cogPG.PG134 610
τῷ Υῷ ὁμοσδενς καὶ ὁμότιμον , τόν τε Μακεδόνιον καὶ τοὺς ὁμοδοξοῦντας αὐτῷ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐξξκοψαν , καὶ εἰς τὸ ἅγιον σύμβολον τὴν περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος προσέθεντο συγγραφὴν ἀφ τοῦ καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἄγιον μέχρι τέλους · καὶ τὰ ἐν τῇ πρώτη συνόδῳ δογματισθέντα ἐπεβεβαίωσαν . Ὅτε καί τινες τῶν ἐπισκόπων βασκήναντες τῷ Θεολόγῳ τοῦ θρόνου χάριν τῆς Κωνσταντινουπόλεως , οὐ κανονικᾶς εἶπον αὐτὸν ἐπιβεβηκέναι τοῦ θρόνου , ὡς ἑτέρῳ πρότερον ἐπικηρυχθέντα . Διὸ καὶ τὸν Συντακτήριον ὁ ἅγιος συγγραψάμενος καὶ δημοσίᾳ ἀνεγνωκὼς ἐξέστη τοῦ θρόνου καὶ εἰς τὴν οἰκείαν πατρίδα τὴν Ναζιανζὼ ἐπανῆλθε . Κεχειροτόνητο δὲ τῆς Κωνσταντινουπόλεως πατριάρχης Νεκτάριος , συγκλητικὸς ἀνὴρ , καὶ πολιτικὰς ἀρχὰς ἠνυκώς . Τότε καὶ ὁ θρόνος τῆς νέας Υώμης δευτέραν τάξιν ἔλαχε , μετὰ τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην ταχθεὶς , καὶ τῶν ἑτέρων δὲ προκριθείς . Ἀλλὰ καὶ ὁ μέγας Ἀμφιλόχιος τότε ἠξίου τὸν βασιλέα ἐξελαθῆναι τῆς πόλεως τοὺς Ἀρειανοὺς , οα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ βλασφημοῦντας , ἢ τέως μὴ παραχωρεῖσθαι συνάξεις ποιεῖν . Ὡς δὲ νωθῆ πρὸς τοῦτο ἐώρα τὸν Θεοδόσιον , φυλάξας καιρὸν , ὅτε καὶ ὁ Ἀρκάδιος συνεδριάζων ἦν τῷ πατρὶ , εἰσῆλθε , καὶ τῷ μὲν Θεοδοσίῳ τὴν προσήκουσαν ἀπένειμεν ὡς βασιλεῖ καὶ πρόσρησιν καὶ προσκύνησιν · πρὸς δὲ τὸν Ἀρκάδιον ἀμελῶς οὔτως ἔφη · Χαίροις καὶ σὺ , παιδίον . Χαλεπήναντος δὲ τοῦ βασιλέως ἐπὶ τὴν τοῦ υἱοῦ καταφρονήσει , εἶτά φησιν ὁ ἅγιος · Σὺ μεν ἄνθρωπος ν , τὴντοῦπαιδὸς ἀτιμίαν τοῦ σοῦ κράως οὐκήνεγκας . οἴει δὲ τὸν Θεὸν τοὺς τὸν ἐκείνου μονογενῆ Παῖδα βλασφημοῦντας μὴ βδελύττεσθαι τε καὶ ἀπεχθάνεσθαι , μηδ´ ὀργίζεσθαι κατα τῶν ἐκχωρούντων ἀκείνους τοῖς ὀρθοδόξοις συναναστρέφεσθαι καὶ διαφθείρειν πολλούς ; Θαυμάσας οὖν ἐπὶ τῇ μεθόδῳ τοῦ ἁγίου ὁ βασιλεὺς , δόγματι τοὺς τῶν αἱρετικῶν συλλόγους κεκώλυκε . Τὸν τελευταῖον δὲ τυραννήσαντα καθελόντι Εὐγένιον τούτῳ τῷ βασιλεῖ , ἡ τῶν Ῥωμαίων ἀρχὴ περιελήλυθε ξύμπασα , καὶ ἀνηγόρευσε τοὺς δύο υἱοὺς αὐτοῦ βασιλεῖς . Θέλων δὲ μετασχεῖν αὐτοὺς καὶ τῆς ἐν λόγοις παιδείας καὶ τῆς ἐν ἤθεσιν , ἐκ Ῥώμης ἤγαγε τὸν μέγαν Ἀρσένιον τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας ὄντα διάκονον , ἐπὶ λόγοις τε καὶ ἀρετῇ περιβόητον · καὶ αὐτῷ τοὺς παῖδας παρέδωκε , μὴ ὡς βασιλεῦσιν αὐτοῖς , ἀλλ´ ὡς ἰδιώταις καὶ τοῖς τυχοῦσι προσφέρα τθαι ἐντειλάμενος , καὶ μαστίζειν εἰ ἀμελοῦντας ὁρῴη , ἢ παρεξιόντας τι τοῦ καθήκοντος , καὶ ὡς οἰκείοις τούτοις κεχρῆσθαι παισί . Τιμῆς δὲ μεγάλης ἠξίωσε τὸν Ἀρσένιον καὶ χρήμασι κατεπλούτισεν . Ὁ δὲ τοὺς παῖδας παραλαβὼνην ἐκείνους μὲν ἐπὶ θρόνων ἐκάθιζεν , αὐτὸς Σʹ
Lemmas: ὁ ὕω ὁμοσδενς καί ὁμότιμος , ὁ τε Μακεδ ́νιος καί ὁ ὁμοδοξέω αὐτός ὁ καθολικός ἐκκλησία ἐκκόπτω , καί εἰς ὁ ἅγιος σύμβολον ὁ περί ὁ ἅγιος πνεῦμα προστίθημι συγγραφή ἀπό ὁ καί εἰς ὁ πνεῦμα ὁ ἀγάω μέχρι τέλος · καί ὁ ἐν ὁ πρῶτος σύνοδος δογματίζω ἐπιβαίνω . ὅτε καί τις ὁ ἐπίσκοπος βασκαίνω ὁ θεολόγος ὁ θρόνος χάρις ὁ Κωνσταντινούπολις , οὖον κανονικός εἶπον αὐτός ἐπιβαίνω ὁ θρόνος , ὡς ἕτερος πρότερος ἐπικηρύσσω . Διὸ καί ὁ Συντακτήριος ὁ ἅγιος συγγράφω καί δημόσιος ἀναγιγνώσκω ἐξίστημι ὁ θρόνος καί εἰς ὁ οἰκεῖος πατρίς ὁ Ναζιανζός ἐπανέρχομαι . χειροτονέω δέ ὁ Κωνσταντινούπολις πατριάρχης Νεκτάριος , συγκλητικός ἀνήρ , καί πολιτικός ἀρχή ἀνύω . τότε καί ὁ θρόνος ὁ νέος Υώμης δύο τάξις λαγχάνω , μετά ὁ πρέσβυς Ῥώμη τάσσω , καί ὁ ἕτερος δέ προκρίνω . ἀλλά καί ὁ μέγας Ἀμφιλόχιος τότε ἀξιόω ὁ βασιλεύς ἐξελαύνω ὁ πόλις ὁ αρειανός , ὄα ὁ υἱός ὁ Θεός βλασφημέω , ἢ τέως μή παραχωρέω συνάγω ποιέω . ὡς δέ νωθής πρός οὗτος αἰώρα ὁ Θεοδόσιος , φυλάσσω καιρός , ὅτε καί ὁ Ἀρκάδιος συνεδριάζω εἰμί ὁ πατήρ , εἰσέρχομαι , καί ὁ μέν Θεοδόσιος ὁ προσήκω ἀπονέμω ὡς βασιλεύς καί πρόσρησις καί προσκύνησις · πρός δέ ὁ Ἀρκάδιος ἀμελής οὔτως φημί · Χαίροις καί σύ , παιδίον . χαλεπαίνω δέ ὁ βασιλεύς ἐπί ὁ ὁ υἱός καταφρονέω , εἶτά φημί ὁ ἅγιος · σύ μέν ἄνθρωπος Ν , τηντουπαις ἀτιμία ὁ σύ κράος οὐκήνεγκας . οἴομαι δέ ὁ θεός ὁ ὁ ἐκεῖνος μονογενής Παῖς βλασφημέω μή βδελύσσομαι τε καί ἀπεχθάνομαι , μηδ´ ὀργίζω κατά ὁ ἐκχωρέω ἐκεῖνος ὁ ὀρθόδοξος συναναστρέφω καί διαφθείρω πολύς ; θαυμάζω οὖν ἐπί ὁ μέθοδος ὁ ἅγιος ὁ βασιλεύς , δόγμα ὁ ὁ αἱρετικός σύλλογος κωλύω . ὁ τελευταῖος δέ τυραννεύω καθαιρέω Εὐγένιος οὗτος ὁ βασιλεύς , ὁ ὁ Ῥωμαῖος ἀρχή περιέρχομαι σύμπας , καί ἀναγορεύω ὁ δύο υἱός αὐτός βασιλεύς . Θέλων δέ μετέχω αὐτός καί ὁ ἐν λόγος παιδεία καί ὁ ἐν ἦθος , ἐκ Ῥώμη ἄγω ὁ μέγας Ἀρσένιος ὁ ἐκεῖ ἐκκλησία εἰμί διάκονος , ἐπί λόγος τε καί ἀρετή περιβόητος · καί αὐτός ὁ παῖς παραδίδωμι , μή ὡς βασιλεύς αὐτός , ἀλ ὡς ἰδιώτης καί ὁ τυγχάνω προσφέρω τίθημι ἐντέλλω , καί μαστίζω εἰμί ἀμελέω ὁράω , ἢ παρεξέρχομαι τίς ὁ καθήκω , καί ὡς οἰκέω οὗτος χράομαι παῖς . Τιμῆς δέ μέγας ἀξιόω ὁ Ἀρσένιος καί χρῆμα καταπλουτίζω . ὁ δέ ὁ παῖς παραλαμβάνω ἐκεῖνος μέν ἐπί θρόνος καθίζω , αὐτός σύ