cogPG.PG139 336
ἐπικλᾶται λιταῖς , οὐ θηλύνεται δάκρυσιν , οὐχ αἱμύλοις ἱλαρύνεται φθέγμασι . Κἂν ᾤσῃ τις χάριεν , κλαγγὴ τούτῳ ἰκτίνων ἢ κρωγμὸς κορώνης λογίζεται . Εἰ ὁ´ οὔτως εἰη θελκτήριον ὡς καὶ πέτρας αἱρεῖν , ὀποῖα τὰ Ὁρφαϊκὰ κρούματα , εἰς κενὸν μὲν καὶ οὕτως ὁ φορμίζων ἐψάλαξε καὶ μάτην ἀείδειν ανεβάλετο λιγυρόν · εἰ δέ που καὶ ἀλοίη τῇ ἀοιδῇ ὁ ἕάρβαρος , ἀλλ´ εἰς κύκνειον ἆσμα τελευταῖόν τε καὶ φιλότιμον ἡ ἀμείλικτος τοῦτο ψυχὴ συλλογίζεται οῆσάλιν κατεργαζομένη θάνατον , καὶ μένουσα έλν ὡς πρότερον ἄθελκτος ἢ ὥσπερ ἄκμων ἀνήλατος , πρὸς πᾶσαν ἱκετείαν ἀν ένδοτος . Μόνῳ οἱ οῦ γένους τούτου τῷ θυμῷ χαρίζεσθαι ἴσασι , καὶ χʹ.ρ.ος ἐ πιφγκει ὃνλγίλ,ρ ὥπενΑιἄξνφι γεριῇκααι ους να.νς επσνάῦῦσο σμτππτν πνλπννων πο κσῶντ.ἱ δ´ ἂν κακὸν εἴη παρεικὼς ἀτέλεστον ἀνὴρ Μισορώμαιο . καὶ τοσαύτην ἀποθησαυρίσας ἐν ἑαυτῳ καθ´ Ἕλληνος ἀνδρὸς ἀπέχθειαν . ὁποίαν οὐδ´ ὄφις αὐτὸς ὁ ἀρχαῖος τοῦ ἀνθρωπείου γένους ἐπίβουλος συνειληφὼς πάλαι ἁπέτεκεν ; ἐπεὶ καὶ παραδείσῳ μὲν ἄντικρυς παρὰ τοῖς καταρατοτάτοις Λατίνοις εἰκάζεται ἣν ἡμεῖς ἐλάχομεν οἰκεῖν καὶ ὀποκαρ καὶ κοκῶν εἰσι τέκτονες διὰ παντός . Κἂν φιλεῖν πλάττωνται , τὸν καιρὸν ὑποδυόμενοι , μισοῦσιν ὡς ἔθιστοι · κᾶν ὁ λόγος αὐτοῖς εὐπροσήγορος καὶ ὑπὲρ ἔλαιον ῥέων ἀψοφητὶ ἁπαλύνηται , ἀλλὰ βολίδες εἰσὶ ρικται μέγιστον , καὶ ταῖς γνώμαις ἀσυναφεῖς ἐσμεν , καὶ κατὰ διάμετρον ἀφεστήκαμεν , εἰ καὶ σώμασι συναπτόμεθα καὶ τὴν αὐτὴν πολλάκις εἰλήχειμεν οἴκησιν . Ὅθεν καὶ αὐτοὶ μὲν ὑθαυχενοῦντες τὰ πολλὰ , καὶ τὸ τοῦ σχήματος ὑπερηφάνως ὑποκρινόμενοι ὄρθιον , ὡς πτέρναν φιλοῦσι τηρεῖν καὶ περιεογόζεσθαι τὸ λεῖον τοῦ ἤθους ἡμῶν καὶ ὑποκαταβαῖνον χαμαὶ διὰ τὸ τοῦ φρονήματος μέτριον Ημεῖς δὲ τὸ ἐκείνων ὑπέροφρυ καὶ τὸ κομπορ’ν καὶ σιμνὸν καὶ τὴν κόροσαν οἱὰ τινα κεφαλὴν ἄνω ὑποβλετόμενοι τείνουσαν , ἐπ´ αὐτῆς τὴν πορείαν τιθέμεθα φλῶντες ἐς δεῦρο τῇ δυνάμει Χριστοῦ τοῦ πατεν ἰπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων ἐξουσίαν βραβεύοντος καὶ τὸ μηδὲν ἐντεῦθεν παλεῖν ἢ καὶ ἡδικῆσθαι πρέχοντος . Καὶ οὕτω μὲν , ἵνα καθ´ εἰρμὸν αὖθις προῖῃ τὸ λέγειν , ὁ Σ κελ κὸς στρατὸς τῆς πόλεως Θεσιαλονίκης ἱλδον γενόμενος ὅσα καὶ οἷα μὴ Θεῷ φίλα τετέλεκε , κατὰ τὴν ἔκτην ἡμέραν τοῦ Λύγούστου μηνὸς , τῆς τρί . της ἐπινεμήσεως , τοῦ ἑξακισχιλιοστοῦ ἑξακοσιοστοῦ ἐνενηκοστοῦ καὶ τρίτου ἔτους , τῆς τειχομαχίας ἀρξάμενος , καὶ συμπεράνας ταύτην ἀβλαβῶς ἑαυτῷ πάντη κατὰ τὴν πέμπτην καὶ δεκάτην τοῦ αὐτοῦ μηνός . Οὐ μόνον τοίνυν , ὡς ἐλέγομεν , τοῦ πολέμου ἐνισταμένου τὰ τῶν ὅλων πεπόνθασιν οἱ Θεσσαλονικεῖς χείριστα , ὀλλὰ καὶ τούτου λήξαντος οὐκ ἔῤῥεψεν ἡ τύχη πρὸς τὸ φιλάνθρωπον , οὐδ´ ἐνεῖδον αὐτοῖς οἱ αἱχμαλωτεύσαντες ἥμερον · οὐ γὰρ οἰκιῶν μόνον τοὺς δεσπότας ἐξήλασαν καὶ τῶν κειμηλιουμένων ἐντὸς ἀπεστέρηὅαν αὐτοὶ ταῦτα ἰδιωσάμενοι [ Ρ.θὧ ] , ἀλλὰ καὶ τὰ ἐμάτια προσαφείλοντο , μηδὲ τῶν ἐσχάτων ὑποδυτῶν ἀποσχόμενοι τῶν κρυπτόντων ἃ ἡ φύσις ὡς ἀσχήκονα καλύπτειν ἐπέταξε , μήτε μὴν τρύφους τοῖς δεσπόταις μεταδιδόντες ὧν αὐτοί περ εἰς τοὺς κόπους εἰσεληλύθεσαν , ἀλλ´ οἵκοι μὲν οἱ ἀλλότριοι καθήμενοι κατεσπάθων τὰ ἐνόντα καὶ ὀσημέραι ἐκώμαζον , τοὺς δὲ συγκεκομικότας εἰς τὰς σιπύας εων ἑπὶ τῶν τριόδων πλάζεσθαι νήστιδας , χαμαιεύνα , γυμνόποδας καὶ αχιτωνας , ὡς κλίνην μὲν ἔχειν τνθς πρότερον εὐπαρύφους τὸ δάπεδον , στέγην τὸν θρανὸν , τὴν δὲ κοπρίαν θαλπωοὸν δέμνιον . Ὃ δὲ χεῖρον τῶν ἀφηγουμενων καὶ ἕως αὐτῆς δάκνον τνῆς , οὐκ ἐξῆν τοῖς πρώην ἑετπόταις παρεισιέναι
Lemmas: ἐπικλάω λιτός , οὖον θηλύνω δάκρυ , οὐ αἱμύλος ἱλαρύνω φθέγμα . κἀν ὠθέω τις χάριεν , κλαγγή οὗτος ἴκτινος ἢ κρωγμός κορώνη λογίζομαι . εἰμί ὅς οὔτως ἐω θελκτήριον ὡς καί πέτρα αἱρέω , ὁποῖος ὁ Ὀρφαϊκός κροῦμα , εἰς κενός μέν καί οὕτως ὁ φορμίζω ψαλάσσω καί μάτην ἀείδω ἀναβάλλω λιγυρός · εἰμί δέ ποῦ καί ἀλέω ὁ ᾠδή ὁ ἕάρβαρος , ἀλ εἰς κύκνειος ᾆσμα τελευταῖος τε καί φιλότιμος ὁ ἀμείλικτος οὗτος ψυχή συλλογίζομαι οῆσάλιν κατεργάζομαι θάνατος , καί μένω έλν ὡς πρότερος ἄθελκτος ἢ ὥσπερ ἄκμων ἀνήλατος , πρός πᾶς Ἱκεσία εἰς ενδοος . Μόνος ὁ ἀρτύω γένος οὗτος ὁ θυμός χαρίζομαι οἶδα , καί χʹ.ρ.ος εἰ πιφγκει ὃνλγίλ,ρ ὥπενΑιἄξνφι γεριῇκααι ους να.νς πνέω σμτππτν πνλπννων ἀπό ἵημι δδʹ εἄν κακός εἰμί παρίημι ἀτέλεστος ἀνήρ Μισορώμαιος . καί τοσοῦτος ἀποθησαυρίζω ἐν ἑαυτοῦ καθ´ Ἕλλην ἀνήρ ἀπέχθεια . ὁποῖος οὐδός ὄφις αὐτός ὁ ἀρχαῖος ὁ ἀνθρώπειος γένος ἐπίβουλος συλλαμβάνω πάλαι ἀποτίκτω ; ἐπεί καί παράδεισος μέν ἄντικρυς παρά ὁ κατάρατος Λατῖνος εἰκάζω ὅς ἐγώ λαγχάνω οἰκέω καί ὀποκαρ καί κοκό εἰμί τέκτων διά πᾶς . κἀν φιλέω πλάσσω , ὁ καιρός ὑποδύω , μισέω ὡς εθίζω · κἄν ὁ λόγος αὐτός εὐπροσήγορος καί ὑπέρ ἔλαιον ῥέω ἀψοφητί ἁπαλύνω , ἀλλά βολίς εἰμί ῥήκτης μέγας , καί ὁ γνώμη ἀσυναφής εἰμί , καί κατά διάμετρος ἀφίστημι , εἰμί καί σῶμα συνάπτω καί ὁ αὐτός πολλάκις λαγχάνω οἴκησις . ὅθεν καί αὐτός μέν ὑθαυχενοῦντες ὁ πολύς , καί ὁ ὁ σχῆμα ὑπερήφανος ὑποκρίνομαι ὄρθιος , ὡς πτέρνη φιλέω τηρέω καί περιεογοζω ὁ λεῖος ὁ ἦθος ἐγώ καί ὑποκαταβαίνω χαμαί διά ὁ ὁ φρόνημα μέτριος ἡμεῖς δέ ὁ ἐκεῖνος ὑπέροφρυς καί ὁ κομπορ’ν καί σιμός καί ὁ κοροσαω οἶος τις κεφαλή ἄνω ὑποβλέπω τείνω , ἐπι αὐτός ὁ πορεία τίθημι φλάω εἰς δεῦρο ὁ δύναμις Χριστός ὁ Πάτεν ἰπάνω ὄφις καί σκορπίος ἐξουσία βραβεύω καί ὁ μηδείς ἐντεῦθεν παλέω ἢ καί ἀδικέω πράσσω . καί οὗτος μέν , ἵνα καθ´ εἱρμός αὖθις προΐημι ὁ λέγω , ὁ Σ κελ γυνή στρατός ὁ πόλις θεσιαλονικη ἱλδον γίγνομαι ὅσος καί οἷος μή Θεός φίλος τελέω , κατά ὁ κτείνω ἡμέρα ὁ Λύγος μείς , ὁ τρεῖς . ὁ ἐπινέμησις , ὁ ἑξακισχιλιοστός ἑξακοσιοστός ενενηκοστός καί τρίτος ἔτος , ὁ τειχομαχία ἄρχω , καί συμπεραίνω οὗτος ἀβλαβής ἑαυτοῦ πάντῃ κατά ὁ πέμπτος καί δέκατος ὁ αὐτός μείς . οὖον μόνος τοίνυν , ὡς λέγω , ὁ πόλεμος ἐνίστημι ὁ ὁ ὅλος πάσχω ὁ Θεσσαλονικεύς κακός , ὀλλͅόν καί οὗτος λήγω οὐ ῥέπω ὁ τύχη πρός ὁ φιλάνθρωπον , οὐδός ἐνεῖδον αὐτός ὁ αἰχμαλωτεύω ἥμερος · οὖον γάρ οἰκίον μόνος ὁ δεσπότης ἐξελαύνω καί ὁ κειμηλιόω ἐντός ἀποστερέω αὐτός οὗτος ἰδιόω [ Ρ.θὧ ] , ἀλλά καί ὁ μάτι προσαφαιρέομαι , μηδέ ὁ ἔσχατος ὑποδύτης ἀπέχω ὁ κρύπτω ὁ ὁ φύσις ὡς ἀσχήκονα καλύπτω ἐπιτάσσω , μήτε μήv Τρυφοῦς ὁ δεσπότης μεταδίδωμι ὅς αὐτός περ εἰς ὁ κόπος εἰσέρχομαι , ἀλ οἴκοι μέν ὁ ἀλλότριος κάθημαι κατασπάω ὁ ἔνειμι καί οσημέραι κωμάζω , ὁ δέ συγκομίζω εἰς ὁ σιπύη εἰμί ἐπί ὁ τρίοδος πλάζω νῆστις , χαμαιεύνης , γυμνοπόδης καί αχιτωνας , ὡς κλίνη μέν ἔχω τνθς πρότερος εὐπάρυφος ὁ δάπεδον , στέγη ὁ θρᾶνος , ὁ δέ κοπρίας θαλπωοὸν δέμνιον . ὅς δέ χείρων ὁ ἀφηγουμένη καί ἠώς αὐτός δάκνω τείνω , οὐ ἔξεστι ὁ πρώην εετποος παρείσειμι