cogPG.PG124 196
Καὶ μὴν , φησὶ , διότι οε κολάζει , δι´ αὐτὸ Κτοῦτο οὐκ εἶ αὐτῷ τῆς νίκης αἴτιος · ἀδικία γὰρ τὸ τὸν αἴτιον τῆς νίκης παρὰ τοῦ νικῶντος κολά εσθαι . Ἀλλὰ μὴν ὁ Θεὸς οὐκ ἄδικος · ἐπεὶ πῶς κρινεῖ τὸν κόσμον , ἐάν αὐτὸς ἀδικῇ ; Λοιπὸν οὗν , ἐπεὶ καὶ κολάζει σε , καὶ οὐκ ἔστιν ἄδικος · οὐκ ἄρα σὺ αὐτῶ τῆς νίκης αἴ τιος γέγονας διὰ τοῦ ἡμαρτηκέναι · ἐνῆν γὰρ καὶ ἄλλως νικᾷν , κἂν μὴ σὺ ὀφθῇς κακός , Τὸ δὲ , « Κατὰ ἀνθρωπον λέγω , » τοιοῦτον ἔχει νοῦν · Ἐγὼ μὲν , φησὶ , τοιαῦτα ἀπολογοῦμαι ὑπὲρ τοῦ θεοῦ , κατὰ ἀνθρώπινον λογισμὸν , τουτέστιν , ὡς ἔνι ἂυνατὸν ἀνθ ρώπῳ λογίζεσθαι δικαιολόγῳ , Ἐπεὶ ὅσα ποιεῖ ὁ Θεὸς , ἔχει τινὰς ἀποῤῥήτους λόγους , καὶ ὑπὲρ τοὺς ἅνθρωπίνους λογισμούς ἐστι , μὴ δεόμενα τῆς παρ´ ἡμῶν ἀπολογίας . μαουμηυρ αρίὶ ΟοΩΦ , ΟΩΗΩΙΙΑΑ ΟδοΙαΣ ΓΙῖΟΦΦ ΛαΡΡΩΙ , ἅ ΙλΠΑΙΑε ὀΟμῖΙΑίΙΟΙΦε ΙρραΒἰ , ἰνοφίΓαῃΟΡ είεηεῖοε ιοΙ ἰίμεηΙ . « Εἰ γὰρ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ἐμῷ ψεύσματι ἐτερίσσευσεν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ , τί ἔτι κἀγὼ ὡς ἀμαρτωλὸς κρίνομαι ; καὶ μὴ , καθὼς βλασφημούμεθα , καὶ καθώς φασί τινες ἡμᾶς λέγειν , ὅτι Ποιήσωμεν τὰ κακὰ , ἵνα ἔλθῃ τὰ ἀγαθαὶ ; ὧν τὸ κρῖμα ἱνδικόν ἐστι . » Καὶ πάλιν τὸ αὐτὸ ἐπαναλαμβάνει . διὰ τὸ σαφέστερον αὐτὸ ποιῆσαι . Εἰ γὰρ ὁ Θεὸς δίκαιος ἐφάνη καὶ ἀληθὴς , ἐξ ὢν ἐγὼ παρηνόμησα , λοιπὸν τί κρίνομαι , εἰς δόξαν Θεοῦ συντελέσας ; Οὐ γὰρ ἄξιός εἰμι κατακρίσεως , ἀλλὰ στεφάνων μᾶλλον Ε δὲ τοῦτο ἀληθὲς , ἄρα καὶ ὃ λέγουσιν οἱ Ἕλληνες περὶ ἡμῶν , ἀληθὲς ἔσται . Καὶ γὰρ οἱ Ἔλληνες ἀκούααντες τοῦ Παύλου λέγοντος , ἅτι « Ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἀμαρτία , ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις , » ἐκωμῴἀουν τοῦτο , καὶ ἔλεγον , ὅτι οἱ Χριστιανοὶ λέγουσι · « Ποιήσωμεν τὰ κακὰ , ἵνα ἔλθη τὰ ἀγαθὰ , » καὶ ἁμάρτωμεν πολλὰ , ἵνα πλεονάσῃ ἡ χάρις . Τοῦτο οὖν ὃ ἔλεγον οἱ Ἕλληνες , βλασφημοῦντες καὶ διασύροντες ἡμᾶς , συμβαίνει καὶ νῦν , ἐὰν δεξώμεθα ὅτι ὁ Θεὸς φαίνεται ἀγαθὸς ἐκ τῆς ἐμῆς κακίας καὶ ἀγνωμοσύνης . Ἀλλὰ μὴν τοῦτο οὐκ ἔστιν · Ἐλλήνων γὰρ τῶν ἀεὶ ψευδομένων ἐστὶν ὁ λόγος . « Ὧν τὸ κατάκριμα ἰ ἔνδικόν ἐστι · » τουτέστιν , οἵτινες δικαίως κολασθήσονται . Οὐκ ἄρα οὐδὲ ἐγὼ αἴτιος γίγνομαι τῷ Θεῷ δικαιώσεως , ἐκ τοῦ ἀμαρτάνειν . Κρίνομαι γὰρ ὡς ἀμαρτωλός · οὐκ ἂν δὲ ἐκρινόμην , εἰ πρὸς δόξαν Κτοῦ Θεοῦ ἡμάρτανον . « Τί οὖν ; προεχόμεθα ; Οὐ πάντως · προητιασάμεθα γὰρ Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας πάντας ὑφ´ ἀμαρτίαν εἶναι · καθὼς γέγραπται ὅτι Οὐκ ἔστι δίκαιος οὐδὲ εἶς · οὐκ ἔστιν ὁ συνιὼν οὐκ ἔστιν ἐ ἐν ζητῶν τὸν Θεόν . Πάντες ἐξέκλιναν , ἅμα ἠχρειώθησαν · αὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα , οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός . Τάφος ἀνεωγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν · ταῖς γλώσσαις αὐσῶν ἐδολιοῦσαν · ἰὸς ἀσπίδων ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν · ὧν τὸ στόμα ἀρᾶς καὶ πικρίας γέμει · ὀξεῖς οἶ πόδες αὐτῶν ἐκχέαι αἷμα . Σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία
Lemmas: καί μήv , φημί , διότι οεʹ κολάζω , δις αὐτός Κτοῦτο οὐ εἰμί αὐτός ὁ Νίκη αἴτιος · ἀδικία γάρ ὁ ὁ αἴτιος ὁ Νίκη παρά ὁ Νίκη Κολά ἵημι . ἀλλά μήv ὁ θεός οὐ ἄδικος · ἐπεί πῶς κρίνω ὁ κόσμος , ἐάν αὐτός ἀδικέω ; λοιπός ἐν , ἐπεί καί κολάζω σύ , καί οὐ εἰμί ἄδικος · οὐ ἄρα σύ αὐτός ὁ Νίκη ἀεί σός γίγνομαι διά ὁ ἁμαρτάνω · ἐν-εἰμί γάρ καί ἄλλως νικάω , κἀν μή σύ ὁράω κακός , ὁ δέ , « κατά ἄνθρωπος λέγω , » τοιοῦτος ἔχω νόος · ἐγώ μέν , φημί , τοιοῦτος ἀπολογέομαι ὑπέρ ὁ θεός , κατά ἀνθρώπινος λογισμός , τουτέστιν , ὡς ἐν αυναω ἀντί ῥῶπος λογίζομαι δικαιολόγος , ἐπεί ὅσος ποιέω ὁ θεός , ἔχω τις ἀπόρρητος λόγος , καί ὑπέρ ὁ ἀνθρώπινος λογισμός εἰμί , μή δήω ὁ παρ´ ἐγώ ἀπολογία . μαουμηυρ ἀρίς Ω , ΑΩ οδοια Ι Ρα , ὅς ΙλΠΑΙΑε οομιιαιιοιφω ΙρραΒἰ , ἰνοφίΓαῃΟΡ εἶμι ἔρχομαι ἰίμεηΙ . « εἰμί γάρ ὁ ἀλήθεια ὁ Θεός ἐν ὁ ἐμός ψεῦσμα ἐτερίσσευσεν εἰς ὁ δόξα αὐτός , τίς ἔτι ἐγώ ὡς ἁμαρτωλός κρίνω ; καί μή , καθώς βλασφημέω , καί καθώς φημί τις ἐγώ λέγω , ὅτι ποιέω ὁ κακός , ἵνα ἔρχομαι ὁ ἀγαθός ; ὅς ὁ κρίμα Ἰνδικός εἰμί . » καί πάλιν ὁ αὐτός ἐπαναλαμβάνω . διά ὁ σαφής αὐτός ποιέω . εἰμί γάρ ὁ θεός δίκαιος φαίνω καί ἀληθής , ἐκ εἰμί ἐγώ παρανομέω , λοιπός τίς κρίνω , εἰς δόξα Θεός συντελέω ; οὖον γάρ ἄξιος εἰμί κατάκρισις , ἀλλά στέφανος μᾶλλον Ε δέ οὗτος ἀληθής , ἄρα καί ὅς λέγω ὁ Ἕλλην περί ἐγώ , ἀληθής εἰμί . καί γάρ ὁ Ἔλληνες ἀκούω ὁ Παῦλος λέγω , ἵσμα « ὅπου πλεονάζω ὁ ἁμαρτία , ὑπερπερισσεύω ὁ χάρις , » ἐκωμῴἀουν οὗτος , καί λέγω , ὅτι ὁ Χριστιανός λέγω · « ποιέω ὁ κακός , ἵνα πίλσκω ὁ ἀγαθός , » καί ἁμαρτάνω πολύς , ἵνα πλεονάζω ὁ χάρις . οὗτος οὖν ὅς λέγω ὁ Ἕλλην , βλασφημέω καί διασύρω ἐγώ , συμβαίνω καί νῦν , ἐάν δέχομαι ὅτι ὁ θεός φαίνω ἀγαθός ἐκ ὁ ἐμός κακία καί ἀγνωμοσύνη . ἀλλά μήv οὗτος οὐ εἰμί · Ἕλλην γάρ ὁ ἀεί ψεύδω εἰμί ὁ λόγος . « ὅς ὁ κατάκριμα εἷς ἔνδικος εἰμί · » τουτέστιν , ὅστις δικαίως κολάζω . οὐ ἄρα οὐδέ ἐγώ αἴτιος γίγνομαι ὁ Θεός δικαίωσις , ἐκ ὁ ἁμαρτάνω . κρίνω γάρ ὡς ἁμαρτωλός · οὐ εἄν δέ κρίνω , εἰμί πρός δόξα κτέω Θεός ἁμαρτάνω . « τις οὖν ; προέχω ; οὖον πάντως · προαιτιάομαι γάρ Ἰουδαῖος τε καί Ἕλλην πᾶς ὑφ´ ἁμαρτία εἰμί · καθώς γράφω ὅτι οὐ εἰμί δίκαιος οὐδέ εἰμί · οὐ εἰμί ὁ σύνειμι1 οὐ εἰμί εἰ ἐν ζητέω ὁ Θεός . πάνετες ἐκκλίνω , ἅμα ἀχρειόω · αὐκ εἰμί ποιέω χρηστότης , οὐ εἰμί ἠώς εἷς . Τάφος ἀνοίγω ὁ λάρυγξ αὐτός · ὁ γλῶσσα ἰαύω δολιόω · ἰός ἀσπίς ὑπό ὁ χεῖλος αὐτός · ὅς ὁ στόμα ἀρά καί πικρία γέμω · ὀξύς οἶς πούς αὐτός ἐκχέω αἷμα . σύντριμμα καί ταλαιπωρία