cogPG.PG124 138
τί τοῦτο ἔγκλημα ; Εἰ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ τιεῖ , Υἱὸν Θεοῦ εἶναι τί κωλύει αὐτόν ; Ὅρα δὲ δὲ θείσῃ οἰκονομίαν , πῶς ἐκεῖνοι μὲν πλείοσι δικαστηρίοις παρεδίδουν τὸν Κύριον , ὥστε μωμήσασθαι αὐτὸν , καὶ καταχρᾶναι τὴν δόξαν αὐτοῦ , εἰς κεφαλὴν δὲαὐτοῖς ἡ ὕβρις περιτρέπεται · ἐντεῦθεν γὰρ μᾶλλον ἀκατάκριτος διαδείκνυται , ἐξεταζομένου τοῦ πράγματος ἀκριβέστερον . Ποσάκις γοῦν ὁ Πιλάτος ὡμολόγησε μηδὲν εὑρίσκειν ἐν αὐτῷ θανάτου ἄξιον ! μᾶλλον ἐφοβήθη . καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον τὸν , και λέγει τῷ Ἰησοῦ · Πόθεν εἶ σύ ; Ὁ δὲ . σσοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ . Λέγει οὖν αὐτῷ ἓλιλάτος · Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς · Οὐκ οἶδας , ὅτι ἐξουσίαν . ἔχω σταυρῶσαι σε , καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε · Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς · Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ´ ἐμοῦ , εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν . Διὰ τοῦτο παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἀμαρτίαν ἔχει . » Ὁ μέν Πιλάτος ψιλὸν λόγον μόνον ἀκούσας , ὅτι Υἱός ἐστι τοῦ Θεοῦ , φοβεῖται · οἱ δὲ καὶ ἔργα θεῖα ἰδόντες , ἀαιροῦσιν αὐτὸν , ὑπὲρ ὧν ἐχρῆν προσκυνεῖν . Ἐρωτᾷ δὲ αὐτὸν , οὐχ οὕτως ὥσπερ πρότερον · « Τί ἐποίησας ; » ἀλλὰ , « Τίς εἰ σύ ; » Τότε μὲν γὰρ ἐπειδὴ ὡς βασιλειῶν ἐνεκαλεῖτο , εἰκότως ἐρωτᾷ · « Τί ἐποίησας ; » νῦν δὲ , ἐπεὶ ὡς Υἱὸν Θεοῦ ἑαυτὸν ποιῶν δαβαλλεται , ἐρωτᾷ · « Πόθεν εἶ σύ ; » Ἰησοῦς δὲ σιγᾷ . Ἔμαθε γὰρ παρ´ αὐτοῦ ὁ Πιλάτος , ὅτι « Εἰς τοῦτο γεγέννημαι · » καὶ , « Ἡ βασιλεία μου οὐκ ἔστιν ἐντεῦθεν · » καὶ ὅμως οὐδὲν ἐκ τούτων ὡφελήθη , ωδὲ ἀντέστη ὑπὲ ρ τῆς ἀληθείας , ἀλλ´ ἐνέδωκε τῇ τοῦ ὄχλου ὁρμῇ . Διὸ ὁ Κύριος τὰς ἐρωτήσεις αὐτοῦ ὡς εἰκῆ γενομένας διαπτύων , οὐδὲν ἀποκρίνεται Ὀως δὲ φαίνεται ὁ Πιλάτος μὴ στεῤῥός τις εἶναι ἀλλὰ καὶ λίαν ὑπὸ τῶν τυχόντων φοβήτρων διασειόμενος . Καὶ γὰρ καὶ τοὺς Ἰουδαίους ἐδεδοίκει , καὶ τὸν Ἰησοῦν , ὡς Υἱὸν Θεοῦ , ἔφριττεν . Ἵδωμεν δὲ καὶ πῶς ἐαυτὸν κατακρίνει , δι´ ὧν λέγει · « Ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαι σε , καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦαἱ σε . » Εἰ γὰρ τὸ πᾶν ἐν σοὶ ἔκειτο , τίνος ἕνεκεν εὐκ ἀπέλυες , ὃν ἀναίτιον εὖρες ; Ὁ δὲ Κύριος τὸν τιϛον αὐτοῦ κατασπῶν , « Οὐκ εἶχες , φησὶν , ἐξουεἰαν οὐδεμίαν κατ´ ἐμοῦ , εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἑνωθεν . » Οὐ γὰρ ἀπλῶς οὕτως ἀποθνήσκω , ἀλλά τι μὸστικὸν ἐπιτελῶ , καὶ ἄνωθεν τοῦτο εἰς κοινὴν σωτηρίαν προώρισται . Ἵνα δὲ μὴ ἀκούσας , ὅτι « νω έν ἐστι ἀεδομένον , » νομίσῃς ἀπηλλάχθαι εὐθύνης ταρὰ Θεῷ τὸν Πιλάτον , ἐπιφέρει , ὅτι « Ὁ παραδι . δούς μέ σοι μείζονα ἀμαρτίαν ἔχει . » Δείκνυσι γὰρ ἐντεῦθεν καὶ τὸν Πιλάτον ἀμαρτίας ὑπεύθυνον , εἰ καὶ ἐλάττονος . Οὐ γὰρ ἐπειδὴ ἄνωθεν ἐδέδοτο , τουτέστι , συγκεχώρητο τὸ ἀποθανεῖν τὸν Χριστὸν , ἤδη ἐναίτιοί εἰσιν ὅ τε Πιλάτος καὶ οἱ Ἰουδαῖοι · ἀλλ´ ἡ μὲν ὑμετέρα προαίρεσις τὸ κακὸν ἐβούλετο , ὁ δὲ βεὸς εἴασε , καὶ συνεχώρησεν εἰς ἔργον προβῆναι ταύτην . Οὔκουν ἀναίτιοι οἱ πονηροὶ , ἐπειδὴ ὁ Θεὸς συγγωρεῖ τὴν αὐτῶν κακίαν εἰς ἔργον ἐκβαίνειν ελλὰ διότι καὶ βούλονται καὶ διαπράττονται , πάσης κστακρίσεως ἄξιοι . « Ἑκ τοὐτου ἐζήτει ὁ Πιλάτος ἀπολῦσαι αὐτόν . δὲ Ἰουδαῖοι ἔκραζον , λέγοντες · « Ἐὰν τοῦτον ἀτολύσῃς , οὐκ εἶ φίλος τοῦ Καίσαρυς . Πᾶς ὁ βασιέα ἑαυτὸν ποιῶν , ἀντιλέγει τῷ Καίσαρι . Ὃ οὐν Πιλάτος
Lemmas: τίς οὗτος ἔγκλημα ; εἰμί ὁ ἔργον ὁ Θεός τίω , υἱός Θεός εἰμί τίς κωλύω αὐτός ; Ὅρας δέ δέ θέω οἰκονομία , πῶς ἐκεῖνος μέν πλείων δικαστήριον παραδίδωμι ὁ κύριος , ὥστε μωμάομαι αὐτός , καί καταχράομαι ὁ δόξα αὐτός , εἰς κεφαλή δεαυος ὁ ὕβρις περιτρέπω · ἐντεῦθεν γάρ μᾶλλον ἀκατάκριτος διαδείκνυμι , ἐξετάζω ὁ πρᾶγμα ἀκριβής . ποσάκις γοῦν ὁ Πιλάτος ὁμολογέω μηδείς εὑρίσκω ἐν αὐτός θάνατος ἄξιος ! μᾶλλον φοβέω . καί εἰσέρχομαι εἰς ὁ πραιτώριον ὁ , και λέγω ὁ Ἰησοῦς · πόθεν εἰμί σῦς ; ὁ δέ . σῦς ἀπόκρισις οὐ δίδωμι αὐτός . Λέγος οὖν αὐτός ἧλις · ἐμός οὖον λαλέω · οὐ οἶδα , ὅτι ἐξουσία . ἔχω σταυρόω σύ , καί ἐξουσία ἔχω ἀπολύω σύ · ἀποκρίνω Ἰησοῦς · οὐ ἔχω ἐξουσία οὐδείς κατ´ ἐγώ , εἰμί μή εἰμί σύ δίδωμι ἄνωθεν . Ζεύς οὗτος παραδίδωμι ἐγώ σύ μείζων ἁμαρτία ἔχω . » ὁ μέν Πιλάτος ψιλός λόγος μόνος ἀκούω , ὅτι υἱός εἰμί ὁ Θεός , φοβέω · ὁ δέ καί ἔργον θεῖον ὁράω , αἱρέω αὐτός , ὑπέρ ὅς χρή προσκυνέω . ἐρωτάω δέ αὐτός , οὐ οὕτως ὥσπερ πρότερος · « τις ποιέω ; » ἀλλά , « Τῖς εἰμί σῦς ; » τότε μέν γάρ ἐπεί ὡς βασίλεια ἐγκαλέω , εἰκότως ἐρωτάω · « τις ποιέω ; » νῦν δέ , ἐπεί ὡς υἱός Θεός ἑαυτοῦ ποιέω δαβαλλεται , ἐρωτάω · « πόθεν εἰμί σῦς ; » Ἰησοῦς δέ σιγάω . μανθάνω γάρ παρ´ αὐτός ὁ Πιλάτος , ὅτι « εἰς οὗτος γεννάω · » καί , « ὁ βασίλειος ἐγώ οὐ εἰμί ἐντεῦθεν · » καί ὅμως οὐδείς ἐκ οὗτος ὠφελέω , ὧδε ἀνθίστημι ΥΠΕ ρ ὁ ἀλήθεια , ἀλ ἐνδίδωμι ὁ ὁ ὄχλος ὁρμή . Διὸ ὁ Κύριος ὁ ἐρωτάω αὐτός ὡς εἰκῇ γίγνομαι διαπτύω , οὐδείς ἀποκρίνω Ὀως δέ φαίνω ὁ Πιλάτος μή στερεός τις εἰμί ἀλλά καί λίαν ὑπό ὁ τυγχάνω φόβητρον διασείω . καί γάρ καί ὁ Ἰουδαῖος δείδω , καί ὁ Ἰησοῦς , ὡς υἱός Θεός , φρίσσω . ὁράω δέ καί πῶς ἑαυτοῦ κατακρίνω , δις ὅς λέγω · « Ἐξουσία ἔχω σταυρόω σύ , καί ἐξουσία ἔχω ἀπολύω σύ . » εἰμί γάρ ὁ πᾶς ἐν σύ κεῖμαι , τίς ἕνεκα εὐ ἀπολύω , ὅς ἀναίτιος εὖρος ; ὁ δέ Κύριος ὁ τις αὐτός κατασπάω , « οὐ ἔχω , φημί , ἔοικα οὐδείς κατ´ ἐγώ , εἰμί μή εἰμί σύ δίδωμι νοέω . » οὖον γάρ ἀπλόος οὕτως ἀποθνῄσκω , ἀλλά τίς μὸστικὸν ἐπιτελέω , καί ἄνωθεν οὗτος εἰς κοινός σωτηρία προορίζω . ἵνα δέ μή ἀκούω , ὅτι « νάω ἐν εἰμί ἀείδω , » νομίζω ἀπαλλάσσω εὔθυνα τηρ́ Θεός ὁ Πιλᾶτος , ἐπιφέρω , ὅτι « ὁ παραδέω . δίδωμι ἐγώ σύ μείζων ἁμαρτία ἔχω . » δείκνυμι γάρ ἐντεῦθεν καί ὁ Πιλᾶτος ἁμαρτία ὑπεύθυνος , εἰμί καί μικρός . οὖον γάρ ἐπεί ἄνωθεν δίδωμι , τουτέστι , συγχωρέω ὁ ἀποθνῄσκω ὁ Χριστός , ἤδη εναιτιω εἰμί ὅς τε Πιλάτος καί ὁ Ἰουδαῖος · ἀλ ὁ μέν ὑμέτερος προαίρεσις ὁ κακός βούλομαι , ὁ δέ Βέος ἐάω , καί συγχωρέω εἰς ἔργον προβαίνω οὗτος . οὔκουν ἀναίτιος ὁ πονηρός , ἐπεί ὁ θεός συγγωρεῖ ὁ αὐτός κακία εἰς ἔργον ἐκβαίνω ἕλλα διότι καί βούλομαι καί διαπράσσω , πᾶς κστακρίσεως ἄξιος . « ἐκ οὗτος ζητέω ὁ Πιλάτος ἀπολύω αὐτός . δέ Ἰουδαῖος κράζω , λέγω · « ἐάν οὗτος ατολυω , οὐ εἰμί φίλος ὁ Καίσαρυς . Πᾶς ὁ βασιέα ἑαυτοῦ ποιέω , ἀντιλέγω ὁ Καῖσαρ . ὅς ὀν Πιλάτος