cogPG.PG125 577
μουιμωτέρῳ , ἀλλ´ ἄνθει , τὸ ὀλιγοψρόντον αὐτοῦ παριστῶν . Διὰ τί δὲ « Δίψυχος » εἴρηται ; Ὡς οὔτε πρὸς τὴν παροῦσαν , οὔτε πρὸς τὴν μέλλουσαν πεποιθότως ἀπευθυνόμενος ζωήν . Ψυχὴ γὰρ παρὰ τῇ Γραφῇ ἡ ζωὴ καλεῖται · ὡς τὸ , « Πάντα ὅσα ἔχει ὁ ἄνθρωπος , δώσει ὑπὲρ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ . » Ἕρον σαυτοῦ τὴν διψυχίαν , καὶ οὐδὲν ὅλως διψυχήσῃς αἰτήσασθαι παρὰ τοῦ Θεοῦ , λέγων ἐν σεαυτῷ , ὅτι Πῶς δύναμαι αἰτῆσαι παρὰ τοῦ Κυρίου , καὶ λαβεῖν , ἡμαρτηκὼς τοσαῦτα εἰς αὐτόν ; Μὴ λογίζου ταῦτα , ἀλλ´ ἐκ ὅλης καρδίας σου ἐξομολογοῦ , καὶ ἐπίστρεψον πρὸς Κύριον , καὶ αἰτοῦ παρ´ αὐτοῦ ἀδιστάκτως · καὶ γνώσῃ τὴν εὐσπλαγχνίαν αὐτοῦ , ὅτι « οὐ μή σε ἐγκαταλίπῃ , ἀλλὰ τὸ αἴτημα τῆς ψυχης σου πληραφορήσει · » ὁ γὰρ Θεὸς ἀμνησίκακός ἐστι , καὶ σπλαγχνίζεται ἐπὶ τοῖς ποιήμασιν αὐτοῦ . « Καυχάσθω δὲ ὁ ἀδελφὸς ὁ ταπεινὸς ἐν τῷ ὕψει αὐτοῦ » Ἐπειδὴ τῶν καλῶν ἁπάντων ταμιεύτριαν οἶδε τὴν ταπεινοφροσύνην , καὶ ὅτι ἄνευ ταύτης οὐδὲν κατορθοῦται τῶν σπουδαίων , διὰ τοῦτο ἐπιφέρει τὸ , « Καυχάσθω ὁ ταπεινὸς ἐν τῷ ὕψει αὐτοῦ . » Ἐπεὶ γὰρ « κλύδωνι θαλάσσης » ἔον διακρινόμενον ἀπτι . κάζει , ὃς μετεωρίζεται μὲν τοῖς πνεύμασιν ἐξογκούμενος , θᾶττον δὲ ἢ ὑψωθῆναι κοιμίζεται · ὁμοίως πάσχει καὶ ὁ « διακρινόμενος » ἐκ ὑπερηφανίας πρὸς οὐδὲν τῶν δεόντων ἐπιστηρίζων τὰς ἑαυτοῦ αἰτήσεις . Διὰ τοῦτο ἐπιφέρει τὸ , « Καυψάσθω ἀδελφὸς´ ς ὁ ταπεινός · » τοιοῦτόν τι λέγων · Ὁ βουλόμενος αἰτεῖν τι , πρῶτον μὲν αἰτείτω τὰ δέοντα , ἐν οἷς οὐδὲ ἀστοχήσει τῶν ζητουμένων · ταῦτα δέ ἐστιν , « Ἡ βασι . λεία τῶν οὐρανῶν , καὶ ἡ δικαιοσύνη . » Ἔπειτα καρτερείτω περὶ τῶν τοιούτων αἰτῶν · ἀλλὰ μὴ ἐπ´ ὀλίγον εὐξάμενος , εὐθὺς ἀναχωρείτωλαζόνων γὰρ σοῦτο , ἀλλὰ περιμενέτω τὴν λῆψιν ἐν ταπεινώσει´ ψυχῆς προσκαρτερῶν . « Ὁ δὲ πλούσιος , ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ , ὅτι ὡς ἄνθος χόρτου παρελεύσεται . Ἀνέτειλε γὰρ ὁ ἥλως σὺν τῷ καύσωνι , καὶ ἐξήρανε τὸν χόρτον , καὶ τὸ ἄνθος ἐξέπεσε . » ἀνθεῖ χόρτου ἀπεικάζει τὸν πλοῦ τον , τὸ ἐφήμερον αὐτοῦ παραστῆσαι βουλόμενος . « Καὶ ἡ εὐπρέπεια τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἀπώλετο . » Πρόσωπον καταχρηστικῶς εἴρηκε · τοῦτο γὰρ ἐπὶ μόνου λέγεται ἀνθρώπου · ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων ζόων οὔ .. « Οὕτω καὶ ὁ πλούσιος ἐν ταῖς πορείαις αὐτοῦ μαρανθήσεται . » Πορείας , τὰς κατὰ τὸν παρόντα βίον διεξόδους φησί . « Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμὸν , ὅτι δόκιμος γινόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς , ὅν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν . » Διττῶν ὄντων τῶν πειρασμῶν , ὡς ἔφαμεν , συμφέρει καθ´ ἑκάτερον ἡ ὑπομονή . Εἶτα τῆς τοῦ Κυρίου μνηαθεὶς εὐχῆς , ἤτις μὴ εἰς πειρασμὸν ἐκπεσεῖν ἡμᾶς ἐξιλεμένουσο τὸ κρεῖττον παρεγγυᾷ , ἐπαναλαμβάκει διὰ τῶν προκειμένων τὸν λόγον , σαφηνίζων τίμὲν ὁ ἀπὸ Θεοῦ πειρασμὸς , τίς δὲ ὁ αρ´ ἡμῶν αὐ θαίρετος . Πλὴν καλῶς ἔχει , τὸν μὲν Κύριον καὶ Θεὸν πρὸς τὸ ἀσθενέστερον τῆς ἀνθρωπίνης ἀποσκοπήσαντα
Lemmas: μουιμωτέρῳ , ἀλ ἄνθος , ὁ ὀλιγοψρόντον αὐτός παρίστημι . Ζεύς τίς δέ « δίψυχος » εἴρω ; ὡς οὔτε πρός ὁ πάρειμι , οὔτε πρός ὁ μέλλω πείθω απευθύνομαι ζωή . Ψυχή γάρ παρά ὁ γραφή ὁ ζωή καλέω · ὡς ὁ , « Πάν ὅσος ἔχω ὁ ἄνθρωπος , δίδωμι ὑπέρ ὁ Ψυχή αὐτός . » Ἔρως σεαυτοῦ ὁ διψυχία , καί οὐδείς ὅλως διψυχέω αἰτέω παρά ὁ Θεός , λέγω ἐν σεαυτοῦ , ὅτι Πῶς δύναμαι αἰτέω παρά ὁ κύριος , καί λαμβάνω , ἁμαρτάνω τοσοῦτος εἰς αὐτός ; μή λογίζομαι οὗτος , ἀλ ἐκ ὅλος Καρδία σύ ἐξομολογέομαι , καί ἐπιστρέφω πρός κύριος , καί αἰτέω παρ´ αὐτός ἀδιστάκτως · καί γιγνώσκω ὁ εὐσπλαγχνία αὐτός , ὅτι « οὖον μή σύ ἐγκαταλείπω , ἀλλά ὁ αἴτημα ὁ Ψυχή σύ πληραφορησις · » ὁ γάρ θεός ἀμνησίκακος εἰμί , καί σπλαγχνίζω ἐπί ὁ ποίημα αὐτός . « καυχάομαι δέ ὁ ἀδελφός ὁ ταπεινός ἐν ὁ ὕψος αὐτός » ἐπεί ὁ καλός ἅπας ταμιεύτρια οἶδα ὁ ταπεινοφροσύνη , καί ὅτι ἄνευ οὗτος οὐδείς κατορθόω ὁ σπουδαῖος , διά οὗτος ἐπιφέρω ὁ , « καυχάομαι ὁ ταπεινός ἐν ὁ ὕψος αὐτός . » ἐπεί γάρ « κλύδων θάλασσα » εἰμί διακρίνω Άπτι . κάζω , ὅς μετεωρίζω μέν ὁ πνεῦμα ἐξογκέω , ταχύς δέ ἢ ὑψόω κοιμίζω · ὁμοίως πάσχω καί ὁ « διακρίνω » ἐκ ὑπερηφανία πρός οὐδείς ὁ δήω ἐπιστηρίζω ὁ ἑαυτοῦ αἰτέω . Ζεύς οὗτος ἐπιφέρω ὁ , « καυψαω ἀδελφός Σ ὁ ταπεινός · » τοιοῦτος τίς λέγω · ὁ βούλομαι αἰτέω τίς , πρῶτος μέν αἰτέω ὁ δήω , ἐν ὅς οὐδέ αστοχώ ὁ ζητέω · οὗτος δέ εἰμί , « ὁ βάσις . λεῖος ὁ οὐρανός , καί ὁ δικαιοσύνη . » ἔπειτα καρτερέω περί ὁ τοιοῦτος αἰτέω · ἀλλά μή ἐπι ὀλίγος εὔχομαι , εὐθύς αναχωρειτωλαζοναω γάρ σός , ἀλλά περιμένω ὁ λῆψις ἐν ταπεινώνω Ψυχή προσκαρτερέω . « ὁ δέ πλούσιος , ἐν ὁ ταπείνωσις αὐτός , ὅτι ὡς ἄνθος χόρτος παρέρχομαι . ἀνατέλλω γάρ ὁ ἁλίσκομαι σύν ὁ καύσων , καί ξηραίνω ὁ χόρτος , καί ὁ ἄνθος ἐκπίπτω . » ἀνθέω χόρτος ἀπεικάζω ὁ πλόος ὁ , ὁ ἐφήμερος αὐτός παρίστημι βούλομαι . « καί ὁ Εὐπρέπεια ὁ πρόσωπον αὐτός ἀπόλλυμι . » πρόσωπον καταχρηστικός εἴρω · οὗτος γάρ ἐπί μόνος λέγω ἄνθρωπος · ἐπί δέ ὁ ἄλλος ἕζομαι οὖον .. « οὕτως καί ὁ πλούσιος ἐν ὁ πορεία αὐτός μαραίνω . » πορεία , ὁ κατά ὁ πάρειμι βίος διέξοδος φημί . « Μακάριος ἀνήρ ὅς ὑπομένω πειρασμός , ὅτι δόκιμος γίγνομαι λαμβάνω ὁ στέφανος ὁ ζωή , ὅς ἐπαγγέλλω ὁ Κύριος ὁ ἀγαπάω αὐτός . » δισσός εἰμί ὁ πειρασμός , ὡς φημί , συμφέρω καθ´ ἑκάτερος ὁ ὑπομονή . εἶτα ὁ ὁ κύριος μνάομαι εὐχή , ὅστις μή εἰς πειρασμός ἐκπίπτω ἐγώ εξιλεμενουω ὁ ἀγαθός παρεγγυάω , ἐπαναλαμβάνω διά ὁ πρόκειμαι ὁ λόγος , σαφηνίζω τίω ὁ ἀπό Θεός πειρασμός , τίς δέ ὁ ἀρ ἐγώ αὖος θαίρετος . πλήν καλῶς ἔχω , ὁ μέν κύριος καί θεός πρός ὁ ἀσθενής ὁ ἀνθρώπινος ἀποσκοπέω