cogPG.PG126 407
ἀλλὰ φανεροῦσθαι καὶ ἐκπομπεύεσθαι . Εἰδὲ μὴ . ὡδῖνες ἤξουσι , τουτέστι . τελειότερον τὸ κακὴν ἔγοσι καὶ τὸ σπέρμα τῆς ἀδικίας , ὃ ἐνέκρυψέ τις ἑαυτῶ , τελεσφορηθήσεται , καὶ λεχθήσεται ἐπ´ αὐτῷ · ἱδοὺ ὼδίνησεν ἀδικίαν , συνέλαβε πόνον , καὶ ἔτεκεν τὰνομίαν . Ὅτε δὲ συντρίβονται τὰ πονηρὰ ἡμῶν τέκνα , ἣτοι τὰ διανοήματα καὶ τὰ ἔργα ὑπὸ τοῦ φιλανθρώπου ἡμῶν Πατρὸς , ὡς σκεύη κεραμέως πήλινα καὶ γεώδη , ἵνα γένωνται σκεύη τῆς μεγάλης οἴκίας τῆς Ἐκκλησίας ἄξια , κατηρτισμένα εἰς τιμὴν καὶ εὔχρηστα τῷ Δεσπότῃ · τότε δὴ φαίνεται ἡ ἀδικία , οὐκ ἔχουσα ὑπόστασίν τινα καὶ εὔλογον αἰτίαν · κἂν μυριάκις σπεύδωμεν συγκρύπτειν αὐτὴν , ἀλλ´ ὁ λόγος ἐλέγχει αὐτὴν ἀνεύλογον καὶ ἀνυπόστα τον . Ἐκ χειρὸς ἄδου ῥύσομαι αὐτοὺς , καὶ ἑκ θανάτου λυτράσομαι αὐτούς . Ἐπειδὴ ἱκανῶς τὰ λυπηρὰ προεῖπε , νῦν ἐπὶ τὴν συνήθη χρηστότητα ἀνατρέχει , καὶ φησιν , ὅτι Ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας ἐπάξω αὐτούς . Τὴν γὰρ αἰχμαλωσίαν καὶ ἅδην καὶ θάνα τον καλεῖ . Ταῦτα δὲ τυπικῶς μὲν τότε συνέβη κατὰ τὴν ἐκ Βαβυλῶνος ἐπάνοδον · τὸ δὲ ἑντελέστερον καὶ ἀληθέστερον πέρας ἐδέξατο μετὰ τὴν τοῦ Σοπῆς ρος ἀνάστασιν . Τῆς γὰρ ἀπαρχῆς ἡμῶν ἀναστησάσης , πάντες ἡμεῖς τῆς ἀναστάσεως τὴν χάριν καὶ τὴν ἐλπίδα δεδέγμεθα · ὥσπερ καὶ ἡ παρὰ τῷ Ἰε ζεκιὴλ τῶν ὀστῶν ἀναβίωσις , καὶ τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἐπάνοδον ἐδήλου , καὶ τὴν κοινὴν πάντων ἀνάστασιν Τὰ γὰρ παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις τότε γεγενημένα τύποι ἦσαν τῆς περὶ πάντας τοῦ Θεοῦ οἰκονομίας . Ἐλυτρώσατο μὲν οὖν ἐκ χειρὸς Ἅδου τὰς ψυχάς · αὐται γὰρ , ἐν τῷ ἅδῃ , οὐκ ἐν τῷ θανάτῳ · ἀθάνατοι γάρ · ἐν δὲ θανάτῳ τὰ σώματα · αὐτὰ γὰρ τὰ θνητά . Καὶ πᾶς ἁμαρτάνων ἐν τῷ Ἅδῃ ἐστὶν , καθὸ ἡ ψυχὴ αὐ-ν ποῦ ἀειδὴς γινομένη , τὸ οἰκεῖον εἶδος αὐτῇ καὶ τὸ κατ´ εἰκόνα ἀπόλλυσιν · ἐν δὲ τῷ θανάτῳ , καθὸ τὸ τῆς ἁμαρτίας ἔργα ἔγκοπα καὶ θανατώδη εἰσί . Καὶ ἐκ τῶν Ἰουδαίων δὲ τοὺς πιστεύοντας τῷ Χριστῷ ἐῤῥύσατο τοῦ τε ἄδου τοῦ ψυχικοῦ , καὶ τοῦ ἐκ τῶν Ῥωμαίων θανάτου . Διὰ γὰρ τοὺς ἐκλεκτοὺς , φησί , κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι . Ποῦ ἡ δίκη σου , θάνατε ; ποῦ τὸ κέντρον , ἄδη . Οἷόν τινας ἐπινικίους παιᾶνας καὶ ὕμνους ταῦτα ἀνακρούεται · Ποῦ ἢ δίκη σου . θάνατε , ουτέστι , Τὸ δίκαιον ὃ εἶχες κατὰ τῶν ὑπὸ σὲ τέως ὄντων . Ποῦ τὸ κέντρον , δι´ οὗ ἀπέκτενες , οὓς κατέπινες ; Εἶχε μὲν δίκαιον κατὰ τῶν αἰχμαλωτισθέτων Ἰσραηλιτῶν τὴν ἁμαρτίαν , ἥτις καὶ κέντροι ἦν αὐτοῦ · εἶχε δὲ καὶ κατὰ πάσης ἀνθρωπότητος τὴν αὐτὴν ταύτην . Καὶ γὰρ ᾗ ἂν ὥρᾳ φάγητε . φησί , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε . Δικαίως οὖν τολ παραβαίνοντας εἶχεν ὁ θάνατος . Ἀλλὰ τούς τ´´ Ἰσραηλίτας ἐλυτρώσατό τε , ὑπερβάς τὰς ἀνομο .
Lemmas: ἀλλά φανερόω καί ἐκπομπεύω . ἀνάκλεις μή . ὠδίς ἥκω , τουτέστι . τέλειος ὁ κακός ἔγοσι καί ὁ σπέρμα ὁ ἀδικία , ὅς ἐγκρύπτω τις ἑαυτοῦ , τελεσφορέω , καί λέγω ἐπι αὐτός · ἰδού δινέω ἀδικία , συλλαμβάνω πόνος , καί τίκτω τανοεις . ὅτε δέ συντρίβω ὁ πονηρός ἐγώ τέκνον , ἤτοι ὁ διανόημα καί ὁ ἔργον ὑπό ὁ φιλάνθρωπον ἐγώ πατήρ , ὡς σκεῦος κεραμεύς πήλινος καί γεώδης , ἵνα γίγνομαι σκεῦος ὁ μέγας οἰκίον ὁ ἐκκλησία ἄξιος , καταρτίζω εἰς τιμή καί εὔχρηστος ὁ δεσπότης · τότε δή φαίνω ὁ ἀδικία , οὐ ἔχω ὑπόστασις τις καί εὔλογος αἴτιος · κἀν μυριάκις σπεύδω συγκρύπτω αὐτός , ἀλ ὁ λόγος ἔλεγχος αὐτός ἀνεύλογος καί ἀνυφίστημι ὁ . ἐκ χείρ ἀείδω ῥύομαι αὐτός , καί ἐκ θάνατος λυτρασομης αὐτός . ἐπεί ἱκανῶς ὁ λυπηρός προεῖπον , νῦν ἐπί ὁ συνήθης χρηστότης ἀνατρέχω , καί φημί , ὅτι ἐκ ὁ αἰχμαλωσία ἐπάγω αὐτός . ὁ γάρ αἰχμαλωσία καί ἅδην καί Θάνα ὁ καλέω . οὗτος δέ τυπικός μέν τότε συμβαίνω κατά ὁ ἐκ Βαβυλών ἐπάνοδος · ὁ δέ ἑντελής καί ἀληθής πέρας δέχομαι μετά ὁ ὁ Σόπης ρος ἀνάστασις . ὁ γάρ ἀπαρχῆς ἐγώ ἀνίστημι , πᾶς ἐγώ ὁ ἀνάστασις ὁ χάρις καί ὁ ἐλπίς δέχομαι · ὥσπερ καί ὁ παρά ὁ εἶμι ζεκιὴλ ὁ ὀστέον ἀναβίωσις , καί ὁ Ἰσραήλ ὁ ἐπάνοδος δηλόω , καί ὁ κοινός πᾶς ἀνάστασις ὁ γάρ παρά ὁ Ἰουδαῖος τότε γίγνομαι τύπος εἰμί ὁ περί πᾶς ὁ Θεός οἰκονομία . λυτρόω μέν οὖν ἐκ χείρ ἅδος ὁ Ψυχή · αὐτός γάρ , ἐν ὁ ἁνδάνω , οὐ ἐν ὁ θάνατος · ἀθάνατος γάρ · ἐν δέ θάνατος ὁ σῶμα · αὐτός γάρ ὁ θνητός . καί πᾶς ἁμαρτάνω ἐν ὁ Ἅδης εἰμί , καθό ὁ ψυχή Άυν ποῦ ἀειδής γίγνομαι , ὁ οἰκέω εἶδος αὐτός καί ὁ κατ´ εἰκών ἀπόλλυμι · ἐν δέ ὁ θάνατος , καθό ὁ ὁ ἁμαρτία ἔργον ἐγκοπή καί θανατώδης εἰμί . καί ἐκ ὁ Ἰουδαῖος δέ ὁ πιστεύω ὁ Χριστός ῥύομαι ὁ τε ἀείδω ὁ ψυχικός , καί ὁ ἐκ ὁ Ῥωμαῖος θάνατος . Ζεύς γάρ ὁ ἐκλεκτός , φημί , κολοβόω ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος . πός ὁ δίκη σύ , θάνατος ; ποῦ ὁ κέντρον , ἀείδω . οἷος τις ἐπινίκιος παιάν καί ὕμνος οὗτος ἀνακρούω · πός ἢ δίκη σύ . θάνατος , ουτέστι , ὁ Δίκαιος ὅς ἔχω κατά ὁ ὑπό σύ τέως εἰμί . πός ὁ κέντρον , δις ὅς ἀποκτείνω , ὅς καταπίνω ; ἔχω μέν Δίκαιος κατά ὁ αἰχμαλωτίζω Ἰσραηλίτης ὁ ἁμαρτία , ὅστις καί κεντρόω εἰμί αὐτός · ἔχω δέ καί κατά πᾶς ἀνθρωπότης ὁ αὐτός οὗτος . καί γάρ ὅς εἄν ὥρα ἐσθίω . φημί , θάνατος ἀποθνῄσκω . δίκαιος οὖν τολ παραβαίνω ἔχω ὁ θάνατος . ἀλλά ὁ τ Ἰσραηλίτης λυτρόω τε , ὑπερβαίνω ὁ άνομος .