cogPG.PG124 148
καὶ παρακεκινδυνευμένως . Ὅταν μὲν γὰρ ὑγιῶς νοῶμεν , τότε οὐ συντρίβομεν · ὑγιῆ γὰρ φυλάττομεν τὰ θεῖα . Ὃταν δὲ παραβιασώμεθα , καὶ αἱρετικὸν νόημα ὑποδεξώμεθα , συντρίβομεν καὶ κατακλῶμεν τὸ στεῤ ῥὸν καὶ δυσκατέργαστον νόημα . Καίειν οὖν τοιαῦτα χρὴ πυρί , τουτέστι , τῷ Πνεύματι διδόναι τὰ τοιαῦτα δυσνόητα , δι´ οὗ κατεργάζονται καὶ λκπστύνονται , ὡς πάντα ἐρευνῶντος , καὶ τὰ βάθη τοῦ θεοῦ . « Μετὰ ταῦτα ἠρώτησε τὸν Πιλάτον Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας , ὢν μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ , κεκρυμμένος δὲ διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων , ἵνα ἄρῃ τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ · καὶ ἐπέτρεψεν ὁ Πιλάτος . ἦλθεν οὖν καὶ ἧρε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ . ἦλθε δὲ καὶ Νικόημος , ὁ ἐλθὼν πρὸς τὸν Ἰησοῦν νυκτὸς τὸ πρῶτον , φέρων μίγμα σμύρνης καὶ ἀλόης ὡσεὶ λίτρας ἑκατόν Ἔλαβον οὖν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ , καὶ ἔδησαν αὐτὸ ἐν ὁθονίοις μετὰ τῶν ἀρωμάτων , καθὼς ἔθος ἐστὶ τοῖς Ἰουδαίοις ἐνταφιάζειν . Ἥν δὲ ἐν τῷ τόπῳ , ὅτου ἐσταυρώθη , κῆπος , καὶ ἐν τῷ κήπῳ μνημεῖον καινὸν , ἐν ᾧ οὐδέπω οὐδεὶς ἐτέθη . Ἐκεῖ οὖν διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν Ἰουδαίων , ὅτι ἐγγὺς ἦν τὸ μνημεῖον , ἔθηκαν τὸν Ἰησοῦν . » Τίνος ἕνεκεν οὐχ εἶς τῶν δώπεκα προσῆλθε τῶ Πιλάτῳ , ἀλλ´ ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα ἴσως ὢν ὁ Ἰωσὴφ , τολμᾷ τοιοῦτον · Εἰ γὰρ δ ὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων εἴποι τις κεκρύφθαι τοὺς μαθητὰς . καὶ οὐτος τῷ αὐτῷ κατείχετο φόβῳ . Ἔστιν οὖν εἰπεῖν , ὅτι σφόδρα ἐπίσημος ἦν , καὶ τῷ Πιλάτῳ γνώριμος διὰ τὸ Κνδοξον . Ὅθεν καὶ νομίσας σβεσθῆναι τὴν ὁργὴν , ὡς ἤδη ἐσταυρωμένου τοῦ ἐναντίου αὐτοῖς , μετὰ ἀξείας πρόσεισι , καὶ πολυτελῆ ποιεῖται τὴν ταφὴν σὺν τῷ Νικοδήμῳ , οὐδὲν Κμὲν θεῖον περὶ αὐτοῦ φανταζόμενοι ἀμφότεροι , ἀλλ´ ὧς περὶ ἀνθρώπου ψιλοῦ διακείμενοι , ἐπεὶ καὶ τοιαῦτα φέρουσιν ἀρώματα , ἃ μάλιστα τὸ σῶμα πέφυκεν ἐπιπολὺ διατηρεῖν , καὶ μὴ συγχωρεῖν ταχέως ἐνδιδόναι τῇ φθορᾷ · ὅπερ ἐδείκνυ αὐτοὺς οὐδὲν μέγα φανταζομένους περὶ αὐτοῦ . Πλὴν ὅμως τὴν φιλοστοινίαν ἐνδείκνυνται · οὐ γὰρ ὡς κατάδικον ἐνταφιάζουσιν , ἀλλὰ πολυτελῶς , ὡς ἔθος τοῖς Ἰουδαίοις . Ἐπεὶ ἄὲ ὑπὸ τοῦ καιροῦ συνείχοντοἐννάτης μὲν γὰρ ὥρας ἐγεγόνει ἡ τελευτή · εἰτα ἐν τῷ μεταξὺ τω Πιλάτῳ προσιόντων , καὶ καθελόντων τὸ σῶμα , εἰκὸς ἦν ἑσπέραν καταλαβέσθαι , ἐν ᾗ θέμις οὐκ ἦν ἐργάσασθαι μνημεῖον ) , τιθέασιν αὐτὸν εἰς τὸ πλησίον μνημεῖον . « Ἢν γὰρ ἐν τῷ τόπῳ , ὅπου ἐσταυρώθη , κῆπος , καὶ ἐν τῷ κήπῳ μνημεῖον καινόν · λκονομεῖται δὲ πλησίον εἶναι τὸ μνημεῖον , ὥστε καὶ τρὺς μαθητὰς δύνασθαι παραγενέσθαι , καὶ θεατὰς καὶ μάρτυρας τῶν γινομένων εἶναι , ἀλλὰ καὶ στρατιώτας ἀποσταλῆναι εἰς φυλακὴν , καὶ μὴ σχεῖν χώραν τὸν περὶ τῆς κλοπῆς λόγον . Ἄπαντα οὐκ ἂν οὕτω προέβησαν , εἰ πόῤῥω ἐτέθαπτο . « Καινὸν δὲ τὸ μνημεῖον , ἐν ᾧ οὐδέπω οὐδεὶς ἐτέθη , » ἵνα μὴ συκοφαντηθῇ ἡ ἀνάστασις , ὡς ἄλλου ἀναστάντος , καὶ οὐχὶ τοῦ Ἀησοῦ . Καὶ ἄλλως δέ · « Καινὸν τὸ μνημεῖον , » συμβολικῶς τούτου δηλουμένου ,
Lemmas: καί παρακεκινδυνευμένως . ὅταν μέν γάρ ὑγιής νοέω , τότε οὖον συντρίβω · ὑγιής γάρ φυλάσσω ὁ θεῖον . ὅταν δέ παραβιάζομαι , καί αἱρετικός νόημα ὑποδείκνυμι , συντρίβω καί κατακλάω ὁ στερέω ἀντίμοιρος καί δυσκατέργαστος νόημα . καίω οὖν τοιοῦτος χρή πῦρ , τουτέστι , ὁ πνεῦμα δίδωμι ὁ τοιοῦτος δυσνόητος , δις ὅς κατεργάζομαι καί κλέπτω , ὡς πᾶς ἐρευνάω , καί ὁ βάθος ὁ θεός . « μετά οὗτος ἐρωτάω ὁ Πιλᾶτος Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἁριμαθαία , εἰμί μαθητής ὁ Ἰησοῦς , κρύπτω δέ διά ὁ φόβος ὁ Ἰουδαῖος , ἵνα ἀείρω ὁ σῶμα ὁ Ἰησοῦς · καί ἐπιτρέπω ὁ Πιλάτος . ἔρχομαι οὖν καί ἀείρω ὁ σῶμα ὁ Ἰησοῦς . ἔρχομαι δέ καί Νικόημος , ὁ ἔρχομαι πρός ὁ Ἰησοῦς νύξ ὁ πρῶτος , φέρω μίγμα Σμύρνα καί ἀλόη ὡσεί λίτρα ἑκατόν λαμβάνω οὖν ὁ σῶμα ὁ Ἰησοῦς , καί δήω αὐτός ἐν ὀθόνιον μετά ὁ ἄρωμα , καθώς ἔθος εἰμί ὁ Ἰουδαῖος ἐνταφιάζω . ὅς δέ ἐν ὁ τόπος , ὅστις σταυρόω , κῆπος , καί ἐν ὁ κῆπος μνημεῖον καινός , ἐν ὅς οὐδέπω οὐδείς τίθημι . ἐκεῖ οὖν διά ὁ παρασκευή ὁ Ἰουδαῖος , ὅτι ἐγγύς εἰμί ὁ μνημεῖον , τίθημι ὁ Ἰησοῦς . » τίς ἕνεκα οὐ εἰμί ὁ δίδωμι προσέρχομαι ὁ Πιλᾶτος , ἀλ ἐκ ὁ ἑβδομήκοντα ἴσως εἰμί ὁ Ἰωσήφ , τολμάω τοιοῦτος · εἰμί γάρ δ ά ὁ φόβος ὁ Ἰουδαῖος εἶπον τις κρύπτω ὁ μαθητής . καί οὐτος ὁ αὐτός κατέχω φόβος . ἔρτις οὖν εἶπον , ὅτι σφόδρα ἐπίσημος εἰμί , καί ὁ Πιλᾶτος γνώριμος διά ὁ Κνδοξον . ὅθεν καί νομίζω σβέννυμι ὁ ὀργή , ὡς ἤδη σταυρόω ὁ ἐναντίος αὐτός , μετά ἄγω πρόσειμι , καί πολυτελής ποιέω ὁ ταφή σύν ὁ Νικόδημος , οὐδείς ΚΜΕ θέω περί αὐτός φαντάζω ἀμφότερος , ἀλ ὅς περί ἄνθρωπος ψιλός διάκειμαι , ἐπεί καί τοιοῦτος φέρω ἄρωμα , ὁ μάλιστα ὁ σῶμα φύω ἐπιπολύ διατηρέω , καί μή συγχωρέω ταχέως ἐνδίδωμι ὁ φθορά · ὅσπερ δείκνυμι αὐτός οὐδείς μέγας φαντάζω περί αὐτός . πλήν ὅμως ὁ φιλοστοινίαν ἐνδείκνυμι · οὖον γάρ ὡς κατάδικος ἐνταφιάζω , ἀλλά πολυτελής , ὡς ἔθος ὁ Ἰουδαῖος . ἐπεί ἀεί ὑπό ὁ καιρός συλλέγω μέν γάρ ὥρα γίγνομαι ὁ τελευτή · εἶτα ἐν ὁ μεταξύ ὁ Πιλᾶτος πρόσειμι , καί καθαιρέω ὁ σῶμα , εἰκός εἰμί ἑσπέρα καταλαμβάνω , ἐν ὅς θέμις οὐ εἰμί ἐργάζομαι μνημεῖον ) , τίθημι αὐτός εἰς ὁ πλησίος μνημεῖον . « ἤν γάρ ἐν ὁ τόπος , ὅπου σταυρόω , κῆπος , καί ἐν ὁ κῆπος μνημεῖον καινός · λκονομειος δέ πλησίος εἰμί ὁ μνημεῖον , ὥστε καί τρύω μαθητής δύναμαι παραγίγνομαι , καί θεατής καί μάρτυς ὁ γίγνομαι εἰμί , ἀλλά καί στρατιώτης ἀποστέλλω εἰς φυλακή , καί μή ἔχω χώρα ὁ περί ὁ κλοπή λόγος . ἅπας οὐ εἄν οὗτος προβαίνω , εἰμί πόρρω θάπτω . « καινόν δέ ὁ μνημεῖον , ἐν ὅς οὐδέπω οὐδείς τίθημι , » ἵνα μή συκοφαντέω ὁ ἀνάστασις , ὡς ἄλλος ἀνίστημι , καί οὐ ὁ Ἀησοῦς . καί ἄλλως δέ · « καινόν ὁ μνημεῖον , » συμβολικός οὗτος δηλόω ,