cogPG.PG125 597
« Σὺ δὲ τίς εἶ , ὁ κρίνων τὸν πλησίον » Ἐξιοφδενωτικῶς , ἀντί · Τοσοῦτος ὢν σὺ , πῶς τολμᾷς κρίνειν τὸν ὁμοιοπαθῆ ; « Ἄγε νῦν , οἱ λέγοντες · Σμερον καὶ αὕριον πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν , καὶ ἐ ποιήσωμεν [ . σομεν ] ἐκεῖ ἐνιαυτὸν ἕνα , καὶ ἐμπορευσώμεθα [ κί.-σόμεθα ] καὶ κερδήσωμεν [ 2σομεν ] . » Οὐ τὴν ἐξουσίαν ἀναιρεῖ , ἀλλὰ δείκνυσιν , ὅτι οὐ τὸ πᾶν αὐτοῦ ἐστιν , ἀλλὰ δεῖται · καὶ τῆς ἄνω χάριτος . Ἔστι λὲν γὰρ καὶ τρέχειν καὶ ἐμπορεύεσθαι , καὶ πάντα τὰ πρὸς τὸ ζῆν ἐνεγκεῖν ἀλλὰ μὴ τοῖς οἰκείοις πόνοις τοῦτο λογίζεσθαι , ἀλλὰ τῇ τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίᾳ . Φησὶ γὰρ Ἰερεμίας · « Κύριε , οὐκ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ · » καὶ ὁ Παροιμιαστὴς , « Μὴ καυχῶ τὰ εἰς αὕριον · οὐ γὰρ οἶδ-ς τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα » « Οἵτινες οὐκ ἐπίστασθε τὸ τῆς αὔριον . » Τὸ μάταιον τῆς ἡμετέρας ὑποφαίνων ζωῆς , καὶ καταισχύνων ἡμᾶς ὡς περὶ τοῦτο τὸ πᾶν κατατρίβοντες τῆς ζωῆς , ὅτι ἐν προσκαίροις κακοῖς ὁ κόπος ἡμῶν ἅπας ἐκτελεῖται . Τοῦτο δὲ καὶ Δαβίδ φησιν · « Λέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος , πλὴν μάτην ταράσσεται . » Τουτέστι , περὶ τὸ μὴ ὃν , ἀλλ´ ὅσον ἐν φάσματι ὑποστῆναι · τοιοῦτον γὰρ ἡ εἰκών · . ἢ περὶ τὸ μὴ αὐθυπόστατον , ἀλλ´ ὅσον ἐν ἀφομοιώσει καὶ εἰκασμῷ τῆς ὄντως προβαινούσης ζωῆς , « Ποία γὰρ ἢ ζωὴ ἡμῶν ; ἀτμὶς γάρ ἐστιν ἡ πρὸς ὀλίγον φαινομένη , ἔπειτα δὲ ἀφανιζομένη . Ἀντὶ τοῦ λέγειν ὑμᾶς · Ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ καὶ ζήσωμεν , καὶ ποιήσωμεν [ σομεν ] τοῦτο , ἢ ἐκεῖνο.»-«Ἀτμὶς » ἐστι σύστασις ἀερώδης ἀπὸ ἐμπύρου θάλψεως ἐξ ὑγρότητος ἀναθυμιωμένη , ἐλαχίστην τὴν ὑπόθεσιν ἔχουσα . Διὰ γὰρ τὴν ἄγαν λεπτότητα ταχέως [ εἰ ὑπὸ ] τοῦ περιέχοντος ἀφανίζεται , χωροῦσα πρὸς τοῦτο καὶ διαλυομένη , καθάπερ πρὸς ὕδωρ μικρὰ νοτίς . Τοιούτῳ παρείκασε τὴν ἡμετέραν ζωὴν , καὶ μάλα εὐστόχως . Μεσιλαβήσας δὲ τῷ τοιούτῳ ὑποδείγματι τὸν λόγον , πάλιν ἐξ ὑποστροφῆς ἀποδίδωσι τὸ ἀκόλουθον αὐτῷ . Ἔστι γὰρ οὕτως · « Ἄγε νῦν , οἱ λέγοντες · Σήμερον καὶ αὔριον πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν , καὶ ποιὴ σωμεν ἐκεῖ ἐνιαυτὸν ἕνα , καὶ ἐμπορευσώμεθα καὶ κερδανοῦμεν · » ἐξὸν λέγειν ὑμᾶς · « Ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ , καὶ ζήσωμεν , καὶ ποιήσωμεν τὸ καὶ τό . » « Νῦν δὲ καυχᾶσθε ἐν ταῖς ἀλαζονείαις ὑμῶν . » Οὔτως ὅντος τοῦ ἀκολούθου , οὐ τοῦτο ποιεῖ , ἀλλὰ διακόψας τῷ παραδείγματι τὴν συνέχειαν τοῦ λόγου , μετὰ ταῦτα ἐπήνεγκε τὸ ἐλλεῖπον , φθάσας διὰ τῆς τοῦ πράγματος εἰκόνος τὸ μάταιον ὑποδεῖξαι τοῦ ἐξ ἀλαζονείας περὶ τόνδε τὸν κόσμον περισκασμοῦ . Ἔστι γὰρ οὕτως · « Καυχᾶσθε ἐν ταῖς ἀλαζονείαις ὑμῶν . » Τίνες ; « Οἵτινες οὐκ ἐπίστασθε τὸ εἰς
Lemmas: « σύ δέ τίς εἰμί , ὁ κρίνω ὁ πλησίος » Ἐξιοφδενωτικῶς , ἀντί · τοσοῦτος εἰμί σύ , πῶς τολμάω κρίνω ὁ ὁμοιοπαθής ; « ἄγω νῦν , ὁ λέγω · Σμερον καί αὔριον πορεύω εἰς ὅδε ὁ πόλις , καί εἰ ποιέω [ . σω ] ἐκεῖ ἐνιαυτός εἷς , καί ἐμπορεύω [ ἱκνέομαι ] καί κερδαίνω [ ἀείδω ] . » οὖον ὁ ἐξουσία ἀναιρέω , ἀλλά δείκνυμι , ὅτι οὖον ὁ πᾶς αὐτός εἰμί , ἀλλά δήω · καί ὁ ἄνω χάρις . εἰμί Λεν γάρ καί τρέχω καί ἐμπορεύομαι , καί πᾶς ὁ πρός ὁ ζῶ φέρω ἀλλά μή ὁ οἰκέω πόνος οὗτος λογίζομαι , ἀλλά ὁ ὁ Θεός φιλανθρωπία . φημί γάρ Ἰερεμίας · « κύριος , οὐ ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁδός αὐτός · » καί ὁ παροιμιαστής , « μή καυχάομαι ὁ εἰς αὔριον · οὖον γάρ οἶδα τίς τίκτω ὁ ἔπειμι » « ὅστις οὐ ἐφίστημι ὁ ὁ αὔριον . » ὁ μάταιος ὁ ἡμέτερος ὑποφαίνω ζωή , καί καταισχύνω ἐγώ ὡς περί οὗτος ὁ πᾶς κατατρίβω ὁ ζωή , ὅτι ἐν πρόσκαιρος κακός ὁ κόπος ἐγώ ἅπας ἐκτελέω . οὗτος δέ καί Δαβίδ φημί · « Λέντοιγε ἐν εἰκών διαπορεύω ἄνθρωπος , πλήν μάτην ταράσσω . » τουτέστι , περί ὁ μή ὅς , ἀλ ὅσος ἐν φάσμα ὑφίστημι · τοιοῦτος γάρ ὁ εἰκών · . ἢ περί ὁ μή αὐθυπόστατος , ἀλ ὅσος ἐν ἀφομοίωσις καί εἰκασμός ὁ εἰμί προβαίνω ζωή , « Ποία γάρ ἢ ζωή ἐγώ ; ἀτμίς γάρ εἰμί ὁ πρός ὀλίγος φαίνω , ἔπειτα δέ ἀφανίζω . ἀντί ὁ λέγω σύ · ἐάν ὁ Κύριος ἐθέλω καί ζῶ , καί ποιέω [ σω ] οὗτος , ἢ ἐκεῖνο.»-«Ἀτμὶς » εἰμί σύστασις ἀερώδης ἀπό ἔμπυρος θάλψις ἐκ ὑγρότης ἀναθυμιάω , μικρός ὁ ὑπόθεσις ἔχω . Ζεύς γάρ ὁ ἄγαν λεπτότης ταχέως [ εἰμί ὑπό ] ὁ περιέχω ἀφανίζω , χωρέω πρός οὗτος καί διαλύω , καθάπερ πρός ὕδωρ μικρός Νοτίς . τοιοῦτος παρεικάζω ὁ ἡμέτερος ζωή , καί μάλα εὔστοχος . Μεσιλαβήσας δέ ὁ τοιοῦτος ὑπόδειγμα ὁ λόγος , πάλιν ἐκ ὑποστροφή ἀποδίδωμι ὁ ἀκόλουθος αὐτός . εἰμί γάρ οὕτως · « ἄγω νῦν , ὁ λέγω · σήμερον καί αὔριον πορεύω εἰς ὅδε ὁ πόλις , καί ποιέω σάω ἐκεῖ ἐνιαυτός εἷς , καί ἐμπορεύω καί κερδαίνω · » ἔξεστι λέγω σύ · « ἐάν ὁ Κύριος ἐθέλω , καί ζῶ , καί ποιέω ὁ καί ὁ . » « νῦν δέ καυχάομαι ἐν ὁ ἀλαζονεία σύ . » οὔτως εἰμί ὁ ἀκόλουθος , οὖον οὗτος ποιέω , ἀλλά διακόπτω ὁ παράδειγμα ὁ συνέχεια ὁ λόγος , μετά οὗτος ἐπιφέρω ὁ ἐλλείπω , φθάνω διά ὁ ὁ πρᾶγμα εἰκών ὁ μάταιος ὑποδείκνυμι ὁ ἐκ ἀλαζονεία περί ὅδε ὁ κόσμος περισκασμος . εἰμί γάρ οὕτως · « καυχάομαι ἐν ὁ ἀλαζονεία σύ . » τίνω ; « ὅστις οὐ ἐφίστημι ὁ εἰς