cogPG.PG123 652
πὰ παρερχόμενα . Ἐγω δέ εἰμὶ , τουτέστιν , ἀεὶ μένω , καὶ ὡς Θεὸς ἐγὼ τυγχάνω ὁ ὥν . Ἐπεὶ τοίνυν τὰ μὲν φοβερὰ σρόσκαιρα , καὶ οὐκ ἀληθῶς ὄντα , ἐγὼ δέ εἰμι , ἀντὶ τοῦ , μένω , καὶ οὐδέποτε παρέρχομαι , ἀλλ´ ἀληθῶς εἰμι , μὴ προδῶτε τὴν εἰς ἐμὲ πίστιν διὰ τὰ πρόσκαιρα . Ὅρα δέ μοι , πῶς οὐκ ἐν ἀρχῇ τοῦ κινδύνου , ἀλλ´ ἐν ἀκμῇ ἐπιφαίνεται ὁ Χριστὸς , καὶ λύει τὸν φόβον . Ἐᾷ γὰρ ἡμᾶς ἐν μέσοις γενέσθαι τοῖς δεινοῖς , ἵνα παλαίσαντες τῇ θλίψει , καὶ πιεσθέντες , δοκιμώτεροι γενώμεθα · καὶ ἵνα κινήσαντες πᾶσαν τὴν ἡμετέραν δύναμιν καὶ σοφίαν , καὶ εὐρόντες αὐτὴν ἀσθενῆ , πρὸς ἐκεῖνον καταφεύγωμεν μόνον , τὸν ἐξ ἀπροσδοκήτων σώζειν δυνάμενον . Ὅτε γὰρ ὁ ἀνθρώπινος ἀποκάμῃ νοῦς , τὸτε ἡ ἐκ Θεοῦ σωτηρία ἀθρόον ἐπιγενομένη , παρασκευάζει ἡμᾶς πρὸς ἐκεῖνον πέτασθαι μόνον τὸν σώζοντα , καὶ μὴ ἑαυτοῖς τὴν σωτηρίαν ἐπιγράφεσθαι . Εἰ θελήσωμεν δὲ καὶ εἰς τὸ πλοῖον ἡμῶν λαβεῖν τὸν Χριστὸν , τουτέστι , κατοικίσαι τὸν Χριστὸν ἐν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν , εὐθὺς εὑρεθησόμεθα ἐν τῇ γῇ , εἰς ἡν ἀπαγόμεθα . Ποία δὲ ἡ γῆ ἐστιν αὔτη ; Ἢ πάντως ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας , ὁ οὐρανὸς , ἡ γῆ τῶν πραέων , καὶ ἀπὸ πάσης κακίας εἰρηνευσάντων . « Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος ὁ ἑστηκὼς πέραν τῆς θαλκσσης , εἰδὼς ὅτι πλοιάριον ἄλλο οὐκ ἦν ἐκεῖ , εἰ μὴ ν ἐκεῖνο εἰς ὃ ἀνέβησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ , καὶ ὅτι οὐ συνεισῆλθε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ πλοιάριον , ἀλλὰ μόνοι οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπῆλθον ἄλλα δὲ ἧλθε πλοιάρια ἐκ τῆς Τιβεριάδος ἐγγὺς τοῦ τόπου , ὅπου ἔφαγον τὸν ἄρτον , εὐχαριστήσαντος τοῦ Κυρίου . ὅτε οὗν εἶδεν ὁ ὄχλος , ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ἐκεῖ , οὐδὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ , ἀνέβησαν καὶ αὐτοὶ εἰς τὰ πλοιάρια καὶ ἦλθον εἰς Καπερναοὺμ , ζητοῦντες τὸν Ἰησοῦν . Καὶ εὐρόντες αὐτὸν πέραν τῆς θαλάσσης , εἶπον αὐτῷ · Ῥαββί , πότε ὧδε παραγέγονας ; Ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς , καὶ εἶπεν · Ἀμὴν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ζητεῖτέ με , οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα , ἀλλ´ ὄτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων , καὶ ἐχορτάσθητε . » Πεζεύων μὲν ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τῆς θαλάσσης , ἀπῆλθεν εἰς τὸ πέραν . Οἱ δὲ ὄχλοι τῇ ἐπαύριον ζητοῦντες αὐτὸν , καὶ ἰδόντες , ὅτι πλοῖον ἓν ἦν τὸ τοὺς μαθητὰς ὑποδεξάμενον , εἰς ὃ οὐ συνεισῆλθεν ὁ Ἰησοῦς , εἰς ἔννοιαν ἦλθον τοῦ θαύματος , καὶ ὑπενόουν , ὅτι τὴν θάλασσαν πεζεύων , παρεγένετο εἰς τὸ πέραν . Εἰ μὲν γὰρ καὶ ἄλλο πλοῖον ἦν , εἰκὸς ἦν ὑπονοῆσαι , ὅτι τοῖς μαθηταῖς οὐ συνέπλευσεν , εἰς ἐκεῖνο δὲ εἰσελθὼν , διεπέρασε . Πῶς δὲ , ἐνὸς ὄντος τοῦ πλοίου τοῦ τοὺς μαθητὰς μόνους , καὶ μὴ τὸν Κύριον , ὑποδεξαμένου , πρόδηλον τὸ θαῦμα . Ταῦτα τοίνυν ἐννοήσαντες οἱ ὄχλοι , ἐπειδὴ εὗρον ἄλλα πλοιάρια ἐκ τοῦ πέραν ἐλθόντα , ἐνέβησαν ἑν ἐκείνοις , καὶ εἰς Καπερναοὺμ διεπέρασαν · ἔνθα δὴ τὸν Κύριον εὐρόντες , οὐ προσπίπτουσι , καὶ δέονται μαθεῖν πῶς διέβη , οὐδὲ ζητοῦσι περὶ τούτου τοῦ σημείου , ἀλλ´ οὔτω χαύνως φασί · « Πότε ὡδε παραγέγονας ; » Οἱ γὰρ ζητοῦντες αὐτὸν ἁρπάσαι καὶ ποιῆσαι βασιλέα , αὑρόντες αὐτὸν , οὐδὲν τοιοῦτον βουλεύονται · ἀλλὰ τὸ θαῦμα ἐκβάλλοντες , ἄλλης ζητοῦσι τραπέζης ἀπολαύειν , οἴας καὶ πρότερον . ὁιὸ καὶ ὁνειδίζονται παρὰ
Lemmas: πη παρέρχομαι . ἐγώ δέ εἰμί , τουτέστιν , ἀεί μένω , καί ὡς θεός ἐγώ τυγχάνω ὁ ἀνά . ἐπεί τοίνυν ὁ μέν φοβερός σρόσκαιρα , καί οὐ ἀληθής εἰμί , ἐγώ δέ εἰμί , ἀντί ὁ , μένω , καί οὐδέποτε παρέρχομαι , ἀλ ἀληθής εἰμί , μή προδίδωμι ὁ εἰς ἐγώ πίστις διά ὁ πρόσκαιρος . Ὅρας δέ ἐγώ , πῶς οὐ ἐν ἀρχή ὁ κίνδυνος , ἀλ ἐν ἀκμή ἐπιφαίνω ὁ Χριστός , καί λύω ὁ φόβος . ἐάω γάρ ἐγώ ἐν μέσος γίγνομαι ὁ δεινός , ἵνα παλαίω ὁ θλῖψις , καί πιέζω , δόκιμος γίγνομαι · καί ἵνα κινέω πᾶς ὁ ἡμέτερος δύναμις καί σοφία , καί εὑρίσκω αὐτός ἀσθενής , πρός ἐκεῖνος καταφεύγω μόνος , ὁ ἐκ ἀπροσδόκητος σῴζω δύναμαι . ὅτε γάρ ὁ ἀνθρώπινος ἀποκάμνω νόος , τότε ὁ ἐκ Θεός σωτηρία ἀθρόος ἐπιγίγνομαι , παρασκευάζω ἐγώ πρός ἐκεῖνος πέτομαι μόνος ὁ σῴζω , καί μή ἑαυτοῦ ὁ σωτηρία ἐπιγράφω . εἰμί ἐθέλω δέ καί εἰς ὁ πλοῖον ἐγώ λαμβάνω ὁ Χριστός , τουτέστι , κατοικίζω ὁ Χριστός ἐν ὁ Καρδία ἐγώ , εὐθύς εὑρίσκω ἐν ὁ γῆ , εἰς ἐάν ἀπάγω . Ποία δέ ὁ γῆ εἰμί οὗτος ; ἤ πάντως ὁ γῆ ὁ ἐπαγγελία , ὁ οὐρανός , ὁ γῆ ὁ πρᾶος , καί ἀπό πᾶς κακία εἰρηνεύω . « ὁ ἐπαύριον ὁ ὄχλος ὁ ἵστημι πέραν ὁ θαλκσσης , εἰδοί ὅτι πλοῖον ἄλλος οὐ εἰμί ἐκεῖ , εἰμί μή Ν ἐκεῖνος εἰς ὅς ἀναβαίνω ὁ μαθητής αὐτός , καί ὅτι οὖον συνεισέρχομαι ὁ μαθητής αὐτός ὁ Ἰησοῦς εἰς ὁ πλοῖον , ἀλλά μόνος ὁ μαθητής αὐτός ἀπέρχομαι ἄλλος δέ ἔρχομαι πλοιάριον ἐκ ὁ Τιβεριάς ἐγγύς ὁ τόπος , ὅπου ἔφαγον ὁ ἄρτος , εὐχαριστέω ὁ κύριος . ὅτε ἐν ὁράω ὁ ὄχλος , ὅτι Ἰησοῦς οὐ εἰμί ἐκεῖ , οὐδέ ὁ μαθητής αὐτός , ἀναβαίνω καί αὐτός εἰς ὁ πλοιάριον καί ἔρχομαι εἰς Καπερναούμ , ζητέω ὁ Ἰησοῦς . καί εὑρίσκω αὐτός πέραν ὁ θάλασσα , εἶπον αὐτός · ῥαββί , πότε ὧδε παραγίγνομαι ; ἀποκρίνω αὐτός ὁ Ἰησοῦς , καί εἶπον · ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ζητέω ἐγώ , οὐ ὅτι ὁράω σημεῖον , ἀλ ὅστις ἐσθίω ἐκ ὁ ἄρτος , καί χορτάζω . » πεζεύω μέν ὁ Ἰησοῦς ἐπί ὁ θάλασσα , ἀπέρχομαι εἰς ὁ πέραν . ὁ δέ ὄχλος ὁ ἐπαύριον ζητέω αὐτός , καί ὁράω , ὅτι πλοῖον εἷς εἰμί ὁ ὁ μαθητής ὑποδείκνυμι , εἰς ὅς οὖον συνεισέρχομαι ὁ Ἰησοῦς , εἰς ἔννοια ἔρχομαι ὁ θαῦμα , καί ὑπονοέω , ὅτι ὁ θάλασσα πεζεύω , παραγίγνομαι εἰς ὁ πέραν . εἰμί μέν γάρ καί ἄλλος πλοῖον εἰμί , εἰκός εἰμί ὑπονοέω , ὅτι ὁ μαθητής οὖον συμπλέω , εἰς ἐκεῖνος δέ εἰσέρχομαι , διαπεράω . Πῶς δέ , εἷς εἰμί ὁ πλοῖον ὁ ὁ μαθητής μόνος , καί μή ὁ κύριος , ὑποδείκνυμι , πρόδηλος ὁ θαῦμα . οὗτος τοίνυν ἐννοέω ὁ ὄχλος , ἐπεί εὑρίσκω ἄλλος πλοιάριον ἐκ ὁ πέραν ἔρχομαι , ἐμβαίνω ἑν ἐκεῖνος , καί εἰς Καπερναούμ διαπεράω · ἔνθα δή ὁ κύριος εὑρίσκω , οὖον προσπίπτω , καί δήω μανθάνω πῶς διαβαίνω , οὐδέ ζητέω περί οὗτος ὁ σημεῖον , ἀλ οὐτάω χαῦνος φημί · « πότος ὧδε παραγίγνομαι ; » ὁ γάρ ζητέω αὐτός ἁρπάζω καί ποιέω βασιλεύς , εὑρίσκω αὐτός , οὐδείς τοιοῦτος βουλεύω · ἀλλά ὁ θαῦμα ἐκβάλλω , ἄλλος ζητέω τράπεζα ἀπολαύω , οἶος καί πρότερος . ὅς καί ὀνειδίζω παρά