cogPG.PG124 77
ΣΙΙ . μεν τύπτειν , ὅτι οὐχ ἡμεῖς τύπτομεν αὐτὸ , ἀλλ´ ἡ ἀμέλεια αὐτοῦ καὶ ἡ ἀταξία · καὶ οὐχ ἡμεῖς κατακρίνομεν αὐτὸν , ἀλλ´ αἱ παραινέσεις ἡμῶν , αἷς οὐκ ἐπείσθη , αὗται κατηγοροῦσιν αὐτοῦ ὡς ἀνηκόου . Οὕτως οὖν καὶ ὁ Κύριος · « Οὐκ ἐγὼ κρίνω , » ἀλλ´ « ὁ λόγος , ὃν ἐλάλησα , ἐκεῖνος κατακρίνει . » Διατί γὰρ ἠπίστησαν · ἄρα ὡς ἀντιθέῳ , καὶ τὴν ἰδίαν δόξαν ζητοῦντι ; Καὶ μὴν « ἐξ ἐμαυτοῦ ἐγὼ οὐκ ἐλάλησα , » ἀλλὰ πάντα ἀπὸ τοῦ Πατρός μου εἰπὼν , οὐδαμοῦ ἐμαυτὸν ἀνεκήρυξα ἄλλο τι φρονοῦντα . « Ὁ γὰρ πέμψας με Πατὴρ ἐντολήν μοι δέδωκε , τί εἴπω καὶ τί λαλήσω . » Βαβαὶ τῆς ταπεινότητος τῶν ῥημάτων ! Ἀρα γὰρ , ὡ Κύριε , καὶ πρὶν ἢ πέμψῃ σε ὁ Πατήρ , καὶ δῷ τὴν ἐντολὴν , οὐκ ἐγίνωσκες , τί δεῖ λαλῆσαι , ἀλλ´ ἀμαθὴς ὑπῆρχες τῆς ἐντολῆς ταύτης , ἤτις ἐστὶ ζωὴ αἰώνιος , καὶ οὐκ ἐγίνωσκες τὴν ζωὴν ταύτην τὴν αἰώνιον ; καὶ πῶς εἶπας , ὅτι « Ἐγώ εἰμι ἡ ζωή ; » Ὁρᾷς τὴν ἀτοπίαν , ὅση ἀνακύπτει , ἐὰν μὴ εὐγνωμόνως κατακούωμεν τῶν λεγομένων ; Γνῶθι οὖν , διατί οὕτω ταπεινῶς φθέγγεται , ὅτι διὰ τοὺς ἀκροατὰς ἀσθενεῖς ὄντας . Καὶ τί βούλεται σημᾶναι διὰ τούτων ; Τὸ μηδὲν ἕτερον ἢ λέγειν ἢ φρονεῖν παρὰ τὸν Πατέρα δηλαδή . Ὥσπερ γὰρ , φησὶν , οἱ ἐντολεῖς οὐδὲν ἑκτὸς τοῦ ἐντεταλμένου λέγουσιν , οὕτω δὴ καὶ αὐτὸς ἐγὼ οὐδὲν ἕτερον ἢ φρονῶ , ἢ ἐδίδαξα παρὰ τὰ τῷ Πατρὶ δόξαντα . Τοῦτο τοίνυν θέλων ἐνδείξασθαι , τὸ πρὸς τὸν Πατέρα , φημί , ὁμόγνωμον , ἐμνήσθη τούτου τοῦ ὑποδείγματος , τῆς ἐντολῆς λέγω . Διὸ καὶ ἐπάγει · « Ἃ οὖν λαλῶ , καθὼς εἴρηκέ μοι ὁ Πατὴρ , οὔτω λαλῶ . » Ὥστε ἐπεὶ οὐδὲν ἀπ´ ἐμοῦ εἶπον , ποίαν πρόφασιν προβαλοῦνται οἱ ἀπειθήσαντες ; Ἀναμφιλέκτως γὰρ κατακριθήσονται , ὡς τῷ Πατρὶ ἀπιστήσαντες . Μηδὲν οὖν ταπεινὸν ἐννοεῖ [ ἐννόει ] ὁ ὁρθόδοξος , ἀπὸ τῶν ταπεινῶν ῥημάτων , ἤγουν τοῦ , « Ἐντολὴν ἔλαβον , » καὶ τῶν τοιούτων · ἀλλὰ εὐγνωμόνως ταῦτα ἐκλάμβανε , οἰον καὶ τοῦτο τὸ , « Ἐντολὴν ἔλαβον , τί εἴπω , καὶ τί λαλήσω . » Λόγος γὰρ ὢν ὁ Υἱὸς , καὶ ἐκφαίνων πάντα τὰ ἐν τῷ νῷ , τῳ Πατρὶ , φημὶ , ἐντολὴν παρ´ αὐτοῦ φησιν λαβεῖν , τί εἴπῃ , καὶ τί λαλήσῃ . Ὥσπερ καὶ ὁ ἡμέτερος λόγος , εἴγε ἀληθεύειν μέλλοιμεν , ἐκεῖνα λέγει , ἃ ὁ νους αὐτῷ ὑποβάλλει , καὶ οὐ δήπου ἐτεροούσιός ἐστιν ὁ λόγος πρὸς τὸν νοῦν , ἀλλ´ ὁμοούσιος πάντως . ΚΕΦΑΛ . ΙΓʹ . Περὶ τοῦ νιπτῆρος . Περὶ τοῦ ἐξελθόντος Ἰούδα ἷνα τὸν Χριστὸν παραδώσῃ . Περὶ τῆς ἐντολῆς τοῦ ἀγαπᾷν ἀλλήλοις . Περὶ τοῦ ζητοῦντος Πέτρου , ποῦ ὑπάγει ὁ Κύρ ος . « Πρὸ δὲ τῆς ἐορτῆς τοῦ Πάσχα εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς . Ἐτι ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα , ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν Πατέρα , ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόομῳ , εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς . » Ἥδει μὲν ὁ Κύριος καὶ πρὸ πάντων τῶν αἰώνων τὴν
Lemmas: ΣΙ . μέν τύπτω , ὅτι οὐ ἐγώ τύπτω αὐτός , ἀλ ὁ ἀμέλεια αὐτός καί ὁ ἀταξία · καί οὐ ἐγώ κατακρίνω αὐτός , ἀλ ὁ παραίνεσις ἐγώ , ὅς οὐ πείθω , οὗτος κατηγορέω αὐτός ὡς ἀνηκοέω . οὕτως οὖν καί ὁ Κύριος · « οὐ ἐγώ κρίνω , » ἀλ « ὁ λόγος , ὅς λαλέω , ἐκεῖνος κατακρίνω . » διατί γάρ ἀπιστέω · ἄρα ὡς ἀντίθεος , καί ὁ ἴδιος δόξα ζητέω ; καί μήv « ἐκ ἐμαυτοῦ ἐγώ οὐ λαλέω , » ἀλλά πᾶς ἀπό ὁ πατήρ ἐγώ εἶπον , οὐδαμοῦ ἐμαυτοῦ ἀνακηρύσσω ἄλλος τίς φρονέω . « ὁ γάρ πέμπω ἐγώ πατήρ ἐντολή ἐγώ δίδωμι , τίς εἶπον καί τίς λαλέω . » βαβαί ὁ ταπεινότης ὁ ῥῆμα ! Ἀρά γάρ , εἰμί κύριος , καί πρίν ἢ πέμπω σύ ὁ Πατήρ , καί δίδωμι ὁ ἐντολή , οὐ γιγνώσκω , τίς δεῖ λαλέω , ἀλ ἀμαθής ὑπάρχω ὁ ἐντολή οὗτος , ὅστις εἰμί ζωή αἰώνιος , καί οὐ γιγνώσκω ὁ ζωή οὗτος ὁ αἰώνιος ; καί πῶς εἶπον , ὅτι « ἐγώ εἰμί ὁ ζωή ; » ὁράω ὁ ἀτοπία , ὅσος ἀνακύπτω , ἐάν μή εὐγνωμόνως κατακούω ὁ λέγω ; γιγνώσκω οὖν , διατί οὗτος ταπεινός φθέγγομαι , ὅτι διά ὁ ἀκροατής ἀσθενής εἰμί . καί τίς βούλομαι σημαίνω διά οὗτος ; ὁ μηδείς ἕτερος ἢ λέγω ἢ φρονέω παρά ὁ πατήρ δηλαδή . ὥσπερ γάρ , φημί , ὁ ἐντολεύς οὐδείς ἑκτός ὁ εντεταλμένος λέγω , οὗτος δή καί αὐτός ἐγώ οὐδείς ἕτερος ἢ φρονέω , ἢ διδάσκω παρά ὁ ὁ πατήρ δόξα . οὗτος τοίνυν ἐθέλω ἐνδείκνυμι , ὁ πρός ὁ πατήρ , φημί , ὁμόγνωμον , μιμνήσκω οὗτος ὁ ὑπόδειγμα , ὁ ἐντολή λέγω . Διὸ καί ἐπάγω · « ἁ οὖν λαλέω , καθώς λέγω ἐγώ ὁ πατήρ , οὐτάω λαλέω . » ὥστε ἐπεί οὐδείς ἀπ´ ἐγώ εἶπον , ποῖος πρόφασις προβάλλω ὁ ἀπειθέω ; ἀναμφίλογος γάρ κατακρίνω , ὡς ὁ πατήρ ἀπιστέω . μηδείς οὖν ταπεινός ἐννοέω [ ἐννοέω ] ὁ ὀρθόδοξος , ἀπό ὁ ταπεινός ῥῆμα , ἤγουν ὁ , « ἐντολή λαμβάνω , » καί ὁ τοιοῦτος · ἀλλά εὐγνωμόνως οὗτος ἐκλαμβάνω , οἷος καί οὗτος ὁ , « ἐντολή λαμβάνω , τίς εἶπον , καί τίς λαλέω . » Λόγος γάρ εἰμί ὁ υἱός , καί ἐκφαίνω πᾶς ὁ ἐν ὁ νάω , ὁ πατήρ , φημί , ἐντολή παρ´ αὐτός φημί λαμβάνω , τίς εἶπον , καί τίς λαλέω . ὥσπερ καί ὁ ἡμέτερος λόγος , εἰ ἀληθεύω μέλλω , ἐκεῖνος λέγω , ὁ ὁ νόος αὐτός ὑποβάλλω , καί οὖον δήπου ετεροουθεος εἰμί ὁ λόγος πρός ὁ νόος , ἀλ ὁμοούσιος πάντως . ΚΕ . πνίξ . περι ὁ νιπτήρ . περι ὁ ἐξέρχομαι Ἰούδας ἷνα ὁ Χριστός παραδίδωμι . περι ὁ ἐντολή ὁ ἀγαπάω ἀλλήλων . περι ὁ ζητέω Πέτρος , ποῦ ὑπάγω ὁ κῦρ ὅς . « πρό δέ ὁ ἑορτή ὁ Πάσχα εἰδοί ὁ Ἰησοῦς . ἔτι ἔρχομαι αὐτός ὁ ὥρα , ἵνα μεταβαίνω ἐκ ὁ κόσμος οὗτος πρός ὁ πατήρ , ἀγαπάω ὁ ἴδιος ὁ ἐν ὁ κόομῳ , εἰς τέλος ἀγαπάω αὐτός . » ἥδομαι μέν ὁ Κύριος καί πρό πᾶς ὁ αἰών ὁ