cogPG.PG126 261
διήθλει , ἕως εἰμαρμένοι χρόνοι τῆς δουλείας αὐτὸν ἀπέλυσαν . Ὁ δὲ πάλιν ἤθλει , ἀλλ´ ἄξιά γε καὶ τοῦ Διὸς , καὶ τοῦ χρόνου τῆς πορείας · κόσμῳ γὰρ Σσα ἀκοσμίας καθάρσια . ἐμαυτὸν ἔγραψά σοι ἐν οἵοις εἰμί · πλὴν ὅσον οὐ βασιλίδι δουλεύω πλουσίᾳ , καθαρίῳ τε καὶ καλῇ , καὶ συνόλως Ἀφροδίτῃ χρυσῇ , ἀλλὰ δούλοις βαρβάροις ἀκαθάρτοις κιναύρας κωδίων ἀπόζουσιν , καὶ πενητέροις τὸν βίον , ἢ ὅσον τὴν κακοήθειαν πλούσιοι · μᾶλλον δὲ καὶ τῇ τοῦ οἵου πενίᾳ , καὶ τῇ κακοηθείᾳ συμπάντων ὁμοῦ βασιλεῦσι . Λύσατέ με τῆς αἰσχρᾶς ταύτης δουλείας , εἰ [ ο]τοῦτο δυνάμενοι , ἢ ἐχθήσομαι [ χθεσθής . ὑμῖν προώρας μὰ διὰ τὸν Χριστὸν , υἱὸς μηδὲν δράσας τοῦ πατρὸς ἄξιον . Τοῦτο δὲ ἐμοὶ μὲν ἀκλεὲς , τοῖς δ´´ ἀνασχομένοις τυχὸν δυσκλεές . Ὅ δε ἀνὴρ οὐκ ἔτ´ αὐτὸς ἐκνεύει πάλιν · οὕτω τῆς Ἀχρίδος ἐπέβην , καὶ τὴν ὑμᾶς ἔχουσαν πόλιν ὁ δύσερως ἐπεπόθησα · μακρόθεν γάρ μοι προσέβαλλεν ἀποφορά τις θανάσιμος , οἷας ἀτεχνῶς ἀποπνέουσι τὰ Χαρώνεια . Τῷ μὲν οὗν Ἐμπεδοκλεῖ τὸ νεῖκος κόρσας ἐκφύει ἀναύχενας · ἡ δ´ ἐνταῦθα τῆς ἀνεπιστασίας ἐπιστασία αὐχένας ἀκορσώτους μυρίους ἐπὶ μυρίοις ἐξέφυσε . Τίς γὰρ Ἀχριδιώτης οὐκ ἔστιν αὐχὴν ἀκέφαλος , οὔτε Θεὸν οὕτ´ ἄνδρα τίειν εἰδώς · Τοιούτοις συνεῖναι κατακέκριμμαι τέρασι , καὶ τὸ δεινότατον , ὅτι μηδὲ´ ἐλπίς ἐστι τοὺς αὐχένας τούτους κεφαλαιωθῆναί ποτέ τισι δυνάμεσι κρείττοσιν , ὥσπερ ἡ τοῦ Ἀκραγαντίνου σοφοῦ φιλία ἀτελεῖς κόρσας συναγαγοῦσα πρὸς τὴν ἑντέλειαν · ἀλλά μοι .. , «« ἐλπίδων ἀπεῤῥύη παντάπασι · καὶ ἐπὶ τῷ σκήπτρῳ τοῦ Διὸς ἀετὸς πεζεύει , φεῦ ! καὶ τῇ ἰλύῖ ἐνίσχεται , καὶ τῆς μετὰ βατράχων βοῆς ἀνέχεται . Οἵ γε καὶ δεινὸν οἰόμενοι , καὶ τῶν καιρῶν τῆς αὐτῶν τύχης ἀνάξιον , εἰ μὴ πάντα ἐν τρυφῷ [ ἐντρυφῷεν ] ἐπὶ τῆς σφετέρας τῷ Διὸς ὄρνιθι , ἐπιβαίνουσί τε ἐπὶ τὰ τούτου νῶτα πολοῦ καὶ διλσιρ δίας ἀνάμεστοι · καὶ ἐπιβάντες βοῶσι δύσηχον μέν τι καὶ ἀναρμόδιον . Καὶ τί γὰρ ἢ τελματώδους ψυχῆς ἐπάξιον ; Ἐοίκασι γοῦν ᾄδειν παιᾶνά τινα ἐπινίκιον · τῷ δὲ οὔπω μὲν οὕτε τὸ ῥάμφος , οὔτ´ αὐτῶν ὀνύχων ἀκώκαὶ ἠμβλύνοντο , ἀλλ´ ἔτι σπαράττειν καὶ ἀποκνίζειν σάρκας ἔχουσι , μείζω δὲ ὕβριν τιθεὶς ἑαυτῷ τὴν ἐπιστροφὴν καὶ ἄμυναν τῆς ἐκείνης ὕβρεως , πρὸς τὰς τοῦ ἡλίου μόνον ἀκτῖνας ὁρᾷς ἀτενέστερον , καὶ ἔντρανον , καὶ οἷον αὐτοῦ τοῖς ῥφθαλμοῖς ὥσπερ ἡ φύσις ἡρμόσατο · καὶ ἔοικέ γε , εἴ τίς ποτε οὐτος ὁ ἥλιος , τὸν μάρτυρα ποιεῖσθαι τοῦ πάθους , καὶ τὸ αὐτὸ ποιεῖν , τοῦτό ἐστιν αὐτῷ δυσωπεῖν , καὶ νεμεσητὸν δεικνύναι τὸν τοιοῦτον τοιούτοις παίζεσθαι . Εἶτα , ὧ πρὸς τοῦ ἡλίου τούτου καθαρῶν ἀκτίνων , αἷς αὐτός γε ὁσημέραι φωτίζη , καὶ φωτίζεις οὓς ἀετιδεῖς ἀπογεννᾷς , φιλοσοφώτατε ἀνθρώπων καὶ χαριέστατε , ὁ ταῦτα ὑβριζόμενος ἀετὸς μάτην ποθεῖ τὸ μεθ´ ὑμῶν διάγειν τῶσν μακαρίων , ἔνθα μάλ´ αἴθρη πέπταται , καὶ ἀνέφελοἐκσπασθεῖσα τοῦ πηλοῦ καὶ τοῦ τέλματος . Οὐκ , ἔγωγε
Lemmas: διαθλέω , ἠώς Ειμαρμένος χρόνος ὁ δουλεία αὐτός ἀπολύω . ὁ δέ πάλιν ἀθλέω , ἀλ ἄξιος γε καί ὁ Ζεύς , καί ὁ χρόνος ὁ πορεία · κόσμος γάρ Σ ἀκοσμία καθάρσιος . ἐμαυτοῦ γράφω σύ ἐν οἷος εἰμί · πλήν ὅσος οὖον βασιλίδι δουλεύω πλούσιος , καθαρίζω τε καί καλός , καί σύνολος Ἀφροδίτη χρύσεος , ἀλλά δοῦλος βάρβαρος ἀκάθαρτος κινάρα κῴδιον ἀπόζω , καί πένης ὁ βίος , ἢ ὅσος ὁ κακοήθεια πλούσιος · μᾶλλον δέ καί ὁ ὁ οἷος πενία , καί ὁ κακοήθεια σύμπας ὁμοῦ βασιλεύς . λύω ἐγώ ὁ αἰσχρός οὗτος δουλεία , εἰμί [ οὐτάω δύναμαι , ἢ ἔχθω [ χθεσθής . σύ προοράω μά διά ὁ Χριστός , υἱός μηδείς δράω ὁ πατήρ ἄξιος . οὗτος δέ ἐγώ μέν ἀκλεής , ὁ δδʹ ἀνέχω τυγχάνω δυσκλεής . ὅς δέ ἀνήρ οὐ τείνω αὐτός ἐκνεύω πάλιν · οὗτος ὁ Αχρίδος ἐπιβαίνω , καί ὁ σύ ἔχω πόλις ὁ δύσερως ἐπιποθέω · μακρόθεν γάρ ἐγώ προσβάλλω ἀποφορά τις θανάσιμος , οἶς ἄτεχνος ἀποπνέω ὁ Χαρώνευις . ὁ μέν ἐν Ἐμπεδοκλῆς ὁ νεῖκος κόρση ἐκφύω ἀναχέω · ὁ δδʹ ἐνταῦθα ὁ ἀνεπιστασία ἐπιστασία αὐχήν ἀκόρσωτος μυρίος ἐπί μυρίος ἐκφύω . Τῖς γάρ Ἀχριδιώτης οὐ εἰμί αὐχήν ἀκέφαλος , οὔτε θεός ὕω ἀνήρ τίω οἶδα · τοιοῦτος συνίημι κατακρίνω τέρας , καί ὁ δεινός , ὅτι μηδέ ἐλπίς εἰμί ὁ αὐχήν οὗτος κεφαλαιόω ποτός τις δύναμις ἀγαθός , ὥσπερ ὁ ὁ Ἀκραγαντῖνος σοφός φίλιος ἀτελής κόρση συνάγω πρός ὁ ἐντέλεια · ἀλλά ἐγώ .. , «« ἐλπίς ἀπολύω παντάπασι · καί ἐπί ὁ σκῆπτρον ὁ Ζεύς ἀετός πεζεύω , φεῦ ! καί ὁ ἰλύς ἐνίσχω , καί ὁ μετά βάτραχος βοή ἀνέχω . ὁ γε καί δεινός οἴομαι , καί ὁ καιρός ὁ αὐτός τυγχάνω ἀνάξιος , εἰμί μή πᾶς ἐν Τρυφώ [ ἐντρυφάω ] ἐπί ὁ σφέτερος ὁ Ζεύς ὄρνις , ἐπιβαίνω τε ἐπί ὁ οὗτος νῶτον πολέω καί διλσιρ δῖος ἀνάμεστος · καί ἐπιβαίνω βοῦς δύσηχος μέν τίς καί ἀναρμόδιος . καί τίς γάρ ἢ τελματώδης Ψυχή ἐπάξιος ; ἔοικα γοῦν ἀείδω παιάν τις ἐπινίκιος · ὁ δέ οὔπω μέν ἵημι ὁ ῥάμφος , οὔτ´ αὐτός ὄνυξ ἀκωκή ἀμβλύνω , ἀλ ἔτι σπαράσσω καί ἀποκνίζω σάρξ ἔχω , μείζων δέ ὕβρις τίθημι ἑαυτοῦ ὁ ἐπιστροφή καί ἄμυνα ὁ ἐκεῖνος ὕβρις , πρός ὁ ὁ ἥλιος μόνος ἀκτίς ὁράω ἀτενής , καί ἔντρανος , καί οἷος αὐτός ὁ ῥφθαλμοῖς ὥσπερ ὁ φύσις ἁρμόζω · καί ἔοικα γε , εἰμί τίς ποτός οὐτος ὁ ἥλιος , ὁ μάρτυς ποιέω ὁ πάθος , καί ὁ αὐτός ποιέω , οὗτος εἰμί αὐτός δυσωπέω , καί νεμεσητός δείκνυμι ὁ τοιοῦτος τοιοῦτος παίζω . εἶτα , ἵημι πρός ὁ ἥλιος οὗτος καθαρός ἀκτίς , ὅς αὐτός γε ὁσημέραι φωτίζω , καί φωτίζω ὅς ἀετιδεύς ἀπογεννάω , φιλόσοφος ἄνθρωπος καί χαρίεις , ὁ οὗτος ὑβρίζω ἀετός μάτην ποθέω ὁ μεθ´ σύ διάγω τίνω μακάριος , ἔνθα μάλ αἴθρη πετάννυμι , καί ἀνέφελοἐκσπασθεῖσα ὁ πηλός καί ὁ τέλμα . οὐ , ἔγωγε