cogPG.PG139 404
Κκῆς Θεοδώρας υἱὸν ἀποκείρει εἰς μονάζοντα , ἡμῶν ὑ ουργησάντων τῷ ἔργῳ κεθ´ ἓν τῶν ἐν τῷ Παπυ κὴῶ σεμνείων . Περὶ οὗ καὶ οὐκ ὀλίγα εἰπεῖν δυνάμενος βραχέα μεμνήσομαι . Οὐ γὰρ ἦν μόνον εὐμήκης καὶ ἀνδρεῖος καὶ πλήρης συνέσεως , πατοίζων τὴν ὄψιν ἀκριβῶς τάς τε χεῖρας ἀκμαῖος καὶ τοὺς ὤμους κατ´ ἐκεῖνον ὕπερθεν ἔχων εὐρέας , ἀλλὰ καὶ ὡς ἐπίπαν μείλιχος καὶ εὐέντευκτος . Πρὸς ἃ καὶ ἐ πολύτλας Ἀνδρόνικος ἀπιδὼν τὴν οἰκείαν θυγατέρα Εἰρήνην ἐμνήστευσε τῶ ἀνδρὶ , κρίνας καὶ παρανόμους γάμους τετελεκέναι , εἰ μέλλει μόνον Ἀλέξιος τοῖς γνησιωτέροις ἐκείνῳ συγγενέσιν ἐγγράφεσθαι , ὅθεν πλειόνως τούτῳ ἥπερ τοῖς υἱεῦσι προσέκειτο πρότερον , καὶ τῆς βασιλείας ἐμελέτα . καταλείψειν διάδοχον . Μεταβουλευσάμενος δ´ ὕστερον τὸν υἱὸν Ἰωάννην ἀνθείλετο , εἰρηκώς , πρὸς οὓς ἀνέπτυσσε τὰ τῶν βουλευμάτων ἀπόρρητα μὴ ἐκ Λ εἰς Α τὴν βασιλείαν μεταπεσεῖν , ἀλλὰ τῷ ἱ μᾶλλον τουσοέπειν καὶ εἰς τοῦτο μᾶλλον θεόθεν συνάγεσθαι . Ἄμα δὲ τῇ μεταθέσει τῆς γνώμης ἣν εἶχεν ἐπ´ Ἀλεξίῳ Ἀνδρόνικος , καὶ τῆς συντονίας τοῦ φίλτρου ὑπίληξεν . Οὐ γὰρ ὡς συμφυής ἔτι περιεσπούδαστο καὶ ὁμόψυχος ὁ Ἀλέξιος , ἀλλ´ ὡς φιλτάτη θυγατοὶ συνοικῶν δι´ αἰδοῦς μόνον [ Ρ . Ζῒὗ ] ἤγετο καὶ τιμῆς . λετὰ δέ τινα καιρὸν καὶ τοῦτον ἀπεξένωσε . τοῦ φωτὸς , τὴν δ´ αἰτίαν προειπόντες ἔχομεν . Ἀνακληεὶ . δὲ μετὰ ταῦτα πρὸς τοῦ βασιλέως Ἰσαακίου καὶ ἀπὸ σεβαστοκράτορος εἰς Καίσαρα ὑποδεθεὶς , ὡς εἶχε , τὰ ἀρχεῖα ἐξέκλινε καὶ τὴν καθ´ ἑαυτὸν ἐδίωκε βίωσιν , πλὴν οὐδ´ οὔτως τὸν ἄλυπον ἐκίχησε βίον . Τότε δ´ οὖν τὴν ἐπὶ τὰ χείρω ἔτι μᾶλλον τῶν πραγμάτων ἔχων φορὰν καὶ μετάβασιν , καὶ μέλλων μὴ ἑνὼν ἀποθρίξασθαι , οὐχ ἕνα ᾔτησεν ἄρτον καὶ σπόγγον καὶ κιθάραν κατὰ πάλαι τινὰ τῆς τύχης πειραθέντα σκληρᾶς , καὶ ἄρτον μὲν ὡς ἔχων ἐν ᾧ τὸ τοῦ σώματος ἐκτενεῖ βάρβιτον , χαλαρὸν τῆ τῶν σιτίων κενώσει γενόμενον , ὑποψήλῃ τὰ οἰκεῖα καθ´ ἑαυτὸν δυσπραγήματα , συνερίθῳ τῆ κιθάρᾳ χρώμενος , τῷ δὲ σπόγγῳ ἁποψήσῃ τὰ τῶν δακρύων ἀποκρουνίσματα , ἅπερ ὡς ἐκ πέτρας γλαφυρῆς τῶν ἐμμάτων ἐκείνου ἀπελείβετο · ἀλλὰ πράως ἤνεγκε τὰ συμπίπτοντα , μὴ καταστενάζων τῆς προνοίας μηδ´ ἐς τὸ τῆς τύχης ἄστατον καὶ παλίνστροφον ἀπολύων τὰ καθ´ ἡμᾶς , τὴν δὲ τῶν προσόντων ἐκείνῳ ἀφαίρεσιν ὡς οὐδὲ κτῆσιν ἄλλος τις ἐλελόγιστο . Ἐπεὶ δ´ ἐκ τῆς Αράμας ἀπάραντες , ἐν ᾗ τουτονὶ συνειλήφειμεν , εἰς Μοσυνόπολιν ἀφικόμεθα καὶ τῷ Παπυκίῳ προσβαίνειν ἐμέλλομεν , ὡς ἂν τὰ τῶν μοναχῶν προσταχθὲν οὕτω τελέσωμεν ἐπ´ αὐτῷ , πότε πεπονθώς τι ἀνθρώπινον , ἐπὶ συννοίας ἦν καὶ ὑπεγνοφοῦτο τὸ πρόσωπον διοίσειν οὐκ ἔχων τὰ ἔνδον θλίβοντα . Ἐγκειμένου δέ μου καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένου τῆς ἐξάπινα μεταβολῆς , « Οὐ τὸ σχῆμα , φησὶ , ὦ φίλτατε ἀνδρῶν , δέδιατί γὰρ τὸ διαθροοῦν ἔχει τῶν χρωμάτων ἡ ἄμεψις ; , ἀλλὰ τ ἐπὶ τῷ σχήματι πεφρικώς εἰμι ἐπαγγέλματα , καὶ τὸ μὴ εὔθετον εἰς τὴν τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁπωσοῦν βασιλείαν τὸν βαλόντα χεῖρα ἐπ´ ἄροτρον καὶ στραφίντα φρενοβλαβῶς . » Καὶ ὁ μὲν τοσαῦτα εἰπὼν , Ἀαι ἄλλως ὢν ἀποφθεγματικὸς , οὐχ ἑκοντὶ τὸ κατὰ
Lemmas: Κκῆς Θεοδώρα υἱός ἀποκείρω εἰς μονάζω , ἐγώ ὑ ὀργάω ὁ ἔργον κεθ´ εἷς ὁ ἐν ὁ Παπυ καίω σεμνεῖον . περι ὅς καί οὐ ὀλίγος εἶπον δύναμαι βραχύς μιμνήσκω . οὖον γάρ εἰμί μόνος εὐμήκης καί ἀνδρεῖος καί πλήρης σύνεσις , πατοιζω ὁ ὄψις ἀκριβῶς ὁ τε χείρ ἀκμαῖος καί ὁ ὦμος κατ´ ἐκεῖνος ὕπερθεν ἔχω εὐρύς , ἀλλά καί ὡς ἐπίπαν μείλιχος καί εὐέντευκτος . πρός ὁ καί εἰ πολύτλας Ἀνδρόνικος ἀφοράω ὁ οἰκεῖος θυγάτηρ Εἰρήνη μνηστεύω ὁ ἀνήρ , κρίνω καί παράνομος γάμος τελέω , εἰμί μέλλω μόνος Ἀλέξιος ὁ γνήσιος ἐκεῖνος συγγενής ἐγγράφω , ὅθεν πλειόνως οὗτος ὅσπερ ὁ υἱός πρόσκειμαι πρότερος , καί ὁ βασίλεια μελετάω . καταλείπω διάδοχος . Μεταβουλεύω δδʹ ὕστερος ὁ υἱός Ἰωάννης ἀνθαιρέομαι , εἴρω , πρός ὅς ἀναπτύσσω ὁ ὁ βούλευμα ἀπόρρητος μή ἐκ Λ εἰς Α ὁ βασίλειος μεταπίπτω , ἀλλά ὁ Ι μᾶλλον τουσοεπω καί εἰς οὗτος μᾶλλον θεόθεν συνάγω . ἄμη δέ ὁ μετάθεσις ὁ γνώμη ὅς ἔχω ἐπι Ἀλέξιος Ἀνδρόνικος , καί ὁ συντονία ὁ φίλτρον ὑπολήγω . οὖον γάρ ὡς συμφύω ἔτι περισπουδάζω καί ὁμόψυχος ὁ Ἀλέξιος , ἀλ ὡς φίλος θυγατα συνοικέω δις αἰδώς μόνος [ Ρ . Ζεύς ] ἄγω καί τιμή . Λέτα δέ τις καιρός καί οὗτος ἀποξενόω . ὁ φάος , ὁ δδʹ αἴτιος προλέγω ἔχω . Ἀνακληεὶ . δέ μετά οὗτος πρός ὁ βασιλεύς Ἰσαάκιος καί ἀπό σεβαστοκράτωρ εἰς Καῖσαρ υποδένομαι , ὡς ἔχω , ὁ ἀρχεῖον ἐκκλίνω καί ὁ καθ´ ἑαυτοῦ διώκω βίωσις , πλήν οὐδός οὔτως ὁ ἄλυπος κιχάνω βίος . τότε δδʹ οὖν ὁ ἐπί ὁ χείρων ἔτι μᾶλλον ὁ πρᾶγμα ἔχω φορά καί μετάβασις , καί μέλλω μή ἔνειμι ἀποθρίζω , οὐ εἷς αἰτέω ἄρτος καί σπόγγος καί κιθάρα κατά πάλαι τις ὁ τυγχάνω πειράω σκληρός , καί ἄρτος μέν ὡς ἔχω ἐν ὅς ὁ ὁ σῶμα ἐκτείνω βάρβιτος , χαλαρός τῆ ὁ σιτίον κένωσις γίγνομαι , ὑποψάλλω ὁ οἰκεῖος καθ´ ἑαυτοῦ δυσπραγήματα , συνερίθω τῆ κιθάρα χράω , ὁ δέ σπόγγος ἀποψάω ὁ ὁ δάκρυ ἀποκρουνίσματα , ὅσπερ ὡς ἐκ πέτρα γλαφυρός ὁ ἐμματέω ἐκεῖνος ἀπολείβω · ἀλλά πρᾶος φέρω ὁ συμπίπτω , μή καταστενάζω ὁ πρόνοια μηδ´ εἰς ὁ ὁ τυγχάνω ἄστατος καί παλίνστροφος ἀπολύω ὁ καθ´ ἐγώ , ὁ δέ ὁ πρόσειμι ἐκεῖνος ἀφαίρεσις ὡς οὐδέ κτῆσις ἄλλος τις λογίζομαι . ἐπεί δδʹ ἐκ ὁ Αράμας ἀπαίρω , ἐν ὅς οὗτος συλλαμβάνω , εἰς μοσυνοπολις ἀφικνέομαι καί ὁ Παπυκίῳ προσβαίνω μέλλω , ὡς εἄν ὁ ὁ μοναχός προσστάζω οὗτος τελέω ἐπι αὐτός , πότε πάσχω τίς ἀνθρώπινος , ἐπί σύννοια εἰμί καί ὑπογνοφόω ὁ πρόσωπον διαφέρω οὐ ἔχω ὁ ἔνδον θλίβω . ἔγκειμαι δέ ἐγώ καί ὁ αἴτιος πυνθάνομαι ὁ ἐξαπίνης μεταβολεύς , « οὖον ὁ σχῆμα , φημί , εἰμί φίλος ἀνήρ , δίδωμι γάρ ὁ διαθροέω ἔχω ὁ χρῶμα ὁ ἄμεψις ; , ἀλλά τ ἐπί ὁ σχῆμα φρίσσω εἰμί ἐπάγγελμα , καί ὁ μή εὔθετος εἰς ὁ ὁ οὐρανός εἰμί ὁπωσοῦν βασίλειος ὁ βάλλω χείρ ἐπι ἄροτρον καί στρέφω φρενοβλαβής . » καί ὁ μέν τοσοῦτος εἶπον , Ἀ ἄλλως εἰμί ἀποφθεγματικός , οὐ ἑκοντί ὁ κατά