cogPG.PG126 259
τοσοῦτον τοῦ πελάγους ἀπείχομεν . Ἡβουλήθην μὲν πολλάκις τελειῶσαι τὴν ἔφεσιν , καὶ πρὸς τὴν ἐμὴν μετά γε Θεὸν μόνην δραμεῖν ἀντίληψιν · ἀλλ´ ὁ παλαμναῖος νότος αὖθις ἀντέκρουσεν , ὥσπερ πρὸς τὸν βοῤῥᾶν αὐτὸ τοῦτο συνθέμενος , ἵνα με ταῖς ἀμέτροις πνοαῖς ἀνὰ μέρος λυπῶσιν ἑκάτεροι . Εἶτα τί ; Τῆς ἐξελεύσεως ἡμῖν ἐπιτρεπομένης παρὰ τοῦ τὴν τῶν ἡμετέρων ἐπιτραπέντος ἐπιτήρησιν καὶ διόρθωσιν , ὁ σεβαστὸς δὲ καὶ πραίτωρ Δυῤῥαχίου , οὕτως ἐμοὶ μὲν τὰ τῆς ἐπιθυμίας διέπεσεν · εἰκός , γε τοῦτο . Ἐπιθυμία γὰρ , φησὶν , ἁμαρτω λῆ ἀπρ . ἰεῖται . Ὁ δὲ τοῖς καλοῖς ἀεὶ βασκαίνων ἐχθρὸς πᾶν ὅσον ἐβουλήθη κατήνυσεν . Ἀλλὰ μήποτε καὶ τούτου ἠχρείωται τὰ βουλεύματα , ἐπὶ [ πεὶ ] καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀρχηγὸς , ἐρῶ δὲ καὶ πλάστης καὶ σκευαστής . Ἥ γε γὰρ βασιλεία σου , ὡς ἑπήλπισα , καὶ τὸ παρόν μου γράμμα ἀντὶ συντακτηρίου προσφωνήσεως καὶ προσκυνήσεως δέξεται , καὶ συγγνώσεται τῇ ἐμῇ τοῦ δούλου αὐτῆς ἀναξιότητι , ὡς παθόντος μᾶλλον , ἢ δράσαντος , τὸ τῆς αὐτοπροσώπου συντάξεως λέλειμα [ ἔλλειμμα ] . Ἐγὼ δὲ ὡς ἐσχηκὼς ὃ λαβεῖν ἠπειγόμην , πληρωθέντος τοῦ ὑστερήματος , διατεθήσομαι ἥδιον . Ἀλλὰ γὰρ ἐπεὶ κἀνταῦθα μοι τὸν τῆς διδασκαλίας μῖτον ἀνέλυσαν , καὶ τὴν ἄφωνον ταύτην λαλιὰν ᾖ τῇ χειρὶ γλώττῃ χρῆται , πραέως ἐνωτίζῃ καὶ εὐμενῶς , καὶ πρεσβεύῃ Κμοι αὐτὴ τὴν σὴν ἀγαθότητα καὶ ἀντίληψιν · αἴτησαι μέν μοι παρὰ Θεοῦ ᾧ καθεκάστην παρίστασαι διὰ τῶν πρὸς αὐτὸν χειραγωγουσῶν πράξεων , τὴν ἐς τὸ μέλλον μετρίαν πεῖραν(πολὺ γὰρ φάναι , παῦλαν τῶν θλίψεων ) , καὶ τὸ σὸν δὲ ἴδιον , μὴ διασκεδάσης τὸ ἔλεός σου ἀπ´ ἐμοῦ , ἀλλὰ τά τε ἄλλα καὶ τὴν ἔμφυτόν σου καὶ πρός με συνήθη χρηστότητα ἐπιδείκνυσο , καὶ τὴν ὑπόσχεσιν , ἣν τὸ τῆς ἀληθείας ὑπουργόν σου στόμα πρὸ καιροῦ ἐποιήσατο εἰς τὸν σύνδουλον καὶ ἀδελφόν μου Δημήτριον , ἀποτέλεσον . Ἔχω δέ τι καὶ χαριεντίσασθαι πρὸς τὴν τῶν χαρίτων ἀληθῶς γέμουσαν . Ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ὄντι μοιοσοῦτός ἐστι χρόνος ) προσώζεσαν καὶ ἐσάπησαν τὰ καθ´ ἡμᾶς ἅπαντα , καὶ τὰ ἄλλως ἡδύνοντα καὶ εὐωδιάζοντα . Κάτειμι τοίνυν ἐπὶ Πουλνάρους ἀτεχνῶς Κωνσταντινουπολίτος τὸ ξένον Βούλγαρος , ἀπόζων σαπρίας , ὡς ἐκεῖνοι τοῦ τῶν κωδίων γράσου . Καὶ τὸ δεινότατον , ὅτι με οἱ ἐκεῖνοι ἄνθρωποι καὶ παρὰ σοῦ βδελυχθῆναι οἰήσονται . Ἢ γὰρ ἂν ἡ σαπρία μοι εὐωδιάσθη καὶ μάλα πλουσίως καὶ χαριέντως . Οἶσθα οὖν ὃ ποιήσεις , ἵνα μὴ τοῖς ἐλεγχθεῖσιν ἀλώσωμαι ; Τὴν δυσωδίαν ἐκθυμιάσεις καὶ ἀειφυγίᾳ κατακρινεῖς ἀφ´ ἡμῶν ξύλοις αὐτοῖς κόπτουσα τὸ μετάφρενον , ἃ γῆ φέρει πρώτων καὶ καθαρῶν τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων ἐπαπολαύουσα , ἵνα σοι καὶ ταῦτα πρὸς τοῖς ἄλλοις ἔχω προσάδειο ἐπαληθῶς , καὶ οὐ κολακικῶς , ἃ Σολομῶν τῆ τοῦ Ἅσματος νύμφῃ προσήρμοσε , κἂν καὶ πρὸς μεῖζόν τι φέρῃ ταῦτα καὶ μυστικώτερον · Σιαγόνες σου
Lemmas: τοσοῦτος ὁ πέλαγος ἀπέχω . βούλομαι μέν πολλάκις τελειόω ὁ ἔφεσις , καί πρός ὁ ἐμός μετά γε θεός μόνος τρέχω ἀντίληψις · ἀλ ὁ παλαμναῖος νότος αὖθις ἀντικρούω , ὥσπερ πρός ὁ Βορέας αὐτός οὗτος συντίθημι , ἵνα ἐγώ ὁ ἄμετρος πνοή ἀνά μέρος λυπέω ἑκάτερος . εἶτα τίς ; ὁ ἐξέλευσις ἐγώ ἐπιτρέπω παρά ὁ ὁ ὁ ἡμέτερος ἐπιτρέπω ἐπιτήρησις καί διόρθωσις , ὁ σεβαστός δέ καί πραίτωρ Δυρράχιον , οὕτως ἐγώ μέν ὁ ὁ ἐπιθυμία διαπίπτω · εἰκός , γε οὗτος . Ἐπιθυμία γάρ , φημί , ἁμαρτάνω λάω Απρίλιος . ἴτης . ὁ δέ ὁ καλός ἀεί βασκαίνω ἐχθρός πᾶς ὅσος βούλομαι κατανύω . ἀλλά μήποτε καί οὗτος χρειόω ὁ βούλευμα , ἐπί [ πεῖ ] καί ὁ ἁμαρτωλός ἀρχηγός , εἴρω δέ καί πλάστης καί σκευαστής . ὅς γε γάρ βασίλειος σύ , ὡς ἑπήλπισα , καί ὁ πάρειμι ἐγώ γράμμα ἀντί συντακτήριος προσφώνησις καί προσκύνησις δέχομαι , καί συγγιγνώσκω ὁ ἐμέω ὁ δοῦλος αὐτός ἀναξιότης , ὡς πάθος μᾶλλον , ἢ δράω , ὁ ὁ αυτοπρόσωπος σύνταξις λέλειμα [ ἔλλειμμα ] . ἐγώ δέ ὡς ἔχω ὅς λαμβάνω ἐπείγω , πληρόω ὁ ὑστέρημα , διατίθημι ἡδύς . ἀλλά γάρ ἐπεί ἐνταῦθα ἐγώ ὁ ὁ διδασκαλία μίτος ἀναλύω , καί ὁ ἄφωνος οὗτος λαλιά εἰμί ὁ χείρ γλῶσσα χράω , πρᾶος ἐνωτίζω καί εὐμενής , καί πρεσβεύω Κμοι αὐτός ὁ σός ἀγαθότης καί ἀντίληψις · αἰτέω μέν ἐγώ παρά Θεός ὅς καθεκάστην παρίστημι διά ὁ πρός αὐτός χειραγωγέω πρᾶξις , ὁ εἰς ὁ μέλλω μέτριος πεῖραν(πολὺ γάρ φαίνω , παῦλα ὁ θλῖψις ) , καί ὁ σός δέ ἴδιος , μή διασκεδάννυμι ὁ ἔλεος σύ ἀπ´ ἐγώ , ἀλλά ὁ τε ἄλλος καί ὁ ἔμφυτος σύ καί πρός ἐγώ συνήθης χρηστότης ἐπιδείκνυμι , καί ὁ ὑπόσχεσις , ὅς ὁ ὁ ἀλήθεια ὑπουργός σύ στόμα πρό καιρός ποιέω εἰς ὁ σύνδουλος καί ἀδελφός ἐγώ Δημήτριος , ἀποτελέω . ἔχω δέ τίς καί χαριεντίζομαι πρός ὁ ὁ Χαρίτων ἀληθής γέμω . ἐν ὁ πόλις οὗτος εἰμί μοιοσουος εἰμί χρόνος ) προσόζλυμι καί σήπω ὁ καθ´ ἐγώ ἅπας , καί ὁ ἄλλως ἡδύνω καί εὐωδιάζω . κάτειμι τοίνυν ἐπί Πουλνάρους ἄτεχνος Κωνσταντινόπουλος ὁ ξένος Βούλγαρος , ἀπόζω σαπρία , ὡς ἐκεῖνος ὁ ὁ κῴδιον γράσος . καί ὁ δεινός , ὅτι ἐγώ ὁ ἐκεῖνος ἄνθρωπος καί παρά σύ βδελύσσω οἴομαι . ἤ γάρ εἄν ὁ σαπρία ἐγώ εὐωδιάζω καί μάλα πλούσιος καί χαρίεις . οἶσθα οὖν ὅς ποιέω , ἵνα μή ὁ ἐλέγχω ἀλάομαι ; ὁ δυσωδία ἐκθυμιάω καί ἀειφυγία κατακρίνω ἀφή ἐγώ ξύλον αὐτός κόπτω ὁ μετάφρενον , ὁ γῆ φέρω πρῶτος καί καθαρός ὁ ἡλιακός ἀκτίς ἐπαπολαύω , ἵνα σύ καί οὗτος πρός ὁ ἄλλος ἔχω προσᾴδω ἐπαλήθω , καί οὖον κολακικός , ὁ Σολομών τῆ ὁ ᾆσμα νύμφη προσαρμόζω , κἀν καί πρός μέγας τίς φέρω οὗτος καί μυστικός · σιαγών σύ