cogPG.PG125 582
« ΕΙτις δοκεῖ θρῆσκος εἶναι ἐν ὑμῖν , μὴ χαλιναγαγῶν γλῶσσαν ἑαυτοῦ , ἀλλὰ´ ἀπατῶν καρδίαν ἑαυτοῦ , τούτου μάταιος ἡ θρησκεία , » Θρῆσκός ἐστι παρὰ Ἰουδαίοις ὁ πίστιν ἔχων ἐν ἔργοις τῷ δοκεῖν ἀδημοσίευτον · καὶ ἐπειδὴ μέγα ἐφρόνουν οἱ Ἱουδαῖοι ταῖς παρατηρήσεσι , καὶ ἐν ταύταις τὸ πᾶν τῆς περὶ Θεὸν εὐσεβείας κατορθοῦν ᾤοντο , καὶ περὶ ταύτας ἀσχολούμενοι μόνας , αὐτοῖς τὸ μακάριον περιποιεῖν ἐλογίζοντο · πρὸς δὲ τοὺς ἄλλους ὀνειδιστικώτερον διέκειντο , ὡς δῆλον ἀπὸ τοῦ ἐν Εὐαγγελίοις 2αρισαίου , καὶ ὧν περὶ τοῦ τελώνου ἀπηυθαδιάαατο · ταύτην τὴν οἴησιν καταστέλλων ὁ ἀπόστολος τὸ προκείμενόν φησι · μνησθεὶς γὰρ « ποιητοῦ ἔργων , καὶ μακαρίσας αὐτὸν , ἐπανορθοῦται εὐθὺς καὶ τὸ ἐν τῇ ποιήσει παρὰ τοῖς πολλοῖς ἐπιφυόμενον κακὸν , καί φησιν , ὅτι Μὴ ὑπολάμβανε , ὁ ἀπὸ τῆς ποιήσεως τοῦ νόμου αὐχῶν , τὸ μακάριον κατὰ μόνην τὴν ποίησιν ἔχειν . Οὐ γὰρ ἀποδεκτὸν τοῦτο Θεῷ · ἀλλὰ´ ἐκεῖνος ἀποδεκτὸς , ὁ ποιῶν μὲν , μὴ ἐξ οἰήσεως δὲ ὀνειδιστικῶς τοῖς μὴ ποιοῦσι φερόμενος . Τὸ δέ , « Ἀπατῶν καρδίαν ἑαυτοῦ , » οἱονεὶ , Κατάγχων , καὶ μὴ ἐξ οἰήσεως ὡς « ποιητὴς νόμαυ » ἀπατῶν συνείδησιν αὐτοῦ . Τοῦτο γὰρ ἡ καρδία βούλεται ἐνταῦθα σημαίνειν , ὡς καὶ ἐν τῷ , « Καρδίαν συντετριμμένην καὶ πεπαπεινωμένην . » 1αΠημαι « Γαοιοι Ιερίπ , » ἀορῖεπε οοεοῖοῶιῖαιη εἰπ ; Ἀαο οἱ οσἰοο εἰηΛεαι οὖν , φιΔο ει οὐ οῖΙω · « βοΓ οοἰεία , εἰ Βηλἱαιια . » « Θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ Θεῷ καὶ Πατρὶ αὕτη ἔστιν , ἐπισκέπτεσθε [ ίᾳ-θαι ] ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν . » Ἡ θρησκεία τλέον τι δοκεῖ τῆς πίστεως ἔχειν . Κρυφίων . τινῶν γνῶσιν γὰρ τὸ ὄνομα ἐπαγγέλλεται , καὶ βεβαιότητα σῶν κατὰ πίστιν ἐνθεωρουμένων . Διὰ τοιοῦτο καὶ ὁ Ἀπόστολος τῇ λέξει ταύτῃ ἐχρήσατο , « Θρῆσκος , » εἰπὼν . ὥσπερ εἰ ἔλεγε · Γνώστην ἑαυτὸν οἴει τῶν ἀποῤῥήτων ἐν τῷ νόμῳ καὶ ἀκριβῆ φύλακα . Πῶς , ὃς τὴν γλῶσσαν οὐκ ἐπίστασαι χαλιναγωγεῖν , κατηγορεῖς τοῦ πλησίον , καὶ ὑπεροπτικῶς διαβιοὺς , οὐδένα τῶν ἀπορούντων οἱκτείρεις τοῦ νόμου μήτε πὸν καταλαλοῦντα προσιεμένου , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐχθροὺς οἰκτείρειν κελεύοντος ; Εἴπερ οὐν θρῆσκος εἶναι βούλει , μὴ ἐν τῇ ἀναγνώσει τοῦ νόμου ἐπιἈείκνυσο τὸν θρῆσκον , ἀλλὰ´ ἐν τῇ ποιήσει . Τοῦτο δέ ἐστι , τὸ τοὺς πλησίον οἰκτείρειν . Ὁ γὰρ εἰς τὸν πλησίον οἰκτειρμὸς ἀφομοίωσίς ἐστι πρὸς τὸν Θεόν « γίνεσθε γὰρ , φησὶν , οἰκτίρμονες , ὡς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος . » Ἀλλὰ καὶ ὁ οἰκτειρμὸς ὑμῶν μὴ ἐν προσωποληψίᾳ ἔστω · ἐπεὶ μηδὲ ὁ Θεὸς ἀπομεμερισμένας ποιεῖται τὰς ἑαυτοῦ εὐεργεσίας , ἀλλὰ´ « ἀνατέλλει τὸν ἥλιον » ἐπὶ πλουσίους καὶ πένητας , καὶ « βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους . » πεἌοπιλον Κἐαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου . » Κόσμον ἐνταῦθα τὸν
Lemmas: « έιτις δοκέω θρῆσκος εἰμί ἐν σύ , μή χαλιναγαγῶν γλῶσσα ἑαυτοῦ , ἀλλά ἀπάτη Καρδία ἑαυτοῦ , οὗτος μάταιος ὁ θρησκεία , » θρῆσκος εἰμί παρά Ἰουδαῖος ὁ πίστις ἔχω ἐν ἔργον ὁ δοκέω ἀδημοσίευτος · καί ἐπεί μέγας φρονέω ὁ Ἰουδαῖος ὁ παρατήρησις , καί ἐν οὗτος ὁ πᾶς ὁ περί θεός εὐσέβεια κατορθόω οἴομαι , καί περί οὗτος ἀσχολέω μόνος , αὐτός ὁ μακάριος περιποιέω λογίζομαι · πρός δέ ὁ ἄλλος ὀνειδιστικός διάκειμαι , ὡς δῆλος ἀπό ὁ ἐν Εὐαγγέλιος λαρισαῖος , καί ὅς περί ὁ τελώνης ἀπηυθαδιάαατο · οὗτος ὁ οἴησις καταστέλλω ὁ ἀπόστολος ὁ πρόκειμαι φημί · μιμνήσκω γάρ « ποιητής ἔργον , καί μακαρίζω αὐτός , ἐπανορθόω εὐθύς καί ὁ ἐν ὁ ποιέω παρά ὁ πολύς ἐπιφύω κακός , καί φημί , ὅτι μή ὑπολαμβάνω , ὁ ἀπό ὁ ποίησις ὁ νόμος αὖχος , ὁ μακάριος κατά μόνος ὁ ποίησις ἔχω . οὖον γάρ ἀποδεκτός οὗτος Θεός · ἀλλά ἐκεῖνος ἀποδεκτός , ὁ ποιέω μέν , μή ἐκ οἴησις δέ ὀνειδιστικός ὁ μή ποιέω φέρω . ὁ δέ , « Ἀπάτη Καρδία ἑαυτοῦ , » οἱονεί , κατάγχω , καί μή ἐκ οἴησις ὡς « ποιητής νόμας » ἀπάτη συνείδησις αὐτός . οὗτος γάρ ὁ καρδία βούλομαι ἐνταῦθα σημαίνω , ὡς καί ἐν ὁ , « Καρδία συντρίβω καί πεπαπεινωμένην . » 1αΠημαι « γαίω Ιερίπ , » αοριεπω οοεοιοωιιγη ΕΙΠ ; Ἀαο ὁ οἴομαι εἰηΛεαι οὖν , φιΔο ει οὖον Ἰόω · « Γ οἴομαι , εἰμί Βηλἱαιια . » « θρησκεία καθαρός καί ἀμίαντος παρά Θεός καί πατήρ οὗτος εἰμί , ἐπισκέπτομαι [ ἰάομαι ] ὀρφανός καί χήρα ἐν ὁ θλῖψις αὐτός . » ὁ θρησκεία τλέον τίς δοκέω ὁ πίστις ἔχω . κρύφιος . τις γνῶσις γάρ ὁ ὄνομα ἐπαγγέλλω , καί βεβαιότητα σός κατά πίστις ἐνθεωρέω . Ζεύς τοιοῦτος καί ὁ ἀπόστολος ὁ λέγω οὗτος χράω , « θρῆσκος , » εἶπον . ὥσπερ εἰμί λέγω · Γνώστης ἑαυτοῦ οἴομαι ὁ ἀπόρρητος ἐν ὁ νόμος καί ἀκριβής φύλαξ . Πῶς , ὅς ὁ γλῶσσα οὐ ἐπίσταμαι χαλιναγωγέω , κατηγορέω ὁ πλησίος , καί ὑπεροπτικός διαβιόω , οὐδείς ὁ ἀπορέω οἰκτειρέω ὁ νόμος μήτε πως καταλαλέω προσίημι , ἀλλά καί ὁ ἐχθρός οἰκτίρω κελεύω ; εἴπερ ὀν θρῆσκος εἰμί βούλομαι , μή ἐν ὁ ἀναγιγνώσκω ὁ νόμος ἐπιἈείκνυσο ὁ θρῆσκος , ἀλλά ἐν ὁ ποιέω . οὗτος δέ εἰμί , ὁ ὁ πλησίος οἰκτίρω . ὁ γάρ εἰς ὁ πλησίος οἰκτείρω ἀφομοίωσις εἰμί πρός ὁ Θεός « γίγνομαι γάρ , φημί , οἰκτίρμων , ὡς καί ὁ πατήρ σύ ὁ οὐράνιος . » ἀλλά καί ὁ οἰκτείρω σύ μή ἐν προσωποληψία ἵστημι · ἐπεί μηδέ ὁ θεός ἀπομερίζω ποιέω ὁ ἑαυτοῦ εὐεργεσία , ἀλλά « ἀνατέλλω ὁ ἥλιος » ἐπί πλούσιος καί πένης , καί « βρέχω ἐπί Δίκαιος καί ἄδικος . » πεαοπιλος κεαυος τηρέω ἀπό ὁ κόσμος . » Κόσμος ἐνταῦθα ὁ