cogPG.PG124 336
Διὸ οὐκ εἶπεν , ὅτι ἐκεῖνα μολύνουσιν , ἀλλὰ , « Ἡ συνείδησις αὐτῶν μολύνεται , » ὡς ἀσθενὴς οὐσα ,, καὶ μὴ δυναμένη νοῆσαι , ὅτι οὐδέν εἰσιν · ἐπεὶ ἐκεῖνα αὐτὰ καθ´ αὐτὰ οὐ δόνανται μολῦναι τινα . Νόησον οὖν τοιοῦτον πάσχειν ἐκείνους , ὥσπερ εἴ τις κατὰ τὴν Ἰουδαῖκὴν συνήθειαν , μολυσμὸν νομίζων τὸ ἅπτεσθαι νεκροῦ , εἶτα ἑτέρους ὁρῶν ἁπτομένους μετὰ καθαροῦ συνειδότος , ἅπτοιτο μὲν καὶ αὐτὸς , αἰδούμενος τούτους · μολύνοιτο δὲ τὴν συνείδησιν , ὡς διακρινόμενος . « Βρῶμα δὲ ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ . » Ἵνα μὴ εἴπωσιν , ὅτι Ἐγὼ καθαρᾷ ἐσθίω συνειδήσει , καὶ τί μοι μέλει εἴ τις διὰ ἀσθένειαν σκανδαλίζεται · Δείκνυσιν ὅτι καὶ αὐτὸ τὸ φαγεῖν ὅλως ἐπὶ καταφρονήσει τῶν εἰδώλων , οὐδέν ἐστι . Κἂν γὰρ ὁ ἀδελφὸς μὴ ἑβλάπτετο , οὐδὲ οὕτως ἐπαινετόν τι ἐποίεις καὶ θεάρεστον . Βρῶμα γὰρ οὐκ οἰκειοῖ ἡμᾶς τῷ Θεῷ . Οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν , περισσεύομεν · οὕτε . ἑὰν μὴ φάγωμεν , ὑστερούμεθα . » Τουτέστιν , Οὕτε ἐὰν φάγωμεν , περισσόν τι ἔχομεν , καὶ εὐδοκιμοῦμεν παρὰ τῷ Θεῷ · οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν , ὑστεροῦμεν καὶ ἐλαττούμεθα . « Βλέπετε δὲ , μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσι τῶν ἀδελφῶν . » Ἐκφοβεῖ αὐτοὺς διὰ τούτου . Καὶ οὐκ εἶπεν , Ἡ γνώσις , ὑμῶν , ἀλλ´ , « Ἡ ἐξουσία . » Τουτέστιν , ἡ προπέτεια , καὶ ἡ ἀλαζονεία πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν · ὃ μείζων αὐτῶν κατηγορία , ὅτι οὐδὲ ἀσθενοῖντων φείδονται , οἷς ἔδει καὶ χεῖρα ὀρέγειν « Ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σὲ τὸν ἔχοντα γνῶσιν ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον , οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος , οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν ; » Τουτέστι , Σὲ τὸν , ὡς λέγεις , τέλειον ὄντα , ἐὰν ἴδῃ ἀσθενής τις τῶν εἰδωλοθύτων γευόμενον , ἆρα οὐ μὴ λάβῃ ἀφορμὴν πλείω εἰς τὸ καὶ αὐτὸς τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν , καὶ μᾶλλον παγιωθήσεταιτοῦτο γὰρ τὸ , « Οἱκοδομηθήσεται » ) εἰς τὸ οἶεσθαι εἶναί τι τὰ εἴδωλα ; ἀγνοῶν γὰρ τὸν σὸν λογισμὸν , μὴ´ οὐ τοῦτο ποιεῖς , προτροπὴν τοῦτο λογίσεται πάντως « Καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει , δι´ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν . » Καὶ γενήσεται πρόφασις ἀπωλείας ἑτέρῳ ἡ σὴ τελειότης , καὶ ταυτα ἀσθενοῦντι , καὶ ταῦτα δι´ ὃν Χριστὸς ἀπέθανε . Καὶ ὁ μὲν Χριστὸς οὐδὲ ἀποθανεῖν παρῃτήσατο ὑπὲρ αὐτοῦ · σὺ δὲ οὐδὲ βρωμάτων ἀπέχῃ , ἵνα μὴ σκανδαλίζηται · Ὁ δὲ Χρυσόστομος , « Ἐπὶ τῇ σῇ βρώσει , » λέγει . « Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς , καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν , εἰς Χριστὸν ἀμαρτάνετε . » Οὐκ εἶπε , Σκανδαλίζοντες , ἀλλὰ , « Τύπτοντες · » ὥστε τὴν ὡμότητα ἐνδείξασθαι , ὅταν καὶ τὴν ἀσθενοῦσαν συνείδησιν τύπτωσιν . Εἰς αὐτὴν δὲ τὴν κορυφὴν τῆς παρανομίας τὸ ἁμάρτημα
Lemmas: Διὸ οὐ εἶπον , ὅτι ἐκεῖνος μολύνω , ἀλλά , « ὁ συνείδησις αὐτός μολύνω , » ὡς ἀσθενής εἰμί ,, καί μή δύναμαι νοέω , ὅτι οὐδείς εἰμί · ἐπεί ἐκεῖνος αὐτός καθ´ αὐτός οὖον δίδωμι μολύνω τις . νοέω οὖν τοιοῦτος πάσχω ἐκεῖνος , ὥσπερ εἰμί τις κατά ὁ Ἰουδαῖκὴν συνήθεια , μολυσμός νομίζω ὁ ἅπτω νεκρός , εἶτα ἕτερος ὁράω ἅπτω μετά καθαρός σύνοιδα , ἅπτω μέν καί αὐτός , αἰδέομαι οὗτος · μολύνω δέ ὁ συνείδησις , ὡς διακρίνω . « βρῶμα δέ ἐγώ οὖον παρίστημι ὁ Θεός . » ἵνα μή εἶπον , ὅτι ἐγώ καθαρός ἐσθίω συνείδησις , καί τίς ἐγώ μέλος εἰμί τις διά ἀσθένεια σκανδαλίζω · δείκνυμι ὅτι καί αὐτός ὁ ἐσθίω ὅλως ἐπί καταφρονέω ὁ εἴδωλον , οὐδείς εἰμί . κἀν γάρ ὁ ἀδελφός μή βλάπτω , οὐδέ οὕτως ἐπαινετός τίς ποιέω καί θεάρεστος . βρῶμα γάρ οὐ οἰκειόω ἐγώ ὁ Θεός . οὔτε γάρ ἐάν ἐσθίω , περισσεύω · ἵημι . ἑός μή ἐσθίω , ὑστερέω . » τουτέστιν , ἵημι ἐάν ἐσθίω , περισσός τίς ἔχω , καί εὐδοκιμέω παρά ὁ Θεός · οὔτε ἐάν μή ἐσθίω , ὑστερέω καί ἐλαττόω . « βλέπω δέ , μήπως ὁ ἐξουσία σύ οὗτος πρόσκομμα γίγνομαι ὁ ἀσθενέω ὁ ἀδελφός . » ἐκφοβέω αὐτός διά οὗτος . καί οὐ εἶπον , ὁ γνῶσις , σύ , ἀλ , « ὁ ἐξουσία . » τουτέστιν , ὁ προπέτεια , καί ὁ ἀλαζονεία πρόσκομμα γίγνομαι ὁ ἀσθενέω · ὅς μείζων αὐτός κατηγορία , ὅτι οὐδέ ἀσθενέω φείδομαι , ὅς ἐσθίω καί χείρ ὀρέγω « ἐάν γάρ τις ὁράω σύ ὁ ἔχω γνῶσις ἐν εἰδωλεῖον κατάκειμαι , οὐ ὁ συνείδησις αὐτός ἀσθενής εἰμί , οἰκοδομέω εἰς ὁ ὁ εἰδωλόθυτος ἐσθίω ; » τουτέστι , σός ὁ , ὡς λέγω , τέλειος εἰμί , ἐάν ὁράω ἀσθενής τις ὁ εἰδωλόθυτος γεύω , ἆρα οὖον μή λαμβάνω ἀφορμή πλείων εἰς ὁ καί αὐτός ὁ εἰδωλόθυτος ἐσθίω , καί μᾶλλον παγιόω γάρ ὁ , « οἰκοδομέω » ) εἰς ὁ οἴομαι εἰμί τίς ὁ εἴδωλον ; ἀγνοέω γάρ ὁ σός λογισμός , μή οὖον οὗτος ποιέω , προτροπή οὗτος λογίζομαι πάντως « καί ἀπόλλυμι ὁ ἀσθενής ἀδελφός ἐπί ὁ σός γνῶσις , δις ὅς Χριστός ἀποθνῄσκω . » καί γίγνομαι πρόφασις ἀπώλεια ἕτερος ὁ σός τελειότης , καί Ούτος ἀσθενέω , καί οὗτος δις ὅς Χριστός ἀποθνῄσκω . καί ὁ μέν Χριστός οὐδέ ἀποθνῄσκω παραιτέομαι ὑπέρ αὐτός · σύ δέ οὐδέ βρῶμα ἀπέχω , ἵνα μή σκανδαλίζω · ὁ δέ Χρυσόστομος , « ἐπί ὁ σός βρῶσις , » λέγω . « οὕτως δέ ἁμαρτάνω εἰς ὁ ἀδελφός , καί τύπτω αὐτός ὁ συνείδησις ἀσθενέω , εἰς Χριστός ἁμαρτάνω . » οὐ εἶπον , Σκανδαλίζω , ἀλλά , « τύπτω · » ὥστε ὁ ωμότητα ἐνδείκνυμι , ὅταν καί ὁ ἀσθενέω συνείδησις τύπτω . εἰς αὐτός δέ ὁ κορυφή ὁ παρανομία ὁ ἁμάρτημα