cogPG.PG124 182
Ἐ ἀλήθεια , ἤτοι ἡ περὶ Θεοῦ γνῶσις , τοῖς ἀνθρώς τοις ἐνετέθη ἐξ ἀρχῆς . Ταύτην τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν γνῶσιν οἱ Ἕλληνες ἐν ἀδικίᾳ κατέσχον , τουτέστιν , δίκησαν τὸ ὅσον ἐπὶ´ αὐτοῖς , εἰδώλοις περιθέντες τὴν δόζαν τοῦ Θεοῦ . Ὥσπερ καὶ ὁ χρήματα λαβὼν , ὥστε εἰς τὴν τοῦ βασιλέως δόξαν ἀναλῶσαι , ἂν εἰς λῃστὰς δαπανήσῃ ταῦτα καὶ πόρνας , λεχθείη ἄν ἀδικῆσαι τὴν τοῦ βασιλέως δόξαν . Καὶ οἱ Ἕλληνες οὐν ἐν ἀδικία κατέσχον , τουτέστι , κατεκάλυψαν , καὶ ἐσκότισαν ἀδίκως τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν γνῶ . σιν , οὐκ εἰς τὸ προσῆκον αὐτῇ χρησάμενοι . « Διότι τὸ γνωστὸν τοῦ Θεοῦ φανερόν ἑστιν ἐν αὐτοῖς · ὁ γὰρ Θεὸς αὐτοῖς ἐφανέρωσε . Τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ , ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται , ἢ τε ἀίδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης . εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους · διότι γνόντες τὸν Θεὸν , οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν , ἢ εὐχαρίστησαν . · » Εἶπεν ἄνω , ὅτι τὴν τοῦ Θεοῦ γνῶσιν ἠδίκησαν οἱ Ἕλληνες , κακῶς αὐτῇ χρησάμενοι . Πόθεν οὖν δῆλον , ὅτι γνῶσιν εἶχον , νῦν φησιν · « Ὅτι τὸ γνωστὸν τοῦ Θεοῦ φανερόν ἐστιν ἐν αὐτοῖς . » Εἶτα καὶ τοῦτο κατα σκευάζει , λέγων , ὅτι Ἀπὸ τῆς εὐταξίας τῶν κτισμάτων κηρύττεται ὁ Δημιουργός · ὡς καὶ ὁ Δαυΐδ λέγει · « οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ . » Τὸ γνωστὸν Κὲ τοῦ Θεοῦ τί ἐστιν , οὕτως ἂν μάθοις · Τοῦ Θεοῦ , τὸ μέν ἐστιν ἄγνωστον , οἷον ἡ οὐσία αὐτοῦ · τὸ δὲ γνωστὸν , οἷον πάντα τὰ περὶ τὴν οὐσίαν , τουτέστιν , ἡ ἀγαθότης , ἡ σοφία , ἡ δύναμις , ἡ θειότης , ἤτοι μεγαλειότης · ἃ καὶ ἀόρατα αὐτοῦ ὁ Παῦλος λέγει , νοούμενα μὲν τοῖς ποιήμασι . Τοῖς οὖν Ἕλλησιν ἔδειξε τὸ γνωστὸν αὐτοῦ πᾶν , ἤγουν τὰ περὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ πάντα , ἃ ὀφθαλμοῖς μὲν αἰσθητοῖς ἀόρατά εἰσίν , νῷ δὲ καταληπτὰ , διὰ τῆς ἐν τοῖς ποιήμασιν εὐταξίας . Τινὲς δὲ ἀόρατα , τοὺς ἀγγέλους φασίν · οὐκ εὐστόχως , οἷμαι . Εἶπε δέ τις τῶν Πατέρων , ἀΐδιον δύναμιν , τὸν Υἱόν · θειότητα δὲ , τὸ Πνεῦμα . « Εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους . » Τοῦτο ἐξ ἀποτελέσματος γέγονεν . Οὐ γμρ διὰ τοῦτο ταῦστα πε ποίηκεν ὀ Θεὸς , ἵνα ἐκεῖνοι ὧσιν ἀναπολόγητοι , ἀλλ´ ἐξ ἀποτελέσματος συνέβη τοῦτο . Πρόσεχε γοῦν τῷ τοιούτῳ ἰδιώματι τῆς Γραφῆς , καὶ οὐ προσκόψεις · πολλὰ γὰρ τοιαῦτα πανταχοῦ λέγονται . ἃ δεῖ λύειν οὖτως , ὡς ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος αἰτιολογούμεναν οἷον λέγει Δαυΐδ · « Ὅτι τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα , ὅπως ἂν σὺ δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου , καὶ νικήσης . » Καὶ φαίνεται ἄτοπον , ἀλλ´ οὐκ ἔστι ησι γὰρ , ὅτι Εὐεργετηθεὶς παρὰ σοῦ , Κύριε , ὑπὲρ τλσαν ἐλπίδα , ἥμαρτόν σοι , καὶ ἐκ τούτου συμβαίνει ἃ δικαιολογούμενον πρός με , νικᾷν . Ἑξ ἀποτελέσματος
Lemmas: εἰ ἀλήθεια , ἤτοι ὁ περί Θεός γνῶσις , ὁ ἀνθρώς ὁ ἐντίθημι ἐκ ἀρχή . οὗτος ὁ ἀλήθεια καί ὁ γνῶσις ὁ Ἕλλην ἐν ἀδικία κατέχω , τουτέστιν , δικάζω ὁ ὅσος ἐπί αὐτός , εἴδωλον περιτίθημι ὁ δόζαν ὁ Θεός . ὥσπερ καί ὁ χρῆμα λαμβάνω , ὥστε εἰς ὁ ὁ βασιλεύς δόξα ἀναλίσκω , εἄν εἰς ληιστής δαπανάω οὗτος καί πόρνη , λέγω ἄν ἀδικέω ὁ ὁ βασιλεύς δόξα . καί ὁ Ἕλλην ὀν ἐν ἀδικία κατέχω , τουτέστι , κατακαλύπτω , καί σκοτίζω ἄδικος ὁ δόξα ὁ Θεός καί ὁ γιγνώσκω . βρόχος , οὐ εἰς ὁ προσήκω αὐτός χράω . « διότι ὁ γνωστός ὁ Θεός φανερός εἱμί ἐν αὐτός · ὁ γάρ θεός αὐτός φανερόω . ὁ γάρ ἀόρατος αὐτός , ἀπό κτίσις κόσμος ὁ ποίημα νοέω καθοράω , ἢ τε ἀίδιος αὐτός δύναμις καί θεότης . εἰς ὁ εἰμί αὐτός ἀναπολόγητος · διότι γιγνώσκω ὁ θεός , οὐ ὡς θεός δοξάζω , ἢ εὐχαριστέω . · » εἶπον ἄνω , ὅτι ὁ ὁ Θεός γνῶσις ἀδικέω ὁ Ἕλλην , κακῶς αὐτός χράω . πόθεν οὖν δῆλος , ὅτι γνῶσις ἔχω , νῦν φημί · « ὅτι2 ὁ γνωστός ὁ Θεός φανερός εἰμί ἐν αὐτός . » εἶτα καί οὗτος κατά σκευάζω , λέγω , ὅτι ἀπό ὁ εὐταξία ὁ κτίσμα κηρύσσω ὁ Δημιουργός · ὡς καί ὁ Δαυΐδ λέγω · « ὁ οὐρανός διηγέομαι δόξα Θεός . » ὁ γνωστός ἄν ὁ Θεός τίς εἰμί , οὕτως εἄν μανθάνω · ὁ Θεός , ὁ μέν εἰμί ἄγνωστος , οἷος ὁ οὐσία αὐτός · ὁ δέ γνωστός , οἷος πᾶς ὁ περί ὁ οὐσία , τουτέστιν , ὁ ἀγαθότης , ὁ σοφία , ὁ δύναμις , ὁ θεότης , ἤτοι μεγαλειότης · ὁ καί ἀόρατος αὐτός ὁ Παῦλος λέγω , νοέω μέν ὁ ποίημα . ὁ οὖν Ἕλλην δείκνυμι ὁ γνωστός αὐτός πᾶς , ἤγουν ὁ περί ὁ οὐσία αὐτός πᾶς , ὁ ὀφθαλμός μέν αἰσθητός ἀόρατος εἰμί , νάω δέ καταληπτός , διά ὁ ἐν ὁ ποίημα εὐταξία . Τινές δέ ἀόρατος , ὁ ἄγγελος φημί · οὐ εὔστοχος , οἴομαι . εἶπον δέ τις ὁ Πατέρων , ἀΐδιος δύναμις , ὁ υἱός · θειότης δέ , ὁ πνεῦμα . « εἰς ὁ εἰμί αὐτός ἀναπολόγητος . » οὗτος ἐκ ἀποτέλεσμα γίγνομαι . οὖον γμρ διά οὗτος ταῦστα μετά ποιέω ὁ θεός , ἵνα ἐκεῖνος ἵημι ἀναπολόγητος , ἀλ ἐκ ἀποτέλεσμα συμβαίνω οὗτος . προσέχω γοῦν ὁ τοιοῦτος ἰδίωμα ὁ γραφή , καί οὖον πρόσκοψις · πολύς γάρ τοιοῦτος πανταχοῦ λέγω . ὁ δεῖ λύω οὖτως , ὡς ἐκ ὁ ἀποτέλεσμα αἰτιολογέω οἷος λέγω Δαυΐδ · « ὅτι2 ὁ πονηρός ἐνώπιον σύ ποιέω , ὅπως εἄν σύ δικαιόω ἐν ὁ λόγος σύ , καί νικάω . » καί φαίνω ἄτοπος , ἀλ οὐ εἰμί εἰμί γάρ , ὅτι εὐεργετέω παρά σύ , κύριος , ὑπέρ τλσαν ἐλπίς , ἁμαρτάνω σύ , καί ἐκ οὗτος συμβαίνω ὁ δικαιολογέομαι πρός ἐγώ , νικάω . ἕξ ἀποτέλεσμα