cogPG.PG139 61
ΚΕʹ . Ἀλλ´ ἵν´ ὡς περὶ μικροῦ καὶ Δημιουργὸς καὶ Δεσπότης ἀγαθὸς , κατὰ τὸν Πλάστην καὶ Υἱὸν αὐτῆς , ἀναδειχθείη , πάντων ἀφθόνως μεταδίδωσι τῶν μεγίστων . Μᾶλλον δὲ ἵνα δείξῃ ὅτι δι´ ἡμᾶς εἰς τὸν βίον ἦκεν , ὡς ἄν ἡμῖν χεῖρα ὁρέξασα συμπλέξῃ Θεῷ ἐκεῖθεν διαστᾷσι , προθύμως διὰ τοῦ ἰδίου τόκου κοινωνοὺς καλεῖ τῆς πρὸς τοῦτον ἑνώσεως , ἵν´ ὅπερ αὐτῇ γέγονε Θεὸς διὰ τῆς ξένης ἐκείνης συλλήψεως , ἤνεγκε γὰρ αὐτὸν ὡσανεὶ καταπιοῦσα καὶ αὐτῷ συμφυεῖσα , τοῦτο καὶ ἡμεῖς πάθοιμεν πρὸς Θεὸν διὰ τῇς τῶν σαρκῶν μεταλήψεως , ὧν ὁ Μονογενὴς αὐτῆς παρ´ αὐτῆς προσελάβετο , Ὁ τρώγων μου γὰρ , φησὶ , τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει , κάγὼ ἐν αὐτῷ · καὶ Ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου , καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα , οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς . Τὸν δὲ ἥδιστον καὶ ζωοπάροχον τοῦτον δεῖπνον ὁ ὑπερουράνιος ὄντως ἐγεώργησεν ἄνθρωπος οὗτος , καὶ τοῦθ´ ὅ τι δεῖπνος ἡμῖν γενέσθαι παρεσκεύασεν . Ὥσθ´ ὅταν ὁ ταύτης Υἱὸς καὶ πρὸς τήνδε ἡμᾶς ἕλκῃ τὴν τράπεζαν , καὶ τῶν ἑαυτοῦ μήτε φείδηται σαρκῶν , καὶ χαίρῃ γενομένους ὁρῶν , καὶ τῇ Μητρὶ ταῦτα δοτέον , ὅτι καρπὸς ἀνθρώπων ἐξηνθουργήθη καὶ αὐτὴ , ἵνα τῶν μὲν αὐτῆς κοινωνήσῃ Θεὸς σαρκῶν , θρέψῃ δὲ ταύταις τὸ συγγενὲς τῆς μητρός . Οὔτε γὰρ , εἰ μὴ τοῦτο ἔμελλε , τὸ ὑπὲρ πᾶσαν ὕλην περιφανέστατον τοῦτο σκεῦος χοῖκὸς ἂν διεικόνισεν ἀνδριὰς , οὔτε τὸν χῶν ὑπελθοῦσα , ἐπεὶ μέγα τὸ ἐοικὸς εἶχε πρὸς Θεὸν , ἄλλου του ἂν ην ἐφιεμένη , ἢ ὃ καὶ Θεὸς ἐπόθει . Καὶ ἐπεὶ ξύλου μὲν ἠν γεῦσις , ἢ Θεοῦ τὸν ἄνθρωπον , φεῦ ! ἠλλοτρίωσεν , ἑώρα δὲ τὴν ἑαυτῆς σάρκα φάρμακον ἰκανὸν ἀντιγευσαμένῳ πρὸς θείαν οἰκείωσιν , ὃ καὶ παρασχεῖν τῷ νοσοῦντι προῖκα ἠγάπα , τὸ δ´ αὐτὸ καὶ Θεὸς ἐφίλει , τροφὴν , εἰ οἷόν τε , ἑαυτὸν παραθεῖναι τῷ πεπτωκότι , ἀλλ´ ἑκατέρῳ μὲν ἀμιγῶς οὐκ ἦν ἄνθρωπον χρήσασθαι τῶν δυνατῶν , ὥστε ἐπανελθεῖν , ἔδει δὲ συνελθεῖν ἀμφότερα , ὡς ἂν καὶ διὰ τὸ συγγενὲς εὔχρηστον ᾖ τῷ χρωμένῳ τὸ φάρμακον , καὶ τοῦτο πάντως οὐκ ἀγνοοῦσα ἡ ὑπεράμωμος , Θεοῦ ἂν ἐδεῖτο κεράσαι τὴν ἰατρείαν , δεομένην δὲ παριδεῖν οὐ Θεοῦ , ὅτι τε τυχεῖν ἦν ἀξία , τούτου τε ἤρα Θεός . Διὰ τοῦτο τὸ παράδοξον ᾠκονομήθη μυστήριον · καὶ σαρκῶν Θεοῦ
Lemmas: κύ . Ἀλ ὅς ὡς περί μικρός καί Δημιουργός καί Δεσπότης ἀγαθός , κατά ὁ Πλάστης καί υἱός αὐτός , ἀναδείκνυμι , πᾶς ἄφθονος μεταδίδωμι ὁ μέγας . μᾶλλος δέ ἵνα δείκνυμι ὅτι δις ἐγώ εἰς ὁ βίος ἵημι , ὡς ἄν ἐγώ χείρ ὀρέγω συμπλέκω Θεός ἐκεῖθεν διάστασις , προθύμως διά ὁ ἴδιος τόκος κοινωνός καλέω ὁ πρός οὗτος ἕνωσις , ὅς ὅσπερ αὐτός γίγνομαι θεός διά ὁ ξένος ἐκεῖνος σύλληψις , φέρω γάρ αὐτός ὡσανεί καταπίνω καί αὐτός συμφύω , οὗτος καί ἐγώ πάσχω πρός θεός διά ὅς ὁ σάρξ μετάληψις , ὅς ὁ Μονογενής αὐτός παρ´ αὐτός προσλαμβάνω , ὁ τρώγω ἐγώ γάρ , φημί , ὁ σάρξ καί πίνω ἐγώ ὁ αἷμα ἐν ἐγώ μένω , κἀγώ ἐν αὐτός · καί ἐάν μή ἐσθίω ὁ σάρξ ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , καί πίνω αὐτός ὁ αἷμα , οὐ ἔχω ζωή ἐν ἑαυτοῦ . ὁ δέ ἡδύς καί ζωοπάροχος οὗτος δεῖπνον ὁ ὑπερουράνιος εἰμί γεωργέω ἄνθρωπος οὗτος , καί τοῦτος ὅς τίς δεῖπνον ἐγώ γίγνομαι παρασκευάζω . Ὥσθ´ ὅταν ὁ οὗτος υἱός καί πρός ὅδε ἐγώ ἕλκω ὁ τράπεζα , καί ὁ ἑαυτοῦ μήτε φείδομαι σάρξ , καί χαίρω γίγνομαι ὁράω , καί ὁ Μήτηρ οὗτος δοτέος , ὅτι καρπός1 ἄνθρωπος ἐκφέρω καί αὐτός , ἵνα ὁ μέν αὐτός κοινωνέω θεός σάρξ , τρέφω δέ οὗτος ὁ συγγενής ὁ μήτηρ . οὔτε γάρ , εἰμί μή οὗτος μέλλω , ὁ ὑπέρ πᾶς ὕλη περιφανής οὗτος σκεῦος χοϊκός εἄν διεικονίζω ἀνδριάς , οὔτε ὁ χόω ὑπέρχομαι , ἐπεί μέγας ὁ ἔοικα ἔχω πρός θεός , ἄλλος ὁ εἄν ἐάν ἐφίημι , ἢ ὅς καί θεός ποθέω . καί ἐπεί ξύλον μέν ἐάν γεῦσις , ἢ Θεός ὁ ἄνθρωπος , φεῦ ! ἀλλοτριόω , ὁράω δέ ὁ ἑαυτοῦ σάρξ φάρμακον ἱκανός ἀντιγευσαμένῳ πρός θεῖος οἰκέω , ὅς καί παρέχω ὁ νοσέω προίξ ἀγαπάω , ὁ δδʹ αὐτός καί θεός φιλέω , τροφή , εἰμί οἷος τε , ἑαυτοῦ παρατίθημι ὁ πίπτω , ἀλ ἑκάτερος μέν ἀμιγῶς οὐ εἰμί ἄνθρωπος χράω ὁ δυνατός , ὥστε ἐπανέρχομαι , ἐσθίω δέ συνέρχομαι ἀμφότερος , ὡς εἄν καί διά ὁ συγγενής εὔχρηστος εἰμί ὁ χράω ὁ φάρμακον , καί οὗτος πάντως οὐ ἀγνοέω ὁ ὑπεράμωμος , Θεός εἄν δήω κεράννυμι ὁ ἰατρεία , δήω δέ παρεῖδον οὖον Θεός , ὅτι τε τυγχάνω εἰμί ἄξιος , οὗτος τε ἐράω Θεός . Ζεύς οὗτος ὁ παράδοξος οἰκονομέω μυστήριον · καί σάρξ Θεός