cogPG.PG123 99
τὸ ὄρος · ἐπεὶ γὰρ ἔμαλλε διδάσκειν , παιδεύει ἡμᾶς πῶς ἐν μέσῳ ἀναχωρεῖν θορύβων , ὅταν διδάσκωμεν . « Καὶ καθίσαντος αὐτοῦ προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ . » Οἱ μὲν ὄχλοι διὰ τὰ θαύματα , οἱ δὲ μαθηταὶ διὰ τὰ διδάγματα προσέρχονται · ἕθεν καὶ μετὰ τὸ πληρῶσαι τὰ θαύματα , καὶ θεραπεῦσαι τὰ σ ματα , θεραπεύει καὶ τὰς ψυχάς · ἵνα μάθωμεν , ὅτι καὶ ψυχῶν καὶ σωμάτων αὐτός ἐστι δημιουργός . « Καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ . » Διὰ τί πρόσκειται τὸ , « Ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ ; » φαίνεται γὰρ , ὅτι περιττόν ἐστιν . Ἀλλ´ οὐχί · καὶ μὴ ἀνοίγων γὰρ τὸ στόμα , ἐδίδασκεν . Πῶς ; διὰ τοῦ βίου καὶ τῶν θαυμάτων · νῦν δὲ ἀνοίγων τὸ στόμα , διδάσκει . « Ἐλί . δασκεν αὐτοὺς , λέγων . » Οὐ τοὺς μαθητὰς μόνους , ἀλλὰ καὶ τὸν ὄχλον · ἄρχεται δὲ ἀπὸ τῶν μακαρισμῶν , ὤσπερ καὶ ὁ Δαυὶδ ἀπὸ μακαρισμοῦ ἤρξατο , « Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι , ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν . » Τὴν ταπεινοφροσύνην προκαταάλλεται ὥσπερ θεμέλιον . Ἐπεὶ γὰρ ἐκ τῆς ὑπερηφανίας ἔπεσεν ὁ Ἀδὰμ , διὰ τῆς ταπεινοφροαὐνης ἀνορθοῖ ἡμᾶς ὁ Χριστός · ἤλπισεν γὰρ Ἀδὰμ Θεὸς γενίσθαι . Οἱ συντετριμμένοι δὲ τῇ ψυχῇ . οὗτοι πτωχοὶ τῷ πνεύματι . Μακάριο οἱ πενθοῦντες , ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται . » Οἱ ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασι πενθοῦντες , οὐχὶ ἐπί τινι τῶν βιωτικῶν · πενθοῦντες δὲ εἶπε , τουτέστιν , ὰεὶ καὶ οὐχ ἅπαξ · καὶ οὐχ ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἀμαρτημάτων μόνον , ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ τῶν τοῦ πλησίον . Παρανληθήσονται δὲ καὶ ἐνταῦθα · ὁ γὰρ πενθῶν δι´ ἀμαρτίαν , χαίρει πναυματικῶς · καὶ ἐκεῖ δὲ πολλῷ μἄλλον . Μακάοιοι οἱ πραεῖς , ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν Κγῆν . » Τινές γῆν , τὴν νοητήν φασιν , ἤτοι τὸν οὐρανὸν · πλὴν ἀλλὰ καὶ τὴν γῆν ταύτην νόει . ἐκεῖ γὰρ νομίζονται οἱ πραεῖς , καταπεφρονημένοι καὶ ἀποστερούμενοι τῶν ὑπαρχόντων , φησὶν , ὅτι μᾶλλον οὗτοι τὰ πάντα ἔχουσι . Πραεῖς δέ εἰσιν , οὐχ οἱ μηδόλως ὀργιζόμενοι τοιοῦτοι γὰρ ἀναίσθητοι , ἀλλ´ οἱ θυμὸν μὲν ἔχοντες , κρατοῦντες δὲ , καὶ ὅτε δεῖ ὀργιζόμενοι . Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην , ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται . » Ἐπειδὴ μέλλει περὶ ἐλεημοσύνης εἰπεῖν , δείκνυσι πρῶτον , ὅτι δεῖ δικαιοσύνην μετιέναι , καὶ μὴ ἐξ ἁρπαγῆς ἐλεεῖν · μετὰ ἐπιθυμίας δὲ ἁπάσης δεῖ μετέρχεσθαι τὴν δε καιοσύνην · τὸ γὰρ , « Πεινῶντες καὶ διψῶντες . » τοῦτο σημαίνει . Ἐπειδὴ δὲ δοκοῦσιν οἱ πλεονέκται , εὔποροι εἶναι καὶ χορτάζεσθαι , φησὶν ὅτι οἱ δίκαιοι μᾶλλον καὶ ἐνταῦθα χορτασθήσονται , αὐτοὶ γὰρ ἔχουσι τὰ ἴδια μετὰ ἀσφαλείας . Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες · ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται . Οὐχὶ διὰ χρημάτων μόνον ἔστιν ἐλεεῖν , ἀλλὰ καὶ λόγου · κἂν μηδὲν ἔχῃς , διὰ δακρύων . ἘλεηθήσονΚται δὲ , καὶ ἐνταῦθα παρὰ ἀνθρώπων · ὁ γὰρ χθὲς ἐλεήμων , ἐὰν ἀπορήσῃ σήμερον , παρὰ πάντων ἐλεηθὴσεται · καὶ ἐκεῖ δὲ , παρὰ τοῦ Θεοῦ μειζόνως . « Μαμάρ.οι οἱ θκροὶ τῇ καρδίᾳ , ὅτι αὐτοὶ τὸν
Lemmas: ὁ ὄρος · ἐπεί γάρ Μαλλός διδάσκω , παιδεύω ἐγώ πῶς ἐν μέσος ἀναχωρέω θόρυβος , ὅταν διδάσκω . « καί καθίζω αὐτός προσέρχομαι αὐτός ὁ μαθητής αὐτός . » ὁ μέν ὄχλος διά ὁ θαῦμα , ὁ δέ μαθητής διά ὁ δίδαγμα προσέρχομαι · ὅς καί μετά ὁ πληρόω ὁ θαῦμα , καί θεραπεύω ὁ Σ μάτη , θεραπεύω καί ὁ Ψυχή · ἵνα μανθάνω , ὅτι καί Ψυχή καί σῶμα αὐτός εἰμί δημιουργός . « καί ἀνοίγω ὁ στόμα αὐτός . » Ζεύς τίς πρόσκειμαι ὁ , « ἀνοίγω ὁ στόμα αὐτός ; » φαίνω γάρ , ὅτι περισσός εἰμί . Ἀλ οὐ · καί μή ἀνοίγω γάρ ὁ στόμα , διδάσκω . Πῶς ; διά ὁ βίος καί ὁ θαῦμα · νῦν δέ ἀνοίγω ὁ στόμα , διδάσκω . « Ελί . δάσκος αὐτός , λέγω . » οὖον ὁ μαθητής μόνος , ἀλλά καί ὁ ὄχλος · ἄρχω δέ ἀπό ὁ μακαρισμός , ὤσπερ καί ὁ Δαυίδ ἀπό μακαρισμός ἄρχω , « Μακάριος ὁ πτωχός ὁ πνεῦμα , ὅτι αὐτός εἰμί ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός . » ὁ ταπεινοφροσύνη προκαταλύω ὥσπερ θεμέλιος . ἐπεί γάρ ἐκ ὁ ὑπερηφανία πίπτω ὁ Ἀδάμ , διά ὁ ταπεινοφροαυνη ἀνορθόω ἐγώ ὁ Χριστός · ἐλπίζω γάρ Ἀδάμ θεός γενίζω . ὁ συντρίβω δέ ὁ Ψυχή . οὗτος πτωχός ὁ πνεῦμα . Μακάριος ὁ πενθέω , ὅτι αὐτός παρακαλέω . » ὁ ἐπί ὁ ἁμάρτημα πενθέω , οὐ ἐπί τις ὁ βιωτικός · πενθέω δέ εἶπον , τουτέστιν , ἀεί καί οὐ ἅπαξ · καί οὐ ὑπέρ ὁ ἡμέτερος ἁμάρτημα μόνος , ἀλλά καί ὑπέρ ὁ ὁ πλησίος . παρανληθησοντ δέ καί ἐνταῦθα · ὁ γάρ πένθος δις ἁμαρτία , χαίρω πναυματικῶς · καί ἐκεῖ δέ πολύς μᾶλλον . Μακάοιοι ὁ πρᾶος , ὅτι αὐτός κληρονομέω ὁ Κγῆν . » τις γῆ , ὁ νοητός φημί , ἤτοι ὁ οὐρανός · πλήν ἀλλά καί ὁ γῆ οὗτος νοέω . ἐκεῖ γάρ νομίζω ὁ πρᾶος , καταφρονέω καί ἀποστερέω ὁ ὑπάρχω , φημί , ὅτι μᾶλλον οὗτος ὁ πᾶς ἔχω . Πρᾶος δέ εἰμί , οὐ ὁ μηδόλως ὀργίζω τοιοῦτος γάρ ἀναίσθητος , ἀλ ὁ θυμός μέν ἔχω , κράτος δέ , καί ὅτε δεῖ ὀργίζω . Μακάριος ὁ πεινάω καί διψάω ὁ δικαιοσύνη , ὅτι αὐτός χορτάζω . » ἐπεί μέλλω περί ἐλεημοσύνη εἶπον , δείκνυμι πρῶτος , ὅτι δεῖ δικαιοσύνη μέτειμι , καί μή ἐκ ἁρπαγεύς ἐλεέω · μετά ἐπιθυμία δέ ἅπας δεῖ μετέρχομαι ὁ δέ καίω · ὁ γάρ , « πεινάω καί διψάω . » οὗτος σημαίνω . ἐπεί δέ δοκέω ὁ πλεονέκτης , εὔπορος εἰμί καί χορτάζω , φημί ὅτι ὁ Δίκαιος μᾶλλον καί ἐνταῦθα χορτάζω , αὐτός γάρ ἔχω ὁ ἴδιος μετά ἀσφάλεια . μακάριος ὁ ἐλεήμων · ὅτι αὐτός ἐλεέω . οὐ διά χρῆμα μόνος εἰμί ἐλεέω , ἀλλά καί λόγος · κἀν μηδείς ἔχω , διά δάκρυ . Ἐλεέω δέ , καί ἐνταῦθα παρά ἄνθρωπος · ὁ γάρ χθές ἐλεήμων , ἐάν ἀπορέω σήμερον , παρά πᾶς ἐλεέω · καί ἐκεῖ δέ , παρά ὁ Θεός μέγας . « Μαμάρ.οι ὁ θκροὶ ὁ Καρδία , ὅτι αὐτός ὁ