cogPG.PG125 439
ΤΕΧΤΟΘ . τῶν θείον λόγων . Ὧσπερ γὰρ ὁ Σωτὴρ μέλλων τὸ πάθος ἐπιτελεῖν , καθ´ ὃν καιρὸν ἐθύετο τὸ πρόβατον τοῦτο , ἠνέσχετο , ἵνα τῷ αὐτῷ τύπω συνάψη τὲν ἀλήθειαν · οὕτω καὶ ἡ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐπιφοίτησις , καθ´ ὃν καιρὸν ἐδόθη ὁ νόμος ἐγένετο , ἵνα δειχθῇ , ὅτι καὶ τότε καὶ νῦν τὸ ἅγιον ἱνεῦμα νομοθετεῖ . Καλῶς δὲ τὸν ἦχον ἐκ τοῦ οὐραοῶ νενίαθαι φησί · ἐπειδὴ καὶ τότε ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ὄρει Ἀκ τοῦ οὐρανοῦ ἐγένετο , καὶ τότε « πῦρ ἐφάνη , » ἵνα καὶ ἡ ἀρχαία ὄᾷις δείξῃ αὐτὸν Θεὸν , καὶ τότε καὶ νῦν ἐπιφοιτήσαντα . « Ὡσεὶ πυρὸς » δὲ , φησὶ,Ἀετὸ προσθήκης τοῦ , ὡς , ἵνα μηδὲν αἰσθητὸν περὶ τοῦ Πνεύματος νομίσῃ τις · καὶ « ὡσεὶ πνοή · » οὐ γὰρ ἄνεμος ἦν . « Ἐκάθισέ τε , » τουτέστι παρέμεινεν . ἐπανεπαύσατο . Τβ γὰρ καθίσαι . τοῦ ἑδραίυ ἐστὶ σημαντικὸν , καὶ τοῦ μεῖναι . Οὐκ ἔπὶ τοὺς δώδεκα μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦς ἑβδομήκοντα , καὶ ἐπι συυς « ἑκατὸν εἴκοσι » τὸ Πνεῦμα ἐπανεπάυσατο . Οὐκ ἐπλ τοῦ στόματος δὲ ἐδέξαντο τὰς γλώσσας , ἀλλ´ ἐκὶ τῆς κεφαλῆς · εἰκότως . Οὐ γὰρ εἰς τὸ τῆς φύσεως ὄργανον ἐδόθη τὸ Πνεῦμα , ἵνα μὴ νομισθῶσιν ἐκ ποῦ ἰδίου στόματος προφέρειν ἃ μὴ εἶχον . Ἀλλ´ ὥσπορ ὁ ἀήρ ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων καταφέρεται , καὶ ἀπὸ τῶν ὑψωμάτων ἐπὶ τὰς Κφάραγγας · οὔτω τὴν κορυφὴν ὡς ὄρος καταλαμβάνουσα ἡ τοῦ Πνέωματος χάρις , ἐπιχορηγεῖται λοιπὸν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τῷ ἐγκεφάλῳ , εἶτα τῷ στό ματι καὶ τῇ καρδίᾳ , καὶ ὅλον δι´ ὅλου τὸν ἄνθρωπον ἐπλήρωσεν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς . Ἄλλως τε · Ἐπειὸὴ οἱ ἀπάστολοι ἐχειροτονοῦντο τῆς οἱκουμένης διδάσκαλοι , χειροτονία δὲ ἄλλως οὐ γίνεται , εἰ μὴ ἐν τῇ κεφαλῇ κἰκότως ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ἐδιξαντο τὰς γλώσσας . « Ησαν δὲ ἐν Ἰερουσαλήμ . » Ἵνα δείξῃ , ὅτι τὴν αὐγχυσιν εἰργάσατο ὁ φόδος , καὶ τὸ ξένον τοῦ θεάματος , [ λέγει · εΣυνεχύθησαν τῷ φόβιῳ · » καὶ εἰκότος . Ἐνόμιζον γὰρ αὐτῶν . τέλος ἔχειν τὸ πρᾶγμα , διὰ τὴν γενομένην τόλμαν κατὰ τοῦ Χριστοῦ . Τὸ γὰρ συνειδὸς κατέσεισεν αὐτῶν τἄς ψυχὰς , ἐν χεοσν ἔτι οὗσης τῆς στοσγῆς καὶ πάντα αὐτοὺς ἐπτόει , καὶ δειλοὺς καὶ πεφοβημένους ἐποίει . « Ὅτι ἤκουον » Τούτου χάριν πρὸ τῶν ἄλλων χαρισμάτων τὸ τῶν Υλωσσῶν ἔλαβον οἱ ἀπόστολοι , ἐπειδὴ πανταχοῆ διέρχεσθαι ἔμελλον . Καὶ ὥσπερ ἐ τῷ καιρῷ τῆς πυονοποιίας ἡ μία γλῶττα εἰς πολλὰς διενέμετο · οὕτω τότε αἱ πολλαὶ γλῶσσαι εἰς ἕνα ἄνθρωπον ἕεσανκαὶ ὁ αὐτὸς καὶ τῇ Τωμαίων , καὶ Εῇ Περσῶν , καὶ τῇ Ἰνδῶν , καὶ ἑτέραις πολλαῖς διελέγετο γλώσσαις , Ποεύματος ἐνηχοῦντος αὐτὸν , καὶ τὸ χάρισμα ἐκαΚλεῖτο « χάρισμα ] γλωσσῶν , » ἐπειδὴ ἠδύναντο πολαῖς λαλεῖν φωναῖς . ΚΕΙΜΕΝΟΝ . Εξίσταντο δὲ πάντες καὶ διηπόρονν , ἄλλος ποὸν ἄλλον λέγοντες · Τί ἅν θέλοι τοῦτο εῖναι ; Ἔτεροι ἄὲ
Lemmas: ΟΤ . ὁ θεῖον λόγος . ὡς γάρ ὁ Σωτήρ μέλλω ὁ πάθος ἐπιτελέω , καθ´ ὅς καιρός θύω ὁ πρόβατον οὗτος , ἀνέχω , ἵνα ὁ αὐτός τύπος συνάπτω τέ ἀλήθεια · οὗτος καί ὁ ὁ ἅγιος πνεῦμα ἐπιφοίτησις , καθ´ ὅς καιρός δίδωμι ὁ νόμος γίγνομαι , ἵνα δείκνυμι , ὅτι καί τότε καί νῦν ὁ ἅγιος ἱνεῦμα νομοθετέω . καλῶς δέ ὁ ἦχος ἐκ ὁ οὐραοῶ νενίαθαι φημί · ἐπεί καί τότε ὁ φωνή ὁ Θεός ἐν ὁ ὄρος ἐκ ὁ οὐρανός γίγνομαι , καί τότε « πῦρ φαίνω , » ἵνα καί ὁ ἀρχαῖος ὄα δείκνυμι αὐτός θεός , καί τότε καί νῦν ἐπιφοιτάω . « ὡσεί πυρός » δέ , φησὶ,Ἀετὸ προσθήκη ὁ , ὡς , ἵνα μηδείς αἰσθητός περί ὁ πνεῦμα νομίζω τις · καί « ὡσεί πνοή · » οὖον γάρ ἄνεμος εἰμί . « καθίζω τε , » τουτέστι παραμένω . ἐπανεπαύω . Τβ γάρ καθίζω . ὁ ἑδραῖος εἰμί σημαντικός , καί ὁ μένω . οὐ ἐπί ὁ δώδεκα μόνος , ἀλλά καί ἐπί ὁ ἑβδομήκοντα , καί ἐπι συ « ἑκατόν εἴκοσι » ὁ πνεῦμα ἐπαναπαύω . οὐ ἐπλ ὁ στόμα δέ δέχομαι ὁ γλῶσσα , ἀλ ἐπίτεξ ὁ κεφαλή · εἰκότως . οὖον γάρ εἰς ὁ ὁ φύσις ὄργανον δίδωμι ὁ πνεῦμα , ἵνα μή νομίζω ἐκ ποῦ ἴδιος στόμα προφέρω ὁ μή ἔχω . Ἀλ ὥσπορ ὁ ἀήρ ἐκ οὐρανός ἐπί ὁ κορυφή ὁ ὄρος καταφέρω , καί ἀπό ὁ ὕψωμα ἐπί ὁ Κφάραγγας · οὐτάω ὁ κορυφή ὡς ὄρος καταλαμβάνω ὁ ὁ Πνέωματος χάρις , ἐπιχορηγέω λοιπός ἀπό ὁ κεφαλή ὁ ἐγκέφαλος , εἶτα ὁ στο̅ μάτι καί ὁ Καρδία , καί ὅλος δις ὅλος ὁ ἄνθρωπος πληρόω ἀπό ὁ κεφαλή . ἄλλος τε · Ἐπειός ὁ ἀπάστολοι χειροτονέω ὁ οἰκέω διδάσκαλος , χειροτονία δέ ἄλλως οὖον γίγνομαι , εἰμί μή ἐν ὁ κεφαλή κικοος ἐπί ὁ κεφαλή εδιξαντος ὁ γλῶσσα . « ἀείδω δέ ἐν Ἱερουσαλήμ . » ἵνα δείκνυμι , ὅτι ὁ αὐγχυσιν ἐργάζομαι ὁ φόδος , καί ὁ ξένος ὁ θέαμα , [ λέγω · συγχέω ὁ φόβιος · » καί εἰκός . νομίζω γάρ αὐτός . τέλος ἔχω ὁ πρᾶγμα , διά ὁ γίγνομαι τόλμα κατά ὁ Χριστός . ὁ γάρ σύνοιδα κατασείω αὐτός ὁ ψυχή , ἐν χέω ἔτι εἰμί ὁ στοσγῆς καί πᾶς αὐτός πτοέω , καί δειλός καί φοβέω ποιέω . « ὅτι2 ἀκούω » οὗτος χάρις πρό ὁ ἄλλος χάρισμα ὁ ὁ Υλωσσῶν λαμβάνω ὁ ἀπόστολος , ἐπεί πανταχοῆ διέρχομαι μέλλω . καί ὥσπερ εἰ ὁ καιρός ὁ πυονοποιια ὁ εἷς γλῶσσα εἰς πολύς διανέμω · οὗτος τότε ὁ πολύς γλῶσσα εἰς εἷς ἄνθρωπος ἕννυμι ὁ αὐτός καί ὁ Τωμαίων , καί ἑός Πέρσης , καί ὁ Ἰνδός , καί ἕτερος πολύς διαλέγω γλῶσσα , ποευμα ἐνηχέω αὐτός , καί ὁ χάρισμα καλέω « χάρισμα ] γλῶσσα , » ἐπεί δύναμαι Πολάις λαλέω φωνή . Κεῖμαι . ἐξίστημι δέ πᾶς καί διαπορέω , ἄλλος ποῶ ἄλλος λέγω · τις ὅς ἐθέλω οὗτος εἰμί ; ἔτερος ἀεί