cogPG.PG124 58
ἕσον τῆς ἐξουσίας ταύτης γένοιτ´ ἂν , ὅτι ὡς ζῶντι διαλεγόμενος τῷ τελευτηκότι φησί · « Λάζαρε , δεῦρο ἔξω τ » Εἰς ἔργον δὲ καὶ νῦν ἐξέβη τὸ , « Ἔρχεται ῶρα , ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ , καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται . » Ἵνα γὰρ μή τις νομίσῃ , ὅτι παρ´ ἑτέρου ἔλαβε τὴν ἐνέργειαν , προλέγει τοῦτο , ὃ διὰ τῶν ἔργων δείξειν ἔμελλεν . Ἡ τοίνυν μεγάλη φωνὴ τοῦ Σωτῆρος , τὸν Λάζαρον ἀναστήσασα , σύμβολόν ἐστι τῆς μεγάλης σάλπιγγος τῆς μελλούσης ἡχῆσαι ἐν τῇ κοινῇ ἀναστάσει . Μέγα δὲ ἔκραξεν ὁ Κύριος , διὰ τοῦτο , ἵνα τὰ τῶν Ἐλλήνων ἐμφράξῃ στόματα , τῶν μυθευομένων , ἐν τῷ μνήματι εἶναι τὴν ψυχήν . Ὡς γὰρ πόῤῥωθεν οὖσαν αὐτὴν διὰ τῆς κραυγῆς προσκαλεῖται . Ὥσπερ δὲ ἡ ἀνάστασις αὕτη ἡ μερικὴ , οὕτω καὶ ἡ καθόλου ἐν ἀτόμῳ καὶ ῥοπῇ ὁφθαλμοῦ ἔσται . « Ἐξῆλθε δὲ , φησίν , ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας . » Οὐκ ἔλαττον γὰρ ἐδόκει εἶναι παράδοξον τοῦ ἀναστῆναι , τὸ ἐξελθεῖν δεδεμένον · καὶ θαῦμα ἦν δλως τὸ δεδεμένον κινεῖσθαι , συνημμένον θαύματι τῷ ἀναστῆναι . Κελεύει δὲ αὐτὸν λῦσαι , ὅπως πλησίον γενόμενοι , καὶ ἁψάμενοι , ἴδωσιν ὅτι οὗτος ἐκεῖνός ἐστιν . ὑπάγειν δὲ αὐτόν φησι , διὰ τὸ ἀκόμπαστον · οὐ γὰρ ἐπάγεται αὐτὸν , οὐδὲ κελεύει μετ´ αὐτοῦ περιπατεῖν , ὥστε ἐπιδείκνυσθαι . Γενομένου ἂν τοῦ θαύματος , οἱ μὲν ἐπίστευσαν τῶν θεασαμένων , οἱ δὲ ἀπήγγειλαν τοῖς Φαρισαίοις , διαβάλλοντες πάντως αὐτὸν , ὡς ἀνόσιόν τι τετολμηκότα , οἷς τὸν τεθαμμένον ἀνασκάψαι προστάξαντα . « Συνήγαγον οὖν οἱ ἀρχιερεῖς , καὶ οἱ Φαρισαῖοι συνέδρον · καὶ ἔλεγον · Τί ποιοῦμεν , ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος πολλὰ σημεῖα ποιεῖ ; Ἐὰν ἀφῶμεν αὐτὸν οὖτω , πάντες πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν · καὶ ἐλεύσου . ται οἱ Ῥωμαῖοι , καὶ ἀροῦσιν ἡμῶν καὶ τὸν τόπον καὶ τὸ ἔθνος . » Δέον ἐκπλήττεσθαι καὶ θαυμάζειν τὸν τηλικαῦτα ποιοῦντα θαύματα , μᾶλλον βουλεύονται οἱ φαρισαῖοι αὐτὸν ἀνελεῖν , ὅπερ ἦν ἐσχάτης ἀνοίας , ὅτι τὸν ἐν τοῖς τῶν ἄλλων σώμασι τοῦ θανάτον παριγενόμενον , θανάτῳ παραδώσειν ἐνόμιζον , ὥστε τὸν δόξαν αὐτοῦ συγκαλύψαι , καὶ μετὰ τοσαῦτα θαύματα ἄνθρωπον ψιλὸν αὐτὸν νομίζουσι , « Τί ποιοῦμεν , λέγοντες , ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος πολλὰ σημεῖα ποιεῖ ; » Καὶ τί τοῦτο ἔγκλημα , εἰ « σημεῖα ποιεῖ ; » Δεῖ πιστεῦσαι , καὶ προσκυνῆσαι , καὶ μηκέτι νοτόζειν ἄνθρωπον ψιλόν . Ὅρα δὲ τὴν σκαιότητα τῶν Φαρισαίων · τὸν λαὸν ἀνασεῖσαι σπουἀαζσντες , ἐμβάλλουσι λόγον , ὡς μέλλοντος τοῦ τῶν Ἰουδαίων πλήθους κινδυνεύειν , καὶ ὑπὸ Ῥωμαίων ἀπολέσθαι ἐπὶ ὑπούίᾳ τυραννίδος . « Εἰ γὰρ ἀφίωμεν , φησὶ , τοῦτον , » ὄχλον πολὺν ἕξει ὀπίσω αὐτοῦ , ἀπαγόμενον ὑπὸ τῆς τῶν σημείων ἐπιδείξεως . καὶ λοιπὸν ἡμᾶς πάντας ὑποπτεύσουσιν οἱ Ῥωμαῖοι ιπὶ τυραννίδι , « καὶ ἀροῦσιν ἡμῶν » τὰς πόλεις καὶ ἀφανσουσι . Ταῦτα δὲ , ὡς ἔφην , ἔλεγον ἐκ πονηρίας . Ἵνα γὰρ μὴ διὰ φθόνον δόξωσιν ἐπιβουλεύειν τῷ Χριστῷ , τὸν κοινὸν κίνδυνον εἰς μέσον φέρουσιν ,
Lemmas: ἕννυμι ὁ ἐξουσία οὗτος γίγνομαι εἄν , ὅτι ὡς ζῶ διαλέγω ὁ τελευτάω φημί · « Λάζαρος , δεῦρο ἔξω τ » εἰς ἔργον δέ καί νῦν ἐκβαίνω ὁ , « ἔρχομαι κέλωρ , ὅτε ὁ νεκρός ἀκούω ὁ φωνή ὁ υἱός ὁ Θεός , καί ὁ ἀκούω ζῶ . » ἵνα γάρ μή τις νομίζω , ὅτι παρ´ ἕτερος λαμβάνω ὁ ἐνέργεια , προλέγω οὗτος , ὅς διά ὁ ἔργον δείκνυμι μέλλω . ὁ τοίνυν μέγας φωνή ὁ Σωτήρ , ὁ Λάζαρος ἀνίστημι , σύμβολος εἰμί ὁ μέγας σάλπιγξ ὁ μέλλω ηχώ ἐν ὁ κοινός ἀνάστασις . Μέγης δέ κράζω ὁ Κύριος , διά οὗτος , ἵνα ὁ ὁ Ἕλλην ἐμφράσσω στόμα , ὁ μυθεύω , ἐν ὁ μνῆμα εἰμί ὁ Ψυχή . ὡς γάρ πόρρωθεν εἰμί αὐτός διά ὁ κραυγή προσκαλέω . ὥσπερ δέ ὁ ἀνάστασις οὗτος ὁ μερικός , οὗτος καί ὁ καθόλου ἐν ἄτομος καί ῥοπή ὀφθαλμός εἰμί . « ἐξέρχομαι δέ , φημί , ὁ θνῄσκω δήω ὁ χείρ καί ὁ πούς . » οὐ μικρός γάρ δοκέω εἰμί παράδοξος ὁ ἀνίστημι , ὁ ἐξέρχομαι δήω · καί θαῦμα εἰμί δλως ὁ δήω κινέω , συνάπτω θαῦμα ὁ ἀνίστημι . κελεύω δέ αὐτός λύω , ὅπως πλησίος γίγνομαι , καί ἅπτω , ὁράω ὅτι οὗτος ἐκεῖνος εἰμί . ὑπάγω δέ αὐτός φημί , διά ὁ ἀκόμπαστος · οὖον γάρ ἐπάγω αὐτός , οὐδέ κελεύω μετέ αὐτός περιπατέω , ὥστε ἐπιδείκνυμι . γίγνομαι εἄν ὁ θαῦμα , ὁ μέν πιστεύω ὁ θεάομαι , ὁ δέ ἀπαγγέλλω ὁ Φαρισαῖος , διαβάλλω πάντως αὐτός , ὡς ἀνόσιος τίς τολμάω , ὅς ὁ θάπτω ἀνασκάπτω προστάσσω . « συνάγω οὖν ὁ ἀρχιερεύς , καί ὁ Φαρισαῖος σύνεδρος · καί λέγω · τις ποιέω , ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος πολύς σημεῖον ποιέω ; ἐάν ἀφίημι αὐτός οὗτος , πᾶς πιστεύω εἰς αὐτός · καί ἐλεύσω . ὁ ὁ Ῥωμαῖος , καί ἀρόω ἐγώ καί ὁ τόπος καί ὁ ἔθνος . » Δέος ἐκπλήσσω καί θαυμάζω ὁ τηλικόσδε ποιέω θαῦμα , μᾶλλον βουλεύω ὁ Φαρισαῖος αὐτός ἀναιρέω , ὅσπερ εἰμί ἔσχατος ἄνοια , ὅτι ὁ ἐν ὁ ὁ ἄλλος σῶμα ὁ θάνατος παριγιγνομαι , θάνατος παραδίδωμι νομίζω , ὥστε ὁ δόξα αὐτός συγκαλύπτω , καί μετά τοσοῦτος θαῦμα ἄνθρωπος ψιλός αὐτός νομίζω , « τις ποιέω , λέγω , ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος πολύς σημεῖον ποιέω ; » καί τίς οὗτος ἔγκλημα , εἰμί « σημεῖον ποιέω ; » Δεύς πιστεύω , καί προσκυνέω , καί μηκέτι νοτοζεω ἄνθρωπος ψιλός . Ὅρας δέ ὁ σκαιότητα ὁ Φαρισαῖος · ὁ λαός ἀνασείω σπουἀαζσντες , ἐμβάλλω λόγος , ὡς μέλλω ὁ ὁ Ἰουδαῖος πλῆθος κινδυνεύω , καί ὑπό Ῥωμαῖος ἀπόλλυμι ἐπί υπουιος τυραννίς . « εἰμί γάρ ἀφίημι , φημί , οὗτος , » ὄχλος πολύς ἔχω ὀπίσω αὐτός , ἀπάγω ὑπό ὁ ὁ σημεῖον ἐπίδειξις . καί λοιπός ἐγώ πᾶς ὑποπτεύω ὁ Ῥωμαῖος ἴψ τυραννίς , « καί ἀρόω ἐγώ » ὁ πόλις καί ἀφανίζω . οὗτος δέ , ὡς φημί , λέγω ἐκ πονηρία . ἵνα γάρ μή διά φθόνος δοκέω ἐπιβουλεύω ὁ Χριστός , ὁ κοινός κίνδυνος εἰς μέσος φέρω ,