cogPG.PG124 16
Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς · Ὅταν ὑψώσητε τὸν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου , τότε γνώσεσθε , ὅτι ἐγώ εἰμι , καὶ ἀπ´ ἐμαυτοῦ ποιῶ οὐδὲν , ἀλλὰ καθὼς ἐδίδαξέ με ῥ Πατήρ μου , ταῦτα λαλῶ , καὶ ὁ πέμψας με , μετ´ ἐμοῦ ἐστιν . Οὐκ ἀφῆκέ με μόνον ὁ Πατὴρ , ὅτι ἐγὼ τὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῶ πάντοτε . » Ἐπειδὴ πολλὰ σημεῖα ποιήσας οὐκ ἐπεσπάσατο τούτους , περὶ τοῦ σταυροῦ αὐτοῖς διαλέγεται . Ὑμεῖς μὲν γὰρ , φησί , τότε δόξετε ἐν παντελεῖ ἀμεριμνίᾳ εἶναι , καὶ ἀπαλλαγῆναί μου , ὅτε δηλαδή με σταυρώσετε . Ἐγὼ δὲ λέγω , ὅτι « γνώσεσθε , ὅτι ἐγὼ εἰμι · » τουτέστιν , ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ , ὁ τὰ πάντα φέρων καὶ Κγων , καὶ ὅτι οὐκ ἐναντίος εἰμὶ τῷ Πατρὶ , οὐδὲ ἀπ´ κεχωρισμένον τοῦ Πατρικοῦ . Πῶς δὲ ἔμελλον γνῶναι αὐτὸν ἐν τῷ σταυρῷ ; Ἀπὸ τῶν σημείων τῶν τηνικαῦτα . ἀπὸ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἁλώσεως , Ταῦτα γὰρ πάντα ἱκανὰ ἦν ἐμφῆναι τὴν ἰσχὺν αὐτοῦ . Ἀμφότερατοίνυν γνώσεσθε , καὶ τὴν ἰσχὺν τὴν ἐμὴν , ἦταν σταυρῶσητέ με , καὶ τὴν ὁμόνοιαν τὴν πρὸς τὸν Πατέρα . Οὐ γὰρ ἂν ὁ Πατήρ ἢ ἐξεδίκησέ με , παραδοὺς τὴν πόλιν ὑμῶν τοῖς Ῥωμαίοις , ἢ σημεῖα ἐν τῳ σταυρῷ ἐπετέλει , εἰ μὴ Υἱὸς ἤμην αὐτοῦ , καὶ ὁμογνώμων , ἀλλ´ οὐκ ἀντίθεος . Τότε οὐν εἴσεσθε , ὅτι ὅσα διδάσκω καὶ λέγω , ἀπ´ ἐκείνου εἰσί , θεῖα κάντως καὶ Θεοῦ ῥήματα , καὶ οὐκ ἐμὰ , ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με . Εἶτα ἵνα μὴ νομίσωσιν , ὅτι τὸ πεμφθῆναι καὶ ἀποσταλῆναι ὕφεσιν δηλοῖ , φησίν , ὅτι « Ὁ Πατήρ μου μετ´ ἐμοῦ ἐστιν . » Εἰ γὰρ καὶ ἀπέστειλέ με ὡς ἄνθρωπον , ἀλλ´ οὖν οὐκ ἐχωρίσθην αὐτοῦ , ἀλλὰ μετ´ ἐμοῦ ἐστιν , ὡς Θεὸς Θεῷ συνών . Ἐπὶ τὸ ταπεινότερον δὲ πάλιν τὸν λόγον κατάγων , φησὶ , « Καὶ οὐκ ἀφῆκέ μεμόνον , ὅτι ἐγὼ τὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῶ . » Διὰ τοὺς Ἰουδαίους δὲ ταῦτα τὰ ταπεινὰ φθέγγεται . Ἐπεὶ γὰρ ἔλεγον ἐκεῖνοι , ὅτι « Οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Θεοῦ , ὅτι τὸ Σάββατον οὐ τηρεῖ · » φησίν · Ὁτι τὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῶ . » Ὥστε κἂν τὸ Σάββατον λύω , ἀρεστὸν αὐτῷ τοῦτο Ἐκ τούτων δὲ τῶν ταπεινῶν ῥημάτων αὐτὸς μὲν οὐδὲν ἐλυμαίνετο τῇ οἰκεῖα δόξῃ τοῖ - δὲ ἀκούουσιν ὠφέλειαν ἐποίει , μᾶλλον δὲ καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ συνίστα διὰ τούτου . Οἱ γὰρ ἀκούσντες αὐτοῦ πάντα εἰς τὸν Πατέρα ἀναφέροντος , μᾶλλον αὐτῷ προσετίθεντο , καὶ ἐπίστευον εἰς αὐτόν · ὥστε τὰ ταπεινὰ μᾶλλον ὕψουν αὐτόν . Ὁρᾷς τὰ κατορβώματα τῆς μακαρίας ταπιινώσεως ; Ὅτι δὲ ταῦτα οὕτως ἔχει , ἄκουε τῶν ἐφεξῆς , « Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος , πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν . Ἔλεγεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους · Ἔὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ , ἀληθῶς μαθηταί μου ἐστέ , καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν , καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς . » Ὅπερ εἶπον , ὅτι διὰ τῶν ταπεινοτέρων ῥημάτων μᾶλλον ὑπήγοντο οἱ ἀκροαταί , τοῦτο καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς ἐπισημαίνεται . « Ταῦτα γὰρ , φησὶν , αὐτοῦ λαλοῦντος , πολλοὶ ἐπίστευσαν · » ταῦτα τὰ ταπεινὰ . ῥήματα , καὶ ἀνάξια δῆθεν τῆς δόξης αὐτοῦ . Ὥστε οιτκοῆ ὄταν ἀκούῃς αὐτοῦ μικρά τινα καὶ εὐτελῆ περὶ ἐαυτοῦ λέγοντος , μὴ θορυβοῦ . Διὰ γὰρ τοὺς ἀκροατὰς ταῦτα φθέγγεται , μὴ δυναμένους ὑψηλότερόν
Lemmas: εἶπον οὖν αὐτός ὁ Ἰησοῦς · ὅταν ὑψόω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , τότε γιγνώσκω , ὅτι ἐγώ εἰμί , καί ἀπ´ ἐμαυτοῦ ποιέω οὐδείς , ἀλλά καθώς διδάσκω ἐγώ Ῥ Πατήρ ἐγώ , οὗτος λαλέω , καί ὁ πέμπω ἐγώ , μετέ ἐγώ εἰμί . οὐ ἀφίημι ἐγώ μόνος ὁ πατήρ , ὅτι ἐγώ ὁ ἀρεστός αὐτός ποιέω πάντοτε . » ἐπεί πολύς σημεῖον ποιέω οὐ ἐπισπάω οὗτος , περί ὁ σταυρός αὐτός διαλέγω . σύ μέν γάρ , φημί , τότε δοκέω ἐν παντελής ἀμεριμνία εἰμί , καί ἀπαλλάσσω ἐγώ , ὅτε δηλαδή ἐγώ σταυρόω . ἐγώ δέ λέγω , ὅτι « γιγνώσκω , ὅτι ἐγώ εἰμί · » τουτέστιν , ὁ Χριστός ὁ υἱός ὁ Θεός , ὁ ὁ πᾶς φέρω καί Κγων , καί ὅτι οὐ ἐναντίος εἰμί ὁ πατήρ , οὐδέ ἀπ´ χωρίζω ὁ πατρικός . Πῶς δέ μέλλω γιγνώσκω αὐτός ἐν ὁ σταυρός ; ἀπό ὁ σημεῖον ὁ τηνικαῦτα . ἀπό ὁ ἀνάστασις καί ὁ ἅλωσις , οὗτος γάρ πᾶς ἱκανός εἰμί ἐμφαίνω ὁ ἰσχύς αὐτός . Ἀμφότερατοίνυν γιγνώσκω , καί ὁ ἰσχύς ὁ ἐμός , εἶμαι σταυρόω ἐγώ , καί ὁ ὁμόνοια ὁ πρός ὁ πατήρ . οὖον γάρ εἄν ὁ Πατήρ ἢ ἐκδικέω ἐγώ , παραδίδωμι ὁ πόλις σύ ὁ Ῥωμαῖος , ἢ σημεῖον ἐν ὁ σταυρός ἐπιτελέω , εἰμί μή υἱός εἰμί αὐτός , καί ὁμογνώμων , ἀλ οὐ ἀντίθεος . τότε ὀν εἶμι , ὅτι ὅσος διδάσκω καί λέγω , ἀπ´ ἐκεῖνος εἰμί , θεῖον κάντος καί Θεός ῥῆμα , καί οὐ ἐμός , ἀλλά ὁ πέμπω ἐγώ . εἶτα ἵνα μή νομίζω , ὅτι ὁ πέμπω καί ἀποστέλλω ὕφεσις δηλόω , φημί , ὅτι « ὁ Πατήρ ἐγώ μετέ ἐγώ εἰμί . » εἰμί γάρ καί ἀποστέλλω ἐγώ ὡς ἄνθρωπος , ἀλ οὖν οὐ χωρίζω αὐτός , ἀλλά μετέ ἐγώ εἰμί , ὡς θεός Θεός σύνειμι . ἐπί ὁ ταπεινός δέ πάλιν ὁ λόγος κατάγω , φημί , « καί οὐ ἀφίημι μόνος , ὅτι ἐγώ ὁ ἀρεστός αὐτός ποιέω . » Ζεύς ὁ Ἰουδαῖος δέ οὗτος ὁ ταπεινός φθέγγομαι . ἐπεί γάρ λέγω ἐκεῖνος , ὅτι « οὐ εἰμί ἐκ ὁ Θεός , ὅτι ὁ σάββατον οὖον τηρέω · » φημί · ὅτι ὁ ἀρεστός αὐτός ποιέω . » ὥστε κἀν ὁ σάββατον λύω , ἀρεστός αὐτός οὗτος ἐκ οὗτος δέ ὁ ταπεινός ῥῆμα αὐτός μέν οὐδείς λυμαίνομαι ὁ οἰκεῖος δόξα τοῖ - δέ ἀκούω ὠφέλεια ποιέω , μᾶλλον δέ καί ὁ δόξα αὐτός συνίστημι διά οὗτος . ὁ γάρ ἀκούω αὐτός πᾶς εἰς ὁ πατήρ ἀναφέρω , μᾶλλον αὐτός προστίθημι , καί πιστεύω εἰς αὐτός · ὥστε ὁ ταπεινός μᾶλλον ὑψόω αὐτός . ὁράω ὁ κατορβώματα ὁ μακάριος ταπιινωση ; ὅτι2 δέ οὗτος οὕτως ἔχω , ἀκούω ὁ ἐφεξῆς , « οὗτος αὐτός λαλέω , πολύς πιστεύω εἰς αὐτός . λέγω οὖν ὁ Ἰησοῦς πρός ὁ πιστεύω αὐτός Ἰουδαῖος · ἔαν σύ μένω ἐν ὁ λόγος ὁ ἐμός , ἀληθής μαθητής ἐγώ εἰμί , καί γιγνώσκω ὁ ἀλήθεια , καί ὁ ἀλήθεια ἐλευθερόω σύ . » ὅπερ εἶπον , ὅτι διά ὁ ταπεινός ῥῆμα μᾶλλον ὑπάγω ὁ ἀκροατής , οὗτος καί ὁ εὐαγγελιστής ἐπισημαίνω . « οὗτος γάρ , φημί , αὐτός λαλέω , πολύς πιστεύω · » οὗτος ὁ ταπεινός . ῥῆμα , καί ἀνάξιος δῆθεν ὁ δόξα αὐτός . ὥστε οιτκοῆ ὅταν ἀκούω αὐτός μικρός τις καί εὐτελής περί ἑαυτοῦ λέγω , μή θόρυβος . Ζεύς γάρ ὁ ἀκροατής οὗτος φθέγγομαι , μή δύναμαι ὑψηλός