cogPG.PG123 117
ἃες τοὺς νεκροὺς , τουτέστι , τοὺς ἀπίστους , θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς · εἰ δὲ ἐκεῖνος οὐδὲ τὸν πατέρα θάψαι συνεχωρήθη , οὐαὶ τοῖς μετὰ τὸ μονάσαι εἰς πράγματα στρεφομένοις . « Καὶ ἐμβάντι αὐτῷ εἰς τὸ πλοῖον , ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ , καὶ ἱδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ . ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων , αὐτὸς δὲ ἐκάθευδεν . » Τοὺς μαθητὰς μόνους κατέσχεν , ὥστε ἱδεῖν τὸ θαῦμα . Ἀφίησι δὲ αὐτοὺς κλυδωνισθῆναι , ἵνα γυμνασθῶσι πρὸς πειρασμοὺς , καὶ ἵνα διὰ τοῦτο τὸ σημεῖον ἐπὶ πλεῖον πιαταύσωσι . Καθεύδει δὲ , ὡς ἂν φοβηθέντες ἐπιγνῶσι τὴν ἰδίαν ἀσθένειαν , καὶ παρακαλέσωσιν αὐτόν · διό φησιν · Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤγειραν αὐτὸν , λέγοντες · Κύριε , σῶσον ἡμᾶς , ἀπολλύμεθα . Καὶ λέγει αὐτοῖς · Τί δειλοί ἐστε , ὁλιγόπιστοι ; Οὐκ ἀπίστους εἶπεν , ἀλλ´ ὀλιγοπίστους · καθὸ μὲν γὰρ εἶπον , Κύριε , σῶσον ἡμᾶς , πίστιν ἐνδείκνυνται , τὸ δὲ , Ἀπολλύμεθα , οὐ πίστεως . Ἐκείνου γὰρ συμπλέοντος , οὐκ λοῖς , δείκνυσιν ὡς ἡ δειλία φέρει τοὺς κινδύνους . Διὸ καὶ πρῶτον παύσας τὸν χειμῶνα τῆς ψυχῆς αὐτῶν , τότε λύει καὶ τὸν τῆς θαλάσσης . ιΤότε ἐγερθεὶς , ἐπετίμησε τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ βαλάαση · καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη . Οἱ δὲ ἄνθρωποι ἐθαύμασαν , λέγοντες · Ποταπός ἐστιν οὗτος , ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ ; » Τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον , ἀνθρώπου · τὰ δὲ ἐργα , Θεοῦ . « Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν , εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν , ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι . » Τῶν ἐν τῷ πλοίῳ δισταζόντων ποταπός ἐστιν οὗτος , ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ , ἔρχονται οἱ δαίμονες κήρυκες . Εἰ δὲ ὁΜάρκος καὶ ὁ Λουκᾶς ἕνα λέγουσι τὸν τὴν λεγεῶνα ἔχοντα , νόησον ὅτι ἐκεῖνος εἶς ἦν τούτων τῶν δύο ὁ τάχα ἐπισημότερος · ἀφ´ ἐαυτοῦ δὲ ἦλθε πρὸς αὐτοὺς , ἀπεὶ φοβεροὺς ὄντας , οὐδεὶς ἐτόλμα προσαγαγεῖν αὐτούς . « Ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι , χαλεποὶλίαν , ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης . » Ἐν τοῖς μνημείοις διέτριβον , δόγμα ἐνθεῖναι βουλόμενοι οἱ δαίμονες , ὅτι αἱ ψυχαὶ τῶν ἀποθανόντων δαίμονες γίνονται . Ὅ μηδὲ ἐννοήσειέ τις · ἡ ψυχὴ γὰρ ἐξελθοῦσα , οὐκ ἐν τῷ κόσμῳ πλανᾶται · αἱ μὲν γὰρ τῶν δικαίων , ἐν χειρὶ Θεοῦ · αἱ δὲ τῶν ἁμαρτωλῶν , καὶ αὐταὶ ἔνθεν ἀπάγονται , ὡς ἡ τοῦ πλουσίου . Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέχοντες · Τί ἡμῖν καὶ σοὶ , Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ · ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς »» Ἰδοὺ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ κηρύσσουσι , πρότερον ὁμολογοῦντες τὴν ἔχθραν . βάσανον δὲ ἡγοῦνται τὸ μὴ συγχωρεῖσθαι ἀδικεῖν τοὺς ἀνθρώπους · τὸ δὲ πρὸ καιροῦ , νόει ὅτι ἐνόμιζον τὸν Χριστὸν μὴ ὑπομένοντα
Lemmas: ἀάω ὁ νεκρός , τουτέστι , ὁ ἄπιστος , θάπτω ὁ ἑαυτοῦ νεκρός · εἰμί δέ ἐκεῖνος οὐδέ ὁ πατήρ θάπτω συγχωρέω , οὐαί ὁ μετά ὁ μονάζω εἰς πρᾶγμα στρέφω . « καί ἐμβαίνω αὐτός εἰς ὁ πλοῖον , ἀκολουθέω αὐτός ὁ μαθητής αὐτός , καί ἰδού σεισμός μέγας γίγνομαι ἐν ὁ θάλασσα . ὥστε ὁ πλοῖον καλύπτω ὑπό ὁ κῦμα , αὐτός δέ καθεύδω . » ὁ μαθητής μόνος κατέχω , ὥστε ὁράω ὁ θαῦμα . ἀφίημι δέ αὐτός κλυδωνίζω , ἵνα γυμνάζω πρός πειρασμός , καί ἵνα διά οὗτος ὁ σημεῖον ἐπί πλείων πιαταυσωσις . καθεύδω δέ , ὡς εἄν φοβέω ἐπιγιγνώσκω ὁ ἴδιος ἀσθένεια , καί παρακαλέω αὐτός · διό φημί · καί προσέρχομαι ὁ μαθητής αὐτός ἐγείρω αὐτός , λέγω · κύριος , σῴζω ἐγώ , ἀπόλλυμι . καί λέγω αὐτός · τις δειλός εἰμί , ὀλιγόπιστος ; οὐ ἄπιστος εἶπον , ἀλ ὀλιγόπιστος · καθό μέν γάρ εἶπον , κύριος , σῴζω ἐγώ , πίστις ἐνδείκνυμι , ὁ δέ , ἀπόλλυμι , οὖον πίστις . ἐκεῖνος γάρ συμπλέω , οὐ Λόϊς , δείκνυμι ὡς ὁ δειλία φέρω ὁ κίνδυνος . Διὸ καί πρῶτος παύω ὁ χειμών ὁ Ψυχή αὐτός , τότε λύω καί ὁ ὁ θάλασσα . ιΤότε ἐγείρω , ἐπιτιμάω ὁ ἄνεμος καί ὁ βαλάαση · καί γίγνομαι γαλήνη μέγας . ὁ δέ ἄνθρωπος θαυμάζω , λέγω · ποταπός εἰμί οὗτος , ὅτι καί ὁ ἄνεμος καί ὁ θάλασσα ὑπακούω αὐτός ; » ὁ μέν γάρ ὁράω , ἄνθρωπος · ὁ δέ ἐρξ , Θεός . « καί ἔρχομαι αὐτός εἰς ὁ πέραν , εἰς ὁ χώρα ὁ Γερασηνός , ὑπαντάω αὐτός δύο δαιμονίζομαι . » ὁ ἐν ὁ πλοῖον διστάζω ποταπός εἰμί οὗτος , ὅτι καί ὁ ἄνεμος καί ὁ θάλασσα ὑπακούω αὐτός , ἔρχομαι ὁ δαίμων κῆρυξ . εἰμί δέ ὁΜάρκος καί ὁ Λουκᾶς εἷς λέγω ὁ ὁ λεγεών ἔχω , νοέω ὅτι ἐκεῖνος εἰμί εἰμί οὗτος ὁ δύο ὁ τάχα ἐπίσημος · ἀφή ἑαυτοῦ δέ ἔρχομαι πρός αὐτός , ἄπειμι φοβερός εἰμί , οὐδείς τολμάω προσάγω αὐτός . « ἐκ ὁ μνημεῖον ἐξέρχομαι , χαλεποὶλίαν , ὥστε μή ἰσχύω τις παρέρχομαι διά ὁ ὁδός ἐκεῖνος . » ἐν ὁ μνημεῖον διατρίβω , δόγμα ἐντίθημι βούλομαι ὁ δαίμων , ὅτι ὁ ψυχή ὁ ἀποθνῄσκω δαίμων γίγνομαι . ὅς μηδέ ἐννοέω τις · ὁ ψυχή γάρ ἐξέρχομαι , οὐ ἐν ὁ κόσμος πλανάω · ὁ μέν γάρ ὁ Δίκαιος , ἐν χείρ Θεός · ὁ δέ ὁ ἁμαρτωλός , καί αὐτός ἔνθεν ἀπάγω , ὡς ὁ ὁ πλούσιος . καί ἰδού κράζω λέγω · τις ἐγώ καί σύ , Ἰησοῦς υἱός ὁ Θεός · ἔρχομαι ὧδε πρό καιρός βασανίζω ἐγώ »» ἰδέ υἱός ὁ Θεός κηρύσσω , πρότερος ὁμολογέω ὁ ἔχθρα . βάσανος δέ ἡγέομαι ὁ μή συγχωρέω ἀδικέω ὁ ἄνθρωπος · ὁ δέ πρό καιρός , νοέω ὅτι νομίζω ὁ Χριστός μή ὑπομένω