cogPG.PG134 566
ʹχμωων νονμια , καπμνσεὲ τῆς πας σρω , και κάκρισινόνδωχμὸννεκίηνεν ιχδιοάτον , καὶ τοῖς ἄλλοις τῶν ὑπηκόων βαρύτατα προσεφέρετο . Γυναικομανέστατος γὰρ καὶ μοιχικώτατος ὧν , οὐκ ἰδιώτιδας μόνον γυναῖκας ἀκούσας ἐλάμβανε , καὶ ταύτας ἐμοίχευεν , ἀλλὰ καὶ τὰς τῶν ταύτας συνεύνους ἀνέπεμπε . Μαντείαις δ´ ἦν προεσχηκὼς τοσοῦτον , ὡς μηδὲ τοὐλάχιστον ποιεῖν ἄνευ μαντειῶν , καὶ διὰ τιμῆς αὐτῷ οἱ ποιοῦντες τὰ ἀπόρρητα ἤγοντο . Οὗτος τῶν εὐσεβῶν πανολεθρί-ν κατεψηφίσατο , καὶ τὰς ὑπάρξεις αὐτῶν δημεύεσθαι ἀπεφήνατο , οὐδὲν ἕτερον τοῖς ἀναιτίοις προσάπνων αἰτίαμα ἢ τὴν θεογνωσίαν καὶ τὴν πίστιν τὴν εἰς Χριστόν . ΑΓʹ . Μαξέντιος δ´ ἐν Ῥώμῃ οὐδέν τι μετριώτερος Α τύραννος τοῖς ὑπηκόοις ἐτύγχανεν ὥν , ἀλλ´ ἐπίσης τῷ Μαξιμίνῳ διεῖπε τὰ τῆς ἀρχῆς , λυττῶν κακεῖνος κατὰ τῶν ὑπὸ χεῖρα Χριστιανῶν , καὶ πάσαις αὐτοὺς ὑπάγων κακώσεσι , καὶ πρὸς πάντας δὲ τοὺς ὑπ´ αὐτὸν πικρότατα διακείμενος . σφαγὰς τε γὰρ πολλῶν περιφανῶν ἀνδρῶν ἐξ οὐδεμιᾶς ἐνδίκου δίκης ἐτίθετο , καὶ μοιχείας ὁσημέραι εὐγενῶν ἐτόλμα γυναίων καὶ παρθένων φθορὰς , ἐνυβρίζων αὐταῖς ἀναιδέστατα , καὶ οὐσιῶν ἀφαιρέσεις ἀδίκους τοῖς εἰ , ποροῦσιν ἐπῆγε , καὶ καιναῖς εἰσπράξεσι καὶ βαρείαις ἐπίεζε ὑπήκοον . Οὖτος ἐν Ῥώμῃ εὐγενεστάτης τινὸς γυναικὸς , ἀλλὰ μέντοι καὶ σώφρονος ἀνδρὶ συζώσης τῶν ἐν Ῥώμῃ ἐπιφανῶν ἐρασθεὶς ἀκόλαστον ἔρωτα , ἔστειλε τοὺς τὰ τοιαῦτα διακονουμένους αὐτῷ τὸ γύναιον ἄξοντας . Ὡς δʹ ἐκεῖνο ἐπιστάντας τῷ οἴκῳ τοὺς πρναγωγοὺς ἔγνω , καὶ τὴν αἰτίαν τῆς αὐτῶν ἐπιδημίας μεμαθήκει . καὶ ἀπα . ραίτητον τὴν πρὸς τὸν τύραννον ἀπέλευσιν ᾔσθετο γὰρ ἀνὴρ αὐτῆς φόβῳ τοῦ θανεῖν ὑποπτήσσων , λαβεῖν τὴν γυναῖκα καὶ ἄγειν ἐπέτρεπεν ) ἑτέρωθεν ἓ´ οὐκ ἦν αὐτῇ ἐπικούρημα , ὥραν αὐτῇ βραχεῖαν ἐνδοθῆναι ᾑτήσατο , ἵν´ ἐπικοσμηθείη καὶ οὐτω σὺν αὐτοῖς ἀπελεύσοιτο . Ἥν δὲ καὶ τὸν Χριστὸν ἡ γυνὴ σεβομένη , καὶ τὸ θεῖον μεμνημένη μυστήριον . Εἰαῆλθεν οὖν εἰς τὸν ἐαυτῆς κοιτωνίσκον , καὶ μονοθεῖσα διεχειρίσατο ἐαυτὴν , ἵν´ ἀνύβριστος μείνῃ καὶ τὴν σωφροσύνην μὴ πρόοιτο , ἑλομένη τὸν ἐκούσιον θάνατον , καὶ τὸ σῶμα νεκρὸν τοῖς προαγωγοῖς καὶ τῷ ἐναγεῖ ἐραστῇ καταλείψασα . Οἱ μὲν οὐν οὕτως ἧρχον , Διοκλητιανὸς δὲ καὶ Μαξιμιανὸς ἰδιωτεύοντεἔθανον . Περὶ δὲ τῆς σφῶν τελευτῆς διαφωνοῦσιν οἱ . συγγραφεῖς . Ὁ μὲν γὰρ Εὐσέβιος ἐν τῷ ὀγδόῳ , λόγῳ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας , ἔκστασιν τὸν Διοκλητιανὸν ὑποστῆναι λέγει φρενῶν , καὶ νόσῳ χρονίᾳ τὸ σῶμα κατασκελετευθέντα , βιαίως τὴν ἀθλίαν αὐτοῦ ψυχὴν ἀπερεύβασθαι . Τὸν δέ γε Μαξιμιανὸν τὸν Ἑρκούλιον ἀγχόνῃ ἑαυτὸν τῆς ζωῆς ὑπεξαγαγεῖν · ἕτεροι δ´ οὐχ οὔτως ἱστοροῦσι τούτους θανεῖν , ἀλλὰ μεταμεληθέντας , καὶ τῆς ἀρχῆς αὖθις ἐπιλαβέσθαι βουλευομένους , φωραθῆναι , καὶ δόγματι τῆς συγκλήτου ἀναιρεθῆναι . Εἰσὶ δὲ καὶ οἶ τὸν Ἑρκούλιον λέγουσι τῆς βασιλείας αὖθις ἐφιέμενον τῷ Διοκλητιανῷ κοινώσασθαι τὸ αὖθις πειραθῆναι τὴν βασιλείαν ἀναλαβεῖν . Τὸν δὲ τταραιτήσασθαι , ἐκεῖνον δὲ πρὸς τὸ τῶν Ῥωμαίων παρελθόντα φάναι σνέδριον , μὴ ἀρκεῖν τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὴν τῶν
Lemmas: ʹχμωων νονμια , καπμνσεὲ ὁ πᾶς σωρ , και κάκρισινόνδωχμὸννεκίηνεν ιχδιοοιδανω , καί ὁ ἄλλος ὁ ὑπήκοος βαρύς προσφέρω . Γυναικομανέστατος γάρ καί μοιχικός ὅς , οὐ ἰδιῶτις μόνος γυνή ἀκούω λαμβάνω , καί οὗτος μοιχεύω , ἀλλά καί ὁ ὁ οὗτος σύνευνος ἀναπέμπω . μαντεῖος δδʹ εἰμί προέχω τοσοῦτος , ὡς μηδέ τοὐλάχιστον ποιέω ἄνευ μαντεῖος , καί διά τιμή αὐτός ὁ ποιέω ὁ ἀπόρρητος ἄγω . οὗτος ὁ εὐσεβής πανολεθρία καταψηφίζομαι , καί ὁ ὕπαρξις αὐτός δημεύω ἀποφαίνω , οὐδείς ἕτερος ὁ ἀναίτιος προσάπνων αἰτίαμα ἢ ὁ θεογνωσία καί ὁ πίστις ὁ εἰς Χριστός . ἄγω . Μαξέντιος δδʹ ἐν Ῥώμη οὐδείς τίς μέτριος Α τύραννος ὁ ὑπήκοος τυγχάνω ἀνά , ἀλ ἐπίσης ὁ Μαξίμινος διέπω ὁ ὁ ἀρχή , λυσσάω κενός κατά ὁ ὑπό χείρ Χριστιανός , καί πᾶς αὐτός ὑπάγω κάκωσις , καί πρός πᾶς δέ ὁ ὑπό αὐτός πικρός διάκειμαι . σφαγή τε γάρ πολύς περιφανής ἀνήρ ἐκ οὐδείς ἔνδικος δίκη τίθημι , καί μοιχεία ὁσημέραι εὐγενής τολμάω γύναιος καί παρθένος φθορά , ἐνυβρίζω αὐτός ἀναιδής , καί οὐσία ἀφαίρεσις ἄδικος ὁ εἰμί , πορέω ἐπάγω , καί καινός εἴσπραξις καί βαρύς πιέζω ὑπήκοος . οὗτος ἐν Ῥώμη εὐγενής τις γυνή , ἀλλά μέντοι καί σώφρων ἀνήρ συζώννυμι ὁ ἐν Ῥώμη ἐπιφανής ἔραμαι ἀκόλαστος Ἔρως , στέλλω ὁ ὁ τοιοῦτος διακονέω αὐτός ὁ γύναιον ἄγω . ὡς δέ ἐκεῖνος ἐφίστημι ὁ οἶκος ὁ πρναγωγοὺς γιγνώσκω , καί ὁ αἴτιος ὁ αὐτός ἐπιδημία μανθάνω . καί ἀπος . ῥαίνω ὁ πρός ὁ τύραννος ἀπέλευσις αἰσθάνομαι γάρ ἀνήρ αὐτός φόβος ὁ θνῄσκω ὑποπτήσσω , λαμβάνω ὁ γυνή καί ἄγω ἐπιτρέπω ) ἑτέρωθεν ὅς οὐ εἰμί αὐτός ἐπικούρημα , ὥρα αὐτός βραχύς ἐνδίδωμι αἰτέω , ὅς ἐπικοσμέω καί οὗτος σύν αὐτός ἀπέρχομαι . ὅς δέ καί ὁ Χριστός ὁ γυνή σέβομαι , καί ὁ θέω μιμνήσκω μυστήριον . Εἰαῆλθεν οὖν εἰς ὁ ἑαυτοῦ κοιτωνίσκος , καί μονοτιθημι διαχειρίζω ἑαυτοῦ , ὅς ἀνύβριστος μένω καί ὁ σωφροσύνη μή προΐημι , αἱρέω ὁ ἑκούσιος θάνατος , καί ὁ σῶμα νεκρός ὁ προαγωγός καί ὁ ἐναγής ἐραστής καταλείβω . ὁ μέν ὀν οὕτως ἄρχω , Διοκλητιανός δέ καί Μαξιμιανός ἰδιωτεύω . περι δέ ὁ σφεῖς τελευτή διαφωνέω ὁ . συγγραφεύς . ὁ μέν γάρ Εὐσέβιος ἐν ὁ ὄγδοος , λόγος ὁ ἐκκλησιαστικός ἱστορίη , ἔκστασις ὁ Διοκλητιανός ὑφίστημι λέγω φρήν , καί νόσος χρόνιος ὁ σῶμα κατασκελετεύω , βίαιος ὁ ἄθλιος αὐτός ψυχή απερευβαω . ὁ δέ γε Μαξιμιανός ὁ Ἑρκούλιος ἀγχόνη ἑαυτοῦ ὁ ζωή ὑπεξάγω · ἕτερος δδʹ οὐ οὔτως ἱστορέω οὗτος θνῄσκω , ἀλλά μεταμελέομαι , καί ὁ ἀρχή αὖθις ἐπιλαμβάνω βουλεύω , φωράω , καί δόγμα ὁ σύγκλητος ἀναιρέω . εἰσί δέ καί οἶς ὁ Ἑρκούλιος λέγω ὁ βασίλεια αὖθις ἐφίημι ὁ Διοκλητιανός κοινόω ὁ αὖθις πειράω ὁ βασίλειος ἀναλαμβάνω . ὁ δέ τταραιτήσασθαι , ἐκεῖνος δέ πρός ὁ ὁ Ῥωμαῖος παρέρχομαι φαίνω σνέδριον , μή ἀρκέω ὁ υἱός αὐτός εἰς ὁ ὁ