cogPG.PG124 34
ἀνθροπίνης βοηθείας δεόμενος . Εἶτα καὶ ἐπειδὴ προλαβόντες , εἶπόν τινες ἐξ αὐτῶν · « Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς σημεῖα τοιαῦτα ποιεῖν ; » λοιπὸν καὶ τὴν ἐκείνων παραλαμβάνει κρίσιν , καὶ τῶν οἰκείων αὐτοὺς ὑπομιμνήσκει ῥημάτων , « Οἴδαμεν » γὰρ , φησί , πάντες , « ὅτι ἀμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει · ἀλλ´ ἐάν τις θεοσεβὴς ἦ , καὶ τὸ βελημα αὐτοῦ ποιῇ , τούτου ἀκούει . » Σκόπει μοι ἐτεῦθεν . πῶς οὐ μόνον ἀμαρτιῶν ἀπήλλαξε τὸν Κύριον , ἀλλὰ καὶ σφόδρα αὐτὸν ἀρέσκοντα τῷ Θεῷ δείκνυσι , καὶ τὰ ἐκείνου πάντα πράττοντα , ἐν τῷ εἰπεῖν · « Ἀλλ´ ἐάν τις θεοσεβὴς ἦ , καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῆ . » Εἶτα ἐπεὶ ἐγίνωσκεν αὐτοὺς συσκιάζειν βουλομένους τὸ θαῦμα , αὐτὸς πολλῆς συνέσεως γέμων , τὴν εὐεργεσίαν ἀνακηρύττει · « Εἰ μὴ γὰρ ἦν οὗτος ἀπὸ Θεοῦ , » οὐκ ἂν θαῦμα τηλικοῦτο εἰργάσατο , οἷον οὐδεὶς τῶν ἀπ´ αἰῶνος . Ἠνοίγησαν μὲν γὰρ ὀφθαλμοὶ τυφλῶν τυχὸν , ἁλλ´ οὐκ ἀπὸ γενετῆς τεπηρωμένοι , ἀπό τινος δὲ πάθους · τοῦτο δέ ἐστὶ τὸ ξένοι , ὃ νῦν ἐγένετο . Πρόδηλον οὖν , ὅτι μείζων ἢ κατὰ ἄνθρωπόν ἐστιν ὁ τηλικοῦτο θαῦμα τελέσας . Ἀλλ´ ἀποροῦσί τινες ψυχρὰν καὶ σοφιστικὴν ἀπορίαν . Πῶς , φασὶν , εἶπεν , ὅτι « ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει ; » Καὶ μὴν εὐχομένων συγχωρηθῆναι τὰς ἀμαρτίας ἐπακούει · φιλάνθρωπος γάρ ἐστι , Τί οὕν ἐστι , φασὶν , ὃ ἐνταῦθα λέγει , ὅτι « ἁμαρτωλῶν ὁ θεὸς οὐκ ἀκούει ; » Ἔδει μὲν πρὸς τὰ τοιαῦτα μηδὲ ἀποκρίνεσθαι · ὅμως ῥητέον ὅτι τὸ ἁμαρτωλῶν μὴ ἀκούειν τὸν Θεὸν , τοῦτο σημαίνει , ὅτι ὁ Θεὸς σημεῖα ἐργάζεσθαι τοῖς ἁμαρτωλοῖς οὐ δίδωσιν . Οὐ γὰρ ἐνοικήσει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐν σώματι καταχρέρ ἁμαρτίαις . Αἰτουμένων μέντοι ἄφεσιν ἁμαρτιῶν ἀληθῶς καὶ ἀπὸ καρδίας , εἰσακούει , οὐχ ὡς ἁμαρτωλῶν , ἀλλ´ ὡς μετανοούντων . Ὁμοῦ τε γὰρ αἰτοῦνται τὴν ἄφεσιν , καὶ μετέστησαν ἀπὸ τῆς τῶν ἀμαρτωλῶν τάξεως εἰς τὴν τῶν μετανοούντων . Εἰκότως οὖν εἴρηται , ὅτι « ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει . » Οὔτε γὰρ ἁμαρτωλοῖς δίδωσι τὴν χάριν πῶν σημείων . Πῶς γὰρ , οὖν ; καὶ ἐὰν αἰτήσωνταί τοτε περί τινος τοιούτου , μισεῖ , ὡς τὰ μηδὲν αὐτοῖς προσήκοντα σφετεριζομένους ; καὶ ἐὰν ἀκούσῃ δὲ αἱτουμένων ἄφεσιν , οὐχ ὡς ἁμαρτωλῶν , ἀλλ´ ὡς μεταντούντων ἀκούει . Σκόπει δὲ πῶς εἶπεν , ὅτι « Ἐάν τις θεοσεβής ἧ , » καὶ προσέθηκε , « καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ . » Πολλοὶ γὰρ , θεοσεβεῖς μὲν οἰσὶ , τὸ θέ λημα ὅὲ τοῦ Θεοῦ οὐ ποιοῦσι . Δεῖ δὲ ἀμφότερα προσεῖναι , καὶ θεοσέβειαν , καὶ θελήματος Θεοῦ ἐκπλήρωσιν , ἤτοι πίστιν καὶ ἔργα , ἡ , ὡς ὁ Παῦλος ὁνομάζει , « πίστιν καὶ ἀγαθὴν συνείδησιν · » κεφαλαιωδέστερον δὲ εἰπεῖν , θεωρίαν καὶ πρᾶξιν . Τότε γὰρ ὄντως ζῇ ἡ πίστις , ὅτε καὶ τὰ ἔργα ἔχει τὰ θεάρεστα , ἐξ ὧν ἡ ἀγαθὴ συνείδησις περιγίνεται , ὥσπερ ἀπὸ τῶν πονηρῶν ἔργων ἡ πονηρὰ συνείδησις · καὶ αὖ τὰ ἔργα τότε ζῇ . ὅτε καὶ πίστιν ἔχει · χωρισθέντα δὲ ἀπ´ ἀλλήλων , νεκρά ἐστι · καθὰ εἴρηται · « Πίστις χωρὶσεργων , νεκρά · » καὶ ἔργα , δίχα πίστεως . Ὅρα
Lemmas: ανθροπινω βοήθεια δήω . εἶτα καί ἐπεί προλαμβάνω , εἶπον τις ἐκ αὐτός · « Πῶς δύναμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός σημεῖον τοιοῦτος ποιέω ; » λοιπός καί ὁ ἐκεῖνος παραλαμβάνω κρίσις , καί ὁ οἰκέω αὐτός ὑπομιμνῄσκω ῥῆμα , « οἶδα » γάρ , φημί , πᾶς , « ὅτι ἁμαρτωλός ὁ θεός οὐ ἀκούω · ἀλ ἐάν τις θεοσεβής εἰμί , καί ὁ Βελημάς αὐτός ποιέω , οὗτος ἀκούω . » σκοπάω ἐγώ τεῦ . πῶς οὖον μόνος ἁμαρτία ἀπαλλάσσω ὁ κύριος , ἀλλά καί σφόδρα αὐτός ἀρέσκω ὁ Θεός δείκνυμι , καί ὁ ἐκεῖνος πᾶς πράσσω , ἐν ὁ εἶπον · « Ἀλ ἐάν τις θεοσεβής εἰμί , καί ὁ θέλημα αὐτός ποιέω . » εἶτα ἐπεί γιγνώσκω αὐτός συσκιάζω βούλομαι ὁ θαῦμα , αὐτός πολύς σύνεσις γέμω , ὁ εὐεργεσία ἀνακηρύσσω · « εἰμί μή γάρ εἰμί οὗτος ἀπό Θεός , » οὐ εἄν θαῦμα τηλικόσδε ἐργάζομαι , οἷος οὐδείς ὁ ἀπ´ αἰών . ἀνοίγνυμι μέν γάρ ὀφθαλμός τυφλός τυγχάνω , ἅλλος οὐ ἀπό γενετή τεπηρωμένοι , ἀπό τις δέ πάθος · οὗτος δέ εἰμί ὁ ξένος , ὅς νῦν γίγνομαι . πρόδηλος οὖν , ὅτι μείζων ἢ κατά ἄνθρωπος εἰμί ὁ τηλικόσδε θαῦμα τελέω . Ἀλ ἀπορέω τις ψυχρός καί σοφιστικός ἀπορία . Πῶς , φημί , εἶπον , ὅτι « ἁμαρτωλός ὁ θεός οὐ ἀκούω ; » καί μήv εὔχομαι συγχωρέω ὁ ἁμαρτία ἐπακούω · φιλάνθρωπος γάρ εἰμί , τις οὖν εἰμί , φημί , ὅς ἐνταῦθα λέγω , ὅτι « ἁμαρτωλός ὁ θεός οὐ ἀκούω ; » δέω μέν πρός ὁ τοιοῦτος μηδέ ἀποκρίνω · ὅμως ῥητέος ὅτι ὁ ἁμαρτωλός μή ἀκούω ὁ θεός , οὗτος σημαίνω , ὅτι ὁ θεός σημεῖον ἐργάζομαι ὁ ἁμαρτωλός οὖον δίδωμι . οὖον γάρ ἐνοικέω ὁ πνεῦμα ὁ Θεός ἐν σῶμα καταχρέρ ἁμαρτία . αἰτέω μέντοι ἄφεσις ἁμαρτία ἀληθής καί ἀπό Καρδία , εἰσακούω , οὐ ὡς ἁμαρτωλός , ἀλ ὡς μετανοέω . ὁμός τε γάρ αἰτέω ὁ ἄφεσις , καί μεθίστημι ἀπό ὁ ὁ ἁμαρτωλός τάξις εἰς ὁ ὁ μετανοέω . εἰκότως οὖν εἴρω , ὅτι « ἁμαρτωλός ὁ θεός οὐ ἀκούω . » οὔτε γάρ ἁμαρτωλός δίδωμι ὁ χάρις ποῦ σημεῖον . Πῶς γάρ , οὖν ; καί ἐάν αἰτέω τότε περί τις τοιοῦτος , μισέω , ὡς ὁ μηδείς αὐτός προσήκω σφετερίζω ; καί ἐάν ἀκούω δέ αιτούμενος ἄφεσις , οὐ ὡς ἁμαρτωλός , ἀλ ὡς μετανθέω ἀκούω . σκοπάω δέ πῶς εἶπον , ὅτι « ἐάν τις θεοσεβής ἧ , » καί προστίθημι , « καί ὁ θέλημα αὐτός ποιέω . » πολλός γάρ , θεοσεβής μέν ὄϊς , ὁ ΘΕ λήμη οεʹ ὁ Θεός οὖον ποιέω . Δεύς δέ ἀμφότερος πρόσειμι , καί θεοσέβεια , καί θέλημα Θεός ἐκπλήρωσις , ἤτοι πίστις καί ἔργον , ὁ , ὡς ὁ Παῦλος ὀνομάζω , « πίστις καί ἀγαθός συνείδησις · » κεφαλαιώδης δέ εἶπον , θεωρία καί πρᾶξις . τότε γάρ εἰμί ζῶ ὁ πίστις , ὅτε καί ὁ ἔργον ἔχω ὁ θεάρεστος , ἐκ ὅς ὁ ἀγαθός συνείδησις περιγίγνομαι , ὥσπερ ἀπό ὁ πονηρός ἔργον ὁ πονηρός συνείδησις · καί αὖος ὁ ἔργον τότε ζῶ . ὅτε καί πίστις ἔχω · χωρίζω δέ ἀπ´ ἀλλήλων , νεκρός εἰμί · καθά εἴρω · « Πίστις χωρὶσεργων , νεκρός · » καί ἔργον , δίχα πίστις . Ὅρας