cogPG.PG124 43
οὐκ ἠγαπᾶτο , ἀλλὰ νῦν τῆς ἀγάπης ἤρξατο ὁ Πατὴρ , καὶ ὁ ὑπὲρ ἡμῶν θάνατος γέγονεν αὐτῷ ταύτης αἴτιος ; Οὐκ ἔστι τοῦτο , ἀλλ´ ὅπερ εἶπον , συγκαταβαίνων ταῦτά φησιν . Εἴποι δ´ ἄν τις καὶ τοῦτο , ὅτι , ἐπειδὴ ἡ περὶ ἡμᾶς ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ὁμολογουμένη ἦν , εἶδε δὲ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ καὶ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὴν αὐτὴν χρηστότητα περὶ ἡμᾶς ἐνδειξάμενον , ὥστε καὶ ὑπεραποθανεῖν ἐθελῆσαι καὶ τῆς τοῦ Πατρὸς ἀγαθότητος τοὺς χαρακτῆρας , ἀκριβεῖς ἀποσώζοντα , ἠγάπησεν εἰκότως , οὐ μισθὸν ὥσπερ τινὰ τοῦ ὑπὲρ ἡμῶν θανάτου τὴν ἀγάπην δωρούμενος τῷ Υἱῷ , ἀλλὰ τῆς οὐσίας τῆς ἑαυτοῦ τὸ γνήσιον ἐν Υἱῷ θεωρῶν , καὶ ὥσπερ τισὶ φύσεως δεσμοῖς ἀναγκαίοις καὶ ἀπαραιτήτοις πρὸς τοῦτο καλούμενος . Ἡ γὰρ οὐ μεγάλης ἀγάπης ἔργον εἰς ἡμᾶς ὁ Υἱὸς ἐνεδείξατο , ἀδόξως θανὼν ὑπὲρ ἡμῶν , καὶ οὐ μόνον θανών , ἀλλὰ καὶ πάλιν λαβὼν τὴν ψυχὴν , ἵνα νεκρώση τὸν θάνατον , καὶ ἡμῖν τὴν ἀθανασίαν διὰ τῆς ἀναστάσεως κατεργάσηται ; Τουτο οὖν δηλοῖ , ὅταν λέγῃ , ὅτι « Ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ με , » διότι ἀποθνήσκω ὑπὲρ ὑμῶν , τὸ ὡσανεὶ γάννυσθαι καὶ χαίρειν τὸν Πατέρα , ὅτι ὁ Υἱὸς αὐτῷ ἔοικε , καὶ τῆς πρὸς ἀνθρώπους ἀγάπης αὐτοῦ τοὺς χαρακτῆρας ἀποσώζει . Τὸ δέ , « Οὐδεὶς αἴρει τὴν ψυχήν μου ἀπ´ ἐμοῦ , » διὰ τοὺς κατ´ αὐτοῦ φονῶντάς φησιν . Ὑμεῖς γὰρ , φησὶ , διψᾶτε τοῦ ἐμοῦ αἵματος , ἀλλ´ εὖ ἴστε , ὡς ἄκοντος ἐμοῦ οὐδεὶς κατισχύσει Ἑτι δὲ , ἵνα μὴ νομίσῃ τις , ὅτι ὡς ὑπηρέτης καὶ ὑπουργὸς ἀποθνήσκει , ὑπ´ ἄλλου κελευόμενος , καὶ ἐκείνῳ ὑπείκων , φησί · Τὴν ἐξουσίαν τοῦ θανάτο τοῦ ἐμοῦ αὐτὸς ἔχω , ὡς δεσπότης τοῦ θανάτου . Διὰ τοῦτο οὗν φησιν , ὅτι « Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι τὴν ψυχήν μου , » εἰ καὶ ἕκαστος ὑμῶν ἐξουσίαν ἔχειν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θεῖναι . Ἑκάστῳ γὰρ βουλομένῳ δυνατὸν ἑαυτὸν ἀνελεῖν . ἀλλ´ οὐ περὶ τοῦ τοιοῦτου τρόπου φησίν ὁ Κύριος , ἀλλ´ ὅτι ἄκοντος μου οὐδεὶς ἂν δυνηθείη τοῦτο ποιεῖν · ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων οὐ γίνεται . Καὶ γὰρ καὶ ἄκοντες ἀναιρούμεθα ὑπʹ ἄλλων · ὁ δὲ Χριστὸς οὐκ ἄν ποτε ἄκων ἔπαθεν · διὸ ὡς μὴ ἄλλως θανάτῳ ὑποκείμενος , εἵ μὴ μόνον ἑκὼν , ἔχειν καὶ τὸ μεῖζον , τὸ λαβεῖν τὴν ψυχὴν πάλιν . Ταύτην τε τὴν ἐντολήν φησι λαβεῖν παρὰ τοῦ Πατρὸς , τὸ ἀποθανεῖν ὑπὲρ τοῦ κόσμου . Τοσοῦτον γὰρ , φησίν , οὐκ εἰμὶ ἀντίθεος , ὥστε καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἀποθανεῖν παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐντέταλμαι . Εἰπὼν δὲ πρότερον καὶ ὑψηλὸν , τὸ « Ἐξουσίαν ἔχω λαβεῖν τὴν ψυχήν μου,»εσπότην γὰρ αὐτὸν τοῦ θανάτου τοῦτο δείκνυσι , καὶ τῆς ζωῆς ἀρχηγὸν ) πάλιν τὸ ταπεινὸν τίθησι , τὸ , « Ἐντολὴν ταύτην ἔλαβον παρὰ τοῦ Πατρός μου . » οὕτω πλέκει θαυμασίως ἀμφότερα , καὶ τὸ μὴ ἐλάττω νομισθῆναι , καὶ δοῦλος τοῦ Πατρὸς , καὶ τὸ μὴ ἀντίθεος , ἀλλ´ ὁμοδύναμος ἅμα καὶ ὁμόβουλος . Αὐτίκα γοῦν οὕτως ὡφέλησε τοὺς πολλοὺς τῶν ἀκουόντων διὰ τοῦ τοιαῦτα λέγειν , ὥστε καὶ σχίσμα γενέσθαι . Τινὲς μὲν γὰρ , ἐπειδὴ τὰ ῥήματα ἐδόκουν αἰνιγματώδη αὐτοῖς , δαιμονᾶν αὐτὸν ἐδόκουν ἀσύνετα φθεγγόμενον · « οἱ δέ γε , » μετρίως συνιέντες , « ἔλεγον , φησὶ , Ταῦτα
Lemmas: οὐ ἀγαπάω , ἀλλά νῦν ὁ ἀγάπη ἄρχω ὁ πατήρ , καί ὁ ὑπέρ ἐγώ θάνατος γίγνομαι αὐτός οὗτος αἴτιος ; οὐ εἰμί οὗτος , ἀλ ὅσπερ εἶπον , συγκαταβαίνω οὗτος φημί . εἶπον δδʹ ἄν τις καί οὗτος , ὅτι , ἐπεί ὁ περί ἐγώ ἀγάπη ὁ Θεός καί πατήρ ὁμολογέω εἰμί , ὁράω δέ ὁ θεός καί πατήρ καί ὁ υἱός αὐτός ὁ αὐτός χρηστότης περί ἐγώ ἐνδείκνυμι , ὥστε καί ὑπεραποθνῄσκω ἐθέλω καί ὁ ὁ πατήρ ἀγαθότης ὁ χαρακτήρ , ἀκριβής ἀποσῴζω , ἀγαπάω εἰκότως , οὖον μισθός ὥσπερ τις ὁ ὑπέρ ἐγώ θάνατος ὁ ἀγάπη δωρέω ὁ υἱός , ἀλλά ὁ οὐσία ὁ ἑαυτοῦ ὁ γνήσιος ἐν υἱός θεωρός , καί ὥσπερ τις φύσις δεσμός ἀναγκαῖος καί ἀπαραίτητος πρός οὗτος καλέω . ὁ γάρ οὖον μέγας ἀγάπη ἔργον εἰς ἐγώ ὁ υἱός ἐνδείκνυμι , ἄδοξος θνήσκω ὑπέρ ἐγώ , καί οὖον μόνος θνῄσκω , ἀλλά καί πάλιν λαμβάνω ὁ ψυχή , ἵνα νέκρωση ὁ θάνατος , καί ἐγώ ὁ ἀθανασία διά ὁ ἀνάστασις κατεργάζομαι ; οὗτος οὖν δηλόω , ὅταν λέγω , ὅτι « ὁ πατήρ ἀγαπάω ἐγώ , » διότι ἀποθνῄσκω ὑπέρ σύ , ὁ ὡσανεί γαννύω καί χαίρω ὁ πατήρ , ὅτι ὁ υἱός αὐτός ἔοικα , καί ὁ πρός ἄνθρωπος ἀγάπη αὐτός ὁ χαρακτήρ ἀποσῴζω . ὁ δέ , « οὐδείς ἀείρω ὁ Ψυχή ἐγώ ἀπ´ ἐγώ , » διά ὁ κατ´ αὐτός φονέω φημί . σύ γάρ , φημί , διψάω ὁ ἐγώ αἷμα , ἀλ εὕω οἶδα , ὡς ἄκων ἐγώ οὐδείς κατισχύω ἔτι δέ , ἵνα μή νομίζω τις , ὅτι ὡς ὑπηρέτης καί ὑπουργός ἀποθνήσκω , ὑπό ἄλλος κελεύω , καί ἐκεῖνος ὑπείκω , φημί · ὁ ἐξουσία ὁ θάνατος ὁ ἐγώ αὐτός ἔχω , ὡς δεσπότης ὁ θάνατος . Ζεύς οὗτος ἐν φημί , ὅτι « Ἐξουσία ἔχω τίθημι ὁ Ψυχή ἐγώ , » εἰμί καί ἕκαστος σύ ἐξουσία ἔχω ὁ ψυχή αὐτός τίθημι . ἕκαστος γάρ βούλομαι δυνατός ἑαυτοῦ ἀναιρέω . ἀλ οὖον περί ὁ τοιοῦτος τρόπος φημί ὁ Κύριος , ἀλ ὅτι ἄκων ἐγώ οὐδείς εἄν δύναμαι οὗτος ποιέω · ὅσπερ ἐπί ὁ ἄνθρωπος οὖον γίγνομαι . καί γάρ καί ἄκων ἀναιρέω ὑπό ἄλλος · ὁ δέ Χριστός οὐ ἄν ποτός ἄκων πάσχω · διό ὡς μή ἄλλως θάνατος ὑπόκειμαι , εἰ μή μόνος ἑκών , ἔχω καί ὁ μείζων , ὁ λαμβάνω ὁ ψυχή πάλιν . οὗτος τε ὁ ἐντολή φημί λαμβάνω παρά ὁ πατήρ , ὁ ἀποθνῄσκω ὑπέρ ὁ κόσμος . τοσοῦτος γάρ , φημί , οὐ εἰμί ἀντίθεος , ὥστε καί αὐτός οὗτος ὁ ἀποθνῄσκω παρά ὁ πατήρ ἐντέλλω . εἶπον δέ πρότερος καί ὑψηλός , ὁ « Ἐξουσία ἔχω λαμβάνω ὁ Ψυχή μου,»εσποος γάρ αὐτός ὁ θάνατος οὗτος δείκνυμι , καί ὁ ζωή ἀρχηγός ) πάλιν ὁ ταπεινός τίθημι , ὁ , « ἐντολή οὗτος λαμβάνω παρά ὁ πατήρ ἐγώ . » οὗτος πλέκω θαυμάσιος ἀμφότερος , καί ὁ μή μικρός νομίζω , καί δοῦλος ὁ πατήρ , καί ὁ μή ἀντίθεος , ἀλ ὁμοδύναμος ἅμα καί ὁμόβουλος . αὐτίκα γοῦν οὕτως ὠφελέω ὁ πολύς ὁ ἀκούω διά ὁ τοιοῦτος λέγω , ὥστε καί σχίσμα γίγνομαι . Τινές μέν γάρ , ἐπεί ὁ ῥῆμα δοκέω αἰνιγματώδης αὐτός , δαιμονάω αὐτός δοκέω ἀσύνετος φθέγγομαι · « ὁ δέ γε , » μέτριος συνίημι , « λέγω , φημί , οὗτος