cogPG.PG124 255
καὶ πρόσκαιρον · ἐπὶ δὲ τῆς ἁρετῆς , μορφὴν , ὡς φυσικὸν ἐχούσης κάλλος , καὶ οὐδὲν ὃεόμενον τῶν ἔξω . τῶν σχημάτων καὶ καλλωπισμάτων . Ὁ μὲν γὰρ κό σμος σχηματίζεται , ὡς ἂν κλέψῃ ἡμᾶς · ἡ δὲ ἀρετή , τὴν οἰκείαν μορφὴν ἀσχημάτιστον ἐπιδείκνυται . Ὁρείλομεν οὖν ἀεὶ μεταμορφοῦσθαι κατ´ ἀρετὴν , ἀνακαινιζόμενσι καὶ ἀπὸ τοῦ κακοῦ εἰς τὸ καλὸν , καὶ ἀπὸ τῆς ἐλάττονος ἀρετῆς εἰς τὴν μείζονα , « Εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὴν ἀγαθὴν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον . » Εἰπὼν , ὅτι Ἀυανεοῦσθε ἀεὶ καινοὶ γενόμενοι [ γιν . [ , λέγει νῦν , καὶ τοῦ ὠφέλιμος ἡ τοῦ νοὸς ἀνακαίνωσις · καί φησιν , ὅτι « Εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς , » τουτέστι , διαγινώσκειν , ἐτί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ . » Ὁ μὲν γὰρ ἔχων τὸν νοῦν πεπαλαιωμένον , οὐκ οἶδε τὸ θέλημτ τοῦ Θεοῦ · ὃπερ ἑστὶ τὸ ἔν ταπεινοφροσύνῃ ξῇν , καὶ πενία , καὶ πένθει , καὶ τοῖς ἄλλοις οἷς ἐνομοθέτησεν . Ὁ δὲ ἀνακάινισθεῖς τῷ πνεύματι , οὗτος οἶδε τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ , οὐχ οἷον οἱ Ἰουδαῖοι ᾔδεσαν . τοῦ νόμου ἐξεχόμενοι . Καὶ ὁ νόμος μὲν γὰρ θέλημα ἦν Θεοῦ , ἀλλ´ οὐκ εὐάρεστον , οὐδὲ τέλειον . Οὐ γὰρπροηγουμένως ἐδόθη , ἀλλὰ διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν συνεχωρήθη . Τέλειον δὲ καὶ εὐάρεστον ἡ Νέα Διαθήκη . Δύνασαι δέ , καὶ κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον οὕτως ἐκλαβέσθαι · Πολλὰ θέλει ὁ Θεὸς , τὰ μὲν πρὸς εὐεργεσίαν ἡμῶν · ἂ καὶ ἀγαθὰ λέγονται , ὡς ἀγαθότητος γέμοντα · τὰ δὲ , διὰ τὰς ἀμαρτίας ἡμῶν θέλει ὀργιζόμενος · ἃ καὶ κακὰ λέγονται , ὡς κάκωσιν ἐμποιοῦντα , καίτοι κάὶ τούτων τὸ τέλος ἀγτθόν . Τὰ τοίνυν ἀγαθὰ τοῦ Θεοῦ θελήματα μιμεῖσθαι ὀφείλομεν · τὰ δὲ πρὸς κάκωσιν , οὐ πάντως . Οὐ γὰρ ὑπηρέται κακῶν ἡμεῖς , ἀλλ´ αἱ πονηραὶ δυνάμεις , Πρῶτον οὖν σκόπει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ , εἰ ἀναθόν · εἶθ´ ὅταν γνοωρίσῃς , σκόπει , εἰ καὶ εὐάρεστον . Πολλὰ γὰρ ἀγαθὰ ὄντα , οὐκ εὐάρεστά εἰσιν , ἢ παρὰ τὸν καιρὸν , ἢ παρὰ τὸ πρόσωπον . Οἷον , τὸ θυμιᾷν τῳ Θεῴ , ἀγαθόν ἐστιν · ἀλλ´ ὁ Ὁξίας ποιήσας , οὐκ εὐηρέστησε . Καὶ καλον ἦν , τὸ τοῖς μαθηταῖς τὰ μυστήρια πιστευθῆναι · ἀλλὰ πρὸ καιροῦ , οὐκ εὐάρεστον , « Οὐ γὰρ δύνασθε , » φησὶ , « νῦν βαστάζειν . » Ὅταν δὲ καὶ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον ᾗ , σπούδασον ἵνα καὶ τέλειον καὶ ἀνελλιπὲς ἦ , οὕτω γινόμενον ὡς ἀπαιτεῖται , καὶ μὴ κολοβῶς , Οἷον , δεῖ μεταδιδόναι ἐν πλότητι , πουπέστι , μετὰ δαψιλείας · ἐὰν οὖν μετὰ φειδωλίας ιωι ἰωροιίεΙ εἰρίΙοΙΡὴιε , ἰοο ει , οωΠὺειαίιαιε · εἰ ρατοε Λι , λοΜαὺυΙ εῖΓεοιαι ἰσιΑ οοΠὸλἰοωΙΙο Πειυλουλ . « Λέγω γὰρ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ τῆς δοθείσης μοι , παντὶ τῷ ὄντι ἐν ὑμῖν , μὴ ὑπερφρονεῖν παρ´ ὃ δεῖ φρονεῖν . » Ὡς ταπεινόφρων ὁ Παῦλος , οὐδαμοῦ ἀξιόπιστον ἑαυτόν φησιν , ἀλλὰ ποτὲ μὲν , τοὺς οἰκτιρμούς τοῦ Θεοῦ , ποτὲ δὲ , τὴν χάριν μεσίτας προβάλλεται . Οὐκ ἐμὸν λόγον λέγων [ λέγω , τῇσιν ,
Lemmas: καί πρόσκαιρος · ἐπί δέ ὁ ἀρετή , μορφή , ὡς φυσικός ἔχω κάλλος , καί οὐδείς μαί ὁ ἔξω . ὁ σχῆμα καί καλλώπισμα . ὁ μέν γάρ κὸ σμος σχηματίζω , ὡς εἄν κλέπτω ἐγώ · ὁ δέ ἀρετή , ὁ οἰκεῖος μορφή ἀσχημάτιστος ἐπιδείκνυμι . ορειμελλω οὖν ἀεί μεταμορφόω κατ´ ἀρετή , ἀνακαινίζω καί ἀπό ὁ κακός εἰς ὁ καλός , καί ἀπό ὁ μικρός ἀρετή εἰς ὁ μείζων , « εἰς ὁ δοκιμάζω σύ τίς ὁ θέλημα ὁ Θεός ὁ ἀγαθός καί Εὐάρεστον καί τέλειος . » εἶπον , ὅτι αυανεουω ἀεί καινός γίγνομαι [ γιν . [ , λέγω νῦν , καί ὁ ὠφέλιμος ὁ ὁ νόος ἀνακαίνωσις · καί φημί , ὅτι « εἰς ὁ δοκιμάζω σύ , » τουτέστι , διαγιγνώσκω , τίμι ὁ θέλημα ὁ Θεός . » ὁ μέν γάρ ἔχω ὁ νόος παλαιόω , οὐ οἶδα ὁ θέλημτ ὁ Θεός · ὅσπερ εἰμί ὁ ἐν ταπεινοφροσύνη ξέω , καί πενία , καί πένθος , καί ὁ ἄλλος ὅς νομοθετέω . ὁ δέ ἀνακαινίζω ὁ πνεῦμα , οὗτος οἶδα τίς ὁ θέλημα ὁ Θεός , οὐ οἷος ὁ Ἰουδαῖος οἶδα . ὁ νόμος ἐξέχω . καί ὁ νόμος μέν γάρ θέλημα εἰμί Θεός , ἀλ οὐ Εὐάρεστον , οὐδέ τέλειος . οὖον γαρπροηγεομαι δίδωμι , ἀλλά διά ὁ ἀσθένεια αὐτός συγχωρέω . Τέλειος δέ καί Εὐάρεστον ὁ Νέα διαθήκη . δύναμαι δέ , καί κατά ὁ μέγας Βασίλειος οὕτως ἐκλαμβάνω · Πολύς ἐθέλω ὁ θεός , ὁ μέν πρός εὐεργεσία ἐγώ · ὅς καί ἀγαθός λέγω , ὡς ἀγαθότης γέμω · ὁ δέ , διά ὁ ἁμαρτία ἐγώ ἐθέλω ὀργίζω · ὁ καί κακός λέγω , ὡς κάκωσις ἐμποιέω , καίτοι κὰι οὗτος ὁ τέλος ἄγω . ὁ τοίνυν ἀγαθός ὁ Θεός θέλημα μιμέομαι ὀφείλω · ὁ δέ πρός κάκωσις , οὖον πάντως . οὖον γάρ ὑπηρέτης κακός ἐγώ , ἀλ ὁ πονηρός δύναμις , Πρῶτος οὖν σκοπέω ὁ θέλημα ὁ Θεός , εἰμί ἀνατίθημι · ἔρχομαι ὅταν γνωρίζω , σκοπέω , εἰμί καί Εὐάρεστον . Πολύς γάρ ἀγαθός εἰμί , οὐ ευάρεστα εἰμί , ἢ παρά ὁ καιρός , ἢ παρά ὁ πρόσωπον . Οἷος , ὁ θυμιάω ὁ Θεός , ἀγαθός εἰμί · ἀλ ὁ οξιά ποιέω , οὐ εὐαρεστέω . καί κᾶλον εἰμί , ὁ ὁ μαθητής ὁ μυστήριον πιστεύω · ἀλλά πρό καιρός , οὐ Εὐάρεστον , « οὖον γάρ δύναμαι , » φημί , « νῦν βαστάζω . » ὅταν δέ καί ἀγαθός καί Εὐάρεστον ὅς , σπουδάζω ἵνα καί τέλειος καί ἀνελλιπής εἰμί , οὗτος γίγνομαι ὡς ἀπαιτέω , καί μή κολοβός , Οἷος , δεῖ μεταδίδωμι ἐν πλότητι , πουπειμι , μετά δαψίλεια · ἐάν οὖν μετά φειδωλία Ἰώ ιωροιιημι εἰρίΙοΙΡὴιε , οἴομαι ει , οωπυειαιιαει · εἰμί ρατοε Λι , λοΜαὺυΙ ειγεοια ἴσιον οοΠὸλἰοωΙΙο Πειυλουλ . « λέγω γάρ διά ὁ χάρις ὁ Θεός ὁ δίδωμι ἐγώ , πᾶς ὁ εἰμί ἐν σύ , μή ὑπερφρονέω παρ´ ὅς δεῖ φρονέω . » ὡς ταπεινόφρων ὁ Παῦλος , οὐδαμοῦ ἀξιόπιστος ἑαυτοῦ φημί , ἀλλά ποτέ μέν , ὁ οἰκτιρμός ὁ Θεός , ποτέ δέ , ὁ χάρις μεσίτης προβάλλω . οὐ ἐμός λόγος λέγω [ λέγω , ὅς ,