cogPG.PG126 447
Ἐν · τῶ ταραχθῆναι τὴν . ψῶχήν´ μου ἐν ὀργᾷ , ὄιῖπους μὴ ηρθήο . Τὸ πρόσωπον τῆς ἀνθρωπότητος ὑποδὺς ὁ προφήτης φησίν · Ὅτε ταραχθῇ ψυχὴ ἀνθρώπου ἀπὸ σῆς ὀργῆς , κολαζομένου ὑπὸ σοῦ , τότε πάλιν τοῦ ἐλέους μιμνήσκη · ὥσπερ οὖν καὶ τοὺς Ἰσραηλίτας παραδοθέντας τοῖς Βαβυλωνίοις πόλν ἠλέησας . Ἀλλὰ καὶ ἡ φύσις ἡ ἀνθρωπίνη ταραχὴν ἔπαθεν , ὀργισθέντος αὐτῇ τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν παρακοὴν , καὶ θνητὴ γέγονεν , ὡς καὶ ὁ Δαβίδ φησιν · Ἀποστρέψαντος δέ σου τὸ πρόσωπον ταραχθήΦονται , καὶ εἰς τὸν χῶν αὐτων ἐπιστρόψοοισῳ . Ἀλλὰ πάλιν ἠλέησας αὐτὴν , καὶ ἄφθαρτον ἐν σοὶ καὶ ἀθάνατον ἔδειξας , ὡς ὁ αὐτὸς πάλιν λέγει · Ἐξαποστελεῖς τὸ Ενεῆμί σου καὶ κτισθήσονται , καὶ ἀνακαινιεῖς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς . Ὁ Θεὸς ἀπὸ Θαιμὰν ἣξει , καὶ ὁ ἄγιος ἐξ ἄρους κάτασκίου δασέος . Τὸ , Θαῄμὰ , οἱ μὲν νό ον . οἱ δὲ Αίβα ἡρμήνευσαν . Προθεσπίζει δὲ ὁ προφήτης , ὅτι ἐκ Βηθλεέμ ἐλεύσεται ὁ Χριστὸς , ἥτις πρὸς τὸ νότιον καὶ Λιβυκὸν μέρος τῆς Ἱερουσαλὴμ διάκεισαι . ὄρος δὲ κατάσκιον τὴν Ἱερουσαλὴμ αὐτὴν καλεῖ · δασὺ μὲν , ὡς παντοδαποῖς θείοις χαρίσμασι καὶ ἀρεταῖς τῶν ἐν αὐτῇ ἁγίων κομῶσαν · κατάσκιον δὲ , ὡς τῆς νεφέλης καὶ τῆς θείας χάριτος ἐπισκιαζούσης ἐν αὐτῇ , καὶ ὡς ἐν σκέπῃ τοῦ οὐρανοῦ αὐλιζόμενον . Καὶ ἡ Θεοτόκος δέ , ὄρος δασὺ , ὡς μὴ σιδήρου ἀναβάντος ἐπ´ αὐτὴν , λογισμοῦΐὸν ῥυπαρὸν ἔχοντος , μηδὲ χειρὸς ἀνθρωπίνης πράξεως , ἵνα τέμη τὴν παρθενίαν αὐτῆς · κατάσκιον δὲ , διότι τό τε ἅγιον ΙΗνεῦμα ἐπῆλθεν ἐπ´ αὐτὴν , καὶ δύναμις . Ἐκάλυύεν οὐρανοὺς ἡ ἀρετὴ αὐτοῦ , καὶ τὴς ἀνέσεως αὐτοῦ πλήρης ἡ γῆ . Εἰ καὶ γέγενε , φησὶν , ἄνθρωπος ὁ Μονογενὴς , καὶ κατὰ τοῦτο τῶν ἀγγέλων ἠλαττῶσθαι δοκεῖ · ἀλλ´ οὖν ἡ ἀρετὴ αὐτοῦ , τουτέστιν ἡ δόξα , καὶ ἡ σεβασμιότης ἐπέκεινά ἐστι των οὐρανῶν , τουτέστι τῶν ἐν οὐρανοῖς ἀγγελων . ΠΙρὸς τίνα γάρ τούτων εἶπεν · λίός μου εἶ σὺ , κάθον ἐκ δεξιῶν μου , ἢ ὅτι λαμπρότερός ἐστι καὶ τοῦ οὐρανίου φωτός ; Ἀλλὰ καὶ πᾶσα ἡ γῆ τότε μᾶλλον ἐπέγνωσαν αὐτὸν Κύριον καὶ Δεσπότην , ἕτε ἐσαρκώθη , καὶ αἰνεῖ αὐτὸν ὡς μονογενῆ καὶ ὁμοούσιον Υἱὸν τνῦ Πατρός . Ἀλλὰ καὶ δτε μετὰ
Lemmas: ἐν · ὁ ταράσσω ὁ . ψήχω ἐγώ ἐν ὀργάω , οιιπος μή ἀράομαι . ὁ πρόσωπον ὁ ἀνθρωπότης ὑποδύω ὁ προφήτης φημί · ὅτε ταράσσω ψυχή ἄνθρωπος ἀπό σός ὀργή , κολάζω ὑπό σύ , τότε πάλιν ὁ ἔλεος μιμνήσκω · ὥσπερ οὖν καί ὁ Ἰσραηλίτης παραδίδωμι ὁ Βαβυλώνιος πολύς ἐλεέω . ἀλλά καί ὁ φύσις ὁ ἀνθρώπινος ταραχή πάσχω , ὀργίζω αὐτός ὁ Θεός διά ὁ παρακοή , καί θνητός γίγνομαι , ὡς καί ὁ Δαβίδ φημί · ἀποστρέφω δέ σύ ὁ πρόσωπον ταραχθηφοντ , καί εἰς ὁ χόω αὐτῖς ἐπιστρέφω . ἀλλά πάλιν ἐλεέω αὐτός , καί ἄφθαρτος ἐν σύ καί ἀθάνατος δείκνυμι , ὡς ὁ αὐτός πάλιν λέγω · ἐξαποστέλλω ὁ Ενεῆμί σύ καί κτίζω , καί ἀνακαινίζω ὁ πρόσωπον ὁ γῆ . ὁ θεός ἀπό Θαιμάν ἥκω , καί ὁ ἅγιος ἐκ ἄρους κατάσκιος δασύς . ὁ , θάημα , ὁ μέν νόος εἰμί . ὁ δέ Αίβα ἑρμηνεύω . προθεσπίζω δέ ὁ προφήτης , ὅτι ἐκ Βηθλεέμ ἔρχομαι ὁ Χριστός , ὅστις πρός ὁ Νότιον καί Λιβυκός μέρος ὁ Ἱεροσόλυμα διάκειμαι . ὄρος δέ κατάσκιος ὁ Ἱεροσόλυμα αὐτός καλέω · δασύς μέν , ὡς παντοδαπός θεῖον χάρισμα καί ἀρετή ὁ ἐν αὐτός ἅγιος κομάω · κατάσκιος δέ , ὡς ὁ νεφέλη καί ὁ θεῖος χάρις ἐπισκιάζω ἐν αὐτός , καί ὡς ἐν σκέπη ὁ οὐρανός αὐλίζομαι . καί ὁ Θεοτόκος δέ , ὄρος δασύς , ὡς μή σίδηρος ἀναβαίνω ἐπι αὐτός , λογισμός ῥυπαρός ἔχω , μηδέ χείρ ἀνθρώπινος πρᾶξις , ἵνα τέμνω ὁ παρθενίας αὐτός · κατάσκιος δέ , διότι ὁ τε ἅγιος ΙΗνεῦμα ἐπέρχομαι ἐπι αὐτός , καί δύναμις . εκαλυυω οὐρανός ὁ ἀρετή αὐτός , καί σής ἄνεσις αὐτός πλήρης ὁ γῆ . εἰμί καί γίγνομαι , φημί , ἄνθρωπος ὁ Μονογενής , καί κατά οὗτος ὁ ἄγγελος ἐλασσόω δοκέω · ἀλ οὖν ὁ ἀρετή αὐτός , τουτέστιν ὁ δόξα , καί ὁ σεβασμιότης ἐπέκεινα εἰμί ὁ οὐρανός , τουτέστι ὁ ἐν οὐρανός ἄγγελος . πίρος τίς γάρ οὗτος εἶπον · λίς ἐγώ εἰμί σύ , κάθω ἐκ δεξιός ἐγώ , ἢ ὅτι λαμπρός εἰμί καί ὁ οὐράνιος φάος ; ἀλλά καί πᾶς ὁ γῆ τότε μᾶλλον ἐπιγιγνώσκω αὐτός κύριος καί δεσπότης , ἵημι σαρκόω , καί αἰνέω αὐτός ὡς μονογενής καί ὁμοούσιος υἱός τῦ πατήρ . ἀλλά καί δ μετά