cogPG.PG123 326
οἱ λέγοντες ὅτι οὐκ ἔστιν ἴσος τῷ Θεῷ καὶ Πατρί ; πλεύσονται τοίνυν οἱ ἄγγελοι ἐπισυνάγοντες τοὺς ἐκλεκτοὺς , ὡς ἂν ἀρπαγέντες ἐν νεφέλαις , ὑπαντήσασι τῷ Κυρίῳ . Ἀπὸ δὲ τῆς συκῆς μάνθανε ὃ λέγω · ὥσπερ καὶ τῆς συκῆς φύλλα ἤδη ἐχούσης εῤθὺς τὸ θέρος , οὔτω καὶ μετὰ τὴν θλίψιν τοῦ Ἀντιχρίστου εὐθὺς οὐδενὸς μεσολαβοῦντος , ἡ τοῦ Χριστοῦ παρουσία , ἥτις θέρος τῷ ὄντι ἐστὶ τοῖς δικαίοις ἀπὸ χειμῶνος , τοῖς μέντοι ἁμαρτωλοῖς χειμὼν ἀπὸθέρους . Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἡ γενεὰ αὔτη , τουτέστι τῶν πιστῶν , τῶν Χριστιανῶν λέγω , οὐ μὴ παρέλθῃ . Καὶ ταῦτα πάντα , τά τε περὶ τῆς Ἰερουσαλὴμ , καὶ τῆς τοῦ Ἀντιχρίστου ἐλεύσεως γένηται . Οὐ γὰρ δήπου γενεὰν λέγει τὴν τῶν ἀποστόλων . Ἐπεὶ οὐδὲ ἄχρι τῆς συντελείας τοῦ κόσμου ζῶσιν οἱ ἀπόστολοι , οἴγε οὐδὲ ἄχρι τῆς αωντελείας τῆς Ἰερουσαλὴμ οἱ πλείονες ἔφθασαν ζῇν . Γενεὰν οὖν τὴν τῶν Χριστιανῶν λέγει , παραμυθούμενος τοὺς ἀποστόλους , Ἵνα χὰρ μὴ ὑπολάβωσιν ὅτι τοσούτων κακῶν γινομένων , ἴσως ἐκλείψει ἡ πίστις , φησὶν ὅτι , Θαρρεῖτε , οὐ παρολεύσεται ἡ γενεὰ τῶν πιστῶν , οὐδὲ ἐκλείψει . Πρότερον γὰρ ἂν τὰ ἀκίνητα ταῦτα στοιχεῖα , ὁ οὐρανός φημι καὶ ἡ γῆ , πωρελεύσεται , ἢ οἱ ἐμοὶ λόγοι κατά τι διαπεσοῦνται . Πάντα γὰρ ὅσα εἶπον , τελεσθήΠΩνΤαι . « Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς σἶὲαν , οὐδὲ οἱ ἄγγελοι οἱ ἐν οὐρανῷ , οὐδὲ ὁ Υἱὸς , εἰ μὴ ὁ Κατήρ . Βλέπετε , ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε , οὐκ οἴδατε γὰρ πότε ὁ καιρός ἐστιν . Ὡς ἄνθρωπος ἀπόδημος , ἀφεὶς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ , καὶ δοὺς τοῖς δούλοις αὐτοῦ τὴν ἐξουσίαν , καὶ ἑκάστῳ τὸ ἔριονκὸτοὓ , καὶ τῷ θυρωρῷ ἐνετείλατο , ἵνα γρηγορῇ . Γρηγοραῖτε οὖν · οὐκ οἴδατε γὰρ πότε ὁ Κύριος τῆς . οἰκίας ἔρχεται , ὀψὲ , ἢ μεσονυκτίου , ἢ ἀλεκτοροφαωνίπς , ἢ πρωῖ · μὴ ἐλθὼν ἐξαίφνης εὕρῃ ὑμᾶς καὲεύδοντας . Ἃ δὲ ὑμῖν λέγω , πᾶσι λέγω , Γρηγορεῖτε . » Θέλων ὁ Κύριος κωλύσαι τοὺς μαθητὰς ἁπὸ τοῦ ἐρωτᾷν περὶ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας , φησὶν ὅτι οὐδὲ οἰ ἄγγελοι , οὐδὲ ὁ Υἱὸς οἶδεν . Εἰ γὰρ εἶπον ὅτι Οδα μὴν , οὐ θέλω δὲ ὑμῶ ἀποκαλύψαι , ἐλύπησεν ἂν αὐτούς . ῦν δὲ σοφώτερον μεταχειρίζεται , καὶ ἀπείργει αὐτοὺς ὅλως τοῦ ζητεῖν μαθεῖν καὶ ἐνοχλεῖν αὐτῷ ἐν τῷ εἰπεῖν , ὅτι , Οὔτε οἱ ἄγγελοι , οὔτε ἐγὼ οἶδα . Ἀπὸ δὲ παραδείγματός πινος νοήσεις τὸ λεγόμενον . Ιολλάκις παιδία μικρὰ βλέπουσι τοὺς πατέρας αὐτῶν κρατοῦντάς τι ἐν ταῖς χεραί , καὶ ζητοῦσι τοῦτο . Οἱ δὲ πατέρες οὐ βούλον παι δοῦναι . Τὰ ὃὲ κλαυθμυρίζονται ὡς μὴ λαμβάνοντα , τελευταῖον μέντοι οἱ πατέρες κρύπτουσιν ἐκεῖνο , ὃ κρατοῦσι , καὶ ἐπιδεικνύντες τὰς χεῖρας κενὰς τοῖς παιδίοις , ἰστῶσιν αὐτὰ τοῦ κλαυθμοῦ . λῆπω καὶ ὁ Κύριος , ὡς παιδίοις τοῖς ἀποστόλοις προσφερόμενος , ἀπέκρυψε τὴν ἡμέραν . Εἰ γὰρ εἶ . πεν , ὅτι Οἶδα , οὐ λέγω δὲ , ἡνιάσθησαν ἂν , ὡς μὴ παρ´´ αὐτοῦ μανθάνοντες . Ὅτι δὲ γινώσκει ὁ Κύριος τὴν ἡμέραν καὶ τὴν ὥραν , πρόδηλον . Αὐτὸς γὰρ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν · ὃ οὖν ἐποίησε , πῶς οὐ γινώσκει · Ἀλλὰ δὴ καὶ συμφερόντως ἀπέκρυψεν ὁ Θεὸς τὴν
Lemmas: ὁ λέγω ὅτι οὐ εἰμί ἴσος ὁ Θεός καί πατήρ ; πλέω τοίνυν ὁ ἄγγελος ἐπισυνάγω ὁ ἐκλεκτός , ὡς εἄν ἀρπάζω ἐν νεφέλη , ὑπαντάω ὁ κύριος . ἀπό δέ ὁ συκέα μανθάνω ὅς λέγω · ὥσπερ καί ὁ συκέα φύλλον ἤδη ἔχω εὐθύς ὁ θέρος , οὐτάω καί μετά ὁ θλῖψις ὁ ἀντίχριστος εὐθύς οὐδείς μεσολαβέω , ὁ ὁ Χριστός παρουσία , ὅστις θέρος ὁ εἰμί εἰμί ὁ Δίκαιος ἀπό χειμών , ὁ μέντοι ἁμαρτωλός χειμών αποθερος . ἀμήν λέγω σύ ὅτι ὁ γενεά οὗτος , τουτέστι ὁ πιστός , ὁ Χριστιανός λέγω , οὖον μή παρέρχομαι . καί οὗτος πᾶς , ὁ τε περί ὁ Ἱεροσόλυμα , καί ὁ ὁ ἀντίχριστος ἔλευσις γίγνομαι . οὖον γάρ δήπου γενεά λέγω ὁ ὁ ἀπόστολος . ἐπεί οὐδέ ἄχρι ὁ συντέλεια ὁ κόσμος ζῶ ὁ ἀπόστολος , οἴγω οὐδέ ἄχρι ὁ αωντελείας ὁ Ἱεροσόλυμα ὁ πλείων φθάνω ζάω . γενεά οὖν ὁ ὁ Χριστιανός λέγω , παραμυθέομαι ὁ ἀπόστολος , ἵνα χαρά μή ὑπολαμβάνω ὅτι τοσοῦτος κακός γίγνομαι , ἴσως ἔκλειψις ὁ πίστις , φημί ὅτι , θαρσέω , οὖον παρολευσσω ὁ γενεά ὁ πιστός , οὐδέ ἔκλειψις . πρότερος γάρ εἄν ὁ ἀκίνητος οὗτος στοιχεῖον , ὁ οὐρανός φημί καί ὁ γῆ , πωρέω , ἢ ὁ ἐγώ λόγος κατά τίς διαπίπτω . Πάν γάρ ὅσος εἶπον , τελεσθήΠΩνΤαι . « περι δέ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καί ὁ ὥρα οὐδείς σείω , οὐδέ ὁ ἄγγελος ὁ ἐν οὐρανός , οὐδέ ὁ υἱός , εἰμί μή ὁ Κατήρ . βλέπω , ἀγρυπνέω καί προσεύχομαι , οὐ οἶδα γάρ πότε ὁ καιρός εἰμί . ὡς ἄνθρωπος Ἀπόδημος , ἀφίημι ὁ οἰκίον αὐτός , καί δίδωμι ὁ δοῦλος αὐτός ὁ ἐξουσία , καί ἕκαστος ὁ ὁρίζω , καί ὁ θυρωρός ἐντέλλω , ἵνα γρηγορέω . Γρηγοραῖτε οὖν · οὐ οἶδα γάρ πότε ὁ Κύριος ὁ . οἰκίον ἔρχομαι , ὀψέ , ἢ μεσονύκτιος , ἢ ἀλεκτοροφαωνίπς , ἢ πρωΐ · μή ἔρχομαι ἐξαπίνης εὑρίσκω σύ καεευδιδωμι . ἁ δέ σύ λέγω , πᾶς λέγω , γρηγορέω . » Θέλων ὁ Κύριος κωλύω ὁ μαθητής ἀπό ὁ ἐρωτάω περί ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καί ὁ ὥρα , φημί ὅτι οὐδέ ὁ ἄγγελος , οὐδέ ὁ υἱός οἶδα . εἰμί γάρ εἶπον ὅτι ὁδάω μήv , οὖον ἐθέλω δέ ὑμός ἀποκαλύπτω , λυπέω εἄν αὐτός . ύς δέ σοφός μεταχειρίζω , καί ἀπείργω αὐτός ὅλως ὁ ζητέω μανθάνω καί ἐνοχλέω αὐτός ἐν ὁ εἶπον , ὅτι , οὔτε ὁ ἄγγελος , οὔτε ἐγώ οἶδα . ἀπό δέ παράδειγμα πίνος νοέω ὁ λέγω . Ιολλάκις παιδίον μικρός βλέπω ὁ πατήρ αὐτός κρατέω τίς ἐν ὁ χείρ , καί ζητέω οὗτος . ὁ δέ πατήρ οὖον βούλω παῖς δίδωμι . ὁ οεʹ κλαυθμυρίζω ὡς μή λαμβάνω , τελευταῖος μέντοι ὁ πατήρ κρύπτω ἐκεῖνος , ὅς κρατέω , καί ἐπιδείκνυμι ὁ χείρ κενός ὁ παιδίον , ἵστημι αὐτός ὁ κλαυθμός . λῆπω καί ὁ Κύριος , ὡς παιδίον ὁ ἀπόστολος προσφέρω , ἀποκρύπτω ὁ ἡμέρα . εἰμί γάρ εἰμί . Πεν , ὅτι οἶδα , οὖον λέγω δέ , ηνιαειδω εἄν , ὡς μή παρ´´ αὐτός μανθάνω . ὅτι2 δέ γιγνώσκω ὁ Κύριος ὁ ἡμέρα καί ὁ ὥρα , πρόδηλος . αὐτός γάρ ὁ αἰών ποιέω · ὅς οὖν ποιέω , πῶς οὖον γιγνώσκω · ἀλλά δή καί συμφέρω ἀποκρύπτω ὁ θεός ὁ