cogPG.PG124 149
ὅτι καινοτομία γενήσεται διὰ τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου κατὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς φθορᾶς , καὶ καινισθησόμεθα πάντες ἐν αὐτῷ . Ὅρα δέ μοι καὶ τὸν πλοῦτον τῆς τοῦ Κυρίου δι´ ἡμᾶς πτωχείας . Ὁ γὰρ μὴ ἔχων οἰκίαν ἐν τῇ ζωῇ , οὐδὲ μετὰ θάνατον μνῆμα ἔχει , ἀλλ´ ἐν ξένῳ κατατίθεται · καὶ γυμνὸς ὢν , ὑπὸ Ἰωσὴφ περιστέλλεται . Ἔστι καὶ νῦν ὁ Ἰησοῦς νεκρὸς , ὑπὸ τῶν ἐπηρεαζόντων ἢ πλεονεκτούντων νεκρούμενος ἢ ὑπὸ λιμοῦ ταὐτὸ πάσχων . Ἀλλὰ καὶ γυμνός . Ὅσα γὰρ ὁ πένης πάσχει , Χριστὸς πάσχει Μίμησαι καὶ σὺ νῦν τὸν Ἰωσήφ · πρόσθες τῷ καλῷ σὴφ γὰρ « πρόσθεσις » ἑρμηνεύεται , καὶ τὴν γύμνωσιν περίστειλον τοῦ Χριστοῦ , ἤτοι τοῦ πένητος . Ταῦτα δὲ ποίησον , μὴ ἅπαξ , ἀλλ´ ἐν τῷ μνημείῳ θὲς τῆς ψυχῆς , καὶ ἀεὶ μνημόνευε , καὶ ἀεὶ λογίζου καὶ φρόντιζε τῶν τοιούτων ἔργων . Παραμίγνυε δὲ καὶ σμύρναν καὶ ἀλόην . Τὰ πικρὰ γὰρ καὶ στύφοντα τοῦ ἐκεῖσε αἰῶνος δικαστήρια ἐνθυμεῖσθαι χρὴ , καὶ τὴν φωνὴν ἐκείνην τὴν κατηραμένους ἀποκαλοῦσαν , καὶ εἰς πῦρ ἀποπέμπουσαν τοὺς ἀνελεήμονας , ἦς οὐδὲν πικρότερον οἶμαι . ΚΕΦΑΛ . Κʹ . Περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ . Περὶ τῆς φαι νερώσεως τοῦ Χριστοῦ , πρῶτον μέν τῇ Μαρίᾳ τῆ Μαγδαληνῇ , ἔπειτα δὲ τοῖς μαθηταῖς συνηγμένοις . Τῇ δὲ μιᾷ τῶν Σαββάτων ἔρχεται Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ πρωῒ , σκοτίας ἔτι οὔσης , εἰς τὸ μνημεῖον , καὶ βλέπει τὸν λίθον ἠρμένον ἀπὸ τοῦ μνημείοα τρέχει οὗν , καὶ ἔρχεται πρὸς Σίμωνα Πέτρον , καὶ πρὸς τὸν ἄλλον μαθητὴν , ὃν ἐφίλει ὁ Ἰησοῦς καὶ λέγει αὐτοῖς · Ἥραν τὸν Κύριον ἐκ τοῦ μνημείου , καὶ οὐκ οἴδαμεν , ποῦ ἔθηκαν αὐτόν . Ἐξῆλθεν οὖν ὁ ΠέΚτρος , καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς , καὶ ἤρχοντο εἰς τὸ μνημεῖον . Ἔτρεχον δὲ οἱ δύο ὁμοῦ , καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμε τάχιον τοῦ Πέτρου , καὶ ἦλθε πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον . » Μίαν τῶν Σαββάτων τὴν παο´ ἡμῖν νῦν Κυριακὴν ὀνομάζει . Σάββατα μὲν γὰρ τὰς τῆς ἑδδομάδος ἡμέρας ὀνομάζουσι · μίαν δὲ τῶν Σοἄβάτων , ἡμερῶν τὴν πρώτην · καὶ γὰρ ὄντως πᾶσαι αἱ ἡμέραι μία εἰσί . Πολλάκις δὲ λαμβανομένη ἡ μία καὶ συντιθεμένη τὰς πολλὰς ποιεῖ . Μία οὖν ἐστιν ἡ πρώτη ἡμέρα , δίς δὲ λαμβανομένη , γίνεται δευτέρα , καὶ τρὶς τρίτη , καὶ ἐφεξῆς . Καὶ τοῦ μέλλοντος δὶ αἰῶνος τύπος ἐστὶν ἡ τοιαύτη ἡμέρα , ὃς αἰὼν μίαἡμέρα ἐστὶν , οὐδέποτε νυκτὶ διακοπτομένη ἢ μεσολαβουμένη . Ὁ Θεὸς γὰρ ἥλιος αὐτοῦ ἐστι , μηδέποτε δυόμενος . Ὥσπερ οὖν ἐν ταύτη ἀνέστη ὁ Κύριος , ἀφθαρτίσας τὸ φθαρτὸν αὑτοῦ σῶμα · οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι τὴν ἀφθαρσίαν ἀποληψόμεθα . Ἔρχεται οὖν ἐν ταύτῃ « τῇ μιᾶ , » τομτέστι , πρώτῃ « τῶν Σαββάτων , » ὅ ἐστι , τῶν τοῦ Σαββάτου καὶ τῆς ἑβδομάδος ἡμερῶν , « ἔρχεται Μαρία ἡ Μαγδαληνή . » Ἐπεὶ γὰρ τὸ Σάββατον παρῆλθε , καὶ οὐκ ἔτι λοιπὸν ἑκωλύετο ἀπὸ τοῦ νόμου , ἄπεισιν ἁπὸ τοῦ τόπου , παραμυθίαν τινὰ βουλομένη εὑρεῖν · καὶ ἰδοῦσα « τὸν λίθον ἠρμένον , » μετὰ πολλοῦ τοῦ τάχους « ἔρχεται πρὸς τὸν Πέτρον » καὶ Ἰωάννη . Ἀνέστη μὲν γὰρ ὁ Κύριος , τοῦ λίθου ἐπικειμένου καὶ τῶν σφραγίδων οὐσῶν . Ἐπεὶ δὲ ἔδει καὶ μάρυρες ΟΑΡΙΤ ΧΧ .
Lemmas: ὅτι καινοτομία γίγνομαι διά ὁ ταφή ὁ κύριος κατά ὁ θάνατος καί ὁ φθορά , καί καινίζω πᾶς ἐν αὐτός . Ὅρας δέ ἐγώ καί ὁ πλοῦτος ὁ ὁ κύριος δις ἐγώ πτωχεία . ὁ γάρ μή ἔχω οἰκίον ἐν ὁ ζωή , οὐδέ μετά θάνατος μνῆμα ἔχω , ἀλ ἐν ξένος κατατίθημι · καί γυμνός εἰμί , ὑπό Ἰωσήφ περιστέλλω . εἰμί καί νῦν ὁ Ἰησοῦς νεκρός , ὑπό ὁ ἐπηρεάζω ἢ πλεονεκτέω νεκρόω ἢ ὑπό λιμός αὐτός πάσχω . ἀλλά καί γυμνός . ὅσα γάρ ὁ πένης πάσχω , Χριστός πάσχω μιμέομαι καί σύ νῦν ὁ Ἰωσήφ · προστίθημι ὁ καλός σφός γάρ « πρόσθεσις » ἑρμηνεύω , καί ὁ γύμνωσις περιστέλλω ὁ Χριστός , ἤτοι ὁ πένης . οὗτος δέ ποιέω , μή ἅπαξ , ἀλ ἐν ὁ μνημεῖον τίθημι ὁ Ψυχή , καί ἀεί μνημονεύω , καί ἀεί λογίζομαι καί φροντίζω ὁ τοιοῦτος ἔργον . Παραμίγνυε δέ καί Σμύρνα καί ἀλόη . ὁ πικρός γάρ καί στύφω ὁ ἐκεῖσε αἰών δικαστήριον ἐνθυμέομαι χρή , καί ὁ φωνή ἐκεῖνος ὁ κατερέω αποκαλώ , καί εἰς πῦρ ἀποπέμπω ὁ ἀνελεήμων , εἰμί οὐδείς πικρός οἴομαι . ΚΕ . καί . περι ὁ ἀνάστασις ὁ Χριστός . περι ὁ φαΐ νερώσεως ὁ Χριστός , πρῶτος μέν ὁ Μαρία τῆ Μαγδαληνή , ἔπειτα δέ ὁ μαθητής συνάγω . ὁ δέ εἷς ὁ σάββατον ἔρχομαι Μαρία ὁ Μαγδαληνή πρωΐ , σκοτία ἔτι εἰμί , εἰς ὁ μνημεῖον , καί βλέπω ὁ λίθος ἀείρω ἀπό ὁ μνημείο τρέχω ἐν , καί ἔρχομαι πρός Σίμων Πέτρος , καί πρός ὁ ἄλλος μαθητής , ὅς φιλέω ὁ Ἰησοῦς καί λέγω αὐτός · Ἥρα ὁ κύριος ἐκ ὁ μνημεῖον , καί οὐ οἶδα , ποῦ τίθημι αὐτός . ἐξέρχομαι οὖν ὁ Πέτρος , καί ὁ ἄλλος μαθητής , καί ἄρχω εἰς ὁ μνημεῖον . τρέχω δέ ὁ δύο ὁμοῦ , καί ὁ ἄλλος μαθητής προτρέχω τάχα ὁ Πέτρος , καί ἔρχομαι πρῶτος εἰς ὁ μνημεῖον . » μία ὁ σάββατον ὁ παʹ ἐγώ νῦν Κυριακός ὀνομάζω . σάββατον μέν γάρ ὁ ὁ ἑδδομάδος ἡμέρα ὀνομάζω · εἷς δέ ὁ σοαβατος , ἡμέρα ὁ πρῶτος · καί γάρ εἰμί πᾶς ὁ ἡμέρα εἷς εἰμί . πολλάκις δέ λαμβάνω ὁ εἷς καί συντίθημι ὁ πολύς ποιέω . Μία οὖν εἰμί ὁ πρῶτος ἡμέρα , δίς δέ λαμβάνω , γίγνομαι δύο , καί τρίς τρίτος , καί ἐφεξῆς . καί ὁ μέλλω δί αἰών τύπος εἰμί ὁ τοιοῦτος ἡμέρα , ὅς αἰών μίαἡμέρα εἰμί , οὐδέποτε νύξ διακόπτω ἢ μεσολαβέω . ὁ θεός γάρ ἥλιος αὐτός εἰμί , μηδέποτε δύο . ὥσπερ οὖν ἐν οὗτος ἀνίστημι ὁ Κύριος , ἀφθαρτίζω ὁ φθαρτός αὐτός σῶμα · οὗτος καί ἐγώ ἐν ὁ αἰών ὁ μέλλω ὁ ἀφθαρσία ἀπολαμβάνω . ἔρχομαι οὖν ἐν οὗτος « ὁ μᾶ , » τομτέστι , πρῶτος « ὁ σάββατον , » ὅς εἰμί , ὁ ὁ Σάββατο καί ὁ ἑβδομάς ἡμέρα , « ἔρχομαι Μαρία ὁ Μαγδαληνή . » ἐπεί γάρ ὁ σάββατον παρέρχομαι , καί οὐ ἔτι λοιπός κωλύω ἀπό ὁ νόμος , ἄπειμι ἀπό ὁ τόπος , παραμυθία τις βούλομαι εὑρίσκω · καί ὁράω « ὁ λίθος ἀείρω , » μετά πολύς ὁ τάχος « ἔρχομαι πρός ὁ Πέτρος » καί Ἰωάννης . ἀνίστημι μέν γάρ ὁ Κύριος , ὁ λίθος ἐπίκειμαι καί ὁ σφραγίς εἰμί . ἐπεί δέ ἐσθίω καί μάρυρες ΟΡ ΧΧ .