cogPG.PG126 77
τῶν οὐρανῶν , καὶ Τῶν ἀκάκων ἀντιλαμβάνεται Κύριος , καὶ εὐθύτητα εἶδε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ . Θῆλυ δὲ διὰ τὴν Εὔαν διὰ´ ἡν καὶ ἐξ ἧς ἡ παράβασις , ἵνα ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἀμαρτία , ὑπερπερισσεύσῃ ἡ χάρις · καὶ παραδείσου ἐκβαλοῦσα γυνὴ , εἰς τὰ τῶν ἁγίων Ἄγια τῆς φύσεως προηγήσεται . Τριετὸς δὲ , διὰ τοῦ ἀριθμοῦ μυστικῶς τῆς Τριάδος ἐμφαινομένης , ἢ τὴν ἁγιωσύνην ηὔξατο . Τί δὲ ἡ πομπή ; Τὸ πεπαῤῥησιασμένον τῆς χάριτος , εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξελθούσης , ἀλλ´ οὐχ ἐνὶ τόπῳ περικλεισθεῖσα κατὰ τὴν τοῦ νόμου στενότητα . Τί δὲ αἱνεάνιδες ; Ψυχαὶ τοῦ κατὰ Θεὸν καὶ νέου φυράματος , τῇ Παρθένῳ συμβιβάζουσαι κατὰ μίμη σιν . Ἔχω τι κἀν ταῖς λαμπάδες[δαις ] ὁρᾶν · Τὸ φῶς τοῦ βίου λάμπον εἰς δόξαν Θεοῦ , καὶ τὸν τῆς γνώσεως φωτισμὸν , ἐν ταῖς πρακτικαῖς χερσὶν ἀναπτόμενόν τε καὶ κατεχόμενον , ὡς τῷ γε παρειμένας ἐσχηκότι τὰς χεῖρας , καὶ ὑπὸ τῆς ἰσχύος ἐγκαταλελειμμένῳ , ὅ φησιν ὁ θεῖος Δαβὶδ , καὶ τὸ τῶν τῶν ῥφβαλμῶν , καὶ αὐτὸ οὐ πάρεστι . Πνεῦμα γὰρ ἄγιον δόλον φεύέεται , καὶ οὐκ ἐνοικήσει ἐν σώματι καταχέω · ὡμαρτίας . θʹ . Σὺ δέ μοι τῇ σκιᾷ παρακάθεσο [ θησο ] καὶ σκανδαλίζου τοῖς λεγομένοις διὰ τὴν σαυτοῦ τύφλωσιν , καὶ μηδὲν φρόνει περαιτέρω τοῦ γράμματος , ὁ σκληροτράχεηλος , καὶ ἀπερίτμητος τῃ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὦσιν , ὁ ἀεὶ ἀντιπίπτων τῷ Πνεύματι . Ἔστιν ἀρχιερέα οὕτω παρανομεῖν λέγεσθαι προφανῶς , καὶ παρακεκινδυνευμένως πράττειν , εἰ μή τι περὶ τῆς Παιδὸς θειότερον πέπειστο ; Πῶς δ´ ἂν οὕτῳ πα ραβόλως ἐπεισήγαγε τὴν Κόρην , εἰ μὴ συμβούλους εἶχε σοῦ σοφωτέρους , τὴν δήλωσίν τε καὶ ἀλήθειανἼ , οἷς ἐκεῖνος τὸ στῆθος εἶχε κοσμούμενον . καὶ παρ´ ὧν ἐξεδέχετο τοῦ ἀεὶ ποιητέου τὸ σύνθημα · Τίς δὲ ἂν ταῦτα τῶν ἱερέων ἠνέσχετο ; Πῶς δ´ ἂν τὸν λαὸν οὐ συνεκίνησε τὸ πρᾶγμα καινοτομούμενον , καὶ ἄλλως στασιώδεις ὄντας , καὶ ταῖς καινοτομίαις ἀεὶ ἐφεδρεύοντας ; Ἀλλὰ γὰρ ἦν κραταιότερον τὸ τοῦ Θεοῦ θέλημα , καὶ ἃ ὁ Θεὸς ὁ ἄγιος ἐκύρωσεν , οὐδεὶς ἀνθρώπων εἶχε διασκεδάζειν , καὶ τοῖς ἀῤῥήτοις ? χαλινοῖς τῆς Προνοίας , αἱ πάντων σιαγόνες ἣρχοντο , καὶ κατείχοντο , ἐπαινούντων ὡς ὑπὲρ ἀνθρωπίνους λογισμοὺς τὰ γινόμενα . Ἀλλ´ οὐ συναινεῖς τούτοις ὡς ἀληθέσιν , οὐδὲ πιστεύεις ἐν τῷ Θεῷ ; Κοινὸν μέν σοι τοῦτο πρὸς τοὺς προγόνους , καὶ πατρῷον τὸ σεμνολόγημα , οἷς μὴ πιστεύουσιν ἐν τῶ Θεῷ , ἀλλ´ ἐξουθενήσασι γῆν ἐπιθυμητὴν , Τεσσαράκοντα ἔτη , φησὶν ὁ ἀπιστηθεὶς , προσώχθισα , καὶ εἶπα · Ἀεἰ πλανῶνται τῇ καρδίᾳ . Πλὴν ἄρα μὴ καὶ τοῖς Ἐλλησιν ἀνοίξῃς πλατυτέρανθύραν εἰ , ἀπιστίαν τῶν ἐν τῷ νόμῳ Θεοῦ θαυμασίων , οὕτως ὁμόσε τοῖς
Lemmas: ὁ οὐρανός , καί ὁ ἄκακος ἀντιλαμβάνω Κύριος , καί εὐθύτης ὁράω ὁ πρόσωπον αὐτός . Θῆλυς δέ διά ὁ Εὔα διά ἐάν καί ἐκ ὅς ὁ παράβασις , ἵνα ὅπου πλεονάζω ὁ ἁμαρτία , ὑπερπερισσεύω ὁ χάρις · καί παράδεισος ἐκβάλλω γυνή , εἰς ὁ ὁ ἅγιος Ἅγιος ὁ φύσις προηγέομαι . Τριετὸς δέ , διά ὁ ἀριθμός μυστικός ὁ Τριάς ἐμφαίνω , ἢ ὁ ἁγιωσύνη εὔχομαι . τις δέ ὁ πομπή ; ὁ παραλαμβάνω ὁ χάρις , εἰς πᾶς ὁ γῆ ἐξέρχομαι , ἀλ οὐ ἐν τόπος περικλείω κατά ὁ ὁ νόμος στενότητα . τις δέ αινεανις ; Ψυχή ὁ κατά θεός καί νέος φύραμα , ὁ παρθένος συμβιβάζω κατά Μίμης βρόχος . ἔχω τίς ἐν ὁ λαμπάδες[δαις ] ὁράω · ὁ φάος ὁ βίος λάμπω εἰς δόξα Θεός , καί ὁ ὁ γνῶσις φωτισμός , ἐν ὁ πρακτικός χείρ ἀνάπτω τε καί κατέχω , ὡς ὁ γε παρίημι ἔχω ὁ χείρ , καί ὑπό ὁ ἰσχύς ἐγκαταλείπω , ὅς φημί ὁ θεῖος Δαυίδ , καί ὁ ὁ ὁ ῥφβαλμῶν , καί αὐτός οὖον πάρειμι . πνεῦμα γάρ ἀγάω δόλος φεύγω , καί οὐ ἐνοικέω ἐν σῶμα καταχέω · ὡμαρτίας . ὁ . σύ δέ ἐγώ ὁ σκιά παρακάθεσο [ θεάομαι ] καί σκανδαλίζω ὁ λέγω διά ὁ σεαυτοῦ τύφλωσις , καί μηδείς φρονέω περαιτέρω ὁ γράμμα , ὁ σκληροτράχηλος , καί ἀπερίτμητος πῃ Καρδία καί ὁ εἰμί , ὁ ἀεί ἀντιπίπτω ὁ πνεῦμα . ἔρτις ἀρχιερεύς οὗτος παρανομέω λέγω προφανῶς , καί παρακεκινδυνευμένως πράσσω , εἰμί μή τίς περί ὁ Παῖς θεῖος πείθω ; Πῶς δδʹ εἄν οὕτϊω πῃ ραβόλως ἐπεισάγω ὁ Κόρη , εἰμί μή σύμβουλος ἔχω σύ σοφός , ὁ δήλωσις τε καί ἀλήθεια , ὅς ἐκεῖνος ὁ στῆθος ἔχω κοσμέω . καί παρ´ ὅς ἐκδέχομαι ὁ ἀεί ποιητέος ὁ σύνθημα · Τῖς δέ εἄν οὗτος ὁ ἱερός ἀνέχω ; Πῶς δδʹ εἄν ὁ λαός οὖον συγκινέω ὁ πρᾶγμα καινοτομέω , καί ἄλλως στασιώδης εἰμί , καί ὁ καινοτομία ἀεί ἐφεδρεύω ; ἀλλά γάρ εἰμί κραταιός ὁ ὁ Θεός θέλημα , καί ὁ ὁ θεός ὁ ἅγιος κυρόω , οὐδείς ἄνθρωπος ἔχω διασκεδάζω , καί ὁ ἄρρητος ? χαλινός ὁ Πρόνοια , ὁ πᾶς σιαγών ἄρχω , καί κατέχω , ἐπαινέω ὡς ὑπέρ ἀνθρώπινος λογισμός ὁ γίγνομαι . Ἀλ οὖον συναινώ οὗτος ὡς ἀληθής , οὐδέ πιστεύω ἐν ὁ Θεός ; κοινός μέν σύ οὗτος πρός ὁ πρόγονος , καί πατρῷος ὁ σεμνολόγημα , ὅς μή πιστεύω ἐν ὁ Θεός , ἀλ ἐξουθενέω γῆ ἐπιθυμητής , τεσσαράκοντα ἔτος , φημί ὁ ἀπιστέω , προσοχθίζω , καί εἶπον · ἄημι πλανάω ὁ Καρδία . πλήν ἄρα μή καί ὁ Ἕλλην ἀνοίγω πλατυτέρανθύραν εἰμί , ἀπιστία ὁ ἐν ὁ νόμος Θεός θαυμάσιος , οὕτως ὁμόσε ὁ