cogPG.PG125 592
ταῦτα οὕτω γίνεσαι . Μήτι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ἀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν ; Μὴ δύναται , ἀδελφοί μου , συκῆ ἐλαίας ποιῆσαι , ἢ ἄμπελος συκᾶς Οὕτως οὐδὲ μία πηγὴ ἁλικὸν καὶ γλυκὺ ποιῆσαι ὄδὲρ δύναται , » Καὶ τοῦτο κατὰ ἐπαπόρησιν ἀκοιλστέον · ἐντρέποντος γάρ ἐστι τοὺς ἀκροατάς · ὡς καὶ τὸ ἐφεξῆς τὸ , « Ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα . » Εἰ γὰρ εὐλογεῖν πάντας κελευόμεθα οΛοίδοροι γὰρ βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι , » ἄρα οὐκ αἰσχύνη τῷ αὐτῷ ὀργάνῳ χρῆσθαι ὑπουργῷ κακίας καὶ ἀγαθωσύνης ; Οὐδεὶς , τῶν σωφρονούντον τῷ αὐτῷ ὀργάνῳ βόρβορον διαταράξειε καὶ μύρον . προσευχῇ ; Μὴ καταρῶ τοῦ ἐχθροῦ . Εὐχὴ γὰρ καὶ κατάρα πολὺ τὸ μέσον ἔχουσιν . Εἰ μὴ ἀφήσει [ τεις ] τῷ λέλυπηκότι , οὐδὲ ἀφεθήσεταί σοι · ἀλλὰ καταρώμενος σεαυτὸν ἀλώσῃ [ ήνίκα εὐχῇ ἀφεθῆναί σοι τὰ ὀφειλήματα , καθὼς ἂν καὶ αὐτῆς ἀφίης τοῖς σεαυτοῦ ὀφειλέταις ] . « Τίς σοφὸς καὶ ἐπιστήμων ἐν ὑμῖν ; δειξάγω ἐκ τῆς καλῆς ἀναστροφῆς τὰ ἔργά αὐτοῦ ἐν πραθτητι σοφίας . Εἰ δὲ ζῆλον πικρὸν ἔχετε , καὶ ἐρίθειαν ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν , μὴ κατακαυχᾶσθε καὶ ψεύδεσθε κατὰ τῆς ἀληθείας . Οὐκ ἔστιν ἡ σορία αὕτη ἄνωθεν κατερχομένη , ἀλλ´ ἐπίγειος , ψυχικὴ , δαιμονιώδης . Ὅπου γὰρ ζῆλος καὶ ἐρίθεια , ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα . » Φίλαρχόι ὄντες οἱ ἄνθρωποι , καὶ τῇ σοφίᾳ τοῦ κόσμου τοὔτου αὐχοῦντες , κατ´ ἔριν καὶ ζῆλον τῶν ὀρθῶν διδασκάλων ἐκήρυττον , φθόνον πρὸς τούτους ἔχοντες , καὶ παραμιγνύντες . τοῖς θείοις ἀνθρώπινα , ἵνα τῇ καινότητι τῶν λεγομένων ἐπισπῶνται τοὺς ἀκούοντας , ὅθεν καὶ αἱρέσεις ἐξῆλθον . Πληρώσας οὗν τὸν περὶ προπετείας λόγον καὶ ἀκρασίας γλώσσης , μέτεισι λοιπὸν καὶ ἐπὶ τὸν ἐξ ὁμοίας ἐμπληξίας ἐγγινόμενον ἀνθρώποις φθόνον , καί φησι , ταύτας τὰς διδασκαλίας οὐ καθεστηκότων εἰναι , ἅτε μηδὲ ἐκ σοφίας οὔσας θείας , ἀλλὰ δαιμονιώδους . Ταῦτα δὲ εἶπε προεπαινέσας τὸν ἀγαθὸν διδάσκαλον . Ἐπειδὴ δὲ τὸ τοῦ ζήλου ὄνομα ἐν μεσότητι ὁρᾶται χρηστῶν καὶ φαύλονστι γὰρ ζῆλος κίνησις ψυχῆς ἐνθουσιώδης ἐπί τι]μετά τινος ἀφομοιώσεως τοῦ πρὸς δ ἡ σπουδή ἐστι , ] διὰ τοῦτο τὸ , « πικρὸν . » ἐπήνεγκε , δεικνὺς τὸ πρὸς τί ὁ ζῆλος . Ἐρίθεια δέ ἐστιν ἐπίψογος φιλονεινία · λέγεται δὲ καὶ καταλαλιὰ σὺν κακολογίᾳ . « Ἡ δὲ ἄνωοεν σοφία πρῶτον μὲν ἀγνή ἐστιν , ἔπειτα εἰρηνικὴ , ἐπιεικὴς , εὐπειθὴς , μεστὴ ἐλέους , καὶ καρπῶν ἀγαθῶν , ἀδιάκριτος καὶ ἀνυπόκριτος . Καρπὸς δὲ δικαιοσύνης ἐν εἰρήνῃ σπείρεται τοῖς
Lemmas: οὗτος οὗτος γίνομαι . Μῆτις ὁ πηγή ἐκ ὁ αὐτός Ἀπῆς βρύω ὁ γλυκύς καί ὁ πικρός ; μή δύναμαι , ἀδελφός ἐγώ , συκέα ἐλαία ποιέω , ἢ ἄμπελος συκέα οὕτως οὐδέ εἷς πηγή ἁλικός καί γλυκύς ποιέω ὄζω δύναμαι , » καί οὗτος κατά ἐπαπόρησις ἀκοιλστέον · ἐντρέπω γάρ εἰμί ὁ ἀκροατής · ὡς καί ὁ ἐφεξῆς ὁ , « ἐκ ὁ αὐτός στόμα ἐξέρχομαι εὐλογία καί κατάρα . » εἰμί γάρ εὐλογέω πᾶς κελεύω Λοίδορος γάρ βασίλειος Θεός οὖον κληρονομέω , » ἄρα οὐ αἰσχύνη ὁ αὐτός ὄργανον χράω ὑπουργός κακία καί ἀγαθωσύνη ; οὐδείς , ὁ σωφρονέω ὁ αὐτός ὄργανον βόρβορος διαταράσσω καί μύρον . προσευχή ; μή καταίρω ὁ ἐχθρός . εὐχή γάρ καί κατάρα πολύς ὁ μέσος ἔχω . εἰμί μή ἀφίημι [ Τεῖς ] ὁ λυπέω , οὐδέ ἀφίημι σύ · ἀλλά καταράομαι σαυτοῦ ἁλίσκομαι [ ἡνίκα εὐχή ἀφίημι σύ ὁ ὀφείλημα , καθώς εἄν καί αὐτός ἀφίημι ὁ σεαυτοῦ ὀφειλέτης ] . « Τῖς σοφός καί Ἐπιστήμων ἐν σύ ; δείκνυμι ἐκ ὁ καλός ἀναστροφή ὁ ἔργον αὐτός ἐν πράσσω σοφία . εἰμί δέ ζῆλος πικρός ἔχω , καί ἐριθεία ἐν ὁ Καρδία σύ , μή κατακαυχάομαι καί ψεύδω κατά ὁ ἀλήθεια . οὐ εἰμί ὁ Σόρια οὗτος ἄνωθεν κατέρχομαι , ἀλ ἐπίγειος , ψυχικός , δαιμονιώδης . ὅπου γάρ ζῆλος καί ἐριθεία , ἐκεῖ ἀκαταστασία καί πᾶς φαῦλος πρᾶγμα . » φιλαρχέω εἰμί ὁ ἄνθρωπος , καί ὁ σοφία ὁ κόσμος ἔτης αὐχέω , κατ´ Ἔρις καί ζῆλος ὁ ὀρθός διδάσκαλος κηρύσσω , φθόνος πρός οὗτος ἔχω , καί παραμείγνυμι . ὁ θεῖον ἀνθρώπινος , ἵνα ὁ καινότης ὁ λέγω ἐπισπάω ὁ ἀκούω , ὅθεν καί αἵρεσις ἐξέρχομαι . πληρόω ἐν ὁ περί προπέτεια λόγος καί ἀκράτεια γλῶσσα , μέτειμι λοιπός καί ἐπί ὁ ἐκ ὅμοιος ἐμπληξία ἐγγίγνομαι ἄνθρωπος φθόνος , καί φημί , οὗτος ὁ διδασκαλία οὖον καθίστημι εἰναι , ἅτε μηδέ ἐκ σοφία εἰμί θεῖος , ἀλλά δαιμονιώδης . οὗτος δέ εἶπον προεπαινέω ὁ ἀγαθός διδάσκαλος . ἐπεί δέ ὁ ὁ ζηλόω ὄνομα ἐν μεσότης ὁράω χρηστός καί φαῦλος γάρ ζῆλος κίνησις Ψυχή ἐνθουσιώδης ἐπί τι]μετά τις ἀφομοίωσις ὁ πρός δ ὁ σπουδή εἰμί , ] διά οὗτος ὁ , « πικρός . » ἐπιφέρω , δείκνυμι ὁ πρός τίς ὁ ζῆλος . ἐριθεία δέ εἰμί ἐπίψογος φιλονεινία · λέγω δέ καί καταλαλιά σύν κακολογία . « ὁ δέ ἄνωσις σοφία πρῶτος μέν Ἁγνή εἰμί , ἔπειτα εἰρηνικός , ἐπιεικής , εὐπειθής , μεστός ἔλεος , καί καρπός ἀγαθός , ἀδιάκριτος καί ἀνυπόκριτος . καρπός δέ δικαιοσύνη ἐν εἰρήνη σπείρω ὁ