cogPG.PG134 164
ἦόῖιν ἔχειν νὴν πλόυσιωτην τῶν ἐς Ἀσίᾳ μὴ Ραβνλῶνα ἀξιῶ ὀμεληθῆναι τοὺς σιραΚτώτας , ἐφεῖναι δ´ αὐτοῖς διαρκάσαι τὴν πολὺ Κρὸ βούλομαι . Ὁ δὲ Κροῖσος · Ἀλλ´ ἐμέ , ἔφη , ἔασον λέξαι πρὸς οὔς ἂν ἐγὼ Λυδῶν ἐθέλω , ὅτι μὴ Κγυνέσθαι ἀρπαγὴν παρὰ σοῦ διαπάπραιχμαι . καὶ λθι σοι ἔσεσθαι παρ´ ἐκόντων Λυδῶν , πᾶν ὅ τ . ἐν Σάρδεσι τίμιον . Πρῶτον δὰ ἑπὶ τοὺς ἐμοῖς , εἰπε , θησαυροὺς πέμπε , καὶ λάμβανε δσα βούλει . Ταῦτα μὲν οὖν οὕτω ποιήσειν ὁ Κῦρος κατέθετο , καὶ τότε ἐπὶ τούτοις τὴν . ἡμέραν διήγαγον . Τῇ ὁ´ ἐξῆς καλέσας ὁ Κῦρος τῶν φλων τινὰς , τοὺς μὲν τοὺς θησαυροὺς παραλαμβάνειν ἐκέλευσε , τοὺς ἄὲ ὁπόσα παραδοίη ὁ Κροῖσος χρήματα . Εἶτα εἴ τις ἰώρακε τὸν Ἀβραδάταν ἤρετο εἰπόντος δέ τινος τῶν ὑπηρετῶν , ὅτι ἐν τῇ μάχῃ ἀπξθανεν , ἐπαίσατο τὸν μηρὸν , καὶ ἀναπηδήσας ἐπὶ ἵππον , ἤλαυνεν Ἀπ´ ἐκεῖναν . Καὶ ὡς εἰδε τὴν Πάνθειαν χαμαὶ καθημένην , καὶ τὸν νεκρὸν κείμενον , ἐδάκρυσε καὶ αἷπε , φεῦ , ὦ ἀγαθὴ καὶ πιστὴ ψυχή . Ἡ δὲ γυνὴ , Ιδ´ ὅτι δα´ ἐμέ , ἔγη , ταῦτα ἔπαθεκ , ἴσως δ´ ἦ Κῦρε , καὶ διὰ σέ . Ἐγώ τε γὰρ ἡ μωρὰ ἠολλὰ ἑιεκελευόμην αὐτῷ , ὅπως σοι φίλος ἄξιος λόγοι ἐανείη , αὐτός τε τί Δν ποιήσας χαρίσοιτό σοι κντνόσι · καὶ οὖτος μεν ἀμέματως τετελτύτηκεν έγώ ὁ´ ἡ παρακελτνομένη , ζῶσα πρακάθηιαι . Καὶ ὁ Κῦρος χρόνον μέν τινα σιωπῇ κατεδάκρυεν , Ηπειτα πολλὰ τοῦ πάθους εἶπε παρηγορήματα , εἶτ´ ἀπήει . Ἐ δὲ γννὴ τοὺς μὲν εὐνούχους ἐκέλευσσν ἀποστῆναι , τῇ δὲ τροφῷ εἶπε παραμένειν , καὶ ἀποθανοῦσαν περικαλύψαι αὐτήν τε καὶ τὸν ἄνὸρα ἐνὶἈματίῳ . Ἄ μὲν οὖν τροφὸς ἐκάθητο κλαίουσα · ἡ ἄὲ σφάττει ἑαυτὴν , καὶ ἐπιθεῖσα ἐπὶ τὰ στέρνα τοῦ ἄνδρὴς τὴν ἐαυτῆς κεφαλὴν , ἀπέθνησκεν . Ὡ δὲ τροφὸς ἀνωλοφύρατό τε καὶ περιεκάλυπιεν ἄμφω · Καὶ οἱ εὐνοῦχοι γνόντες τὸ γεγενημένον , τρεῖς ὄντες , σπασάμενοι τοὺς ἀκινάκας σφάττονται . ἐ Κῦρος ὡς ᾔαθοτο τὸ ἔργον τῆς γυναικὸς , ἠγάσθη τε αὐτὴν καὶ κατωλοφύρατο , καὶ μνῆμα αὐτοῖδ ἱωσεν ὑπερμέγεθες , θάψας αὐτοὺς μεγαλοπρεπῶς ΚΔ . Οἱ δὲ Κάρες στασιάσαντες , καὶ πολεμοῦντες ἀλλήλοις , παρέδοσαν δαυτοὺς τῷ Κύρῳ ἐκάτεροι . Καὶ οἱ ἐπὶ Φρυγίαν δὲ τὴν ἐπὶ Ἑλλήσποντον δῶρα πλεῖοτα τῷ Κύρῳ παρέσχου , ὥστε μὴ εἰς τὰ τείχη βαρβάρους εἰσδέξασθαι , δασμὸν δὶ ἀποφέριιν φυτῷ , καὶ στρατεύειν ὅπη Κῦρος κελεύει . Ὁ δὲ τῶν δρυγῶν βασιλεὺς παρεσκευάζετο , ὡς οὐ σπεισόμενος . Ἐπεὶ δὲ ἀφίσταντο αὐτοῦ οἱ ὕπαρχοι , εἰς χεῖρας ἄλθιν τστάσπα . Καὶ ὁ Ὑστάσπας καταλιπολιν ἐν ταῖς ἅκραις φρουρὰς Περσῶν , ἀπῄει ἄγων σὺν τοῖς ἑαυτοῦ , καὶ Ζρυγῶν πολλοῦς ἱππέας καὶ πελταστάς . Ο ἄὰ Κῦρος ὡρμᾶτο ἐκ Σάρδεων , φρουρὰν μὲν λεκὼν ἐν Σάρδεσι , Κροῖσον δ´ ἔγονν σὺν ἑαυτῷ , ἄγοντα πλείστας ἀμάξας μεστὰς πολλῶν καὶ παντολαπῶν χρημάτων , καὶ γεγραμμένα ἔχοντα ἀκριβῶς , ὅσα ἧν ἐν ἑκάστῃ ἀμάξῃ , ὃς καὶ ἐδίδου τῷ Κθρῳ τὰ γράμμαγα . Ὁδὲ Κῦρος εἰπε · Σὺ μεν καλῶς ισοίησας , ὥ Κροῖσε · οἰ δὲ τὰ χρήματα εἰληρότες , πάντως μοι ἄξσυσι ταῦτα , ἢν δέ τι καὶ κλέψωσι , τὰ ἑαυτῶν κλέψοντοί . Ηγε δὲ καὶ Λυδῶν ἑΚρᾶαος πολλοὺτ , καὶ λαμπρῶς ὡπλισμένους . Ἰὰν
Lemmas: ἑός ἔχω νή πλουσιάω ὁ εἰς Ἀσία μή Ραβνλῶνα ἀξιόω ὀμεληθῆναι ὁ σιραΚτώτας , ἐφίημι δδʹ αὐτός διαρκάσαι ὁ πολύς πρό βούλομαι . ὁ δέ Κροῖσος · Ἀλ ἐγώ , φημί , ἐάω λέγω πρός οὖς εἄν ἐγώ Λυδός ἐθέλω , ὅτι μή κγυνω ἁρπάγη παρά σύ διαπάπραιχμαι . καί λθι σύ εἰμί παρ´ ἑκών Λυδός , πᾶς ὅς τ . ἐν Σάρδεις τίμιος . Πρῶτος δᾶ ἐπί ὁ ἐμέω , εἶπον , θησαυρός πέντε , καί λαμβάνω δσοι βούλομαι . οὗτος μέν οὖν οὗτος ποιέω ὁ Κῦρος κατατίθημι , καί τότε ἐπί οὗτος ὁ . ἡμέρα διάγω . ὁ ὅς ἑξῆς καλέω ὁ Κῦρος ὁ φλέω τις , ὁ μέν ὁ θησαυρός παραλαμβάνω κελεύω , ὁ ἀεί ὁπόσος παραδίδωμι ὁ Κροῖσος χρῆμα . εἶτα εἰμί τις ὁράω ὁ Ἀβραδάτας ἔρομαι εἶπον δέ τις ὁ ὑπηρέτης , ὅτι ἐν ὁ μάχομαι ἀποθνῄσκω , παίω ὁ μηρός , καί ἀναπηδάω ἐπί ἵππος , ἐλαύνω Ἀπ´ κεῖνος . καί ὡς ὁράω ὁ Πάνθεια χαμαί κάθημαι , καί ὁ νεκρός κεῖμαι , δάκρυ καί αἰπός , φεῦ , εἰμί ἀγαθός καί πιστός ψυχή . ὁ δέ γυνή , Ιδ´ ὅτι δα ἐγώ , ἐγώ , οὗτος παθέω , ἴσως δδʹ εἰμί Κῦρος , καί διά σός . ἐγώ τε γάρ ὁ μωρός ἠολλὰ εικελευω αὐτός , ὅπως σύ φίλος ἄξιος λόγος ἀνίημι , αὐτός τε τίς δν ποιέω χαρίζομαι σύ κντνόσι · καί οὗτος μέν ἀμέματως τετελτύτηκεν ἐγώ ὅς ὁ παρακαλέω , ζῶ πρακάθηιαι . καί ὁ Κῦρος χρόνος μέν τις σιωπή καταδακρύω , ἠπητής πολύς ὁ πάθος εἶπον παρηγόρημα , προστίθημι ἄπειμι . εἰ δέ γνά ὁ μέν εὐνοῦχος κελεύω ἀφίστημι , ὁ δέ τροφός εἶπον παραμένω , καί ἀποθνῄσκω περικαλύπτω αὐτός τε καί ὁ ἄνορ ἐνὶἈματίῳ . ὅς μέν οὖν τροφός κάθημαι καλέω · ὁ ἀεί σφάζω ἑαυτοῦ , καί ἐπιτίθημι ἐπί ὁ στέρνον ὁ Ἀνδρῆς ὁ ἑαυτοῦ κεφαλή , ἀποθνῄσκω . εἰμί δέ τροφός ἀνολοφύρομαι τε καί περικαλύπτω ἄμφω · καί ὁ εὐνοῦχος γιγνώσκω ὁ γίγνομαι , τρεῖς εἰμί , σπάω ὁ ἀκινάκης σφάττω . εἰ Κῦρος ὡς αἴθω ὁ ἔργον ὁ γυνή , ἄγαμαι τε αὐτός καί κατολοφύρομαι , καί μνῆμα αὐτός ἵωση ὑπερμεγέθης , θάπτω αὐτός μεγαλοπρεπής ΚΔ . ὁ δέ Κάρ στασιάζω , καί πολεμέω ἀλλήλων , παραδίδωμι δαύτος ὁ Κῦρος ἑκάτερος . καί ὁ ἐπί Φρυγία δέ ὁ ἐπί Ἑλλήσποντος Δῶρα πλέω ὁ Κῦρος παρέχω , ὥστε μή εἰς ὁ τεῖχος βάρβαρος εἰσδέχομαι , δασμός δί ἀποφέριιν φυτός , καί στρατεύω ὅπῃ Κῦρος κελεύω . ὁ δέ ὁ δρυγη βασιλεύς παρασκευάζω , ὡς οὖον σπένδω . ἐπεί δέ ἀφίστημι αὐτός ὁ ὕπαρχος , εἰς χείρ ἄλθιν τστάσπα . καί ὁ Ὑστάσπης καταλιπολις ἐν ὁ ἄκρος φρουρά Πέρσης , ἄπειμι ἄγω σύν ὁ ἑαυτοῦ , καί ζρυγη Πολλοῦς ἱππεύς καί πελταστής . ὁ ἀάω Κῦρος ὁρμάω ἐκ Σάρδεις , φρουρά μέν λέκος ἐν Σάρδεις , Κροῖσος δδʹ γίγνομαι σύν ἑαυτοῦ , ἄγω πλεῖστος ἅμαξα μεστός πολύς καί παντολαμπω χρῆμα , καί γράφω ἔχω ἀκριβῶς , ὅσος ἧμαι ἐν ἕκαστος ἅμαξα , ὅς καί δίδωμι ὁ Κθρῳ ὁ γράμμα . ὁδός Κῦρος εἶπον · σύ μέν καλῶς ισοιαειδω , ὅς Κροῖσος · ὁ δέ ὁ χρῆμα εἴλω , πάντως ἐγώ ἄγνυμι οὗτος , εἄν δέ τίς καί κλέπτω , ὁ ἑαυτοῦ κλέπτω . ἄγω δέ καί Λυδός ἑΚρᾶαος πολλοὺτ , καί λαμπρῶς ὁπλίζω . Ἰά