cogPG.PG124 113
τῶν ὑπ´ ἐκείνου γινομένων θαυμάτων πιστευθῆναι Θεὸν , ὑμῖν τοῖς ἐμοῖς μαθηταῖς ἐπιχυθείσης που σίας τῆς χάριτος , καὶ μετὰ τὸν ἐμὸν θάνατον τοῦ ἐμοῦ ὀνόματος λάμποντος μᾶλλον · ὃ δόξα μεγάλη ἐστὶ καὶ ἀναμφίλεκτος , ὅταν ὁ νεκρωθεὶς καὶ ἀτιμασθεὶς , μετὰ ταῦτα μᾶλλον λάμπῃ . Εἰτα ἐπειδὴ ἤκουσαν τοῦ Κυρίου λέγοντος , ὅτι « Εἷς ὑμῶν ὁ καθηγητὴς ὁ Χριστός ἐστιν , » ἵνα μὴ νομίσωσιν , ὅτι Ἐπειδὴ εἷς διδάσκαλος ὑπάρχει αὐτὸς , πῶς λέγεις ἡμῖν καὶ ἄλλον ἔσεσθαι διδάσκαλον τὸ Πνεῦμα ; ἐπιφέρει , ὅτι « Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται · » τουτέστιν , Ἐξ ὡν αὐτὸς οἷδα , ἐκ τῆς ἐμῆς γνώσεως . Ἡ καὶ ἄλλως · Τὸ , « Ἐκ τοῦ ἐμοῦ , » τουτέστιν , Ἐκ τοῦ ἐμοῦ θησαυροῦ , ὅπερ ἐστὶ τοῦ Πατρός . Ἐπεὶ γὰρ « πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ , ἐμά ἐστι , » καὶ ἐμὸς πλοῦτος , καὶ ὁ Παράκλητος δὲ ἐκ τοῦ Πατρὸς λαλήσει · εἰκότως λέγω , « Ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται , » τουτέστι , θησαυροῦ , καὶ πλούτου , καὶ τῆς γνώσεως . Τίνος δὲ ἕνεκεν τὸ Πνεῦμα τοσαῦτα ἡμῖν δέδωκεν ἀγαθὰ , καὶ οὐχ ὁ Υἱός ; Πρῶτον μὲν οὖν τοῦτο λέγομεν , ὅτι τὴν ὁδὸν ταῖς τοῦ Πνεύματος δωρεαῖς ὁ Υἱὸς ἐποίησε , καὶ αὐτός ἐστιν ὁ αἴτιος τῶν τηλικούτων ἀγαθῶν . Εἰ μὴ γὰρ αὐτὸς τὴν ἁμαρτίαν ἔλυσε , πῶς ἂν ἠξιώθημεν ἡμεῖς Πνεύματος ; Οὐ γὰρ κατοικήσει τὸ Πνεῦμα ἐν σῶματι καταχρέῳ ἁμαρτίαις . Ὥστε εἴ τι μέγα δέδωκε τὸ Πνεῦμα , ἐκ τοῦ Χριστοῦ τὰς ἀφορμὰς ἔσχεν . Ἔπειτα , ἐπεὶ οἱ αίρετικοὶ ἔμελλον σμικρύνειν τοῦ Πνεύματος τὴν ἀξίαν ἐκ τοῦ ὕστερον ἐλθεῖν , τούτου ἕνεκεν αὐτῳ παραχωρεῖ τὰ μείζονα ἐν τοῖς ἀποστόλοις ἐνεργῆσαι´ ἰνα διὰ τῆς τῶν δωρεῶν μεγαλειότητος ἀναγκαζόμενοι , καὶ ἄκοντες , ἐπιγνῶσι τὴν ἀξίαν τοῦ Πνεύματος , καὶ μὴ διότι ὕστερον ἐφάνη , διὰ τοῦτο ἔλαττον κριθείη τοῦ υἱοῦ . « Μικρὸν , καὶ οὐ θεωρεῖτέ με · καὶ πάλιν μικρὸν , καὶ ἔψεσθέ με · ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν Πατέρα μου . Επον οὖν ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλους · Τί ἐστι τοῦτο ὃ λέγει ἡμῖν · Μικρὸν , καὶ οὐ θεωρεῖτέ με · καὶ πάλιν μικρὸν , καὶ ὄψεσθέ με , καὶ Ὅτι ὑπάγω πρὸς τὸν Πατέρα μου ; λεγον οὖν · Τοῦτο τί ἐστιν , ὃ λέγει τὸ μικρὸν , οὐκ οἴδαμεν τί λαλεῖ . » Τίνος ἕνεκεν πάλιν αὐτοῖς ὁ Χριστὸς τὰ περὶ τῆς ἀχαχωρήσεως καὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ εἰς μνήμην ἄγει , καίτοι ἔδει μᾶλλον συγκρύψαι ταῦτα ; Γυμνάζων αὐτῶν τὴν διάνοιαν , καὶ δοκιμωτέραν ἀπερναζόμενος , καὶ διὰ τοῦτο ἀεὶ μνημονεύει τῶν λυπηρῶν , εἰς συνεθισμὸν αὐτοὺς ἄγων , καὶ εἰς προσδοκίαν τούτων . ἵνα μὴ τῷ ἀθρόω καταπλαγῶσιν · ἅμα δὲ καὶ προσπλέκει τοῖς λυπηροῖς τὰ ψυχαγωγοῦντα · ὥσπερ οῦν κἀνταῦθα , « Μικρὸν , καὶ οὐ θεωρεῖτέ με εἰπών τὸ λυπηρὸν , ἐπήγαγε καὶ τὸ εὐφρόσυνον · « Καὶ πάλιν μικρὸν , καὶ ὄψεσθε με · » καὶ ὅτι Πρὸς τὸν Θεὸν ἄνειμι , τὸν δυνάμενον ὑμῖν βοηθεῖν , καὶ οὐκ ἀπόλλυμαι , ἀλλὰ μεθίσταμαι · καὶ πρὸς ὀλίγον μὲν ὁ χωρισμὸς , αἰώνιος δὲ ἡ μεθ´ ὑμῶν εἰς τὸ ἑξῆς διαγωγή . Ἐκεῖνοι μέντοι οὐ συνίεσαν · ὅθεν καὶ θαυμάσειεν ἄν τι · , πῶς οὐκ ἐπεγίνωσκον ἂ λέγει . Ἔοικεν οὖν ἡ λύπη αὐτῶν τὴν διάνοιαν κατασχοῦσα , ἐνβαλεῖν τὴν μνήμην τῶν λεγομένων , ἢ ἀπὸ τῆς ἀσαφείας τῶν ῥημάτων , τὸ μὴ συνιέναι αὐτοῖς ἐπιγενέπόαι
Lemmas: ὁ ὑπό ἐκεῖνος γίγνομαι θαῦμα πιστεύω θεός , σύ ὁ ἐμέω μαθητής ἐπιχέω ποῦ σία ὁ χάρις , καί μετά ὁ ἐμός θάνατος ὁ ἐγώ ὄνομα λάμπω μᾶλλον · ὅς δόξα μέγας εἰμί καί ἀναμφίλεκτος , ὅταν ὁ νεκρώνομαι καί ἀτιμάζω , μετά οὗτος μᾶλλον λάμπω . εἶτα ἐπεί ἀκούω ὁ κύριος λέγω , ὅτι « εἷς σύ ὁ καθηγητής ὁ Χριστός εἰμί , » ἵνα μή νομίζω , ὅτι ἐπεί εἷς διδάσκαλος ὑπάρχω αὐτός , πῶς λέγω ἐγώ καί ἄλλος εἰμί διδάσκαλος ὁ πνεῦμα ; ἐπιφέρω , ὅτι « ἐκ ὁ ἐγώ λαμβάνω · » τουτέστιν , ἐς ὡς αὐτός οἶδα , ἐκ ὁ ἐμός γνῶσις . ὁ καί ἄλλως · ὁ , « ἐκ ὁ ἐγώ , » τουτέστιν , ἐκ ὁ ἐγώ θησαυρός , ὅσπερ εἰμί ὁ πατήρ . ἐπεί γάρ « πᾶς ὅσος ἔχω ὁ πατήρ , ἐμός εἰμί , » καί ἐμός πλοῦτος , καί ὁ Παράκλητος δέ ἐκ ὁ πατήρ λαλέω · εἰκότως λέγω , « ἐκ ὁ ἐγώ λαμβάνω , » τουτέστι , θησαυρός , καί πλοῦτος , καί ὁ γνῶσις . τίς δέ ἕνεκα ὁ πνεῦμα τοσοῦτος ἐγώ δίδωμι ἀγαθός , καί οὐ ὁ υἱός ; Πρῶτος μέν οὖν οὗτος λέγω , ὅτι ὁ ὁδός ὁ ὁ πνεῦμα δωρεά ὁ υἱός ποιέω , καί αὐτός εἰμί ὁ αἴτιος ὁ τηλικόσδε ἀγαθός . εἰμί μή γάρ αὐτός ὁ ἁμαρτία λύω , πῶς εἄν ἀξιόω ἐγώ πνεῦμα ; οὖον γάρ κατοικέω ὁ πνεῦμα ἐν σῶμα κατάχρεος ἁμαρτία . ὥστε εἰμί τίς μέγας δίδωμι ὁ πνεῦμα , ἐκ ὁ Χριστός ὁ ἀφορμή ἔχω . ἔπειτα , ἐπεί ὁ αἱρετικός μέλλω σμικρύνω ὁ πνεῦμα ὁ ἄξιος ἐκ ὁ ὕστερος ἔρχομαι , οὗτος ἕνεκα αὐτός παραχωρέω ὁ μείζων ἐν ὁ ἀπόστολος ἐνεργέω ἵνα διά ὁ ὁ δωρεά μεγαλειότης ἀναγκάζω , καί ἄκων , ἐπιγιγνώσκω ὁ ἄξιος ὁ πνεῦμα , καί μή διότι ὕστερος φαίνω , διά οὗτος μικρός κρίνω ὁ υἱός . « μικρός , καί οὖον θεωρέω ἐγώ · καί πάλιν μικρός , καί ἕπω ἐγώ · ὅτι ἐγώ ὑπάγω πρός ὁ πατήρ ἐγώ . ἔπειμι οὖν ἐκ ὁ μαθητής αὐτός πρός ἀλλήλων · τις εἰμί οὗτος ὅς λέγω ἐγώ · μικρός , καί οὖον θεωρέω ἐγώ · καί πάλιν μικρός , καί ὁράω ἐγώ , καί ὅτι2 ὑπάγω πρός ὁ πατήρ ἐγώ ; λέγω οὖν · οὗτος τίς εἰμί , ὅς λέγω ὁ μικρός , οὐ οἶδα τίς λαλέω . » τίς ἕνεκα πάλιν αὐτός ὁ Χριστός ὁ περί ὁ ἀχαχωρήσεως καί ὁ θάνατος αὐτός εἰς μνήμη ἄγω , καίτοι ἐσθίω μᾶλλον συγκρύπτω οὗτος ; γυμνάζω αὐτός ὁ διάνοια , καί δόκιμος ἀπερναζόμενος , καί διά οὗτος ἀεί μνημονεύω ὁ λυπηρός , εἰς συνεθισμός αὐτός ἄγω , καί εἰς προσδοκία οὗτος . ἵνα μή ὁ ἀθρόος καταπλήσσω · ἅμα δέ καί προσπλέκω ὁ λυπηρός ὁ ψυχαγωγέω · ὥσπερ χύτρειος ἐνταῦθα , « μικρός , καί οὖον θεωρέω ἐγώ εἶπον ὁ λυπηρός , ἐπάγω καί ὁ Εὐφρόσυνον · « καί πάλιν μικρός , καί ὁράω ἐγώ · » καί ὅτι πρός ὁ θεός ἀνέρχομαι , ὁ δύναμαι σύ βοηθέω , καί οὐ ἀπόλλυμι , ἀλλά μεθίστημι · καί πρός ὀλίγος μέν ὁ χωρισμός , αἰώνιος δέ ὁ μεθ´ σύ εἰς ὁ ἑξῆς διαγωγή . ἐκεῖνος μέντοι οὖον συνίημι · ὅθεν καί θαυμάζω ἄν τίς · , πῶς οὐ ἐπιγιγνώσκω ὅς λέγω . ἔοικα οὖν ὁ λύπη αὐτός ὁ διάνοια κατέχω , ἐμβάλλω ὁ μνήμη ὁ λέγω , ἢ ἀπό ὁ ἀσάφεια ὁ ῥῆμα , ὁ μή συνίημι αὐτός ἐπιγίγνομαι