cogPG.PG123 641
οἱ μὴ τιμῶντες τὸν Υἱόν ; Ἐπάγει γάρ · « Ὁ μὴ τιμῶν τὸν Υἱὸν , οὐ τιμᾷ τὸν Πατέρα . » Ὁ μὴ τι μῶν , φησὶν , οὕτως , ὡς εἶπον , καθὼς καὶ τὸν Πα τέρα · ἐπεὶ εἴ τις λέγει , ὅτι κτίσμα μὲν ὁ Υἱὸς , ὑπερέχων δὲ πάντων τῶν κτισμάτων , καὶ δοκοίη χαρίζεσθαι τῷ Υἱῷ ψευδῆ τάύτην καὶ ματαίαν τιμὴν ἀτιμάζει πάντως καὶ τὸν Πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν . Τὸ δὲ , « πέμψαντα , » εἶπεν , ἴνα μὴ ἐκθσριωθῶσι , καθὰ προείπομεν . Τὴν γὰρ διδασκαλίαν , ὡς εἴρηται , πλέκει θαυμασίως , ποτὲ μὲν τὰ ὑψηλὰ ἑαυτῶ προσμαρτυρῶν , ὡς ἦν ἄξιον , ποτὲ δέ , διὰ τὴν μανίαν τῶν ἐχθρῶν Ἰουδαίων , τὰ ταπεινά . Εἰ γὰρ καὶ ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν , καὶ ἀναβάντος εἰς οὐρανοὺς , καὶ διὰ τῶν ἀποστόλων δείξαντος τὴν οἰκείαν δύναυμιν ἐπανέστησαν Ἄρειος καὶ Εὐνόμιος τῇ δόξῃ αὐτοῦ , καὶ εἰς κτίσμα αὐτὸν κατήγαγον · εἱ τότε Ἰουδαῖοι βλέποντες αὐτὸν ἐν σαρκὶ περιπατοῦντα μετὰ τῶν τελονῶν καὶ πορνῶν , καὶ τρώγοντα , καὶ πίνοντα , ὡς ἔνα τῶν πολλῶν , τί οὐκ ἂν ἐποίησαν , εἰ πάντα ὑψηλὰ περὶ ἑαυτοῦ ἔλεγε , καὶ μὴ συγκατεμίγνυε καὶ τὰ ταπεινά ; Διὸ καὶ ἐπάγει · « Ὁ ἀκούων μου τοὺς λόγους , καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με , ἔχει ζωὴν αἰώνιον . » Τὰς δὲ γνώμας αὐτῶν καὶ διὰ τούτων ἱλαρύνει ἀκουόντων , ὅτι Θεῶ μέλλουσι πιστεύειν ἀκούοντες τοὺς λόνους αὐ τοῦ . Οὐ γὰρ εἶπεν , ὅτι Ὁ πιστεύων ἐμοὶ , ἀλλὰ , « Τῶ πέμψαντί με . » Ὁ τοίνυν πιστεύων ἐκείνῳ , εἰς κρίσιν , ἤτοι εἰς κόλασιν , οὐκ ἔρχεται , ἀλλὰ ζῇ ἀδιον ζωὴν , θάνατον τὸν ψυχικὸν καὶ αἰώνιον μὴ ὑφιστάμενος , εἰ καὶ τὸν φυσικὸν τὸν πρόσκαιρον ὑποσταίη . « Ἀμὴν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ὅτι ἔρχεται ὥρα , καὶ νῦν ἐστιν , ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ , καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται , Ὥσπερ γὰρ ὁ Πατὴρ ζωὴν ἔχει ἐν ἑαυτῷ , οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ Υἱῷ ζωήν ἔχειν ἐν ἐαυτῷ , καὶ ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῶ ναὶ κοίσιν ποιεῖν · ὅτι Υἱὸς ἀνθρώπου ἐστί . Μὴ θαυμάζετε τοῦτο , ὅτι ἔρχεται ὥρα , ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ , καὶ ἐκπορεύσονται , οἰ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες , εἰς ἀνάστασιν ζωῆς , οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες , εἰς ἀνάστασιν κρίσεως . » Εἰπὼν ἀνωτέρω , ὅτι « Ὁ μὴ τιμῶν τὸν Υiὸν , οὐ τιμᾷ τὸν Πατέρα , καὶ ὑψηλά τινα περὶ αὐτοῦ φθεγξάμενος , ἵνα μὴ δόξῃ κόμπος εἶναι ἃ λέγει , καὶ τόφος διάκενος , παρέχει καὶ τὴν διὰ τῶν ἔργων ἀπόδειξιν λέγων , ὅτι « Ἔρχεται ὥρα · » εἶτα , ἵνα μὴ μακρὸν ὑποπτεύσωμεν τὸν χρόνον , φησί · « Καὶ νῦν ἔστιν , ἄτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ , » τουτέστι , νῦν ἐμοῦ μεθ´ ὑμῶν διατρίβοντος . Ταῦτα δὲ λέγει περὶ ὧν ἔμελλεν ἀναστῆσαι νεκρῶν , οἷον τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας , τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυναγώγου , καὶ τοῦ Λαζάρου . Εἶτα καὶ λογισμὸν ἐπάγει τῶν εἰρημένων ἀποδεικτικόν . « Ὥσπερ γὰρ , φησὶν , ὁ Πατὴρ ζωὴν ἔχει ἐν ἑαυτῷ , οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ Υἱῷ ἔωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ · » ἵνα ζωογονῇ τοὺς ἀκούοντας αὐτοῦ τῆς φωνῆς . Οὐ μόνον δὲ ἐξουσίαν δέδωκεν αὐτῷ ζωογονεῖν , ἀλλὰ καὶ κρίσιν ποιεῖν , ὥστε κολάξειν καὶ τιμωρεῖσθαι . Συνεχῶς δὲ τοὺς περὶ κρίσεως λόγους εἰς τὸ μέσον ἄγει , να τοὺς ἀκροατὰς ἐπαγάγηται .
Lemmas: ὁ μή τιμή ὁ υἱός ; ἐπάγω γάρ · « ὁ μή τιμή ὁ υἱός , οὖον τιμάω ὁ πατήρ . » ὁ μή τίς μῶν , φημί , οὕτως , ὡς εἶπον , καθώς καί ὁ Πα τέρας · ἐπεί εἰμί τις λέγω , ὅτι κτίσμα μέν ὁ υἱός , ὑπερέχω δέ πᾶς ὁ κτίσμα , καί δοκέω χαρίζομαι ὁ υἱός ψευδής οὗτος καί μάταιος τιμή ἀτιμάζω πάντως καί ὁ πατήρ ὁ πέμπω αὐτός . ὁ δέ , « πέμπω , » εἶπον , ἵνα μή εκθσριωθεω , καθά προεῖπον . ὁ γάρ διδασκαλία , ὡς εἴρω , πλέκω θαυμάσιος , ποτέ μέν ὁ ὑψηλός ἑαυτοῦ προσμαρτυρέω , ὡς εἰμί ἄξιος , ποτέ δέ , διά ὁ μανία ὁ ἐχθρός Ἰουδαῖος , ὁ ταπεινός . εἰμί γάρ καί ἀνίστημι ἐκ νεκρός , καί ἀναβαίνω εἰς οὐρανός , καί διά ὁ ἀπόστολος δείκνυμι ὁ οἰκεῖος δυναυος ἐπανίστημι Ἄρειος καί Εὐνόμιος ὁ δόξα αὐτός , καί εἰς κτίσμα αὐτός κατάγω · εἰ τότε Ἰουδαῖος βλέπω αὐτός ἐν σάρξ περιπατέω μετά ὁ τελοναω καί πόρνη , καί τρώγω , καί πίνω , ὡς νάω ὁ πολύς , τίς οὐ εἄν ποιέω , εἰμί πᾶς ὑψηλός περί ἑαυτοῦ λέγω , καί μή συγκαταμείγνυμι καί ὁ ταπεινός ; Διὸ καί ἐπάγω · « ὁ ἀκούω ἐγώ ὁ λόγος , καί πιστεύω ὁ πέμπω ἐγώ , ἔχω ζωή αἰώνιος . » ὁ δέ γνώμη αὐτός καί διά οὗτος ἱλαρύνω ἀκούω , ὅτι θεάομαι μέλλω πιστεύω ἀκούω ὁ λονοος αὖος ὁ . οὖον γάρ εἶπον , ὅτι ὁ πιστεύω ἐγώ , ἀλλά , « ὁ πέμπω ἐγώ . » ὁ τοίνυν πιστεύω ἐκεῖνος , εἰς κρίσις , ἤτοι εἰς κόλασις , οὐ ἔρχομαι , ἀλλά ζῶ ἀδιον ζωή , θάνατος ὁ ψυχικός καί αἰώνιος μή ὑφίστημι , εἰμί καί ὁ φυσικός ὁ πρόσκαιρος ὑφίστημι . « ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ὅτι ἔρχομαι ὥρα , καί νῦν εἰμί , ὅτε ὁ νεκρός ἀκούω ὁ φωνή ὁ υἱός ὁ Θεός , καί ὁ ἀκούω ζῶ , ὥσπερ γάρ ὁ πατήρ ζωή ἔχω ἐν ἑαυτοῦ , οὕτως δίδωμι καί ὁ υἱός ζωή ἔχω ἐν αὐτός , καί ἐξουσία δίδωμι αὐτός ναί Κοϊσί ποιέω · ὅτι υἱός ἄνθρωπος εἰμί . μή θαυμάζω οὗτος , ὅτι ἔρχομαι ὥρα , ἐν ὅς πᾶς ὁ ἐν ὁ μνημεῖον ἀκούω ὁ φωνή αὐτός , καί ἐκπορεύω , ὁ ὁ ἀγαθός ποιέω , εἰς ἀνάστασις ζωή , ὁ δέ ὁ φαῦλος πράσσω , εἰς ἀνάστασις κρίσις . » εἶπον ἀνωτέρω , ὅτι « ὁ μή τιμή ὁ Ὕς , οὖον τιμάω ὁ πατήρ , καί ὑψηλός τις περί αὐτός φθέγγομαι , ἵνα μή δόξα κόμπος εἰμί ὁ λέγω , καί τόφος διάκενος , παρέχω καί ὁ διά ὁ ἔργον ἀπόδειξις λέγω , ὅτι « ἔρχομαι ὥρα · » εἶτα , ἵνα μή μακρός ὑποπτεύω ὁ χρόνος , φημί · « καί νῦν εἰμί , αὔγ-ασμα ὁ νεκρός ἀκούω ὁ φωνή ὁ υἱός , » τουτέστι , νῦν ἐγώ μεθ´ σύ διατρίβω . οὗτος δέ λέγω περί ὅς μέλλω ἀνίστημι νεκρός , οἷος ὁ υἱός ὁ χήρα , ὁ θυγάτηρ ὁ ἀρχισυνάγωγος , καί ὁ Λάζαρος . εἶτα καί λογισμός ἐπάγω ὁ εἴρω ἀποδεικτικός . « ὥσπερ γάρ , φημί , ὁ πατήρ ζωή ἔχω ἐν ἑαυτοῦ , οὕτως δίδωμι καί ὁ υἱός ἐάω ἔχω ἐν ἑαυτοῦ · » ἵνα ζωογονέω ὁ ἀκούω αὐτός ὁ φωνή . οὖον μόνος δέ ἐξουσία δίδωμι αὐτός ζωογονέω , ἀλλά καί κρίσις ποιέω , ὥστε κολάζω καί τιμωρέω . συνεχής δέ ὁ περί κρίσις λόγος εἰς ὁ μέσος ἄγω , νάω ὁ ἀκροατής ἐπάγω .