cogPG.PG123 303
καὶ τὴν μητέρα . Καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ , καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν · ἄστε οὐκέτι εἰσὶ δύο , ἀλλὰ μία σάρξ . Ὁ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν , ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω . » Συνεχῶς τὴν Ἰουδαίαν ἀφίει ὁ Κύριος διὰ τὴν βασκανίαν ἐκείνων , νῦν οὖν ἐπιχωριάζει , ἐπειδὴ τὸ πάθος ἐγγὺς ἔμελλεν εἶναι . Οὐ μὴν εἰς τὰ Ἰεροσόλυμα ἄνεισι τέως , ἀλλ´ εἰς τὰ τῆς Ἰουδαίας ὄρια , ἵνα τὸν ἄκακον ὄχλον ὠφελήσῃ . Τὰ γὰρ Ἱεροσόλυμα πάσης κακίας ἐργαστήριον ἦσαν , διὰ τὴν τῶν Φαρισαίων πονηρίαν . Ἱε γοῦν τὴν κακίαν αὐτῶν , πῶς πειράζουσι τλΚύριον , μὴ ἐῶντες αὐτὸν , ἵνα πιστεύσωσιν αὐτῷ οἱ ὄχλοι , ἀλλ´ ἀεὶ προσερχόμενοι καὶ δοκοῦντες εἰς ἀπορίαν ἐμβάλλειν καὶ ἐπιστομίζειν διὰ τῶν ζητημάτων . Ἐρώτησαν γὰρ αὐτὸν ἐρώτημα ἀμφοτέρωθεν ἔχον κρημνούς · Εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολῦσαι τὴν γυναῖκα ; Ἵνα ἐὰν μὲν εἴπῃ ὅτι ἔξεστιν ἀπολύειν , ἀπαντήσωσιν αὐτῷ · Πῶς οὖν εἶπας ὅτι ἐκτὸς λόγου πορνείας , οὐκ ἔξεστιν ἀπολύειν ; Ἐάν δὲ εἴπῃ ὅτι οὐκ ἔξεστιν , ἐγκαλέσωσιν αὐτῷ ὡς ἐναντιουμένῳ τοῖς τοῦ Μωσέως δόγμασιν . Ὁ οὗν Χριστὸς , ἡ αὐτοσοφία , ἀποκρίνεται αὐτοῖς ἀπόκρισιν διαφεύγουσαν τὰς αὐτῶν παγίδας . Ἐρωτᾷ γὰρ αὐτοὺς , τί αὐτοῖς ἐνετείλατο Μωσῆς . Τῶν δὲ εἰπόντων ὅτι ἀπολθειν ἐνετείλατο , ἐρμηνεύει αὐτοῖς τὸν νόμον . Οὐ γὰρ οὔτως ἀπηνής ἦν ὁ Μωϋσῆς , φησὶν , ὥστε τοιοῦτον αἰσενεγκεῖν νόμον , ἀλλὰ πρὸς τὴν ὑμετέραν σκληροκαρδίαν τοῦτο ἔγραψεν . Ὁ γὰρ Θεὸς , γινώσκων τὴν τῶν Ἐβραίων ἀπανορωπίαν , καὶ ὅτι ῥᾳδίως ὁ Βοιλ λόμενος φονεύοι ἂν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα μισήσας ἅπαξ αὐτὴν , συνεχώρησεν ἀπολύειν τὴν γυναῖκα , τὸν μὴ ἀρεσκόμενον αὐτῇ . Ἀπ´ ἀρχῆς δὲ οὐχ οὔτως ἦν , ἀλλ´ ἡ τοῦ Θεοῦ βουλὴ συγκολλᾷ ἀλλήλοις τοὺς συζύγους , καὶ ἂν ποιεῖ , ὥστε καὶ γονέων καταμελεῖν . Ὅρα δὲ τί λέγει , ὅτι ὁ Θεὸς οὐ θέλει πολυγαμίσν , ὥστε ταύτην μὲν καταλιμπάνειν , ἑτέραν δὲ ἄγεσθαι γυναῖκα , καὶ πάλιν ταύτην καταλιμπάνειν , καὶ ἐτέρα κολλᾶσθαι . Εἰ γὰρ τοῦτο ἦν , ἐποίησεν ἂν ἕνα μὲν ἄνδρα , πολλὰς δὲ γυναῖκας . Νῦν δὲ οὐ τοῦτο γέγονεν , ἀλλ´ ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν , ἕνα μιᾷ κελεύσας συνάπτεσθαι . Μήποτε δὲ καὶ οὕτω δυνάμεθα νοῆσαι τὸ παρὸν χωρίον . Ὁ λόγος ὁ διδασκαλικὸς , σπέρματα ἀγαθὰ ἐμβάλλων εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ πιστοῦ ἀνθρώπου , ἀνδρὸς λόγον ἐπέχει πρὸς τὴν ὑποδεχομένην αὐτὸν ψυχήν . Πολλάκις οὖν ὁ λόγος θέλων ὠφελῆσαι τὴν ὑποδεχομένην ψυχὴν , καταλιμ . πάνιι τὸν πατέρα αὐτοῦ , τουτέστι νοῦν ὑψηλὸν καν τὴν μητέρα αὐτοῦ , τουτέστι λέξιν κεκαλλωπισμένην καὶ προσκολλᾷται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ , ἤτοι τὰ πρὸς , ὡφέλειαν τῆς ψυχῆς ἐκείνης διδάσκει , συγκαταβαί νων αὐτῇ καὶ νοῦν πολλάκις εὐτελῆ καὶ λέξεις ἱδιωτικὰς προτιμῶν . Καὶ λοιπὸν γίνονται οἱ δύο εἰε σάρκα μίαν , τουτέστι , πιστεύει ἡ ψυχὴ σάρκα γενέσθαι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ . Καὶ οὐδεὶς ἀνθρώπινος λογισμὸς δύναται χωρίσαι τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς τοιαύτης πίστεως . « Καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ πάλιν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ περὶ τοῦ αὐτοῦ ἐπηρώτησαν αὐτὸν , καὶ λέγει αὐτοῖς · Ὃς κὰν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμήσῃ ἄλλην . μοιχᾶται ἐπ´ αὐτήν . Καὶ ἐὰν γυνὴ ἀπολύσῃ τὸν ἄνδρα αὐτῆς , καὶ γαμηθῇ ἄλλῳ , μοιχᾶται . » Ἔτι καὶ οἱ μαθηταὶ ἐσκανδαλίζοντο · διὰ τοῦτο οὖν καὶ προσέρχονται
Lemmas: καί ὁ μήτηρ . καί προσκολλάω πρός ὁ γυνή αὐτός , καί εἰμί ὁ δύο εἰς σάρξ εἷς · ἄστυ οὐκέτι εἰμί δύο , ἀλλά εἷς σάρξ . ὁ οὖν ὁ θεός συζεύγνυμι , ἄνθρωπος μή χωρίζω . » συνεχής ὁ Ἰουδαῖος ἀφίημι ὁ Κύριος διά ὁ βασκανία ἐκεῖνος , νῦν οὖν ἐπιχωριάζω , ἐπεί ὁ πάθος ἐγγύς μέλλω εἰμί . οὖον μήv εἰς ὁ Ἱερουσαλήμ ἀνέρχομαι τέως , ἀλ εἰς ὁ ὁ Ἰουδαῖος όριο , ἵνα ὁ ἄκακος ὄχλος ὠφελέω . ὁ γάρ Ἱερουσαλήμ πᾶς κακία ἐργαστήριον εἰμί , διά ὁ ὁ Φαρισαῖος πονηρία . εἶμι γοῦν ὁ κακία αὐτός , πῶς πειράζω τλΚύριον , μή ἐάω αὐτός , ἵνα πιστεύω αὐτός ὁ ὄχλος , ἀλ ἀεί προσέρχομαι καί δοκέω εἰς ἀπορία ἐμβάλλω καί ἐπιστομίζω διά ὁ ζήτημα . Ερωτώ γάρ αὐτός ἐρώτημα ἀμφοτέρωθεν ἔχω κρημνός · εἰμί ἔξεστι ἄνθρωπος ἀπολύω ὁ γυνή ; ἵνα ἐάν μέν εἶπον ὅτι ἔξεστι ἀπολύω , ἀπαντάω αὐτός · Πῶς οὖν εἶπον ὅτι ἐκτός λόγος πορνεία , οὐ ἔξεστι ἀπολύω ; ἐάν δέ εἶπον ὅτι οὐ ἔξεστι , ἐγκαλέω αὐτός ὡς ἐναντιόομαι ὁ ὁ Μωσῆς δόγμα . ὁ ἐν Χριστός , ὁ αὐτοσοφία , ἀποκρίνω αὐτός ἀπόκρισις διαφεύγω ὁ αὐτός παγίς . ἐρωτάω γάρ αὐτός , τίς αὐτός ἐντέλλω Μωσῆς . ὁ δέ εἶπον ὅτι ἀπόλλυμι ἐντέλλω , ἑρμηνεύω αὐτός ὁ νόμος . οὖον γάρ οὔτως ἀπηνής εἰμί ὁ Μωϋσῆς , φημί , ὥστε τοιοῦτος αἰσενεγκεῖν νόμος , ἀλλά πρός ὁ ὑμέτερος σκληροκαρδία οὗτος γράφω . ὁ γάρ θεός , γιγνώσκω ὁ ὁ Ἑβραῖος ἀπανορωπίαν , καί ὅτι ῥᾳδίως ὁ Βοιλ λέομαι φονεύω εἄν ὁ ἑαυτοῦ γυνή μισέω ἅπαξ αὐτός , συγχωρέω ἀπολύω ὁ γυνή , ὁ μή ἀρέσκω αὐτός . Ἀπ´ ἀρχή δέ οὐ οὔτως εἰμί , ἀλ ὁ ὁ Θεός βουλή συγκολλάω ἀλλήλων ὁ σύζυγος , καί εἄν ποιέω , ὥστε καί γονεύς καταμελέω . Ὅρας δέ τίς λέγω , ὅτι ὁ θεός οὖον ἐθέλω πολυγαμίσν , ὥστε οὗτος μέν καταλιμπάνειν , ἕτερος δέ ἄγω γυνή , καί πάλιν οὗτος καταλιμπάνειν , καί ἕτερος κολλάω . εἰμί γάρ οὗτος εἰμί , ποιέω εἄν εἷς μέν ἀνήρ , πολύς δέ γυνή . νῦν δέ οὖον οὗτος γίγνομαι , ἀλ ἄρσην καί θῆλυς ποιέω , εἷς εἷς κελεύω συνάπτω . μήποτε δέ καί οὗτος δύναμαι νοέω ὁ πάρειμι χωρίον . ὁ λόγος ὁ διδασκαλικός , σπέρμα ἀγαθός ἐμβάλλω εἰς ὁ ψυχή ὁ πιστός ἄνθρωπος , ἀνήρ λόγος ἐπέχω πρός ὁ ὑποδέχομαι αὐτός Ψυχή . πολλάκις οὖν ὁ λόγος ἐθέλω ὠφελέω ὁ ὑποδέχομαι ψυχή , καταλιμ . πάνιος ὁ πατήρ αὐτός , τουτέστι νόος ὑψηλός καν ὁ μήτηρ αὐτός , τουτέστι λέξις καλλωπίζω καί προσκολλώμαι ὁ γυνή αὐτός , ἤτοι ὁ πρός , ὠφέλεια ὁ Ψυχή ἐκεῖνος διδάσκω , συγκαταβαίνω νάω αὐτός καί νόος πολλάκις εὐτελής καί λέγω ἰδιωτικός προτιμάω . καί λοιπός γίγνομαι ὁ δύο οἰδάνω σάρξ εἷς , τουτέστι , πιστεύω ὁ ψυχή σάρξ γίγνομαι ὁ Λόγος ὁ Θεός . καί οὐδείς ἀνθρώπινος λογισμός δύναμαι χωρίζω ὁ ψυχή ἀπό ὁ τοιοῦτος πίστις . « καί ἐν ὁ οἰκίον πάλιν ὁ μαθητής αὐτός περί ὁ αὐτός ἐπερωτάω αὐτός , καί λέγω αὐτός · ὅς κάν ἀπολύω ὁ γυνή αὐτός καί γαμέω ἄλλος . μοιχάω ἐπι αὐτός . καί ἐάν γυνή ἀπολύω ὁ ἀνήρ αὐτός , καί γαμέω ἄλλος , μοιχάω . » ἔτι καί ὁ μαθητής σκανδαλίζω · διά οὗτος οὖν καί προσέρχομαι