cogPG.PG124 415
καὶ μετανοήσας ἀρκούντως · δείκυυσιν ὅτι οὐ τοσοῦτον ἀπὸ τῇς μετανοίας , ὅσον ἀπὸ τῆς αὐτῶν χάριτος , λαμβάνει τὴν ἄφεσιν « Μήπως τῇ περισσοτέρα λύπῃ καταποθῇ ὁ τοιοῦτος . » Δεῖ αὐτὸν προσλαβέσθαι , φησὶ , καὶ παρακαλέσαι , καὶ θεραπεῦσαι , ἵνα μὴ καταποθῇ ὡσπερ ὑπὸ θηρίου τινὸς , ἢ ὑπὸ χειμώνος καὶ κλύδωνος , τῆς λύπης · καὶ ἢ εἰς ἀγχόνη ἥξῃ , ὡς ὁ Ἰούδας , τῇ ἀπογνώσει · ἢ ἀποσκιρτήσῃ , μὴ φέρων τὴν ἐκ τῆς ἀμέτρου ἐπιτιμήσεως ὀδύνην , καὶ εἰς μείζονα κακίαν ἐκτραχηλισθῇ . Ορα δὲ , πως καὶ ἐκεῖνον καταστέλλει . ἵνα μὴ ἀθυμότερος γένηται μετὰ τὴν ἄφεσιν . Οὐ γὰρ ἐδεξάμην , φησί , διότι ἀπενίψω τε . λείως τὸν ῥύπον , ἀλλ´ ἵνα μὴ χαλεπώτερόν τι πάθῃς διὰ τὴν ἀσθένειάν σου . Σημείωσαι δὲ , ὅτι οὐ πρὸς τὴν τῶν ἁμαρτημάτων φύσιν , ἀλλὰ πρὸς τὴν τῶν ἀμαρτανόντων διάθεσιν τὰ ἐπιτίμια δεῖ ὁρίζειν . « διὸ παρακαλῶ ὑμᾶς κυρῶσαι εἰς αὐτὸν ἀγάπην » Οὐκέτι ὡς διδάσκαλος ἐπιτάττει , ἀλλ´ ὡς συνήγορος , δικαστάς παρακαλεῖ κυρῶσαι , τουτέστι , βεβαιῶσαι ἀγάπην , καὶ μὴ ἁπλῶς , καὶ ὡς ἔτυχεν , αὐτὸν γαραδέξασθαι . Δείκνυσι δὲ καὶ τὴν αὐτων ἀρετὴν , εἴ γε οὕτω πρότερον φιλοῦντες τὸν ἄνθρωπον , ὡς καὶ συγκροτεῖν αὐτὸν , οὕτω νῦν διὰ τὴν ἀμαρτίαν ἀπεστρέφοντο , ὥστε καὶ Παῦλον ὑπὲρ αὐτοῦ παρακαλεῖν . « Εἰς τοῦτο γὰρ καὶ ἔγραψα , ἵνα γνῶ τὴν δοκιμὴν ὑμῶν , εἰ εἰς πάντα ὑπήκοοί ἐστε . » Ἐκφοβεῖ αὐτοὺς , ἵνα δείσαντες τὸ κατάκριμα τῆς παρακοῆς , εὐκόλως τῷ ἀνθρώπῳ συγχωρήσωσι . « Διὰ τοῦτο χὰρ , » φησίν , « ἔγραψα , ἵνα γνῶ τὴν δοκιμὴν ὑμῶν · » τουτέστι , Τὴν ἀρετὴν τὴν ἐν τῆς ὑπακοῆ , ἐὰν ὥσπερ ἠκούσατέ μου εἰς τὸ ἐπιτιμῆσαι αὐτῷ , οὕτω καὶ νῦν ὑπακούσητε πρὸς τὸ παρακαλέσαι · τοῦτο γάρ ἐστι τὸ , « Εἰ εἰς πάντα ὑπήκοοί ἐστε . » Καίτοι οὐ διὰ τοῦτο ἔγραψεν , ἀλλὰ διὰ τὴν ἐκείνου σωτηρίαν · ὅμως ἔνθα μηδὲν βλάπτεται , χαρίζεται κἀκείνοις . τούτων τὴν ἀνακύψουσαν ἴσως φιλονεικίαν αὐτῶν καὶ ἔνστασιν , ὥστε μὴ συγχωρῆσαι τῷ ἀνθρώπω . Ἰδὼ γὰρ ἐκείνους μὲν προκατάρχοντας τῆς χάριτος , ἑαυτὸν δὲ ἑπόμενον τίθησι , λέγων , ὅτι « Ἅ χαρίζεσθε » ὑμεῖς , τούτῳ « καὶ ἐγὼ » χαρίζομαι . « Καὶ γὰρ ἐγὼ εἴ τι κεχάρισμαι , ᾧ κεχάρισμαι , δι´ ὑμᾶς ἐν προσώπῳ Χριστοῦ . » Ἵνα μὴ ἑαυτοὺς νομίσωσι κυρίους τοῦ ἀφιέναι , καὶ μὴ , καὶ διὰ τοῦτο ἀμελήσωσι τοῦ ἀπολῦσαι τὸν ἄνθρωπον · δείκνυσιν αὐτοῖς ὅτι ἤδη αὐτὸς ἐχαρίσατο τῷ τοιούτῳ , ὥστε μηκέτι δύνασθαι αὐτοὺς ἀντιδιατάξασθαι αὐτῷ . Ἵα δὲ μὴ πληγῶσιν ὡς παροφθέντες , φησί · Δι´ ὑμᾶς ἐχαρισάμην αὐτῷ · ᾔδειν γὰρ ὅτι ἀποδεκτὸν ὑμῖν ἐστι τοῦτο . Εἶτα ἵνα μὴ δόξῃ δι´ ἀνθρώπους συγκεχωρηκέναι ,
Lemmas: καί μετανοέω ἀρκούντως · δείκνυμι ὅτι οὖον τοσοῦτος ἀπό ὅς μετάνοια , ὅσος ἀπό ὁ αὐτός χάρις , λαμβάνω ὁ ἄφεσις « μήπως ὁ περισσός λύπη καταπίνω ὁ τοιοῦτος . » Δεύς αὐτός προσλαμβάνω , φημί , καί παρακαλέω , καί θεραπεύω , ἵνα μή καταπίνω ὡς ὑπό θηρίον τις , ἢ ὑπό χειμών καί κλύδων , ὁ λύπη · καί ἢ εἰς ἀγχόνη ἥκω , ὡς ὁ Ἰούδας , ὁ ἀπόγνωσις · ἢ αποσκίρτηση , μή φέρω ὁ ἐκ ὁ ἄμετρος ἐπιτίμησις ὀδύνη , καί εἰς μείζων κακία ἐκτραχηλίζω . ὁράω δέ , πως καί ἐκεῖνος καταστέλλω . ἵνα μή ἄθυμος γίγνομαι μετά ὁ ἄφεσις . οὖον γάρ δέχομαι , φημί , διότι ἀπονίζω τε . λεῖος ὁ ῥύπος , ἀλ ἵνα μή χαλεπός τίς πάσχω διά ὁ ἀσθένεια σύ . σημειόω δέ , ὅτι οὖον πρός ὁ ὁ ἁμάρτημα φύσις , ἀλλά πρός ὁ ὁ ἁμαρτάνω διάθεσις ὁ ἐπιτίμιον δεῖ ὁρίζω . « διό παρακαλέω σύ κυρόω εἰς αὐτός ἀγάπη » οὐκέτι ὡς διδάσκαλος ἐπιτάσσω , ἀλ ὡς συνήγορος , δικαστής παρακαλέω κυρόω , τουτέστι , βεβαιόω ἀγάπη , καί μή ἁπλόος , καί ὡς τυγχάνω , αὐτός γαραδέξασθαι . δείκνυμι δέ καί ὁ αὐτῖς ἀρετή , εἰμί γε οὗτος πρότερος φιλέω ὁ ἄνθρωπος , ὡς καί συγκροτέω αὐτός , οὗτος νῦν διά ὁ ἁμαρτία ἀποστρέφω , ὥστε καί Παῦλος ὑπέρ αὐτός παρακαλέω . « εἰς οὗτος γάρ καί γράφω , ἵνα γιγνώσκω ὁ δοκιμή σύ , εἰμί εἰς πᾶς ὑπήκοος εἰμί . » ἐκφοβέω αὐτός , ἵνα δείδω ὁ κατάκριμα ὁ παρακοή , εὐκόλως ὁ ἄνθρωπος συγχωρέω . « Ζεύς οὗτος χαρά , » φημί , « γράφω , ἵνα γιγνώσκω ὁ δοκιμή σύ · » τουτέστι , ὁ ἀρετή ὁ ἐν ὁ ὑπακοή , ἐάν ὥσπερ ἀκούω ἐγώ εἰς ὁ ἐπιτιμάω αὐτός , οὗτος καί νῦν ὑπακούω πρός ὁ παρακαλέω · οὗτος γάρ εἰμί ὁ , « εἰμί εἰς πᾶς ὑπήκοος εἰμί . » καίτοι οὖον διά οὗτος γράφω , ἀλλά διά ὁ ἐκεῖνος σωτηρία · ὅμως ἔνθα μηδείς βλάπτω , χαρίζομαι ἐκεῖνος . οὗτος ὁ ἀνακύπτω ἴσως φιλονεικία αὐτός καί ἔνστασις , ὥστε μή συγχωρέω ὁ ἄνθρωπος . βλέπω γάρ ἐκεῖνος μέν προκατάρχω ὁ χάρις , ἑαυτοῦ δέ ἕπω τίθημι , λέγω , ὅτι « ὁ χαρίζομαι » σύ , οὗτος « καί ἐγώ » χαρίζομαι . « καί γάρ ἐγώ εἰμί τίς χαρίζομαι , ὅς χαρίζομαι , δις σύ ἐν πρόσωπον Χριστός . » ἵνα μή ἑαυτοῦ νομίζω κύριος ὁ ἀφίημι , καί μή , καί διά οὗτος ἀμελέω ὁ ἀπολύω ὁ ἄνθρωπος · δείκνυμι αὐτός ὅτι ἤδη αὐτός χαρίζομαι ὁ τοιοῦτος , ὥστε μηκέτι δύναμαι αὐτός ἀντιδιατάσσομαι αὐτός . εἷς δέ μή πλήσσω ὡς παροράω , φημί · Δις σύ χαρίζομαι αὐτός · οἶδα γάρ ὅτι ἀποδεκτός σύ εἰμί οὗτος . εἶτα ἵνα μή δόξα δις ἄνθρωπος συγχωρέω ,