cogPG.PG123 180
αὐτοὺς ἐκεῖ .. » Πάλιν τῇ Ἰουδαίᾳ ἐπιδημεῖ , ἵνα μὴ ἔχωσι προφασίζεσθαι οἱ ἀπιστοῦντες τῶν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ , ὅτι Οὐ συνεχέστερον ἡμῖν ἐπεχωρίαζεν , ἀλλὰ τοῖς Γαλιλαίοις · πάλιν οὗν μετὰ τὴν διδασκα λαν καὶ τὸ συντελεσθῆναι τοὺς λόγους , ἀκολουθοῦσι τὰ θαύματα . Δεῖ γὰρ ἡμᾶς καὶ διδάσκειν , ἀλλὰ καὶ πράττειν · ἀλλ´ οἱ ἀνόητοι Φαρισαῖοι τὰ θαύματα ἰδόντες , δέον πιστεῦσαι , οἱ δὲ πειράζουσιν · ἄκους vάρ . « Καὶ προσῆλθον αὐτῷ οἱ Φαρισαῖοι πειράζοντες αὐτὸν , καὶ λέγοντες · Εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολῦσαι , τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν ; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς · Οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ´ ἀρχῆς , ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς ; καὶ εἶπεν · Ἔνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα , καὶ προσκολληθήαεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ , καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν . ὥστε οὐκ ἔτι εἰσὶ δύο , ἀλλὰ σὰρξ μία . Ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν , ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω · Ὢ τῆς ἀνοίας ! ᾤοντο ἐπιστομίσειν διὰ τῶν ἐρωτημάτων τὸν Χριστόν · ἐὰν γὰρ εἶπῃ ὅτι ἔξεστι κατὰ πᾶσαν αἰτίαν ἀπολύειν τὴν γυναῖκα , ἔξουσι λέγειν αὐτῷ · Πῶς οὖν εἶπας , ὅτι Μὴ ἀπολυέτω τις εἰ μὴ τὴν μοιχαλίδα μόνον · εἰ δὲ εἴπῃ ὅτι οὐκ ἔξεστιν ἀποὺύειν τὴν γυναῖκα , διαβαλοῦσιν αὐτὸν ὡς ἀντινομοθετοῦντα τῷ Μωσεῖ . Ἐκεῖνος γὰρ ἐκέλευσεν ἐκβάλλειν τὴν μισηθεῖσαν , καὶ χωρὶς εὐλόγου αἰτίας , Τί οὖν ὁ Χριστός ; Δείκνυσιν ὅτι τοῦ πλάσαντος ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς ἔργον ἐστὶ καὶ νομοθεσία ἡ μονογαμία . Ἐξ ἀρχῆς γὰρ , φησὶν , ἕνα συνέζευξεν ὁ Θεὸς μιᾷ · ὥστε οὐ δεῖ ἕνα ἄνδρα πολλαῖς συνάπτεσθαι , οὐδὲ μίαν πολλοῖς · ἀλλ´ ὡς ἐξ ἀρχῆς συνεζύγησαν , μένειν , μὴ διασπῶντας τὴν συνοίκησιν ἀλόγως · οὐκ εἰπε δὲ , ὄτι Ἐγὼ ἐποίησα ἄρσεν καὶ θῆλυ , ἵνα μὴ πλήξῃ αὐτοὺς , ἀλλ´ ἀορίστως , ὁ ποιήσας . Οὕτως οὓν , φησὶ , περισπούδαστόν ἐστι τῷ Θεῷ τὸ τῆς συζυγίας ἀγαθὸν , ὥστε καὶ τοὺς γονεῖς συνεχώρησεν ἀφιέναι , καὶ κολλᾶσθαι τοῖς ἀνδράσιν . Πῶς δὲ ἐν μὲν τῇ Γενέσει γέγραπται ὅτι ὁ Ἀδὰμ εἶπε τὸ , Ἀντὶ τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα , ἐνταῦθα δέ φησιν ὁ Χριστὸς ὅτι ὁ Θεὸς εἶπεν · Ἔνεκεν τούτου καταλείψει , καὶ τὰ ἑξῆς ; Λέγομεν οὐν ὅτι καὶ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐστιν . Ἐπεὶ τοίνυν μία σὰρξ ἐγένοντο , καὶ διὰ τὴν μίξιν καὶ τὴν φυσικὴν στοργὴν κολλώμενοι , ὥσπερ ἐναγές ἐστι τὸ τὴν οἰκείαν σάρκα τέμνειν , οὕτω καὶ τὸ διασπᾷν τοὺς συζύγους · οὐκ εἶκε δὲ , Μὴ χωριζέτω Λωσῆς . ἱνα μὴ ταράξῃ αὐτοὺς , ἀλλ´ , ἄνθρωπος ἀπλῶς , δεικνύων τὸ μέσον τοῦ συζεύξαντος Θεοῦ καὶ τοῦ διαλύοντος ἀνθρώπου « Λέγουσιν αὐτῷ , Τί οὖν Μωσῆς ἐνετείλατο δοῦναι βιβλίον ἀποστασίου , καὶ ἀπολῦσαι αὐτήν ; Λέγει αὐτοῖς , ὅτι Μωσῆς πρὸς τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν ἐπέτρεψεν ὑμῖν ἀπολῦσαι τὰς γυναῖκας ὑμῶν , ἀπ´ ἀρχῆς δὲ οὐ γέγονεν οὕτως . Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι ὅς ἂν
Lemmas: αὐτός ἐκεῖ .. » πάλιν ὁ Ἰουδαῖος ἐπιδημέω , ἵνα μή ἔχω προφασίζομαι ὁ ἀπιστέω ὁ ἐν ὁ Ἰουδαῖος , ὅτι οὖον συνεχής ἐγώ ἐπιχωριάζω , ἀλλά ὁ Γαλιλαῖος · πάλιν ἐν μετά ὁ διδάσκω λάω καί ὁ συντελέω ὁ λόγος , ἀκολουθέω ὁ θαῦμα . Δεύς γάρ ἐγώ καί διδάσκω , ἀλλά καί πράσσω · ἀλ ὁ ἀνόητος Φαρισαῖος ὁ θαῦμα ὁράω , δήω πιστεύω , ὁ δέ πειράζω · ἄκος vάρ . « καί προσέρχομαι αὐτός ὁ Φαρισαῖος πειράω αὐτός , καί λέγω · εἰμί ἔξεστι ἄνθρωπος ἀπολύω , ὁ γυνή αὐτός κατά πᾶς αἴτιος ; ὁ δέ ἀποκρίνω εἶπον αὐτός · οὐ ἀναγιγνώσκω ὅτι ὁ ποιέω ἀπ´ ἀρχή , ἄρσην καί θῆλυς ποιέω αὐτός ; καί εἶπον · ἐνέλκω οὗτος καταλείπω ἄνθρωπος ὁ πατήρ αὐτός καί ὁ μήτηρ , καί προσκολλάω ὁ γυνή αὐτός , καί εἰμί ὁ δύο εἰς σάρξ εἷς . ὥστε οὐ ἔτι εἰμί δύο , ἀλλά σάρξ εἷς . ὅς οὖν ὁ θεός συζεύγνυμι , ἄνθρωπος μή χωρίζω · ὤ ὁ ἄνοια ! οἴομαι ἐπιστομίζω διά ὁ ἐρώτημα ὁ Χριστός · ἐάν γάρ εἶπον ὅτι ἔξεστι κατά πᾶς αἴτιος ἀπολύω ὁ γυνή , ἔχω λέγω αὐτός · Πῶς οὖν εἶπον , ὅτι μή ἀπολύω τις εἰμί μή ὁ μοιχαλίς μόνος · εἰμί δέ εἶπον ὅτι οὐ ἔξεστι ἀπεύω ὁ γυνή , διαβάλλω αὐτός ὡς ἀντινομοθετέω ὁ Μωσῆς . ἐκεῖνος γάρ κελεύω ἐκβάλλω ὁ μισέω , καί Χωρὶς εὔλογος αἴτιος , τις οὖν ὁ Χριστός ; δείκνυμι ὅτι ὁ πλάσσω ἐγώ ἐκ ἀρχή ἔργον εἰμί καί νομοθεσία ὁ μονογαμία . ἐς ἀρχή γάρ , φημί , εἷς συζεύγνυμι ὁ θεός εἷς · ὥστε οὖον δεῖ εἷς ἀνήρ πολύς συνάπτω , οὐδέ εἷς πολύς · ἀλ ὡς ἐκ ἀρχή συζεύγνυμι , μένω , μή διασπάω ὁ συνοίκησις ἄλογος · οὐ εἶπον δέ , ὅστις ἐγώ ποιέω ἄρσην καί θῆλυς , ἵνα μή πλήσσω αὐτός , ἀλ ἀόριστος , ὁ ποιέω . οὕτως οὖν , φημί , περισπούδαστος εἰμί ὁ Θεός ὁ ὁ συζυγία ἀγαθός , ὥστε καί ὁ γονεύς συγχωρέω ἀφίημι , καί κολλάω ὁ ἀνήρ . Πῶς δέ ἐν μέν ὁ Γένεσις γράφω ὅτι ὁ Ἀδάμ εἶπον ὁ , ἀντί οὗτος καταλείπω ἄνθρωπος ὁ πατήρ αὐτός καί ὁ μήτηρ , ἐνταῦθα δέ φημί ὁ Χριστός ὅτι ὁ θεός εἶπον · ἐνέλκω οὗτος καταλείπω , καί ὁ ἑξῆς ; λέγω ὀν ὅτι καί λόγος ὁ Θεός εἰμί . ἐπεί τοίνυν εἷς σάρξ γίγνομαι , καί διά ὁ μίξις καί ὁ φυσικός στοργή κολλάω , ὥσπερ ἐναγής εἰμί ὁ ὁ οἰκεῖος σάρξ τέμνω , οὗτος καί ὁ διασπάω ὁ σύζυγος · οὐ εἴκω δέ , μή χωρίζω Λωσῆς . ἵνα μή ταράσσω αὐτός , ἀλ , ἄνθρωπος ἀπλόος , δείκνυμι ὁ μέσος ὁ συζεύγνυμι Θεός καί ὁ διαλύω ἄνθρωπος « λέγω αὐτός , τις οὖν Μωσῆς ἐντέλλω δίδωμι βιβλίον ἀποστασίου , καί ἀπολύω αὐτός ; λέγος αὐτός , ὅτι Μωσῆς πρός ὁ σκληροκαρδία σύ ἐπιτρέπω σύ ἀπολύω ὁ γυνή σύ , ἀπ´ ἀρχή δέ οὖον γίγνομαι οὕτως . λέγω δέ σύ ὅτι ὅς εἄν