cogPG.PG123 459
διαμεμερισμένους ἔσεσθαι , ἐν τῇ ἀπαριθμήσει ξ πρόσωπα τέθεικε ; Λέγομεν οὖν ὅτι ἓν πρόσωπον δίς κλήφθη . Ἐ θυγάτηρ γὰρ καὶ ἡνύμφη τὸ αὐτὸ πρόσΚωκόν ἐστιν , ὡς πρὸς μὲν οὖν τὴν μητέρα προσλαμβανόμενον , θυγάτηρ ὡνομάσθη , ὡς δὲ πρὸς τὴν πενθερὰν , νύμφη . Τρεῖς οὗν ἔσονται διαμεμερισμένοι , ὁ πατὴρ , καὶ ἡ μήτημ , καὶ ἡ πενθερὰ , ἐπὶ υσὶ , τουτέστι τῷ υἱῷ καὶ τῆ θυγατρί . Ἡ γὰρ θυ γάτηρ , ὡς ἔφαμεν , ἂν πρόσωπον οὖσα , καθὸ δύο σχέσεις ἀναδέχωται , κατὰ τοῦτο δοκεῖ εἶναι δύο πρόσπα , τῇ μητρὶ προστεθημένη καὶ τῇ πενθερᾷ . Νόει δ μοι ἀπλῶς πατέρα καὶ μητέρα καὶ πενθερὰν πάνὸα τὰ παλαιὰ , υἱὸν δὲ καὶ θυγατέρα , πάντα τὰ νέα · ὁ τοίνυν Κύριος πᾶσι τοῖς παλαοῖς ἡμῶν καὶ ἀμαρτωλοῖς ἔθεσι καὶ δόγμασι μάχεσθαι τὰ νέα καὶ θεῖα αὐτοῦ ἐντάλματα καὶ δόγματα βούλεται . Νόει δὲ καὶ οὕτως · Πατὴρ μὲν ὁ νοῦς , υἱὸς δὲ ὁ λόγος , μερισμὸς οὖν τούτων ἐγένετο ἐν τῷ ἐνὶ οἴκῳ , τῷ ἀνθρώπῳ φημὶ , οἷον ἵνα σαφέστερον εἴπω , ἐνελάμφθη ὁ νοῦς τοῦ Ἀρεοπαγίτου Διονυσίου , καὶ τὸ κήρυγμα ἐδέξατο · ἀνθίστατο δὲ τούτου τῷ νοῖ τῷ ἀναποδεί κτως δεξαμένω τὴν πίστιν ὁ λόγος ὁ Ἐλληνικὸς , ἀποδεικνύειν πειρώμενος , καὶ διαλεκτικαῖς ἐφόδοις ἀκολουθεῖν ἀναγκάζων . Ὁρᾷς μερισμὸν πατρὸς καὶ υίοῦ μαχομένων ἀλλήλοις διὰ Χριστὸν καὶ τὸ κήρυγμα ; Καὶ μητέρα δὲ καὶ πενθερὰν καλέσαις ἂν τὴν διάνοιαν , θυγατέρα δὲ καὶ νύμφην τὴν αἴσθησιν Καὶ ταύταις οὖν μάχη ἴσταται διὰ Χριστὸν , τῇ μὲν διανοίᾳ κατὰ τῆς αἰθήσεως , ὅταν ἡ διάνοια πείθῃ προτιμᾷν τὰ μὴ ῥευστὰ τῶν ῥευστῶν , τὰ ἀόρατα τῶν ὁρατῶν , καὶ ἔχῃ πρὸς τοῦτο πολλὰς ἀποδείξεις συνεργούς . Ἔστι δὲ ὅτε καὶ τῇ αἰσθήσει κατὰ τῆς διανοίας πόλεμος συγκροτεῖται · ἡ γὰρ αἴσθησις διὰ τῶν θαυμάτων καὶ τῶν ὁρώμενον σημείων χειραγωγουμένη πρὸς πίστιν , οὐ πείθεται τοῖς τῆς διανοίας λογισμοῖς , οὐδὲ ταῖς Ἑλληνικαῖς ἀποδείξεσαιν ἔπεσθαι Βούλεται , συναναγκαζούσαις το´ς πεοσένοντας αὐταῖς μὴ πιστεύειν , ὅτι Θεὸς γέγονεν ἄνθρωπος , ἢ ὅτι παρθένος ἔτεκε . Τοιαῦτα γὰρ τέ τῶν φύσει δουλεύοντων Ἑλληνικῶν λογισαῶν ληρήματα . Ἡ μέντοι αἴοθησις διὰ τῶν ὁρωμένων θαυμάτων κρείττων πάσης ἀποδείξεώς ἐστι πρὸς θεογνωσίαν χειραγωγός · οὐ πᾶσα οὖν εἰρήνη καὶ συμφωνία καλὸν , ἀλλ´ ἕστιν ὅτε καὶ μάχη καὶ διάστασις θεῖόν τι χρῆμα δοκεῖ μηδεὶς τοίνυν φιλιαζέτω τοῖς πονηροῖς , ἀλλὰ κἂν πατὴρ , κἂν μήτηρ ἐναντίοι ορίσκωνται τῷ Χριστοῦ νόμῳ , πολεμητέον αὐτοῖς ὡς τῆς ἀληθείας ἐχθροῖς . « Ἔλεγε δὲ καὶ τοῖς ὄχλοις , Ὅταν οητε νεφέλην ἀνατέλλουσαν ἀπὸ δυσμῶν , εὐθέως λέγετε , ὅτι ὄμβρος ἔρχεται , καὶ γίνεται οὕτως · καὶ ὅταν νότον πνέοντα , λέγετε ὅτι Καύσων ἔσται , καὶ γίνεται . Ὑποκριταί , τὸ πρόσωπον τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ οἴδατε δοκιμάζειν , τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον πῶς οὐ δοκιμάζετε ; Τί δὲ καὶ ἀφ´ ἑαυτῶν οὐ κρίνετε τὸ δίκαιον ; Ὡς γὰρ ὑπάγεις μετὰ τοῦ ἀντιδίκου σου ἐπ´´ ἄρχοντα , ἐν τῇ ὁδῷ δὸς ἐργασίαν ἀπηλλάχθαι ἀπ´ αὐτοῦ , μή ποτε κατασύρῃ σε πρὸς τὸν κριτὴν , καὶ ὁ κριτὴς σε παραδῷ τῷ πράκτορι , καὶ ὁ πράκτωρ σε βάλῃ εἰς φυλακήν · λέγω σοι οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν , ἕως οὗ καὶ τὸ ἔσχατον λεκτον
Lemmas: διαμερίζω εἰμί , ἐν ὁ ἀπαρίθμησις ξ πρόσωπον τίθημι ; λέγω οὖν ὅτι εἷς πρόσωπον δίς κλέπτω . εἰ θυγάτηρ γάρ καί ἡνύμφη ὁ αὐτός πρόσΚωκόν εἰμί , ὡς πρός μέν οὖν ὁ μήτηρ προσλαμβάνω , θυγάτηρ ὀνομάζω , ὡς δέ πρός ὁ πενθερά , νύμφη . τρεῖς ἐν εἰμί διαμερίζω , ὁ πατήρ , καί ὁ μήτης , καί ὁ πενθερά , ἐπί ὗς , τουτέστι ὁ υἱός καί τῆ θυγάτηρ . ὁ γάρ ΘΥ γάτηρ , ὡς φημί , εἄν πρόσωπον εἰμί , καθό δύο σχέσις ἀναδέχομαι , κατά οὗτος δοκέω εἰμί δύο προσπάω , ὁ μήτηρ προστίθημι καί ὁ πενθερά . νοέω δ ἐγώ ἀπλόος πατήρ καί μήτηρ καί πενθερά πάνος ὁ παλαιός , υἱός δέ καί θυγάτηρ , πᾶς ὁ νέος · ὁ τοίνυν Κύριος πᾶς ὁ παλαοῖς ἐγώ καί ἀμαρτωλός ἔθος καί δόγμα μάχομαι ὁ νέος καί θεῖον αὐτός ἔνταλμα καί δόγμα βούλομαι . νοέω δέ καί οὕτως · πατήρ μέν ὁ νόος , υἱός δέ ὁ λόγος , μερισμός οὖν οὗτος γίγνομαι ἐν ὁ ἐν οἶκος , ὁ ἄνθρωπος φημί , οἷος ἵνα σαφής εἶπον , ἐλλάμπω ὁ νόος ὁ Ἀρεοπαγίτης Διονύσιος , καί ὁ κήρυγμα δέχομαι · ἀνθίστημι δέ οὗτος ὁ νόος ὁ ἀναποδέω Κτῶς δέχομαι ὁ πίστις ὁ λόγος ὁ ἑλληνίζω , ἀποδείκνυμι πειράω , καί διαλεκτική ἔφοδος ἀκολουθέω ἀναγκάζω . ὁράω μερισμός πατήρ καί υἱός μάχομαι ἀλλήλων διά Χριστός καί ὁ κήρυγμα ; καί μήτηρ δέ καί πενθερά καλέω εἄν ὁ διάνοια , θυγάτηρ δέ καί νύμφη ὁ αἴσθησις καί οὗτος οὖν μάχη ἴστημι διά Χριστός , ὁ μέν διάνοια κατά ὁ αιθησευς , ὅταν ὁ διάνοια πείθω προτιμάω ὁ μή ῥευστός ὁ ῥευστός , ὁ ἀόρατος ὁ ὁρατής , καί ἔχω πρός οὗτος πολύς ἀποδείκνυμι συνεργός . εἰμί δέ ὅτε καί ὁ αἴσθησις κατά ὁ διάνοια πόλεμος συγκροτέω · ὁ γάρ αἴσθησις διά ὁ θαῦμα καί ὁ ὁράω σημεῖον χειραγωγέω πρός πίστις , οὖον πείθω ὁ ὁ διάνοια λογισμός , οὐδέ ὁ Ἑλληνικός ἀποδείκνυμι ἔπω βούλομαι , συναναγκάζω του πεοσένοντας αὐτός μή πιστεύω , ὅτι θεός γίγνομαι ἄνθρωπος , ἢ ὅτι παρθένος τίκτω . τοιοῦτος γάρ τε ὁ φύσις δουλεύω Ἑλληνικός λογίζομαι λήρημα . ὁ μέντοι αἴοθησις διά ὁ ὁράω θαῦμα ἀγαθός πᾶς ἀπόδειξις εἰμί πρός θεογνωσία χειραγωγός · οὖον πᾶς οὖν εἰρήνη καί συμφωνία καλός , ἀλ ἕστiν ὅτε καί μάχη καί διάστασις θεῖος1 τίς χρῆμα δοκέω μηδείς τοίνυν φιλιάζω ὁ πονηρός , ἀλλά κἀν πατήρ , κἀν μήτηρ ἐναντίος ὁρίζω ὁ Χριστός νόμος , πολεμητέος αὐτός ὡς ὁ ἀλήθεια ἐχθρός . « Ἐλέγω δέ καί ὁ ὄχλος , ὅταν οὐτάω νεφέλη ἀνατέλλω ἀπό δυσμή , εὐθύς λέγω , ὅτι ὄμβρος ἔρχομαι , καί γίγνομαι οὕτως · καί ὅταν νότος πνέω , λέγω ὅτι Καύσων εἰμί , καί γίγνομαι . ὑποκριτής , ὁ πρόσωπον ὁ γῆ καί ὁ οὐρανός οἶδα δοκιμάζω , ὁ δέ καιρός οὗτος πῶς οὖον δοκιμάζω ; τις δέ καί ἀφή ἑαυτοῦ οὖον κρίνω ὁ Δίκαιος ; ὡς γάρ ὑπάγω μετά ὁ ἀντίδικος σύ ἐπι ἄρχω , ἐν ὁ ὁδός δίδωμι ἐργασία ἀπαλλάσσω ἀπ´ αὐτός , μή ποτός κατασύρω σύ πρός ὁ κριτής , καί ὁ κριτής σύ παραδίδωμι ὁ πράκτωρ , καί ὁ πράκτωρ σύ βάλλω εἰς φυλακή · λέγω σύ οὖον μή ἐξέρχομαι ἐκεῖθεν , ἠώς ὅς καί ὁ ἔσχατος λέκτος