cogPG.PG123 668
οὐκ ἕστιν · ὑμῖν δέ γε , ὡς υυμφώνως τοῖς Ἰουδαίοις ἐμπολιτευομένοις , καὶ τῷ κόσμῳ παοσκειιιένοις αὐτῷ ἀνοίκειον τὸ συνεορτάζειν τοῖς ὁμοίοις ὑμῖν . Καὶ ὑμᾶς μὲν ὁ κόσμος οὐ δύναται μισεῖν , τουτέστιν , οἱ τὰ τοῦ κόσμου φρονοῦντες , οἷα δὴ , καθὰ εἴρηται , ὲαικότας αὐτοῖς · ἐμὲ δὲ μισεῖ , ὅτι ἐλέγχω αὐτοῦ τὰ ἔργα . Τοῦτο γὰρ τοῦ μίσους γίνεται αἴτιον , ὁ ἔλεγχος ὁ πεπαῤῥησιασμένος . Πέμπει τοίνυν τοὺς ἀδελφοὺς εἰς τὴν ἑορτὴν , δεικνύων , ὅτι οὐκ ἀναγκάζει σὺν αὐτῷ μένειν , εἴ γε μὴ βούλεται . Σκόπει δὲ , ὅτι πρὸς τὰ δύο ἐγκλήματα ἃ ἐπέφερον αὐτῷ ἐκεῖνοι , δειλίαν λέγω καὶ φιλοδοξίαν , δύο καὶ τὰς ἀπολογίας ποιεῖται · πρὸς μὲν τὴν δειλίαν , ἐν τῷ λέγειν , ὅτι Ἐλέγχω τὰ ἔργα τοῦ κόσμου , ἥγουμ τῶν τὰ τοῦ κόσμου φρονούντιον · οὐκ ἀν δὲ ἤλεγχον , εἴ γε δειλὸς ἤμην . ὡς νομίζετε · πρὸς δὲ τὴν φιλοδοξίαν , ἐν τῷ μὴ ἀναγκάζειν αὐτοὺς , ὥστε παραμένειν αὐτῷ . Εἰ γάρ τοι φιλοδοξίας ἐγκλήματι ἔνοχος ἦν , οὐκ ἂν αὐτοὺς ἀπεπέμπετο · ἐπεὶ τοῖς φιλοδόξοις καὶ ἀλαζονικοῖς , τὸ πολλοὺς ἔχειν ἀκολούθους μᾶλλον σπουδάζεται . Ἐπεὶ οὖν δύο ταῦτα αὐτῷ προσωνείδιζον , εἰκότως πρὸς τὰ δύο ἀντέστη , δεικνύων σαθρὰν τὴν αὐτῶν ὑπόνοιαν . Τὸ δὲ , « Ὁ καιρὸς ὁ ἐμὸς οὔπω πεπλήρωται » τοῦτο δηλοῖ , ὅτι Οὕπω τοῦ θανάτου καὶ τοῦ σταυροῦ καιρός . Δεῖ γάρ με ἔτι ἐν σαρκὶ ζῇν πρὸς τὸ καὶ πλείονα σημεῖα ποιῆσαι , καὶ πλείους διδασκαλίας ἐκθέσθαι · ὡς ἂν καὶ πλείους ὄχλους πιυτεῦσαι παρασκευάσω , καὶ τοὺς μαθητὰς στεῤῥοτέρους ποιήσω , διά τε τῆς τῶν πλειόνων σημείων ἐπιδείξεως καὶ τῆς διδασαλίας . Οὕπω οὗν , φησὶν , ἐνέστη ὁ καιρὸς τοῦ θανάτου , ἵνα ἐπιῤῥίψω ἐμαυτὸν τοῖς κατ´ ἐμοῦ λυττῶσι · διὸ οὐδὲ ἀναβαίνω εἰς τὴν ἑορτήν . « Ταῦτα δὲ εἰπὼν αὐτοῖς , ἔμεινεν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ . Ο Καὶ ὅτε ἀνέβησαν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ , τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβη εἰς τὴν ἑορτὴν , οὐ φανερῶς , ἀλλ´ ὡς ἐν κρυπτῷ . » Τίνος ἕνεκεν , εἰπὼν τοῖς ἀδελφοῖς , ὅτι « Οὐκ ἀναβαίνω εἰς τὴν ἑορτὴν , » πάλιν ἀναβαίνει ; Οὐκ , εἶπε καθάπαξ , ὅτι Οὐκ ἀναβαίνω . ἀλλὰ Νῦντουτέστι , Μεθ´ ὑμῶν . Ἐν ἀρχῇ μὲν παρῃτεῖτο τὴν ἀνάβασιν , ἅτε ζεόντων θυμῷ τῶν Ἰουδαίων . Μετὰ ταῦτα μέντοι μελλούσης τῆς ἑορτῆς λύεσθαι , ἄνεισιν , ὅτε καὶ τὴν μανίαν αὐτῶν εἰκὸς ἦν λωφῆσαι Καὶ ἄλλως δέ · Οὐκ ἐναντία πεποίηκεν ὧν εἶπεν Οὐ γὰρ ἀνέβη ἑορτάσων , ἀλλὰ διδάξων · καὶ οὐ μετὰ ἱλαρότητος ᾖ χρῶνται οἱ πανηγυρίζοντες , ἀλλὰ λάθρα . κρύπτεται δὲ διὰ τὸ βεβαιῶσαι τὸ ἀνθρώπινον Εἰ γὰρ ἐνεφανίσθη , ἐλύττησαν ἂν κατ´ αὐτοῦ , βουλόμενοι αὐτὸν ἀποκτεῖναι . Οὐκ ἂν δὲ παρεχώρησεν αὐτοῖς τοῦτο ποιῆσαι , οἷα μήπω τοῦ καιροῦ ἐνς-άν τοῦ τοῦ πάθους · ἀλλὰ μέσον αὐτῶν ὢν , ἐξέφυγεν ἂν τὸ πάθος , καὶ ἔδοξεν ἂν φαντασίᾳ σαρκωθῆναι · διὰ τοῦτο φεύγει καὶ ἀναχωρεῖ ὡς ἄνθρωπος , οἰκονομῶν ὰ οἰκεῖα . « Οἱ οὖν λονδαῖοι ἐζήτουν αὐτὸν ἐν τῇ ἑορτῇ , καὶ ἔλεγον · Ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος ; Καὶ γογγυσμὸς πολὺς περὶ αὐτοῦ ἦν ἐν τοῖς ὄχλοις . Οἱ μὲν ἔλεγον , ὅτι Ἀγαθός ἐστιν · ἄλλοι δὲ ἔλεγον , Οὕκ , ἀλλὰ πλανᾷ τλυ ὅχλον . Οὐδεὶς μέντοι παῤῥησίᾳ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ
Lemmas: οὐ ἕστiν · σύ δέ γε , ὡς υυμφώνως ὁ Ἰουδαῖος ἐμπολιτεύω , καί ὁ κόσμος παοσκειιιενος αὐτός ἀνοίκειος ὁ συνεορτάζω ὁ ὅμοιος σύ . καί σύ μέν ὁ κόσμος οὖον δύναμαι μισέω , τουτέστιν , ὁ ὁ ὁ κόσμος φρονέω , οἷος δή , καθά εἴρω , εαικοος αὐτός · ἐγώ δέ μισέω , ὅτι ἐλέγχω αὐτός ὁ ἔργον . οὗτος γάρ ὁ μῖσος γίγνομαι αἴτιος , ὁ ἔλεγχος ὁ πεπαῤῥησιασμένος . πέμπω τοίνυν ὁ ἀδελφός εἰς ὁ ἑορτή , δείκνυμι , ὅτι οὐ ἀναγκάζω σύν αὐτός μένω , εἰμί γε μή βούλομαι . σκοπάω δέ , ὅτι πρός ὁ δύο ἔγκλημα ὁ ἐπιφέρω αὐτός ἐκεῖνος , δειλία λέγω καί φιλοδοξία , δύο καί ὁ ἀπολογία ποιέω · πρός μέν ὁ δειλία , ἐν ὁ λέγω , ὅτι ἐλέγχω ὁ ἔργον ὁ κόσμος , ἥγουμ ὁ ὁ ὁ κόσμος φρονέω · οὐ εἰς δέ ἐλέγχω , εἰμί γε δειλός εἰμί . ὡς νομίζω · πρός δέ ὁ φιλοδοξία , ἐν ὁ μή ἀναγκάζω αὐτός , ὥστε παραμένω αὐτός . εἰμί γάρ ὅς φιλοδοξία ἔγκλημα ἔνοχος εἰμί , οὐ εἄν αὐτός ἀποπέμπω · ἐπεί ὁ φιλόδοξος καί ἀλαζονικός , ὁ πολύς ἔχω ἀκόλουθος μᾶλλον σπουδάζω . ἐπεί οὖν δύο οὗτος αὐτός προσωνειδιζω , εἰκότως πρός ὁ δύο ἀνθίστημι , δείκνυμι σαθρός ὁ αὐτός ὑπόνοια . ὁ δέ , « ὁ καιρός ὁ ἐμός οὔπω πληρόω » οὗτος δηλόω , ὅτι οὔπω ὁ θάνατος καί ὁ σταυρός καιρός . Δεύς γάρ ἐγώ ἔτι ἐν σάρξ ζάω πρός ὁ καί πλείων σημεῖον ποιέω , καί πλείων διδασκαλία ἐκτίθημι · ὡς εἄν καί πλείων ὄχλος πιτεύω παρασκευάζω , καί ὁ μαθητής στερρός ποιέω , διά τε ὁ ὁ πλείων σημεῖον ἐπίδειξις καί ὁ διδασαλίας . οὔπω ἐν , φημί , ἐνίστημι ὁ καιρός ὁ θάνατος , ἵνα επιρρίπτω ἐμαυτοῦ ὁ κατ´ ἐγώ λυσσάω · διό οὐδέ ἀναβαίνω εἰς ὁ ἑορτή . « οὗτος δέ εἶπον αὐτός , μένω ἐν ὁ Γαλιλαία . ὁ καί ὅτε ἀναβαίνω ὁ ἀδελφός αὐτός , τότε καί αὐτός ἀναβαίνω εἰς ὁ ἑορτή , οὖον φανερῶς , ἀλ ὡς ἐν κρυπτός . » τίς ἕνεκα , εἶπον ὁ ἀδελφός , ὅτι « οὐ ἀναβαίνω εἰς ὁ ἑορτή , » πάλιν ἀναβαίνω ; οὐ , εἶπον καθάπαξ , ὅτι οὐ ἀναβαίνω . ἀλλά Νῦντουτέστι , Μεθ´ σύ . ἐν ἀρχή μέν παραιτέομαι ὁ ἀνάβασις , ἅτε ζέω θυμός ὁ Ἰουδαῖος . μετά οὗτος μέντοι μέλλω ὁ ἑορτή λύω , ἀνέρχομαι , ὅτε καί ὁ μανία αὐτός εἰκός εἰμί λωφάω καί ἄλλως δέ · οὐ ἐναντίος ποιέω ὅς εἶπον οὖον γάρ ἀναβαίνω ἑορτάζω , ἀλλά διδάσκω · καί οὖον μετά ἱλαρότης εἰμί χράω ὁ πανηγυρίζω , ἀλλά λάθρῃ . κρύπτω δέ διά ὁ βεβαιόω ὁ ἀνθρώπινος εἰμί γάρ ἐμφανίζω , λυττέω εἄν κατ´ αὐτός , βούλομαι αὐτός ἀποκτείνω . οὐ εἄν δέ παραχωρέω αὐτός οὗτος ποιέω , οἷος μήπω ὁ καιρός ἐνίημι ὁ ὁ πάθος · ἀλλά μέσος αὐτός εἰμί , ἐκφεύγω εἄν ὁ πάθος , καί δοκέω εἄν φαντασία σαρκόω · διά οὗτος φεύγω καί ἀναχωρέω ὡς ἄνθρωπος , οἰκονομέω ά οἰκεῖος . « ὁ οὖν λονδαῖοι ζητέω αὐτός ἐν ὁ ἑορτή , καί λέγω · πός εἰμί ἐκεῖνος ; καί γογγυσμός πολύς περί αὐτός εἰμί ἐν ὁ ὄχλος . ὁ μέν λέγω , ὅτι Ἀγαθός εἰμί · ἄλλος δέ λέγω , οὐ , ἀλλά πλανάω τλυ ὄχλος . οὐδείς μέντοι παρρησία λαλέω περί αὐτός