cogPG.PG124 115
συμβεβηκόσιν , ἀλλ´ ἢ μόνον εἰς τὸ δεῖξαι , ὅτι πρέσκαιρος ἡ λύπη , καὶ ὅτι μέγα τῶν ὡδίνων τὸ κέρδος , καὶ ὅτι πρὸς ζωὴν καὶ παλιγγενεσίαν ὁ τῆς ἀναστάσεως τοκετός . Τὰ δ´ ἄλλα πάντα τοῦ παραδείγαατοἀπάδουσι · καὶ εἰκότως . Παραβολὴ γάρ ἐστιν · ἡ δὲ παραβολὴ , ἐὰν διὰ πάντων σώζηται , οὐκ ἔστι παραβολὴ , ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο , δι´ ὃ ἡ παραβολή . Καὶ ἐνταῦθα οὖν τὰς ὡδῖνας λαμβάνομεν εἰς τὴν λύπνν-ῶνς ἀποστόλων , καὶ τὴν χαρὰν εἰς τὴν μετὰ τὴν ἀνάστασιν παραμυθίαν · καὶ πάλιν τὴν τῶν ὡδίνων λύσιν , εἰς τὴν τοῦ ψδου κατάλυσιν , καὶ τὴν γέννησιν εἰς τὴν ἀνάστασιν τοῦ Πρωτοτόκου ἐκ νεκρῶν · οὐκ ἔτι μέντοι τὸν ἅδην εἰς τὴν μητέρα . Οὐ γὰρ ἐχάρὴὁ ἅδης , ἀλλ´ οἱ ἀπόστολοι ἐχάρησαν , καὶ χαρὰν , ἣν οὐδεὶς ἦρεν ἀπ´ αὐτῶν . Ὅτε γὰρ ὑβρίζοντο , τότε ἔχαιρον , ὅτε ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ ἠτιμάζοντο . Ἄμα δὲ καὶ διὰ τοῦ εἰπεῖν , ὅτι « Τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει , » δείκνυσιν , ὅτι οὐκ ἔτι θανεῖται , ἀλλ´ ἀεὶ ζῶν , ἀκαταλύτου χαρᾶς αὐτοῖς πρόξενες ἔσται . ν Ἐν ἐκείνῃ τῆ ἡμέρᾳ ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε οὐδὲν . Ἀμὴν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν Πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου , δώσει ὑμῖν . Ἔως ἄρτι οὐκ ᾐτήσασθε οὐδὲν ἐν τῷ ὀνόματί μου . Αἰτεῖτε , καὶ λήψεσθε , ἵνα ἡ χαρὰ ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη . » Ὅτε , φησὶν , ἀναστήσομαι , τότε ἐπιφοιτήσαντος ὑμῖν πάντως τοῦ Παρακλήτου , καὶ ὁδηγήσαντος εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν , « ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε οὐδὲν , » τοιοῦτον οῖον καὶ πρώην · « Ποῦ ὑπάγεις · » καὶ , « Δεῖξον ἡμῖν τὸν Πατέρα . » Πάντα γὰρ γνώσεσθε ἐν Πνείματι , ἤτοι « ἐρωτήσετε , » ἀντὶ τοῦ , παρακαλέσετε , ἀξιώσετε . Ὅτε τοίνυν ἐκ νεκρῶν ἀναστὰς , πέμω ὑμῖν τὸν Παράκλητον , τότε « οὐκ ἔτι ἐμὲ ἐρωτήσετε , » τουτέστιν , αἰτήσεσθε , ὥστε μεσίτην ἐμὲ γενέσθαι , ἀλλὰ ἀρκέσει ὑμῖν τὸ ὄνομά μου εἰς τὸ παρὰ τοῦ Πατρὸς λαβεῖν τὰ αἰτήματα . Δείκνυσιν οὖν ἐνταῦθα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ τὴν δύναμιν , εἴ γε μηδὲ παρακαλούμενος , ἀλλ´ ὀνομαζόμενος μόνον , τοιαῦτα ποιεῖ « Ἔως ἄρτι , φησὶν , οὐκ ἠτήσασθε οὐδὲν ἐν τῷ ὀνόματί μου · » ἀπὸ τοῦ νῦν δὲ « αἰτεῖτε , καὶ » πάντως μέλλετε ἀπὸ τοῦ νῦν παῤῥησίας μείζονος τυγχάνειν παρὰ τῷ Πατρί μου . Μὴ γὰρ ἐπειδὴ χωρίζομαι ὑμων , νομίζετε ἐγκαταλειφθῆναι παρ´ ἐμοῦ , ἀλλὰ τὸ ὄνομά μου μείζω ὑμῖν παῤῥησίαν δώσει , καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν , τότε ἔσται πληρεστάτη , λαμβανόντων πάντα τὰ αἰτήματα . Σκόπει δὲ , ὅτι ἐκεῖνος λαμβάνει , ὁ ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ αἰτῶν . Οὐδεὶς οὖν τῶν κοσμικῶν αἰτούντων καὶ ψυχοβλαβῆ , ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ αἰτεῖ , διὸ οὐδὲ λαμβάνει . Τὸ γὰρ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ , θεῖον καὶ σωτήριον · ὅταν δέ τις τὰ πρὸς ἀπώλειαν ψυχῆς φέροντα αἰτεῖ , πῶς ἐροῦμεν τοῦτον ἐν τῷ σωτηρίῳ ὀνόματι αἰτεῖν ; ιΤαῦτα ἐν παροιμίαις λελάληκα ὑμῖν · ἀλλ´ ἔρχεται ὥρα , ὅτε οὐκ ἔτι ἐν παροιμίαις λαλήσω ὑμῖν , ὰλλὰ παῤῥησίᾳ περὶ τοῦ Πατρὸς ἀαγγελῶ ὑμῖν . Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐν τῷ ὀνόματί μου αἰτήσεσθε · καὶ οὐ λέγω ὑμῖν , ὅτι ἐγὼ ἐρωτήσω τὸν Πατέρα περὶ
Lemmas: συμβεβηκός , ἀλ ἢ μόνος εἰς ὁ δείκνυμι , ὅτι πρέσκαιρος ὁ λύπη , καί ὅτι μέγας ὁ ὠδίς ὁ κέρδος , καί ὅτι πρός ζωή καί παλιγγενεσία ὁ ὁ ἀνάστασις τοκετός . ὁ δδʹ ἄλλος πᾶς ὁ παραδειγαατοαπαδους · καί εἰκότως . παραβολή γάρ εἰμί · ὁ δέ παραβολή , ἐάν διά πᾶς σῴζω , οὐ εἰμί παραβολή , ἀλ αὐτός ἐκεῖνος , δις ὅς ὁ παραβολή . καί ἐνταῦθα οὖν ὁ ὠδίς λαμβάνω εἰς ὁ λύπνν-ῶνς ἀπόστολος , καί ὁ χαρά εἰς ὁ μετά ὁ ἀνάστασις παραμυθία · καί πάλιν ὁ ὁ ὠδίς λύσις , εἰς ὁ ὁ ψδου κατάλυσις , καί ὁ γέννησις εἰς ὁ ἀνάστασις ὁ πρωτοτόκος ἐκ νεκρός · οὐ ἔτι μέντοι ὁ ἅδην εἰς ὁ μήτηρ . οὖον γάρ ἐχάρὴὁ ᾍδης , ἀλ ὁ ἀπόστολος χαίρω , καί χαρά , ὅς οὐδείς ἀείρω ἀπ´ αὐτός . ὅτε γάρ ὑβρίζω , τότε χαίρω , ὅτε ὑπέρ ὁ ὄνομα ὁ Χριστός ἀτιμάζω . ἄμη δέ καί διά ὁ εἶπον , ὅτι « ὁ χαρά σύ οὐδείς ἀείρω , » δείκνυμι , ὅτι οὐ ἔτι θνῄσκω , ἀλ ἀεί ζῶ , ἀκατάλυτος χαρά αὐτός πρόξενος εἰμί . Ν ἐν ἐκεῖνος τῆ ἡμέρα ἐγώ οὐ ἐρωτάω οὐδείς . ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ὅτι ὅσος εἄν αἰτέω ὁ πατήρ ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ , δίδωμι σύ . ἔως ἄρτι οὐ αἰτέω οὐδείς ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ . αἰτέω , καί λαμβάνω , ἵνα ὁ χαρά σύ εἰμί πληρόω . » ὅτε , φημί , ἀνίστημι , τότε ἐπιφοιτάω σύ πάντως ὁ Παράκλητος , καί ὁδηγέω εἰς πᾶς ὁ ἀλήθεια , « ἐγώ οὐ ἐρωτάω οὐδείς , » τοιοῦτος οἷος καί πρώην · « πός ὑπάγω · » καί , « δείκνυμι ἐγώ ὁ πατήρ . » Πάν γάρ γιγνώσκω ἐν Πνείματι , ἤτοι « ἐρωτάω , » ἀντί ὁ , παρακαλέω , ἀξιόω . ὅτε τοίνυν ἐκ νεκρός ἀνίστημι , πέμπω σύ ὁ Παράκλητος , τότε « οὐ ἔτι ἐγώ ἐρωτάω , » τουτέστιν , αἰτέω , ὥστε μεσίτης ἐγώ γίγνομαι , ἀλλά ἀρκέω σύ ὁ ὄνομα ἐγώ εἰς ὁ παρά ὁ πατήρ λαμβάνω ὁ αἴτημα . δείκνυμι οὖν ἐνταῦθα ὁ ὄνομα αὐτός ὁ δύναμις , εἰμί γε μηδέ παρακαλέω , ἀλ ὀνομάζω μόνος , τοιοῦτος ποιέω « ἔως ἄρτι , φημί , οὐ αἰτέω οὐδείς ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ · » ἀπό ὁ νῦν δέ « αἰτέω , καί » πάντως μέλλω ἀπό ὁ νῦν παρρησία μείζων τυγχάνω παρά ὁ πατήρ ἐγώ . μή γάρ ἐπεί χωρίζω ὑμεῖς , νομίζω ἐγκαταλείπω παρ´ ἐγώ , ἀλλά ὁ ὄνομα ἐγώ μείζων σύ παρρησία δίδωμι , καί ὁ χαρά σύ , τότε εἰμί πλήρης , λαμβάνω πᾶς ὁ αἴτημα . σκοπάω δέ , ὅτι ἐκεῖνος λαμβάνω , ὁ ἐν ὁ ὄνομα ὁ Χριστός αἰτέω . οὐδείς οὖν ὁ κοσμικός αἰτέω καί ψυχοβλαβής , ἐν ὁ ὄνομα ὁ Χριστός αἰτέω , διό οὐδέ λαμβάνω . ὁ γάρ ὄνομα ὁ Χριστός , θέω καί σωτήριος · ὅταν δέ τις ὁ πρός ἀπώλεια Ψυχή φέρω αἰτέω , πῶς εἴρω οὗτος ἐν ὁ σωτήριος ὄνομα αἰτέω ; ιΤαῦτα ἐν παροιμία λαλέω σύ · ἀλ ἔρχομαι ὥρα , ὅτε οὐ ἔτι ἐν παροιμία λαλέω σύ , ἀλλά παρρησία περί ὁ πατήρ ἀγγέλλω σύ . ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ αἰτέω · καί οὖον λέγω σύ , ὅτι ἐγώ ἐρωτάω ὁ πατήρ περί