cogPG.PG134 224
τεῖν ἐπὶ Αἴγυπτον ἔμελλον παρεσκεύαστο . Ταῦτα ὁ Ἡρώδης ἔκ τινος τῶν οἰκετῶν . ἐκείνου μαθὼν , καὶ προελθεῖν ἐάσας μέχρι τῆς ἐγχειρήσεως , ἐπ´ αὐτῇ τῇ πράξει τοῦ δρασμοῦ συνελαβε . παρῆκε δὲ τὸ ἀμάρτημα φόβῳ τῆς Κλεοπάτρας , ἀλλ´ οὐκ ἐπιεικείᾳ . Ἐδέδοκτο δ´ αὐτῷ ἐκποδὼν ποιήσασθαι τὸν μειράκιον . Ἔβδομον οὖν καὶ δέκατον γεγονὸς ἔτος , ἀνῆλθεν ἐπὶ τὸν βωμὸν , θῦσον κατὰ τὴν τῆς Σκηνοπηγίας ἑορτὴν , ἐστολισμένον ἀρχιερατικῶς . Ὁρμὴ δὲ τῷ πλήθει πρὸς αὐτὸ εὐνοίας ἐγένετο διά τε τὸ κάλλος , καὶ τὸ τοῦ σώματος μέγεθος , καὶ τὸ τοῦ γένους ἀξίωμα , ἦχαιρόν τε ἅμα καὶ συνεχέοντο , καὶ φωνὰς εὐφήμους ἠφίουν εὐχαῖς μεμιγμένας . Τούτοις κινηθεὶς Ἡρώδης , μᾶλλον ἔθετο τῷ κατὰ τοῦ μειρακίου σκοπῷ . Καὶ τῆς ἑορτῆς παρελθούσης , μεθ´ ἑστίασιν φιλοφρονούμενος τὸ μειράκιον , ἐνεανιεύετο καὶ προσέπαιζεν αὐτῷ χαριζόμενος , καὶ ταῖς κολυμβήθραις ἐνήχοντο . Οἱ δ´ Ἠρώδου φίλοι , συννηχόμενοι ὡς ἐν παιδιᾷ , οἶ συνήδεσαν τὸ ἀπόρρητον , οὐκ ἀνῆκαν συμπιέζοντες ἀεὶ τὸν Ἀριστόβουλον καὶ βαπτίζοντες , μέχρι τοῦ ἀποπνίξαι . Καὶ ὁ μὲν οὕτως ὧλετο , οὔπω τὸν ὀκτωκαιδέκατον ἀνύσας ἐνιαυτόν . Πᾶσι δὲ τὸ πάθος οἰκεία νενόμισται συμφορά . Καὶ Ἀλεξάνορα , συνεῖσα καὶ τὴν αἰτίαν τῆς ἀπωλείας , Καὶ μᾶλλον τῷ πάθει συνείχετο , ἐνεκαρτέρει δὲ φόβῳ κακῶν ἐτέρων . Ἡρώδης δὲ πάντα ἐπετήδευεν ἐπο σκευαζόμενος τὴν ὑπόνοιαν , καὶ δακρύων , καὶ συγχεόμενος , καὶ πολυτελῆ τὴν ἐκφορὰν ἐνδεικνύμενος . Ἀλεξάνδρα δὲ τούτων οὐδενὶ ἐμαλάττετο , ἀλλὰ τῇ Κλεοπάτρᾳ γράφει τὴν ἐξ ἐπιβουλῆς Ἡρώδου τοῦ υἰίος ἀπώλειαν . Ἡ δὲ τὸν Ἀντώνιον ἠρέθιζε τίσασθαα τὸν τοῦ παιδὸς φόνον . Πέμπει οὖν Ἀντώνιος , κελεύων ἐλθεῖν Ἡρώδην εἰς Λαοδίκειαν , καὶ ἀπολογήσασθαι . Ὁ δὲ τὴν αἰτίαν δεδοικὼς , καὶ τὴν Κλεοτάτοας Δυσιαένειαν , ἀπιὼν , Ἰωσὴφ τὸν θεῖον αὐτοῦ ἐπίτροπον τῶν ἐκεῖ πραγμάτων κατέλιπεν , ἐντειλάμενος λάθρα , εἰ πάθοι τι παρ´ Ἀντωνίου αὐτὸς , αὐτίκα τὴν Μαριὰμ ἀνελεῖν , ἵνα μὴ , τεθνηκότος αὐτοῦ , ἐτάρῳ διὰ τὴν ὡραιότητα γένηται . Ἡρώδης μὲν οὖν ἀπμει . Ἰωσὴφ δὲ , τὰ τῆς ἀρχῆς διοικῶν , καὶ συνεχῶς ἐντυγχάνων τῇ Μαριὰμ καὶ τῇ Ἀλεξάνδρα , τὴν πρὸς τὴν Μαριὰμ διηγεῖτο τοῦ βασιλέως διάθετιν . ΕΙρωνυομένων δ´ ἐκείνων πρὸς τοὺς λόγους , προήχθη καὶ τὸ τῆς ἐντολῆς ἐκφῆναι ἀπόρρητον . Ἰὸ δὲ μᾶλλον εἰς πλείω τὰς γυναῖκας ἐνῆγεν ἀπόκιαν . γίνεται δὲ καὶ λόγος παρὰ τῶν ἀπεχθανομένμων Ἡρώδῃ , ἁς κτείνειεν αὐτὸν ὁ Ἀντώνιος . Ἐν τούτοις γράμματα ἐξ Ἡρώδου ἀφίκετο , τὴν Ἀντω καὶ ἄτι τούτων τυγχάνει , καὶ ταῦτα τῆς Κλεοπάτρας χαλεπῆς οὔσης αὐτῷ πρὸς διαβολήν . Τούτων τῶν γραμμάτων κομισθέντων , ἡ ψευδὴς ἐπαύσατο φήμη . Αʹ . Ἐπεὶ δὲ προπέμψας ὁ βασιλεὺς Ἰρώδης τὸν Ἀντώνιονμπὶ Πάρθους , εἰς τὴν Ἰουδαίαν ὑπέστρεψεν , εὐθὺς ἡ ἀδελφὴ Σαλώμη καὶ ἡ μήτηρ αὐτῶν κατη γόρουν Ἀλεξάνόρας καὶ Μαριάμ . Ἡ δὲ Σαλώμη καὶ κατὰ τοῦ ἀνδρὸς ἑαυτῆς λόγον εἰσῆγεν , ὡς μιγνυμένου τῇ Μαριάμ · οὕτος δʹ ἦν Ἰωσήφ , ὁ τῶν τῆς βασιλείας πραγμάτων ἐπίτροπος . Ἔλεγε δὲ ταῦτα , ἐκ πλείονος αὐτῇ χαλεπαίνουσα , ὅτι τὴν αὐτῶν δυσγένειαν ἐξωνείδιζεν . Ἡρώδης δὲ εὐθὺς ἐταράττετο ,
Lemmas: ἐγώ ἐπί Αἴγυπτος μέλλω παρασκευάζω . οὗτος ὁ Ἡρῴδης ἐκ τις ὁ οἰκέτης . ἐκεῖνος μανθάνω , καί προέρχομαι ἐάω μέχρι ὁ ἐγχείρησις , ἐπι αὐτός ὁ πρᾶξις ὁ δρασμός συλλαμβάνω . παρίημι δέ ὁ ἁμάρτημα φόβος ὁ Κλεοπάτρα , ἀλ οὐ ἐπιείκεια . δοκέω δδʹ αὐτός ἐκποδών ποιέω ὁ μειράκιον . ἕβδομος οὖν καί δέκατος γίγνομαι ἔτος , ἀνέρχομαι ἐπί ὁ βωμός , θύω κατά ὁ ὁ σκηνοπηγία ἑορτή , στολίζω ἀρχιερατικός . Ὅρμή δέ ὁ πλῆθος πρός αὐτός εὔνοια γίγνομαι διά τε ὁ κάλλος , καί ὁ ὁ σῶμα μέγεθος , καί ὁ ὁ γένος ἀξίωμα , χαίρω τε ἅμα καί συγχέω , καί φωνή Εὔφημος ἀφίημι εὐχή μείγνυμι . οὗτος κινέω Ἡρῴδης , μᾶλλον τίθημι ὁ κατά ὁ μειράκιον σκοπός . καί ὁ ἑορτή παρέρχομαι , μεθ´ ἑστίασις φιλοφρονέομαι ὁ μειράκιον , νεανιεύομαι καί προσπαίζω αὐτός χαρίζομαι , καί ὁ κολυμβήθρα νήχω . ὁ δδʹ Ἡρῴδης φίλος , συνάγω ὡς ἐν παιδιά , οἶς σύνοιδα ὁ ἀπόρρητος , οὐ ἀνίημι συμπιέζω ἀεί ὁ Ἀριστόβουλος καί βαπτίζω , μέχρι ὁ ἀποπνίγω . καί ὁ μέν οὕτως ὄλλυμι , οὔπω ὁ ὀκτωκαιδέκατος ἀνύω ἐνιαυτός . Πᾶς δέ ὁ πάθος οἰκεῖος νομίζω συμφορά . καί Ἀλεξάνωρ , συνίημι καί ὁ αἴτιος ὁ ἀπώλεια , καί μᾶλλον ὁ πάθος συνόχωκα , ἐγκαρτερέω δέ φόβος κακός ἕτερος . Ἡρῴδης δέ πᾶς ἐπιτηδεύω ΕΠΟ σκευάζω ὁ ὑπόνοια , καί δάκρυ , καί συγχέω , καί πολυτελής ὁ ἐκφορά ἐνδείκνυμι . Ἀλεξάνδρα δέ οὗτος οὐδείς μαλάσσω , ἀλλά ὁ Κλεοπάτρα γράφω ὁ ἐκ ἐπιβουλή Ἡρώδης ὁ υἱός ἀπώλεια . ὁ δέ ὁ Ἀντώνιος ἐρεθίζω τίω ὁ ὁ παῖς φόνος . πέμπω οὖν Ἀντώνιος , κελεύω ἔρχομαι Ἡρώδης εἰς Λαοδίκεια , καί ἀπολογέομαι . ὁ δέ ὁ αἴτιος δείδω , καί ὁ Κλεοτάτοας Δυσιαένειαν , ἀπέρχομαι , Ἰωσήφ ὁ θέω αὐτός ἐπίτροπος ὁ ἐκεῖ πρᾶγμα καταλείπω , ἐντέλλω λάθρῃ , εἰμί πάσχω τίς παρ´ Ἀντώνιος αὐτός , αὐτίκα ὁ Μαρία ἀναιρέω , ἵνα μή , θνῄσκω αὐτός , ἑταῖρος διά ὁ ὡραιότης γίγνομαι . Ἡρῴδης μέν οὖν ἀπομένω . Ἰωσήφ δέ , ὁ ὁ ἀρχή διοικέω , καί συνεχῶς ἐντυγχάνω ὁ Μαρία καί ὁ Ἀλεξάνδρα , ὁ πρός ὁ Μαρία διηγέομαι ὁ βασιλεύς διατίθημι . ΕΙρωνυομένων δδʹ ἐκεῖνος πρός ὁ λόγος , προάγω καί ὁ ὁ ἐντολή ἐκφαίνω ἀπόρρητος . ιός δέ μᾶλλον εἰς πλείων ὁ γυνή ἐνάγω ἀπόκιαν . γίγνομαι δέ καί λόγος παρά ὁ ἀπεχθάνομαι Ἡρώδης , ὅς κτείνω αὐτός ὁ Ἀντώνιος . ἐν οὗτος γράμμα ἐκ Ἡρώδης ἀφικνέομαι , ὁ ἀντάω καί αὔγ-ασμα οὗτος τυγχάνω , καί οὗτος ὁ Κλεοπάτρα χαλεπός εἰμί αὐτός πρός διαβολή . οὗτος ὁ γράμμα κομίζω , ὁ ψευδής παύω φήμη . ὅς . ἐπεί δέ προπέμπω ὁ βασιλεύς Ἰρώδης ὁ Ἀντώνιος Πάρθος , εἰς ὁ Ἰουδαῖος ὑποστρέφω , εὐθύς ὁ ἀδελφή Σαλώμη καί ὁ μήτηρ αὐτός κάτειμι γοροος Ἀλεξάνωρ καί Μαρία . ὁ δέ Σαλώμη καί κατά ὁ ἀνήρ ἑαυτοῦ λόγος εἰσάγω , ὡς μείγνυμι ὁ Μαρία · οὗτος δέ εἰμί Ἰωσήφ , ὁ ὁ ὁ βασίλεια πρᾶγμα ἐπίτροπος . Ἐλέγω δέ οὗτος , ἐκ πλείων αὐτός χαλεπαίνω , ὅτι ὁ αὐτός δυσγένεια ἐξονειδίζω . Ἡρῴδης δέ εὐθύς ταράσσω ,