cogPG.PG124 101
τοῦτο εἶπε , τῶν νομιζόντων αὐτὸν μὲν ἀσθενῆ , τὸν δὲ Πατέρα δυνάμενον αὐτοῖς ἐπαρκέσαι ἐν καιρῷ θλίψεων . « Καὶ νῦν εἴρηκα ὑμῖν πρὶν γενέσθαι , ἵνα ὅταν γένηται , πιστεύσητε · » τουτέστιν , Οὕτω θαῤῥῶ , καὶ οὐ δέδοικα τὸν θάνατον , οὐδὲ λυποῦμαι , ὥστε καὶ προλέγω , καὶ χαίρειν ὑμῖν διακελεύομαι , « ἵνα ὄταν γένηται , πιστεύσητέ μοι . » Ὅτι ὥσπερ ᾔδειν τὰς θλίψεις συμβησομένας ὑμῖν , καὶ προειπὼν ταύτας οὐκ ἐψευσάμην , οὕτως οὐδὲ τὰ περὶ τῆς παρακλήστως καὶ ψυχαγωγίας ὑμῶν προειπών , διαψευσθήσομαι , ἀλλὰ πάντα ὑμῖν τὰ χαρμόσυνα ἀπαντήσουσι . Τινὲς Σὲπὸ μείζονα εἶναι τὸν Πατέρα , καθὸ αἴτιός ἐστι τοῦ Υἱοῦ , νοοῦσι . Μείζων γὰρ , φησίν , ἔστιν ὁ Πατὴρ , καθὸ αἴτιος καὶ ἀρχή μοῦ ἐστιν · ἐξαὐτοῦ γὰρ γεγέννημαι . Τὸ δὲ μείζονα εἶναι τὸν Πατέρα , οὐ ποιεῖ αὐτὸν καὶ ἑτέρας οὐσίας εἶναι . Καὶ γὰρ καὶ ἐν ἀν θρώποις , φέρε εἰπεῖν , μείζων ἐστὶν ὁ πατὴρ υἱοῦ , ὰλλ´ οὐκ ἤδη καὶ ἑτέρας φύσεως . Ἔπειτα εἰπάτωσαν οἱ αἱρετικοὶ , κατὰ τί ἐπορεύετο πρὸς τὸν Πατέρα ὁ Χριστός · καθὸ Θεὸς , ἢ καθὸ ἄνθρωπος ; Πάντως , καθὸ ἄνθρωπος , ἐπεὶ καθὸ Θεὸς , ἀεὶ ἐν οὐρανοῖς ἦν , καὶ ἀχώριστος τοῦ Πατρός . Κατὰ τὸ ἀνθρώπινον οὖν λέγεται μείζων αὐτοῦ εἶναι ὁ Πατήρ . « Οὐκ ἔτι πολλὰ λαλήσω μεθ´ ὑμῶν . Ἔρχεται γὰρ . ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου , καὶ ἐν ἐμοὶ οὐκ ἔχει οὐδέν . Ἀλλ´ ἵνα γνῷ ὁ κόσμος , ὅτι ἀγαπῶ τὸν Πατέρα , καὶ καθὼς ἐνετείλατό μοι ὁ Πατὴρ , οὖτω ποιῶ . » Παραμυθησάμενος τοὺς μαθητὰς διὰ τῶν ἄνωθεν εἰρημένων , πάλιν λέγει τὰ περὶ τοῦ οἰκείου θανάτου . « Ἔρχεται γὰρ , φησὶν , ὁ τοῦ κόσμου ἄρχων , » τουτέστιν , ὁ διάβολος . Ἄρχοντα δὲ τοῦτον όει μοι τοῦ κόσμου , μὴ τῆς κτίσεως , ἀλλὰ τοῦ χυδαίοο . λαοῦ , καὶ τὰ τοῦ κόσμου φρονοῦντος . Οὐ γὰρ οὐρανοῦ ἄρχει καὶ γῆς . ἐπεὶ τὰ πάντα ἄν ἀνέτρεψε , καὶ συν . ετάραξεν , ἀλλὰ τῶν ἑαυτοὺς παραδιδόντων αὐτῳ . Διὰ τοῦτο καὶ ἄρχων τοῦ σκότους λέγεται · σκότος δὲ νόει τὰς πονηρὰς πράξεις . Ἐπεὶ δὲ εἰκὸς ἦν ὑπονοῆσαι τινας · Ἄρα καὶ ὁ Χριστὸς δι´ ἁμαρτίας παραδίδοται τῷ θανάτῳ ; ἐπήγαγε διὰ τοῦτο , ὅτι « Ἐν ἐμοὶ ἔχει οὐδέν . » Οὐχ ὑπεύθυνος γὰρ ὤν τῷ θανάτῳ , οὐδὲν ὀφείλων τῷ διαβόλῳ , ἀλλὰ διὰ τὴν πρὸς τὸν Ιατέρα ἀγάπην , ἑκὼν ὑφίσταμαι τὸ πάθος . συνεχῶς δὲ ἀνακυκλοῖ τοὺς περὶ τοῦ θανάτου λόγους . ἀναμιγνύς αὐτοῖς καὶ τὰ παράκλησιν φέροντα , ἵνα εὐπαράδεκτον αὐτὸν παρ´ αὐτοῖς ποιήσῃ . Οἱ γὰρ ἀκούόν . τες , ὅτι ἀποθανεῖται , μανθάνουσι καὶ ὅτι ἑκὼν κα ταφρονεῖ τοῦ διαβόλου , καὶ ὅτι διὰ τὴν ἀγάπην τὴν πρὸς τὸν Πατέρα θνήσκει . Εἰ τοίνυν ὀλέθριον ἦν τὸ πάθος καὶ οὐ σωτήριον , πῶς ἂν εὐδόκησεν ὁ Πατὴρ ὁ ἀγαπῶν ; Πῶς δ´ ἂν ὁ Υἱὸς ὁ ἀγαπώμενος κατεδέξατο τοῦτο ; Πῶς δὲ νοήσομεν τὸ , διὰ τὴν πρὸς τὸν Πατέρα ἀγάπην θνήσκειν ; Ὁ πατὴρ , φησὶν , ἀγαπᾷ πὸν κόσμον , ἐκδίδωσί με ὑπὲρ αὐτοῦ τῷ θανάτῳ . Ἐγὼ τοίνυν ἀγαπῶν τὸν Πατέρα , τῇ εὐδοκίᾳ αὐτοῦ , καὶ τῷ θελήματι συνευδοκῶ , καὶ δείκνυμι . ὅτι ἀναπλ τὸν Πατέρα , ἐκ τοῦ τὸ ἐντεταλμένον παρ´ αὐτοῦ τουτέστι , τὸ εὐδοκηθὲν καὶ κυρωθὲν καταδέχεσθαι καὶ τελεῖν . Εἴπατε , οἱ Ἀρειανίζοντες , εἰ δοῦλος ἡν ΚοοιὸρορΟΟϛΙ
Lemmas: οὗτος εἶπον , ὁ νομίζω αὐτός μέν ἀσθενής , ὁ δέ πατήρ δύναμαι αὐτός ἐπαρκέω ἐν καιρός θλῖψις . « καί νῦν εἴρω σύ πρίν γίγνομαι , ἵνα ὅταν γίγνομαι , πιστεύω · » τουτέστιν , οὕτως θαρσέω , καί οὖον δείδω ὁ θάνατος , οὐδέ λυπέω , ὥστε καί προλέγω , καί χαίρω σύ διακελεύομαι , « ἵνα ὅταν γίγνομαι , πιστεύω ἐγώ . » ὅτι2 ὥσπερ οἶδα ὁ θλῖψις συμβαίνω σύ , καί προεῖπον οὗτος οὐ ψεύδω , οὕτως οὐδέ ὁ περί ὁ παρακλήστως καί ψυχαγωγία σύ προεῖπον , διαψεύδω , ἀλλά πᾶς σύ ὁ χαρμόσυνος ἀπαντάω . Τινές Σέπος μείζων εἰμί ὁ πατήρ , καθό αἴτιος εἰμί ὁ υἱός , νοέω . μείζων γάρ , φημί , εἰμί ὁ πατήρ , καθό αἴτιος καί ἀρχή ἐγώ εἰμί · εξαυος γάρ γεννάω . ὁ δέ μείζων εἰμί ὁ πατήρ , οὖον ποιέω αὐτός καί ἕτερος οὐσία εἰμί . καί γάρ καί ἐν εἰς θρώποις , φέρω εἶπον , μείζων εἰμί ὁ πατήρ υἱός , άλλος οὐ ἤδη καί ἕτερος φύσις . ἔπειτα λέγω ὁ αἱρετικός , κατά τίς πορεύω πρός ὁ πατήρ ὁ Χριστός · καθό θεός , ἢ καθό ἄνθρωπος ; πάντως , καθό ἄνθρωπος , ἐπεί καθό θεός , ἀεί ἐν οὐρανός εἰμί , καί ἀχώριστος ὁ πατήρ . κατά ὁ ἀνθρώπινος οὖν λέγω μείζων αὐτός εἰμί ὁ Πατήρ . « οὐ ἔτι πολύς λαλέω μεθ´ σύ . ἔρχομαι γάρ . ὁ ἄρχω ὁ κόσμος οὗτος , καί ἐν ἐγώ οὐ ἔχω οὐδείς . Ἀλ ἵνα γιγνώσκω ὁ κόσμος , ὅτι ἀγαπάω ὁ πατήρ , καί καθώς ἐντέλλω ἐγώ ὁ πατήρ , οὗτος ποιέω . » παραμυθέομαι ὁ μαθητής διά ὁ ἄνωθεν εἴρω , πάλιν λέγω ὁ περί ὁ οἰκεῖος θάνατος . « ἔρχομαι γάρ , φημί , ὁ ὁ κόσμος ἄρχω , » τουτέστιν , ὁ διάβολος . Ἄρχων δέ οὗτος ὅς ἐγώ ὁ κόσμος , μή ὁ κτίσις , ἀλλά ὁ χυδαίος . λαός , καί ὁ ὁ κόσμος φρονέω . οὖον γάρ οὐρανός ἄρχω καί γῆ . ἐπεί ὁ πᾶς ἄν ἀνατρέπω , καί σῦς . ταράσσω , ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ παραδίδωμι αὐτός . Ζεύς οὗτος καί ἄρχω ὁ σκότος λέγω · σκότος δέ νοέω ὁ πονηρός πρᾶξις . ἐπεί δέ εἰκός εἰμί ὑπονοέω τις · ἄρας καί ὁ Χριστός δις ἁμαρτία παραδίδωμι ὁ θάνατος ; ἐπάγω διά οὗτος , ὅτι « ἐν ἐγώ ἔχω οὐδείς . » οὐχ ὑπεύθυνος γάρ εἰμί ὁ θάνατος , οὐδείς ὀφείλω ὁ διάβολος , ἀλλά διά ὁ πρός ὁ Ιατέρα ἀγάπη , ἑκών ὑφίστημι ὁ πάθος . συνεχῶς δέ ἀνακυκλέω ὁ περί ὁ θάνατος λόγος . ἀναμείγνυμι αὐτός καί ὁ παράκλησις φέρω , ἵνα εὐπαράδεκτος αὐτός παρ´ αὐτός ποιέω . ὁ γάρ ἀκούω . αἱρέω , ὅτι ἀποθνῄσκω , μανθάνω καί ὅτι ἑκών ἄν ταφρονεῖ ὁ διάβολος , καί ὅτι διά ὁ ἀγάπη ὁ πρός ὁ πατήρ θνῄσκω . εἰμί τοίνυν ὀλέθριος εἰμί ὁ πάθος καί οὖον σωτήριος , πῶς εἄν εὐδοκέω ὁ πατήρ ὁ ἀγάπη ; Πῶς δδʹ εἄν ὁ υἱός ὁ ἀγαπάω καταδέχομαι οὗτος ; Πῶς δέ νοέω ὁ , διά ὁ πρός ὁ πατήρ ἀγάπη θνῄσκω ; ὁ πατήρ , φημί , ἀγαπάω πως κόσμος , ἐκδίδωμι ἐγώ ὑπέρ αὐτός ὁ θάνατος . ἐγώ τοίνυν ἀγάπη ὁ πατήρ , ὁ εὐδοκία αὐτός , καί ὁ θέλημα συνευδοκέω , καί δείκνυμι . ὅτι ἀναπλ ὁ πατήρ , ἐκ ὁ ὁ ἐντέλλω παρ´ αὐτός τουτέστι , ὁ εὐδοκέω καί κυρόω καταδέχομαι καί τελέω . εἶπον , ὁ Ἀρειανίζω , εἰμί δοῦλος ἐάν Ο