφέρω γαμετή . καί εἰμί ἄν ὁ πιμελώδης δισύπατος κατά δέλφαξ ἀβελοῖς ἐμπείρω καί ὁράω καί ὡς ὄψον ἐπί κάνεον τίθημι καί ὁ κατ´ οἶκος εἰσάγω καί ὁ ὁμευνέτις παρατίθημι , οὐ οἶδα ἐφίημι ὅστις , κολυχανδος δέ δήπουθεν , εἰμί μή ὁ ὁ γαμετή οὗτος τιτὴρ ὁ Μοναστηριώτης Λέων ἀνασειράζω Ἀνδρόνικος ὁ ὁρμή καί ἄγχω καί κατέχω ὁ ἐγχείρημα , ὅσος καί λέων κνώδαλον ἐκφοβέω . δις ὅς ὁ ἁνδάνω ὁ τότε πρᾶγμα ἐξερεύγομαι , στόμα ὁ σύγκλητος πρός Ἀνδρόνικος καλέω . καί φήμη δέ ἤδη πάντοθεν λύω ὁ πτερόν εἰς μέν Σικελοί ἀπαγγέλλω Ἐοίδαμνον παρίστημι σάω , Θεσσαλονίκη δέ παρακάθημαι , Ἀνδρόνικος δδʹ ἐκκρούω ὁ φρήν υποθραττουω , καί ὁ κόλασις ὁ σύντονος ὑπεχάλων ἐπί βραχύς . φρουρά τοίνυν συνέχω ὁ δισύπατος ὁ χείρ πρός ὁ θεῖον ἀνατείνω , κατά Δαυίδ ἐπεύχομαι καί λέγω , « ἐξάγω ἐκ φυλακή ὁ Ψυχή ἐγώ , ὁ ἐξομολογέομαι ὁ ὄνομα σύ , » ἢ ὁ ὁ Τώνα φθέγγομαι , « ἄρας προστίθημι ὁ ἐπιβλέπω ἐγώ πρός ναός ὁ ἅγιος σύ ; » ἀλλά τίς εὔχομαι · « Ἀπάλεψόν ἐγώ , κύριος , ἐκ ὁ μνήμη ὁ Ἀνδρόνικος , καί ἕννυμι παρ´ αὐτός ἄγνωστος χρόνος Κβίβλου ὁ ζῶ ἐξέρχομαι . » ὅθεν οὐδός ἀμελέω ὁ θεῖον , οὐδέ παροράω ὁ οὗτος δέησις , ἀλ ἀθιγής κακός ἐξαιρέω ὁ φρουρά , Ἀνδρόνικος ὁ βίος μετέ οὖον πολύς ἡμέρα ἀπολείπω . ὅπως δέ ἐπίσταμαι τιμάω Ἀνδρόνικος ὁ ὁ ἐκεῖνος θεραπεία ἐκχέω καί διάπυρος ὁ αὐτός θέλησις πληρωτής , δηλόω μέν ἐκ ὅς ἀπάνθρωπος ὁ βίος ἐξάγω ὁ μακροδουκας Κωνσταντῖνος καί ὁ Δούκας Ἀνδρόνικος . ὅς , ὡς οἴομαι , ὁ μέν ὁ ὁ πανυπερσεβάστων ὑπεξαίρω σέμνωμα , ὁ δέ Δούκας υἱόω τοῖ πάνυ φιλέω ἐγγράφω · σαφῶς δέ ὁ ὁ γνώμη ἀνήμερος ὑποδείκνυμι καί ὁ μή συμβαίνω ἦθος εἰς ιπιμονος εὔνοια ἐν ὅς προστίθημι καί ὁ Τρίψυχος ἐκπηρόω Κωνσταντῖνος , ἀνήρ πολυέραστος χρῆμα παρ´ Ἀνδρόνικος καί πάγχρηστος ἐν ὁ ἐκεῖνος ὑπηρέτησις , καί τοσοῦτος ὑπεραγαπάω Ἀνδρόνικος καί θερμός αὐτός προσέχω ὡς ὑπερελαύνω πᾶς μικρός ὁπόσος ὁ Ἀνδρόνικος πρεσβεύω , παρά τοσοῦτος γάρ εἴργω εἰμί ὁ ἐκ διάμετρος Νίκη μόνος ἀποφέρω τρίψυχος , παρ´ ὅσος ἔχω συμπτερυσσομενω αὐτός καί πρός ὁ ὑπερβάλλω ὁ προθυμία ἀνθαμιλλάομαι ὅς Ἀγιοχριστοφορίτης Στέφανος , καί ὁ μονάζω ὁ βραβεῖον δυάζω ὅς ἐκεῖνος ὁ ἀπήνεια πλέκω στέφανος . ἦς δέ ὁ αἰτία ὁ σβέννυμι ὁ κόρη Τρίψυχος βραχύς τις [ ὗ . ἀθή ] παραλύπησις καί ἄξιος παρορέω μᾶλλον ἢ πίπτω ὑπό ἐξέτασις καί κολάζω ὁ παρεῖπον , καί οὗτος φιλέω πολ καί φιλέω οὐ μικρός . Ἀλ ἐπεί καί