cogPG.PG125 157
γετο τὸ πῶμα τῆς κιβωτοῦ , ὡς ἐκ τῆς Γραφῆς αὐτῆς μαθήσῃ ἀκριβέστερον , καὶ μὴ ἀπατηθεὶς τοῖς τινων λόγοις , ἄλλο τι νοήσῃς τοῦτο εἶναι . Ἐδήλου μέντοι Χριστὸν , ὃς ἱλασμὸς μὲν ἐγένετο τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν . Ἐπεσφράγισε δὲ πάντα τὰ ἐν τῇ Παλαιᾷ , καὶ ἐπησφαλίσατο . Περὶ ὧν οὐκ ἔστι νῦν λέγειν κατὰ μέρος . Ἐμφαίνει ἐνταῦθα , ὅτι οὐ ταῦτα ἦν μόνα τὰ ὁρώμενα , ἀλλ´ αἰνίγματάιτινα ἦν , ἃ τὸ θεωρεῖν καὶ ἐξηγεῖσθαι μακροτέρου δεῖται χρόνου Τηλτων δὲ ρἵτω κατεσκευασμένων , εἰς μὲν τὴν κρώτην σκηνὴν διαπαντὸς εἰσίασιν οἱ ἰερεῖς τὰς λατρείας ἐπιτελοῦντες . ἭἌν μὲν , φησὶ , ταῦτα · οὐκ ἀπήλαυον δὲ τούτων οἱ Ἰουδαῖοι . ἅτε τοῦ καταπετάσματος διείργοντος αὐτούς . Ἡμῖν γὰρ ἐτηρεῖτο ταῦτα , οἷς προεφητεύετο . Εἰς δὲ τὴν δευτέραν ἄπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ μόνος ῥ ἀρχιερεύς . Ὁρᾷς ἤδη τοὺς τύπους προκαταβεβλημένους ; Ἵνα γὰρ μὴ λέγωσιν , ἅπαξ ἐγένετο ἡ κατὰ Χριστὸν θυσία , καὶ πῶς πάντας ἡγίασε ; δείκνυσιν αὐτὸ ἄνωθεν ὃν , εἴγε ἁγιωτέρα ἦν καὶ φρικτὴ , ἡ ἅπαξ προσφερομένη καὶ ἐν τῇ Παλαιᾷ ὑπὸ τοῦ ἀρχιερέως . Οὐ χωρὶς αἴματος . Ἐπειδὴ θυσίαν ἐκάλεσε τὸν σταυοὸν . οὔτε πῦρ ἔχοντα , οὔτε ξύλα , οὔτε πολλάκις προσφερόμενον , δείκνυσιν ὅτι καὶ ἡ παλαιὰ θυσία τοιαύτη ἦν · ἅπαξ γὰρ προσεφέρετο ἐν αἴματι . Ἐζήτησαν δέ τινες , πῶς ἐν μὲν τῇ Ἐξόδῳ γέγραπται · Ὅτι θυμιάσει ἐπὶ τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίουἴ ] , ὃ δηλαδὴ ἐν τοῖς ἁγίοις τῶν ἀγίων ἦν , Ἀαρὼν θυμίαμα συνθέσεως λεπτῆς τὸ πρωῒ · πρωῒ ὅταν ἐπισκευάζῃ τοὺς λύχνους , θυμιάσει χνους τὸ ὀψέ , φυμιάσει θυμίαμα ἐνδελεχισμοῦ · ὥστε ἐκάστην ἡμέραν δίς εἰσῄει , φησὶν , ὁ ἀρχιερεὺς εἰς τὰ Ἄγια τῶν ἁγίων θυμιάσων , ἔνθα ἦν τὸ χρυαοῆν θυσιαστήριον . Πῶς οὗν ἐνταῦθα φησὶν ὁ Ἀπόστολος , ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ τοῦτον εἰσιέναι · Καὶ ἐπιλύονται , ὅτι μετὰ αἴματος ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ εἰσῄει , μετὰ δὲ θυμιάματος δὶς τῆς ἡμέρας . Πλὴν ἴσθι ὅτι κακῶς ἠπόρησαν , καὶ ἀνεπιστημόνως · οὐ γὰρ ἐπὶ τοῦ χρυσοῦ θυμιατηρίου ἐθυμία ὁ Ἀαρὼν Ἀλς τῆς ἡμέρας , ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου · τοῦτο δὲ οὐκ ἐν τοῖς Ἁγίοις τῶν ἁγίων ἦν , ἀλλ´ ἐν μέσῃ τῇ σκηνῇ , ἐν ᾗ ἥ τε λυχνία καὶ ἡ τράπεζα . Ἐπεὶ μετά γε τοῦ χρυσοῦ θυμιατηρίου ἅπαξ εἰσῄει τοῦ ἐνιαυτοῦ εἰς τὰ Ἄγια τῶν ἁγίων . Ἄλλο γὰρ θυμιατήριον , καὶ ἄλλο θυσιαστήριον . παρεθέμην δὲ καὶ τὴν ἀπορίαν , ἵνα μὴ παρ´ ἄλλων ἀκούσας ταύτην , ὁ ἀναγινώσκων ταῦτα πλανηθῇ , δόξας αὐτὴν ὑγιῶς ἔχειν . ὸ προσφέρει ὑπὲρ ἑαυτοῦ καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάγων Καὶ πάλιν τὸ , Ὑπὲρ ἑαυτοῦ . Ὁ μὲν γὰρ νομικὸς , φησὶν , ἀρχιερεὺς , ὑπὲρ ἑαυτοῦ προσέφερεν · ὁ Χριστὸς δὲ , οὐχ ὑπὶρ ἑαυτοῦ . Πῶς γὰρ ,
Lemmas: γομαι ὁ πῶμα ὁ κιβωτός , ὡς ἐκ ὁ γραφή αὐτός μανθάνω ἀκριβής , καί μή ἀπατάω ὁ τίνω λόγος , ἄλλος τίς νοέω οὗτος εἰμί . δηλόω μέντοι Χριστός , ὅς ἱλασμός μέν γίγνομαι ὁ ἡμέτερος ἁμαρτία . ἐπισφραγίζω δέ πᾶς ὁ ἐν ὁ Παλαιή , καί ἐπασφαλίζω . περι ὅς οὐ εἰμί νῦν λέγω κατά μέρος . ἐμφαίνω ἐνταῦθα , ὅτι οὖον οὗτος εἰμί μόνος ὁ ὁράω , ἀλ αινιγματαιτις εἰμί , ὁ ὁ θεωρέω καί ἐξηγέομαι μακρός δήω χρόνος Τηλτων δέ ἱερός κατασκευάζω , εἰς μέν ὁ χράω σκηνή διαπαντός εἴσειμι ὁ ἱερεύς ὁ λατρεία ἐπιτελέω . Ἄν μέν , φημί , οὗτος · οὐ ἀπηλαύω δέ οὗτος ὁ Ἰουδαῖος . ἅτε ὁ καταπέτασμα διείργω αὐτός . ἡμῖν γάρ τηρέω οὗτος , ὅς προφητεύω . εἰς δέ ὁ δύο ἅπαξ ὁ ἐνιαυτός μόνος Ῥ ἀρχιερεύς . ὁράω ἤδη ὁ τύπος προκαταβεβλημένος ; ἵνα γάρ μή λέγω , ἅπαξ γίγνομαι ὁ κατά Χριστός θυσία , καί πῶς πᾶς ἁγίζω ; δείκνυμι αὐτός ἄνωθεν ὅς , εἰ άγιος εἰμί καί φρικτός , ὁ ἅπαξ προσφέρω καί ἐν ὁ Παλαιή ὑπό ὁ ἀρχιερεύς . οὖον Χωρὶς αἶμα . ἐπεί θυσία καλέω ὁ σταυοὸν . οὔτε πῦρ ἔχω , οὔτε ξύλον , οὔτε πολλάκις προσφέρω , δείκνυμι ὅτι καί ὁ παλαιός θυσία τοιοῦτος εἰμί · ἅπαξ γάρ προσφέρω ἐν αἷμα . ζητέω δέ τις , πῶς ἐν μέν ὁ Ἔξοδος γράφω · ὅτι2 θυμιάω ἐπί ὁ χρυσός θυσιαστηρίουἴ ] , ὅς δηλαδή ἐν ὁ ἅγιος ὁ Ἀγίων εἰμί , Ἀαρών θυμίαμα σύνθεσις λεπτός ὁ πρωΐ · πρωΐ ὅταν ἐπισκευάζω ὁ λύχνος , θυμιάω χνόος ὁ ὀψέ , φυμιαινω θυμίαμα ἐνδελεχισμός · ὥστε ἕκαστος ἡμέρα δίς εἰσέρχομαι , φημί , ὁ ἀρχιερεύς εἰς ὁ Ἅγιος ὁ ἅγιος θυμιάω , ἔνθα εἰμί ὁ χρυαοῆν θυσιαστήριον . Πῶς ἐν ἐνταῦθα φημί ὁ ἀπόστολος , ἅπαξ ὁ ἐνιαυτός οὗτος εἴσειμι · καί ἐπιλύω , ὅτι μετά αἶμα ἅπαξ ὁ ἐνιαυτός εἰσέρχομαι , μετά δέ θυμίαμα δίς ὁ ἡμέρα . πλήν εἰμί ὅτι κακῶς ἀπορέω , καί ἀνεπιστήμων · οὖον γάρ ἐπί ὁ χρυσός θυμιατήριον θυμιάω ὁ Ἀαρών ἅλς ὁ ἡμέρα , ἀλ ἐπί ὁ χρυσός θυσιαστήριον · οὗτος δέ οὐ ἐν ὁ Ἅγιος ὁ ἅγιος εἰμί , ἀλ ἐν μέσος ὁ σκηνή , ἐν ὅς ὅς τε λυχνία καί ὁ τράπεζα . ἐπεί μετά γε ὁ χρυσός θυμιατήριον ἅπαξ εἰσέρχομαι ὁ ἐνιαυτός εἰς ὁ Ἅγιος ὁ ἅγιος . ἄλλος γάρ θυμιατήριον , καί ἄλλος θυσιαστήριον . παρατίθημι δέ καί ὁ ἀπορία , ἵνα μή παρ´ ἄλλος ἀκούω οὗτος , ὁ ἀναγιγνώσκω οὗτος πλανάω , δόξα αὐτός ὑγιής ἔχω . ο προσφέρω ὑπέρ ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ λαός ἀγνοημάγων καί πάλιν ὁ , ὑπέρ ἑαυτοῦ . ὁ μέν γάρ νομικός , φημί , ἀρχιερεύς , ὑπέρ ἑαυτοῦ προσφέρω · ὁ Χριστός δέ , οὐ ὑπέρ ἑαυτοῦ . Πῶς γάρ ,