cogPG.PG125 581
Ι ἀκροατὴς λόγου ἐστὶ , καὶ οὐ ποιητὴς , οὗτος ἔοικεν ἀνδρὶ κατανοοῦντι τὸ πρόσωπον της γενέσεως αὐτοῦ ἐν ἐσόπτρῳ . » ππ « Πρόσωπον γενέσεως [ κατανοεῖν ] » τὸ διὰ τοῦ νόμου ἑαυτὸν ἐπεγνωκέναι . Διὸ καὶ τῷ « προσώπῳ ἐπήγαγε « τῆς γενέσεως . ν Διὰ γὰρ τοῦ νόμου μανθάνομεν οἷοι γεγόναμεν , καὶ κατανοοῦμεν οἵους γενομένους ὁ πνευματικὸς ἡμᾶς ἀποτελεῖ νόμος διὰ τοῦ λυτροῦ τῆς παλιγγενεσίας . Εἶτα μὴ ἐμμένοντες τῇ τοιαύτῃ θέᾳ διὰ τῆς πράξεως , καὶ τοῦ χαρίσματος ἐπιλανθανόμεθα . Ὁ γὰρ πράξεσιν ἐκδιδοὺς ἑαυτὸν πονηραῖς , οὐδὲ ὅτι εὐηργέτηται παρὰ τοῦ Θεοῦ μνημονεύει . Εἰ γὰρ ἐμνημόνευεν , ὅτι ἄνωθεν ἐγεννήθη , καὶ ἐδικαιώθη , καὶ ἐν υἱοῖς ἐλογίσθη αὐτοῦ , οὐκ ἂν ἑαυτὸν παρεδίδου τοῖς ἀθετοῦσιν ἔργοις τὴν χάριν . Ἀπὸ δὲ τοῦ συνήθους τούτου ἐσόπτρου , ἐπὶ τὸ νοητὸν ἔσοπτρον , διαβιβάζει τὸν λόγον , μηδὲν ἀπενέγκας τῶν εἰς παράδειγμα . ἀφοριζόντων τὸ εἰρημένον . Οἷον ἵνα εἴπη οὕτως · Εἴ τις ἀκροατὴς νόμου ἐστὶ καὶ οὐ ποιητὴς , οὗτος ἔοικεν ἀνδρὶ κατανοοῦντι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν ἐσόπτρῳ . Ὡς γὰρ ἐκεῖνος κατενόησεν ἐαυτὸν καὶ ἀπελήλυθε , καὶ εὐθὺς ἐπελάθετο ὁποῖος ἦν · οὕτω καὶ οὗτος ὁ διὰ τοῦ Μωϋσέος νόμου κατανοήσας τὸ διατί γέγονεν , ὅτι πρὸς δόξαν Θεοῦ , καὶ τὸ κατ´ εἰκόνα γενέσθαι τοῦ πεποιηκότος Θεοῦ , μετὰ τὸ κατανοῆσαι , οὐδὲν τῶν κατανοηθέντων εἰργάσατο , ἀλλ´ ὡσαύτως τῷ κατανοοῦντι τὸ ἑαυτοῦ πρόσωπον . Τούτῳ οὐτως χρήσασθαι δέον , οὐκ ἐχρήσατο . Καὶ οὐ μάττν τοῦτα ποιεῖ ὁ ἀπέστολος , συνάγων τὸν ἀκροατὴν καὶ συντείνων εἰς τὸ μὴ παρέργως τούτων ἀκούειν . Οὐ γὰρ ἐκεῖνοι μακάριοι οἱ ἀκροαταὶ , ἀλλ´ οἱ συνάπτοντες τῆ ἀκροάσει τὴν πρᾶξιν . Ἐπεὶ καὶ οἱ φαρισαῖοι ἐγένοντο ἀκροαταὶ , ἀλλ´ἐπεὶ οὐ ποιηταὶ ἦσαν , οὐκέτι μακάριοι . « Πλραλογιζόμενοι ἑαυτούς . » Ἀντὶ τοῦ , οαφΔοηίεω εἰ Ρϟιλειεῖ [ αιυοεε ; εε ἐξαπατῶντες , καταφρονοῦντες τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας . « Κατενόησε γὰρ ἑαυτὸν , καὶ ἀπελήλυθε , καὶ εὐ θὺς ἐπελάθετο ὁποῖος ἦν . » Τῇ ἀκροάσει συνῆφε τὴν ἐπιλησμονὴν , ὡς οὐκ ἀρκούσης μόνης ἀκροάσεως νόμου πρὸς ψυχικὴν σωτηρίαν , εἰ μὴ καὶ ποίησις ἐπακολουθήσει πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀκροάσεως . « Ὁ δὲ παρακύψας εἰς νόμον τέλειον τὸν τῆς ἐλευθερίας καὶ παραμείνας , οὗτος οὐκ ἀκροατὴς ἐπιλησμονῆς γενόμενος , ἀλλὰ ποιητὴς ἔργου , οὖτος μακάριος ἐν τῇ ποιήσει αὐτοῦ ἔσται . » πΠαρακύψας , » εἰπεν , ἀλλ´ οὐκ , εἰσελθών · ὁ γὰρ πνευματικὸς νόμος , τὸ ἐφετὸν πανταχοῦ καὶ μεγαλεῖον ἔχων , καὶ ἀπ´ αὐτῆς τῆς βραχείας ἐντυχίας οἷδεν ἐφέλκεσθαι , Εἰπών δὲ , « Νόμον τέλειον , » ἐπήνεγκε , « τῆς ἐλευθερίας , » τὴν ἐλευθερίαν ἐπίσημον αὐτοῦ ποιούμενος . Ὁ γὰρ κατὰ Χριστὸν νόμος τῆς περὶ τὴν σάρκα ἀπαλλάξας δουλείας , ἐν ἐλευθερίᾳ τὸν προσιόντα καθίστησι , καὶ διὰ τὸ ἐλευθέριον , καὶ προσεκτικὸν εἰονάσατο τοῆτὸν , καὶ τῆς λυμαινομένης ἅπασι τοῖς καλοῖς ἀπίλλαξεν ἐπιλησμονῆς . οουοοργΟ
Lemmas: Ι ἀκροατής λόγος εἰμί , καί οὖον ποιητής , οὗτος ἔοικα ἀνήρ κατανοέω ὁ πρόσωπον ὁ γένεσις αὐτός ἐν εἴσοπτρον . » ππ « πρόσωπον γένεσις [ κατανοέω ] » ὁ διά ὁ νόμος ἑαυτοῦ ἐπιγιγνώσκω . Διὸ καί ὁ « πρόσωπον ἐπάγω « ὁ γένεσις . Ν Ζεύς γάρ ὁ νόμος μανθάνω οἷος γίγνομαι , καί κατανοέω οἷος γίγνομαι ὁ πνευματικός ἐγώ ἀποτελέω νόμος διά ὁ λυτρόω ὁ παλιγγενεσία . εἶτα μή ἐμμένω ὁ τοιοῦτος θέα διά ὁ πρᾶξις , καί ὁ χάρισμα ἐπιλανθάνομαι . ὁ γάρ πρᾶξις ἐκδίδωμι ἑαυτοῦ πονηρός , οὐδέ ὅτι εὐεργέω παρά ὁ Θεός μνημονεύω . εἰμί γάρ μνημονεύω , ὅτι ἄνωθεν γεννάω , καί δικαιόω , καί ἐν υἱός λογίζομαι αὐτός , οὐ εἄν ἑαυτοῦ παραδίδωμι ὁ ἀθετέω ἔργον ὁ χάρις . ἀπό δέ ὁ συνήθης οὗτος εἴσοπτρον , ἐπί ὁ νοητός ἔσοπτρον , διαβιβάζω ὁ λόγος , μηδείς ἀποφέρω ὁ εἰς παράδειγμα . ἀφορίζω ὁ εἴρω . οἷος ἵνα εἶπον οὕτως · εἰμί τις ἀκροατής νόμος εἰμί καί οὖον ποιητής , οὗτος ἔοικα ἀνήρ κατανοέω ὁ πρόσωπον αὐτός ἐν εἴσοπτρον . ὡς γάρ ἐκεῖνος κατανοέω ἑαυτοῦ καί ἀπέρχομαι , καί εὐθύς ἐπιλανθάνομαι ὁποῖος εἰμί · οὗτος καί οὗτος ὁ διά ὁ Μωυσέος νόμος κατανοέω ὁ διατί γίγνομαι , ὅτι πρός δόξα Θεός , καί ὁ κατ´ εἰκών γίγνομαι ὁ ποιέω Θεός , μετά ὁ κατανοέω , οὐδείς ὁ κατανοέω ἐργάζομαι , ἀλ ὡσαύτως ὁ κατανοέω ὁ ἑαυτοῦ πρόσωπον . οὗτος οὕτως χράω δήω , οὐ χράω . καί οὖον μάττος τοῦτα ποιέω ὁ ἀποστολή , συνάγω ὁ ἀκροατής καί συντείνω εἰς ὁ μή πάρεργον οὗτος ἀκούω . οὖον γάρ ἐκεῖνος μακάριος ὁ ἀκροατής , ἀλ ὁ συνάπτω τῆ ἀκροάομαι ὁ πρᾶξις . ἐπεί καί ὁ Φαρισαῖος γίγνομαι ἀκροατής , ἐλλείπω οὖον ποιητής εἰμί , οὐκέτι μακάριος . « πλραλογιζομενω ἑαυτοῦ . » ἀντί ὁ , οαφΔοηίεω εἰμί ρϟιλειω [ αἰών ; ἐγώ ἐξαπατάω , καταφρονέω ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία . « κατανοέω γάρ ἑαυτοῦ , καί ἀπέρχομαι , καί εὕω Θῦς ἐπιλανθάνομαι ὁποῖος εἰμί . » ὁ ἀκροάομαι συνάπτω ὁ ἐπιλησμονή , ὡς οὐ ἀρκέω μόνος ἀκρόασις νόμος πρός ψυχικός σωτηρία , εἰμί μή καί ποίησις ἐπακολούθησις πρός βεβαίωσις ὁ ἀκρόασις . « ὁ δέ παρακύπτω εἰς νόμος τέλειος ὁ ὁ ἐλευθερία καί παραμένω , οὗτος οὐ ἀκροατής ἐπιλησμονή γίγνομαι , ἀλλά ποιητής ἔργον , οὗτος μακάριος ἐν ὁ ποιέω αὐτός εἰμί . » πΠαρακύψας , » εἶπον , ἀλ οὐ , εἰσέρχομαι · ὁ γάρ πνευματικός νόμος , ὁ ἐφετός πανταχοῦ καί μεγαλεῖον ἔχω , καί ἀπ´ αὐτός ὁ βραχύς ἐντυχία οἶδα ἐφέλκω , εἶπον δέ , « Νόμος τέλειος , » ἐπιφέρω , « ὁ ἐλευθερία , » ὁ ἐλευθερία ἐπίσημος αὐτός ποιέω . ὁ γάρ κατά χριστός νόμος ὁ περί ὁ σάρξ ἀπαλλάσσω δουλεία , ἐν ἐλευθερία ὁ πρόσειμι καθίστημι , καί διά ὁ Ἐλευθέριον , καί προσεκτικός εἰονάσατο τοῦτος , καί ὁ λυμαίνομαι ἅπας ὁ καλός ἀπολαγχάνω ἐπιλησμονή . οουοοργΟ