cogPG.PG125 649
πρόσωπον τῆς γῆς . » Ὡσπερ´ γὰρ ὑπὸ Θεοῦ ἵπ-στᾶσα ἡ αἰσθητὴ κτίσις , καλή · διὰ δὲ τὴν τοῦ ἀνθρώπου παράβασιν , καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις τῇ ματαιδτητι ὑπετάγη , τοῦτ´ ἔστι τῷ μὴ βέβαιον ἔχειν τὸ εἶν-τεἶτα διὰ τοῦ κατακλυσμοῦ , μικρῶν ἐπὶ τῆς γῆς Κ · παντῶν θεοσεβῶν ἀνθρώπων , καὶ οἷον δευτέρου ἀνακαινισμοῦ , ἀρχὴν τοῦ κόσμου λαβόντος , διὰ τοῦ Νωε , καὶ τῶν ἐν τῇ κιβωτῷ ζώων διαφυλαχθέντων εἰς τὸ πάλιν συστῆναι σπέρμα τῷ κόσμῳ , ὅμως οὐδὲ τότε τῆς τῶν ἀνθρώπων προτερησάσης φύσεως , ἀλλ´ ἐπὶ χείροσι τῶν προτέρων ἀπορρευσάσης · [ ὧν νόμος ὁ διὰ Μωϋσέως ἀπέστρεψεν , οὐχ ἡ τοῦ Κυρίου καρουσία · ] ἐπεὶ οὖν πολύτροπος μὲν ἡ πρὸς τὴν σωτηρίαν κλῆσις , πολυσχεδὴς δὲ ἡ ἐξ ἀπαιθείας ἀπώλεια , διὰ τοῦτο ἀναγκαῖος ἔσται ὁ τοῦ πυρὸς κατακλυσμὸς , φθορὰ μὲν , εἰ καὶ μὴ παντελής · ψυχῶν γὰρ οὓ , ἀλλ´ οὐδὲ σωμάτων - « Πάντας γὰρ δεῖ ἡμᾶς παραστῆναι τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ , » οὐχὶ γυμνοὶ σωμάτοων , ψυχαῖς μόναι · , ἀλλὰ μετὰ σωμάτων ἀφθάρτων . Πῶς γὰρ ἂν ἡ ψυχὴ κολασθείη γυμνὴ σώματρς , κομιουμένη τὰ διὰ τοῦ σώματος αὐτῇ πεπραγμένα ; Οὐ γὰρ δικαίου κριτοῦ , δύο πλημμελησάντ ων κατὰ ταὐτὸν , τὸν ἕνα ἀφεῖναι , πρὸς δὲ τὸν ἕτερον τὸ πᾶν τοῦ ἐγκλήματος ἐπιφέρειν . Ἄλλως τε δὲ , ὅτι καὶ πυρὶ εἰώθαμεν τὰς μὴ καθαρὰς τῶν ὑλῶν καθαίρειν , καὶ πρὸς τὸ εἰλικρινὲς ἀποκαθιστᾶν . Τὸ δὲ , « τηρούμενοι εἰς ἡμέραν κοίσεο καὶ ἀπωλείας , » οὕτω κατὰ κοινοῦ τὸ , « εἰς ἡμέραν , » ληπτέον , τοῦτ´ ἔστιν , εἰς ἡμέραν κρίσεως , καὶ εἰς ἡμέραν » ἀπωλείας . » « Κρίσεοος » ζὲ , ἀντὶ τοῦ ἔ κατακρίσεως . « Ἔν δὲ τοῦτο μὴ λανθανέτω ὑμᾶς , ἀγαπητοὶ , ὅτι μία ἡμέρα παρὰ Κυρίῳ ὡς χια ἕτη , καὶ χΒια ἔτη ὡς ἡμέρα μία . Οὐ βραδύνει ὁ Κύριος τῆς ἐπαγγελλας , ὥς τινες ] βραδυτῆτα ἡγοῦνται , ἀλλὰ μακροδιμεῖ εἰς ἡμᾶς , μὴ βουλόμενός τινα ἀπολέσδαι , ἀλλὰ πάντας εἰς μετάνοιαν χωρῆσαι . » Συμπερανάμενος τὸν περὶ τῆς συντελείας λόγον , ὅτι ἕσται , καὶ ἐξ ἀνάγκης , καὶ ἐκ πυρὸσἃ πάντα καὶ ἡμεῖς διεξοδικώτερον διεξήλθομεν ) , μεταβέβηκεν ἐπὶ τὴν παράτασιν τοῦ χρόνου τῆς τοῦ κόσμου συντελείας , καί φησιν , ὅτι « Οὐ βραδύνει ὁ Κύριος τῆς ἐπαγγελίας , ὥς τινες βραδυτῆτα ἡγοῦνται , ἀλλὰ μακροθυμεῖ » τὴν σωτηρίαν ὑμῶν ἐκδεχόμενος , καὶ τὸ τῶν σωθησομένων πλήρωμα . Ἀτε δὴ ἀπείρῳ ὄντι αὐτῷ , οὐλν αὐτῷ παρατεταμένον , ἀλλὰ καὶ τὰ « χίλια ἔτη ως μία ἡμέρα παρ´ αὐτῷ · » μᾶλλον ἕὲ , κατὰ τὸν Δαβὶδ , οὐδὲ τὸ [ πολλοστὸν ἡμέρασησὲ γὰρ οὕτως · « Ὅτι χλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου , Κύριε , ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθὲς , ἤτις διῆλθε , καὶ φυλακὴ ἐν νοκτί · » διὰ τῆς φυλακῆς τὸ βραχύταυον δηλῶν ) , ] φυλακῇ νοκτὸς ἀπεικάσαντα τὰ χίλια ἔτη . Ἡ νὺξ δὲ εἰ - τέ - · σαρα μερίζεται διαστήματα , εἰ γε καὶ ὁ Κύριος « τετάρτῃ φυλακῇ τῆς νυκτὸς » τοῖς ἱεροῖς ἀποστάλοις « παρίσταται , » ὥς φησι τὸ εύαγιελεον . οοὸῦορ
Lemmas: πρόσωπον ὁ γῆ . » Ὠσπερ γάρ ὑπό Θεός ἵστημι ὁ αἰσθητός κτίσις , καλός · διά δέ ὁ ὁ ἄνθρωπος παράβασις , καί αὐτός ὁ κτίσις ὁ ματαιδτητι ὑποτάσσω , τοῦτος εἰμί ὁ μή βέβαιος ἔχω ὁ εἶμι διά ὁ κατακλυσμός , μικρός ἐπί ὁ γῆ Κ · Παντών θεοσεβής ἄνθρωπος , καί οἷος δύο ἀνακαινισμός , ἀρχή ὁ κόσμος λαμβάνω , διά ὁ Νωε , καί ὁ ἐν ὁ κιβωτός ζῷον διαφυλάσσω εἰς ὁ πάλιν συνίστημι σπέρμα ὁ κόσμος , ὅμως οὐδέ τότε ὁ ὁ ἄνθρωπος προτερέω φύσις , ἀλ ἐπί χείρων ὁ πρότερος ἀπορρέω · [ ὅς νόμος ὁ διά Μωϋσῆς ἀποστρέφω , οὐ ὁ ὁ κύριος Καρούσιας · ] ἐπεί οὖν πολύτροπος μέν ὁ πρός ὁ σωτηρία κλῆσις , πολυσχεδής δέ ὁ ἐκ απαιθειος ἀπώλεια , διά οὗτος ἀναγκαῖος εἰμί ὁ ὁ πυρός κατακλυσμός , φθορά μέν , εἰμί καί μή παντελής · Ψυχή γάρ ἕ , ἀλ οὐδέ σῶμα - « Πᾶς γάρ δεῖ ἐγώ παρίστημι ὁ βῆμα ὁ Χριστός , » οὐ γυμνός σωματόω , Ψυχή μόνος · , ἀλλά μετά σῶμα ἄφθαρτος . Πῶς γάρ εἄν ὁ ψυχή κολάζω γυμνός σῶμα , κομίζω ὁ διά ὁ σῶμα αὐτός πράσσω ; οὖον γάρ Δίκαιος κριτής , δύο πλημμελέω εἰμί κατά αὐτός , ὁ εἷς ἀφίημι , πρός δέ ὁ ἕτερος ὁ πᾶς ὁ ἔγκλημα ἐπιφέρω . ἄλλος τε δέ , ὅτι καί πῦρ εἴωθα ὁ μή καθαρός ὁ ὕλη καθαίρω , καί πρός ὁ εἰλικρινής ἀποκαθιστάω . ὁ δέ , « τηρέω εἰς ἡμέρα κοινόω καί ἀπώλεια , » οὗτος κατά κοινός ὁ , « εἰς ἡμέρα , » ληπτέος , τοῦτος εἰμί , εἰς ἡμέρα κρίσις , καί εἰς ἡμέρα » ἀπώλεια . » « Κρίσος » Ζές , ἀντί ὁ ἔ κατάκρισις . « ἐν δέ οὗτος μή λανθάνω σύ , ἀγαπητός , ὅτι εἷς ἡμέρα παρά κύριος ὡς Χῖος ἔτος , καί χΒια ἔτος ὡς ἡμέρα εἷς . οὖον βραδύνω ὁ Κύριος ὁ ἐπαγγέλλω , ὅς τις ] βραδυτής ἡγέομαι , ἀλλά μακροδιμεῖ εἰς ἐγώ , μή βούλομαι τις ἀπόλλυμι , ἀλλά πᾶς εἰς μετάνοια χωρέω . » συμπεραίνω ὁ περί ὁ συντέλεια λόγος , ὅτι ἕννυμι , καί ἐκ ἀνάγκη , καί ἐκ πυρός πᾶς καί ἐγώ διεξοδικός διεξέρχομαι ) , μεταβαίνω ἐπί ὁ παράτασις ὁ χρόνος ὁ ὁ κόσμος συντέλεια , καί φημί , ὅτι « οὖον βραδύνω ὁ Κύριος ὁ ἐπαγγελία , ὅς τις βραδυτής ἡγέομαι , ἀλλά μακροθυμέω » ὁ σωτηρία σύ ἐκδέχομαι , καί ὁ ὁ σῴζω πλήρωμα . ἅτε δή ἤπειρος εἰμί αὐτός , οὐλός αὐτός παρατείνω , ἀλλά καί ὁ « χίλιοι ἔτος ως εἷς ἡμέρα παρ´ αὐτός · » μᾶλλον ἐγώ , κατά ὁ Δαυίδ , οὐδέ ὁ [ πολλοστός ἡμέρασησὲ γάρ οὕτως · « ὅτι2 χλιά ἔτος ἐν ὀφθαλμός σύ , κύριος , ὡς ἡμέρα ὁ ἐχθές , ὅστις διέρχομαι , καί φυλακή ἐν νοκτί · » διά ὁ φυλακή ὁ βραχύς δηλόω ) , ] φυλακή νοκτὸς ἀπεικάζω ὁ χίλιοι ἔτος . ὁ νύξ δέ εἰμί - τε - · Σάρα μερίζω διάστημα , εἰμί γε καί ὁ Κύριος « τέταρτος φυλακή ὁ νύξ » ὁ ἱερός ἀποστέλλω « παρίστημι , » ὅς φημί ὁ ευαγιελεος . οοὸῦορ