cogPG.PG126 184
αὲ χαλεπαινομέν σοι , δεῖ σε πάντως μηδὲ τῇ συνόδῳ ττᾳραβαλεῖν , ὡς ἂν μὴ ἐπιπλέον σκανδάλου αἵτιος γένοιο . Ἀλλ’´ , ὧ βέλτιστε συνεπισκόπων , αὐτὸ τοῦτο χαλεπαίνει ἡμᾶς . Ποῖον ; Ὅτι μὴ ὑπείκεις τά τε ἄλλὰ καὶ πρὸς τὴν σύνοδον συγκαλούμενος , ὥστε μᾶλλον πτολλαπλασιάζεταί σοι τὸ σκάνδαλον · καὶ ὅμοιόν τι πάσχων ἀναισθητεῖς , ὥσπερ ἂν εἰ πυρέττοντί σοι καὶ ονοποτοῦντι τὸν ἰατρὸν ὁρῶν χαλεπαίνοντα , διώμνυσο πρὸς τοῦτο , ὡς οὔποτε ὕδωρ προσήσῃ , ὡς ἂν ʹ » , ;; » ἡ νοίας , ἢν ἀπενοήσω , ἐλεεινέ ! ὅτι τοιαῦτα γράφειν ἐτόλμησας ἀνθρώπῳ φειδομένῳ τῆς σῆς ἀσθενείας , καὶ ταύτην ἐπικαλύπτοντι · ὡς εἴ γε βουληθείην ὲπαφεῖναι τὴν γλῶτταν τῇ σῇ περὶ πάντα ἀβελτηρίᾳ καὶ ἀμαθίᾳ , κἂν εἰς δου καταδύσῃ μυχοὺς ἔτι ζῶν . Παραφρονῶν λαλῶ , αὐτός με ἠνάγκασας · ἐγὼ δὲ καὶ τοῦτο τῆς σῆς κακοηθείας ἐθαύμασα , πῶς οὐκ ἐμνήσθης ὅλως τοῦ τῆς ἀλειτουργησίας δεσμοῦ , ὃν ὁ μοναχὸς ἐξεῖπεν ἐπιτεθεῖναι αὐτῷ παρὰ σοῦ . ἡδεῖς τὰρ τί τὸ τούτου παρακολούθημα , καὶ διὰ τοῦτο ἀπασιώπησας . οὐκοῦν οὐδὲ ἡμεῖς πλεῖόν τι τῶν ἐν τῷ πρότερον γράμματι περὶ τούτου δοξάντων ἡμῖν , νῦν προστίθεμεν , κανονικῶν τε ὄντων καὶ πάσης ὑπερτέρων καταιτιάσεως . Ταῦτά σοι παρὰ τὸν εἰωθότα μοι τρόπον ἔγραψα , συνιδὼν ὅτι σοι τὴν τυφομανίαν ἡ πραότης ἐξέκαυσεν · ἡν ὡς ἄχρηστον μετρίως νῦν παρωσάμενος , ἀμυδρόν τινα καρπὸν τοῦ πυρὸς ἐπέδειξα . Ἀλλά σοι γένοιτο τὸ σαυτοῦ ἐπιγνῶναι μέτρον , ἐν πᾶσι συνετίζοντός σε τοῦ Κυρίου , καὶ σὴν ἀπόνιανΦ ταύτην , ἣν πολλὴν ἐν σοὶ γραφεῖσαν ὁρῶμεν , πιέζοντος καὶ ἐκτήκοντος τὴν ἀγριότητά τε καὶ θηριωδίαν , δι´ ἥν ἐστι κακοῦται χέρων ἱερεὺς μοναχὸς , μεταποιοῦντος εἰς πραότητα Κκαὶ συμπάθειαν ἀρχιερεῖ μοναχῷ καὶ ἤδη γέροντι Κʹ.-Ἐκ τῆς πρὸς Τιβάνιον Ἀρμένιον ἐπιστολῆς . εγάλης ἀνοησία ; ἐστὶ τὸ μίαν φύσιν ἐκ τῆς ἑνώαεως ποιεῖν , τὸ κτιστὸν καὶ τὸ ἄκτιστον , τὸ παθητὸν καὶ τὸ ἀπαθὲς , καὶ ὅσα ἄλλα , τὰ μὲν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως , τὰ δὲ τῆς θείας ἴδια . Εἰ γὰρ καὶ ἡνώθησαν , ἀλλ´ ἄτρεπτα πάντως ἔμειναν τὰ ἑκατέρας φύσεως ἰδιώματα . Πῶς οὖν μία φύσις τὰ καὶ μετὰ τὴν ἕνωσιν φυλαττόμενα ἐν ταῖς οἰκείαις διαφοραῖς ; Ἵ οὐχὶ καὶ ὁ σίδηρος ἤνωται τῷ πυρί ; ἀλλὰ μένει αῶμα βαρὺ , καὶ τοιόνδε σχῆμα ἔχον , τυχὸν , ἢ στρογγύλον , ἢ ἐπίμηκες , καὶ λαμνοειδὲς , ἢ ἀλλοῖόν τι , κἂν λαμπρὸς ἐγένετο ὑπὸ τοῦ πυρὸς καὶ θερμός . Ηῶς δὲ τὸ θέλημα τὸ ἀνθρώπινον ἐνωθὲν τῷ θείῳ ελήμασι καὶ ἀσύγχυτον μεῖναν , ὡς καὶ αὐτοὶ μαρτυροῦσιν , οὐ δυάδα παρεισάγει δυοῖν θελημάτων , ἑαυτοῦ τε καὶ τοῦ θείου ; Εἰπάτωσαν γάρ μοι · ἀνέλαβε τὸ φυσικὸν Οέλημα , ἤτοι θέλησιν ἀνθρωπίνην ὁ Κύριος ; Ναὶ πάντως · ἀλλ´ ἐθέωσε τὴν θέλησιν ,
Lemmas: ἀεί χαλεπαίνω σύ , δεῖ σύ πάντως μηδέ ὁ σύνοδος ττᾳραβαλεῖν , ὡς εἄν μή ἐπιπλέω σκάνδαλον αἴτιος γίγνομαι . Ἀλλᾶς , ἵημι ἀγαθός συνεπισκοπέω , αὐτός οὗτος χαλεπαίνω ἐγώ . Ποῖον ; ὅτι2 μή ὑπείκω ὁ τε ἀλλά καί πρός ὁ σύνοδος συγκαλέω , ὥστε μᾶλλον πολλαπλασιάζω σύ ὁ σκάνδαλον · καί ὁμοῖος τίς πάσχω ἀναισθητέω , ὥσπερ εἄν εἰμί πυρέσσω σύ καί ονοποτοῦντι ὁ ἰατρός ὁράω χαλεπαίνω , διόμνυμι πρός οὗτος , ὡς οὔποτε ὕδωρ προσίημι , ὡς εἄν ʹ » , ;; » ὁ Νοιᾶς , εἄν ἀπονοέω , ελεεινός ! ὅτι τοιοῦτος γράφω τολμάω ἄνθρωπος φείδομαι ὁ σός ἀσθένεια , καί οὗτος ἐπικαλύπτω · ὡς εἰμί γε βούλομαι ἐπαφίημι ὁ γλῶσσα ὁ σός περί πᾶς αβελτηρία καί ἀμαθία , κἀν εἰς δήω καταδύω μυχός ἔτι ζῶ . παραφρονέω λαλέω , αὐτός ἐγώ ἀναγκάζω · ἐγώ δέ καί οὗτος ὁ σός κακοήθεια θαυμάζω , πῶς οὐ μιμνήσκω ὅλως ὁ ὁ ἀλειτουργησία δεσμός , ὅς ὁ μοναχός ἐξεῖπον ἐπιτίθημι αὐτός παρά σύ . ἡδύς ἄρα τίς ὁ οὗτος παρακολούθημα , καί διά οὗτος ἀπασιώπησας . οὐκοῦν οὐδέ ἐγώ πλέω τίς ὁ ἐν ὁ πρότερος γράμμα περί οὗτος δοκέω ἐγώ , νῦν προστίθημι , κανονικός τε εἰμί καί πᾶς ὑπέρτερος καταιτίασις . ταῦτα σύ παρά ὁ εἴωθα ἐγώ τρόπος γράφω , σύν-εἶδον ὅτι σύ ὁ τυφομανία ὁ πραότης ἐκκαίω · ἐάν ὡς ἄχρηστος μέτριος νῦν παρόω , ἀμυδρός τις καρπός ὁ πυρός ἐπιδείκνυμι . ἀλλά σύ γίγνομαι ὁ σεαυτοῦ ἐπιγιγνώσκω μέτρον , ἐν πᾶς συνετίζω σύ ὁ κύριος , καί σός ἀπόνιος οὗτος , ὅς πολύς ἐν σύ γράφω ὁράω , πιέζω καί ἐκτήκω ὁ ἀγριότης τε καί θηριωδία , δις ὅς εἰμί κακόω χείρ ἱερεύς μοναχός , μεταποιέω εἰς πραότης Κκαὶ συμπάθεια ἀρχιερεύς μοναχός καί ἤδη γέρων Κʹ.-Ἐκ ὁ πρός Τιβάνιον Ἀρμένιος ἐπιστολή . εγάλης ἀνοησία ; εἰμί ὁ εἷς φύσις ἐκ ὁ ἑνώαεως ποιέω , ὁ κτιστός καί ὁ ἄκτιστον , ὁ παθητός καί ὁ ἀπαθής , καί ὅσος ἄλλος , ὁ μέν ὁ ἀνθρώπινος φύσις , ὁ δέ ὁ θεῖος ἴδιος . εἰμί γάρ καί ἑνόω , ἀλ ἄτρεπτος πάντως μένω ὁ ἑκάτερος φύσις ἰδίωμα . Πῶς οὖν εἷς φύσις ὁ καί μετά ὁ ἕνωσις φυλάσσω ἐν ὁ οἰκεῖος διαφορά ; ἵ οὐ καί ὁ σίδηρος ἑνόω ὁ πῦρ ; ἀλλά μένω αῶμα βαρύς , καί τοιόσδε σχῆμα ἔχω , τυγχάνω , ἢ στρογγύλος , ἢ ἐπιμήκης , καί λαμνοειδής , ἢ ἀλλοῖος τίς , κἀν λαμπρός γίγνομαι ὑπό ὁ πυρός καί θερμός . Ἠώς δέ ὁ θέλημα ὁ ἀνθρώπινος νοέω ὁ θεῖον λῆμα καί ἀσύγχυτος μένω , ὡς καί αὐτός μαρτυρέω , οὖον δυάς παρεισάγω δύο θέλημα , ἑαυτοῦ τε καί ὁ θεῖον ; λέγω γάρ ἐγώ · ἀναλαμβάνω ὁ φυσικός Οέλημα , ἤτοι θέλησις ἀνθρώπινος ὁ Κύριος ; Ναίς πάντως · ἀλ θεόω ὁ θέλησις ,