cogPG.PG139 494
συνεργάτου καν τοῖς καιρίοις ὑπερασπίζοντος ἑκ ἄλλην οἰκίαν ἡγησαμένου , γνωστοὺς ἡμῖν ΒεΚνετίκους τρέφουσαν , κατὰ βραχεῖς ἔξιμεν ἐκεῖθεν , ὡς δορύκτητος ἐκείνῳ κλῆρος , ἐκ χειρὸς ἑλκόμενοι κατηφεῖς καὶ δυσείμονες καὶ οὕτω παραπεμπόμενοι . Ἐπεὶ δ´ ἐκεῖνο τὸ μέρος τῆς πόλεως εἰς κλῆρον τοῖς Φραγκίσκοις ἐπέλαχε , μετανάσται πάλιν γινόμεθα , ὅτε καὶ τῶν ἐπὶ τῆς θεραπείας ἡμῶν ἄλλων ἄλλῃ διασπαρέντων καὶ πάντων ἀπανθρώπως ἡμᾶς παρεικότων ἐπωμάδια φέρειν ἡμεῖς ἠναγκάσμεθα τὰ μήπω τῶν παιδαρίων ποσὶ χρώμενα , στέγειν δὲ ὑπὸ μάλην καὶ ἄῤῥενα παῖδα ὑπομαστίδιον , καὶ χωρεῖν οὕτω διὰ μέσου τῶν ἀγυιῶν . Ἡ μέρας τοίνυν πέντε μετὰ τὴν ἅλωσιν τῇ πόλει προσμείναντες ἀπαίρομεν καὶ ἡμεῖς . ὅτε Ἦν δὲ τότε Σάββατον , κατὰ θείαν οἷμαι καὶ μὴ τυχηρὰν περίπτωσιν ἢ συγκυρίαν οὑτωσὶ πως συμβὰν ἄλογον , καὶ χειμών , ἐπὶ δὲ καὶ πρὸς ὡδῖσιν ἔτι ἡμῶν ἡ σύζυγος , ὥστε καὶ τὸ τοῦ Χριστοῦ προαγόρευμα ὅ φησιν εὔΚξασθαι μὴ γενέσθαι τὴν φυγὴν ἡμῶν χειμῶνος ἢ δαββάτου , καὶ , « Οὐαὶ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις , » ὡς εἴπερ ἐφ´ ἡμῖν προείΚρητο , πέρας ἀτεχνῶς εἴληφεν . Ὡς δ´ ἱκανοὶ συνήθεις καὶ συγγενεῖς καὶ πλῆθος ἕτερον κατὰ θέαν ἡμῶν συνδραμὸν τῆς πορείας εἰχόμεθα , ἐπ´ ἴσης ἀγορᾷ Κμυρμήκων διιόντες τὰς τριόδους , προσυπήντων ἡμῖν οἱ στρατοὶ , οὐχ ὡπλισμένοι πρὸς ἀκρίβειαν , Κμαχαίρας δ´ ἐπιμήκεις παρὰ πλευρὸν πλάγιον τοῦ ἴππου ἐξηρτημένοι καὶ παραξιφίδια ταῖς ζώναις ἐνιέμενα φέροντες , οἱ μὲν τῶν σκύλων ἔμφορτοι , οἱ δὲ τοὺς παριόντας αἰχμαλώτους ἐξιχνιάζοντες εἰ λαμπρὰν ἐσθῆτα περίκεινται διεῤῥωγότι περιστελλομένην χιτῶνι ἢ γοῦν ἀργύριον καὶ χρυσίον Κτῷ κόλπῳ ἐνθάπτουσιν , οἱ δὲ καὶ γυναικῶν ταῖς κάλλει διαφερούσαις πεπηγόσι βλέμμασι μηδὲ ῥᾳδίως ἀποσπωμένοις ἐνατενίζοντες ὡς ἁρπάσοντες αὐτίκα καὶ βιασόμενοι . Περὶ ταῖς γυναιξὶ τοίνυν ὑμεῖς δείσαντες τὰς μὲν ὡς ἐν σηκῷ τῷ μέσῳ ἡμῶν πειλήφειμεν , ταῖς δὲ νεάνισιν ἐπεσκήψαμεν ἐνρίψασθαι πηλῷ τὰ πρόσωπα ἀντίῤῥοπα τῶν πρώην ομμώσεων καὶ τὸν πυρσὸν οὕτω κατασβέσαι τῶν αρειῶν , ἵνα μὴ ὡς ἐν νυκτὶ φρυκτωρούμενον πῦρ τροκαλῆται τοὺς ὁδευτὰς πρῶτα μὲν θεατὰς , ἔπειτα ἐραστάς , ἐκ δὲ τούτου καὶ βιαστάς , ἀνεύθυνον ρῶντας τὸ ἴδιον θέλημα , ἅμα καὶ χεῖρας ἱκέτιδας α´ ροντες εἰς Θεὸν καὶ μετὰ συνοχῆς καρδίας τὸ τῆθος τύπτοντες καὶ δακρύοις τὰ ὄμματα τέγγοντες , εἴ πως ἅπαντες καὶ πᾶσαι τοὺς ὡμηστὰς ἐκείνους θῆρας σχοίημεν ἀδιαλώβητοι παρελθεῖν . Ἔδει δὲ διὰ τῆς Χρυσείας πύλης ἡμᾶς ἐξελθεῖν . Ὡς δὲ περὶ τὸν νεὼν ἥκομεν Μωκίου τοῦ καλλιμάρτυρος , ὑβριστὴς καὶ ἀνόσιος βάρβαρος ὡς ἀ μνάδα λύκος ἐκ μέσων ἡμῶν ἀφαρπάζει κόρην εὐπλόκαμον , τινὸς τῶν ἐπὶ τῷ δικάζειν θυγάτριον . Πρὸς τὴν οἰκτροτάτην τοίνυν ταυτηνὶ θέαν ἡ μὲν συνοδία πάσα διαθροηθέντες ἐξεβοήσαμεν , ὁ δὲ πατὴρι της παιδὸς γήρᾳ καὶ νόσω τετρυχωμένος , τότε δὲ καὶ σφαλεὶς κατὰ πέλματο ,, ὀλοφυρόμενος καὶ τῳ Ἔλῷ φυρόμενος δόχμιος ἔκειτο , ὡς εἰς συκίνην
Lemmas: συνεργάτης καν ὁ καίριος ὑπερασπίζω ἐκ ἄλλος οἰκίον ἡγέομαι , γνωστός ἐγώ βεκνετικα τρέφω , κατά βραχύς ἔξειμι ἐκεῖθεν , ὡς δορίκτητος ἐκεῖνος κλῆρος , ἐκ χείρ ἕλκω κατηφής καί δυσείμων καί οὗτος παραπέμπω . ἐπεί δδʹ ἐκεῖνος ὁ μέρος ὁ πόλις εἰς κλῆρος ὁ Φραγκίσκος ἐπιλαγχάνω , μετανάστης πάλιν γίγνομαι , ὅτε καί ὁ ἐπί ὁ θεραπεία ἐγώ ἄλλος ἄλλος διασπείρω καί πᾶς ἀπάνθρωπος ἐγώ παρίημι επωμάδιον φέρω ἐγώ ἀναγκάζω ὁ μήπω ὁ παιδάριον πούς χράω , στέγω δέ ὑπό μάλη καί ἄρσην παῖς ὑπομαστίδιος , καί χωρέω οὗτος διά μέσος ὁ ἄγυια . ὁ μέρα τοίνυν πέντε μετά ὁ ἅλωσις ὁ πόλις προσμένω ἀπαίρω καί ἐγώ . ὅτε ἦς δέ τότε σάββατον , κατά θεῖος οἴομαι καί μή τυχηρός περίπτωσις ἢ συγκυρία οὑτωσί πως συμβαίνω ἄλογος , καί χειμών , ἐπί δέ καί πρός ὠδίς ἔτι ἐγώ ὁ σύζυγος , ὥστε καί ὁ ὁ Χριστός προαγόρευμα ὅς φημί εὔχομαι μή γίγνομαι ὁ φυγή ἐγώ χειμών ἢ δαββάτου , καί , « οὐαί ὁ ἐν γαστήρ ἔχω ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα , » ὡς εἴπερ ἐφίημι ἐγώ προλέγω , πέρας ἄτεχνος λαμβάνω . ὡς δδʹ ἱκανός συνήθης καί συγγενής καί πλῆθος ἕτερος κατά θέα ἐγώ συντρέχω ὁ πορεία ἔχω , ἐπι ἴσος ἀγορά Κμυρμήκων δίειμι ὁ τριόδους , προσυπνέω ἐγώ ὁ στρατός , οὐ ὁπλίζω πρός ἀκρίβεια , κμαχαιηρα δδʹ ἐπιμήκης παρά πλευρόν πλάγιος ὁ ἵππος ἐξαρτάω καί παραξιφίδιον ὁ ζώνη ἐνίημι φέρω , ὁ μέν ὁ σκῦλα έμφορτος , ὁ δέ ὁ πάρειμι αἰχμάλωτος ἐξιχνιάζοντες εἰμί λαμπρός ἐσθής περίκειμαι ῥιγόω περιστέλλω χιτών ἢ γοῦν ἀργύριον καί χρυσίον κτείνω κόλπος ἐνθάπτω , ὁ δέ καί γυνή ὁ κάλλος διαφέρω πήγνυμι βλέμμα μηδέ ῥᾳδίως ἀποσπάω ἐνατενίζω ὡς ἁρπάζω αὐτίκα καί βιάω . περι ὁ γυνή τοίνυν σύ δείδω ὁ μέν ὡς ἐν σηκός ὁ μέσος ἐγώ ἐπιλαμβάνω , ὁ δέ νεᾶνις ἐπισκήπτω ἐνρίπτω πηλός ὁ πρόσωπον αντίρροπο ὁ πρώην ομμώσεων καί ὁ πυρσός οὗτος κατασβέννυμι ὁ ἀγαθός , ἵνα μή ὡς ἐν νύξ φρυκτωρέω πῦρ τροκαλεω ὁ ὁδευτής πρῶτος μέν θεατής , ἔπειτα ἐραστής , ἐκ δέ οὗτος καί βιαστής , ἀνεύθυνος ρῶντας ὁ ἴδιος θέλημα , ἅμα καί χείρ ἱκέτης αʹ ροντες εἰς θεός καί μετά συνοχεύς Καρδία ὁ τῆθος τύπτω καί δάκρυ ὁ ὄμμα τέγγω , εἰμί πως ἅπας καί πᾶς ὁ ὠμηστής ἐκεῖνος θήρ ἔχω αδιαλωβητος παρέρχομαι . δέω δέ διά ὁ χρύσεος πύλη ἐγώ ἐξέρχομαι . ὡς δέ περί ὁ ναός ἥκω Μωκίου ὁ καλλιμαρτυς , ὑβριστής καί ἀνόσιος βάρβαρος ὡς ὅς μνάδα λύκος ἐκ μέσος ἐγώ ἀφαρπάζω κόρη εὐπλόκαμος , τις ὁ ἐπί ὁ δικάζω θυγάτριον . πρός ὁ οἰκτρός τοίνυν οὗτος θέα ὁ μέν συνοδία πᾶς διαθροέω ἐκβοάω , ὁ δέ πατήρ ὁ παῖς γῆρας καί νόσος τρυχόω , τότε δέ καί σφάλλω κατά πέλμα ,, ὀλοφύρομαι καί ὁ αἱρέω φύρω δόχμιος κεῖμαι , ὡς εἰς σύκινος