cogPG.PG125 598
αὔριον . Ποία γὰρ ἡζωὴ ὑμῶν ; » καὶ ἐξῆς . Διὰ δὲ τοῦ , « Ποία ἡ ζωὴ ὑμῶν , » προοδοποιήσας διὰ τούτῳ [ τούτου ] τῷ εὐτελεῖ παραδείγματι , οὔτως ἐπάγει . καὶ τὸ ὑπόδειγμα , καιριώτατον τοῦτο ποιῶν · « Νῦν δὲ καυχᾶσθε ἐν ταῖς ἀλαζονείαις ὑμῶν . » ἀλαζὼν καὶ ἀλαζονεία μὴ ὑφεστώτων ἐστὶ πραγμάτων απουδή . Διὸ καὶ ἀλαζὼν λέγεται ὁ μετὰ ἄλης , ἤτοι . πλάνης , ζῶν . « Πᾶσα καύχησις τοιαύτη , πονηρά ἐστιν . » ΚιΕἰδότι οὖν καλὸν ποιεῖν , καὶ μὴ ποιοῦντι , ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν . » Ἐπαναλαμβάνει τὴν διάκενον καύνησιν , ἧτις ἐξύπερηφανίας φιλεῖ τίκτεσθαι , καὶ οἱονεὶ συμπεραίνων τὸν λόγον , ἐπιφέρει , ὅτι Κπονηρά ἐστιν . » Εἰ δὲ πονηρὰ , πάντως ὅτι καὶ ἀπλῶς τοῦ πονηροῦ ἐστιν . Οὐ δεῖ δὲ τοὺς τῷ Κυρίῳ διὰ τοῦ ἀγίου βαπτίσματος ἀνατιθέντας [ ἀνατε . τοῦ πονηροῦ δέχεοθαι ἐπισποράς . ἐπιφέρων δὲ καὶ τὸ , « Εἰδότι οὖν καλὸν ποιεῖν , καὶ μὴ ποιοῦντι , ἀμαρε αἱα αὐτῶ ἐστιν . » τοὺς ψευδοδιδασκάλους πάλιν παιδεύει , μὴ ταῦτα παιδεύειν τολμᾷν , ἃ μὴ πρότερον αὐτοὶ κατώρθωσαν . « Μακάριος » γὰρ , φησὶν , οὐχ ὃς διδάξει , ἀλλ´´ « ὁ ποιήσει καὶ διδάξει . » προηγεῖσθαι γὰρ δεῖ τὰ ἔργα τῶν λόγων , καθότι καὶ ἐπιδεικνυμένην πίστιν ἀπαγγέλλει δίκαιος . « Ὁ γὰρ λύων , φησὶν ὁ Κύριος , μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων σῶν ἐλαχίστων , καὶ διδάσκων οὕτω τοὺς ἀνθρώπους · τοῦτ´ ἔστιν ἐφ´ οἷς αὐτὸς οὐκ ] ἐκοπίασεν , « ἐλάχιστος κληθήσεται · » μέγας δὲ , ὃς μετὰ τὸ πρᾶξαι διδάσκει . Ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ Θεάνθρωπος , ὃς ἤρξατο ποιεῖν , τούτων καὶ διδασκαλίαν ἐποιεῖτο , Τοιοῦτό μοι δοκεῖ καὶ τὸ , « Ὁ καυχώμενος , ἐν Κυρίῳ καυχάσθω , » ἀντὶ τοῦ , κατὰ τὸν Κύριον , ἐκείνῳ χρώμενος διδασκάλῳ καὶ ὑποδείγματι . Ἐπεὶ καὶ ὅταν φησὶν ὁ Δαβὶδ , « Ἐν τῷ Κυρίῳ ἐπαινεθήσεται ἡ ψυχή ου , » οὐκ ἄλλο φησὶν , ἢ ὅτι Κατὰ τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίῳ πορευόμενος ἐπαινεὉείην . ΚΕΦΑΛ . Εʹ . « ἂγε νῦν , οἱ πλούσιοι , κλαύσατε ὀλολύζοντες κπὶ ταῖς ταλαιπωρίαις ὑμῶν ταῖς ἐπεργομέναις » ὸ φειδωλὸν καὶ γλίσχρον τῶν πλουσίων θρῆνον αὐτῶν ποιεῖται , ὀλολύζειν αὐτοὺς παρακελευόμενος , τοῦτ´ ἔστι θρηνεῖν , ὡς εἰς φθορὰν ταμιευομένους εὸν πλοῦτον αὐτῶν καὶ μὴ τοῖς δεομένοις δαπανώντων αὐτόν . Μόνη γὰρ ἡ πρὸς τούτους τοῦ πλούτου δαπάνη οὐκ ἀπόλλυται . Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παροιμιαστής φησν · « Ἀπόστειλον τὸν ἄρτον κου ἐπὶ πρόσωπον υοατος , » τούτ´ ἔστιν , . ἐπὶ δοκούόῃ μὲν διαλύσει καὶ φθορᾷ . [ Τοῦτο γὰρ τοῖς καθ´ ὕδατος ῥιπτουμένοις συμβαῖνον ὁρᾶται ἄρτοις , ] οὐ μέντοι καὶ ἀκολλυμένοις , ἀλλὰ τῇ διαλύσει ἀναψυχὴν ἡμῖν κροξενοῦσιν . Ἀναψυχὴ δέ , ὁπηνίκα ἡ γλῶσσα ἡμῶν ἀποτηγανίζεσθαι μέλλει τῇ ἐκεῖσε φλογίἈ πλοῦτος ὑμῶν σέσηπε · καὶ τὰ ἱμάτια ὑμῶν σητόβρωτα γέγονεν . Ὁ χρυσὸς ὑμῶν καὶ ἄργυρος κατίωται · καὶ ὁ ἐὸς αὐτων εἰς μαρτύριον ὑμῖν ΚΟΑΡΠΤ v .
Lemmas: αὔριον . Ποία γάρ ἡζωὴ σύ ; » καί ἑξῆς . Ζεύς δέ ὁ , « Ποία ὁ ζωή σύ , » προοδοποιέω διά οὗτος [ οὗτος ] ὁ εὐτελής παράδειγμα , οὔτως ἐπάγω . καί ὁ ὑπόδειγμα , καίριος οὗτος ποιέω · « νῦν δέ καυχάομαι ἐν ὁ ἀλαζονεία σύ . » ἀλαζών καί ἀλαζονεία μή ὑφίστημι εἰμί πρᾶγμα ἀποδύω . Διὸ καί ἀλαζών λέγω ὁ μετά ἄλη , ἤτοι . πλάνης , ζῶ . « πᾶσα καύχησις τοιοῦτος , πονηρός εἰμί . » κιοιδα οὖν καλός ποιέω , καί μή ποιέω , ἁμαρτία αὐτός εἰμί . » ἐπαναλαμβάνω ὁ διάκενος καίνω , ὅστις εξυπερηφανια φιλέω τίκτω , καί οἱονεί συμπεραίνω ὁ λόγος , ἐπιφέρω , ὅτι κπονηρος εἰμί . » εἰμί δέ πονηρός , πάντως ὅτι καί ἀπλόος ὁ πονηρός εἰμί . οὖον δεῖ δέ ὁ ὁ κύριος διά ὁ ἅγιος βάπτισμα ἀνατίθημι [ ἀνατείνω . ὁ πονηρός δέχομαι ἐπισπορά . ἐπιφέρω δέ καί ὁ , « οἶδα οὖν καλός ποιέω , καί μή ποιέω , ἀμαρε Αἶα αὐτός εἰμί . » ὁ ψευδοδιδάσκαλος πάλιν παιδεύω , μή οὗτος παιδεύω τολμάω , ὁ μή πρότερος αὐτός κατορθόω . « Μακάριος » γάρ , φημί , οὐ ὅς διδάσκω , ἀλ « ὁ ποιέω καί διδάσκω . » προηγέομαι γάρ δεῖ ὁ ἔργον ὁ λόγος , καθότι καί ἐπιδείκνυμι πίστις ἀπαγγέλλω δίκαιος . « ὁ γάρ λύω , φημί ὁ Κύριος , εἷς ὁ ἐντολή οὗτος σός μικρός , καί διδάσκω οὗτος ὁ ἄνθρωπος · τοῦτος εἰμί ἐφίημι ὅς αὐτός οὐ ] κοπιάω , « μικρός καλέω · » μέγας δέ , ὅς μετά ὁ πράσσω διδάσκω . ἐπεί καί αὐτός ὁ Θεάνθρωπος , ὅς ἄρχω ποιέω , οὗτος καί διδασκαλία ποιέω , τοιοῦτος ἐγώ δοκέω καί ὁ , « ὁ καυχάομαι , ἐν κύριος καυχάομαι , » ἀντί ὁ , κατά ὁ κύριος , ἐκεῖνος χράω διδάσκαλος καί ὑπόδειγμα . ἐπεί καί ὅταν φημί ὁ Δαυίδ , « ἐν ὁ κύριος ἐπαινέω ὁ ψυχή ου , » οὐ ἄλλος φημί , ἢ ὅτι κατά ὁ ἐντολή ὁ κύριος πορεύω ἐπαινέω . ΚΕ . εἰ . « ἄγω νῦν , ὁ πλούσιος , καλέω ὀλολύζω κπὶ ὁ ταλαιπωρία σύ ὁ ἔπειμι » ο φειδωλός καί γλίσχρος ὁ πλούσιος θρῆνος αὐτός ποιέω , ὀλολύζω αὐτός παρακελεύομαι , τοῦτος εἰμί θρηνέω , ὡς εἰς φθορά ταμιεύω εἰμί πλοῦτος αὐτός καί μή ὁ δήω δαπανάω αὐτός . Μόνη γάρ ὁ πρός οὗτος ὁ πλοῦτος δαπάνη οὐ ἀπόλλυμι . Ζεύς οὗτος καί ὁ παροιμιαστής φημί · « Ἀπόστειλος ὁ ἄρτος ποῦ ἐπί πρόσωπον ὕω , » τουτός εἰμί , . ἐπί δοκέω μέν διαλύω καί φθορά . [ οὗτος γάρ ὁ καθ´ ὕδωρ ῥίπτω συμβαίνω ὁράω ἄρτος , ] οὖον μέντοι καί ακολλυμενω , ἀλλά ὁ διαλύω ἀναψυχή ἐγώ κροξενοω . ἀναψυχή δέ , ὁπηνίκα ὁ γλῶσσα ἐγώ ἀποτηγανίζω μέλλω ὁ ἐκεῖσε φλογιά πλοῦτος σύ σήπω · καί ὁ ἱμάτιον σύ σητόβρωτος γίγνομαι . ὁ χρυσός σύ καί ἄργυρος κατιόομαι · καί ὁ ἑός αὐτῖς εἰς μαρτύριον σύ ΑΤ v .