cogPG.PG139 168
παλαίτεροι καὶ τρικόρωνοι , εἰ τῷ βίῳ ἔτι περιῆσαν , ᾔδεσαν ἂν καὶ ἐξηγοῦντο τοῖς φιλακροάμοσι , τὰ τῆς μνήμης ἐμπυρεύοντες καὶ τὰς τῶν πράξεων ῥυσσὰς ἀνασκάλλοντες , ταῦτα δήπου προθείη καὶ ὁ φιλίστωρ , κἂν οὐδέπω παρηλλάχει εἶν μείρακα . Διὰ τοῦτ´ οὖν καὶ αὐτὸς τὰ τοῖς κατ´ Ἀμὲ χρόνοις γεγενημένα καὶ ἀνόπιν ἔτι βραχὺ , μνήμης καὶ διηγήσεως ἄξια ὄντα καὶ τοσαῦτα τὸ πλῆθος καὶ τοιαῦτα τὸ μέγεθος , οὐκ ἔγνων δεῖν σιγῇ παρελθεῖν [ Ρ . ὅ ] . Οὐκοῦν καὶ διὰ τῆσδέ μου τῆς βυγγραφῆς δῆλα ταῦτα τοῖς ἔπειτα καθιστῶ . Ἐπειδὴ δὲ , ὡς καὶ ἄλλοι τε ξυμβαλεῖν ἔχουσιν καὶ αὐτὸς δὲ συνορῶν οὐχ ἥκιστά εἰμι , τὰ τοῦ ἱστορεῖν τὸ τῆς διηγήσεως ὀσαφὲς καὶ περιβολαῖς καὶ περιόδοις ἐπεστραμμένον ὡς μὴ συνᾷδον αὐτοῖς οὐ προσίενται , φιλοῦσι δὲ τὸ σαφὲς ὡς οὐ μόνον κατὰ τὸν εἰπόντα σοφόν , ἀλλὰ καὶ συμβαῖνόν σφισι μάλιστα , οὐδὲ τούτου πάμπαν ἔξωθεν τοῦ καλοῦ πίπτοντ´ ἂν εὕρῃ τις τὰ γραφόμενα , οἷα καὶ ἡμῶν μὴ τὸ κομπηρὸν καὶ δυσφραδὲς καὶ κρημνώδεσιν ἀποδιειλημμένον λέξεσιν ὡς ἐπίπαν ἀσπασαμένων , εἰ καὶ χαίνοντές εἰσιν εἰς τοῦτο πολλοὶ , εἴτ´ οὐν ἀληθέστερον εἰπεῖν ἐκλείποντες τὰ τῶν πάλαι καὶ σήμερον καὶ ὅσα τι καὶ ἐπιτήδευμα προὐργιαίτατον ἐξησκηκότες διὰ μακροῦ , ἐκ τοῦ πλείονος δὲ κἀν τούτῳ δρᾷν τῆ ἱστορίᾳ προθεμένων τὰ πρόσφορα , μὴδ´ ὑπερβάθμιον πόδα τείνειν ἠγαπηκότων ἢ ὅλως τοὺς ἄξονας αὐτῆς ὑπεράλλεσθαι . Ὑπὲρ γὰρ ἅπαν ἕτερον τὸ μὴ τὴν φράσιν ἀπλοῦν , ὡς ἔχω εἰπών , καὶ πρόχειρον εἰς κατάληψιν αὐτῇ διαβέβληται , καὶ ἀγαπήθη σφόδρα τὸ ἄκομψον καὶ ὠς ἔχον φύσεως διηγούμενον , καὶ δαιμονίως τὸ εὔληπτον περιπτύσσιται . Τέλος γὰρ σκοπιμώτατον τὴν ἀλήθειαν ἰχουσα , καὶ τῆς τε ῥητορικῆς δεινότητος καὶ τῆς ποιητικῆς λογοποιίας ἀφεστῶσα κατὰ διάμετρον καὶ , τὰ τούτων διωθεῖται χαρακτηριστικά . Καὶ ἄλλως δὲ κἂν οὐ βραχὺ τὸ σεμνὸν ἡ ἱστορία καὶ τὸ αἰδέσιμον ἐπισύρηται , ἐρῶσα δ´ ὅμως προκεῖ . θαι σκαπανεῦσί τε καὶ σιδηρεῦσι καὶ πολλῆς γέμουσι τῆς ἀσβόλης καὶ συνήθης εἶναι τοῖς πρὸς ὅπλα καὶ Ἀρεα βλέπουσι , μηδὲ γυναιξὶ χερνήτισι δυσκολαίνουσα διαξαινούσαις τὰ κατ´ αὐτὴν , ταῖς χαριεστέῥαις χαίρει τῶν φράσεων , καὶ τὸ φᾶρος τῶν λέξεων ἐἰικρινές καὶ ἀπέριττον περικεῖσθαι φιλεῖ , οὐ μὴν κεκομψευμένον καὶ ἔξαλλον · καὶ ἡ μὲν ἱστορία , ὡς ἔνι μάλιστα μετὰ τοῦ σαφοῦς καὶ εἰς ἐπίτομον ἐπιτροχασθήσεται · ὁ δὲ λόγος εὐγνωμονων δνγγνώμην αἰτεῖται παρ´ οἷς εἰς χεῖρας πεσεῖται , μὴ φιλοτίμως , δι´ ἃ εἴρηται , καὶ ἀβρῶς ἐκπεπόται , ἐπεὶ καὶ ἄλλως νῦν πρώτως ἡμεῖς τῆς ὑποθέσεως
Lemmas: παλαιός καί τρικόρωνος , εἰμί ὁ βίος ἔτι περίειμι , οἶδα εἄν καί ἐξηγέομαι ὁ φιλακροάμοσι , ὁ ὁ μνήμη ἐμπυρεύω καί ὁ ὁ πρᾶξις ῥυσός ἀνασκάλλω , οὗτος δήπου προτίθημι καί ὁ φιλίστωρ , κἀν οὐδέπω παραλλάσσω εἶμαι μεῖραξ . Ζεύς τοῦτος οὖν καί αὐτός ὁ ὁ κατ´ ἐγώ χρόνος γίγνομαι καί ἀνόπιν ἔτι βραχύς , μνήμη καί διήγησις ἄξιος εἰμί καί τοσοῦτος ὁ πλῆθος καί τοιοῦτος ὁ μέγεθος , οὐ γιγνώσκω δήω σιγή παρέρχομαι [ Ρ . ὅς ] . οὐκοῦν καί διά ὅδε ἐγώ ὁ βυγγραφῆς δῆλος οὗτος ὁ ἔπειτα καθίστημι . ἐπεί δέ , ὡς καί ἄλλος τε συμβάλλω ἔχω καί αὐτός δέ σύνορος οὐ ἥκιστος εἰμί , ὁ ὁ ἱστορέω ὁ ὁ διήγησις ὀσαφὲς καί περιβολή καί περίοδος ἐπιστρέφω ὡς μή συνᾴδω αὐτός οὖον προσίημι , φιλέω δέ ὁ σαφής ὡς οὖον μόνος κατά ὁ εἶπον σοφός , ἀλλά καί συμβαίνω ὅς μάλιστα , οὐδέ οὗτος πάμπαν ἔξωθεν ὁ καλός πίπτω εἄν εὑρίσκω τις ὁ γράφω , οἷος καί ἐγώ μή ὁ κομπηρός καί δυσφραδής καί κρημνώδης ἀποδιαλαμβάνω λέξις ὡς ἐπίπαν ἀσπάζομαι , εἰμί καί χαίνω εἰμί εἰς οὗτος πολύς , προστίθημι ὀν ἀληθής εἶπον ἐκλείπω ὁ ὁ πάλαι καί σήμερον καί ὅσος τίς καί ἐπιτήδευμα πρ́ουργιος ἐξασκέω διά μακρός , ἐκ ὁ πλείων δέ ἐν οὗτος δράω τῆ ἱστορία προτίθημι ὁ πρόσφορον , μήδη ὑπερβάθμιος πούς τείνω ἀγαπάω ἢ ὅλως ὁ ἄγω αὐτός ὑπεράλλομαι . ὑπέρ γάρ ἅπας ἕτερος ὁ μή ὁ φράσις ἀπολόω , ὡς ἔχω εἶπον , καί πρόχειρον εἰς κατάληψις αὐτός διαβάλλω , καί ἀγαπάω σφόδρα ὁ ἄκομψος καί ὡς ἔχω φύσις διηγέομαι , καί δαιμόνιος ὁ εὔληπτος περιπτύσσω . Τέλος γάρ σκόπιμος ὁ ἀλήθεια ιχουω , καί ὁ τε ῥητορικός δεινότης καί ὁ ποιητικός λογοποιία ἀφίστημι κατά διάμετρος καί , ὁ οὗτος διωθέω χαρακτηριστικός . καί ἄλλως δέ κἀν οὖον βραχύς ὁ σεμνός ὁ ἱστορία καί ὁ αἰδέσιμος ἐπισύρω , ἐράω δδʹ ὅμως πρόκειμαι . Θαΐς σκαπανεύς τε καί σιδηρεύς καί πολύς γέμω ὁ ἀσβόλη καί συνήθης εἰμί ὁ πρός ὅπλον καί Ἄρης βλέπω , μηδέ γυνή χερνήτης δυσκολαίνω διαξαίνω ὁ κατ´ αὐτός , ὁ ῥαχίζω χαίρω ὁ φράσις , καί ὁ φᾶρος ὁ λέξις ἐἰικρινές καί ἀπέριττος περίκειμαι φιλέω , οὖον μήv κομψεύω καί ἔξαλλος · καί ὁ μέν ἱστορία , ὡς ἐν μάλιστα μετά ὁ σαφής καί εἰς ἐπίτομος ἐπιτροχάζω · ὁ δέ λόγος εὐγνωμονέω δνγγνώμην αἰτέω παρ´ ὅς εἰς χείρ πίπτω , μή φιλότιμος , δις ὁ εἴρω , καί ἁβρῶς ἐκπίνω , ἐπεί καί ἄλλως νῦν πρῶτος ἐγώ ὁ ὑπόθεσις