cogPG.PG126 177
ἀρχόντων ἐκκλησιαστικῶν τε καὶ λαῖκῶν . Ἀνακλαυσάμενος δὲ γοερόν τι καὶ οἴκτου μεστὸν , ἀπ´ ἀρχῆς ἄχρι τέλους τὰ κατ´ αὐτὸν διηγήσατο , ὅπως μὲν ὀργισθείης αὐτῷ περὶ τὸν Ἰούλιον μῆνα , ὅπως δὲ πρὸς ἡμᾶς ἐλθὼν , ὅτε δὴ καὶ αὐτὸς ἐπεδήμησας , ἐκδιηγήσατο ἡμῖν , καὶ ὅσα πέπονθε , καὶ ὡς ἡμεῖς οὐδὲν πρὸς τὴν σὴν ἀγάπην δικαστικὸν καὶ ἀξιωματικώτερον ἐνδειξάμενοι · αὐτὸ τοῦτο ἀγαπητικῶς καὶ ἀδελφικῶς ἠξιώσαμεν ἀντισχέσθαι φιλανθρώπως τοῦ γέροντος , καὶ διορθώσασθαι εἴτι τῶν λυπούντων κατ´ αὐτοῦ προσγεγένηται · καὶ ὡς ὑποσχεθείης μὲν αὐτὸς πᾶσαν αὐτῷ τοῦ λοιποῦ χρηστότητα καὶ ἔργοις καὶ λόγοις ἐνδείξασθαι · τοσούτου ἂν δεήσειας τὰ ὑπεσχημένα τελέται , ὥστε μὴ δυνόμενος φέρειν αὐτὸς τὸ βάρος τῆς ἐπιδεικνυμένης αὐτῷ πολλῆς κατὰ τὰς ὑποσχέσεις χρηστότητος , πρὸς τὸν κραταιὸν καὶ ἅγιον ἡμῶν βασιλέα δραμεῖν , τῆς ἀρχιεπισκοπικῆς θεραπείας ἀπεγνωκώς , μᾶλλον δὲ κατεγνωκὼς , ὡς οὐκ ἀχρήστου μόνον πρὸς τὸ ἰάσασθαι ἀλλὰ καὶ ἐπιξαινούσης τὰ τραύματα · καὶ μέντοι καὶ ἐντυχεῖν τῷ ὕψει τοῦ κράτους ἐκείνου καὶ φάρμακα λαβεῖν ὅσον γε τὸ ἐπὶ τῷ δόντι δραστήρια . Εἶτα τί ; Τὴν σὴν ἔφησε χεῖοα τοῖς βασιλικοῖς φαρμάκοις μὴ διδόναι τὸ ἐνεργόν , παντὸς ὁρίου Τριαδίτζης ἐξελαύνουσαν , ἀλειτουργησίας δὲ δεσμοῖς ὑποβάλλουσαν . Ἔπὶ τούτοις πᾶσιν ἐδεῖτο πάλιν ἡμῶν ὡς ἂν καὶ ἔτι ἅπαξ τῆς περὶ ἡμᾶς ἀγάπης σου πειρασώμεθα , εἰδέναι μὲν φήσας , ὡς οὐδὲν ἀγαθὸν , ὅτι μὴ καὶ πλείω κακὰ τῆς δευτέρας ταύτης πρὸς ἡμᾶς ἐλεύσεως ἀπολαύσειε , πλὴν ἀλλὰ πᾶσαν ὁδὸν ἐμφράττων μέμψεώς τε καὶ καταΚκρίσεως . Οἱ μὲν οὖν , ὡς ἔφην , παρατυχόντες ἐδεινοπάθουν , καὶ σχέτλια ἐποιοῦντο εἴγε οὕτως ἡ ἡμετέρα ὑπὲρ γέροντος ἀδικουμένου ἀξίωσις παρυβρισθείη , ἢν ἡ ἀγαθοθέλεια μεσάζουσα τὴν ἐξουσίαν ἐποίησε · καίτοι τίνος οὐκ ἂν καὶ Φαραωνίτιδος ψυχῆς καθήψατο , ἔφασαν , ἐξουσία συστελλομένης καὶ τὴν ἀγάπην προβάλλουσαν , καὶ μὴ ὡς ἀπὸ κατακρίσεως ἐπιτάττουσα , ἀλλ´ ὡς ἀπὸ ἀξιώσεως ἰλαΚρύνουσα ; Προσετίθεσαν δὲ καὶ ὡς δεῖ νῦν αὐστηρότερον ἐπεξελθεῖν ταύτη τῆς ὕβρει , οὓς ἂν ὁ ὑβρίσας μάθοι , μὴ πάντα χαλινὰ διδόναι τῇ αὐτονομίᾳ τῆς πλάνης , καὶ ὑπερφρονεῖν παρ´ ὄ δεῖ φρονεῖν , ἀλλ´ εἰδέναι τὸν Θεὸν τάξεως ὄντα Θεὸν , ἀλλὰ μὴ ἀκαταστασίας καὶ ἀταξίας . Καὶ τὰς θείας δυνάμεις ἄλλην ὑπ´ ἄλλην τεταγμένας , καὶ τηρούσας τὸ μέτρον , ὃ παρὰ τῆς χάριτος ἔλαχον , ἢ οὕτω στησάσης , ἢ οὔτω φωτιζούσης , καὶ αὐτὰς δὲ τὰς ἀποστάτιδας , τόξει τινὶ πρὸς ἀλλήλας ἁρμοζομένας , ἐξ ἧς αὐταῖ - ναὶ ἡ σύστασις κἂν ἄλλως ἄλλαι ὧσιν ἄτακτοι καὶ ἀνάρμοστοι , καὶ δῆλον ἐξ ὧν τοῦ τε ἀέρος ἄρχοντας Παῦλος τίθεται καὶ ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας κατονομάζει . Καὶ οὐ τούτου γε τοῦ γέροντος μόνον χάριν εἶπον δεῖν γενέσθαι τὴν τῆς ὕβρεως ἐπεξέλευσιν ,
Lemmas: ἄρχω ἐκκλησιαστικός τε καί λαϊκός . ἀνακλάω δέ γοερός τίς καί οἶκτος μεστός , ἀπ´ ἀρχή ἄχρι τέλος ὁ κατ´ αὐτός διηγέομαι , ὅπως μέν ὀργίζω αὐτός περί ὁ Ἰούλιος μείς , ὅπως δέ πρός ἐγώ ἔρχομαι , ὅτε δή καί αὐτός ἐπιδημέω , ἐκδιηγέομαι ἐγώ , καί ὅσος πάσχω , καί ὡς ἐγώ οὐδείς πρός ὁ σός ἀγάπη δικαστικός καί ἀξιωματικός ἐνδείκνυμι · αὐτός οὗτος ἀγαπητικῶς καί ἀδελφικῶς ἀξιόω ἀντέχω φιλάνθρωπος ὁ γέρων , καί διορθόω ἔτι ὁ λυπέω κατ´ αὐτός προσγίγνομαι · καί ὡς ὑπισχνέομαι μέν αὐτός πᾶς αὐτός ὁ λοιπός χρηστότης καί ἔργον καί λόγος ἐνδείκνυμι · τοσοῦτος εἄν δήω ὁ ὑπισχνέομαι τελέτης , ὥστε μή δύο φέρω αὐτός ὁ βάρος ὁ ἐπιδείκνυμι αὐτός πολύς κατά ὁ ὑπόσχεσις χρηστότης , πρός ὁ κραταιός καί ἅγιος ἐγώ βασιλεύς τρέχω , ὁ αρχιεπισκοπικός θεραπεία ἀπογιγνώσκω , μᾶλλον δέ καταγιγνώσκω , ὡς οὐ ἄχρηστος μόνος πρός ὁ ἰάομαι ἀλλά καί ἐπιξαίνω ὁ τραῦμα · καί μέντοι καί ἐντυγχάνω ὁ ὕψος ὁ κράτος ἐκεῖνος καί φάρμακον λαμβάνω ὅσος γε ὁ ἐπί ὁ δίδωμι δραστήριος . εἶτα τίς ; ὁ σός φημί χέω ὁ βασιλικός φάρμακον μή δίδωμι ὁ ἐνεργός , πᾶς ὅριος Τριαδίτζης ἐξελαύνω , ἀλειτουργησία δέ δεσμός ὑποβάλλω . ἐπί οὗτος πᾶς δήω πάλιν ἐγώ ὡς εἄν καί ἔτι ἅπαξ ὁ περί ἐγώ ἀγάπη σύ πειράζω , οἶδα μέν φημί , ὡς οὐδείς ἀγαθός , ὅτι μή καί πλείων κακός ὁ δύο οὗτος πρός ἐγώ ἔλευσις ἀπολαύω , πλήν ἀλλά πᾶς ὁδός ἐμφράσσω μέμψις τε καί Κατάκρισις . ὁ μέν οὖν , ὡς φημί , παρατυγχάνω δεινοπαθέω , καί σχέτλιος ποιέω εἰ οὕτως ὁ ἡμέτερος ὑπέρ γέρων ἀδικέω ἀξίωσις παρυβρίζω , εἄν ὁ ἀγαθοθέλεια μεσάζουσα ὁ ἐξουσία ποιέω · καίτοι τίς οὐ εἄν καί Φαραωνῖτις Ψυχή καθάπτω , φημί , ἐξουσία συστέλλω καί ὁ ἀγάπη προβάλλω , καί μή ὡς ἀπό κατάκρισις ἐπιτάσσω , ἀλ ὡς ἀπό ἀξίωσις ιλακρυνεω ; προστίθημι δέ καί ὡς δεῖ νῦν αὐστηρός ἐπεξέρχομαι οὗτος ὁ ὕβρις , ὅς εἄν ὁ ὑβρίζω μανθάνω , μή πᾶς χαλινός δίδωμι ὁ αὐτονομία ὁ πλάνης , καί ὑπερφρονέω παρ´ ὅς δεῖ φρονέω , ἀλ οἶδα ὁ θεός τάξις εἰμί θεός , ἀλλά μή ἀκαταστασία καί ἀταξία . καί ὁ θεῖος δύναμις ἄλλος ὑπό ἄλλος τάσσω , καί τηρών ὁ μέτρον , ὅς παρά ὁ χάρις λαγχάνω , ἢ οὗτος ἵστημι , ἢ οὐτάω φωτίζω , καί αὐτός δέ ὁ ἀποστάτης , τοξεύς τις πρός ἀλλήλων ἁρμόζω , ἐκ ὅς αὐτός - ναί ὁ σύστασις κἀν ἄλλως ἄλλος ἵημι ἄτακτος καί ἀνάρμοστος , καί δῆλος ἐκ ὅς ὁ τε ἀήρ ἄρχω Παῦλος τίθημι καί ἀρχή καί ἐξουσία κατονομάζω . καί οὖον οὗτος γε ὁ γέρων μόνος χάρις εἶπον δήω γίγνομαι ὁ ὁ ὕβρις ἐπεξέλευσις ,