cogPG.PG126 481
τὰ τῆς μετανοίας γνωρίσματα ἐπεδείξαντο . Ἀλλ´ οῦτοι μέν οἱ μηδέποτε μηδενὸς λόγου ψυχωφελοῦς ἀκροασάμενοι , μαθηταὶ γεγόνασιν ἀνθρώπου πένητος καὶ ἀγνῶτος · Ἰουδαῖοι δὲ , καὶ Μωσέως καὶ προφητῶν καταγελῶντες , τελευταῖον καὶ αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρι Θεῷ ἀπιστήσαντες , Θεοκτόνοι γεγόνασιν Καὶ ἥγγισεν ὁ λόγος πρὸς τὸν ασιλέα τῆς ΝννευΤ , καὶ ἐξανέστη ἀπὸ τοῦ Θρόνοι ωλλκοῆ κον περιείλετο τὴν στολὴν αὐτοῦ ἀφ´ ἑαυτοῦ , καὶ περιεβάλετο σάκκον , καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ σποδοῦ Καὶ ἐκηρύχθη , καὶ ἐρρέθη τῇ Νινευῒ παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν μεγιστιίνων αὐλπολ λεξα τρν · Οἱ ἄνθρωποι , καὶ τὰ κτήνη , καὶ οἱ βοῦς , καὶ τὰ πρόβατα , μὴ γευσάσθωσαν μηδέν , μηδὲ νεμέτωσαν , καὶ ὕδωρ μὴ πέτωσαν . Ἐπειδὴ οἱ μεγιστᾶνες πρῶτοι τῆς μετανοίας ἤρξαντο , εἰκότως ἀνηνέχθη ταχέως καὶ ἐπὶ τὸν βασιλέα ὁ λόγος τοῦ κι ρύγαατος . Καὶ ὅρα εὐγνώμονα ἄνθοωπον καὶ τῶν οἰκείων κακῶν ἐπιγνώμονα · Οὐκ ἠπίστησεν , οὐ διεχλεύασε τὸν λόγον , οὐκ ἠγρίανεν ἐπὶ τῇ ἁποτομίᾳ τῆς ἀπειλῆς · ἀλλὰ γνοὺς , ὅτι κακῶς ἔζησε τὸν προἄιανυσθέντα χρόνονφυσικῶς γὰρ τὸ συνειδὸς τὴν ἁμαρτίαν ἐπιδεικνύει ] , ἀποπηδᾷ μὲν τοῦ θρόνο , ἐφ´ οὗ καθήμενος πρὶν , πολλὰ κακῶς ἔκρινέ τε καὶ διετάξατα , αάθηται δὲ ἐπὶ σποδοῦ καὶ κόνεως · καὶ τὴν μὲν χρυσόπαστον , καὶ λιθοκόλλητον , καὶ τρυφερὰν στολὴν ἐκδύεται , ἐνδύεται δὲ σάκκον τραχὺν , καὶ οὐκ ἀνεκτῶς ὀδωδότα . Οὕτως ἀθρόον φιλόσοφος γίνεται , καὶ δείκνυσι πᾶσιν , ὅτι μάτην προβάλλοντει τὴν συνήθειαν , ὡς δεσμεῖν δυναμένην , καὶ κηρύττει ἵυα καὶ τὰ ἄλογα συννηστεύσωσιν · οὐχ ὡς τοῦ Θεοῦ ποῦτο ζητοῦντος παρὰ τῶν κτηνῶν , ἀλλ´ ὡς ἐκείνων τὴν ὑπερβολὴν τῆς περὶ τὴν νηστείαν προθιμίας δεικνυόντων . διὰ τοῦ καὶ τὰ ἄλογα καταναγκάσαι νηστεύειν . Καὶ ἄλλως δὲ ἤδεσαν , ὡς συμβαλεῖσσι αὐτοῖς εἰς ἑπιπονωτέραν μετάνοιαν ἡ τῶν κτηνῶν κακοπάθεια ἐννοοῦσιν , ὡς εἰ τὰ ἀναμάρτητα κτήνη νηστεύουσι , πολλῷ μᾶλλον αὐτοὶ τοῦτο ποιεῖν ὀφείλουσιν , οἱ ταῖς ἁμαρτίαις ὑπεύθυνοι · ἅμα δὲ καὶ τοῦτο ἐλογίζοντο , ὡς τῶν ἀλόγων ζώων τῷ λιμῷ πιεζομένων , καὶ ἑκάστων τῇ φυσικῇ κεχρημένοιν Κφωνῇ , αὐτοὶ μὲν πρὸς θερμότερα δάκρυα ὑπὸ τῆς συμπαθείας ἀπενεχθήσονται · ὁ δὲ Θεὸς σπλαγγνιζόΚμενος , ἑτοιμότερον τὴν οἰκείαν ἐπιδώσει χρηστότητα . Τινὲς δὲ , κτήνη , τοὺς ἀλογωτέρους τῶν ἀνθρώπων λέγεσθαι ἐνταῦθα ἐτερατεύσαντο . Καὶ περιεβάλλοντο σάκκους οἰ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτύνῃ.-Σάκκους , τὴν κακοπάθειαν νόει · οὖ γὰρ δὴ τὰ κτήνη ἐσακκοφόρουν Καὶ ἀνεβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτενῶς . Εἰ μὲν τὸ , ἀνεβόησαν , κοινὸν λαμβάνεις , ἐπί τε τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν κτηνῶνκαὶ γὰρ καὶ αἱ τῶν ζώων
Lemmas: ὁ ὁ μετάνοια γνώρισμα ἐπιδείκνυμι . Ἀλ οὗτος μέν ὁ μηδέποτε μηδείς λόγος ψυχωφελής ἀκροάζομαι , μαθητής γίγνομαι ἄνθρωπος πένης καί ἀγνώς · Ἰουδαῖος δέ , καί Μωσῆς καί προφήτης καταγελάω , τελευταῖος καί αὐτός ὁ Σωτήρ Θεός ἀπιστέω , θεοκτόνος γίγνομαι καί ἐγγίζω ὁ λόγος πρός ὁ ασιλέα ὁ ΝννευΤ , καί ἐξανίστημι ἀπό ὁ Θρόνοι ὄλλυμι Κον περιαιρέω ὁ στολή αὐτός ἀφή ἑαυτοῦ , καί περιβάλλω σάκκος , καί καθίζω ἐπί σποδός καί κηρύσσω , καί εἴρω ὁ Νινευΐ παρά ὁ βασιλεύς καί ὁ μεγιστιις αὐλπολ Λέξα τρν · ὁ ἄνθρωπος , καί ὁ κτῆνος , καί ὁ βοῦς , καί ὁ πρόβατον , μή γεύω μηδείς , μηδέ νέμω , καί ὕδωρ μή πετάννυμι . ἐπεί ὁ μεγιστάν πρῶτος ὁ μετάνοια ἄρχω , εἰκότως ἀναφέρω ταχέως καί ἐπί ὁ βασιλεύς ὁ λόγος ὁ κις ρύγαατος . καί ὁράω εὐγνώμων ἄνθοωπον καί ὁ οἰκέω κακός ἐπιγνώμων · οὐ ἀπιστέω , οὖον διαχλευάζω ὁ λόγος , οὐ ἀγριαίνω ἐπί ὁ ἀποτομία ὁ ἀπειλή · ἀλλά γιγνώσκω , ὅτι κακῶς ζῶ ὁ προἄιανυσθέντα χρόνονφυσικῶς γάρ ὁ σύνοιδα ὁ ἁμαρτία ἐπιδείκνυμι ] , ἀποπηδάω μέν ὁ θρόνος , ἐφίημι ὅς κάθημαι πρίν , πολύς κακῶς κρίνω τε καί διατάσσω , ἀάω δέ ἐπί σποδός καί κόνις · καί ὁ μέν χρυσόπαστος , καί λιθοκόλλητος , καί τρυφερός στολή ἐκδύω , ἐνδύω δέ σάκκος τραχύς , καί οὐ ἀνεκτός ὄζω . οὕτως ἀθρόος φιλόσοφος γίγνομαι , καί δείκνυμι πᾶς , ὅτι μάτην προβάλλω ὁ συνήθεια , ὡς δεσμέω δύναμαι , καί κηρύσσω ἵημι καί ὁ ἄλογος συνίστημι · οὐ ὡς ὁ Θεός Πούτο ζητέω παρά ὁ κτῆνος , ἀλ ὡς ἐκεῖνος ὁ ὑπερβολή ὁ περί ὁ νηστεία προθιεις δείκνυμι . διά ὁ καί ὁ ἄλογος καταναγκάζω νηστεύω . καί ἄλλως δέ οἶδα , ὡς συμβάλλω αὐτός εἰς ἑπίπονος μετάνοια ὁ ὁ κτῆνος κακοπάθεια ἐννοέω , ὡς εἰμί ὁ ἀναμάρτητος κτῆνος νηστεύω , πολύς μᾶλλον αὐτός οὗτος ποιέω ὀφείλω , ὁ ὁ ἁμαρτία ὑπεύθυνος · ἅμα δέ καί οὗτος λογίζομαι , ὡς ὁ ἄλογος ζῷον ὁ λιμός πιέζω , καί ἕκαστος ὁ φυσικός χράομαι Κφωνῇ , αὐτός μέν πρός θερμός δάκρυ ὑπό ὁ συμπάθεια ἀποφέρω · ὁ δέ θεός σπλαγγνιζόΚμενος , ἑτοῖμος ὁ οἰκεῖος ἐπιδίδωμι χρηστότης . Τινές δέ , κτῆνος , ὁ ἄλογος ὁ ἄνθρωπος λέγω ἐνταῦθα τερατεύομαι . καί περιβάλλω σάκκος ὁ ἄνθρωπος καί ὁ κτύνῃ.-Σάκκους , ὁ κακοπάθεια νοέω · οὖον γάρ δή ὁ κτῆνος σακκοφορέω καί ἀναβοάω πρός ὁ θεός ἐκτενής . εἰμί μέν ὁ , ἀναβοάω , κοινός λαμβάνω , ἐπί τε ὁ ἄνθρωπος καί ὁ κτηνῶνκαὶ γάρ καί ὁ ὁ ζῷον