cogPG.PG139 445
τὸ δὲ φιλάνθρωπον τοῦτο διάγγελμα οὐδένα τῶν αἰχμαλώτων πατρίδος ἀφῆκε μνήσασθαι , ἀλλὰ καὶ πρὸς πολλοὺς ὁπόσοι πρὸς Περοῶν οὐχ ἑάλωσαν ἐς τὸ θυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ἀπεψύγη τῶν πολλῶν ἡ ἀγάπησις , ὡς τὴν παρὰ βαρβάροις ἀποικίαν πόλεις ὅλας Ἐλλη νίδας ἐλέσθαι καὶ τῆς πατρίδος ἀσμένως ἀλλάξασθαι · αἱ γὰρ συχναὶ τυραννίδες τότε ὑπ´ ἀρχὴν τῆς σώφροος ἠθροίζοντο . εʹ . Ὁ δὲ βασιλεὺς αὐτογνωμονῶν ἀποθαῤῥεῖ ἑπφ ὁ λόγος λέξων ἔρχεται . Ἔπασχε τὰ ἄρθρα τοῦσώμτος κατὰ κύκλον οἰονεὶ καὶ περίοδον , τοὺς δ πόδας καὶ μάλιστα ὕλης ἐνσκηπιούσης μοχθηροτόρας καὶ ὀδύνας δυσυποίστους ἀποτικτούσης , ἐξ ὡν ἀκινησίαι τε προσεπήγοντο τοῦ πάθους φλεμμεί νοντος καὶ λάβροι πυρετοὶ πολλάκις ἐπήγιζον . Κετά τινα οὖν ἡμέραν τὰς θύρας τοῦ κοιτῶνος ἐπιζυγώσας , ἄλλῳ μὲν οὐδενὶ , τοῖς δὲ προκοίτοις ἐκφήνας τὸ ἀπόῤῥητον , σιδήρια πυρακτωθέντα τοῖς σκέλεσν ἐπιτίθησι , καὶ εἰς βάθος τὸν καυτῆρα ἐπαγαγὼν τὰ μὲν πρῶτα φιλοσοφῶν , τὰς ὀδύνας πρὸς τας καύσεις τῶν ποδῶν ἀπεμάχετο , μεθ´ ὕόρεών τε τοὺς ἰατρὸς ἀπεπέμπετο , περὶ μόνα τὰ καθάρσια τούτους λέγωι ἀεὶ στρέφεσθαι καὶ μηδέν τι πλέον τῶν κενωσίμων εἰδέναι , καὶ μετιέναι τοῖς κάμνουσιν ἴαμα . Τὰ δ ἐφεξῆς φλεγμοναὶ τῶν καυτηριῶν καὶ πειιωδυνίαι τῶν πρώην δριμύτεραι . ἰατροὶ ἐπὶ τούτοις εἰοκεκλημένοι οὐχ ὁ μὲν ὁ δ´ οὐ , ἀλλὰ πάντες κοινῶς . Πρὸς δὲ τούτοις καὶ δέος ὑποθρᾶττον τὸ αἷμα , μ πως τὸ τῆς ὕλης μεθιστάμενον , τῆς περὶ τοὸς πόδας καθόδου ἀνακοπὲν εἴς τι καίριον ἐνσκήίτ μέρος τοῦ σώματος , καὶ αὐτὸν μὲν παρασύρῃ τον ζῇν αἰφνηδὸν , ἡ δ´ ἀρχὴ μεταπεσεῖται παρὰ δόξον πρὸς ἕτερον . Οἱ μὲν οὖν τῶν σωμάτων θεραπευτῆ · ρες φαρμακεύειν αὐτὸν ἐγνώκεσαν . Οὕτω γὰρ ἂν τὸ τῆς ὕλης κινούμενόν τε ἀμα καὶ πλεονάζον γληνιάσειε ταῖς κενώσεσι . Καὶ ἦν τὰ φάρμακα ἥμαρ παρ´ ἦμαρ σχεδὸν κεραννύμενα , καὶ τὸ ἀνύσιμον αὐ τοῖς ἐφωμάρτει . Ἑ δὲ θασιλὶς Εὐφροσύνη ἐρόνιζὲ Κμὲν καὶ τῆς ὑγείας , ὡς εἰκὸς , Ῥ ὕπ τοῦ εὐνέτοι , ἐσκέπτετο δὲ πλέον μετὰ τῶν συνήθων , καὶ ος ἵὸ
Lemmas: ὁ δέ φιλάνθρωπον οὗτος διάγγελμα οὐδείς ὁ αἰχμάλωτος πατρίς ἀφίημι μνάομαι , ἀλλά καί πρός πολύς ὁπόσος πρός Περοῶν οὐ ἁλίσκομαι εἰς ὁ θύνω ὁ ἀνομία ἀποψύχω ὁ πολύς ὁ ἀγάπησις , ὡς ὁ παρά βάρβαρος ἀποικία πόλις ὅλος Ἕλλη νίς αἱρέω καί ὁ πατρίς ἄσμενος ἀλλάσσω · ὁ γάρ συχνός τυραννίς τότε ὑπό ἀρχή ὁ σώφροος ἀθροίζω . εἰ . ὁ δέ βασιλεύς αὐτογνωμονέω ἀποθαρρέω ἑπφ ὁ λόγος λέγω ἔρχομαι . πάσχω ὁ ἄρθρον τοῦσώμτος κατά κύκλος οἱονεί καί περίοδος , ὁ δ πούς καί μάλιστα ὕλη ἐνσκήπτω μοχθηροτορος καί ὀδύνη δυσύποιστος ἀποτίκτω , ἐκ ὡς ἀκινησία τε προσπήγνυμι ὁ πάθος φλεμμεί νοντος καί λάβρος πυρετός πολλάκις ἐπήγιζον . Κέτα τις οὖν ἡμέρα ὁ θύρα ὁ κοιτών ἐπιζυγόω , ἄλλος μέν οὐδείς , ὁ δέ πρόκοιτος ἐκφαίνω ὁ ἀπόρρητος , σιδήριον πυρακτόω ὁ σκέλος ἐπιτίθημι , καί εἰς βάθος ὁ καυτήρ ἐπάγω ὁ μέν πρῶτος φιλοσοφέω , ὁ ὀδύνη πρός ὅς καίω ὁ πούς ἀπομάχομαι , μεθ´ υορεω τε ὁ ἰατρός ἀποπέμπω , περί μόνος ὁ καθάρσιος οὗτος λέγω ἀεί στρέφω καί μηδείς τίς πλέω ὁ κενώσιμος οἶδα , καί μέτειμι ὁ κάμνω ἴαμα . ὁ δ ἐφεξῆς φλεγμονή ὁ καυτήριον καί πειιωδυνίαι ὁ πρώην δριμύς . ἰατρός ἐπί οὗτος εἰοκεκλημένοι οὐ ὁ μέν ὁ δδʹ οὖον , ἀλλά πᾶς κοινῶς . πρός δέ οὗτος καί δέος ὑποθράττω ὁ αἷμα , μ πως ὁ ὁ ὕλη μεθίστημι , ὁ περί θοός πούς κάθοδος ἀνακόπτω εἰς τίς καίριος ἐνσκήίτ μέρος ὁ σῶμα , καί αὐτός μέν παρασύρω ὁ ζάω αἰφνηδόν , ὁ δδʹ ἀρχή μεταπίπτω παρά δοκέω πρός ἕτερος . ὁ μέν οὖν ὁ σῶμα θεραπευτής · Ρες φαρμακεύω αὐτός γιγνώσκω . οὕτως γάρ εἄν ὁ ὁ ὕλη κινέω τε ἅμα καί πλεονάζω γληνιαειδω ὁ κένωσις . καί εἰμί ὁ φάρμακον ἦμαρ παρ´ ἦμαρ σχεδόν κεράννυμι , καί ὁ ἀνύσιμος αὖος ὁ ἐφομαρτέω . ὅς δέ θασιλὶς Εὐφροσύνη ερονιζω ΚΜΕ καί ὁ ὑγεία , ὡς εἰκός , Ῥ ὑπό ὁ εὐνέτης , σκέπτομαι δέ πλέω μετά ὁ συνήθης , καί ὅς Ίος