cogPG.PG124 56
ἡμῖν σαρκὸς καὶ αἵματος , τῶν ἀνθρωπίνων καὶ φυ σικῶν μετέχει , καὶ μέτρα τούτων ὑποδεικνύει ἡμῖν . Τρωτᾷ δέ · « Ποῦ τεθείκατε ; » οὐχ ὡς ἀγνοῶν , κῶς γὰρ , ὅπου , καὶ πόῤῥωθεν ὤν , ἤδει ὅτι τετελεύτηκεν ; ) ἀλλ´ ὥστε μὴ δοξῆς [ δόξαι ] , ὡς ἑαυτὸν ἐπῷῥίπτει τῷ θαύματι , πάντα τε παρ´ ἐκείνων μανθάνειν βουλόμενος , καὶ παρακαλούμενος ποιεῖν , πα καὶ πάσης ὑποψίας ἀπαλλάξῃ τὸ σημεῖον . Ἐπειδὴ Ἀὲ οὐδέσω οὐδὲν τεκμήριον τῆς τοῦ Λαζάρου ἀνα στάσεως ἐδείκνυτο , οὐδὲ οὕτως ἐνομίζετο ἔρχεσθαι , ὡς ἀναστήσων αὐτὸν , ἀλλ´ ὡς θρηνήσων , λέγουσιν αὐτῷ · « Κύριε , ἔρχου καὶ ἴδε . » Οἱ δὲ πονηροῖ Ἐλὰαῖοι πάλιν τῆς πονηρίας οὐδ´ ὅλως ἀφίενται , κλίτοι συμφορᾶς τηλικαύτης πρὸ ὀφθαλμῶν αὐτῶν κειμένης · ἀλλὰ τί φασιν ; « Οὐκ ἠδύνατο οὗτος , ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ , ποιῆσαι ἵνα μὴ καὶ οὗτος ἀποθάνῃ ; » Διαβάλλοντες δὲ τὸ ἐπὶ τῷ τυφλῷ θαῦμα , ταῦτά φασιν . ὀφείλοντες γὰρ θαυμάζειν τὸ σημεῖον ἐκεῖνο , οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ θανάτου τούτου κἀκεῖνο ὡς μὴ γεγονὸς ἐνδιαβάλλουσι , καὶ ποικαταλαμβάνουσι ταῖς κατηγορίαις , οὐκ ἀναμένοντες τὸ τέλος τοῦ πράγματος · οὕτω διεφθαρμένοι τὰς γνώμας ἦσαν τῷ φθόνῳ . « Ὁ ἴσους οὖν πάλιν ἐμβριμώρενος ἐν ἑαυτῳ , ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον . Ἥν δὲ σπήλαιον , καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ´ αὐτῷ . Λέγει ὁ Ἰησοῦς · Ἄρατε τὸν λίὃοι . Αέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα · Κύριε , ἤδη ὄζει · τεταρταῖος γάρ ἐστι . Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς · Οὐκ εἶπόν σοι , ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς , ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ; Ἡραν οὐν τὸν λίθον , οὐ ἠν ὁ τεθηκὼς κείμενος . Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνω , καὶ εἶπε · Πάτερ , εὐχαριστῶ σοι , ὅτι ἥκουσας . μαυ · ἐγὼ δὲ ἤδειν , ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις , ἀλλὰ δὲὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον , ἵνα πιστεύτωσιν , ὅτι σύ με ἀπέστειλας . » Τί δήποτε ἄνω καὶ κάτω ὁ εὐαγελιστὴς στρέφει , ὅτι « Ἐδάκρυσεν ὁ Ἀσους , » καὶ οτι « ἐνεβριμᾶτο τῳ πάθει ; » Διὰ τὸ μαθεῖν ἡμᾶς , ὅτι ἀληθῶς τὴν ἡμετέραν φύσιν πεβιεβάλετο . Ἐπειδὴ γὰρ παρὰ πάντας τοὺς εὐαγγελαστὰς ὑψηλότερα περὶ τοῦ Κυρίου φθέγγεται , καὶ θεολογεῖ μεγάλα τινὰ , διὰ τοῦτο καὶ ἐν τοῖς σωματικοῖς πολὺ ταπεινότερα φθέγγεται . Ὅθεν καὶ ἐν τῷ πέθει πολὺ τὸ ἀνθρώπινον ἔχειν φησὶν , ἀπὸ τούτου δεικνύων τῆς σαρκὸς τὴν ἀλήθειαν , ἵνα σὺ μάθῃς ὅτι εἰ καὶ Θεὸς ἦν , ἀλλὰ καὶ ἄνθρωπος ἦν . Ὥσπερ γὰρ ὁ Λουκᾶς ἀπὸ τῆς ἀγωνίας , καὶ τοῦ θρόμβου , καὶ τοῦ ἱδρῶτος , οὕτω καὶ οὗτος ἀπὸ τοῦ πένθους τιστοῦται , ὅτι σάρκα ἀληθῶς ἐφόρεσε . Τίνος δὲ ἔνεκεν οὐχὶ , τοῦ λίθου ἐπικειμένου , ἐποίησεν ἀναστῆναι τὸν Λάζαρον , ἀλλὰ λέγει , « Ἄρατε τὸν λίθον ; » Καὶ γὰρ ὁ σῶμα κινήσας νεκρὸν τῇ φωνῇ , καὶ ψυλώσας τὸν ἤδη διεῤῥυηκότα , πολλῷ μᾶλλον λίθον κινῆσαι ἴσχυσεν ἄν τῇ φωνῇ . « Ἄρατε , λέγει , τὸν λίθον , » ἵνα αὐτοὺς μάρτυρας ποιήσῃ τοῦ θαύματος , Τνα μὴ πάλιν λέγωσιν ὡς ἐπὶ τοῦ τυφλοῦ , ὅτι « Οὐτός ἐστιν , Οὐκ ἔστιν οὗτος . » Τὸ γὰρ παραγενέσθαι εἰς τὸν τόπον , καὶ τὸν λίθον ἆραι ταῖς αὐτῶν χερσίν , ἐκανά ἦν ἐπιστομίσαι τοὺς ἀγνωμονοῦντας , μάρτυρας
Lemmas: ἐγώ σάρξ καί αἷμα , ὁ ἀνθρώπινος καί φύω Σίκων μετέχω , καί μέτρον οὗτος ὑποδείκνυμι ἐγώ . τρωτός δέ · « πός τίθημι ; » οὐ ὡς ἀγνοέω , Κῶς γάρ , ὅπου , καί πόρρωθεν εἰμί , ἦδος ὅτι τελευτάω ; ) ἀλ ὥστε μή δόξα [ δόξα ] , ὡς ἑαυτοῦ ῥίπτω ὁ θαῦμα , πᾶς τε παρ´ ἐκεῖνος μανθάνω βούλομαι , καί παρακαλέω ποιέω , πῃ καί πᾶς ὑποψία ἀπαλλάσσω ὁ σημεῖον . ἐπεί ἀεί ουδενω οὐδείς τεκμήριον ὁ ὁ Λάζαρος ἀνα στάσις δείκνυμι , οὐδέ οὕτως νομίζω ἔρχομαι , ὡς ἀνίστημι αὐτός , ἀλ ὡς θρηνέω , λέγω αὐτός · « κύριος , ἔρχομαι καί ὁράω . » ὁ δέ πονηρός Ἐλαῖος πάλιν ὁ πονηρία οὐδός ὅλως ἀφίημι , κλιτός συμφορά τηλικόσδε πρό ὀφθαλμός αὐτός κεῖμαι · ἀλλά τίς φημί ; « οὐ δύναμαι οὗτος , ὁ ἀνοίγω ὁ ὀφθαλμός ὁ τυφλός , ποιέω ἵνα μή καί οὗτος ἀποθνῄσκω ; » διαβάλλω δέ ὁ ἐπί ὁ τυφλός θαῦμα , οὗτος φημί . ὀφείλω γάρ θαυμάζω ὁ σημεῖον ἐκεῖνος , ὁ δέ ἀπό ὁ θάνατος οὗτος ἐκεῖνος ὡς μή γίγνομαι ἐνδιαβάλλω , καί ποικαταλαμβανω ὁ κατηγορία , οὐ ἀναμένω ὁ τέλος ὁ πρᾶγμα · οὗτος διαφθείρω ὁ γνώμη εἰμί ὁ φθόνος . « ὁ ἴσος οὖν πάλιν ἐμβριμώρενος ἐν ἑαυτοῦ , ἔρχομαι εἰς ὁ μνημεῖον . ὅς δέ σπήλαιον , καί λίθος ἐπίκειμαι ἐπι αὐτός . λέγος ὁ Ἰησοῦς · Ἄρατος ὁ ἄλιος . Αέγει αὐτός ὁ ἀδελφή ὁ θνῄσκω Μάρθα · κύριος , ἤδη ὄζω · τεταρταῖος γάρ εἰμί . λέγος αὐτός ὁ Ἰησοῦς · οὐ εἶπον σύ , ὅτι ἐάν πιστεύω , ὁράω ὁ δόξα ὁ Θεός ; ἀείρω ὀν ὁ λίθος , οὖον ἐάν ὁ τίθημι κεῖμαι . ὁ δέ Ἰησοῦς ἀείρω ὁ ὀφθαλμός ἄνω , καί εἶπον · πατήρ , εὐχαριστέω σύ , ὅτι ἀκούω . ΜΑΥ · ἐγώ δέ ἀδέω , ὅτι πάντοτε ἐγώ ἀκούω , ἀλλά δα ὁ ὄχλος ὁ περιίστημι εἶπον , ἵνα πιστεύω , ὅτι σῦς ἐγώ ἀποστέλλω . » τις δήποτε ἄνω καί κάτω ὁ ευαγελιιστημι στρέφω , ὅτι « δάκρυ ὁ Ἀσοῦς , » καί ὅτι « ἐμβριμάομαι ὁ πάθος ; » Ζεύς ὁ μανθάνω ἐγώ , ὅτι ἀληθής ὁ ἡμέτερος φύσις ἐπιβάλλω . ἐπεί γάρ παρά πᾶς ὁ εὐαγγελαστὰς ὑψηλός περί ὁ κύριος φθέγγομαι , καί θεολογέω μέγας τις , διά οὗτος καί ἐν ὁ σωματικός πολύς ταπεινός φθέγγομαι . ὅθεν καί ἐν ὁ πέθω πολύς ὁ ἀνθρώπινος ἔχω φημί , ἀπό οὗτος δείκνυμι ὁ σάρξ ὁ ἀλήθεια , ἵνα σύ μανθάνω ὅτι εἰμί καί θεός εἰμί , ἀλλά καί ἄνθρωπος εἰμί . ὥσπερ γάρ ὁ Λουκᾶς ἀπό ὁ ἀγωνία , καί ὁ θρόμβος , καί ὁ ἱδρώς , οὗτος καί οὗτος ἀπό ὁ πένθος τιστουος , ὅτι σάρξ ἀληθής φορέω . τίς δέ ἐνέλκω οὐ , ὁ λίθος ἐπίκειμαι , ποιέω ἀνίστημι ὁ Λάζαρος , ἀλλά λέγω , « Ἄρατος ὁ λίθος ; » καί γάρ ὁ σῶμα κινέω νεκρός ὁ φωνή , καί ψιλόω ὁ ἤδη διαρρέω , πολύς μᾶλλον λίθος κινέω ἰσχύω ἄν ὁ φωνή . « Ἄρατος , λέγω , ὁ λίθος , » ἵνα αὐτός μάρτυς ποιέω ὁ θαῦμα , Τνα μή πάλιν λέγω ὡς ἐπί ὁ τυφλός , ὅτι « οὗτος εἰμί , οὐ εἰμί οὗτος . » ὁ γάρ παραγίγνομαι εἰς ὁ τόπος , καί ὁ λίθος ἀείρω ὁ αὐτός χείρ , κάνω εἰμί ἐπιστομίζω ὁ ἀγνωμονέω , μάρτυς