cogPG.PG124 70
Ἐπεὶ κἀγὼ , φησί , ταράττομαινθρωπος γὰρ τῷ ἴστι εἰμὶ , καὶ συγχωρῶ τὴν φύσιν τὰ ἑαυτῆς ἐπιἀείκνυσθαι · ὅμως οὐ λέγω πρὸς τὸν Πατέρα , ἵνα με σῴσῃ « ἐκ γῆς ὥρας ταύτης · » ἀλλὰ τί λέγω ; « Πάτερ , δόξασόν σου τὸ ὄνομα · » τουτέστι , Τὸν σταυρὸν , καὶ τὸν ὑπὲρ γῆς τῶν πάντων σωτηρίας ιαονον εὐδόκησόν με ἀναδέξασθαι . Ὅρα δὲ ἅτι Κἐόξαν Θεοῦ ὠνόμασε , τὸ ὑπὲρ γῆς ἀληθείας ἀποθαεῖν · διὸ καὶ ὁ Πατὴρ , « Καὶ ἐδόξασα , φησὶ , καὶ πάλιν δοξάσω . » Τοῖς τε γὰρ πρὸ τοῦ σταυροῦ αύμασιν , ἃ ἐν τῷ ἐμῷ ὀνόματι ἐτέλεις , « ἐδόξασα , καὶ πάλιν » ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ διὰ σοῦ θαύματα τοιήσας , « δοξάσω , » καὶ μετὰ τὴν ταφὴν ἀναστήσας σε , καὶ τὸ Πνεῦμα πέμψας , ἔτι ἐνδοξότερον καὶ τὸ ἐμὸν ὄνομα καὶ σὲ καταστήσω . Τινὲς δὲ τὸ , « Νῦν ή ψυχή μου τετάρακται , » οὐχ ὡς τοῦ Ἰησοῦ τὸν αὐτὸν φοβουμένου κατὰ τὸ ἀνθρώπινον λέγεσθαι ἐνόησαν , ἀλλὰ προορῶν , φασὶ , τὴν ἔκπτωσιν γῆς ταραπικραινούσης τῶν Ἰουδαίων γενεᾶς , καὶ ὑπεραλγῶν αὐτῶν , καὶ φειδόμενος , καὶ κηδόύενος ταράττεται δι´ ἐκείνους , καὶ λύπῃ βάλλεται ὁ φιλάνβρωπος . Οὐ γὰρ τὸν θάνατον , φασὶ , φοβούμενος . επεὶ μηδὲ ἡγνόει τίνος ἔνεκεν τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐποιήσατο ἄφιξιν , ὡς καὶ αὐτὸς λέγει · « Διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὴν ὥραν ταύτην . » Πῶς δ´ ἂν τοὺς ἄλλους προετρέπετο , « Μὴ φοβεῖσθε , λέγων , ἀπὸ τῶν ἀποκτεινόντων τὸ σωμα ; » « Ὁ οὖν ὄχλος ὁ ἑστὼς , καὶ ἀκούσας , ἔλεγον βροντὴν γεγονέναι . Ἄλλοι ἔλεγον · Ἄγγελος αὐτῷ λελάληκεν . Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς , καὶ εἶπεν · Οὐ δι´ ἐμὲ ἡ φωνὴ αὕτη γέγονεν , ἀλλὰ δι´ ὑμᾶς . Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου , νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσαου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω . Κάγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ γῆς γῆς , πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν . Τοῦτο δὲ ἔλεγε , σημαίνων ποίῳ θανάτῳ ἔμελλεν ἀποθνήσκειν . » Παχύτεροι ὄντες καὶ ἀμαθέστεροι οἱ πλείους , ἐνόμισαν βροντὴν εἰναι τὴν φωνὴν , καίτοι εὔσημον οὗσαν καὶ τετρανωμένην . Ταχέως γὰρ ἐπελάθοντο τῶν γῆς φωνῆς ῥημάτων , τὸν ἦχον μόνον κατέχοντες ταύτης . ἕτεροι δὲ κατεῖχον μὲν καὶ τὰ ῥήματα αὐτὰ γῆς τωνῆς , λέγω δὴ τὸ , « Ἐδόξασα , καὶ πάλιν δοξάσω · » μὴ συνιέντες δ´ ὅμως τίς ὁ νοῦς τῶν ῥημάτων τούων , ἄγγελον αὐτῷ λελαληκέναι ᾤοντο διὸ καὶ δυσνόητα αὐτοῖς εἶναι ταῦτα , ὡς ὑπ´ ἀγγέλουλεχθέντα Ὁ δὲ Ἰησοῦς , « Οὐ δι´ ἐμὲ , φησί , γέγονεν αὕτη ἡ φωνὴ , ἀλλὰ δι´ ὑμᾶς . » Ἐγὼ μὲν γὰρ οὐκ ἐδεόμην οῦ μαβεῖν , ὅτι ἐδόξασεν ὁ Πατὴρ , καὶ πάλιν δοξάοει τὸ αὐτοῦ ὄνομα · ὑμεῖς δὲ ἐδέεσθε τοῦ μαθεῖν , ὅτι τὐκ εἰμὶ ἀντίθεος , ἀλλ´ εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ . Εἰ γὰρ δι´ ἐμὲ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέλλει δοξάζεσθαι , πῶς εἰμι ἀντίθεος ; « Δι´ ὑμᾶς οὐν τέγονεν ἡ φωνὴ , » ἵνα γνῶτε ὅτι πρὸς δόξαν εἰμὶ τοὺ Θεοῦ · κἂν μὴ δύνησθε δὲ γνῶναι , ἐρωτήσαντες τὸν μάθετε , ὃ ἀγνοεῖτε . Τὸ δὲ , « Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κότμου τούτου , » δοκεῖ μὲν ἀνακόλουθον εἶναι τοῖς πρὸ αὐτοῦ . Ποίαν γὰρ ἀκολουθίαν ἔχει τοῦτο πρὸς τὸ , « Ἐδόξασα , καὶ πάλιν δοξάσω ; » Πάντη ἵὲ ἀκολουθεῖ . Ἐπεὶ γὰρ εἶπεν ἄνωθεν ὁ Πατὴρ , ὅτι « Δοξάσω , » δείκνυσιν ἡμῖν ὁ Κύριος τὸν τρόπον της
Lemmas: ἐπεί ἐγώ , φημί , ταράττομαινθρωπος γάρ ὁ ἴσις εἰμί , καί συγχωρέω ὁ φύσις ὁ ἑαυτοῦ επιαεικνυεπομαι · ὅμως οὖον λέγω πρός ὁ πατήρ , ἵνα ἐγώ σῴζω « ἐκ γῆ ὥρα οὗτος · » ἀλλά τίς λέγω ; « πατήρ , δοξάζω σύ ὁ ὄνομα · » τουτέστι , ὁ σταυρός , καί ὁ ὑπέρ γῆ ὁ πᾶς σωτηρία ἰαίνω εὐδοκέω ἐγώ ἀναδέχομαι . Ὅρας δέ ἵσμα Κόξα Θεός ὀνομάζω , ὁ ὑπέρ γῆ ἀλήθεια ἀποτίθημι · διό καί ὁ πατήρ , « καί δοξάζω , φημί , καί πάλιν δοξάζω . » ὁ τε γάρ πρό ὁ σταυρός αύμασιν , ὁ ἐν ὁ ἐμός ὄνομα τελέω , « δοξάζω , καί πάλιν » ἐν αὐτός ὁ σταυρός διά σύ θαῦμα τοιαειδω , « δοξάζω , » καί μετά ὁ ταφή ἀνίστημι σύ , καί ὁ πνεῦμα πέμπω , ἔτι ἔνδοξος καί ὁ ἐμός ὄνομα καί σύ καθίστημι . Τινές δέ ὁ , « νῦν ή ψυχή ἐγώ ταράσσω , » οὐ ὡς ὁ Ἰησοῦς ὁ αὐτός φοβέω κατά ὁ ἀνθρώπινος λέγω νοέω , ἀλλά προοράω , φημί , ὁ ἔκπτωσις γῆ ταραπικραινουω ὁ Ἰουδαῖος γενεά , καί ὑπεραλγέω αὐτός , καί φείδομαι , καί κηδουεις ταράσσω δις ἐκεῖνος , καί λύπη βάλλω ὁ φιλάνβρωπος . οὖον γάρ ὁ θάνατος , φημί , φοβέω . ἐπεί μηδέ ἡγνοεέρχομαι τίς ἐνέλκω ὁ πρός ἐγώ ποιέω ἄφιξις , ὡς καί αὐτός λέγω · « Ζεύς οὗτος ἔρχομαι εἰς ὁ ὥρα οὗτος . » Πῶς δδʹ εἄν ὁ ἄλλος προτρέπω , « μή φοβέω , λέγω , ἀπό ὁ ἀποκτείνω ὁ σῶμα ; » « ὁ οὖν ὄχλος ὁ ἵστημι , καί ἀκούω , λέγω βροντή γίγνομαι . ἄλλος λέγω · Ἄγγελος αὐτός λαλέω . ἀποκρίνω Ἰησοῦς , καί εἶπον · οὖον δις ἐγώ ὁ φωνή οὗτος γίγνομαι , ἀλλά δις σύ . νῦν κρίσις εἰμί ὁ κόσμος οὗτος , νῦν ὁ ἄρχω ὁ κόσος οὗτος ἐκβάλλω ἔξω . κἀγώ ἐάν ὑψόω ἐκ γῆ γῆ , πᾶς ἕλκω πρός ἐμαυτοῦ . οὗτος δέ λέγω , σημαίνω ποῖος θάνατος μέλλω ἀποθνήσκω . » παχύς εἰμί καί ἀμαθής ὁ πλείων , νομίζω βροντή εἰναι ὁ φωνή , καίτοι Εὔσημον ὕω καί τρανόω . ταχέως γάρ ἐπιλανθάνομαι ὁ γῆ φωνή ῥῆμα , ὁ ἦχος μόνος κατέχω οὗτος . ἕτερος δέ κατέχω μέν καί ὁ ῥῆμα αὐτός γῆ Τώνης , λέγω δή ὁ , « δοξάζω , καί πάλιν δοξάζω · » μή συνίημι δδʹ ὅμως τίς ὁ νόος ὁ ῥῆμα τούων , ἄγγελος αὐτός λαλέω οἴομαι διό καί δυσνόητος αὐτός εἰμί οὗτος , ὡς ὑπό ἀγγέλλω ὁ δέ Ἰησοῦς , « οὖον δις ἐγώ , φημί , γίγνομαι οὗτος ὁ φωνή , ἀλλά δις σύ . » ἐγώ μέν γάρ οὐ δήω ἀρτύω μαβεῖν , ὅτι δοξάζω ὁ πατήρ , καί πάλιν δοξάζω ὁ αὐτός ὄνομα · σύ δέ δήω ὁ μανθάνω , ὅτι τ εἰμί ἀντίθεος , ἀλ εἰς δόξα ὁ ὄνομα ὁ Θεός . εἰμί γάρ δις ἐγώ ὁ ὄνομα ὁ Θεός μέλλω δοξάζω , πῶς εἰμί ἀντίθεος ; « Δις σύ ὀν τέγονεν ὁ φωνή , » ἵνα γιγνώσκω ὅτι πρός δόξα εἰμί ὅς Θεός · κἀν μή δύναμαι δέ γιγνώσκω , ἐρωτάω ὁ μανθάνω , ὅς ἀγνοέω . ὁ δέ , « νῦν κρίσις εἰμί ὁ κότμου οὗτος , » δοκέω μέν ἀνακόλουθος εἰμί ὁ πρό αὐτός . Ποίας γάρ ἀκολουθία ἔχω οὗτος πρός ὁ , « δοξάζω , καί πάλιν δοξάζω ; » Πάντη εἶμι ἀκολουθέω . ἐπεί γάρ εἶπον ἄνωθεν ὁ πατήρ , ὅτι « δοξάζω , » δείκνυμι ἐγώ ὁ Κύριος ὁ τρόπος ὁ