cogPG.PG126 499
βιυμρῆ αὺτοῦ Μήποτε δὲ ἐπειδὴ κατά τινας θυμὸς μέν ἐστιν ἡ ἀρχὴ τοῦ πάθους , ὃ γίνεται ἐξ ἀναθομιάσεως τοῦ περικαρδίου αἴματος ζέοντος · ὀργὴ δὲ , θυμὸς ὀργῶν πρὸς τὸ ἐργάζεσθαί τι · διὰ τοῦτο ἐνταῦθα εἴρηκεν · Ἐν ὀργῇ θυμοῦ αὐτοῦ · τουτέστιν , Ὅταν ὁ θυμὸς αὐτοῦ καὶ ἔργα ποιεῖ πρὸς ἄμυναν καὶ ἀντιλύπησιν , τίς ἀντιστήσεται , ὥστε ἀποστρέψαι τὴν χεῖρα αὐτοῦ , καὶ ἀναστεῖλαι τὴν τιμωρίαν · Ὁ θυμὸς αὐτοῦ τήκει ἀρχὰς , καὶ αἱ πέτραι διεθρύβησαν ἀπ´ αὐτοῦ . Τοὺς τὰς μεγίστας , φησὶν , ἀρχὰς ἐγκεχειρισμένους , καὶ πετρῶν ἱσχὺν ἔχειν ὕπολαμβανομένους , συντρίβει καὶ καταλύει ὁ θυμὸς αὐτοῦ , καὶ τήκει , ὥσπερ κηρὸν πῦρ . Κἰκότως οὖν οὐδεὶς ἀντιστήσεται αὐτῷ . Ἀλλὰ καὶ τὰς ἀρχὰς τοῦ σκότους , καὶ τὰς ἐξουσίας κατέλυσεν ὁ θυμὸς αὐτοῦ , ὅτε ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὴν ἄβυσσον , καὶ τὰς Ἰουδαϊκὰς ἀρχὰς , διὰ τὸ ἐπὶ τῷ σταυρῷ αὐτῶν ἄγος · καὶ αἱ πέτραι διεθρύβησαν , τάχα μὲν καὶ αἱ αἰσθηταὶ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ · τάχα δέ , καὶ τὰ σκληροκάρδια ἔθνη , δεξάμενα τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου . Ὅταν οὖν ἐν ἡμῖν ἄρχῃ ὁ νοῦς , μία ἀρχή ἐστι · διὸ οὐ τήκεται αὕτη · ὅτε δὲ ὁ θυμὸς ἄρχῃ . καὶ ἡ ἐπιθυμία , ἰδοῦ πολλαὶ ἀρχαί , ἂς τήκει ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου , εἰς νοῦν ἡμῖν λαμβανόμενος , λέγοντος ποτὲ μὲν , ὅτι Τοὺς μὴ θέλοντάς με βασιλεῦσαι ἐπ´ αὐτοὺς , ἀγάγετε καὶ σφάξατε · ποτὲ δὲ , Διχοτομήσει αὐτὸν , καὶ τὸ μέρος σύτοῦ μετὰ τῶν ὑποκριτῶν θήσει . Ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς , καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων . Διαθρύπτονται δὲ καὶ αἱ πέτραι ὑπὸ τοῦ τοιούτου θυμοῦ , αἱ τέως βαρεῖαι καὶ ἀνένδοτοι ἐν τῷ κακῷ ἕξεις . Χρηστὸς Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως . Ἐπειδὴ τὰ φοβερὰ εἶπε , καὶ θυμοῦ καὶ ὀργῆς ἐμνήσθη καὶ ἀποτομίας πολλῆς , ἵνα μὴ σκληρόν τινα καὶ πονηρὸν νομίσωσί τινες τὸν Θεὸν , Λ ἔπαθον οἱ ἀπὸ Σίμωνος καὶ Μαρκίωνος , ἐπάγει καὶ τὰ τῆς χρηστότητος , καί φησιν , ὅτι Εἰ καὶ μέγαν τινὰ ναὶ ἀνυπάστατον τὸν τοῦ Κυρίου θυμὸν εἶπον , ἀλλὰ ποῖς ἐχθροῖς ὁ θυμὸς ἀφώρισται , ἤτοι τοῖς οὐ μόνον κακὰ ποιοῦσιν , ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ κολάζεσθαι δι´´ αὐτὰ μὴ εὐγνωμόνως δεχομένοις τὴν παιδείαν , ἀλλὰ βλασφημοῦσι καὶ ἀποδυσπετοῦσιν . Ἐπείτοιγε τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως , τουτέστι , τὴν παρ´ αὐτοῦ ἐπαγομένην παιδείαν φέρουσιν εὐχαρίστως , καὶ ὑπομένουσιν αὐτὸν ὡς Πατέρα παιδεύοντα , τοῖς τοιούτοις χρηστός ἐστιν . Ἥ τὸ , ὑπομένουσιν , ἀντὶ τοῦ , Τὴν αὐτοῦ παράκλησιν ἐκδεχομένοις , καὶ πρὸς αὐτὸν ἀφορῶσι , καὶ μὴ πρὸς ἄλλας βοηθείας , ἢ δαιμόνων , ἢ ἀνθρώπων . Τοιοῦτον τὸ , Ὑπομένων ὑπέμεινε τὸν Κύριον · διὸ ἐπάγει · Καὶ προσέσχε μοι , ´ καὶ ἀνήγαγέμε ἐκλάκκου ταλαιπωρίας · Ὅστις γὰρ αὐτὸν ἀναμένει βοηθὸν , ἐπακούσεται καὶ τῆς χρηστότητος αὐτοῦ ἀπολαύει .
Lemmas: βιυμρῆ αυτοῦ́ μήποτε δέ ἐπεί κατά τις θυμός μέν εἰμί ὁ ἀρχή ὁ πάθος , ὅς γίγνομαι ἐκ αναθομιασις ὁ περικάρδιος αἶμα ζέω · ὀργή δέ , θυμός ὀργάω πρός ὁ ἐργάζομαι τίς · διά οὗτος ἐνταῦθα εἴρω · ἐν ὀργή θυμός αὐτός · τουτέστιν , ὅταν ὁ θυμός αὐτός καί ἔργον ποιέω πρός ἄμυνα καί ἀντιλύπησις , τίς ἀνθίστημι , ὥστε ἀποστρέφω ὁ χείρ αὐτός , καί ἀναστέλλω ὁ τιμωρία · ὁ θυμός αὐτός τήκω ἀρχή , καί ὁ πέτρα διαθρύπτω ἀπ´ αὐτός . ὁ ὁ μέγας , φημί , ἀρχή ἐγχειρίζω , καί πέτρα ἰσχύς ἔχω ὑπολαμβάνω , συντρίβω καί καταλύω ὁ θυμός αὐτός , καί τήκω , ὥσπερ κηρός πῦρ . κικοος οὖν οὐδείς ἀνθίστημι αὐτός . ἀλλά καί ὁ ἀρχή ὁ σκότος , καί ὁ ἐξουσία καταλύω ὁ θυμός αὐτός , ὅτε ἀποστέλλω αὐτός εἰς ὁ ἄβυσσος , καί ὁ Ἰουδαικός ἀρχή , διά ὁ ἐπί ὁ σταυρός αὐτός ἄγος · καί ὁ πέτρα διαθρύπτω , τάχα μέν καί ὁ αἰσθητός ἐπί ὁ σταυρός · τάχα δέ , καί ὁ σκληρόκαρδος ἔθνος , δέχομαι ὁ λόγος ὁ Εὐαγγέλιος . ὅταν οὖν ἐν ἐγώ ἄρχω ὁ νόος , εἷς ἀρχή εἰμί · διό οὖον τήκω οὗτος · ὅτε δέ ὁ θυμός ἄρχω . καί ὁ ἐπιθυμία , ὁράω πολύς ἀρχή , ὅς τήκω ὁ θυμός ὁ κύριος , εἰς νόος ἐγώ λαμβάνω , λέγω ποτέ μέν , ὅτι ὁ μή ἐθέλω ἐγώ βασιλεύω ἐπι αὐτός , ἄγω καί σφάζω · ποτέ δέ , διχοτόμησις αὐτός , καί ὁ μέρος σύτοῦ μετά ὁ ὑποκριτής τίθημι . ἐκεῖ εἰμί ὁ κλαυθμός , καί ὁ βρυγμός ὁ ὀδούς . διαθρύπτω δέ καί ὁ πέτρα ὑπό ὁ τοιοῦτος θυμός , ὁ τέως βαρύς καί ἀνένδοτος ἐν ὁ κακός ἔχω . Χρηστός Κύριος ὁ ὑπομένω αὐτός ἐν ἡμέρα θλῖψις . ἐπεί ὁ φοβερός εἶπον , καί θυμός καί ὀργή μιμνήσκω καί ἀποτομία πολύς , ἵνα μή σκληρός τις καί πονηρός νομίζω τις ὁ θεός , Λ πάσχω ὁ ἀπό Σίμων καί Μαρκίων , ἐπάγω καί ὁ ὁ χρηστότης , καί φημί , ὅτι εἰμί καί μέγας τις ναί ἀνυπάστατον ὁ ὁ κύριος θυμός εἶπον , ἀλλά Πόις ἐχθρός ὁ θυμός ἀφορίζω , ἤτοι ὁ οὖον μόνος κακός ποιέω , ἀλλά καί ἐν ὁ κολάζω δις αὐτός μή εὐγνωμόνως δέχομαι ὁ παιδεία , ἀλλά βλασφημέω καί ἀποδυσπετέω . ἐπείτοιγε ὁ ὑπομένω αὐτός ἐν ἡμέρα θλῖψις , τουτέστι , ὁ παρ´ αὐτός ἐπάγω παιδεία φέρω εὐχάριστος , καί ὑπομένω αὐτός ὡς πατήρ παιδεύω , ὁ τοιοῦτος χρηστός εἰμί . ὅς ὁ , ὑπομένω , ἀντί ὁ , ὁ αὐτός παράκλησις ἐκδέχομαι , καί πρός αὐτός ἀφοράω , καί μή πρός ἄλλος βοήθεια , ἢ δαίμων , ἢ ἄνθρωπος . τοιοῦτος ὁ , ὑπομένω ὑπομένω ὁ κύριος · διό ἐπάγω · καί προσέχω ἐγώ , ´ καί ἀνάγω κλάζω ταλαιπωρία · ὅστις γάρ αὐτός ἀναμένω βοηθός , ἐπακούω καί ὁ χρηστότης αὐτός ἀπολαύω .