cogPG.PG126 207
Ἡμῖν δὲ Ἰησοῦς ὑπελείφθη , τὸ σωτήριον καὶ πρᾶγμακαὶ ὄνομα , καὶ μετὰ τούτου συλληφθέντες , τῶν ἄλλων σκορπισθέντων , ἠνέγκαμεν ὅσα δὴ καὶ ἐπάσχομεν . Ὑπεφώνει δὲ ἄρα´ ἡμῖν τὴν γλυκεῖαν ἐκείνην φωνήν · Θαρσεῖτε , ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον . Μετὰ ταύτης ἔτι καὶ νῦν βουκολῶν ἡμᾶς εἰς τόπον χλός ἐκεῖ με κατασκηνοῖ , καὶ ἐπὶ ἵδρωτος ἐκτρέφει με ἀκαπαύσεως . Τί ἔτι ; Ὅσπερ οὐκ ἠρκέσθη , ἀπ´ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνος πολέμιος , ταῖς ἀγχόθι τρόσεσί τε καὶ πλήξεσιν , ἐπισκοπικὸν βέλος καθ´ ἡμῶν ἄώλτλ Περὶ οὗ καὶ πρότερον γράψας τῇ ἁγιωσύνῃ σου ἣνίξάμην . Τὸν γάρ μοι τῆς δεῖνα πόλεως ἐπίσκοπον , ἄνθρωπον πάσης κακοτεχνίας ἐργάτην ἅμα καὶ ἐργαστήριον , ἐπαναστήσας , ἐμὲ μὲν , μικροῦ μετὰ τῶν καταβαινόντων ἐν τάφοις ἔθετο . Ἐκεῖνον δὲ φονέα ἐ(φεῦ τῶν ἐμῶν κακῶν ! ) ἀπειργάσατο . Ἀλλὰ τὰ κατ´ ἐκεῖνον ἐκτραγῳδεῖν μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν οὖσαν σχολὴν ἐμοὶ λεγειν · ἀνιαρώτερον δὲ , ἢ κατὰ τὴν ἐνοῦσάν σοι ἀλυπίαν ἀκούειν , ἵνα μὴ λύπην ἐπὶ λύπῃ σχῇς , διὰ τὸ οὐχ ἦττον εἰς ἐκεῖνον , ἢ εἰς ἐμὲ φιλάδελφον . Κατὰ γὰρ τὴν σοφὴν νουθεσίαν , ὁ κακῶς δρῶν ἐστιν ὁ πάσχων κακῶς , καὶ διὰ τοῦτό σοι και ἐλεεινότατον · κἀντεῦθεν ὁ περὶ τούτου λόγος σοι λυπηρότερος . Παύσομαι γοῦν περὶ τούτου λέγων , ὡς ἂν μὴ διπλῆ τὴν ἀρχιερωσύνην ὑβρίζωμεν , οἷς πε ποιῶμεν , ἃ μηδὲ λέγειν ἄξιον , καὶ οἷς λέγομεν ἃ μηδὲ ἐννοεῖν προσῆκον . Αὐτοῦ γὰρ δεῖ τὰ τοιαῦτα καταχωννύεσθαι , ἵνα μὴ δῶμεν πλατυτέραν χώραν τοῖς τοῦ λαοῦ πάθεσι . Καὶ ἄλλος [ ἄλλως ] δέ , σπεισάμενος τῷ ἀδελφῷ , κἂν αὐτὸς ἄσπονδος μένῃ , καὶ κατάστικτος τοῖς ποικίλμασιν , ἀνακόλουθον ἂν δρῴην , ἀναξαίνων τὴν ἀηδίαν . Πλὴν ἀλλὰ καὶ τὰ αἴτια τῶν λυπηρῶν τῇ σῇ τιμιότητι δηλοῦν ἀμυδοῶς θέ λοντες , τοσοῦτον αὐτῶν ἐπεμνήσθημεν . Διὰ ταῦτά μοι ἀναγκαῖον , τὴν ἐπὶ τὸν βασιλέα στέλλεσθαι , ταυτὸν δὲ εἰπεῖν , τὴν ὀλοὴν αὖθις ἀναμετρεῖν Χάρυβδιν , ἢ Αἴγυπτον διιέναι , χαλεπὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε . Μὴ γὰρ οἴου με , τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπε , τὴν ὁδὸν ταύτην ἐλάττω νομίζειν πασῶν ὧν ὑπέστην θλίψεων , ἢ τὴν δοκοῦσαν λύσιν τῶν δυσχερῶν , μὴ δεσμὸν δοκεῖν ἀῤῥηκτότερον . Οὐ ταύτην [ ταύτῃ ] μόνον , ὅτι στρατοπέδῳ παραβάλλων ἐπίσκοπος χρῆμα ἐπίφθονον , ἢ μισητὸν ταῖς ἁμαρτωλαῖς ταύταις ἡμέραις · οὐδ´ ὅτι δεῖ μὲν ἡμῖν τοὺς ἴππους τρὶς τοῦ ἔτους τίκτειν οἷον τὸ τοῦ μύθου Ἠλύσιον ἐμανθάνομέν τε ἡνίκα ἐν σπαργάνοις τῆς παιδείας ἦμεν , καὶ ἐδιδάσκομεν , ὅτ´ ἐσπαργανοῦμεν ἑτέρους ) , ἵν´ ἔχοιμεν πάντας ἐφίππους ποιεῖν , οἷς ἂν ὁμιλήσαιμεν · τὰς δὲ ἀρούρας χρυσόν θέρος ἡμῖν ἀνιέναι , ἢ καὶ τὰ δένδρα χρυσοῦς προβάλλειν καρποὺς , οἶα τὰ τῶν Ἑσπερίδων μῆλα τῇ ποιήσει κεκαρποφόρηται . Ἡ γὰρ οὐ τοιαῦτα παρὰ παντὸς οὗτινος οὖν ἀπαιτούμεθα , κἂν μὴ παρῇ τοὺς πικροὺς τούτους ἐκθεραπεύειν τοῖς ποθουμένοις μειλίγμασιν ὡς κατορύττοντες βλασφημούμεθα , ὡς ὅφελόν γε ἐκείνους τοὺς ταῦτα λέγοντας ; οὐκοῦν ταῦτα μόνα τὴν πρὸς τὸ στρατόπεδον ὁδὸν ἀνάντη ποιοῦσιν ἡμῖν ἢ στενήν τε καὶ τεθλιμμένην , καὶ οὐοὲ τὸ τέλος
Lemmas: ἡμῖν δέ Ἰησοῦς ὑπολείπω , ὁ σωτήριος καί πρᾶγμα ὄνομα , καί μετά οὗτος συλλαμβάνω , ὁ ἄλλος σκορπίζω , φέρω ὅσος δή καί πάσχω . ὑποφωνέω δέ ἄρα ἐγώ ὁ γλυκύς ἐκεῖνος φωνή · θαρσέω , ἐγώ νικάω ὁ κόσμος . μετά οὗτος ἔτι καί νῦν βουκολέω ἐγώ εἰς τόπος χλοῦς ἐκεῖ ἐγώ κατασκηνόω , καί ἐπί ἱδρώς ἐκτρέφω ἐγώ ἀκαπαύσεως . τις ἔτι ; ὅσπερ οὐ ἀρκέω , ἀπ´ ἀρχή ἀνθρωποκτόνος πολέμιος , ὁ ἀγχόθι τρόσεσί τε καί πλῆξις , ἐπισκοπικός βέλος καθ´ ἐγώ ἄώλτλ περι ὅς καί πρότερος γράφω ὁ ἁγιωσύνη σύ ἀνέχω . ὁ γάρ ἐγώ ὁ Δεῖνα πόλις ἐπίσκοπος , ἄνθρωπος πᾶς κακοτεχνία ἐργάτης ἅμα καί ἐργαστήριον , ἐπανίστημι , ἐγώ μέν , μικρός μετά ὁ καταβαίνω ἐν τάφος τίθημι . ἐκεῖνος δέ φονεύς ἐ(φεῦ ὁ ἐμέω κακός ! ) ἀπεργάζομαι . ἀλλά ὁ κατ´ ἐκεῖνος ἐκτραγῳδέω μακρός μέν ἢ κατά ὁ εἰμί σχολή ἐγώ λέγω · ἀνιαρός δέ , ἢ κατά ὁ ἔνειμι σύ ἀλυπία ἀκούω , ἵνα μή λύπη ἐπί λύπη ἔχω , διά ὁ οὐ ἀίσσω εἰς ἐκεῖνος , ἢ εἰς ἐγώ Φιλάδελφος . κατά γάρ ὁ σοφός νουθεσία , ὁ κακῶς δράω εἰμί ὁ πάσχω κακῶς , καί διά οὗτος σύ και ἐλεεινός · ἐντεῦθεν ὁ περί οὗτος λόγος σύ λυπηρός . παύω γοῦν περί οὗτος λέγω , ὡς εἄν μή διπλόος ὁ ἀρχιερωσύνη ὑβρίζω , ὅς μετά ποιέω , ὁ μηδέ λέγω ἄξιος , καί ὅς λέγω ὁ μηδέ ἐννοέω προσήκω . αὐτός γάρ δεῖ ὁ τοιοῦτος καταχώννυμι , ἵνα μή δήω πλατύς χώρα ὁ ὁ λαός πάθος . καί ἄλλος [ ἄλλως ] δέ , σπένδω ὁ ἀδελφός , κἀν αὐτός ἄσπονδος μένω , καί κατάστικτος ὁ ποίκιλμα , ἀνακόλουθος εἄν δράω , ἀναξαίνω ὁ ἀηδία . πλήν ἀλλά καί ὁ αἴτιος ὁ λυπηρός ὁ σός τιμιότης δηλόω ἀμυδοῶς ΘΕ λοντες , τοσοῦτος αὐτός ἐπιμιμνήσκομαι . Ζεύς οὗτος ἐγώ ἀναγκαῖος , ὁ ἐπί ὁ βασιλεύς στέλλω , τατός δέ εἶπον , ὁ ὀλοός αὖθις ἀναμετρέω Χάρυβδις , ἢ Αἴγυπτος διΐημι , χαλεπός ὁδός ἀργαλέος τε . μή γάρ οἶος ἐγώ , ὁ Θεός ἄνθρωπος , ὁ ὁδός οὗτος μικρός νομίζω πᾶς ὅς ὑφίστημι θλῖψις , ἢ ὁ δοκέω λύσις ὁ δυσχερής , μή δεσμός δοκέω αρρηκτοτερος . οὖον οὗτος [ οὗτος ] μόνος , ὅτι στρατόπεδον παραβάλλω ἐπίσκοπος χρῆμα ἐπίφθονος , ἢ μισητός ὁ ἁμαρτωλός οὗτος ἡμέρα · οὐδός ὅτι δεῖ μέν ἐγώ ὁ ἵππος τρίς ὁ ἔτος τίκτω οἷος ὁ ὁ μῦθος Ἠλύσιος μανθάνω τε ἡνίκα ἐν σπάργανον ὁ παιδεία εἰμί , καί διδάσκω , ὅς σπαργανόω ἕτερος ) , ὅς ἔχω πᾶς ἔφιππος ποιέω , ὅς εἄν ὁμιλέω · ὁ δέ ἄρουρα χρυσός θέρος ἐγώ ἀνέρχομαι , ἢ καί ὁ δένδρον χρύσεος προβάλλω καρπός1 , οἶος ὁ ὁ Ἑσπερίς μῆλον ὁ ποιέω καρποφορέω . ὁ γάρ οὖον τοιοῦτος παρά πᾶς ὅστις οὖν ἀπαιτέω , κἀν μή πείρω ὁ πικρός οὗτος ἐκθεραπεύω ὁ ποθέω μείλιγμα ὡς κατορύσσω βλασφημέω , ὡς ὀφείλω γε ἐκεῖνος ὁ οὗτος λέγω ; οὐκοῦν οὗτος μόνος ὁ πρός ὁ στρατόπεδον ὁδός ἀνάντης ποιέω ἐγώ ἢ στενός τε καί θλίβω , καί οὐοὲ ὁ τέλος