cogPG.PG123 505
σουτέστιν , ὅπου ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου , ἐκεῖ πάντες οἱ ἅγιοι οἱ κοῦφοι καὶ ὑψιπετεῖς , ὡς οἷγε ἀμαρτωλοὶ βαρεῖς , διὸ καὶ κάτω ἀφίενται . Ὧσπερ καὶ σώματος νεκροῦ κειμένου , πάντες οἱ σαρκοβόροι ὄρνεις ἐπ´ αὐτὸ οέρονται . οὔτω καὶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ρὐρανῶν φανέντος , πάντες οἱ ἅγιοι συναχθήσονται , καὶ αὐτοὶ οἱ ἄγγελοι · μετ´ αὐτῶν γὰρ ἤξει ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς , καὶ ἐν ἀῤῥήτῳ αἴγλη . Εἰ γὰρ καὶ νύκτα ὠνόμασε τὸν καιρὸν ἐκεῖνον , ἀλλὰ διὰ τὸ ἀπροσδόκητον . καὶ διὰ τὸ τοῖς ἁμαρτωλοῖς μέλλον προσγενέσθαι σκότος , τοῦτο εἴρηκε · τοῖς γὰρ δικαίοις φως ἀνατελεῖ , μᾶλλον δὲ καὶ αὐτοὶ ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἡλιος . ΟΑΡΟΤ ΚΝΙΙi . ΚΕΦΑΛ . ΠΗʹ . Τερὶ τοῦ ἀεὶ προσεύχεσθαι . Περὶ τοῦ κριτοῖ τῆς λδικίας . Πεὸὶ τρῦ Φαρισαίρυ καὶ τελάνου . Περὶ τῶν παιδίων , δτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ ρεοῦ . Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος τὸν Ἰησοῦν . Περὶ τοῦ λεπροῦ . « Ἔλεγε δὲ παραβολὴν αὐτοῖς πρὸς τὸ δεῖν αὐτοὺς πάντοτε προσεύχεσθαι , καὶ μὴ ἐκκακεῖν , λέγων · κριτής τις ἦν ἔν τινι πόλει τὸν Θεὸν μὴ φοβούμενος , καὶ ἄνθρωπον μὴ ἐντρεπόμενος . Χήρα δέ τις ἦν ἐν ἐκείνῃ τῇ πόλει , καὶ ἤρχετο πρὸς αὐτὸν λέγουσα , Ἐκδίκησόν με ἀπὸ τοῦ ἁντιδίκου μου . Καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἐπὶ χρόνον . Μετὰ δὲ ταῦτα εἶπεν ἐν ἑαυτῷ · Εἰ καὶ τὸν Θεὸν οὐ φοβοῦμαι , καὶ ἄνθρωπον οὐκ ἐντρές πομαι , διά γε τὸ παρέχειν μοι κόπους τὴν χήραν ταύτην , ἐκδικήσω αὐτὴν , ἵνα μὴ εἰς τέλος ἐρχομένη ποπιέζῃ με . Εἶπε δὲ ὁ Κύριος · Ἀκούσατε τί ὁ κριτὴς τῆς ἀδικίας λέγει · ὁ δὲ Θεὸς οὐ μὴ ποιήσῃ τὴν ἐκδίκησιν τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ τῶν βοώντων πρὸς αὐτὸν ἡμέρας καὶ νυκτὸς , καὶ μακροθυμῶν ἐπ´ αὐτοῖς ; λέγω ὑμῖν , ὅτι ποιήσει τὴν ἐκδίκησιν αὐτῶν ἐν τάχει . Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἄρα εὐρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς · » Ἐπειδὴ θλίψεων ἐμνημόνευσε καὶ κινδύνων , ἐπιφέρει καὶ τὴν θεραπείαν τούτων , ἡ δέ ἐστιν ἡ προσευχὴ , καὶ οὐχ ἀπλῶς προσευχὴ , ἀλλ´ ἐπίκονος καὶ μεμεριμνημένη . μέλλουσι μὲν . γὰρ , φησὶ , ταῦτα πάντα τοῖς τότε συμβαίνειν , ἀλλὰ μέγας βοηθὸς πρὸς ταῦτα ἡ προσευχὴ , ἣν ἐπιμόνως καὶ συνεχῶς ποιεῖσθαι δεῖ ἡμᾶς ἐννοοῦντας , πῶς τὸν κριτὴν τῆς ἀδικίας ἡ τῆς χήρας προσεδρεία κατεδυαώπησεν . Εἰ γὰρ τοῦτον τὸν πάσης κακίας πεπληρωμένον , καὶ πρὸς Θεὸν καὶ πρὸς ἀνθρώπους ἀπαναιδεσάμενον ἡ καρτερία ἐμάλαξε , πόσῳ μᾶλλον ἡμεῖς τὸν πατέρα τοῦ ἐλέους Θεὸν οὐχ ἑλκύσομεν εἰς οἶκτον , κἂν μακροθυμῇ πρὸς τὸ παρόν ; Ὅρα δὲ ὅτι τὸ μηδὲ ἀνθρώπους αἰσχύνεσθαι χείρονος κακίας δεῖγμα · τὸν μὲν γὰρ Θεὸν πολλοὶ οὐ φοβοῦνται , πλὴς ἀλλ´ ἀνθρώπους αἰσχύνονται , διὸ καὶ ἧττον ἁμαρτάνουσιν . Ὅταν δὲ καὶ πρὸς ἀνθρώπους ἀπαναισχυντήσειέ τις , ἐνταῦθα ἤδη τῆς κακίας ἡ κορυφή . Διὸ καὶ ὁ Κύριος ὕστερον τέθεικε τὸ , ἄνθρωπον μὴ ἐν τρεπόμενος , ὡσανεὶ τοῦτο λέγων · Ὅτι κριτὴς ἦν τὸν Θεὸν μὴ φοβούμενος , καὶ τί λέγω τοῦτο , ὅτι τὸν εὸν οὐκ ἐφοβεῖτο ; τὸ μεῖζον εἶχε δεῖγμα τῆς κακίας , ὅτι οὐδὲ ἄνθρωπον ᾐσχύνετο . Ταῦτα μὲν οὖν ἡ παραβολὴ ἡμᾶς διδάσκει , ὡς πολλάκις εἴπομεν , νουθετοῦσα μὴ ἐκκακεῖν ἐν ταῖς προσευχαῖς , ὥσπερ οὑν
Lemmas: σουτέστιν , ὅπου ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , ἐκεῖ πᾶς ὁ ἅγιος ὁ κοῦφος καί υψιπετής , ὡς οἴγω ἁμαρτωλός βαρύς , διό καί κάτω ἀφίημι . ὡς καί σῶμα νεκρός κεῖμαι , πᾶς ὁ σαρκοβόρος ὄρνις ἐπι αὐτός ὄρνυμι . οὐτάω καί ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ὁ ῥαίνω φαίνω , πᾶς ὁ ἅγιος συνάγω , καί αὐτός ὁ ἄγγελος · μετέ αὐτός γάρ ἦξις ἐν ὁ δόξα ὁ πατήρ , καί ἐν ἄρρητος αἴγλη . εἰμί γάρ καί νύξ ὀνομάζω ὁ καιρός ἐκεῖνος , ἀλλά διά ὁ ἀπροσδόκητος . καί διά ὁ ὁ ἁμαρτωλός μέλλω προσγίγνομαι σκότος , οὗτος εἴρω · ὁ γάρ Δίκαιος φάος ἀνατέλλω , μᾶλλον δέ καί αὐτός ἐκλάμπω ὡς ὁ ἡλιος . ΟΡ Ἴ . ΚΕ . παίω . Τέρι ὁ ἀεί προσεύχομαι . περι ὁ κριτός ὁ λδικις . Πεῖος τρυς Φαρισαίρυ καί τελάνου . περι ὁ παιδίον , δ αὐτός εἰμί ὁ βασίλειος ὁ ῥέω . περι ὁ ἐπερωτάω ὁ Ἰησοῦς . περι ὁ λεπρός . « Ἐλέγω δέ παραβολή αὐτός πρός ὁ δήω αὐτός πάντοτε προσεύχομαι , καί μή ἐκκακέω , λέγω · κριτής τις εἰμί ἐν τις πόλις ὁ θεός μή φοβέω , καί ἄνθρωπος μή ἐντρέπω . Χήρα δέ τις εἰμί ἐν ἐκεῖνος ὁ πόλις , καί ἄρχω πρός αὐτός λέγω , ἐκδικέω ἐγώ ἀπό ὁ αντίδικος ἐγώ . καί οὐ ἐθέλω ἐπί χρόνος . μετά δέ οὗτος εἶπον ἐν ἑαυτοῦ · εἰμί καί ὁ θεός οὖον φοβέω , καί ἄνθρωπος οὐ Εντρές πομαι , διά γε ὁ παρέχω ἐγώ κόπος ὁ χήρα οὗτος , ἐκδικέω αὐτός , ἵνα μή εἰς τέλος ἔρχομαι ποπιεζω ἐγώ . εἶπον δέ ὁ Κύριος · ἀκούω τίς ὁ κριτής ὁ ἀδικία λέγω · ὁ δέ θεός οὖον μή ποιέω ὁ ἐκδίκησις ὁ ἐκλεκτός αὐτός ὁ βοῦς πρός αὐτός ἡμέρα καί νύξ , καί μακροθυμέω ἐπι αὐτός ; λέγω σύ , ὅτι ποιέω ὁ ἐκδίκησις αὐτός ἐν τάχος . πλήν ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ἔρχομαι ἄρα εὑρίσκω ὁ πίστις ἐπί ὁ γῆ · » ἐπεί θλῖψις μνημονεύω καί κίνδυνος , ἐπιφέρω καί ὁ θεραπεία οὗτος , ὁ δέ εἰμί ὁ προσευχή , καί οὐ ἀπλόος προσευχή , ἀλ ἐπίκονος καί μεριμνάω . μέλλω μέν . γάρ , φημί , οὗτος πᾶς ὁ τότε συμβαίνω , ἀλλά μέγας βοηθός πρός οὗτος ὁ προσευχή , ὅς ἐπίμονος καί συνεχῶς ποιέω δεῖ ἐγώ ἐννοέω , πῶς ὁ κριτής ὁ ἀδικία ὁ ὁ χήρα προσεδρεία κατεδυαώπησεν . εἰμί γάρ οὗτος ὁ πᾶς κακία πληρόω , καί πρός θεός καί πρός ἄνθρωπος ἀπαναιδεσάμενον ὁ καρτερία μαλάσσω , πόσος μᾶλλον ἐγώ ὁ πατήρ ὁ ἔλεος θεός οὐ ἕλκω εἰς οἶκτος , κἀν μακροθυμέω πρός ὁ πάρειμι ; Ὅρας δέ ὅτι ὁ μηδέ ἄνθρωπος αἰσχύνω χείρων κακία δεῖγμα · ὁ μέν γάρ θεός πολύς οὖον φοβέω , Πλῆς ἀλ ἄνθρωπος αἰσχύνω , διό καί κακός ἁμαρτάνω . ὅταν δέ καί πρός ἄνθρωπος ἀπαναισχυντέω τις , ἐνταῦθα ἤδη ὁ κακία ὁ κορυφή . Διὸ καί ὁ Κύριος ὕστερος τίθημι ὁ , ἄνθρωπος μή ἐν τρέπω , ὡσανεί οὗτος λέγω · ὅτι2 κριτής εἰμί ὁ θεός μή φοβέω , καί τίς λέγω οὗτος , ὅτι ὁ εἰμί οὐ φοβέω ; ὁ μείζων ἔχω δεῖγμα ὁ κακία , ὅτι οὐδέ ἄνθρωπος αἰσχύνω . οὗτος μέν οὖν ὁ παραβολή ἐγώ διδάσκω , ὡς πολλάκις εἶπον , νουθετέω μή ἐκκακέω ἐν ὁ προσευχή , ὥσπερ ἐν