cogPG.PG124 200
ὅτι « Ὁ ποιήσας ταῦτα ζήσεται ἐν αὐτοῖς»τοῦτο γὰρ ἔλεγεν ὁ Μωσαῖκός , · Οὐχὶ , φησὶν , ἀλλὰ τοῦ νόμου τῆς πίστεως , ἥτις χάριτι δικαιοῖ , καὶ οὐκ ἐξ ἔρχων . Ἰδοὺ καὶ τὴν πίστιν νόμον καλεῖ , διὰ τὸ τοῦ ὀνόματος παρὰ Ἰουδαίοις τίμιον . Λοιπὸν οὖν , ὡ Ἰουδαῖε , ἐν τῇ πίστει καυχῶ , τῇ δυναμένῃ σε οιΧλΙωθᾶι . « Λογιζόμεθα οὖν πίστει δικαιοῦσθαι ἄνθρωπον χωρὶς ἔργων νάμου . Ἡ Ἰουδαίων ὁ Θεὸς μόνων · Οὐχὶ δὲ καὶ ἐθνῶν ; Ναὶ καὶ ἐθνῶν . Ἐπείπερ εἰς ὁ Θεὸς , ὃς δικαιώσει περιτομὴν ἐκ πίστεως , καὶ ἀκροβυστίαν διὰ τῆς πίστεως . » Ἐπειδὴ ἔδειξεν , ὅτι εν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ , καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἔργοις τοῦ νόμου , ἡ δεκαίωσις , συμπεραίνει τὸν λόγον , καί φησιν , ὅτι Ἐκ τῶν εἰρημένων πάντων συλλογιζόμεθα , πίστει δικαιοῦσθαι πάντα ἄνθρωπον . Καὶ μὴ ταῦτα . χθἷς , ὦ Ἰουδαῖε , ὡς ἀτόπου ὄντος δῆθεν τοῦ πράγματος . Μὴ γὰρ μερικός ἐστιν ὁ Θεὸς , ὥστε σὲ μόνον σῴζειν , ἀλλὰ μὴ πάντα ἄνθρωπον . Ἐνταῦθα δὲ ἐντρέπει τοὺς Ἰουδαίους πληκτικώτερον , ὡς θεομαχοῦντας , εἴπερ μὴ παραδέχοιντο σώζεσθαι τὰ ἔθνη διὰ τῆς πίστεως . Οὐ γὰρ πιστεύουσιν αὐτὸν πάντων ὁμοίως εἶναι Θεὸν , καὶ προνοεῖσθαι πάντων ἐπίσης . ἑς οὖν ἐστι , τουτέστιν , ὁ αὐτὸς καὶ Ἰουδαίων καὶ ἐθνῶν Θεὸς , ὃς καὶ τὸν ἐμπερίτομον δικαιοῖ . οὐκ ἐκ τοῦνόμου , ἀλλ´ ἐκ τῆς πίστεως , καὶ τὸν ἀκρόβυστον διὰ τῆς πίστεως μεσιτευόμενον παραδέχεται . Μνησθεὶς δὲ περιτομῆς καὶ ἀκροβυστίας , ἀναμιμνήσκει τῶν πρὸ ὀλίγου ῥηθέντων , ἐν οἷς ἐδείκνυ , ὅτι οὔτε ἡ περιτομὴ ὠφελεῖ , τῶν ἔργων ἀπόντων , οὕτε ἡ ἀκροβυστία αὐτὴ καθ´ ἑαυτὴν βλάπτει . Ἑκάτερα οὖν τῆς πίστεως δέονται . « Νόμον οὖν καταργοῦμεν διὰ τῆς πίστεως ; Μὴ γένοιτο · ἀλλὰ νόμον ἱστῶμεν . » Ἐπειδὴ ἐθορύβει τοὺς Ἰουδαίους , τὸ , τὸν νόμον καταλύεσθαι διὰ τῆς τίστεως , θεραπεύει τοῦτο διὰ τῆς μεγάλης αὐτοῦ σοφίας , λέχων ὅτι νόμον ἱστᾷ ἡ πίστις . Ὃ γὰρ ἤθελεν ὁ νόμος , τουτέστι , τὸ δικαιῶσαι ἄνθρωπον , οὐκ ἴσχυσε δὲ ποιῆσαι , τοῦτο ἡ πίστις τελειοῖ · ὁμοῦ γὰρ τῷ πιστεῦσαί τινα , δικαιοῦται . Οὐ τοίνυν καταργεῖ αὐτὸν , ἀλλ´ ἱστᾷ . Διὰ δὲ ταύτης τὴς λέξεως , δείκνυσιν αὐτὸν κείμενον . Ὁ γὰρ κείμενος , δεῖται τοῦ στῆναι . ΚΕΦΛΛ . Δʹ . « Τίουν ἐροῦμεν Ἀβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν εὑρηκέναι κατὰ σάρκα ; Εἰ γὰρ Ἀβραὰμ ἐξ ἔργων ἐδικαὶώθη , ἔχει καύχημα , ἀλλ´ οὐ πρὸς τὸν Θεόν . Τί γὰρ ἡ Γραφὴ λέγει ; Ἐπίστευσε δὲ Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ , καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην . » Κατασκευάσας ἐκανῶς ὅτι πάντες τῆς πίστεως δέονται , καὶ διὰ τοῦ ἀβραὰμ τοῦτο μειζόνως δείκνυσιν , ἅτε παρὰ τοῖς Ἰονδαίοις τιμωμένου · καί φησιν , ὅτι οὐδὲ ουτος ὁ τοσαῦτα καὶ τὰ τηλικαῦτα κατορθώσας , ἐδικαιώθη ἐκ τῶν ἕργων , ἀλλ´ ἐκ τῆς πίστεως . Ιατέρα δὲ κατὰ ΔΛ ΣΑΡΙΤ Ιv .
Lemmas: ὅτι « ὁ ποιέω οὗτος ζῶ ἐν αὐτός γάρ λέγω ὁ μωσαϊκός , · οὐ , φημί , ἀλλά ὁ νόμος ὁ πίστις , ὅστις χάρις δικαιόω , καί οὐ ἐκ ἔρχομαι . ἰδέ καί ὁ πίστις νόμος καλέω , διά ὁ ὁ ὄνομα παρά Ἰουδαῖος τίμιος . λοιπός οὖν , εἰμί Ἰουδαῖος , ἐν ὁ πίστις καυχάομαι , ὁ δύναμαι σύ οιΧλΙωθᾶι . « λογίζομαι οὖν πίστις δικαιόω ἄνθρωπος Χωρὶς ἔργον νάμου . ὁ Ἰουδαῖος ὁ θεός μόνος · οὐ δέ καί ἔθνος ; Ναίς καί ἔθνος . ἐπεί εἰς ὁ θεός , ὅς δικαιόω περιτομή ἐκ πίστις , καί ἀκροβυστία διά ὁ πίστις . » ἐπεί δείκνυμι , ὅτι εν ὁ αἷμα ὁ Χριστός , καί οὐ ἐν ὁ ἔργον ὁ νόμος , ὁ δεκαιωσμος , συμπεραίνω ὁ λόγος , καί φημί , ὅτι ἐκ ὁ εἴρω πᾶς συλλογίζομαι , πίστις δικαιόω πᾶς ἄνθρωπος . καί μή οὗτος . ὅς , εἰμί Ἰουδαῖος , ὡς ἄτοπος εἰμί δῆθεν ὁ πρᾶγμα . μή γάρ μερικός εἰμί ὁ θεός , ὥστε σύ μόνος σῴζω , ἀλλά μή πᾶς ἄνθρωπος . ἐνταῦθα δέ ἐντρέπω ὁ Ἰουδαῖος πληκτικός , ὡς θεομαχέω , εἴπερ μή παραδέχομαι σῴζω ὁ ἔθνος διά ὁ πίστις . οὖον γάρ πιστεύω αὐτός πᾶς ὁμοίως εἰμί θεός , καί προνοέω πᾶς ἐπίσης . ἑες͂ς οὖν εἰμί , τουτέστιν , ὁ αὐτός καί Ἰουδαῖος καί ἔθνος θεός , ὅς καί ὁ ἐμπερίτομος δικαιόω . οὐ ἐκ τουνομος , ἀλ ἐκ ὁ πίστις , καί ὁ ἀκρόβυστος διά ὁ πίστις μεσιτεύω παραδέχομαι . μιμνήσκω δέ περιτομή καί ἀκροβυστία , ἀναμιμνήσκω ὁ πρό ὀλίγος εἴρω , ἐν ὅς δείκνυμι , ὅτι οὔτε ὁ περιτομή ὠφελέω , ὁ ἔργον ἄπειμι , ἵημι ὁ ἀκροβυστία αὐτός καθ´ ἑαυτοῦ βλάπτω . ἑκάτερος οὖν ὁ πίστις δήω . « Νόμος οὖν καταργέω διά ὁ πίστις ; μή γίγνομαι · ἀλλά νόμος ἵστημι . » ἐπεί θορυβέω ὁ Ἰουδαῖος , ὁ , ὁ νόμος καταλύω διά ὁ τίστεως , θεραπεύω οὗτος διά ὁ μέγας αὐτός σοφία , λέχος ὅτι νόμος ἱστάω ὁ πίστις . ὅς γάρ ἐθέλω ὁ νόμος , τουτέστι , ὁ δικαιόω ἄνθρωπος , οὐ ἰσχύω δέ ποιέω , οὗτος ὁ πίστις τελειόω · ὁμοῦ γάρ ὁ πιστεύω τις , δικαιόω . οὖον τοίνυν καταργέω αὐτός , ἀλ ἱστάω . Ζεύς δέ οὗτος σής λέξις , δείκνυμι αὐτός κεῖμαι . ὁ γάρ κεῖμαι , δήω ὁ ἵστημι . ΛΕ . δέ . « Τίων εἴρω Ἀβραάμ ὁ πατήρ ἐγώ εὑρίσκω κατά σάρξ ; εἰμί γάρ Ἀβραάμ ἐκ ἔργον δικαιόω , ἔχω καύχημα , ἀλ οὖον πρός ὁ Θεός . τις γάρ ὁ γραφή λέγω ; πιστεύω δέ Ἀβραάμ ὁ Θεός , καί λογίζομαι αὐτός εἰς δικαιοσύνη . » κατασκευάζω κανεύς ὅτι πᾶς ὁ πίστις δήω , καί διά ὁ ἀβραάμ οὗτος μέγας δείκνυμι , ἅτε παρά ὁ Ἰονδαίοις τιμάω · καί φημί , ὅτι οὐδέ οὗτος ὁ τοσοῦτος καί ὁ τηλικόσδε κατορθόω , δικαιόω ἐκ ὁ ἔργον , ἀλ ἐκ ὁ πίστις . Ιατέρα δέ κατά δΛ Σαρίτ Ἱ .