cogPG.PG123 273
πρῶτον χόρτον ἀνθοῦντες καὶ ἀρχὴν τοῦ ἀγαθοῦ ἐπιδεικνύντες , Ζεῦ νήπιοί ἐσμεν , καὶ οὔπω εἰς τὸ μέτρον τῆς κατὰ Χριστὸν ἡλικίας ἐφθάσαμεν · εῖτα στάχσν , ὅταν καὶ πρὸς πειρασμοὺς δυνώμεθα ἴστασθαι . Ὁ γὰρ στάχυς ἤδη καὶ γόνασιν διαζώννυται , καὶ ὄρθιος ἵσταται , καὶ τελειότερές ἐστιν . Εἶτα καὶ πλήρη σἴτον ἐν τῷ στάχυῖ , ὅταν τὸ τέλειον καρποφορῇ τις . Ὅταν δὲ παραδῷ τὸ θέρος , τότε τὸ δρέπανον συνάγει τὸν καρπόν . Δρέπανον δὲ νόει τὸν τοῦ Θεοῦ λόγον · θερισμὸν δὲ , τὸν τῆς συντελοίας καιρον . « Καὶ Πεγε · Τίνι ὁμοιώσωμεν τὴν βασλείαν τοῦ Θεοῦ ; ἢ ν ποίᾳ παραβολῇ παραβάλωμεν αὐτήν ; Ὡς κόκκον σινάπειως , ὃς ὄταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς , μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων ἐστὶ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς , καὶ ὅταν σπαρῇ , ἀναβαίνει καὶ γίνεται πάντων τῶν λαχάνων μείζεον , καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους , ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ ὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν . Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον , καθὼς ἠδύναντο ἀκούειν . Χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς · κατ´ ἰδίαν δὲ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἐπέλυε πάντα . Σμικρὸς μὲν ὁ λόγος τῆς πίστεως . Πίστευσον γὰρ εἰς Χριστὸν , καὶ σωθήσῃ . » Ὁρᾷς , πηλίἈλλὰ σπαρὸν ἐπὶ τῆς γῆς τὸ κήρυγμα , ἐπλατύνθη καὶ ηὐξήθη , ὥστε τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ , τουτέστι , πάντας τοὺς μετεώρους καὶ ὑψηλοὺς τῷ φρονήματι καὶ γῇ γνώσει , ἐπ´ αὐτῷ κατασκηνοῦν . Πόσοι γὰρ σοφοὶ , τὴν Ἑλληνικὴν ἀφέντες σοφίαν , ἐπὶ τῷ κηρύγματι ἀνεπαύθησαν ; Πάντων οὗν μεῖζον ἐγένετο τὸ κήρυγμα , καὶ κλάδους μεγάλους ἐποίησεν . Ὁ μὲν γὰρ τῶν ἀποστόλων εἰς Ῥώμην , ὁ δὲ εἰς Ἰνὸίαν , Α ἄὲ εἰς Ἀχαίαν , ἄλλος εἰς ἄλλο μέρος τῆς γῆς διεσχίσθησαν ὥσπερ κλάδοι . Ἔλεγε δὲ τοῖς ὄχλοις ἐν παραβολαῖς πολλαῖς , πρὸς τὴν ἕξιν τῶν ἀκουόντον παρατιθεὶς τὰς παραβολάς . Ἐπειδὴ γὰρ ὄνλος ἦσαν ἰδιώτης καὶ ἀμαθὴς , τούτου ἕνεκεν μέμνηται κόκκου σινάπεως , καὶ χόρτου , καὶ σπόρου , ἵνα ἀπὸ τῶν συντρόφων καὶ συνήθων αὐτοῖς ὁνομάτων διδάξῃ αὐτοὺς ὠφέλιμον τι , ἢ παρακινήσῃ γοῦν οἰσίτὸ προσελθεῖν καὶ ἐρωτῆσαι , καὶ διὰ τῆς ἐρωτήσεως τὰ ἀγνοούμενα μαθεῖν . Τοῖς γάρ τοι μαθηταῖς ἐπέλυε πάντα κατ´ ἰδίαν , προσερχομένοις δηλαδὴ καὶ ἐρω - » τῶσι . Πάντα δὲ ἔλυεν , ὅσα ἠρώτων ὡς ἀγνοοῦντες . Οὐ γὰρ ἀπλῶς πάντα , καὶ τὰ σαφῆ . Ἀπὸ γὰρ τούτων ὧν ἐρωτῶντες ἐμάνθανον , σαφῆ ἦσαν ατοῖς καὶ τἄλλα · ὥστε πάντα ἐπελύοντο αὐτοῖς . « Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ , ὀψίας γενομένης · Διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν . Καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον , παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ . Καὶ ἄλλα ὃὲ πλοιάρια ἦν μετ´ αὐτοῦ . Καὶ
Lemmas: πρῶτος χόρτος ἀναθέω καί ἀρχή ὁ ἀγαθός ἐπιδείκνυμι , Ζεύς νήπιος εἰμί , καί οὔπω εἰς ὁ μέτρον ὁ κατά Χριστός ἡλικία φθάνω · εἶτα στάχσν , ὅταν καί πρός πειρασμός δύναμαι ἵστημι . ὁ γάρ στάχυς ἤδη καί γόνυ διαζώννυμι , καί ὄρθιος ἵστημι , καί τέλειος εἰμί . εἶτα καί πλήρης σῖτος ἐν ὁ στάχυς , ὅταν ὁ τέλειος καρποφορέω τις . ὅταν δέ παραδίδωμι ὁ θέρος , τότε ὁ δρεπάνη συνάγω ὁ καρπός . Δρέπανον δέ νοέω ὁ ὁ Θεός λόγος · θερισμός δέ , ὁ ὁ συντέλλω καιρός . « καί μετά · τίς ὁμοιόω ὁ βασλείαν ὁ Θεός ; ἢ Ν ποῖος παραβολή παραβάλλω αὐτός ; ὡς κόκκος σινάπειως , ὅς ὅταν σπείρω ἐπί ὁ γῆ , μικρός πᾶς ὁ σπέρμα εἰμί ὁ ἐπί ὁ γῆ , καί ὅταν σπείρω , ἀναβαίνω καί γίγνομαι πᾶς ὁ λάχανον μειόω , καί ποιέω κλάδος μέγας , ὥστε δύναμαι ὑπό ὁ σκιά αὐτός ὁ πετεινόν ά ὁ οὐρανός κατασκηνόω . καί τοιοῦτος παραβολή πολύς λαλέω αὐτός ὁ λόγος , καθώς δύναμαι ἀκούω . Χωρὶς δέ παραβολή οὐ λαλέω αὐτός · κατ´ ἴδιος δέ ὁ μαθητής αὐτός ἐπιλύω πᾶς . Μικρός μέν ὁ λόγος ὁ πίστις . πιστεύω γάρ εἰς Χριστός , καί σῴζω . » ὁράω , πηλίἈλλὰ σπάρος ἐπί ὁ γῆ ὁ κήρυγμα , πλατύνω καί αὐξάνω , ὥστε ὁ πετεινόν ὁ οὐρανός , τουτέστι , πᾶς ὁ μετέωρος καί ὑψηλός ὁ φρόνημα καί γῆ γνῶσις , ἐπι αὐτός κατασκηνόω . πόσος γάρ σοφός , ὁ Ἑλληνικός ἀφίημι σοφία , ἐπί ὁ κήρυγμα ἀναπαύω ; Πάντων ἐν μείζων γίγνομαι ὁ κήρυγμα , καί κλάδος μέγας ποιέω . ὁ μέν γάρ ὁ ἀπόστολος εἰς Ῥώμη , ὁ δέ εἰς Ἰόνιος , Α ἀεί εἰς ἀχαία , ἄλλος εἰς ἄλλος μέρος ὁ γῆ διασχίζω ὥσπερ κλάδος . Ἐλέγω δέ ὁ ὄχλος ἐν παραβολή πολύς , πρός ὁ ἕξις ὁ ἀκούω παρατίθημι ὁ παραβολή . ἐπεί γάρ ὄλος εἰμί ἰδιώτης καί ἀμαθής , οὗτος ἕνεκα μιμνήσκω κόκκος σίναπι , καί χόρτος , καί σπόρος , ἵνα ἀπό ὁ Συντρόφων καί συνήθης αὐτός ὁν͂ομα διδάσκω αὐτός ὠφέλιμος τίς , ἢ παρακίνηση γοῦν οισιτος προσέρχομαι καί ἐρωτάω , καί διά ὁ ἐρώτησις ὁ ἀγνοέω μανθάνω . ὁ γάρ ὅς μαθητής ἐπιλύω πᾶς κατ´ ἴδιος , προσέρχομαι δηλαδή καί εἴρω - » τίνω . Πάν δέ λύω , ὅσος ἐρωτάω ὡς ἀγνοέω . οὖον γάρ ἀπλόος πᾶς , καί ὁ σαφής . ἀπό γάρ οὗτος ὅς ἐρωτάω μανθάνω , σαφής εἰμί ἄατος καί ἄλλος · ὥστε πᾶς ἐπιλύω αὐτός . « καί λέγω αὐτός ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα , ὄψιος γίγνομαι · διέρχομαι εἰς ὁ πέραν . καί ἀφίημι ὁ ὄχλος , παραλαμβάνω αὐτός ὡς εἰμί ἐν ὁ πλοῖον . καί ἄλλος οεʹ πλοιάριον εἰμί μετέ αὐτός . καί