cogPG.PG123 394
ψπερεκχυνομενόν ἐστι τὸ μέτρον . Ταῦτα δὲ εἰπών ὰ Κύριος , καὶ κωλύσας ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ κατακρίνειν , λέγει καὶ παραβολὴν ἡμῖν , τουτέστιν ὑπόδειγμα . Εἰπέ μοι γὰρ , φησὶν , ὁ ἕτερον κρίνων , καὶ αὐτὸς τὰ αὐτὰ ἁμαρτάνων , οὐκ ἔοικας τυφλῷ τυφλὸν ὁδηγοῦντι ; Εἰ γὰρ τὸν ἕτερον κρίνεις , αὐτὸς δὲ τοῖς αὐτοῖς περιπίπτεις , ἀμφότεροι τυφλοί · καὶ δοκεῖς Κμὲν ὁδηγεῖν ἐκεῖνον ἐπὶ τὸ καλὸν διὰ τοῦ κατακρίνειν , οὐχ ὀδηγεῖς δέ . Πῶς γὰρ ἔσται ἐκεῖνος ἐπὶ τὸ καλὸν ὁδηγούμενος ὑπὸ σοῦ , ὅταν καὶ σὺ πταίῃς ; Οὐκ ἔστι γὰρ μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον . Εἰ οὖν σὺ ὀ διδάσκαλος δοκῶν καὶ ὁδηγὸς , πταίεις , πάντως που καὶ ὁ μαθητευόμενος καὶ ὁδηγούμενος . Ὁ γὰρ κατηρτισμένος μαθητὴς , τουτέστι τετελειωμένος , ἔσται ὡς διδάσκαλος αὐτοῦ . Ταῦτα εἶπε περν τοῦ μὴ δεῖν κατακρίνειν τοὺς ὑποδεεστέρους ἡμῶν , καὶ δοκοῦντας ἁμαρτάνειν . Ἐπάγει δὲ καὶ ἕτερα τῆς αὐ τῆς ὑποθέσεως , « Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος , τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ οου , τὴν δὲ δοκὸν τὴν ἐν τῷ ἰδίῳ ὀφθαλμῶ οὐ κατανοεῖς ; Ἡ πῶς δύνασαι λέγειν τῷ ἀδελφῷ αου . Ἀδελφὲ , ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος , τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου , αὐτὸς τὴν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου δοκὸν οὐ βλέπων ; Ὑποκριτὰ , ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὁφθαλμοῦ σου , καὶ τότε διαβλέώεις ἐνβαλεῖν τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου . Οὐ γάρ ἐστι δένδρον καλὸν , ποιοῦν καρπὸν σαπρὸν , οὐδὲ Ἐένδρον σαπρὸν , ποιοῦν καρπὸν καλόν . ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται . Οὐ γὰρ ἐξ ἀκανθῶν συλλέγουσι σῦκα , οὐδὲ ἐκ βάτου τρυγωσι σταφυλήν . Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ ἀγαθόν · καὶ ὰ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ πονηρόν . Ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ . Τί θλέπεις , φησί , τὸ κάρφος , τουτέστι , τὸ μικρὸν ἁμάρτημα τοῦ ἀδελφοῦ σου , τὴν δὲ δοκὸν , τὸ μέγα ἁμάρτημα τὸ σὸν οὐ κατανοεῖς ; Τοῦτο δὲ ἁρμόσει καὶ πρὸς πάντας μὲν μάλιστα δὲ πρὸς διδασκάλους καὶ ἄρχοντας , οἶ τὰ μὲν τῶν ὑπὸ χεῖρα ἀμαρτήματα , καὶ μικρὰ ὄντα κολάζουσι , τὰ δὲ οἰκεῖα , κἂν μεγάλα Χιαιν ἐῶσιν ἀκόλαστα . Διὸ καὶ ὑποκριτὰς τούτους καλεῖ ὁ Κύριος , ὡς ἄλλο μὲν φαινομένους , ἐκ τοῦ τὰ τῶν ἄλλων ἁμαρτήματα κολάζειν , φαίνονται γὰρ δίκαιοι , ἄλλο δὲ ὄντας , ἐκ τοῦ καὶ αὐτοὺς χείρω ἀμαρτάνειν . Εἶτα καὶ ἀπὸ ὑποδείγματος πιστοῦται τὸν λόγον αὐτοῦ . ὥσπερ γὰρ , φησὶν , οὐκ ἔστι δένδοον καλὸν , ποιοῦν καρπὸν σαπρὸν , οὐδὲ δένδρον σαπρὸν σοιοῦν καρπὸν καλὸν . οὔτω καὶ ὁ τοὺς ἄλλους σωφρονίζειν καὶ διορθοῦσθαι ἐπιχειρῶν καὶ μετάνειν ἐπὶ τὸ βέλτιον , οὐκ ἂν εἴς πονηρὸς , εἰ δὲ πονηρὸς αη , οὐκ ἂν ἑτέρους βελτίους ἐργάσαιτο . Ἡ γὰρ κάστου καρδία θησαυρός ἐστι , κἀν μὲν ἀγαθὰ ἔχῃ , καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀγαθός ἐστι , καὶ ἀγαθὰ λαλεῖ · εἰ δὲ πονηρῶν μεστή ἐστιν ἡ καρδία , καὶ ὁ ἄνθρωπος πονηρός ἐστι , καὶ πονηρὰ λαλεῖ . Δύνασαι δὲ ταῦτα πάντα καὶ ὡς περὶ τῶν Φαρισαίων λεγόμενα νοῆσαι . Πρὸς ἐκείνους γὰράποτεινόμενος , φησὶν , ὅτι , Ἔκβαλε ΡοΚομ . υΙ . ὄλΧΙ .
Lemmas: ψπερεκχυνομενω εἰμί ὁ μέτρον . οὗτος δέ εἶπον ά Κύριος , καί κωλύω ἐγώ ἀπό ὁ κατακρίνω , λέγω καί παραβολή ἐγώ , τουτέστιν ὑπόδειγμα . ἐπές ἐγώ γάρ , φημί , ὁ ἕτερος κρίνω , καί αὐτός ὁ αὐτός ἁμαρτάνω , οὐ ἔοικα τυφλός τυφλός ὁδηγέω ; εἰμί γάρ ὁ ἕτερος κρίνω , αὐτός δέ ὁ αὐτός περιπίπτω , ἀμφότερος τυφλός · καί δοκέω ΚΜΕ ὁδηγέω ἐκεῖνος ἐπί ὁ καλός διά ὁ κατακρίνω , οὐ ὁδηγέω δέ . Πῶς γάρ εἰμί ἐκεῖνος ἐπί ὁ καλός ὁδηγέω ὑπό σύ , ὅταν καί σύ πταίω ; οὐ εἰμί γάρ μαθητής ὑπέρ ὁ διδάσκαλος . εἰμί οὖν σύ ὁ διδάσκαλος δοκέω καί ὁδηγός , πταίω , πάντως ποῦ καί ὁ μαθητεύω καί ὁδηγέω . ὁ γάρ καταρτίζω μαθητής , τουτέστι τελειόω , εἰμί ὡς διδάσκαλος αὐτός . οὗτος εἶπον Περν ὁ μή δήω κατακρίνω ὁ ὑποδεέστερος ἐγώ , καί δοκέω ἁμαρτάνω . ἐπάγω δέ καί ἕτερος ὁ αὖος ὁ ὑπόθεσις , « τις δέ βλέπω ὁ κάρφος , ὁ ἐν ὁ ὀφθαλμός ὁ ἀδελφός ὅς , ὁ δέ δοκός ὁ ἐν ὁ ἴδιος ὀφθαλμός οὖον κατανοέω ; ὁ πῶς δύναμαι λέγω ὁ ἀδελφός άου . ἀδελφός , ἀφίημι ἐκβάλλω ὁ κάρφος , ὁ ἐν ὁ ὀφθαλμός σύ , αὐτός ὁ ἐν ὁ ὀφθαλμός σύ δοκός οὖον βλέπω ; ὑποκριτής , ἐκβάλλω πρῶτος ὁ δοκός ἐκ ὁ ὀφθαλμός σύ , καί τότε διαβλέώεις ἐμβάλλω ὁ κάρφος ὁ ἐν ὁ ὀφθαλμός ὁ ἀδελφός σύ . οὖον γάρ εἰμί δένδρον καλός , ποιέω καρπός σαπρός , οὐδέ Ἐένδρον σαπρός , ποιέω καρπός καλός . ἕκαστος γάρ δένδρον ἐκ ὁ ἴδιος καρπός γιγνώσκω . οὖον γάρ ἐκ ἄκανθα συλλέγω σῦκον , οὐδέ ἐκ βάτος τρυγάω σταφυλή . ὁ ἀγαθός ἄνθρωπος ἐκ ὁ ἀγαθός θησαυρός ὁ Καρδία αὐτός προφέρω ὁ ἀγαθός · καί ά πονηρός ἄνθρωπος ἐκ ὁ πονηρός θησαυρός ὁ Καρδία αὐτός προφέρω ὁ πονηρός . ἐκ γάρ ὁ περίσσευμα ὁ Καρδία λαλέω ὁ στόμα αὐτός . τις θλέπεις , φημί , ὁ κάρφος , τουτέστι , ὁ μικρός ἁμάρτημα ὁ ἀδελφός σύ , ὁ δέ δοκός , ὁ μέγας ἁμάρτημα ὁ σός οὖον κατανοέω ; οὗτος δέ ἁρμόζω καί πρός πᾶς μέν μάλιστα δέ πρός διδάσκαλος καί ἄρχω , οἶς ὁ μέν ὁ ὑπό χείρ ἁμάρτημα , καί μικρός εἰμί κολάζω , ὁ δέ οἰκεῖος , κἀν μέγας χιά ἐάω ἀκόλαστος . Διὸ καί ὑποκριτής οὗτος καλέω ὁ Κύριος , ὡς ἄλλος μέν φαίνω , ἐκ ὁ ὁ ὁ ἄλλος ἁμάρτημα κολάζω , φαίνω γάρ Δίκαιος , ἄλλος δέ εἰμί , ἐκ ὁ καί αὐτός χείρων ἁμαρτάνω . εἶτα καί ἀπό ὑπόδειγμα πιστόω ὁ λόγος αὐτός . ὥσπερ γάρ , φημί , οὐ εἰμί δένδοον καλός , ποιέω καρπός σαπρός , οὐδέ δένδρον σαπρός σείω καρπός καλός . οὐτάω καί ὁ ὁ ἄλλος σωφρονίζω καί διορθόω ἐπιχειρέω καί μέτειμι ἐπί ὁ ἀγαθός , οὐ εἄν εἰς πονηρός , εἰμί δέ πονηρός ἀεί , οὐ εἄν ἕτερος ἀγαθός ἐργάζομαι . ὁ γάρ Κάστου καρδία θησαυρός εἰμί , ἐν μέν ἀγαθός ἔχω , καί ὁ ἄνθρωπος ἀγαθός εἰμί , καί ἀγαθός λαλέω · εἰμί δέ πονηρός μεστός εἰμί ὁ καρδία , καί ὁ ἄνθρωπος πονηρός εἰμί , καί πονηρός λαλέω . δύναμαι δέ οὗτος πᾶς καί ὡς περί ὁ Φαρισαῖος λέγω νοέω . πρός ἐκεῖνος γράφω , φημί , ὅτι , ἐκβάλλω Ρομ . ὗς . ὄλΧΙ .