cogPG.PG124 114
Διὸ καὶ δοκοῦσιν ἐναντία τινὰ αὐτοῖς τὸν Ἰηπῆν σθέγγεσθαι · Εἰ μὲν γὰρ ὀψόμεθά σε , ποῦ ὑπγις ; Εἶ δὲ ὑπάγεις , πῶς ὀψόμεθά σε ; Αἰνίγματα τὰ ἐδόκουν ταῦτα , « ἔγνω οὖν ὁ Ἰησοῦς , ὅτι ἤθελον αὐτὸν ἐρωτᾶν , καὶ εἴπεν αὐτοῖς · Περὶ τούτου ζητεῖτε μετ´ ἀλλήλων , ὅτι εἶπον · Μικρὸν , καὶ οὐ θεωρεῖτέ με · καὶ πάλιν μικρὸν , καὶ ὄψεσθέ με . Ἀμὴν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ὅτι ολαύσετε , καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς , ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται , ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε , ἀλλ´ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς Κχαρᾶν γενήσεται . Ἠ γυνὴ , ὅταν τίκτη , λύπην ἔχει , ἱει ἡλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς · ὅταν δὲ γεννήσῃ τὸ παιδίον , οὐκ ἔτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διὰ τὴν χαρὰν , ὅτι ἰαννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον . Καὶ ὑμεῖς οὐν λύπην μέν νῦν ἔχετε , πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς , καὶ χαΡσται ὑμῶν ἡ καρδία , καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς Κεἰραι ἀφ´ ὑμῶν . » Ἐπειδὴ εἰδε τοὺς μαθητὰς μηδ´ διως συνιέντας τῶν λεγομένων διὰ τὴν ἐκ λύπης κρωσιν , σαφέστερον αὐτοῖς τὸ περὶ τοῦ θανάτου τοῦ δόγμα ἐμπήγνυσιν , ἵνα συνεθισθέντες τοῖς ῥήμασι , καὶ τοῖς πράγμαστν , αὐτὸν γενναίως ἐνέγκωσιν , Καὶ δή φησι · « Κλαύσετε μὲν καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς , » ὃ τοῦ Οανάτου ἐστὶ τοῦ σταυροῦ · « ὁ δὲ κόσμοσχαρήσεται · » τουτέστιν , Οἱ τὰ τοῦ κόσμου φρονοῦντες Ἰουδαῖοι χαρήσονται , ὡς τὸν ἐχθρὸν αὐτῶν ἐμὲ ἀνελόντες . « Ἀλλ´ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενέσεται · » ὥσπερ οὖν καὶ ἡ τῶν Ἰουδαίων χαρὰ εἰς λύπτν αὐτοῖς καταντήσει , ὅταν μετὰ τὴν ἀνάστασιν τὸ ἐμὸν δοξάζνται ὄνομα . Δύνασαι δὲ καὶ κόσμου Ιαραν , μὴ τὴν τῶν Ἰουδαίων ἣν ἐχάρησαν , τοῦ Κυρίου ἀναιρεθέντος , ἀλλὰ τὴν τοῦ κόσμου σωτηρίαν νοῆσαι , ὡστε εἶναι τὸ λεγόμενον τοιοῦτον · « Ὑμεῖς μὲν λυ . πηθήσεσθε , » ἀλλὰ τοῦτο τὸ ἐμὸν πάθος , ἐφ´ ᾧ ὑμεῖς λυπεῖσθε , τοῦ κόσμου παντὸς χαρὰ καὶ σωτηρία ἔσται . Εἶτα καὶ παράδειγμα κοινὸν ἐπιφέρει τὸ τῆς γυναικὸς καὶ τῆς ὡδῖνος . Ταύτη δε´ τῇ παραβολῆ καὶ εοί προφῆται κέχρηνται , τῇ δριμύτητι τῶν ὡδίνων τὴν ὑπερβολὴν τῆς ἀθυμίας παραδηλοῦντες . Τοιοῦτον δέ τι λέγει · Ὡδῖνες λήψονται ὑμᾶς ἀθυμίας , ἀλλ´ ἡ έδιν , τοῦ τόκου αἰτία γίνεται · ἅμα δὲ καὶ τὸν περὶ άναστάσεως πιστούμενος λόγον , καὶ δεικνύων , ὅτι τὸ ἀποθανεῖν ὅμοιόν ἐστι τῷ ἀπὸ μήτρας εἰς φῶς ἐξελἔεῖν . Μὴ γὰρ θαυμάσητε , ὅτι διὰ λύπης τοσαύτης οέλλετε βαδίσαι ἐπὶ χαράν · ἐπεὶ καὶ ἡ μήτηρ διὰ τῆς ἐν τῇ ὡδῖνι λύπης , ἐπὶ τὸ γενέσθαι μήτηρ ἔρχεται . Αἰνίττεται δέ τι ἐνταῦθα καὶ μυστικὸν , ὅτι ἔλυσεν αὐτὸς τὰς ἀδῖνας τοῦ θανάτου , καὶ νέον ἄνθρωπον αποτεννηθῆναι ἐποίησεν , οὐκ ἔτι φθειρόμενον , οὐκ ἔτι ἀποθνήσκοντα · ὅς ἐστιν αὐτὸς ὁ Κύριος . Ὅρα γὰρ , πῶς οὐκ εἶπεν , ὅτι Οὐκ ἔτι μνημονεύει τῆς θλίζεως , ὅτι ἐγεννήθη ὐτῇ παιδίον , ἀλλ´ , « Ὅτι ἐγεννήδη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον . » Τοῦτο γὰρ οὐ μάτιν οὕτως εἶπεν , ἀλλὰ θέλων ἐμφαντικῶς καὶ κεκρυμμένως ὑπαινίξασθαι , ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ γεννηθεὶς ἄνότωπος , οὐ τῷ ὡδίναντι αὐτὸν ἅδη , ἀλλὰ τῷ κόσμ . Ἡμῖν γὰρ ἐγεννήθη ἐξ ἀναστάσεως ὁ νέος ἄνβρωπος καὶ ἄφθαρτος , Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν . Τό τοίνυν παράδειγμα τῆς τικτούσης γυναικὸς μὴ δι´ ὅλου ζήτει προσαρμόσαι τοῖς περὶ τὸν Χριστὸν
Lemmas: Διὸ καί δοκέω ἐναντίος τις αὐτός ὁ Ἰηπῆν σθέγγεσθαι · εἰμί μέν γάρ ὁράω σύ , ποῦ ὑπγις ; εἰμί δέ ὑπάγω , πῶς ὁράω σύ ; αἴνιγμα ὁ δοκέω οὗτος , « γιγνώσκω οὖν ὁ Ἰησοῦς , ὅτι ἐθέλω αὐτός ἐρωτάω , καί εἶπον αὐτός · περι οὗτος ζητέω μετέ ἀλλήλων , ὅτι εἶπον · μικρός , καί οὖον θεωρέω ἐγώ · καί πάλιν μικρός , καί ὁράω ἐγώ . ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ὅτι ολαυσετω , καί θρηνέω σύ , ὁ δέ κόσμος χαίρω , σύ δέ λυπέω , ἀλ ὁ λύπη σύ εἰς Κχαρᾶν γίγνομαι . ὁ γυνή , ὅταν τίκτω , λύπη ἔχω , ἵημι ἡλσχω ὁ ὥρα αὐτός · ὅταν δέ γεννάω ὁ παιδίον , οὐ ἔτι μνημονεύω ὁ θλῖψις διά ὁ χαρά , ὅτι ἰαίνω ἄνθρωπος εἰς ὁ κόσμος . καί σύ ὀν λύπη μέν νῦν ἔχω , πάλιν δέ ὁράω σύ , καί χαΡσται σύ ὁ καρδία , καί ὁ χαρά σύ οὐδείς κείρω ἀφή σύ . » ἐπεί ὁράω ὁ μαθητής μηδ´ διάω συνίημι ὁ λέγω διά ὁ ἐκ λύπη χράω , σαφής αὐτός ὁ περί ὁ θάνατος ὁ δόγμα ἐμπήγνυμι , ἵνα συνεθίζω ὁ ῥῆμα , καί ὁ πράγμα , αὐτός γενναῖος φέρω , καί δή φημί · « καλέω μέν καί θρηνέω σύ , » ὅς ὁ Οανάτου εἰμί ὁ σταυρός · « ὁ δέ κόσμοσχαρήσεται · » τουτέστιν , ὁ ὁ ὁ κόσμος φρονέω Ἰουδαῖος χαίρω , ὡς ὁ ἐχθρός αὐτός ἐγώ ἀναιρέω . « Ἀλ ὁ λύπη σύ εἰς χαρά γίγνομαι · » ὥσπερ οὖν καί ὁ ὁ Ἰουδαῖος χαρά εἰς λύπτν αὐτός κατάντησις , ὅταν μετά ὁ ἀνάστασις ὁ ἐμός δοξάζω ὄνομα . δύναμαι δέ καί κόσμος Ιαραν , μή ὁ ὁ Ἰουδαῖος ὅς χαίρω , ὁ κύριος ἀναιρέω , ἀλλά ὁ ὁ κόσμος σωτηρία νοέω , ὡστε εἰμί ὁ λέγω τοιοῦτος · « σύ μέν Λυ . πήθω , » ἀλλά οὗτος ὁ ἐμός πάθος , ἐφίημι ὅς σύ λυπέω , ὁ κόσμος πᾶς χαρά καί σωτηρία εἰμί . εἶτα καί παράδειγμα κοινός ἐπιφέρω ὁ ὁ γυνή καί ὁ ὠδίς . Ταύτη δεʹ ὁ παραβολή καί ἑός προφήτης χράομαι , ὁ δριμύτης ὁ ὠδίς ὁ ὑπερβολή ὁ ἀθυμία παραδηλόω . τοιοῦτος δέ τίς λέγω · ὠδίς λαμβάνω σύ ἀθυμία , ἀλ ὁ δείδω , ὁ τόκος αἰτία γίγνομαι · ἅμα δέ καί ὁ περί ἀνάστασις πιστόω λόγος , καί δείκνυμι , ὅτι ὁ ἀποθνῄσκω ὁμοῖος εἰμί ὁ ἀπό μήτρα εἰς φάος ἐξελαύνω . μή γάρ θαυμάζω , ὅτι διά λύπη τοσοῦτος ὄλλυμι βαδίζω ἐπί χαρά · ἐπεί καί ὁ μήτηρ διά ὁ ἐν ὁ ὠδίς λύπη , ἐπί ὁ γίγνομαι μήτηρ ἔρχομαι . αἰνίσσομαι δέ τίς ἐνταῦθα καί μυστικός , ὅτι λύω αὐτός ὁ ἁδινός ὁ θάνατος , καί νέος ἄνθρωπος ἀποτείνω ποιέω , οὐ ἔτι φθείρω , οὐ ἔτι ἀποθνῄσκω · ὅς εἰμί αὐτός ὁ Κύριος . Ὅρας γάρ , πῶς οὐ εἶπον , ὅτι οὐ ἔτι μνημονεύω ὁ θλιζευς , ὅτι γεννάω αὐτός παιδίον , ἀλ , « ὅτι2 ἐγεννήδη ἄνθρωπος εἰς ὁ κόσμος . » οὗτος γάρ οὖον μάτιν οὕτως εἶπον , ἀλλά ἐθέλω ἐμφαντικός καί κεκρυμμένως ὑπονίζω , ὅτι αὐτός εἰμί ὁ γεννάω ἄνοτος , οὖον ὁ ὡδίναντι αὐτός ἀείδω , ἀλλά ὁ κόσμα . ἡμῖν γάρ γεννάω ἐκ ἀνάστασις ὁ νέος ἄνβρωπος καί ἄφθαρτος , Ἰησοῦς Χριστός ὁ θεός ἐγώ . ὁ τοίνυν παράδειγμα ὁ τίκτω γυνή μή δις ὅλος ζητέω προσαρμόζω ὁ περί ὁ Χριστός