cogPG.PG123 198
στον δὲ ἐνταῦθα ὀνομάζει , καίτοι ἀλλαχοῦ δεῖπνον αὐτὸ λέγων · οὐκ ἀλόγως · δεῖπνον μὲν γὰρ , ὡς ἐν κσχάτοις καιροῖς τελείως φανέντος τοῦ τοιούτου άΚμου , καὶ πρὸς τῇ ἑσπέρᾳ ἤτοι τῷ τέλει τῶν αἰώνων · ἄριστον δὲ , διότι καὶ ἐν τοῖς προτέροις αἰῶσιν Κἀπεκαλύπτετο τὸ μυστήριον , εἰ καὶ ἀμυδρότερον . Ταῦροι δὲ καὶ σιτιστὰ , ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Νέα Διαθήκη . Ἡ μὲν γὰρ Παλαιὰ , ἐμφαίνεται διὰ τῶν ταύρων · ζωοθυσίας γὰρ εἶχεν · ἡ δὲ Νέα , διὰ τῶν σιτιστῶν · ἄρτους γὰρ προσφέρομεν νῦν ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ , τ ἐτυμώτερον ἂν κληθεῖεν σιτιστὸ , ὡς ἐκ σίτου ασυνιστάμενοι . Καλεῖ τοίνυν ἡμᾶς ὁ Θεὸς ἵνα φάγωμεν καὶ τὰ τῆς Παλαιᾶς Γραφῆς ἀγαθὰ καὶ τὰ τῆς Νέας . Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἴδῃς τινὰ ἐρμηνεύοντα τὰ θτῖα λόγια σαφῶς , γίνωσκε τὸν τοιοῦτον σιτιστὰ βρώματα διδόναι οἱονεὶ γὰρ σιτίζει καὶ ἐμβρωματίζει τοὺς ἁπλουστέρους , ὁ σαφῶς διδάσκων . Ζητήσεις δὲ ἐνταῦθα πῶς λέγει « Καλέσατε τοὺς κεκλημένους · » εἰ κεκλημένοι ἦσαν , πῶς ἔμελλον πάλιν αὐτοὺς καλεῖν ; Μάνθανε οὐν , ὅτι ἕκαστος ἡμῶν κέκληται ἀπὸ φύσεως εἰς τὸ καλὸν , ὑπὸ τοῦ λόγου τοῦ ἐμφύτου διδασκάλου καλούμενος . Ὅμως ὁ Θεὸς καὶ τοὺς ἔξω διδασκάλους πέμπει , ἴνα τοὺς ὑπὸ τοῦ λόγου κεκλημένους φυσικῶς , καὶ οὐτοι ἔξωθεν καλέσωσιν · ἀπέστειλε δὲ ὁ βασιλεὺς τὰ στρατεύματα αὐτοῦ , τουτέστι , τὰ Ῥωμαϊκά , καὶ τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους ἀπώλεσε , καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε τὴν Ἱερουσαλὴμ , ὡς καὶ ὁ φιλαλήθης Ἰώσηπος λέχει . « Τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ · Ὁ μὲν γάμος ἕτοι μός ἐστιν , οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι · πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν , καὶ ὅσους ἐὰν εὔρητε , καλέσατε εἰς τοὺς γάμους . Καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς , συνήγαγον πάντας ὅσους εὖρον , πονηρούς τε καὶ ἀγαθοὺς , καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων . » Ἐπειδὴ οἱ πρότεροι δοῦλοι , οἱ περὶ Μωσέα καὶ οἱ προφῆται οὐκ ἔπεισαν . τότε ἄλλους δούλους ἀποστέλλει ποῖς ἀποστόλους , οἶ τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἐκάλεσαν , οὐκ ἐν τῇ ὁδῷ τῇ ἀληθινῇ βαδίζοντας , ἀλλ´ ἄλλους ἀλλαχῆ μεμερισμένους , καὶ ἐν ὁδοῖς πλείοσι καὶ δόγμασι διεσχισμένους . Μᾶλλον δὲ παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν ντας , τουτέστι , πλάνῃ πολλῇ καὶ ἀνωμαλία . Καὶ γὰρ καὶ αὐτοὶ πρὸς ἑαυτοὺς ἐστασίαζον , καὶ οὐκ ἐν ταῖς ὁδοῖς ἦσαν , ἀλλὰ παρὰ τὰς διτξόδους · καὶ ἐκεῖνά ἐστι τὰ δόγματα τὰ πονηρὰ ἃ ἐδογμάτιζον . Οὐ πάντες ἔστεργον ὁμοίως , ἀλλ οἱ μὲν τοιῶσδε , οἱ δὲ τοιῶσδε . Μήποτε δὲ βέλτιον καὶ οὕτωνοηθῆναι ; ὁδὸς ἐστιν ὁ βίος ἑκάστου καὶ ἡ πολιτεία · διέξοδοι δὲ ἀπὸ τῆς ὀδοῦ , τὰ δόγματα . Οἱ γοῦν Ἔλληνες ὁδοὺς ἔχοντες πονηρὰς , τουτέστι , βίους ἐπιψόγους , ἀπὸ τῶν βίων τῶν πονηρῶν ἐπὶ τὰ δόγματα ἐξέβησαν τὰ ἄθεα , θεοὺς αἰσνροὺς ὑποστήσαντες συνηγόρους τοῖς πάθεσιν · ξελθόντες οὖν οἱ ἀπόστολοι ἐκ τῆς Ἰερουσαλὴμ ἐπὶ τὰ ἔθνη , συνήγαγον πάντας πονηρούς τε καὶ ἀγαθοὺς , τουτέστι , τούς τε πάσης κακίας πεπληρωμένους , καὶ τοὺς μετριώτερον ἔχοντας , οὓς καὶ ἀγαθοὺς ὀνομάζει , ὡς πρὸς σόγκρισιν ἐκείνων . « Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους , εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα χάμου , καὶλέγει αὐτῷ · Ἑταῖρε , πῶς εἰσῆλθες ὤδε ,
Lemmas: στον δέ ἐνταῦθα ὀνομάζω , καίτοι ἀλλαχοῦ δεῖπνον αὐτός λέγω · οὐ ἄλογος · δεῖπνον μέν γάρ , ὡς ἐν κσχάτοις καιρός τέλειος φαίνω ὁ τοιοῦτος Κάμου , καί πρός ὁ ἑσπέρα ἤτοι ὁ τέλος ὁ αἰών · ἀγαθός δέ , διότι καί ἐν ὁ πρότερος αἰών ἀποκαλύπτω ὁ μυστήριον , εἰμί καί ἀμυδρός . Ταῦρος δέ καί σιτιστός , ὁ Παλαιά καί ὁ Νέα διαθήκη . ὁ μέν γάρ Παλαιά , ἐμφαίνω διά ὁ ταῦρος · ζωοθυσία γάρ ἔχω · ὁ δέ Νέα , διά ὁ σιτιστής · ἄρτος γάρ προσφέρω νῦν ἐν ὁ θυσιαστήριον , τ ἔτυμος εἄν καλέω σιτιστός , ὡς ἐκ σῖτος ασυνιστάμενοι . Καλεῖ τοίνυν ἐγώ ὁ θεός ἵνα ἐσθίω καί ὁ ὁ Παλαιή γραφή ἀγαθός καί ὁ ὁ Νέας . ἀλλά καί ὅταν ὁράω τις ἐρμηνεύω ὁ τίθημι λόγιος σαφῶς , γιγνώσκω ὁ τοιοῦτος σιτιστός βρῶμα δίδωμι οἱονεί γάρ σιτίζω καί ἐμβρωματίζω ὁ ἁπλόος , ὁ σαφῶς διδάσκω . ζητέω δέ ἐνταῦθα πῶς λέγω « καλέω ὁ καλέω · » εἰμί καλέω εἰμί , πῶς μέλλω πάλιν αὐτός καλέω ; μανθάνω ὀν , ὅτι ἕκαστος ἐγώ καλέω ἀπό φύσις εἰς ὁ καλός , ὑπό ὁ λόγος ὁ ἔμφυτος διδάσκαλος καλέω . ὅμως ὁ θεός καί ὁ ἔξω διδάσκαλος πέμπω , ἵνα ὁ ὑπό ὁ λόγος καλέω φυσικός , καί οὗτος ἔξωθεν καλέω · ἀποστέλλω δέ ὁ βασιλεύς ὁ στράτευμα αὐτός , τουτέστι , ὁ Ῥωμαϊκός , καί ὁ ἀπειθέω Ἰουδαῖος ἀπόλλυμι , καί ὁ πόλις αὐτός ἐμπίμπρημι ὁ Ἱεροσόλυμα , ὡς καί ὁ φιλαλήθης Ἰώσηπος λέχος . « τότε λέγω ὁ δοῦλος αὐτός · ὁ μέν γάμος ἐτός μος εἰμί , ὁ δέ καλέω οὐ εἰμί ἄξιος · πορεύω οὖν ἐπί ὁ διέξοδος ὁ ὁδός , καί ὅσος ἐάν εὑρίσκω , καλέω εἰς ὁ γάμος . καί ἐξέρχομαι ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εἰς ὁ ὁδός , συνάγω πᾶς ὅσος εὖρος , πονηρός τε καί ἀγαθός , καί πίμπλημι ὁ γάμος ἀνάκειμαι . » ἐπεί ὁ πρότερος δοῦλος , ὁ περί Μωσῆς καί ὁ προφήτης οὐ πείθω . τότε ἄλλος δοῦλος ἀποστέλλω Πόις ἀπόστολος , οἶς ὁ ἐκ ἔθνος καλέω , οὐ ἐν ὁ ὁδός ὁ ἀληθινός βαδίζω , ἀλ ἄλλος ἀλλαχῆ μερίζω , καί ἐν ὁδός πλείων καί δόγμα διασχίζω . μᾶλλος δέ παρά ὁ διέξοδος ὁ ὁδός ντας , τουτέστι , πλάνη πολύς καί ἀνωμαλία . καί γάρ καί αὐτός πρός ἑαυτοῦ στασιάζω , καί οὐ ἐν ὁ ὁδός εἰμί , ἀλλά παρά ὁ διτξοδιδωμι · καί ἐκεῖνος εἰμί ὁ δόγμα ὁ πονηρός ὁ δογματίζω . οὖον πᾶς στέργω ὁμοίως , ἀλλ' ὁ μέν τοιῶσδε , ὁ δέ τοιῶσδε . μήποτε δέ ἀγαθός καί οὐτάω ; ὁδός εἰμί ὁ βίος ἕκαστος καί ὁ πολιτεία · διέξοδος δέ ἀπό ὁ οὐδός , ὁ δόγμα . ὁ γοῦν Ἔλληνες ὁδός ἔχω πονηρός , τουτέστι , βίος ἐπίψογος , ἀπό ὁ Βίων ὁ πονηρός ἐπί ὁ δόγμα ἐκβαίνω ὁ ἄθεος , θεός αἰσνροὺς ὑφίστημι συνήγορος ὁ πάθος · ξελθόντες οὖν ὁ ἀπόστολος ἐκ ὁ Ἱεροσόλυμα ἐπί ὁ ἔθνος , συνάγω πᾶς πονηρός τε καί ἀγαθός , τουτέστι , ὁ τε πᾶς κακία πληρόω , καί ὁ μέτριος ἔχω , ὅς καί ἀγαθός ὀνομάζω , ὡς πρός σόγκρισιν ἐκεῖνος . « εἰσέρχομαι δέ ὁ βασιλεύς θεάομαι ὁ ἀνάκειμαι , ὁράω ἐκεῖ ἄνθρωπος οὐ ἐνδύω ἔνδυμα χάμου , καλέω αὐτός · Ἑταῖρος , πῶς εἰσέρχομαι ὧδε ,