cogPG.PG134 446
σῥατοπέδων συμπεσόντας ἀλλήλοις μλχεσθαι τότε , εἶξαι δὲ καὶ φυγεῖν τὸν κατὰ Βροῦτον . Συμβαλὼν οὔν τοῖς ἐναντίοις καὶ αὐτὸς ἡττήθη . Τό τε γὰρ ὀπλιτικὸν αὐτοῦ ἀγχώμαλα ἐπιπλεῖστον ἀγωνισάμενον ἐνέκλινε · κἀκ τούτου καὶ τὸ ἱππικὸν καίτοι γενναίως μαχόμανον ἐνέδωκεν . Ἐνταῦθα καὶ Μάρκος ὁ Κάτωνος υἱὸς , ἐν τοῖς ἀρίστοις καὶ γενναιοτάτοις τῶν νέων ταττόμενος , οὐκ εἶξε παταπονούμενος οὐδὲ ἔφυγεν , ἀλλὰ χρώμενος τῇ χειρὶ καὶ φράζων ὅστις εἴη , καὶ πατρόθεν ἐαυτὸν ὁνομάζων . ἔπεσὰν ἀπὸ πολλοῖς τῶν πολεμίων νεκροῖς . Ἔπιπτον δὲ καὶ τῶν ἄλλων οἱ κράτιστοι τοῦ Βρούτου προκινδυνεύοντες . Λουκλιος δέ τις ἀνὴρ ἀγαθὸς ὁρῶν βαρβάρους τινὰς ἱππέας ἐλαύνοντας ῥύδην ἐπὶ τὸν Βροῦτον . μὺτὸς ἔφη Βροῦτος εἰναι καὶ ἄγειν ἐδεῖτο ἐπὶ τὸν . Ἀντώνιον , ὡς τάχα τὸν Καίσαρα δεδοικώς . Οἱ δὲ ἦγον τὸν ἄνδρα , ἀγγέλους προπέμψαντες , Ἐπεὶ δ´ ἐγγὺς ἦσαν , ὁ μὲν Ἀντώνιος διηπόρει ὅπως χρὴ δέξαοθαι τὸν Βροῦτον · ὁ δὲ Λουκίλιος προσαχθεὶς , Κάρκον μαν Βροῦτον , εἶπεν , Ἀντώνιε , οὐδεις ἧρηκεν , οὐδ’´ ἂν ἔλοι πολέιιος · μὴ τοσοῦτον κρατήσειεν ἡ τύχη τῆς ἀρετῆς . εὑρεθήσεται δὲ ζῶν ἐκεῖνος ἡ που καὶ νεκρὸς κείμενος ἀξίως ἑαυτοῦ . Θαυμάσας δὲ ὁ Ἀντώνιος , τοῖς αὐτὸν ἄγουσι στρατιώταις ἔφη · Χαλεκῶς , ὧὦ συσιρατιῶται , φέρετε τὴν ἀκάτην ἴσως · ἀλλ´ ἴστε κρείττονα τῆς ζίτουμένης ἄγρας ᾑρηκότες . Πολέμιον γὰρ ζητοῦντες , φίλον ἡμῖν μομίζετε . Βροῦτος δὲ πρός τι νιωρίον ὑλῶδες κατηντηκὼς , ἤδη σκότους ὄντος , ἐλίγων περὶ αὐτὸν ἡγεμόνων ὄντων , εἰς τὸν οὐρανὸν , ἀναβλέψας ἀνεφὸέγξατο · πεῦ , μὴ λάθῃ σε τῶν δʹ ὑς αἴτιος κακῶν . οῦτον τὸν στίχον εἰπεῖν αὐτὸν ὁ Ἐλούταρχος ἀναγράφει . Ὁ δέ ψε Δίων ταῦθ´ ἱστορεῖ τότε τὸν Βροῦτον εἰΣὺ δ´ αὗ ἐδούλευες τύχῃ . Εἰπόνίος ἔὲ τινος Ὡς δεῖ φεύγειν · πάνυ μέν οὖν , ἔφη , φευκτέον , ἀλλὰ θιὰ τῶν χειρῶν , οὐ διὰ τών ποδῶν . Καὶ τοῦτο εἰπὸν καὶ γυμνῷ τῷ ξίφει ἐπιπεσὼν , ἐτελεύτησε . Τὸν δὲ τούτίου νεκρὸν Ἀντώντος ἀνευρὼν , τῇ πολυτελεστάτῃ ἰῶν δαυτοῦ φοινικίδων περιέβαλε . Πορκία δὲ ἡ τοῦ Βρούτου γυνὴ , ἢΚάτωνος ἦν θυγάτηρ , φυλαττομένη καὶ μὴ ἐωμένα αυτὴν ἀνελεῖν , ἄνθρακας ἐκ τοῦ πυρὸς ἀρπάσασε καὶ καταπιοῦσα ἀπέθανε . Περὶ ἦσἱστόρησε Πλούταρχος ἵὸς πρὸ τῆς τοῦ Καίσαρος τοῦ προτέρου σφαγῆς ὁρῶσα τὸν ἄνδρα σύννουν , καὶ μεστὸν ταραχῆς ἀήθους , καί τι βούλευμα κατανοήσασα παρ´ ἑαυτῷ βάλποντα δυστξέλίκτον , οὐ πρότερον αὐτὸν περὶ τῶν Ονῖνικς ΜΙεεΓα , η σενὸῖς εἰα ἱηακίθηε , ὄκΙία ί οἰεε κπίηία , κίακα σονίΙεένουία .
Lemmas: σρατοπεδον συμπίτνω ἀλλήλων μλχεσθαι τότε , ἔοικα δέ καί φεύγω ὁ κατά Βροῦτος . συμβάλλω οὒν ὁ ἐναντίος καί αὐτός ἡσσάομαι . ὁ τε γάρ ὁπλιτικός αὐτός ἀγχώμαλος ἐπιπλεῖστον ἀγωνίζομαι ἐγκλίνω · ἐκ οὗτος καί ὁ ἱππικός καίτοι γενναῖος μάχομαι ἐνδίδωμι . ἐνταῦθα καί Μάρκος ὁ Κάτων υἱός , ἐν ὁ ἀγαθός καί γενναῖος ὁ νέος τάσσω , οὐ ἔοικα παταπονεομαι οὐδέ φεύγω , ἀλλά χράω ὁ χείρ καί φράζω ὅστις εἰμί , καί πατρόθεν ἑαυτοῦ ὀνομάζω . πέφτω ἀπό πολύς ὁ πολέμιος νεκρός . πίπτω δέ καί ὁ ἄλλος ὁ ἀγαθός ὁ Βροῦτος προκινδυνεύω . Λουκλιος δέ τις ἀνήρ ἀγαθός ὁράω βάρβαρος τις ἱππεύς ἐλαύνω ῥύδην ἐπί ὁ Βροῦτος . μύτης φημί Βροῦτος εἰναι καί ἄγω δήω ἐπί ὁ . Ἀντώνιος , ὡς τάχα ὁ Καῖσαρ δείδω . ὁ δέ ἄγω ὁ ἀνήρ , ἄγγελος προπέμπω , ἐπεί δδʹ ἐγγύς εἰμί , ὁ μέν Ἀντώνιος διαπορέω ὅπως χρή δέχομαι ὁ Βροῦτος · ὁ δέ Λουκίλιος προσάγω , Καρκώ μείς Βροῦτος , εἶπον , Ἀντώνιος , οὐδείς αἱρέω , οὐδός εἄν αἱρέω πολύς · μή τοσοῦτος κρατέω ὁ τύχη ὁ ἀρετή . εὑρίσκω δέ ζῶ ἐκεῖνος ὁ ποῦ καί νεκρός κεῖμαι ἀξίως ἑαυτοῦ . θαυμάζω δέ ὁ Ἀντώνιος , ὁ αὐτός ἄγω στρατιώτης φημί · Χαλεκῶς , ᾠόν συσιρατιῶται , φέρω ὁ ἄκατος ἴσως · ἀλ οἶδα ἀγαθός ὁ ἵζω ἄγρα αἱρέω . Πολέμιος γάρ ζητέω , φίλος ἐγώ μομίζετε . Βροῦτος δέ πρός τίς νιωρίον ὑλώδης καταντάω , ἤδη σκότος εἰμί , λίγος περί αὐτός ἡγεμών εἰμί , εἰς ὁ οὐρανός , ἀναβλέπω ἀνεφὸέγξατο · πεῦς , μή λανθάνω σύ ὁ δέ ὗς αἴτιος κακός . οὗτος ὁ στίχος εἶπον αὐτός ὁ Ἐλούταρχος ἀναγράφω . ὁ δέ ψε Δίων ταῦθ´ ἱστορέω τότε ὁ Βροῦτος Σεύς δδʹ αὗ δουλεύω τυγχάνω . Εἰπόνίος ἐγώ τις ὡς δεῖ φεύγω · πάνυ μέν οὖν , φημί , φευκτέος , ἀλλά θεός ὁ χείρ , οὖον διά ὅς πούς . καί οὗτος εἶπον καί γυμνός ὁ ξίφος ἐπιπίπτω , τελευτάω . ὁ δέ Τούτιου νεκρός Ἀντών ἀνευρίσκω , ὁ πολυτελής ἰά δαύτος φοινικίς περιβάλλω . Πορκία δέ ὁ ὁ Βροῦτος γυνή , Κάτων εἰμί θυγάτηρ , φυλάσσω καί μή ὠθέω αὐτός ἀναιρέω , ἄνθραξ ἐκ ὁ πυρός ἀρπάζω καί καταπίνω ἀποθνῄσκω . περι ἵστημι Πλούταρχος ἰός πρό ὁ ὁ Καῖσαρ ὁ πρότερος σφαγή ὁράω ὁ ἀνήρ σύννους , καί μεστός ταραχή ἀήθης , καί τίς βούλευμα κατανοέω παρ´ ἑαυτοῦ βαλποειντα δυστξελικτω , οὖον πρότερος αὐτός περί ὁ Ονῖνικς ΜΙεεΓα , ὁ σενόν εἶα ἰάομαι , Ἴκιος ἵ οἴομαι κπιειμι , Κιάκα σονιιεενουιος .