cogPG.PG124 518
Μείζονα γὰρ ὤν δίδως λαμβάνεις · ἀντὶ γὰρ ῶν σαρκικῶν , πνευματικά . Διὸ καὶ κοινωνίαν τὸ πρᾶγμα καλεῖ , ὡς ἀντιδόσεως γινομένης . Τίνος δὲ ἔνεκεν ὁ Χριστὸς τρέφεσθαι τοὺς διδασκάλους ὑπὸ ῶν μαθητῶν ὥρισε ; Διὰ δύο ταῦτα , ἵνα μήτε οἱ δαάσκαλοι ἐπαίρωνται σφόδρα , ἀλλ´ ὡς δεόμενοι τῶν μαθητῶν μετριοφρονῶσι , καὶ ἵνα μόνῳ τῷ λόγῳ Κσχολάζωσι , μὴ περισπώμενοι εἰς τροφάς · καὶ οἱ μαθηταὶ ἐν τῇ περὶ τοὺς διδασκάλους εὐγνωμοσύνη , καὶ περὶ τοὺς ἄλλους τοιοῦτοι εἶναι παιδεύωνται · καὶ ἅμα μὴ ἐπαισχύνωνται μηδὲ αὐτοὶ πενόμενοι καὶ ἐπαιτοῦντες , ὅπου γε καὶ οἱ διδάσκαλοι αὐτῶν σοιτῶτοί εἰσι , « Μὴ πλανᾶσθε , Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται · ὃ γὰρ ἂν σιίοη ἄνθρωπος , τοῦτο καὶ θερίσει . Ὅτι ὁ σπείρων εἰς τὴν σάρκα αὐτοῦ , ἐκ τῆς σαρκὸς θερίσει φθοράν · ἀδὲ σπείρων εἰς τὸ πνεῦμα , ἐκ τοῦ πνεύματος θερίσει ζωὴν αἰώνιον . » Ἐπειδὴ πολλάκις τινὲς αἰτιώμενοι τοὺς διδασκάλους ὡς κακοῦ βίου , παρορῶσιν αὐτοὺς , καὶ οὐ τρέφουσι πενομένους , λέγει μὲν καὶ προῖὼν , ὅτι « Τὸ καλὸν ποιοῦντες μὴ ἐκκακῶμεν , » καὶ νῦν δὲ δείκνυσιν , ὅτι καὶ πρὸς τοὺς τοιούτους διδασκάλους ἀφειδῶς ἔχειν χρὴ , ὡς εἰς πνευματικὸν πρᾶγμα τοῦ ἀναλώματος γινομένου . Συγκρίνων οὖν τὰς εἰς τὰ σαρκικὰ γινομένας δαπάνας , καὶ τὰς εἰς τὰ πνευματικὰ , φησίν · Ἐὰν μὲν εἰς τὴν σάρκα ἀναλίσκῃς , τραπέζας καὶ ἡδύσματα κατασκευάζων , καὶ μέθην , καὶ τρυφὴν , καὶ ἀδδηφαγίαν σπείρων , φθορὰν θερίσεις · καὶ γὰρ καὶ αὐτὰ φθείρεται , καὶ συμφθείρει τὸ σῶμα . Ἐὰν δὲ εἰς τὸ πνεῦμα σπείρης , τουτέστιν , εἰς τὰ πνευματικὰ ἔργα , ἐλεημοσύνην ποιῶν πρὸς πάντας , καὶ σωφροσύνην μετιὼν , ζωὴν αἰώνιον θερίσεις . Οὐ γὰρ μυκτηρίζεται καὶ ἀπασαται Θεὸς , ἀλλ´ ἑκάστῳ τότε τὰ οἰκεῖα ἀποδίδωσι . Κρεῖττον οὖν περὶ πνευ , τικὰ ἀναλίσκειν , οἷς συμπεοιέχεται καὶ ἡ πρὸς τοὺς διδασκάλους δαπάνη , ἢ περὶ τὰς σαρκικὰς ἡδυπαθείας τὰς φθειρομένας καὶ φθειρούσας τὸ σῶμα . Ἐκ γὰρ τῶν ἡδυπαθειῶν καὶ τῶν περιττωμάτων αἱ νόσοι . « Τὸ δὲ καλὸν ποιοῦντες , μὴ ἐκκακῶμεν · καιρῷ γὰρ ἰδίῳ θερίσομεν μὴ ἐκλυόμενοι . » Νῦν ἀποκαλύπτει ἐκδηλότερον , ὅτι κἂν πονηροὶ ὡσιν οἱ δεόμενοι ἡμῶν , ἡμεῖς μὴ ἐκκακῶμεν ὡς ἀγαθοποιοῦντες αὐτοῖς . Καὶ τὴν δαψίλειαν δὲ καὶ τὴν διηνεκῆ δόσιν ἐμφαίνει διὰ τοῦ φάναι , μὴ δεῖν ἐκκακεῖν . Εἰτα ἐπειδὴ μέγα ἀπῄτησε , τίθησι καὶ τὸ ἔπαθλον εὐθὺς , ὅτι « Θερίσομεν . » Πῶς ; Μὴ ἐκλυόμενοι , τουτέστι , μηδέα κόπον ἔχοντες , ἀλλὰ πᾶσαν ἀνάπαυσιν . Ἐνταῦθα μὲν γὰρ αὐχμοὶ καὶ κόποι ἐν τῷ θερισμῷ · ἐκεῖ δὲ οὐχ οὕτως , κάρα οὖν , ὡς καιρὸν ἔχομεν , ἐργαζώμεθα τὸ ἀναθὲν πρὸς πάντας . μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως . » Ὧσπερ οὐκ ἀεὶ τοῦ σπείρειν καιρὸς , οὐτως οὐδὲ τοῦ ἐλεεῖν · καὶ δηλοῦσιν αἱ παρθένοι , καὶ θ Ἀἀζαρος . ὼως οὐν τὸν ἐν ταύτῃ τῇ εωῇ καιρόν
Lemmas: μείζων γάρ εἰμί δίδωμι λαμβάνω · ἀντί γάρ κυβερνάω σαρκικός , πνευματικός . Διὸ καί κοινωνία ὁ πρᾶγμα καλέω , ὡς ἀντίδοσις γίγνομαι . τίς δέ ἐνέλκω ὁ Χριστός τρέφω ὁ διδάσκαλος ὑπό κυβερνάω μαθητής ὁρίζω ; Ζεύς δύο οὗτος , ἵνα μήτε ὁ δαάσκαλοι ἐπαίρω σφόδρα , ἀλ ὡς δήω ὁ μαθητής μετριοφρονέω , καί ἵνα μόνος ὁ λόγος κσχολαζω , μή περισπάω εἰς τροφή · καί ὁ μαθητής ἐν ὁ περί ὁ διδάσκαλος εὐγνωμοσύνη , καί περί ὁ ἄλλος τοιοῦτος εἰμί παιδεύω · καί ἅμα μή ἐπαισχύνω μηδέ αὐτός πένομαι καί ἐπαιτέω , ὅπου γε καί ὁ διδάσκαλος αὐτός σοιτῶτοί εἰμί , « μή πλανάω , θεός οὖον μυκτηρίζω · ὅς γάρ εἄν σείω ἄνθρωπος , οὗτος καί θερίζω . ὅτι2 ὁ σπείρω εἰς ὁ σάρξ αὐτός , ἐκ ὁ σάρξ θερίζω φθορά · ἀμνάς σπείρω εἰς ὁ πνεῦμα , ἐκ ὁ πνεῦμα θερίζω ζωή αἰώνιος . » ἐπεί πολλάκις τις αἰτιάομαι ὁ διδάσκαλος ὡς κακός βίος , παροράω αὐτός , καί οὖον τρέφω πένομαι , λέγω μέν καί προῖων , ὅτι « ὁ καλός ποιέω μή ἐκκακέω , » καί νῦν δέ δείκνυμι , ὅτι καί πρός ὁ τοιοῦτος διδάσκαλος ἀφειδής ἔχω χρή , ὡς εἰς πνευματικός πρᾶγμα ὁ ἀνάλωμα γίγνομαι . συγκρίνω οὖν ὁ εἰς ὁ σαρκικός γίγνομαι δαπάνη , καί ὁ εἰς ὁ πνευματικός , φημί · ἐάν μέν εἰς ὁ σάρξ ἀναλίσκω , τράπεζα καί ἥδυσμα κατασκευάζω , καί μέθη , καί τρυφή , καί ἀδηφαγία σπείρω , φθορά θερίζω · καί γάρ καί αὐτός φθείρω , καί συμφθείρω ὁ σῶμα . ἐάν δέ εἰς ὁ πνεῦμα σπείρω , τουτέστιν , εἰς ὁ πνευματικός ἔργον , ἐλεημοσύνη ποιέω πρός πᾶς , καί σωφροσύνη μέτειμι1 , ζωή αἰώνιος θερίζω . οὖον γάρ μυκτηρίζω καί ἀπασαται θεός , ἀλ ἕκαστος τότε ὁ οἰκεῖος ἀποδίδωμι . κρείσσων οὖν περί πνέω , τικόν ἀναλίσκω , ὅς συμπεοιεχω καί ὁ πρός ὁ διδάσκαλος δαπάνη , ἢ περί ὁ σαρκικός ἡδυπάθεια ὁ φθείρω καί φθείρω ὁ σῶμα . ἐκ γάρ ὁ ἡδυπάθεια καί ὁ περίσσωμα ὁ νόσος . « ὁ δέ καλός ποιέω , μή ἐκκακέω · καιρός γάρ ἴδιος θερίζω μή ἐκλύω . » νῦν ἀποκαλύπτω ἔκδηλος , ὅτι κἀν πονηρός οὖς ὁ δήω ἐγώ , ἐγώ μή ἐκκακέω ὡς ἀγαθοποιέω αὐτός . καί ὁ δαψίλεια δέ καί ὁ διηνεκής δόσις ἐμφαίνω διά ὁ φαίνω , μή δήω ἐκκακέω . εἶτα ἐπεί μέγας ἀπαιτέω , τίθημι καί ὁ ἔπαθλον εὐθύς , ὅτι « θερίζω . » Πῶς ; μή ἐκλύω , τουτέστι , μήδεα κόπος ἔχω , ἀλλά πᾶς ἀνάπαυσις . ἐνταῦθα μέν γάρ αὐχμός καί κόπος ἐν ὁ θερισμός · ἐκεῖ δέ οὐ οὕτως , κάρα οὖν , ὡς καιρός ἔχω , ἐργάζομαι ὁ ἀνατίθημι πρός πᾶς . μάλιστα δέ πρός ὁ οἰκεῖος ὁ πίστις . » ὡς οὐ ἀεί ὁ σπείρω καιρός , οὕτως οὐδέ ὁ ἐλεέω · καί δηλόω ὁ παρθένος , καί θ Ἀἀζαρος . ὠθέω ὀν ὁ ἐν οὗτος ὁ ἐάω καιρός