cogPG.PG125 576
« Ἰ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω . » Σκόπει , ὅτι οὐκ εἶπε τὴν ὑπομονὴν ὁριστικῶς ὅτι Τ τέλειον ἔχει , ἀλλὰ προστακτικῶς ; « Ἐχέτω . » Οὐ γὰρ προῦποκειμένην ἀρετὴν ἐξαγγέλλει , ἀλλὰ νῦν ἐνεργουμένην , ἢν χρὴ γίνεσθαι [ νομοθετεῖ ] . « Ἰνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι , ἐν μηδενὶ λειπόμενοι . » Τὸ αἴτιον τοῦ τελείου ἔργου , τὴν σοφίαν λέγει Ἐπειδὴ οἶδε τὸ τῆς πίστεως δοκίμιον καὶ τῆς ὑπομονῆς τῆς ἐν πειρασμοῖς , οὐ τῶν τυχόντων ἀνθρώπων κατόρθωμα , ἀλλὰ τῶν κατὰ Θεὸν σοφῶν · διὸ τοῦτο ἐπὶ σοφίας αἴτησιν παρορμᾷ ἐπὶ τοῦτο [ τοὺς ταῦτα ] κατορθοῦν ἐπιποθοῦντας . « ΕΙ δέ τις ὑμῶν λείπεται σοφίας , αἰτείτω παρὰ τοῦ δᾶόντος Θεοῦ πᾶσιν ἁπλῶς , καὶ οὐκ ὀνειδίζοντος · καὶ δοθήσεται αὐτῷ . » Σοφίας πνευματικῆς . οὐκ ἀνθρωπίνης . Τὸ αἴτιον γὰρ ἡμῖν λέγει καὶ τοῦ τελείου ἔργου . Τοῦτο δέ ἐστιν ἡ σοφία ἡ ἄνωλεν , δι´ ἧς ἐνδυναμούμενοι ὁλόκληρον δυνησόμεθα πρᾶξαι τὸ ἀγαθόν . ἀ αἰτείτω δὲ ἐν πίστει μηδὲν διακρινόμενος » Εἰ γὰρ πιστεύει , αἰτείτω · εἰ δὲ μὴ πιστεύει , μηδὲ αἰτείτω · οὐ γὰρ λήψεταί τέ ὧν αἰτεῖ . « Διακρινόμενος » δὲ ὁ μεθ´ ὑπεροψίας αἰτῶν . Ὑβριστὴς ὁμολογουμένως , « ὁ διακρινόμενος . » Εἰ γὰρ μὴ πεπί ; στευκας , ὅτι τὴν σὴν αἴτησιν ἀποπεραίνει , . μηδὲ προσέλθῃς ὅλως , ἵνα μὴ κατήγορος εὐρεθῇς τοῦ πάντα ἰσχύοντος , διψυχήσας ἀβουλήτως . Χρὴ τοιγαροῦν τὴν οὕτως αἰσχρὰν παραιτεῖσθαι νόσον . « Ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικε κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένῳ καὶ ῥιπιζομένῳ . » νοιυΓ , εἰ οἱποωιηίοιιων . » « Μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λήψεταί τε παρὰ Κυρίου . » Διακρινόμενος ἕστω , ὁ διαστέλλων . ἑαυτὸν ἀπὸ βεβαίου πράγματος , καὶ ἐνδοιάζων , εἰ ἑαται , ἢ μή . Οὗτος γὰρ οὐδὲ λήψεται , ἀμφίβολος περὶ τὸ ἐλπισθὲν γινόμενος , Ἀνὴρ δίψυχος , ἀκατάστατος ἑν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ . » π«Δψυχος , » ἀντὶ τοῦ , συμπεφυρμέφος , ἀκατάσκευος , ἀσυντελὴς , δίγνωμος , ὑποκριτής . ὁδοὺς δὲ τὰς ψυχικὰς κινήσεις λέγει , αἷς ἐλπίδες ἐπαιωροῦνται εἴτε χρησταὶ , εἴτε καὶ μή · καθὸ καὶ Δαβὶδ εἰπε · « Τὰς ὀδούς μου προεῖδες . » Ἄλλως · Ἄνδρα δίψυχον τὸν ἀστήρικτον καλεῖ , τὸν μὴ παγίως μήτε πρὸς τὰ μέλλοντα μήτε πρὸς τὰ παρόντα [ ἀσφαλῶς ] ἡδρασμένον , ἀλλὰ τῇδε κἀκεῖαε περιφερόμενον , καὶ ποτὰ μὲν τῶν μελλόντων , ποτὲ δὲ τῶν παρόντων ἀντεχόμενον . Τὸν δὲ τοιαὖτον καὶ « κλύδωνι » ἀπεικάζει θαλάσσης , οὐκ ἔχοντι τὸ στάσιμον · καὶ « ἄνθει χόρτου , » τὸ μόνιμον , οὐκ ἔχοντι ἀλλ´ ἀνατείλαντος ἡλίου μαραινομένῳ · διόπερ οὐδὲ χόρτῳ παρέβαλεν αὐτὸν τῷ
Lemmas: « εἷς δέ ὑπομονή ἔργον τέλειος ἔχω . » σκοπάω , ὅτι οὐ εἶπον ὁ ὑπομονή ὁριστικός ὅτι Τ τέλειος ἔχω , ἀλλά προστακτικός ; « Ἔχετος . » οὖον γάρ προυποκειμαι ἀρετή ἐξαγγέλλω , ἀλλά νῦν ἐνεργέω , εἄν χρή γίγνομαι [ νομοθετέω ] . « ἵνα εἰμί τέλειος καί ὁλόκληρος , ἐν μηδείς λείπω . » ὁ αἴτιος ὁ τέλειος ἔργον , ὁ σοφία λέγω ἐπεί οἶδα ὁ ὁ πίστις δοκίμιον καί ὁ ὑπομονή ὁ ἐν πειρασμός , οὖον ὁ τυγχάνω ἄνθρωπος κατόρθωμα , ἀλλά ὁ κατά θεός σοφός · διό οὗτος ἐπί σοφία αἴτησις παρορμάω ἐπί οὗτος [ ὁ οὗτος ] κατορθόω ἐπιποθέω . « ΕΙ δέ τις σύ λείπω σοφία , αἰτέω παρά ὁ δίδωμι Θεός πᾶς ἁπλόος , καί οὐ ὀνειδίζω · καί δίδωμι αὐτός . » Σοφία πνευματικός . οὐ ἀνθρώπινος . ὁ αἴτιος γάρ ἐγώ λέγω καί ὁ τέλειος ἔργον . οὗτος δέ εἰμί ὁ σοφία ὁ ἄνωλος , δις ὅς ἐνδυναμόω ὁλόκληρος δύναμαι πράσσω ὁ ἀγαθός . ὅς αἰτέω δέ ἐν πίστις μηδείς διακρίνω » εἰμί γάρ πιστεύω , αἰτέω · εἰμί δέ μή πιστεύω , μηδέ αἰτέω · οὖον γάρ λαμβάνω τε ὅς αἰτέω . « διακρίνω » δέ ὁ μεθ´ ὑπεροψία αἰτέω . Ὑβριστής ὁμολογουμένως , « ὁ διακρίνω . » εἰμί γάρ μή πίνω ; ἵστημι , ὅτι ὁ σός αἴτησις ἀποπεραίνω , . μηδέ προσέρχομαι ὅλως , ἵνα μή κατήγορος εὑρίσκω ὁ πᾶς ἰσχύω , διψυχέω ἀβούλητος . χρή τοιγάρ ὁ οὕτως αἰσχρός παραιτέομαι νόσος . « ὁ γάρ διακρίνω ἔοικα κλύδων θάλασσα ἀνεμίζομαι καί ῥιπίζω . » νοιυΓ , εἰμί οἱποωιηίοιιων . » « μή γάρ οἴομαι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λαμβάνω τε παρά κύριος . » διακρίνω εἱμί , ὁ διαστέλλω . ἑαυτοῦ ἀπό βέβαιος πρᾶγμα , καί ἐνδοιάζω , εἰμί ἐάω , ἢ μή . οὗτος γάρ οὐδέ λαμβάνω , ἀμφίβολος περί ὁ ἐλπίζω γίγνομαι , ἀνήρ δίψυχος , ἀκατάστατος ἑν πᾶς ὁ ὁδός αὐτός . » π«Δψυχος , » ἀντί ὁ , συμφύρω , ἀκατάσκευος , ἀσυντελής , δίγνωμος , ὑποκριτής . ὁδός δέ ὁ ψυχικός κινέω λέγω , ὅς ἐλπίς ἐπαιωρέω εἴτε χρηστός , εἴτε καί μή · καθό καί Δαυίδ εἶπον · « ὁ ὀδούς ἐγώ προοράω . » ἄλλος · ἀνήρ δίψυχος ὁ ἀστήρικτος καλέω , ὁ μή πάγιος μήτε πρός ὁ μέλλω μήτε πρός ὁ πάρειμι [ ἀσφαλῶς ] ἑδράζω , ἀλλά ὅδε καίω περιφέρω , καί ποτόν μέν ὁ μέλλω , ποτέ δέ ὁ πάρειμι ἀντέχω . ὁ δέ τοιαυτος καί « κλύδων » ἀπεικάζω θάλασσα , οὐ ἔχω ὁ στάσιμος · καί « ἄνθος χόρτος , » ὁ μόνιμος , οὐ ἔχω ἀλ ἀνατέλλω ἥλιος μαραίνω · διόπερ οὐδέ χόρτος παραβάλλω αὐτός ὁ