cogPG.PG124 588
Κναπείνσεν ἑαυτὸν , γενόμενος ὑπήκοος μέ χρι θανάτου , θανάτου δὲ σταυροῦ . Πάλιν τὸ , Ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν , ἵνα μὴ ὡς ἄκων νομισθῇ συγκαταβῆναι . Ἀλλὰ , φασὶν οἱ Ἀρειανοὶ , ἰδοὺ , ὑπήκοος λέγεται . Καὶ τί τοῦτο , ὧ ἀνόητοι ; καὶ φίλοις ὑπακούομεν , καὶ οὐδὲν τοῦτο ἐλάττους ποιεῖ ἡμᾶς . Ὡς Υἱὸς Πατρὶ ὑπήκουσεν ἑκὼν , καὶ ἐν τούτῳ αὐτῷ δεικνὺς τὴν γνησιότητα · υἱοῦ γὰρ γνησίου τὸ τιμᾷν τὸν πατέρα . Ὅρα δὲ ἐπιτάσεις · Δοῦλος ἐγένετο . ἀλλὰ καὶ θάνατον ἐδέξατο · καὶ τὸ ἔτι τοῦ του μεῖζον , ἐπονείδιστον . Θανάτου γὰρ σταυροῦ · τουτέστι , τοῦ ἐπικαταράτου , τοῦ τοῖς ἀνόμοις ἀφωρισμένου , Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε , καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα , τὸ ὑπὲρ πᾶν ὅνομα . Ὅταν τῆς σαρκὸς ἐπιλάβηται ὁ Παῦλος , ἀδεῶς τὰ ταπεινὰ πάντα φθέγγεται , ὡς τῆς σαρκὸς ταῦτα δεχομένης . Οὕτως οὖν δέξαι ταῦτα περὶ τῆς σαρκὸς , μηδαμοῦ διαιρῶν τὸν ἕνα Χριστόν . Ποῖον δὲ τὸ χαρισθὲν ὄνομα τῇ ἀνΘεός . Καὶ γὰρ ὁ ἄνθρωπος Υἱὸς Θεοῦ , καθὼς καὶ ὁ ἄγγελος εἶπε · Καὶ τὸ γεννώμενον ἄγιον , κληθήσεται Υἱὸς Θεοῦ . Ὥα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ , ἐπουρανίων , καὶ ἐπιγείων , καὶ καταχθονίων . Τουτέστιν , ὁ κόσμος πᾶς , καὶ ἄγγελοι , καὶ ἄνθρωποι , καὶ δαίμονες · ἢ ὅτι καὶ οἱ δίκαιοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοί Καὶ δαίμονες γὰρ ἐπιγνώσονται , καὶ ἄκοντες ὑποκλιθήσονται , οὐκέτι τῇ ἀληθείᾳ ἀντιμαχόμενοι , οἵ γε καὶ πρὸ τοῦ καιροῦ ἐκείνου ἔλεγον · οἴδαμεν σε τίς εΙ . Καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται , ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Πατρός . Τουτέστιν , ἵνα πάντες τοῦτο εἴπωσιν , ὅτι Κύριος Ἰησοῦς xριστὸς , Κύριος καὶ Θεός ἐστι . Τοῦτο δὲ δόξα ἐστὶ τοῦ Πατρὸς , ὅτι τοιοῦτον ἔχει Υἱὸν , ᾧ τὰ πάντα ὑποκλίνονται . Ὁρᾷς , ὅτι ἡ ἀνάῤῥησις τοῦ Μονογενοῦς , δόξα ἐστὶ τοῦ Πατρός ; ὥστε τοὐναντίον , ἡ ἐλάττωσις αὐτοῦ , ἀτιμία τοῦ Πατρός . Ὅστε , ἀγαπητοί μου , καθὼς πάντοτε ὑπηκούσατε . Τὰς παραινέσεις μετὰ ἐγκωμίων δεῖ ποιεῖσθαι · οὕτω γὰρ εὐπαράδεκτοι γίνονται . Διὸ καὶ αὐτὸς αὐτοὺς ἐγκωμιάζει , ἀγαπητοὺς καλῶν , καὶ , Καθὼς , φησὶ , πάντοτε ὑπηκούσατε · τοῦτο λέγων , ὅτι Ἔδειξα ὑμῖν , ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὑπήκοος γέγονε · μιμήσασθε μὲν οὖν ἐκεῖνον , μιμήσασθε δὲ καὶ ἑαυτούς , Μὴ ὡς ἐν τῇ παρουσίᾳ μου μόνον , ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μου . Τότε μὲν γὰρ ἴσως δοκεῖτε διὰ τὴν πρὸς ἐμὲ αἰδὼ πάντα πράττειν · νῦν δὲ ἐὰν πρὸς ἀρετὴν ἐπιτείνητε , δείξετε ὅτι οὐ δι´ ἐμὲ , ἀλλὰ διὰ τὸν Θεόν . Μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε . Οὐ δι´ ἐμαυτὸν , φησί , παρακαλῶ ὑμᾶς , ἀλλ´ ἵνα τὰ πρὸς τὴν ὑμετέραν σωτηρίαν
Lemmas: Κναπείνσεν ἑαυτοῦ , γίγνομαι ὑπήκοος ἐγώ χρις θάνατος , θάνατος δέ σταυρός . πάλιν ὁ , ταπεινόω ἑαυτοῦ , ἵνα μή ὡς ἄκων νομίζω συγκαταβαίνω . ἀλλά , φημί ὁ Ἀρειανός , ἰδού , ὑπήκοος λέγω . καί τίς οὗτος , ἵημι ἀνόητος ; καί φίλος ὑπακούω , καί οὐδείς οὗτος μικρός ποιέω ἐγώ . ὡς υἱός πατήρ ὑπακούω ἑκών , καί ἐν οὗτος αὐτός δείκνυμι ὁ γνησιότης · υἱός γάρ γνήσιος ὁ τιμάω ὁ πατήρ . Ὅρας δέ ἐπίτασις · Δοῦλος γίγνομαι . ἀλλά καί θάνατος δέχομαι · καί ὁ ἔτι ὁ ὁ μείζων , ἐπονείδιστος . Θάνατος γάρ σταυρός · τουτέστι , ὁ ἐπικατάρατος , ὁ ὁ ἄνομος ἀφορίζω , Διὸ καί ὁ θεός αὐτός ὑπερυψόω , καί χαρίζομαι αὐτός ὄνομα , ὁ ὑπέρ πᾶς ὄνομα . ὅταν ὁ σάρξ ἐπιλαμβάνω ὁ Παῦλος , ἀδεῶς ὁ ταπεινός πᾶς φθέγγομαι , ὡς ὁ σάρξ οὗτος δέχομαι . οὕτως οὖν δέχομαι οὗτος περί ὁ σάρξ , μηδαμοῦ διαιρέω ὁ εἷς Χριστός . Ποῖον δέ ὁ χαρίζομαι ὄνομα ὁ ἄνθος . καί γάρ ὁ ἄνθρωπος υἱός Θεός , καθώς καί ὁ ἄγγελος εἶπον · καί ὁ γεννάω ἀγάω , καλέω υἱός Θεός . ᾦον ἐν ὁ ὄνομα Ἰησοῦς πᾶς γόνυ κάμπτω , ἐπουράνιος , καί ἐπίγειος , καί καταχθόνιος . τουτέστιν , ὁ κόσμος πᾶς , καί ἄγγελος , καί ἄνθρωπος , καί δαίμων · ἢ ὅτι καί ὁ Δίκαιος καί ὁ ἁμαρτωλός καί δαίμων γάρ ἐπιγιγνώσκω , καί ἄκων ὑποκλίνω , οὐκέτι ὁ ἀλήθεια αντιμαχόμενος , ὁ γε καί πρό ὁ καιρός ἐκεῖνος λέγω · οἶδα σύ τίς ει . καί πᾶς γλῶσσα ἐξομολογέω , ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξα πατήρ . τουτέστιν , ἵνα πᾶς οὗτος εἶπον , ὅτι Κύριος Ἰησοῦς ὁριστός , Κύριος καί Θεός εἰμί . οὗτος δέ δόξα εἰμί ὁ πατήρ , ὅτι τοιοῦτος ἔχω υἱός , ὅς ὁ πᾶς ὑποκλίνω . ὁράω , ὅτι ὁ ἀνάρρησις ὁ Μονογενώ , δόξα εἰμί ὁ πατήρ ; ὥστε ἐναντίος , ὁ ἐλάττωσις αὐτός , ἀτιμία ὁ πατήρ . ὅστε , ἀγαπητός ἐγώ , καθώς πάντοτε ὑπακούω . ὁ παραίνεσις μετά ἐγκώμιον δεῖ ποιέω · οὗτος γάρ εὐπαράδεκτος γίγνομαι . Διὸ καί αὐτός αὐτός ἐγκωμιάζω , ἀγαπητός καλός , καί , καθώς , φημί , πάντοτε ὑπακούω · οὗτος λέγω , ὅτι δείκνυμι σύ , ὅτι ὁ υἱός ὁ Θεός ὑπήκοος γίγνομαι · μιμέομαι μέν οὖν ἐκεῖνος , μιμέομαι δέ καί ἑαυτοῦ , μή ὡς ἐν ὁ παρουσία ἐγώ μόνος , ἀλλά πολύς μᾶλλον ἐν ὁ ἀπουσία ἐγώ . τότε μέν γάρ ἴσως δοκέω διά ὁ πρός ἐγώ αἰδώς πᾶς πράσσω · νῦν δέ ἐάν πρός ἀρετή ἐπιτείνω , δείκνυμι ὅτι οὖον δις ἐγώ , ἀλλά διά ὁ Θεός . μετά φόβος καί τρόμος ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία κατεργάζομαι . οὖον δις ἐμαυτοῦ , φημί , παρακαλέω σύ , ἀλ ἵνα ὁ πρός ὁ ὑμέτερος σωτηρία