cogPG.PG125 129
ὁσάκις γὰρ ταῦτα γίνεται , ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου καταγγέλλεται . Ὅς ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς σαρκὸς αὐτοῦ . Ἐρέρας τῆς σαρκὸς αὐτοῦ , τὰς ἐν τῇ σαρκικῇ αὐτοῦ ζωῇ ἡμέρας δηλοῖ οὐχ ὅτι νῦν ἀπέθετο τὴν σάρκα · ἄπαγε · ἔχει γὰρ αὐτὴν , εἰ καὶ ἄφθαρτον καὶ ἀνωτέραν καὶ αὐτῶν τῷν σαρκικῶν καὶ ἀδιαβλήτων παθῶν , πείνης , δίψης , κότου , καὶ τῶν τοιούτων . Ταύτην δὲ τὴν χρῆσιν ὁ Ἀπόστολος ἀπὸ Δαβὶδ λαβε , λέγοντος ἐν ἐκατοστῷ τεσσαρεσκαιδεκάτῳ ψαλμῷ , Ἐν ταῖς ἡμέραις μον ἀπικαλέσομαι . Ιάντα γὰρ τὸν ψαλμὸν εἰς Χριστὸν ἐκλαμβάνει ὁ Ἀπόστολος . Δσήσεις καὶ ἰκετηρίας πρὸς τὸν δυναμενον αὐτὸν σώαιν ἐπὶ θανάτου μετὰ κραυγῆς ἰσχυρᾶς καὶ δακρύων κροσενέγκας . Ταῦτα περὶ τῆς σαρκὸς εἴρηται , οὐ γὰρ δὴ ὡς Θεὸς ἐδεῖτο . Ἔστω δὲ ὅτι καὶ ἐδεῖτο , οὐ δήπου καὶ μετὰ κραυγῆς καὶ δακρύων · ταῦτα γὰρ οὐ Θεοῦ , ἀλλ´ ἀναντιῤῥήτως τῷ ἀνθρωπίνῳ τοῦ ἑνὸς Χριστοῦ ταῦτα προσαναθετέον · ἄμα μὲν ἵνα δειχθῇ τὸ ἀληθὲς τῆς προσληφθείσης φύσεως , ἅμα δὲ ἵνα καὶ τὸ πρὸς ἡμᾶς κηδεμονικὸν , καὶ τῆς ἀγάπης ἡ ὑπερβολὴ φανῇ · ὑπὲρ γὰρ ἡμῶν ταῦτα ηὔχετο , τὸ ἡμέτερον οἰκειούμενος , ἵνα ἐν ἑαυτῷ δαπανήσῃ τὴν πρὸς τὸν θάνατον δειλίαν τῆς φύσεως . Ἐπεὶ σκόπει ὅτι οὐδαμοῦ τῶν Εὐαγγελίων γέγραπται εὐξάμενος περὶ τοῦ ἀναστήσεσθαι , ἀλλὰ τούναντίον κατ´ ἐξουσίαν ἀποφαίνεται λέγων Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον , καὶ ἐγερῶ αὐτόν · καὶ , Ἐξουσίαν ἔχω λαβεῖν τὴν νυχήν μοι Καὶ εἰσακουσθεῖς ἀπὸ τῆς σὐλεβείας , καίπεῳ ὥν υἱὸς . Καὶ τοῦτο διὰ τὴν σάρκα , καὶ διὰ τὴν ἀσθένειαν τῶν ἀκουόντων · οὔπω γὰρ μεγάλην παρὰ αὐτοῦ δόξαν εἶχον . Ὃ οὖν λέγει , τοιοῦτέν ἐστιν , ὅτι Τοσαύτη αὐτοῦ ἡ εὐλάβεια , ὥστε αὐτῆς εἶναι κατόρθωμα μᾶλλον ἢ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ , τὸ εἰσακουσθῆναι αὐτόν · καὶ ἀπὸ ταύτης ἠδέσθη αὐτὸν ὁ Θεὸς , καὶ κατεδυσωπήθη , καίτοιγε ὄντα καὶ Υἱὸν , καὶ ἔχοντα πρὸς αὐτὸν τὴν φυσικὴν παῤῥησίαν · οὔτως ἦν πολλὴ καὶ ἀξία αἰδοῦς . Ὡστε μὴ ἀλύετε , Δεσπότην ἔχοντες εἰσακουόμενον παρὰ τοῦ Πατρός . Ἐὰν οὖν τι αἰτήσησθε αὐτὸν , ποιήσει ὑμῖν · ὅπερ καὶ αὐτὸς ὁ Χριστὸς ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ φησὶ τοῖς μαθηταῖσΕἰ ἀγαπᾶτέ με , ἐχάρητε ἂν , ὅτι ἐγὼ πρὸς τὸν Πατέρα μου πορεύομαι , ὅτι ὁ Πατήρ μου μίἷομου ἐστί · καὶ , Ὅσα ἂν αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου , δώσει ὑμῖν . Ἔμαθεν , ἀφ´ ὧν ἔπαθε , τὴν ὑπακοήν . Ἔμαθι , φησὶν , ὑπακούειν τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ , ἀπὸ τῶν παθημάτων τοῦτο διδαχθείς . φαίνεται δὲ ἀπλῶς ἄτοπον τὸ λεγόμενον . Πῶς γὰρέμαθε τὴν ὑπακοὴν ἀφ´ ὧν ἔπαθεν , ὅς γε καὶ πρὶν παθεῖν , τοσοῦτον ὑπήκοος ἦν τῶ Πατρὶ , ὥστε καὶ αὐτὰ τὰ πάθη διὰ τὴν ὑπακοὴν ἀναδέξασθαι ; Ἐγένετο γὰρ , φησὶν , ὑπήκοος μέχρι
Lemmas: ὁσάκις γάρ οὗτος γίγνομαι , ὁ θάνατος ὁ κύριος καταγγέλλω . ὅς ἐν ὁ ἡμέρα ὁ σάρξ αὐτός . Ἐρέρα ὁ σάρξ αὐτός , ὁ ἐν ὁ σαρκικός αὐτός ζωή ἡμέρα δηλόω οὐ ὅτι νῦν ἀποτίθημι ὁ σάρξ · ἀπάγω · ἔχω γάρ αὐτός , εἰμί καί ἄφθαρτος καί ἀνώτερος καί αὐτός τῷ σαρκικός καί αδιάβλητος πάθος , πεῖνα , δίψα , κότος , καί ὁ τοιοῦτος . οὗτος δέ ὁ χρῆσις ὁ ἀπόστολος ἀπό Δαυίδ ἐπιλαμβάνω , λέγω ἐν ἐκατοστός τεσσαρεσκαιδέκατος ψαλμός , ἐν ὁ ἡμέρα νυμφότιμον ἀποκαλέω . Ιάντα γάρ ὁ ψαλμός εἰς Χριστός ἐκλαμβάνω ὁ ἀπόστολος . Δσήσεις καί ικετευτικός πρός ὁ δύναμαι αὐτός σῴζω ἐπί θάνατος μετά κραυγή ἰσχυρός καί δάκρυ κροσενέγκας . οὗτος περί ὁ σάρξ εἴρω , οὖον γάρ δή ὡς θεός δήω . ἔστω δέ ὅτι καί δήω , οὖον δήπου καί μετά κραυγή καί δάκρυ · οὗτος γάρ οὖον Θεός , ἀλ ἀναντιῤῥήτως ὁ ἀνθρώπινος ὁ εἷς Χριστός οὗτος προσαναθετέον · ἄμη μέν ἵνα δείκνυμι ὁ ἀληθής ὁ προσλαμβάνω φύσις , ἅμα δέ ἵνα καί ὁ πρός ἐγώ κηδεμονικός , καί ὁ ἀγάπη ὁ ὑπερβολή φαίνω · ὑπέρ γάρ ἐγώ οὗτος εὔχομαι , ὁ ἡμέτερος οἰκειόω , ἵνα ἐν ἑαυτοῦ δαπανάω ὁ πρός ὁ θάνατος δειλία ὁ φύσις . ἐπεί σκοπέω ὅτι οὐδαμοῦ ὁ Εὐαγγελίων γράφω εὔχομαι περί ὁ ἀνίστημι , ἀλλά τουναντίον κατ´ ἐξουσία ἀποφαίνω λέγω λύω ὁ ναός οὗτος , καί ἐγείρω αὐτός · καί , Ἐξουσία ἔχω λαμβάνω ὁ νυχή ἐγώ καί εἰσακούω ἀπό ὁ σὐλεβείας , καίπεῳ ἀνά υἱός . καί οὗτος διά ὁ σάρξ , καί διά ὁ ἀσθένεια ὁ ἀκούω · οὔπω γάρ μέγας παρά αὐτός δόξα ἔχω . ὅς οὖν λέγω , τοιούτος εἰμί , ὅτι τοσοῦτος αὐτός ὁ εὐλάβεια , ὥστε αὐτός εἰμί κατόρθωμα μᾶλλον ἢ ὁ χάρις ὁ Θεός , ὁ εἰσακούω αὐτός · καί ἀπό οὗτος αἰδέομαι αὐτός ὁ θεός , καί καταδυσωπέω , καίτοι εἰμί καί υἱός , καί ἔχω πρός αὐτός ὁ φυσικός παρρησία · οὔτως εἰμί πολύς καί ἄξιος αἰδώς . ὡστε μή ἀλύω , δεσπότης ἔχω εἰσακούω παρά ὁ πατήρ . ἐάν οὖν τίς αἰτέω αὐτός , ποιέω σύ · ὅσπερ καί αὐτός ὁ Χριστός ἐν ὁ Εὐαγγέλιος φημί ὁ μαθηταισεω ἀγαπάω ἐγώ , χαίρω εἄν , ὅτι ἐγώ πρός ὁ πατήρ ἐγώ πορεύω , ὅτι ὁ Πατήρ ἐγώ μία εἰμί · καί , ὅσα εἄν αἰτέω ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ , δίδωμι σύ . μανθάνω , ἀφή ὅς πάσχω , ὁ ὑπακοή . Ἔμα , φημί , ὑπακούω ὁ Θεός καί πατήρ , ἀπό ὁ πάθημα οὗτος διδάσκω . φαίνω δέ ἀπλόος ἄτοπος ὁ λέγω . Πῶς γὰρέμαθε ὁ ὑπακοή ἀφή ὅς πάσχω , ὅς γε καί πρίν πάσχω , τοσοῦτος ὑπήκοος εἰμί ὁ πατήρ , ὥστε καί αὐτός ὁ πάθος διά ὁ ὑπακοή ἀναδέχομαι ; γίγνομαι γάρ , φημί , ὑπήκοος μέχρι