cogPG.PG124 555
καπορευέσθω . » Σαπρὸν λόγον τὸν ἀργόν φησι , καὶ εἰκαῖον καὶ ἄκαιρον , οἷον εὐτραπελίαν , μωρολογίαν Σαπρὸς δὲ καὶ δυσώδης ἔτι μᾶλλον ἡ αἰχρολογία , ἡ λοιδορία , ἡ καταλαλιά · οὐ γὰρ πράξεων μόνων , ἀλλὰ καὶ ῥημάτων τίνομεν δίκας . « Ἀλλὰ · εἴ τις ἀγαθός πρὸς οἰκοδομὴν τῆς χρείας , ἵνα δῷ χάριν τοῖς ἀκούουσι . » Τουτέστιν , ὅπερ´ οἰκοδομεῖ τὸν πλησίον , ἀναγκαῖον ὃν τῇ ποοκει.μένῃ χρεία , ἐκεῖνο φθεγγώμεθα , καὶ μὴ ἀκαίρως καὶ ἀχρήστως , ἵνα χάριν ἡμῖν εἰδεῖεν οἱ ἀκούοντες , Ἐἀν γὰρ ψυχωφελές τι φθεγγώμεθα , εὐχαριστήσουσιν ἡμῖν οἱ ἀκούοντες , ὡς ὠφεληθέντες . Ἡ Ἱα , φησὶν , αὐτοὺς κεχαριτωμένους ἐργάσηται ὁ λόγος , Ὅσπερ γὰρ τὸ μύρον χάριν δίδωσι τοῖς μεταὶαμβάνουσιν , οὕτω καὶ ὁ λόγος θεῖος καὶ ψυχωφελής . ὁρᾷς , ὅπως ὅπερ ἀεὶ παραινεῖ Παῦλος , τοῦτο καὶ νῦν ἀξιῶν ἡμᾶς , οἱκοδομεῖν τὸν πλησίον , ὅπερ ἐστι , ἑαυτούς ; Ὁ χὰρ ἑτέρῳ τὰ ψυχωφελῆ παραινῶν , πολλῷ δήπου πρότερον ἑαυτῷ « Καὶ μὴ λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον τοῦ Θεοῦ » Ἐὰν εἴπῃς , φησὶ , ῥῆμα σαπρὸν καὶ ἀνάξιον τοῦ Χριστιανικοῦ στόματος , οὐκ ἄνθρωπον ἐλύπησαι , ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ , ὑφ´ οὐ εὐηργετήθης , ὑφὶ οὗ ἡγιάσθη σου τὸ στόμα . Ἐπάγει οὖν καὶ τί εὐηργετήθημεν . « Ἐν ᾧ ἐσφραγίσθητε εἰς ἡμέραν ἀπολυτρώσεως . » Τοῦτο γὰρ ἐσφράγισεν ἡμᾶς , καὶ τῆς βασιλικῆς ἀγέλης ἔδειξεν ὄντας · τοῦτο οὐκ ἀφῆκεν ἡμᾶς ἵστασθαι μετὰ τῶν ὑπευθύνων τῆς ὁργῆς τοῦ Θεοῦ , ἀλλ´ ἐσφράγισεν ἡμᾶς καὶ ἀφώρισεν εἰς τὸ εἶναι λελο τρωμένους ἐκ ταύτης . Τοῦτο οὖν λυποῦντες οὐκ αἰσχυνόμεθα ; Ἐσφράγισταί σου τὸ στόμα ὑπὸ τοῦ Πνεύματος , ὥστε μηδὲν ἀνάξιον αὐτοῦ λέγειν · μὴ λύσῃς · τὴν σφραγῖδα . « Πᾶσα πικρία , καὶ θυμὸς , καὶ ὁργὴ , καὶ κραυγὴ ,, καὶ βλασφημία ἀρθήτω ἀφ´ ὑμῶν , σὺν πάσῃ κακίᾳ . » Ἀνεῖλε μὲν καὶ διὰ τῶν ἄνωθεν ῥηθέντων τὴν . ὁργὴν , καὶ νῦν δὲ πρόῤῥιζον αὐτὴν ἀνασπᾷ · ἡ γὰρ πικρία , καὶ τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς ῥίζα . Ἐπτι . δάν γὰρ ὁ χυμὸς πικρὸς γένηται δοιμυσσόμενος , ἐπὶ πλέον ὑπερβαίνει τὸ στέγον ἀγγεῖον , καὶ καθ´ ὅλου χεῖται τοῦ σώματος , καὶ ἐκθηριοῖ τὸν ἄνθοωπον . Πικρία μὲν οὐν ἐστιν ἡ ὑπουλότης , ἡ δολιόττς , ἡ πρὸς τέ κακοποιεῖν παρασκευή · θυμὸς δὲ ἀρχῆς ὀργῆς , οἷον ἀναθυμίασίς τις ὥν · ὀργὴ δὲ , ἡ ἤδη ες τὸ ἐργάζεσθαί τι ὁργῶσα . Ἐπεὶ δὲ ἡ ὀργὴ , ἐὰν μὴ ἔχῃ τὴν κραυγὴν συνεκκαίουσαν αὐτὴν , ταχέως σθέννυται , φησίν , ὅτι « Καὶ ἡ κραυγὴ ἀρθήτω · » τουτέστιν , Ἀφανισθήτω , μηδὲν λείψανον μενέτω . ἵππος γαρ ἐστιν ἡ κραυγὴ , ἀναβάτης δὲ ἡ ὀργή · συμπόδισον τὸν ἵππον , καὶ κατέστρεψας τὸν ἐπιβάτην . Ἄιελε δὲ καὶ τὴν βλασφημίαν , ἤτοι λοιδορίαν , ἥτις γεννάται μὲν ἀπὸ τῆς ὀργῆς , συνεκκαίει δὲ ἐπὶ μεῖζον αὐτὴν διὰ τῆς κραυγῆς . Ἐπεὶ δὲ πολλοὶ λαθροοηοοιοοΙ
Lemmas: καπορευω . » σαπρός λόγος ὁ ἀργός φημί , καί εἰκαῖος καί ἄκαιρος , οἷος εὐτραπελία , μωρολογία Σαπρὸς δέ καί δυσώδης ἔτι μᾶλλον ὁ αιχρολογιος , ὁ λοιδορία , ὁ καταλαλιά · οὖον γάρ πρᾶξις μόνος , ἀλλά καί ῥῆμα τίνω δίκη . « ἀλλά · εἰμί τις ἀγαθός πρός οἰκοδομή ὁ χρεία , ἵνα δίδωμι χάρις ὁ ἀκούω . » τουτέστιν , ὅς οἰκοδομέω ὁ πλησίος , ἀναγκαῖος ὅς ὁ ποοκει.μένῃ χρεία , ἐκεῖνος φθέγγομαι , καί μή ἄκαιρος καί ἄχρηστος , ἵνα χάρις ἐγώ οἶδα ὁ ἀκούω , ἐἀν γάρ ψυχωφελής τίς φθέγγομαι , εὐχαριστέω ἐγώ ὁ ἀκούω , ὡς ὠφελέω . ὁ Ἰά , φημί , αὐτός χαριτόω ἐργάζομαι ὁ λόγος , ὅσπερ γάρ ὁ μύρον χάρις δίδωμι ὁ μεταιαμβανους , οὗτος καί ὁ λόγος θεῖος καί ψυχωφελής . ὁράω , ὅπως ὅσπερ ἀεί παραινέω Παῦλος , οὗτος καί νῦν ἄξιος ἐγώ , οἰκοδομέω ὁ πλησίος , ὅσπερ εἰμί , ἑαυτοῦ ; ὁ χαρά ἕτερος ὁ ψυχωφελής παραινέω , πολύς δήπου πρότερος ἑαυτοῦ « καί μή λυπέω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὁ Θεός » ἐάν εἶπον , φημί , ῥῆμα σαπρός καί ἀνάξιος ὁ Χριστιανικός στόμα , οὐ ἄνθρωπος λυπέω , ἀλλά ὁ πνεῦμα ὁ Θεός , ὑφ´ οὖον εὐεργετέω , ὑφὶ ὅς ἁγίζω σύ ὁ στόμα . ἐπάγω οὖν καί τίς εὐηργετάω . « ἐν ὅς σφραγίζω εἰς ἡμέρα ἀπολύτρωσις . » οὗτος γάρ σφραγίζω ἐγώ , καί ὁ βασιλικός ἀγέλη δείκνυμι εἰμί · οὗτος οὐ ἀφίημι ἐγώ ἵστημι μετά ὁ ὑπεύθυνος ὁ ἑοργή ὁ Θεός , ἀλ σφραγίζω ἐγώ καί ἀφορίζω εἰς ὁ εἰμί λος τιτρώσκω ἐκ οὗτος . οὗτος οὖν λυπέω οὐ αἰσχύνω ; σφραγιστής σύ ὁ στόμα ὑπό ὁ πνεῦμα , ὥστε μηδείς ἀνάξιος αὐτός λέγω · μή λύω · ὁ σφραγίς . « πᾶσα πικρία , καί θυμός , καί ὀργή , καί κραυγή ,, καί βλασφημία ἀραρίσκω ἀφή σύ , σύν πᾶς κακία . » ἀναιρέω μέν καί διά ὁ ἄνωθεν εἴρω ὁ . ὀργή , καί νῦν δέ πρόρριζος αὐτός ἀνασπάω · ὁ γάρ πικρία , καί ὁ θυμός καί ὁ ὀργή ῥίζα . Ἐπτι . Δάν γάρ ὁ χυμός πικρός γίγνομαι δοιμυσσομαι , ἐπί πλέω ὑπερβαίνω ὁ στέγω ἀγγεῖον , καί καθ´ ὅλος χέω ὁ σῶμα , καί ἐκθηριόω ὁ ἄνθοωπον . πικρία μέν ὀν εἰμί ὁ ὑπουλότης , ὁ δολιόττς , ὁ πρός τε κακοποιέω παρασκευή · θυμός δέ ἀρχή ὀργή , οἷος ἀναθυμίασις τις ἀνά · ὀργή δέ , ὁ ἤδη εἰς ὁ ἐργάζομαι τίς ὀργάω . ἐπεί δέ ὁ ὀργή , ἐάν μή ἔχω ὁ κραυγή συνεκκαίω αὐτός , ταχέως σθεννυος , φημί , ὅτι « καί ὁ κραυγή ἀραρίσκω · » τουτέστιν , ἀφανίζω , μηδείς λείψανον μένω . ἵππος γαρ εἰμί ὁ κραυγή , ἀναβάτης δέ ὁ ὀργή · συμποδίζω ὁ ἵππος , καί καταστρέφω ὁ ἐπιβάτης . Ἄιελε δέ καί ὁ βλασφημία , ἤτοι λοιδορία , ὅστις γεννάω μέν ἀπό ὁ ὀργή , συνεκκαίω δέ ἐπί μείζων αὐτός διά ὁ κραυγή . ἐπεί δέ πολύς λαθροοηοοιομαι