cogPG.PG126 276
τὴν ὁλοὴν ἐνεμέτρησα [ ἀν Χάρυβδιν , καὶ τὸ στραίπεδον ἔτριψα , οὕτως πράττειν ἡμᾶς πάνυ πονηρῶς ἐπείγεται ὁ ἀπ´ ἀρχῆς τοῦ πόνου τῇ φύσει αἴτιος ) , ἐπανελθόντι γοῦν μοι γράμμα τῆς σῆς ἀγιωσύνης εἰς χεῖρας ἐνέπεσεν , οὕτως ἡδὺ φανὲν , ὡς οὐδὲ ναύταις τὸ ἐκ πρύμνης πνεῦμα ἐπήν κε κάμωσιν εὐξέστοις ἐλάτῃσιν · εἰ βούλει δέ μοι , πηγὴ τῇ διψώσῃ ἐλάφῳ . Ἀλλ´ ὅκως μή μέ ποτε στερήσῃς σῆς λαλιᾶς ταύτς τῆς ὡραίας · ἀεὶ δὲ καὶ ἀεὶ ἀκουτίζοις με τὴν φωνήν σου , ταυτὸν δὲ εἰπεῖν καὶ τὴν ἀγαλλίασιν . Ἐν γὰρ οὕτω ἀπαρακλήτοις χωρίοις , μᾶλλον δὲ κακίσας πάσης ἐργαστηρίοις , εἰ μὴ καὶ αὐτὸς ψωμίζεις ἡμᾶς τὰς γλυκείας κεφαλίδας ταύτας , ἂς ὡς χεὶρ Βεία καὶ καλοδιδασκάλους οὕσας , τί ἀλλ´ ἢ καταῤῥυῆναι μὲν ἡμῖν εἰς ἅδου , ἀποῤῥυῆναι δὲ πρὸς τᾶσαν κακίαν λείπεται : Μὴ παύσαιο τοίνυν οὕτω βάλλων καὶ λύπην καὶ κακίαν , τὰς τοῦ πονηροῦ δύο χεῖρας , αἷς ἡμᾶς συλλαβεῖν ἐπείγεται ἀεί τι καθ´ ἡμῶν παλαμώμενος . Ἀλλὰ ταῦτα μὲν , σύ τε , καὶ μὴ ἀξίων ὄντων ἡμῶν , προμηθεύει [ μήθευε ἐεί πμηθεύοις ] , καὶ Θεὸς δῴη καθάπερ ἠλπίσαμεν · οἱ δὲ ἅγιοι Σεῤρῆται , οὐδ´ αὐτὸς μὲν ἀγνοῶ ἐκ ποίων αἰτιῶν , καὶ ὡς ἐκ τοῦ τῆς ἀναρχίας κυυαίνοιται πνεύματος , πλὴν οὐκ ἔχω πῶς τὸ πνεῦμα καταστιλῦ · οὔτε γὰρ ὅλως τῶν ἐν τῆ μονῇ τις ἄξιός μοι τοιαύτης ἐπιστασίας φαίνεται , οὕτε τῶν ἔξωθέν τις εύπόριστος . Δεῖν οὖν κρίνω τοῦ κακοῦ προελέσθαι τὸ κάλλιον , ἐπειδὴ τὸ καλὸν οὐ πάρεστιν . Ἀλλὰ ταυτα μὲν πόρρωθεν σκοπῶν γράφω . Εἰ δὲ ἀνανκασθείην ὥς τε ἀναβῆναι , τότε τοῖς πράγμασιν ἐφιστέκωον [ στάν.]ἐγγύτερον , ὅ γε θέλη Θεὸς διὰ τῶν σῶν εὐχῶν τῇ μονῇ πραγματεύσομαι . Βάλλε , βάλλε τὸν κατάρατον ἐχθρὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν διὰ τῶν τῆς σῆς ἁγιότητος ὅπλων , τῆς αὐτοῦ χειρὸς ἐξαρπάζων τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν . ΕΠΙΣΤ . ΚΓʹ . Τῷ Καματηρῷ . Οὐ παύσεταί ποτε ὁ ἀπ´ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνος , πανυπέρλαμπρέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱὲ καὶ αὐθέντη , ἐπιφέρων φορτία τῇ ἐμῇ ἀθλιότητι . Ἀλλ´ οὐδὲ Θεὸς ἐπικουφίζων ἐνταῦθα διὰ χρηστότητα , ὥστε μὴ τὸ τοῦ Ἀποστόλου συμβαίνειν , μὴ συγχωρεῖσθαι πειραθῆναι ταρ´ ὃ ὑπενεγκεῖν δύναμαι , ἀλλὰ γίνεσθαί μοι παρὰ Θεοῦ σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν , καὶ διέρχεσθαι μὲν διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος , ἐξάγεσθαι δὲ εἰς ἀνάψυξιν , ὁ Δαβλὸ ἐψαλμῴδησεν . Εἶπον δ´ ἄν τι καὶ οἱ ποιηταὶ ἐπιῤῥαψῳδοῦντες τοῖς ἐμοῖς οὕτως ἔχουσιν · Ὅμηρος μέν · Καμμίξας ὁ Ζεὺς ἐκ τοῖν πίθοιν τὸν ἐμὸν βίον ἐκέρασεν · Ἡσίοδος δὲ , τοῦ μέσου πλάττων γένους ἡμᾶς , ὡς ἄρα μεμίξεται ἐσθλὰ κακοῖσιν . Ὅταν μὲν οὖν ἑκλογίσωμαι τὴν τῶν πειρασμῶν δεκακυμίανὐ γὰρ τρικυμίαν θν εἴποιμιλ , ἀπογινώσκω τὴν [ ἐν ] αὐτοῖς ἐμαυτὴν σωτηρίαν τε καὶ ἀνάδυσιν · ὅταν δὲ πρὸς τὸν κυβερνήτην ἀποβλέψω πανσόφως , τὸ σκάφος μοι οἰακίζοντα , ὑπερέχω καὶ τῆς ἀπογνώσεως καὶ τοῦ κλύδωΕΡΙΘΤ . ΧΑΙΠΙ . Οααίεηο .
Lemmas: ὁ ὀλοός ἐμμετρέω [ εἰς Χάρυβδις , καί ὁ στραίπεδον τρίβω , οὕτως πράσσω ἐγώ πάνυ πονηρός ἐπείγω ὁ ἀπ´ ἀρχή ὁ πόνος ὁ φύσις αἴτιος ) , ἐπανέρχομαι γοῦν ἐγώ γράμμα ὁ σός ἁγιωσύνη εἰς χείρ ἐμπίπτω , οὕτως ἡδύς φαίνω , ὡς οὐδέ ναύτης ὁ ἐκ πρύμνα πνεῦμα ἐπήν κε κάμνω εὔξεστος ἐλάτη · εἰμί βούλομαι δέ ἐγώ , πηγή ὁ διψάω ἔλαφος . Ἀλ ὅπως μή ἐγώ ποτός στερέω σός λαλιά ταῦτις ὁ ὡραῖος · ἀεί δέ καί ἀεί ἀκουτίζω ἐγώ ὁ φωνή σύ , τατός δέ εἶπον καί ὁ ἀγαλλίασις . ἐν γάρ οὗτος ἀπαράκλητος χωρίον , μᾶλλον δέ κακίζω πᾶς ἐργαστήριον , εἰμί μή καί αὐτός ψωμίζω ἐγώ ὁ γλυκύς Κεφαλίδας οὗτος , ὅς ὡς χείρ Βεία καί καλοδιδάσκαλος εἰμί , τίς ἀλ ἢ καταρρέω μέν ἐγώ εἰς ἅδος , ἀπολύω δέ πρός τελευτάω κακία λείπω : μή παύω τοίνυν οὗτος βάλλω καί λύπη καί κακία , ὁ ὁ πονηρός δύο χείρ , ὅς ἐγώ συλλαμβάνω ἐπείγω ἀεί τίς καθ´ ἐγώ παλαμάω . ἀλλά οὗτος μέν , σῦς τε , καί μή ἄξιος εἰμί ἐγώ , προμηθέομαι [ μήθευε ἐγώ πέμπω ] , καί θεός δίδωμι καθάπερ ἐλπίζω · ὁ δέ ἅγιος Σεῤρῆται , οὐδός αὐτός μέν ἀγνοέω ἐκ ποῖος αἰτία , καί ὡς ἐκ ὁ ὁ ἀναρχία κυαίνω πνεῦμα , πλήν οὐ ἔχω πῶς ὁ πνεῦμα καταστιλῦ · οὔτε γάρ ὅλως ὁ ἐν τῆ μονή τις ἄξιος ἐγώ τοιοῦτος ἐπιστασία φαίνω , ἵημι ὁ ἔξωθεν τις Εὐπόριστος . δήω οὖν κρίνω ὁ κακός προαιρέω ὁ καλός , ἐπεί ὁ καλός οὖον πάρειμι . ἀλλά Ούτος μέν πόρρωθεν σκοπός γράφω . εἰμί δέ ἀνανκασθείην ὅς τε ἀναβαίνω , τότε ὁ πρᾶγμα ἐφίστημι [ σταν.]εγγυτερος , ὅς γε ἐθέλω θεός διά ὁ σός εὖχος ὁ μονή πραγματεύομαι . βάλλω , βάλλω ὁ καταίρω ἐχθρός ὁ σωτηρία ἐγώ διά ὁ ὁ σός ἁγιότης ὅπλον , ὁ αὐτός χείρ ἐξαρπάζω ὁ ἡμέτερος ἀσθένεια . π̈κοστ . κγʹ . ὁ Καματηρός . οὖον παύω ποτός ὁ ἀπ´ ἀρχή ἀνθρωποκτόνος , πανυπέρλαμπρος ἐγώ ἐν κύριος υἱός καί αὐθέντη , ἐπιφέρω φορτίον ὁ ἐμέω ἀθλιότης . Ἀλ οὐδέ θεός ἐπικουφίζω ἐνταῦθα διά χρηστότης , ὥστε μή ὁ ὁ ἀπόστολος συμβαίνω , μή συγχωρέω πειράω ταρ ὅς ὑποφέρω δύναμαι , ἀλλά γίγνομαι ἐγώ παρά Θεός σύν ὁ πειρασμός καί ὁ ἔκβασις , καί διέρχομαι μέν διά πυρός καί ὕδωρ , ἐξάγω δέ εἰς ἀνάψυξις , ὁ Δαβλὸ ψαλμῳδέω . εἶπον δδʹ ἄν τίς καί ὁ ποιητής ἐπιῤῥαψῳδοῦντες ὁ ἐμέω οὕτως ἔχω · Ὅμηρος μέν · καναμείγνυμι ὁ Ζεύς ἐκ ὁ πίθος ὁ ἐμός βίος κεράννυμι · Ἡσίοδος δέ , ὁ μέσος πλάσσω γένος ἐγώ , ὡς ἄρα μίγνυμι ἐσθλός κακός . ὅταν μέν οὖν ἐκλογίζομαι ὁ ὁ πειρασμός δεκακυμία γάρ τρικυμία ΘΝ εἶπον , ἀπογιγνώσκω ὁ [ ἐν ] αὐτός ἐμαυτοῦ σωτηρία τε καί ἀνάδυσις · ὅταν δέ πρός ὁ κυβερνήτης ἀποβλέπω πάνσοφος , ὁ σκάφος ἐγώ οἰακίζω , ὑπερέχω καί ὁ ἀπόγνωσις καί ὁ Θ . ΑΠ . Οααίεηο .