cogPG.PG123 543
τάνοιαν , καὶ οὐδεὶς τῶν πιστευόντων εἰ - ἐιὶ ἐφγνώσαται ἀποβλέπων πρὸς σὲ τὸν ἀπόστολον μὲν ὄντα , ἀρνησάμενον δὲ , καὶ πάλιν τὰ πρωτεῖα πάντων καὶ τὴν τῆς οἰκουμένης ἐπιστασίαν λαβόντα διὰ τῆς μετανοίας . ᾐτήσατο οὖν ὁ Σατανᾶς σινιάσαι σε , καὶ βλάψαι ὥσπερ σῖτον καθαρὸν , παρεμβάλλων τὰ ῥυπαίνοντα , οἷα δὴ φθονῶν σοι τῆς πρὸς ἐμὲ ἀγάπης , σπερ ἔθος αὐτῷ . Οὕτω γὰρ καὶ τῷ Ἰὼβ ἐπεδεί . ξατο · ἀλλ´ ἐγὼ οὐ πάντη σε ἐγκατέλιπον , ἵνα μὴ Ἀκλείπῃ ἡ πίστις σου εἰς τὸ παντελές . Εἰ καὶ ἐδεήθην δὲ ἐγὼ αὐτὸς περὶ σοῦ , ὅμως σὺ μὴ ἀναπέσῃς , ἀλλ´ ἐπιστρέψας , τουτέστι , μετανοήσας καὶ δακρύσας , καὶ ἀπὸ τῆς ἀρνήσεως φυγὼν , γενοῦ καὶ τοῖς ἄλλοις πιστοῖς τύπος τοῦ μετανοεῖν , καὶ μὴ ἀπογινώσκων Τί οὖν ὁ Πέτρος · Ἐκ πολλῆς ἀγάπης θρασύνεται , καὶ ὑπισχνεῖται τὰ τέως αὐτῷ ἀδύνατα . Ὁ δὲ Κύριος , ἐπεὶ εἶδεν αὐτὸν ἀπὸ προπετεία , φθεγγόμενονει γὰρ ἅπαξ ἀκούσαντα τῆς αὐτοαληθείας εἰπούσης αὐτῷ , ὅτι πειρασθήσεται , μηκέτι ἀντιτείνειν , ἀναφαίνει αὐτῷ καὶ τὸ εἶδος τοῦ πειρασμοῦ , ὅτι ἄρνησις ἔσται . Ἐντεῦθεν δὲ μανθάνομεν δόγμα , ὅτι οὐκ ἀρκεῖ πρόθεσις ἀνθρώπου χωρις τῆς τοῦ Θεοῦ ἐπικουρίας · ὥσπερ οὖν καὶ ὁ Πέτρος ἐγκαταλειφθεὶς πρὸς μικρὸν , εἰ καὶ ἐδόκει ἀγαπέν , θερμότητα ἔχειν , ἀλλ´ ὅμως τοῦ Θεοῦ ἀφέντος ὑπκακελίσθη τῷ ἐχθρῷ . Καὶ αὕοὐκ ἀρκεῖ ἡ τοῦ Θεοῦ ἐπικουρία , μὴ καὶ προθέσεως ἀνθρωπίνης οὔσης · βσπερ οὖν καὶ Ἰούδας οὐδὲν ὡφελήθη , καίτοι πάντα ποιοῦντος τοῦ Κυρίου εἰς ἵνα κερδῆσαι αὐτόν · προαίρεσις γὰρ ἀπῆν ἀγαθή . φρίξωμεν αὖν ἐννοοῦντες τοῦ διαβόλου τὰς ἐπιβουλὰς , ὡς ἱσχύουσι κατὰ τῶν χαυνοτέρων . Ἰδοὺ γὰρ ἐνταῦθα ὁ Πέτρος , καίτοι ὑπὶ Θεοῦ συγκρατούμενος , ὅμως διότι μικρὸν οἰκονομικῶς ἐγκατελείφθη , εἰς ἄρνησιν ἀπηνέχ θη · εἰ τοίνυν μὴ ἐτηρεῖτο ὑπὸ Θεοῦ , καὶ σπέρματα ἐν αὐτῷ ἀποκείμενα ἦν ἀγαθὰ , τί οὐκ ἂν ἔπαθεν ; Ὁ γὰρ σκοπὸς τῷ διαβόλῳ ἦν , καὶ τοῦτον εἰς προδοσίαν ῥίψαι . « Τὰ γὰρ βρώματα τῷ διαβόλῳ , φησὶν ὁ προφήτης , ἐκλεκτά . » Χάρις δὲ Θεῷ τῷ οὐκ ἐγκαταλείποντι τούς ὀσίους , καὶ δικαίους , καὶ ἀγαθοὺς τῇ καρδίᾳ , οἷος ἦν ὁ Πέτρος , φιλόστοργος , καὶ περὶ τὸν ἄιδάσκαλον πάσης πούηρᾶς ὑπονοίας ἀλλότριος . « Καὶ εἶπεν αὐτοῖς · Ὅτε ἀπέστειλα ὑμᾶς ἄτερ βαλαντίου , καὶ πήρας , καὶ ὑποδημάτων , μή τινος ὑστερήσατε ; Οἱ δὲ εἰπον · Οὐσενός . Εἶπεν οὖν αὐτοῖς · Ἀλλὰ νῦν ὁ ἔχων βαλάντιον , ἀράτω ὁμοίως καὶ πήραν · καὶ ὁ μὴ ἔχων , πωλησάτω τὸ ἱμάτιαν αὐτοῦ , καὶ ἀγορασάτω μάχαιραν . Λέγω γὰρ ὑμῖν , ὅτι ἔτι τοῦτο τὸ γεγραμμένον δεῖ τελεσθῆναι ἐν ἐμοὶ , τὸ , Καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη · καὶ γὰρ τὰ περὶ ἐμοῦ τέλος ἔχει . Οἱ δὲ εἶπον · Κήριε , ἰδοὺ ὧδε μάχαιραι δύο . Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς · ἱκανὸν ἐστιν , » Ἐν ἀρχῇ μ’«τοῦ κηρύγματος , στέλλων τοὺς μαθητὰς ὁ Κύριο , ἐπὶ τὰς κώμας καὶ πύλεις , ἀπερίττους ἀπέστελλε , μηδεν ἐπαγομένους χρειῶδες , μηδενὸς φροντίζοντας . Ἔδει γὰρ αὐτοὺς μαθεῖν τὴν αὐτοῦ δύναμιν καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις . Αὐτὸς γὰρ κηδόμενος αὐτῶν ὡς ἀσθενῶν , ἀφθόνως ἐποίει αὐτοῖς τὰ χρειώδη ἐπιῤῥεῖν καὶ ἀφροντίστως . Νῦν δὲ τὰ ἐναντία διακελεύεται . οὐκ ἐναντιούμενος ἑαυτῷ , ἀλλὰ δεικνὺς αὐτοῖς
Lemmas: τανοεις , καί οὐδείς ὁ πιστεύω εἰμί - εἰμί ἐφγνώσαται ἀποβλέπω πρός σύ ὁ ἀπόστολος μέν εἰμί , ἀρνέομαι δέ , καί πάλιν ὁ πρωτεῖος πᾶς καί ὁ ὁ οἰκέω ἐπιστασία λαμβάνω διά ὁ μετάνοια . αἰτέω οὖν ὁ Σατανᾶς σινιάζω σύ , καί βλάπτω ὥσπερ σῖτος καθαρός , παρεμβάλλω ὁ ῥυπαίνω , οἷος δή φθονέω σύ ὁ πρός ἐγώ ἀγάπη , σπερ ἔθος αὐτός . οὕτως γάρ καί ὁ Ἰώβ πεδέω . ξατο · ἀλ ἐγώ οὖον πάντῃ σύ ἐγκαταλείπω , ἵνα μή Ἀκλείπῃ ὁ πίστις σύ εἰς ὁ παντελῶς . εἰμί καί δήω δέ ἐγώ αὐτός περί σύ , ὅμως σύ μή ἀναπίπτω , ἀλ ἐπιστρέφω , τουτέστι , μετανοέω καί δάκρυ , καί ἀπό ὁ ἄρνησις φεύγω , γίγνομαι καί ὁ ἄλλος πιστός τύπος ὁ μετανοέω , καί μή ἀπογιγνώσκω τις οὖν ὁ Πέτρος · ἐκ πολύς ἀγάπη θρασύνω , καί ὑπισχνέομαι ὁ τέως αὐτός ἀδύνατος . ὁ δέ Κύριος , ἐπεί ὁράω αὐτός ἀπό προπέτεια , φθέγγομαι γάρ ἅπαξ ἀκούω ὁ αὐτοαλήθεια εἶπον αὐτός , ὅτι πειράζω , μηκέτι ἀντιτείνω , ἀναφαίνω αὐτός καί ὁ εἶδος ὁ πειρασμός , ὅτι ἄρνησις εἰμί . ἐντεῦθεν δέ μανθάνω δόγμα , ὅτι οὐ ἀρκέω πρόθεσις ἄνθρωπος χωρίς ὁ ὁ Θεός ἐπικουρία · ὥσπερ οὖν καί ὁ Πέτρος ἐγκαταλείπω πρός μικρός , εἰμί καί δοκέω ἀγαπάω , θερμότης ἔχω , ἀλ ὅμως ὁ Θεός ἀφίημι ὑποκλείω ὁ ἐχθρός . καί αὕοὐκ ἀρκέω ὁ ὁ Θεός ἐπικουρία , μή καί πρόθεσις ἀνθρώπινος εἰμί · βσπερ οὖν καί Ἰούδας οὐδείς ὠφελέω , καίτοι πᾶς ποιέω ὁ κύριος εἰς ἵνα κερδαίνω αὐτός · προαίρεσις γάρ ἄπειμι1 Ἀγαθή . φρίσσω Άυν ἐννοέω ὁ διάβολος ὁ ἐπιβουλή , ὡς ἰσχύω κατά ὁ χαύνος . ἰδέ γάρ ἐνταῦθα ὁ Πέτρος , καίτοι ὑπέρχομαι Θεός συγκρατούμενος , ὅμως διότι μικρός οἰκονομικός ἐγκαταλείπω , εἰς ἄρνησις ἀπηνέχ τίθημι · εἰμί τοίνυν μή τηρέω ὑπό Θεός , καί σπέρμα ἐν αὐτός ἀπόκειμαι εἰμί ἀγαθός , τίς οὐ εἄν πάσχω ; ὁ γάρ σκοπός ὁ διάβολος εἰμί , καί οὗτος εἰς προδοσία ῥίπτω . « ὁ γάρ βρῶμα ὁ διάβολος , φημί ὁ προφήτης , ἐκλεκτός . » Χάρις δέ Θεός ὁ οὐ ἐγκαταλείπω ὁ ὅσιος , καί Δίκαιος , καί ἀγαθός ὁ Καρδία , οἷος εἰμί ὁ Πέτρος , φιλόστοργος , καί περί ὁ ἄιδάσκαλον πᾶς ποῦρος ὑπόνοια ἀλλότριος . « καί εἶπον αὐτός · ὅτε ἀποστέλλω σύ ἄτερ βαλλάντιον , καί πήρα , καί ὑπόδημα , μή τις ὑστερέω ; ὁ δέ εἶπον · Οὐσενός . εἶπον οὖν αὐτός · ἀλλά νῦν ὁ ἔχω βαλλάντιον , ἀείρω ὁμοίως καί πήρα · καί ὁ μή ἔχω , πωλέω ὁ ἱμάτιον αὐτός , καί ἀγοράζω μάχαιρα . λέγω γάρ σύ , ὅτι ἔτι οὗτος ὁ γράφω δεῖ τελέω ἐν ἐγώ , ὁ , καί μετά ἄνομος λογίζομαι · καί γάρ ὁ περί ἐγώ τέλος ἔχω . ὁ δέ εἶπον · Κήριος , ἰδού ὧδε μάχαιρα δύο . ὁ δέ εἶπον αὐτός · ἱκανός εἰμί , » ἐν ἀρχή μύω κήρυγμα , στέλλω ὁ μαθητής ὁ κύριος , ἐπί ὁ κώμη καί πύλος , ἀπέριττος ἀποστέλλω , μηδείς ἐπάγω χρειώδης , μηδείς φροντίζω . δέω γάρ αὐτός μανθάνω ὁ αὐτός δύναμις καί ἐν ὁ τοιοῦτος . αὐτός γάρ κήδω αὐτός ὡς ἀσθενής , ἄφθονος ποιέω αὐτός ὁ χρειώδης ἐπιρρέω καί ἀφρόντιστος . νῦν δέ ὁ ἐναντίος διακελεύομαι . οὐ ἐναντιόομαι ἑαυτοῦ , ἀλλά δείκνυμι αὐτός