cogPG.PG126 155
μὲν γὰρ ἐδει σφοδροτέρας καταδρομῆς ἐνταῦθ´ ὁ Ὡδυσσεύς · ἐν οἷς δὲ μικρὸν ὑφιέναι τοῦ τόνου . ἐνταῦθά σοι ὁ Μενέλαος . Εἰτα τί ; Αἰσχύνην οὐ μικρὰν προσοφλήσαντες , καὶ γνόντες ὡς αὐτοὺς ἡ τοῦ ἀπατᾶν ἐπιθυμία ἡπάτησε , τὰ προσωπεῖα διασχόντες ἀπογυμνοῦσι τὰ πρόσωπα , καὶ ὡμολόγησαν ὡς διψοῦσι τῆς εἰρήνης , πόῤόωθέν σοι τοῦ πυρὸς ἀπολαύσαντες · καὶ οἱ πρότερον αἴματι μόλις διακρινόμενοι , γράμμασι καὶ συνθήκαις τὰ καθ´ αὐτοὺς ἐνεπίστευσαν . Οὕτως ἅμα[ρα ] συγνωρεῖ καὶ φιλόνεικος Βάρβαρος τῷ τῆς ἀρετῆς ὑπερέχοντι , καὶ νικᾷ θυριώδη φύσιν βασιλικὴ θειότης . εʹ . Ὡ λευκῆς ἐκείνης ἡμέρας , ἐν ᾖ χρόνιοι δὴ μάλα χρόνιοι τρόπαιον εἰρηνικὸν ἀνεστήσαμεν ! ὤ βασι . λέως χειρῶν ἐργασαμένων τὴν νίκην πρὶν ἐνεργῆσαι τὸν πόλεμον ! ὢ καιρῶν εὐδαιμόνων καθ´ οὓς τὴν εἰρήνην δεδώκαμεν , οὐκ ἐλάβομεν . Εἰ τις οὖν ἐπιθυμεῖ , νίκην ἀκμητὶ γενομένην ἐναγκαλίσασθαι . ἐμφορείσθω τῶν παιδικῶν τοῦ βασιλέως . Καίτοι κἂν εἰ κινδύνοις , καὶ στρατοῦ πόνῳ , καὶ ῥείθροις αἰμάτων ἐστεφανώσω τὸν πόλεμον , μέγα τ´ ἂν ἦν τὸ ἔργον , καὶ πολλῶν γλώσσας ἐχάλκευεν μᾶς τὸν ἔπαινον Νῦν δὲ πολλῷ πλεῖον τοῦ θαύματος τῷ ἔργῳ περίεστιν , ὅτι μηδὲ τὴν χεῖρα ἀνέμειναν οἱ πολέμιοι , ἀλλ´ ἑαυτῶν καταγνόντες , δικαίαν ψῆφον ἐξήνε γκαν · καὶ τοῦτό γε μόνον ἐκεῖνοι , οὐ Βάρβαροι , οὐδὲ Σκῦθαι , ὅτι πρὸ τῆς βλάβης , τοῦ κρείττονος ᾔσθοντο . Ἄλλος μὲν οὖν οὐδ´ ἂν τὴν τοῦ ἔθνους πρεσβείαν ἐδέξατο , ἀλλ´ ἀτενέστερος ἐφάνη τοῦ δέοντος . καὶ τὴν ὀφρὺν τοῦ καιροῦ ὑψηλοτέραν ἀνέτεινε , καὶ οὐ πρότερον τῆς δίκης ἐπαύ σατο πρὶν αἴμασι Σκυθικοῖς εὐωχῆσαι τοῦ θυμοῦ τὸ θηρίον . Σοὶ δὲ καὶ τοῦτο καινότατον , ὅτι μὴ τοῖς κειμένοις ἐπανέβης , μηδὲ τοὺς ἱκέτας ἀπώθησας · ἀλλ´ ὥσπερ ὅτε φρυαττομένους εἶδες , καὶ νεῦρον σιδηροῦν δεικνύντας τὸν τράχηλον , ἀντεπεδείκνυσο τὸ ἀνένδοτον · οὕτως ὅτε συστελλομένους εὖρες , καὶ καθαιροῦντας τὸ φρύαγμα , τὴν τύχην ἠλέησας , καὶ τὸ , ἄηδέν ἄγαν , ἐν τοῖς ἔργοις ἐπῄνεσας · τότε τοῦ σοφοῦ βασιλέως εὖ ἔχειν νομίσας , Μὴ γίνου δίκαιος πολὺ , παγκάλως φιλοσοφήσαντος , οὐχ ὅσον ἐκείνοις ἔδει παθεῖν ἐπήγαγες , ἀλλ´ ὅσον σοὶ προσῆκε ποιεῖν , ἐπ´ ἐκείνους ἔδειξας . Οὐδὲ γὰρ οὔτε βασιλικὸν , οὔτε θεῖον τὸ τιμωρίας ἐμπίμπλασθαι ἀλλ´ ἐριννυῶδες καὶ δαιμονιῶδες , καὶ πονηραῖς ἀφωρισμένον καὶ φύσεσι καὶ δυνάμεσιν . Οὐ γὰρ ἀκούεις καὶ τῶν Λογίων , ὅτι Θλψις δι´ ἀγγέλων πονηρῶν ἀποστέλλεται ; καὶ Θεὸς δὲ αὐτὸς φύ ρέλρι τὸν Αάνατον τρῦ ἀσεβρῶς . οὐδὲ τῆ ἀπωλεία τῶν ζώντων τέρπεται ; Δαβίδ μοι ταῦτα καὶ Ἰεζεκιὴλ καὶ Σολομῶν ἐμαρτύρησαν . Οὔκουν οὐδ´ αὐτὸς , ἀ Θεοῦ μὲν ὕπαρχος , ἡμέτερος δὲ βασιλεὺς , τὴν χολὴν τοῖς Σκύθαις ἐπέχυσας , ἀλλὰ καὶ ὄιξιὰν ἐπιβέβληκας , καὶ σπονδὰς ζητοῦσι προσδέδωκας , καὶ τῇ Ῥωμαίων βασιλείᾳ πολλὰς πόλεις ὡς μητρὶ θυνατέρας αἰχμαλωτισθείσας ἀπέδωκας . Καὶ νῦν γεωργὸς εὐονείρους ὕπνους ὑπνώττει διὰ τὴν σὴν ὑπὲρ ἡμῶν ἀγρυπνίαν , καὶ οὐ φαντάζεται , ποτὲ μὲν διώκοντα , ποτὲ δὲ κατέχοντα , καὶ ἄρτι μὲν δεσμοῦντα , ἄρτι δὲ
Lemmas: μέν γάρ ἐσθίω σφοδρός καταδρομή ἐντείνω ὁ Ὡδυσσεύς · ἐν ὅς δέ μικρός ὑφίημι ὁ τόνος . ἐνταῦθα σύ ὁ Μενέλαος . εἶτα τίς ; αἰσχύνη οὖον μικρός προσοφλήσαντες , καί γιγνώσκω ὡς αὐτός ὁ ὁ ἀπατάω ἐπιθυμία ἀπατάω , ὁ προσωπεῖον διέχω ἀπογυμνόω ὁ πρόσωπον , καί ὁμολογέω ὡς διψάω ὁ εἰρήνη , πόθων σύ ὁ πυρός ἀπολαύω · καί ὁ πρότερος αἷμα μόλις διακρίνω , γράμμα καί συνθήκη ὁ καθ´ αὐτός ἐμπιστεύω . οὕτως ἅμα[ρα ] συγνωρεῖ καί Φιλόνεικος Βάρβαρος ὁ ὁ ἀρετή ὑπερέχω , καί νικάω θυριώδη φύσις βασιλικός θεότης . εἰ . εἰμί λευκός ἐκεῖνος ἡμέρα , ἐν εἰμί χρόνιος δή μάλα χρόνιος τρόπαιον εἰρηνικός ἀνίστημι ! ὦ βάσις . Λέως χείρ ἐργάζομαι ὁ Νίκη πρίν ἐνεργέω ὁ πόλεμος ! ὦ καιρός εὐδαίμων καθ´ ὅς ὁ εἰρήνη δίδωμι , οὐ λαμβάνω . εἰμί τις οὖν ἐπιθυμέω , Νίκη ἀκμητεί γίγνομαι ἐναγκαλίζομαι . ἐμφορέω ὁ παιδικός ὁ βασιλεύς . καίτοι κἀν εἰμί κίνδυνος , καί στρατός πόνος , καί ῥεῖθρον αἷμα στεφανόω ὁ πόλεμος , μέγας τ εἄν εἰμί ὁ ἔργον , καί πολύς γλῶσσα χαλκεύω μᾶς ὁ ἔπαινος νῦν δέ πολύς πλείων ὁ θαῦμα ὁ ἔργον περίειμι , ὅτι μηδέ ὁ χείρ ἀναμένω ὁ πολέμιος , ἀλ ἑαυτοῦ καταγιγνώσκω , Δίκαιος ψῆφος ξαίνω Γκαν · καί οὗτος γε μόνος ἐκεῖνος , οὖον βάρβαρος , οὐδέ Σκύθης , ὅτι πρό ὁ βλάβη , ὁ ἀγαθός αἰσθάνομαι . ἄλλος μέν οὖν οὐδός εἄν ὁ ὁ ἔθνος πρεσβεία δέχομαι , ἀλ ἀτενής φαίνω ὁ δήω . καί ὁ ὀφρύς ὁ καιρός ὑψηλός ἀνατείνω , καί οὖον πρότερος ὁ δίκη ἐπαύω Σάτο πρίν αἷμα Σκυθικός εὐωχέω ὁ θυμός ὁ θηρίον . σοί δέ καί οὗτος καινός , ὅτι μή ὁ κεῖμαι ἐπαναβαίνω , μηδέ ὁ ἱκέτης ἀπωθέω · ἀλ ὥσπερ ὅτε φρυάσσω ὁράω , καί νεῦρον Σιδηροῦς δείκνυμι ὁ τράχηλος , ἀντεπιδείκνυμι ὁ ἀνένδοτος · οὕτως ὅτε συστέλλω εὖρος , καί καθαιρέω ὁ φρύαγμα , ὁ Τύχη ἐλεέω , καί ὁ , ἀηδώ ἄγαν , ἐν ὁ ἔργον ἐπαινέω · τότε ὁ σοφός βασιλεύς εὕω ἔχω νομίζω , μή γίγνομαι δίκαιος πολύς , πάγκαλος φιλοσοφέω , οὐ ὅσος ἐκεῖνος ἐσθίω πάσχω ἐπάγω , ἀλ ὅσος σύ προσήκω ποιέω , ἐπι ἐκεῖνος δείκνυμι . οὐδέ γάρ οὔτε βασιλικός , οὔτε θέω ὁ τιμωρία ἐμπίμπλημι ἀλ εριννυωδη καί δαιμονιώδης , καί πονηρός ἀφορίζω καί φύσις καί δύναμις . οὖον γάρ ἀκούω καί ὁ Λόγιος , ὅτι Θλψις δις ἄγγελος πονηρός ἀποστέλλω ; καί θεός δέ αὐτός φύω ρέλι ὁ Αάνατον τρυς ἀσεβρῶς . οὐδέ τῆ ἀπώλεια ὁ ζῶ τέρπω ; Δαβίδ ἐγώ οὗτος καί Ἰεζεκιήλ καί Σολομών μαρτυρέω . οὔκουν οὐδός αὐτός , ὅς Θεός μέν ὕπαρχος , ἡμέτερος δέ βασιλεύς , ὁ χολή ὁ Σκύθης ἐπιχέω , ἀλλά καί ὄξις ἐπιβάλλω , καί σπονδή ζητέω προσδίδωμι , καί ὁ Ῥωμαῖος βασίλεια πολύς πόλις ὡς μήτηρ θυνατέρας αἰχμαλωτίζω ἀποδίδωμι . καί νῦν γεωργός εὐόνειρος ὕπνος ὑπνώττω διά ὁ σός ὑπέρ ἐγώ ἀγρυπνία , καί οὖον φαντάζω , ποτέ μέν διώκω , ποτέ δέ κατέχω , καί ἄρτι μέν δεσμέω , ἄρτι δέ