cogPG.PG139 327
ἀναπεμπάζοντες ταῖς φρεσίν ὅσας πείσονται πολέμου νόμῳ ἀλούσης τῆς πόλεως , κατέπτησσον ὡς λαγώδια , ἀπεναντίας τῷ Καινεῖ πεπονθότες · ὁ μὲν γὰρ ἐκ γυναικὸς εἰς ἄνδρα , ὡς ὁ μῦθος βούλεται ἥρμοστο , οἱ δὲ ἐξ ἀνδρῶν εἰς μαλακότητα γυναικείαν ἐξενευρίσθησαν , [ Ρ . ] μηδενὸς ἔτι ὄντος τοῦ διὰ τῆς οἰκείας θερμῆς ὁρμῆς εἰς ἔργα ἀρετῆς ἀναθάλ . ποντος , ἀλλὰ πάντων μετὰ τὸν τοῦ Καντακουζηοῦ μόρον συννεκρωθέντων οἰον τὸ θάρσος καὶ τὸ περὶ τὰς μάχας ἀποθεμένων πρόθυμον . Ἃ πάντα κατανοήσας ὁ τότε τῆς Νικαίας ἀρχιερεὺς Νικόλαος τὴν ἀνάγκην ἐς τὸ φιλότιμον διατίθησι , καὶ δὴ τὸν λῶν ἐκκλησιάσας ὑποτίθησιν ἐνδοῦναι τῷ καιρῷ Κάϊν τοῖς πράγμασι , καὶ ἕως ἡ πόλις τοῖς κύμασι τῆς μάχης ἀβάπτιστος , ἐγχειρίσαι φέροντας Ἀνὸρονκω · ὁρᾷν γὰρ Ἀνδρόνικον μὴ ἄν ποτε κεναῖς φας ἐπαναζεύξοντα χερσὶν , ὅτι μηδ´ ἑπόμενα εἰσιν αὐτῷ τὰ ἀνθέλκοντα καὶ ἀντιπερισπῶντα ἑτέρωθι , καὶ ἑαυτοὺς δὲ κατὰ μικρὸν καὶ τῆς φυλακῆς ἀφισταμένους τῆς πόλεως καὶ πρὸς τὸ τῆς εἰρήνης οἰκονρὸν ἀπονεύοντας . Καὶ ὡς εὖρε πάντας ἀγαθήν τὸν παραίφασιν οἰομένους καὶ ἀμφοτέραις τοῦ ἐκ ταύτης καλοῦ περιδραττομένους , τὴν ἱερὰν ἐρέαν ἐνδὺς κἀν ἀνὰ χεῖρας τὰ θεῖα δεξάμενος λόγια ἕπεσθαί οἱ τοὺς ζακόρους κελεύει καὶ τὸ λοιπὸν τῆς πόλεως πλήω . μα , ὡς μηδὲ γυναῖκας ἢ νηπιάχους ἀπολειφθῆναι τῆς ἐξελεύσεως , πάντας γυμνητεύοντας ὅπλου παντὸς , κλάδους ἱκετηρίους σείοντας , ἀκαλυφεῖς τὴ κάραν , ἀκρηπιδώτους τοὺς πόδας , τὰς χεῖρας λελν μένους τῶν ἱματίων , κατὰ μηδὲν τὸν ὡς ἀληθῶς ἰκέσιον ψευδομένους , ἀλλὰ καὶ σχήμασιν ἐλεειοῖς καὶ ὑφειμένοις φθέγμασιν ἐπισπωμένους τὸν οπιζόμενον . Καὶ οἱ μὲν οὕτω τῆς πόλεως ἐξεχύθησον , ὁ βασιλεὺς δ´ Ἀνδρόνικος τῶ τῆς θέας ἀέλπτῳ καταπλαγεὶς πολλάκις τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς ἀκριβῇ τῶν θεωμένων διεσάλευεν ὅρασιν · ἀτεχνῶς γὰρ ὄορ ἐδόκει βλέπειν τὰ τότε τελούμενα . Ἐπεὶ δὲ ἀλρίῆ τὴν ὄψιν καὶ πρὸς μηδὲν πλανῶσαν εἶχε καταμα.θών , τὸ τοῖς βασιλεῦσι προσῆκον ἐλευθέριον φρόηρα καὶ τὸ τῆς γνώμης ἀκαπήλευτον παρωσάμεος ντονοθεύει τὸν ἔλεον , καὶ τὴν λεοντῆν οὐκ ἔχων τῷ τέως ἀνακαλύπτειν τὴν ἀλωπεκῆν ὑποδύεται . Καὶ τοίνυν οὐ μόνον τὸν ἀσμένως προσδεχόμενον πλάττεται , ἀλλὰ μικροῦ καὶ κατήχθη πρὸς δάκρυα , τοῦτο λεῖα ἐήλατα ἐμοανῶς τοῖς Νικαεῦσιν ὑπέδειξε , καὶ μάλιστα τοῖς κατ´ ἀέίωσιν καὶ γένους σεμνότητα πατρίδος μετανάστας εἰργάσατο , τινές δ´ ἀπὸ τῶν τειχῶν κύμβαχοι καταῤῥιφέντες οἰκτροτοτὸν ζάντιον , αὐτὸς δὲ πρὸς τὸ τῶν Προυσαέων μεταβαίνει πόλισμα μετὰ τῶν ἐφεπομένων αὐτῷ στρατῷ τικῶν τάξεων .
Lemmas: ἀναπεμπάζομαι ὁ φρήν ὅσος πείθω πόλεμος νόμος ἀλέω ὁ πόλις , καταπτήσσω ὡς λαγωδίας , απεναντίας ὁ Καινεύς πάσχω · ὁ μέν γάρ ἐκ γυνή εἰς ἀνήρ , ὡς ὁ μῦθος βούλομαι ἁρμόζω , ὁ δέ ἐκ ἀνήρ εἰς μαλακότητα γυναικεῖος ἐκνευρίζω , [ Ρ . ] μηδείς ἔτι εἰμί ὁ διά ὁ οἰκεῖος θερμός ὁρμή εἰς ἔργον ἀρετή ἀναθάλλω . πόντος , ἀλλά πᾶς μετά ὁ ὁ Καντακουζηοῦ μόρον συννεκρωθέντων οἷος ὁ θάρσος καί ὁ περί ὁ μάχη ἀποτίθημι πρόθυμος . ἁ πᾶς κατανοέω ὁ τότε ὁ Νίκαια ἀρχιερεύς Νικόλαος ὁ ἀνάγκη εἰς ὁ φιλότιμος διατίθημι , καί δή ὁ λάω ἐκκλησιάζω ὑποτίθημι ἐνδίδωμι ὁ καιρός Κάϊν ὁ πρᾶγμα , καί ἠώς ὁ πόλις ὁ κῦμα ὁ μάχη ἀβάπτιστος , ἐγχειρίζω φέρω Ἀνὸρονκω · ὁράω γάρ Ἀνδρόνικος μή ἄν ποτός κενός φημί ἐπαναζεύγνυμι χείρ , ὅτι μηδ´ ἕπομαι εἰμί αὐτός ὁ ἀνθέλκω καί ἀντιπερισπάω ἑτέρωθι , καί ἑαυτοῦ δέ κατά μικρός καί ὁ φυλακή ἀφίστημι ὁ πόλις καί πρός ὁ ὁ εἰρήνη οἰκονρὸν ἀπονεύω . καί ὡς εὖρος πᾶς ἀγαθός ὁ παραίφασις οἴομαι καί ἀμφότερος ὁ ἐκ οὗτος καλός περιτρέχω , ὁ ἱερά ἐρέα ἐνδύω ἐν ἀνά χείρ ὁ θεῖον δέχομαι λόγιος ἕπομαι ὁ ὁ ζάκορος κελεύω καί ὁ λοιπός ὁ πόλις πλήω . μή , ὡς μηδέ γυνή ἢ νηπίαχος ἀπολείπω ὁ ἐξέλευσις , πᾶς γυμνητεύω ὅπλον πᾶς , κλάδος ἱκετήριος σείω , ἀκαλυφής ὅς κάρα , ακρηπίδωτος ὁ πούς , ὁ χείρ λε μένος ὁ ἱμάτιον , κατά μηδείς ὁ ὡς ἀληθής ἱκέσιος ψεύδω , ἀλλά καί σχῆμα ἑλειός καί ὑφίημι φθέγμα ἐπισπάω ὁ ὀπίζω . καί ὁ μέν οὗτος ὁ πόλις ἐκχέω , ὁ βασιλεύς δδʹ Ἀνδρόνικος ὁ ὁ θέα ἀελπτέω καταπλάσσω πολλάκις ὁ ὀφθαλμός εἰς ἀκριβάζω ὁ θεάομαι διασαλεύω ὅρασις · ἄτεχνος γάρ ὄρνυμι δοκέω βλέπω ὁ τότε τελέω . ἐπεί δέ ἀλρίῆ ὁ ὄψις καί πρός μηδείς πλανάω ἔχω καταμα.θών , ὁ ὁ βασιλεύς προσήκω Ἐλευθέριον φροαρα καί ὁ ὁ γνώμη ἀκαπήλευτος παρόω ντονοθευω ὁ ἔλεος , καί ὁ λεοντέη οὐ ἔχω ὁ τέως ἀνακαλύπτω ὁ ἀλωπέκειος ὑποδύομαι . καί τοίνυν οὖον μόνος ὁ ἄσμενος προσδέχομαι πλάσσω , ἀλλά μικρός καί κατάγω πρός δάκρυ , οὗτος λεῖος ἔρχομαι ἐμοανῶς ὁ Νικαεύς ὑποδείκνυμι , καί μάλιστα ὁ κατ´ ἀείδω καί γένος σεμνότης πατρίς μετανάστης ἐργάζομαι , τις δδʹ ἀπό ὁ τεῖχος κύμβαχος καταῤῥιφέντες οικτροτοος ζάντιον , αὐτός δέ πρός ὁ ὁ Προυσαεύς μεταβαίνω πόλισμα μετά ὁ ἐφέπω αὐτός στρατός τική τάξις .