cogPG.PG123 482
ἐπειδὰν χοῖρον κατέχοντες , οὐ δύνωνται παύειν κὐπὸν μρῶντα ἀναστρέψαντες ὕπτιον , μετριώτερον αύπὸν πείθουσι Βοᾶν . Οἱονεὶ γὰρ εἰς θέαν ἐλθὼν ὧν αὐκεἶδέ ποτε , καὶ τὰ ἄνω βλέπων ἐκπλήττεται , καὶ σιγᾷ · τοιοῦτοι οἱ ὁφθαλμοὶ τῶν τοῖς φαύλοις ἐντρεφομένων , οὐδέποτε τὰ ἄνω ὁρῶσι . Τούτους οὖν βόσκει ἀ πολλῶν ἐν κακίᾳ προέχων , οἷοι οἰ πορνοβοσκοὶ , οἱ άρχιλῃσται , οἱ ἀρχιτελῶναι , πάντες γὰρ οὕτοι χοίρους βόσκειν λεχθήσονται . Ἐπιθυμεῖ δὲ ὁ ἐλεεινὸς οὗτος κορεσθῆναι τῆς ἀμαρτίας , καὶ οὐδεὶς αὐτῷ δίδωσι ταύτης κόρον . Των γὰρ κακῶν οὐ λαμβάνει κόρον , ὁ τούτοις ἐνεθισθείς · μὴ γὰρ μένει ἡ ἡδονὴ , ἀλλ´ ἅμα γίνεται , καὶ ἀπογίνεται , καὶ εὐρίσκεται πάλιν κενὸς ὁ ἐλεεινὸς , κερατίοις γὰρ παραβάλλεται ἡ ἀμαρτία , γλυκότητα ἔχουσα καὶ τραχύτητα , ἠδύνει μὲν γὰρ πράσκαιρα , κολάζει δὲ ἀδια . Οὐδεὶς οὔν δίδωσι κορεσθῆναι τῶν κακῶν τῷ ἐν τούτοις τρυφῶντι . Τίς γὰρ καὶ δώσει αὐτῷ κόρον , καὶ παύσει ; Θεός ; Ἀλλ´ οὐ πάρεστι , μακρὰν γὰρ τοῦ Θεοῦ ἀποδημεῖ ὁ ταῦτα ἐσθίων . Ἀλλὰ δαίμονες ; Καὶ πῶς οἴγε μᾶλλον τοῦτο σπεύδοντες , τὸ μηδέποτε παῦλαν καὶ κόρον γενέσθαι τῆς κακίας · « Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν , εἶπε · Πόσοι μίσθιοι τοῦ πατοός μου περισσεύονται ἄρτων ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι . Ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου , καὶ ἐρῶ αὐτῷ · Πάτερ , ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου , καὶ οὐκ ἔτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου · ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου . Καὶ ἀναο ιὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτοῦ . Ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος , εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ , καὶ εὐσπλαγχνίσθη , καὶ δραμὼν ἔπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ , καὶ κατεφίλησεν αὐτόν . Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός · Πάτερ , ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου , καὶ οὐκ ἔτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου . » Εἰς εατὸν Χλθεν ὁ τέως ἄσωτος · ἕως μὲν γὰρ ἔποαττε τὰ φαῦλα , ἔξω ἑαυτοῦ ἦν . Καταδαπανῆσαι γὰρ λέγεται τὴν οὐσίαν , καὶ εἰκότως · διὰ τοῦτο ἔξω ἑαυτοῦ ἐστιν . Ὁ γὰρ μὴ λόγῳ κυβερνώμενος , ἀλλὰ ὡς ἄλογος ζῶν , καὶ ἑτέροις τῆς ἀλογίας ἐξάρχων , ἔξω ἑαυτοῦ ἐστι , καὶ οὐ μένει ἐπὶ τῆς οἰκείας οὐσίας , τουτέστι , τοῦ λόγου . Ὅταν δὲ ἀναλογίσηται τίς ὡν ἐπὶ ποίαν κατήντησεν ἀθλιότητα , τότε γίνεται ἐν ἑαυτῷ , λογιζόμενος , καὶ εἰς μετάνοιαν ἐρχόμενος ἀπὸ τῆς ἔξω περιπλανήσεως . Μισθίους δὲ λέγει , σῖον τοὺς κατηχουμένους , οἱ οὔπω ἔφθασαν γενέσθαι υἱοὶ , ὡς μηπω φωτισθέντες . Πάντως δὲ οἱ κατηχούμενοι περισσείαν ἔχουσι τῶν ἄρτων τῶν λογικῶν , καθ´ ἑκάστην τῶν ἀναγνωσμάτων ἀκούοντες . Καὶ Ινα μάθῃς διαφορὰν μισθίσυ καὶ υἱοῦ , ἄκουε . Τρεῖς εἰσι τάξεις τῶν σωζομένων · οἱ μὲν γὰρ ὡς δοῦλοι ποιοῦσι τὸ καλὸν φοβούμενοι τὴν κρίσιν · ὃ καὶ ὁ Δαυο αἰνίττεται · « Καθήλωσον ἐκ τοῦ φόβου σου τὰς σάρκας μου , λέγων · ἀπὸ γὰρ τῶν κριμάτων σου ἐφοβήθην . » οἶδε μίσθιοι εἶναι δοκοῦσιν ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀγαθῶν εὐαρεστ.ῖν σπεύδοντες Θεῷ , ὡς ὁ αὐτὸς Ἀαυτδ φησιν · « Ἐκλινα τὴν καρδίαν μου τοῦ ποιῆσαι αὰ δικαιώματά σου εἰς τὸν αἰῶνα δι´ ἀντάμειψιν . » Κὲ δέ εἰσιν υἱοὶ , δι´ ἀγάπην τὴν πρὸς Θεὸν ποιοῦντες τίς ἐντολὰς αὐτοῦ , ὡς καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς Δαυθὸ
Lemmas: ἐπειδάν χοῖρος κατέχω , οὖον δύναμαι παύω πυός μρῶντα ἀναστρέφω ὕπτιος , μέτριος αύπὸν πείθω βοάω . οἱονεί γάρ εἰς θέα ἔρχομαι ὅς αὐκεἶδέ ποτός , καί ὁ ἄνω βλέπω ἐκπλήσσω , καί σιγάω · τοιοῦτος ὁ ὁφθαλμός ὁ ὁ φαῦλος ἐντρέφω , οὐδέποτε ὁ ἄνω ὁράω . οὗτος οὖν βόσκω ὅς πολύς ἐν κακία προέχω , οἷος ὁ πορνοβοσκός , ὁ ἀρχιλῃστής , ὁ ἀρχιτελώνης , πᾶς γάρ οὕτος χοῖρος βόσκω λέγω . ἐπιθυμέω δέ ὁ ἐλεεινός οὗτος κορέννυμι ὁ ἁμαρτία , καί οὐδείς αὐτός δίδωμι οὗτος κόρος . ὁ γάρ κακός οὖον λαμβάνω κόρος , ὁ οὗτος ἐνεθίζω · μή γάρ μένω ὁ ἡδονή , ἀλ ἅμα γίγνομαι , καί ἀπογίγνομαι , καί εὐρίͅσκω πάλιν κενός ὁ ἐλεεινός , κερατωνία γάρ παραβάλλω ὁ ἁμαρτία , γλυκότης ἔχω καί τραχύτης , ἡδύνω μέν γάρ πράσκαιρα , κολάζω δέ ἀδια . οὐδείς οὒν δίδωμι κορέννυμι ὁ κακός ὁ ἐν οὗτος τρυφάω . Τῖς γάρ καί δίδωμι αὐτός κόρος , καί παύω ; Θεός ; Ἀλ οὖον πάρειμι , μακράν γάρ ὁ Θεός ἀποδημέω ὁ οὗτος ἐσθίω . ἀλλά δαίμων ; καί πῶς οἴγω μᾶλλον οὗτος σπεύδω , ὁ μηδέποτε παῦλα καί κόρος γίγνομαι ὁ κακία · « εἰς ἑαυτοῦ δέ ἔρχομαι , εἶπον · πόσος μίσθιος ὁ πατοός ἐγώ περισσεύω ἄρτος ἐγώ δέ λιμός ἀπόλλυμι . ἀναστάς πορεύω πρός ὁ πατήρ ἐγώ , καί εἴρω αὐτός · πατήρ , ἁμαρτάνω εἰς ὁ οὐρανός καί ἐνώπιον σύ , καί οὐ ἔτι εἰμί ἄξιος καλέω υἱός σύ · ποιέω ἐγώ ὡς εἷς ὁ μίσθιος σύ . καί ἀνα ἰά ἔρχομαι πρός ὁ πατήρ ἑαυτοῦ . ἔτι δέ αὐτός μακράν ἀπέχω , ὁράω αὐτός ὁ πατήρ αὐτός , καί εὐσπλαγχνίζομαι , καί τρέχω πίπτω ἐπί ὁ τράχηλος αὐτός , καί καταφιλέω αὐτός . εἶπον δέ αὐτός ὁ υἱός · πατήρ , ἁμαρτάνω εἰς ὁ οὐρανός καί ἐνώπιον σύ , καί οὐ ἔτι εἰμί ἄξιος καλέω υἱός σύ . » εἰς ἐάω Χλθεν ὁ τέως ἄσωτος · ἠώς μέν γάρ ἔπω ὁ φαῦλος , ἔξω ἑαυτοῦ εἰμί . καταδαπανάω γάρ λέγω ὁ οὐσία , καί εἰκότως · διά οὗτος ἔξω ἑαυτοῦ εἰμί . ὁ γάρ μή λόγος κυβερνάω , ἀλλά ὡς ἄλογος ζῶ , καί ἕτερος ὁ ἀλογία ἐξάρχω , ἔξω ἑαυτοῦ εἰμί , καί οὖον μένω ἐπί ὁ οἰκεῖος οὐσία , τουτέστι , ὁ λόγος . ὅταν δέ ἀναλογίζομαι τίς ὡς ἐπί ποῖος κατά-ἀντάω ἀθλιότης , τότε γίγνομαι ἐν ἑαυτοῦ , λογίζομαι , καί εἰς μετάνοια ἐρχόμενος ἀπό ὁ ἔξω περιπλάνησις . μίσθιος δέ λέγω , σίον ὁ κατηχέω , ὁ οὔπω φθάνω γίγνομαι υἱός , ὡς μήπω φωτίζω . πάντως δέ ὁ κατηχέω περισσεία ἔχω ὁ ἄρτος ὁ λογικός , καθ´ ἕκαστος ὁ ἀνάγνωσμα ἀκούω . καί ἵνα μανθάνω διαφορά μισθίσυ καί υἱός , ἀκούω . τρεῖς εἰμί τάξις ὁ σώζω · ὁ μέν γάρ ὡς δοῦλος ποιέω ὁ καλός φοβέω ὁ κρίσις · ὅς καί ὁ Δαυο αἰνίσσομαι · « καθηλόω ἐκ ὁ φόβος σύ ὁ σάρξ ἐγώ , λέγω · ἀπό γάρ ὁ κρίμα σύ φοβέω . » οἶδα μίσθιος εἰμί δοκέω ἐπιθυμία ὁ ἀγαθός εὐαρεστέω σπεύδω Θεός , ὡς ὁ αὐτός Ἀαυτδ φημί · « κλίνω ὁ Καρδία ἐγώ ὁ ποιέω ἀάω δικαίωμα σύ εἰς ὁ αἰών δις ἀντάμειψις . » ἄν δέ εἰμί υἱός , δις ἀγάπη ὁ πρός θεός ποιέω τίς ἐντολή αὐτός , ὡς καί πάλιν ὁ αὐτός Δαυθὸ