cogPG.PG123 329
καὶ ἀναγκάζων τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἐν εὐτελεστέρῳ τίθεσθαι , προφασιζόμενος δὲ τοὺς πτωχοὺς , γινωσκέτω ποίας μερίδος ἐστίν . « Καὶ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης , εἷς τῶν δώδεκα , κπηλθε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς ἵνα παραδῷ αὐτὸν αὐτοῖς . Οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐχάρησαν , καὶ ἑπηγγείλαντο αὐτῷ ἀργύριον δοῦναι · καὶ ἐζήτει πῶς εὐκαίρως αὐτὸν παραδῷ » Ὅτε ἡ γυνὴ τὴν οἰκείαν φιλοτιμίαν ἐπεδείξατο , τότε μαίνεται ὁ μαθητὴς , ὁ εἶς τῶν δώἈεκα . Οὐ γὰρ ἀπλῶς κεῖται τὸ , εἷς τῶν δώδεκα · ἀλλ´ ἵνα δείξῃ , ὅτι εἷς τῶν προκρίτων ἐκλεκτὸς καὶ αὐτὸς ὤν . Τί δέ ἐστι τὸ , ἵνα αὐτὸν παραδῷ ; τουτέτιν , ἵνα καταμηνύσῃ αὐτοῖς πότε μόνος ἐστίν ; ἐκεῖνοι γὰρ ἐφοβοῦντο ἐπιπεσεῖν αὐτῷ διδάσκοντι , διὰ τὸν ὄχλον . Ἐκεῖνος οὖν ὑπέσχετο μεμονωμένον αὐτὸν παραδοῦναι αὐτοῖς . « Καὶ τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ τῶν Ἀζύμων , ὅτε τὸ Πάσχα ἀπελθόντες ἐτοιμάσωμεν , ἵνα φάγῃς τὸ Πάσχα ; Καὶ ἀποστέλλει δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ , καὶ λέγει αὐτοῖς · Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν , καὶ ἀπαντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος κεράμιον ὕδατος βαστάζων · ἀκολουθήσατε αὐτῷ , καὶ ὅπου ἐὰν εἰσέλθῃ , εἴπατε τῷ οἰκοδεσπότη , Ὁ διδάσκαλος λέγει · Ποῦ ἐστι τὸ κατάλυμα , ὅπου τὸ Πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγως Καὶ αὐτὸς ὑμῖν δείξει ἀνώγεον μέγα , ἐστρωμένον , ἕτοιμον , ἐκεῖ ἑτοιμάσατε ἡμῖν . » Πρώτην ἡμέραν τῶν Ἀζύμων , τὴν πάμπτην λέγει , ἥτις πρὸ τῷν Ἀζύμων ἦν . Τὰ γὰρ ἄζυμα τῇ παρασκευῇ ἠσθίοντο . Προσέρχονται οὖν οἱ μαθηταὶ , ἐρωτῶντες ποῦ φάγωσι τὸ Πάσχα . Ἐκ τούτου δὲ δῆλον , ὡς οὐκ εἶχε καταγώ ἴδιον ὁ Χριστὸς ἴδιον , ἀλλ´ οὐδὲ οἱ μαθηταὶ οἰκίας εἶχον . Εἰ γὰρ ἂν , προσελάβοντο αὐτὸν ἐκεῖ . Ἀποστέλλει δὲ δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ , Πέτρον καὶ Ἰωάννην , ὡς ὁ Λουκᾶς λέγει , πρὸς ἄνθρωπον ἀγνώριστον , δεικνύων αὐτοῖς , ὅτι ἠδύνατο μὴ παθεῖν . Ὁ γὰρ τὴν διάνοιαν τούτου τοῦ ἀγνωρίστου πείσας ὑποδέξασθαι αὐτὸν , τί οὐκ ἂν εἰργάσατο ἐν τοῖς ἄλλοις ; Δίδωσι δὲ αὐτοῖς καὶ σημεῖον τοῦ εὑρεῖν τὴν οἰκίαν , τὸ ἀκολουθῆσαι ἀνθρώπῳ βαστάζοντι κεράμιον ὕδατος . Ταῦτα δὲ καὶ ἀναχθῆναι δύναται . Κι ράμιον μὲν ὕδατος βαστάζει ὁ βεβαπτισμένος . Ἀπέρχεται δὲ εἰς οἰκίαν ,, τὴν πρέπουσαν τοῖς λογικοῖς κατάστασιν . Ὁγὰρ τὸ βάπτισμα βαστάζων εἰς ἀνάπαλιν · σιν ἔρχεται , κατὰ λόγον ζῶν , καὶ ὥσπερ ἐν οἰκίᾳ , τῇ καταστάσει ταύτῃ ἐπαναπαυόμενος . Οἰκοδεσπότης δὲ ὁ νοῦς · ὃς ἀνώγεον μέγα δεικνύει , τὸ ὕος τῶν αὐτοῦ νοημάτων . Ἀλλὰ τοῦτο τὸ ἀνώγεον καὶ ἐστρωμένον ἐστὶ , τουτέστιν , εἰ καὶ ὑψηλόν ἐστιν , ἀλλ´ οὐδὲν τραχὺ καὶ ὑπερήφανον ἔχει , ἀλλ´ ἔστρωταιναὶ ὡμάλισται τῇ ταπεινοφροσύνῃ . Ἐκεῖ τοίνυν , ἐν τῶ τοιούτῳ λέγω νῷ , ἐτοιμάζεται τὸ Πάσχα τῷ Χριστῷ
Lemmas: καί ἀναγκάζω ὁ σῶμα ὁ Χριστός ἐν εὐτελεστέρῳ τίθημι , προφασίζομαι δέ ὁ πτωχός , γιγνώσκω Ποίας μερίς εἰμί . « καί Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης , εἷς ὁ δώδεκα , κπηλθε πρός ὁ ἀρχιερεύς ἵνα παραδίδωμι αὐτός αὐτός . ὁ δέ ἀκούω χαίρω , καί ἐπαγγέλλω αὐτός ἀργύριον δίδωμι · καί ζητέω πῶς εὔκαιρος αὐτός παραδίδωμι » ὅτε ὁ γυνή ὁ οἰκεῖος φιλοτιμία ἐπιδείκνυμι , τότε μαίνομαι ὁ μαθητής , ὁ εἰμί ὁ δώἈεκα . οὖον γάρ ἀπλόος κεῖμαι ὁ , εἷς ὁ δώδεκα · ἀλ ἵνα δείκνυμι , ὅτι εἷς ὁ πρόκριτος ἐκλεκτός καί αὐτός εἰμί . τις δέ εἰμί ὁ , ἵνα αὐτός παραδίδωμι ; τουτέτιν , ἵνα καταμηνύω αὐτός πότε μόνος εἰμί ; ἐκεῖνος γάρ φοβέω ἐπιπίπτω αὐτός διδάσκω , διά ὁ ὄχλος . ἐκεῖνος οὖν ὑπισχνέομαι μονόω αὐτός παραδίδωμι αὐτός . « καί ὁ πρῶτος ἡμέρα ὁ ἄζυμος , ὅτε ὁ Πάσχα ἀπέρχομαι ἑτοιμάζω , ἵνα ἐσθίω ὁ Πάσχα ; καί ἀποστέλλω δύο ὁ μαθητής αὐτός , καί λέγω αὐτός · ὑπάγω εἰς ὁ πόλις , καί ἀπαντάω σύ ἄνθρωπος κεράμιον ὕδωρ βαστάζω · ἀκολουθέω αὐτός , καί ὅπου ἐάν εἰσέρχομαι , εἶπον ὁ οἰκοδεσπότης , ὁ διδάσκαλος λέγω · πός εἰμί ὁ κατάλυμα , ὅπου ὁ Πάσχα μετά ὁ μαθητής ἐγώ φάγος καί αὐτός σύ δείκνυμι ἀνοίγω μέγας , στόρνυμι , ἑτοῖμος , ἐκεῖ ἑτοιμάζω ἐγώ . » Πρότερος ἡμέρα ὁ ἄζυμος , ὁ πάμπτην λέγω , ὅστις πρό τῷ ἄζυμος εἰμί . ὁ γάρ ἄζυμος ὁ παρασκευή ἐσθίω . προσέρχομαι οὖν ὁ μαθητής , ἐρωτάω ποῦ ἐσθίω ὁ Πάσχα . ἐκ οὗτος δέ δῆλος , ὡς οὐ ἔχω κατάγνυμι ἴδιος ὁ Χριστός ἴδιος , ἀλ οὐδέ ὁ μαθητής οἰκίον ἔχω . εἰμί γάρ εἄν , προσλαμβάνω αὐτός ἐκεῖ . ἀποστέλλω δέ δύο ὁ μαθητής αὐτός , Πέτρος καί Ἰωάννης , ὡς ὁ Λουκᾶς λέγω , πρός ἄνθρωπος ἀγνώριστος , δείκνυμι αὐτός , ὅτι δύναμαι μή πάσχω . ὁ γάρ ὁ διάνοια οὗτος ὁ αγνώριστος πείθω ὑποδείκνυμι αὐτός , τίς οὐ εἄν ἐργάζομαι ἐν ὁ ἄλλος ; δίδωμι δέ αὐτός καί σημεῖον ὁ εὑρίσκω ὁ οἰκίον , ὁ ἀκολουθέω ἄνθρωπος βαστάζω κεράμιον ὕδωρ . οὗτος δέ καί ἀνάγω δύναμαι . Κι ράμιον μέν ὕδωρ βαστάζω ὁ βεβαπτισμένος . ἀπέρχομαι δέ εἰς οἰκίον ,, ὁ πρέπω ὁ λογικός κατάστασις . Ὁγὰρ ὁ βάπτισμα βαστάζω εἰς ἀνάπαλιν · βρόχος ἔρχομαι , κατά λόγος ζῶ , καί ὥσπερ ἐν οἰκίον , ὁ κατάστασις οὗτος ἐπαναπαύω . οἰκοδεσπότης δέ ὁ νόος · ὅς ἀνοίγω μέγας δείκνυμι , ὁ υἱός ὁ αὐτός νόημα . ἀλλά οὗτος ὁ ἀνοίγω καί στόρνυμι εἰμί , τουτέστιν , εἰμί καί ὑψηλός εἰμί , ἀλ οὐδείς τραχύς καί ὑπερήφανος ἔχω , ἀλ στόρνυμι ὁμαλιστής ὁ ταπεινοφροσύνη . ἐκεῖ τοίνυν , ἐν ὁ τοιοῦτος λέγω νάω , ἑτοιμάζω ὁ Πάσχα ὁ Χριστός