cogPG.PG123 270
εἰς τὴν γῆν τὴν καλὴν , καὶ ἐδίεου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ αὐξάνοντα , καὶ ἔφερεν ἂν τριάκοντα , καὶ ἄν ἐξήκοντα , καὶ ἄν ἑκατόν . Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς · Ὁ ἔχων ὧτα ἁκούειν , ἀκουέτω . Ὅτε δὲ ἐγένετο καταμόνας , ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολὴν , καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς · Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὸ μυστήριον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ , ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω , ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνε . ται , ἵνα βλέποντες , βλέπωσι , καὶ μὴ ἴδωσι , καὶ ἀκούοντες , ἀκούωσι , καὶ μὴ συνῶσι , μήποτε ἐπιστρέψωσι , καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς τὰ ἀμαρτήματα . » Πρώτην ταύτην τὴν παραβολὴν τίθησι τὴν περὶ τοῦ σπόρου , ἵνὰ ποιήσῃ προσεκτικωτέρους τοὺς ἀκροατάς . Ἐπεὶ γὰρ μέλλει εἰπεῖν ὅτι ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος , ἐμπεσὼν δὲ εἰς ἀπροσκέπτους , φθείρεται , τούτου ἔνεκεν πρὸ των ἄλλων τὰ τοιαῦτα λέγει , ὡς ἂν σπουδάσωσιν οἱ ἀκροαταὶ μὴ ἐκείνῃ τῇ γῇ ὁμοιωθῆναι τῇ τὸν σπόρον διαφθειρούσῃ . Τίς οὖν ἐστὶν ὁ σπείρων · αὐτὸς ὁ Χριστὸς , ὃς ἐξῆλθεν ἐκ τῶν κόλπων τῶν Πατρικῶν φιλανθρωπίᾳ καὶ συγκαταβάσει ἀνεκφοιτήτως . Ἐξῆλθε δὲ οὐχ ἵνα ἐμπρήσῃ τὴν κατηραμένην γῆν , καὶ τὰς πονηρὰς καρδίας · οὐδὲ ἵνα ἐκτέμῃ τὰς ἀκάνθας , ἀλλ´ ἵνα σπείρῃ τὸν σπόρον . Ποῖον δὲ σπόρονς Ἅρα τὸν τοῦ Μωσέως ; ἆρα τὸν τῶν προφητῶν ; Οὐχί , ἀλλὰ τὸν αὐτοῦ , τουτέστιν , ἵνα τὸ εὐαγγέλιον αὐτοῦ κηρύξῃ . Ἐκεῖνος μὲν οὖν ἔσπειρε Τῶν δὲ σπερμάτων ὁ μὲν , ἔπεσεν εἰς ψυχὴν καταπαπατημένην ὑπὸ πολλῶν · καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ , οἱ δαίμονες λέγω οἱ τὸν ἀέρα κατέχοντες , κὸτέοαγον τὸν σπόρυν , Τοιοῦτοι γάρ εἰσιν οἱ ἀνθρωπάρεσκοι , ὁδός καταπεπατημένη ὑπὸ πολλῶν · ὅταν γάρ τις πάντα πράττῃ πρὸς τὸ ἀρέσαι τούτῳ , καὶ κείνῳ , οὗτος καταπατεῖται ὑπὸ πολλῶν . Ὅρα δέ · οὐκ εἶπεν ὅτι ἔρριψεν αὐτὸ ἐπὶ τὴν ὁδὸν , ἀλλ´ Ἔπεσεν . Ὁ μὲν γὰρ σπείρων , ὡς εἰς ἀγαθὴν γῆν ῥίπτει , ἐκείνη δὲ πονηρὰ εὑρισκομένη , φθείρει τὸν σπόρον , ἤτοι τὸν λόγον . Τινές δὲ τὸ Παρὰ τὴν ὁδὸν ἔπεσε , χαριέντως ἐνόησαν , ὅτι ἔπεσεν εἰς ἄπιστον καρδίαν · ὁδός μὲν γὰρ ὁ Χριστός · παρὰ τὴν ὁδὸν δέ εἰσιν οἱ ἄπιστοι , οἱ ἕξω τῆς ὁδοῦ , τουτέστι τοῦ Χριστοῦ . λλο ὰ πίπτει ἐπὶ ψυχὴν πετρώδη · τοὺς εὐκόλως λέγω δαχομένους , εἶτα ἀποβάλλοντας · οἶ πετρώδεις εἰσί , κατά τι μικρὸν ἐοικότες τῇ πέτρᾳ , τῷ Χριστῷ φημι , καθὸ ἐδέξαντο τὸν λόγον · καθὸ δὲ πρὸς καιρὸν δέ . χονται , εἶτα ἀποβάλλουσιν , ἀπεοικότες . Καὶ ἄλλο εἰς ψυχὴν πολύφροντιν · ἄκανθαι γὰρ αἱ φροντίδες . Τὸ δὲ τέταρτον , εἰς γῆν ἀγαθήν . Ὅρα γοῦν πῶς σπάνια τὰ καλὰ , καὶ ὀλίγοι οἱ σωζόμενοι · τὸ τέταρτον γὰρ μόνον τοῦ σπόρου εὐρίσκεταη διασωθέν Τοῖς οὖν μαθηταῖς ἐρωτήσασιν αὐτὸν ἰδίᾳ , φησὶν ὅτι Ὑμν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια . Ἄρʹ οὖν κατὰ ἀποκλήρωσιν καὶ εἰμαρμένην ἐκ φύσεως τοῖς μὲν δέδοται , τοῖς δὲ οὔ ; Μὴ γένοιτο ! ἀλλ´ ἐκείνοις δέδοται , τοῖς ζητοῦσι . « Ζητεῖτε γὰρ , φησί , καὶ δοθήσεται . ὁμῖν . » Τοὺς δὲ λοιποὺς ἐτύφλωσεν ὁ Θεὸς , ἵνα μὴ πρὸς πλείονα κατάκρισιν αὐτῶν εἴη τὸ νοεῖν τὸ δέον , μὴ πραττόντων αὐτό . Ἄλλως · Θέλεις γνῶναι ὅτι ὁ
Lemmas: εἰς ὁ γῆ ὁ καλός , καί δίεμαι καρπός ἀναβαίνω καί αὐξάνω , καί φέρω εἄν τριάκοντα , καί ἄν ἐξήκω , καί ἄν ἑκατόν . καί λέγω αὐτός · ὁ ἔχω ἄτη ἀκούω , ἀκούω . ὅτε δέ γίγνομαι καταμόνας , ἐρωτάω αὐτός ὁ περί αὐτός σύν ὁ δώδεκα ὁ παραβολή , καί λέγω αὐτός · ὑμῖν δίδωμι γιγνώσκω ὁ μυστήριον ὁ βασίλεια ὁ Θεός , ἐκεῖνος δέ ὁ ἔξω , ἐν παραβολή ὁ πᾶς γΐνω . ὁ , ἵνα βλέπω , βλέπω , καί μή ὁράω , καί ἀκούω , ἀκούω , καί μή συνίημι , μήποτε ἐπιστρέφω , καί ἀφίημι αὐτός ὁ ἁμάρτημα . » Πρότερος οὗτος ὁ παραβολή τίθημι ὁ περί ὁ σπόρος , ἵνα ποιέω προσεκτικός ὁ ἀκροατής . ἐπεί γάρ μέλλω εἶπον ὅτι ὁ σπόρος εἰμί ὁ λόγος , ἐμπίπτω δέ εἰς ἀπρόσκεπτος , φθείρω , οὗτος ἐνέλκω πρό ὁ ἄλλος ὁ τοιοῦτος λέγω , ὡς εἄν σπουδάζω ὁ ἀκροατής μή ἐκεῖνος ὁ γῆ ὁμοιόω ὁ ὁ σπόρος διαφθείρω . Τῖς οὖν εἰμί ὁ σπείρω · αὐτός ὁ Χριστός , ὅς ἐξέρχομαι ἐκ ὁ κόλπος ὁ πατρικός φιλανθρωπία καί συγκατάβασις ἀνεκφοίτητος . ἐξέρχομαι δέ οὐ ἵνα ἐμπίμπρημι ὁ κατερέω γῆ , καί ὁ πονηρός Καρδία · οὐδέ ἵνα ἐκτέμνω ὁ ἄκανθα , ἀλ ἵνα σπείρω ὁ σπόρος . Ποῖον δέ σπόρος ἄρα ὁ ὁ Μωσῆς ; ἆρα ὁ ὁ προφήτης ; οὐ , ἀλλά ὁ αὐτός , τουτέστιν , ἵνα ὁ εὐαγγέλιον αὐτός κηρύσσω . ἐκεῖνος μέν οὖν σπείρω ὁ δέ σπέρμα ὁ μέν , πίπτω εἰς ψυχή καταπατέω ὑπό πολύς · καί ὁ πετεινόν ὁ οὐρανός , ὁ δαίμων λέγω ὁ ὁ ἀήρ κατέχω , κοτεοαγω ὁ σπόρος , τοιοῦτος γάρ εἰμί ὁ ἀνθρωπάρεσκος , ὁδός καταπατέω ὑπό πολύς · ὅταν γάρ τις πᾶς πράσσω πρός ὁ ἀρέσκω οὗτος , καί ἐκεῖνος , οὗτος καταπατέω ὑπό πολύς . Ὅρας δέ · οὐ εἶπον ὅτι ῥίπτω αὐτός ἐπί ὁ ὁδός , ἀλ ἐφέζομαι . ὁ μέν γάρ σπείρω , ὡς εἰς ἀγαθός γῆ ῥίπτω , ἐκεῖνος δέ πονηρός εὑρίσκω , φθείρω ὁ σπόρος , ἤτοι ὁ λόγος . τις δέ ὁ Παρά ὁ ὁδός πίπτω , χαρίεις νοέω , ὅτι πίπτω εἰς ἄπιστος Καρδία · ὁδός μέν γάρ ὁ Χριστός · παρά ὁ ὁδός δέ εἰμί ὁ ἄπιστος , ὁ ἔχω ὁ ὁδός , τουτέστι ὁ Χριστός . λο ά πίπτω ἐπί ψυχή πετρώδης · ὁ εὐκόλως λέγω δάκνω , εἶτα ἀποβάλλω · οἶς πετρώδης εἰμί , κατά τίς μικρός ἔοικα ὁ πέτρα , ὁ Χριστός φημί , καθό δέχομαι ὁ λόγος · καθό δέ πρός καιρός δέ . Χοντάι , εἶτα ἀποβάλλω , ἀπέοικα . καί ἄλλος εἰς ψυχή πολύφρων · ἄκανθα γάρ ὁ φροντίς . ὁ δέ τέταρτος , εἰς γῆ ἀγαθός . Ὅρας γοῦν πῶς σπάνις ὁ καλός , καί ὀλίγος ὁ σώζω · ὁ τέταρτος γάρ μόνος ὁ σπόρος εὐρίͅσκω διασῴζω ὁ οὖν μαθητής ἐρωτάω αὐτός ἴδιος , φημί ὅτι Ὑμν δίδωμι γιγνώσκω ὁ μυστήριον . ἄρα οὖν κατά ἀποκλήρωσις καί λέγω ἐκ φύσις ὁ μέν δίδωμι , ὁ δέ οὖον ; μή γίγνομαι ! ἀλ ἐκεῖνος δίδωμι , ὁ ζητέω . « ζητέω γάρ , φημί , καί δίδωμι . ὁμός . » ὁ δέ λοιπός τυφλόω ὁ θεός , ἵνα μή πρός πλείων κατάκρισις αὐτός εἰμί ὁ νοέω ὁ δήω , μή πράσσω αὐτός . ἄλλος · ἐθέλω γιγνώσκω ὅτι ὁ