cogPG.PG126 484
καὶ μοκρόθυμος , καὶ πολιέλεος καὶ μετατρῶν ἐπὶ κακίπις Αἱ μὲν τρεῖς ἡμέραι συνεπληρώθησαν , μεθ´ ἂς ἡ καταστροφὴ τῇ Νινευῒ ἠπείλητο · τοῦ δὲ Θεοῦ μηδὲν τοιοῦτον ἐπενεγκόντος τοῖς πικρῶς μετανοήσασι , καὶ σφᾶς αὐτοὺς κολασαμένοις , διὰ τῆς συντονωτάτης κακοπαθείας λυπεῖται Α Ἰωνᾶς , οὐχ ὡς φθονῶν τοῖς σωθεῖσιν , οὐδὲ ὡς ἐφηδόμενος ἀπωλείαις ἀνθρώπων(πόῤῥω γὰρ ταῦτα τοῦ ἀγαθοῦ καὶ πραέος Πνεύματος , οὗ καταγώγιον ἦν οὗτος ) , ἀλλ´ ὅτι ἐκινδύνευε ψεύστης λογισθῆναι , καὶ αὐτὸ τοῦτο ἀγύρτης . μάτην αὐτοὺς τεθορυβηκώς , « καὶ οὐκ ἀπὸ στόματος Κυρίου λαλῶν , ἀλλ´ ἀπὸ καιλίας φωνῶν . Ἔνθεν τοι καὶ δικαιολογεῖται πρὸς τὸν φιλάνθρωπον , καὶ , Οὐχὶ ταῦτα , φησὶν , ἔλεγον , ἔτι ὢν ἐν τῇ Ἰσραηλίτιδι γῇ , ὅτι σὺ ἐλεήμων εἶ : ἑώρων γάρ σε καὶ περὶ τὸν Ἰσραήλ πολλὴν μακροθυμίαν ἐπιδεικνύμενον , καὶ πείρᾳ διεγίνωσκον τὰ σὰ σπλάγχνα · καὶ ὃιὰ τοῦτο τὴν προφητικὴν ἀξίαν ἀπέφευγον , ὅτι ἐγίνωσκόν σε μετανοοῦντα ἐπὶ ταῖς κακίαις , τουτέστι ταῖς κακώσεσιν , ὥστε μὴ ταύτας ἐπάγειν τοῖς τέως δόξασιν ἀξίοις . Νῦν , Δέσποτα Κίριε , λάβε τὴν ψυχήν μου ἀπ´ ἐμοῦ , ὅτι καλόν τὸ ἀποθανεῖν με , ἢ ζῇν . Πρότερον μὲν , φησὶ , κήτει καταποθεὶς , ηὐχόμην ἀναβῆναι ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν μου . Νῦν δὲ τοὐναντίον ἀποθανεῖν ἱμείρομαι · τοῦτο γὰρ κάλλιον , ἢ ζῶντα ψευδῆ με νομίζεσθαι , καὶ βλασφημεῖσθαι τῆς προφητείας τὸ χάρισμα . Τάχα μὲν οὖν ἄν τινι δόξειε μικρόψυχος ὁ προφήτης , καὶ μὴ τῷ Θεῷ παραχωρῶν τῶν αὐτοῦ κριμάτων . Καὶ ἴσως οὐ θαυμαστόν · ἄνθρωπος γὰρ ἦν , καὶ ταῦτα τῆς Παλαιᾶς , ἔνθα καὶ οἱ δοκοῦντες τέλειοι , ἀτελεῖς ἔτι . Τάχα δὲ καὶ οὐχ ὡς μικρόψυχος ἀθυμεῖ · οὐ γὰρ ὑπὲρ τῆς οἰκείας δόξης , ἀλλ´ ὑπὲρ τῆς τοῦ Θεοῦ , εἴπερ ἐκείνου χάρις ἡ προφητεία , ἦς διαπιπτούσης , ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἐβλασφημήθη ἂν παρὰ τοῖς ἔθνεσι . Καὶ εἶπε Κύριος · Εἰ σφόδρα λελύπησαι σύ ; Ἀ.-οήιενον τὸν προοήτῃν ἀνακτᾶται ὁ Θεὸς , διὰ τοῦ ἐρωτᾷν , εἴπερ λελύπηται · ἐρωτῶν γὰρ , ἐπιπλήττειν αὐτῷ δοκεῖ , ὡς οὐ καλῶς λυποθέντι Τοῦτο δὲ σαφέστερον ὁ Σύμμαχος ἡρμήνευσεν . Ἔφη γάρ · Ἡρα δικαίως ἐλυπήθης ; Καί · Εἰ καλῶς ἐἰνντήρης · τουτέστι , Σκόπησον παρὰ σαυτῷ , εἰ δικαίως ἔχεις τὰς τῆς λύπης ἀφορμάς . Ἀλλ´ ἐνταῦθα μὲν αὐτὸν ἑαυτῷ καθιστᾷ ἰατρὸν , διεγείρων λογίσασθαι , ὅτι ἀδίκως λελύπηται , καὶ παύσασθαι τῆς ἀθυμίας . Ἐπεὶ δὲ οὐ συνῆκεν ὁ προΚφήτης , πρὸς τῷ τέλει αὐτὸς ὁ Κύριος τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ δεῖν λυπεῖσθαι ἀριδηλότατα παρίστησιν αὐτῳ ,
Lemmas: καί μοκρόθυμος , καί πολίζω καί μετατρῶν ἐπί κακίπις ὁ μέν τρεῖς ἡμέρα συμπληρόω , μεθ´ ὅς ὁ καταστροφή ὁ Νινευΐ ἀπειλέω · ὁ δέ Θεός μηδείς τοιοῦτος ἐπιφέρω ὁ πικρός μετανοέω , καί σφεῖς αὐτός κολάζω , διά ὁ σύντονος κακοπάθεια λυπέω Α Ἰωνᾶς , οὐ ὡς φθονέω ὁ σῴζω , οὐδέ ὡς ἐφήδομαι ἀπώλεια ἀνθρώπων(πόῤῥω γάρ οὗτος ὁ ἀγαθός καί πρᾶος πνεῦμα , ὅς καταγώγιον εἰμί οὗτος ) , ἀλ ὅτι κινδυνεύω ψεύστης λογίζομαι , καί αὐτός οὗτος ἀγύρτης . μάτην αὐτός θορυβέω , « καί οὐ ἀπό στόμα κύριος λαλέω , ἀλ ἀπό καιλία φωνή . ἔνθεν ὅς καί δικαιολογέομαι πρός ὁ φιλάνθρωπον , καί , οὐ οὗτος , φημί , λέγω , ἔτι εἰμί ἐν ὁ Ἰσραηλίτης γῆ , ὅτι σύ ἐλεήμων εἰμί : ὁράω γάρ σύ καί περί ὁ Ἰσραήλ πολύς μακροθυμία ἐπιδείκνυμι , καί πείρω διαγιγνώσκω ὁ σός σπλάγχνον · καί οἶος οὗτος ὁ προφητικός ἄξιος ἀποφεύγω , ὅτι γιγνώσκω σύ μετανοέω ἐπί ὁ κακία , τουτέστι ὁ κάκωσις , ὥστε μή οὗτος ἐπάγω ὁ τέως δόξα ἄξιος . νῦν , δεσπότης Κίριε , λαμβάνω ὁ Ψυχή ἐγώ ἀπ´ ἐγώ , ὅτι καλός ὁ ἀποθνῄσκω ἐγώ , ἢ ζάω . πρότερος μέν , φημί , κῆτος καταπίνω , εὔχομαι ἀναβαίνω ἐκ φθορά ὁ ζωή ἐγώ . νῦν δέ ἐναντίος ἀποθνῄσκω ἱμείρω · οὗτος γάρ καλός , ἢ ζῶ ψευδής ἐγώ νομίζω , καί βλασφημέω ὁ προφητεία ὁ χάρισμα . Τάχα μέν οὖν ἄν τις δοκέω μικρόψυχος ὁ προφήτης , καί μή ὁ Θεός παραχωρέω ὁ αὐτός κρίμα . καί ἴσως οὖον θαυμαστός · ἄνθρωπος γάρ εἰμί , καί οὗτος ὁ Παλαιή , ἔνθα καί ὁ δοκέω τέλειος , ἀτελής ἔτι . Τάχα δέ καί οὐ ὡς μικρόψυχος ἀθυμέω · οὖον γάρ ὑπέρ ὁ οἰκεῖος δόξα , ἀλ ὑπέρ ὁ ὁ Θεός , εἴπερ ἐκεῖνος χάρις ὁ προφητεία , εἰμί διαπίπτω , ὁ θεός ὁ Ἰσραήλ βλασφημέω εἄν παρά ὁ ἔθνος . καί εἶπον Κύριος · εἰμί σφόδρα λυπέω σῦς ; α.-οηιενος ὁ προΐημι ἀνακτάομαι ὁ θεός , διά ὁ ἐρωτάω , εἴπερ λυπέω · ἐρωτάω γάρ , ἐπιπλήσσω αὐτός δοκέω , ὡς οὖον καλῶς λυπέω οὗτος δέ σαφής ὁ Σύμμαχος ἑρμηνεύω . φημί γάρ · ἆρα δικαίως λυπέω ; καί · εἰμί καλῶς ἐἰνντήρης · τουτέστι , σκοπέω παρά σεαυτοῦ , εἰμί δικαίως ἔχω ὁ ὁ λύπη ἀφορμή . Ἀλ ἐνταῦθα μέν αὐτός ἑαυτοῦ καθιστάω ἰατρός , διεγείρω λογίζομαι , ὅτι ἄδικος λυπέω , καί παύω ὁ ἀθυμία . ἐπεί δέ οὖον συνίημι ὁ προφήτης , πρός ὁ τέλος αὐτός ὁ Κύριος ὁ αἴτιος ὁ μή δήω λυπέω ἀρίδηλος παρίστημι αὐτός ,