cogPG.PG125 648
διὰ τῶν ὑδάτων γινομένης[γεν . , ἀνάγκη πᾶσα , φησὶ , τὴν τῶν ἀσεβῶν φθορὰν διὰ πυρὸς γενέσθαι . « Ὅτι οὐρανοὶ ἦσαν ἕκπαλαι , καὶ ἢ γῆ ἐξ ὕδατος καὶ δι´ ὕδατος συνεστῶσα τῷ τοῦ Θεοῦ λόγῳ.»-Ἐξ ὕδατος » μὲν , ὡς ἐξ ὑλικοῦ αἰτίου · « δι´ ὕδατος . » δέ , κῆλσνὰ τελικοῦ . Ὕδωρ γὰρ τὸ συνέχον τὴν γῆν , τὸν χοῦν ἕτι κόλλασυσφίγγων [ Υγον]αὐτῆς , καὶ ὑπόστασιν παρέχων [ χον]ὐτῇ . Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο , ἀνάγκη ποὺς χοῦν διαλύεσθαι καὶ ἀεροῦσθαι . Ἐπιφυήσεται δέ τις ἡμῖν ἴσως φλυαρῶν . Τί δήποτε ὁ Θεὸς τὸν κόσμον τὸν ὁρώμενον ὑποστήσας , οὐχὶ ἐξ ἀρχῆς ἑδραῖον εἰργάσατο , ἐξ οὗ καὶ πρὸς τὸ εὐθὲς ἐπανάγεσθαι χρεία , τὸ μὲν ἐπὶ Νῶε διὰ τοῦ κατακλυσμοῦ . ἐν δὲ τῇ συντελείᾳ διὰ πυρὸς , ὡς νῦν φησι Πέτρος ; Πρὸς ὃν ἐροῦμεν , ὡς τὸ μὲν ἀμετάβλητον , οὐχ οἷόν τε αὐτὸν σχεῖν Πῶς γὰρ , ὃς ἐκ μεταβολῆς εἴληχε τὸ εἶναι ; Ἐκ γὰρ τοῦ μὴ εἶναι εἰς τὸ εἶναι προήχθη · ὅπερ οὐκ ἂν ἔμφρων τις μὴ ἀλλοίωσιν ἐρεῖ . Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀλλοίωσις ἐπὶ τὸ χείριστον προέβη τοῖς χείροσι συμφυρεῖσα , ἀναγκαίως ὁ τούτου δημιουργὸς ἐπὶ τὸ κρεῖττον ἐπανάγων , ἐπὶ μὲν τοῦ Νῶε τὴν κάθαρσιν δι´ ὕδατος ἐποιήσατο , ἐν δὲ τῇ συντελείᾳ διὰ πυρὸς . Ἐπὶ [ ὲπεὶ ] καὶ ἡμεῖς οἰώθαμεν τὰς ὕλας ἀναχωνεύειν πυρὸ , οὐχ ἵνα ἀνυπαρξίαν αὐταῖς δῶμεν , ἀλλ´ ἵνα τὸ καθαρὸν καὶ εἰλικρινές χαρισώμεθα ·· καὶ τοῦτο οὐκ ὰν τις ἀπιστήσῃ . Ὡσαύτως δὴ καὶ τὸν Θεὸν διὰ πυρὸς ἐν τῇ συντελείᾳ ἐπαγγειλάμενος ποιεῖν · τὰ γὰρ περιττὰ φθείρει , καὶ μηδὲν πρὸς ἀνθρωπίνην σύστασιν συντελοῦντα´ οἷον φυτὰ , κτήνη , χλόην . Ταῦτα αῶν φθαρεῖται τὰ περιττὰ πρὸς τὴν ἄφυαρτον ζωήν . Ἐιεὶ οὖν οὕτω ταῦτα , ματαίως φλυαροῦσιν οἱ τὸν ὁρώμενον τοῦτον κόσμον ζητοῦντες μὴ ἄφθαρτον ἐξ ἀρχῆς γενέτθαι . Εἰ τοῦτο , καὶ ἐπὶ τῆς νοερᾶς οὐ σιώσεως λογισθῆναι οἰηθείη , ἐπεὶ αὐτὴ ἐξ οὐκ ὄντων προήχθη , ἀλλ´ οὕπω συνιεὶς ὡς ἡ ἁπλότης ἐκείνῃ περιποιεῖ τὸ ἀνώλεθρον καὶ τὸ ἐγγὺς τῆς μακαρίας τετάλθαι τῇ ὑπάρξει καὶ θείας φύΟεως . « Δι´ ὧν ὁ τότε κόσμος ὕδατι κατακλυθεις [ ίσσθεὶς ] ἀπώλετο . » Διὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς · τῆς μεν τὸ ὕδωρ ἐπικλυσάοης , τοῦ οὐρανοῦ δὲ τοὺς καταῤῥάκτας ἐπαφέντο , τὸ ὕδωρ τῇ γῇ . Τὸ δὲ , « Ἀπώλετο , » μὴ πρὸς πάντα τὸν κόσμον νόει , ἀλλὰ πρὸς μόνα τὰ ζῶα , ἃ τὸν σύμπαντα κόσμον οἰονε , εἰδοποιεῖ . Ἔρημος γὰρ τούτων γενόμενος οὐδὲ κόσμος ἂν εἴη . « Οἱ δὲ νῦν οὐρανοὶ , καὶ ἡ γῆ , τῷ αὐτοῦ λόγω πεθησαυριαμένοι εἰσὶ πυρὶ τηρούμενοι εἰς ἡμέραν κρίαεις καὶ ἀπωλείας τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων . » Τὸ διὰ τοῦ πυρὸς γενέσθαι τὴν τοῦδε τοῦ παντὸς φθορὰν , οὐ μόνον Χριστιανοῖς , ἀλλὰ καὶ τοῖς τῶν Ἐλλήνων σοφοῖς δοκεῖ . Ἀλλ’ὲρεῖ τις · Καὶ τίς ἀ λόγος τοῦ ὑποστῆναι , εἰ δεῖ πάλιν χωρῆσαι εἰς φθορὰν τὸν κόσμον ; Ἐροῦμεν οὖν , ὡς οὐ παντελῶς ὁ κόσμος εἰς φθορὴν χωρήσει , ἀλλὰ πρὸς ἀνακαινιτὸ
Lemmas: διά ὁ ὕδωρ γινομένης[γεν . , ἀνάγκη πᾶς , φημί , ὁ ὁ ἀσεβής φθορά διά πυρός γίγνομαι . « ὅτι2 οὐρανός εἰμί ἔκπαλαι , καί ἢ γῆ ἐκ ὕδωρ καί δις ὕδωρ συνίστημι ὁ ὁ Θεός λόγῳ.»-Ἐξ ὕδωρ » μέν , ὡς ἐκ ὑλικός αἴτιος · « δις ὕδωρ . » δέ , κλάω τελικός . ὕδωρ γάρ ὁ συνέχω ὁ γῆ , ὁ χόω ἔτι κολλασυσφιγγω [ υγον]αυος , καί ὑπόστασις παρέχω [ χον]ὐτῇ . εἰμί γάρ μή οὗτος , ἀνάγκη πούς χόω διαλύω καί ἀείρω . Ἐπιφύω δέ τις ἐγώ ἴσως φλυαρέω . τις δήποτε ὁ θεός ὁ κόσμος ὁ ὁράω ὑφίστημι , οὐ ἐκ ἀρχή ἑδραῖος ἐργάζομαι , ἐκ ὅς καί πρός ὁ εὐθύς ἐπανάγω χρεία , ὁ μέν ἐπί Νῶε διά ὁ κατακλυσμός . ἐν δέ ὁ συντέλεια διά πυρός , ὡς νῦν φημί Πέτρος ; πρός ὅς εἴρω , ὡς ὁ μέν ἀμετάβλητος , οὐ οἷος τε αὐτός ἔχω Πῶς γάρ , ὅς ἐκ μεταβολεύς λαγχάνω ὁ εἰμί ; ἐκ γάρ ὁ μή εἰμί εἰς ὁ εἰμί προάγω · ὅσπερ οὐ εἄν ἔμφρων τις μή ἀλλοίωσις εἴρω . καί ἐπεί ὁ ἀλλοίωσις ἐπί ὁ κακός προβαίνω ὁ χείρων συμφύρω , ἀναγκαῖος ὁ οὗτος δημιουργός ἐπί ὁ ἀγαθός ἐπανάγω , ἐπί μέν ὁ Νῶε ὁ κάθαρσις δις ὕδωρ ποιέω , ἐν δέ ὁ συντέλεια διά πυρός . ἐπί [ ἐπεί ] καί ἐγώ οἴομαι ὁ Ὕλας ἀναχωνεύω Πυρός , οὐ ἵνα ἀνυπαρξία αὐτός δήω , ἀλ ἵνα ὁ καθαρός καί εἰλικρινής χαρίζομαι ·· καί οὗτος οὐ ἄν τις ἀπιστέω . ὡσαύτως δή καί ὁ θεός διά πυρός ἐν ὁ συντέλεια ἐπαγγέλλω ποιέω · ὁ γάρ περισσός φθείρω , καί μηδείς πρός ἀνθρώπινος σύστασις συντελέω οἷος φυτόν , κτῆνος , χλόη . οὗτος ἠϊών φθείρω ὁ περισσός πρός ὁ ἄφυρτος ζωή . εἴεω οὖν οὗτος οὗτος , μάταιος φλυαρέω ὁ ὁ ὁράω οὗτος κόσμος ζητέω μή ἄφθαρτος ἐκ ἀρχή γίγνομαι . εἰμί οὗτος , καί ἐπί ὁ νοερός οὖον σιωσμος λογίζομαι οἴομαι , ἐπεί αὐτός ἐκ οὐ εἰμί προάγω , ἀλ οὔπω συνίημι ὡς ὁ ἁπλότης ἐκεῖνος περιποιέω ὁ ἀνώλεθρος καί ὁ ἐγγύς ὁ μακάριος τέλλω ὁ ὑπάρχω καί θεῖος φυοηως . « Δις ὅς ὁ τότε κόσμος ὕδωρ κατακλύω [ ἵστημι ] ἀπόλλυμι . » Ζεύς ὁ οὐρανός καί ὁ γῆ · ὁ μέν ὁ ὕδωρ ἐπικλύζω , ὁ οὐρανός δέ ὁ καταρράκτης φαίνω , ὁ ὕδωρ ὁ γῆ . ὁ δέ , « ἀπόλλυμι , » μή πρός πᾶς ὁ κόσμος νοέω , ἀλλά πρός μόνος ὁ ζῷον , ὁ ὁ σύμπας κόσμος οἰονε , εἰδοποιέω . ἐρῆμος γάρ οὗτος γίγνομαι οὐδέ κόσμος εἄν εἰμί . « ὁ δέ νῦν οὐρανός , καί ὁ γῆ , ὁ αὐτός λόγος πεθησαυριαμένοι εἰμί πῦρ τηρέω εἰς ἡμέρα κρία καί ἀπώλεια ὁ ἀσεβής ἄνθρωπος . » ὁ διά ὁ πυρός γίγνομαι ὁ ὅδε ὁ πᾶς φθορά , οὖον μόνος Χριστιανός , ἀλλά καί ὁ ὁ Ἕλλην σοφός δοκέω . Ἀλλ’ὲρεῖ τις · καί τίς ὅς λόγος ὁ ὑφίστημι , εἰμί δεῖ πάλιν χωρέω εἰς φθορά ὁ κόσμος ; ἐρέω οὖν , ὡς οὖον παντελῶς ὁ κόσμος εἰς φθορά χωρέω , ἀλλά πρός ἀνακαινόω