cogPG.PG126 511
αὐτὸν βαστάζουσαι . ος Λόγον καὶ κατ´ αὐτὸν κινρν μεναι , ἐνιππεύωσι τῇ θεωρίᾳ τῶν ὄντων τοὺς λόγους τούτων μετιοῦσαι . Γίνονται δὲ τοῦ Βαβυλωνίου ἅρματα , ὅταν πρὸς τὰς ἀλόγους πράξεις κιυλλ μεθα . Ἡνίαι δὲ ἡμῶν , αἵ τε φυσικαὶ ἔννοιαι , καὶ Καἱ ἐντολαὶ τοῦ Κυρίου . Ὅταν οὖν αἱ ὡς ἡνίαι Καὖται ἑτοιμασθῶσιν ἡμῖν , τότε οἱ ἐφ´ ἡμῶν ἱππεύοντες δαίμονες , θορυβοῦνται ἐν ταῖς διαφόροικαὶ πολυπλανέσι τῆς κακίας ὁδοῖς , ἐν αἷς ἡμᾶς κιψεῖσθαι ἔπεισαν · καὶ τὰ ἅρματα αὐτῶν συγκρούουσιν ἀλλήλοις , καὶ συμπλέκονται ἐν ταῖς πλατείαις . Ὃ δὲ λέγω , τοιοῦτόν ἐστιν · Ἡ κακία , ἕως μὲν αὐτὴν μετερχόμεθα , ὁμαλή τις δοκεῖ , καὶ ἴση αὐτὴ ἑαυτῇ , καὶ εἰρηνική · ὅταν δὲ τὰς ἡνίας ἀναλάβωμεν , φυσικῶς τε τὸ καλὸν σκοπήσαντες , καὶ ὑπὸ τῶν ἐντολῶν πρὸς τοῦτο χειραγωγηθέντες , τότε βλέπομεν αὐτὴν ἄνισον ἑαυτῇ συγκροτοῦσαν καὶ συμπλεκομένην . Οὐχ ὁρᾷς τοὺς ἐν ταῖς πλατείαις τοῦ βίου τούτου ὁδεύοντας , καὶ μὴ τὴν στενὴν τῆς κατὰ Θεὸν ζωῆς ὁδὸν τρίβοντας , πῶς ποτὲ μὲν ταῖς εὐημερίαις χαυνούμενοι κατεπαίρονται πάντων , ποτὲ δὲ περιστάσεώς τινος μικρᾶς ἐπελθούσης , πάντων ἀγενέστεροι γίνονται , ὑποκατακλινόμενοι τῇ μικρᾷ συμφορᾷ , καὶ τὸν βίον ἀβίοτον ἡγούμενοι ; Ταῦτα δὲ θεωροῦνται ἡμῖν , ὅτε , ὡς ἔφην , τὰς δοθείσας ἡμῖν ἡνίας ἀναλάβωμεν , καὶ ἐτοίμους αὐτὰς ἕχωμεν ἐν ἡμέρᾳ καὶ ἐν φωτὶ τῆς συναισθήσεως Ἡ ὅρασις αὐτῶν , ὡς λαμπάδες πυρὸς , καὶ ὀς ἀστραπαὶ διαρέχουσαι . Ἑπειδὴ εἰπεν , ὅτι τὰ ἅρματα τῶν Νινευῖτῶν , ἥτοι τῶν Βαβυλωνίων , τάδναὶ τάδε πείσονται , φησί · Καίτοι οὐκ ἀσθενεῖς ἦσαν , ἀλλ´ ἀνδρεῖοι καὶ θυμοειδεῖς , οἷοι καὶ πῦρ ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἀφιέναι , καὶ οἷόν τισι λαμπάσι καὶ ἀστραπαῖς ἐνεδειμάτουν τοὺς ὑπηκόους · ἀλλ´ ὅμως ἐν τῆ τῶν πολεμίων προσβολῇ , δειλία αὐτοὺς καθέξει . Τινὲς δὲ καὶ περὶ τῶν Περσῶν ταῦτα ἐνόησαν , μονονουχὶ τοῖς σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς ὁρῶντος αὐτοὺς τοῦ προφήτου , ὡς πῦρ ἐπερχομένους κατὰ τῆς Νινευῖ . Καὶ μνησθήσονται οἰ μεγιστᾶνες αὐτῶν , καφεύξονται ἡμέρας , καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τῇ κορείᾳ αὐτῶν , καὶ σπεύσουσιν ἐπὶ τὰ τείχη , καὶ ἑσριμάσοισι τὰς πορευλκκὰς αιπῶν . Τῶν Νινευῆτῶν , φησὶν , οἱ μεγιστᾶνες , οἱ ἐπὶ τῇ δύναμει μέλα φρονοῦντες , πάντας λογισμοὺς ἁνακινήσουσι καὶ πάσης μηχανῆς ἀναμνησθήσονται · καὶ πειράσονται μὲν φυγεῖν ἡμέρας , ἅτε ὑπὸ τῶν δεινῶν συνεχόμενοι , καὶ μηδὲ τὴν νύκτα περιμεῖναι ἐώμενοι · οὐκ εὐτλωθήσονται δὲ ἐν τῇ κατὰ τὴν φυγὴν πορείᾳ , ἀλλὰ τάλιν ἐπὶ τὰ τείχη οπεύσουσιν ἀναβῆναι . ὡς ὑπὸ τούτων
Lemmas: αὐτός βαστάζω . ὅς Λόγος καί κατ´ αὐτός κινρν Μεναί , ἐνιππεύω ὁ θεωρία ὁ εἰμί ὁ λόγος οὗτος μετέρχομαι . γίγνομαι δέ ὁ Βαβυλώνιος ἅρμα , ὅταν πρός ὁ ἄλογος πρᾶξις κιυλλ μέθη . ἡνία δέ ἐγώ , ὁ τε φυσικός ἔννοια , καί καί ἐντολή ὁ κύριος . ὅταν οὖν ὁ ὡς ἡνία καυτής ἑτοιμάζω ἐγώ , τότε ὁ ἐφίημι ἐγώ ἱππεύω δαίμων , θορυβέω ἐν ὁ διαφοροικος πολυπλανής ὁ κακία ὁδός , ἐν ὅς ἐγώ κιψεω πείθω · καί ὁ ἅρμα αὐτός συγκρούω ἀλλήλων , καί συμπλέκω ἐν ὁ πλατύς . ὅς δέ λέγω , τοιοῦτος εἰμί · ὁ κακία , ἠώς μέν αὐτός μετέρχομαι , ὁμαλός τις δοκέω , καί ἴσος αὐτός ἑαυτοῦ , καί εἰρηνικός · ὅταν δέ ὁ ἡνία ἀναλαμβάνω , φυσικός τε ὁ καλός σκοπέω , καί ὑπό ὁ ἐντολή πρός οὗτος χειραγωγέω , τότε βλέπω αὐτός ἄνισος ἑαυτοῦ συγκροτώ καί συμπλέκω . οὐχ ὁράω ὁ ἐν ὁ πλατύς ὁ βίος οὗτος ὁδεύω , καί μή ὁ στενός ὁ κατά θεός ζωή ὁδός τρίβω , πῶς ποτέ μέν ὁ εὐημερία χαυνόω κατεπαίρω πᾶς , ποτέ δέ περίστασις τις μικρός ἐπέρχομαι , πᾶς αγενής γίγνομαι , ὑποκατακλίνομαι ὁ μικρός συμφορά , καί ὁ βίος ἀβίοτος ἡγέομαι ; οὗτος δέ θεωρέω ἐγώ , ὅτε , ὡς φημί , ὁ δίδωμι ἐγώ ἡνία ἀναλαμβάνω , καί ἑτοῖμος αὐτός ἔχω ἐν ἡμέρα καί ἐν φάος ὁ συναίσθησις ὁ ὅρασις αὐτός , ὡς λαμπάς πυρός , καί ὅς ἀστραπή διαίρω . ἐπειδή εἶπον , ὅτι ὁ ἅρμα ὁ Νινευῖται , ἤτοι ὁ Βαβυλώνιος , τάδναὶ ὅδε πείθω , φημί · καίτοι οὐ ἀσθενής εἰμί , ἀλ ἀνδρεῖος καί θυμοειδής , οἷος καί πῦρ ἀπό ὁ ὀφθαλμός ἀφίημι , καί οἷος τις λαμπάς καί ἀστραπή ἐνδείματος ὁ ὑπήκοος · ἀλ ὅμως ἐν τῆ ὁ πολέμιος προσβολή , δειλία αὐτός κατέχω . Τινές δέ καί περί ὁ Πέρσης οὗτος νοέω , μονονού ὁ σωματικός ὀφθαλμός ὁράω αὐτός ὁ προφήτης , ὡς πῦρ ἐπέρχομαι κατά ὁ Νινευῖ . καί μιμνήσκω ὁ μεγιστάν αὐτός , κατεύχομαι ἡμέρα , καί ἀσθενέω ἐν ὁ κορεία αὐτός , καί σπεύδω ἐπί ὁ τεῖχος , καί εσριμασοις ὁ πορευλκκὰς αἰπός . ὁ νινευαβλης , φημί , ὁ μεγιστάν , ὁ ἐπί ὁ δύναμις Μέλα φρονέω , πᾶς λογισμός ἀνακινέω καί πᾶς μηχανή ἀναμιμνήσκω · καί πειράζω μέν φεύγω ἡμέρα , ἅτε ὑπό ὁ δεινός συνέχω , καί μηδέ ὁ νύξ περιμένω ἐάω · οὐ ευτλωθησοντ δέ ἐν ὁ κατά ὁ φυγή πορεία , ἀλλά τᾶλις ἐπί ὁ τεῖχος οπευσεω ἀναβαίνω . ὡς ὑπό οὗτος