cogPG.PG123 154
εἶναι , διὰ ταῦτα γοῦν ἀναχωρεῖ . Εἰς ἔρημον δὲ τόπον κατὰ ἰδίαν , ἵνα , θαυματουργήσῃ τὸ ἐπὶ τοῖς ἄρτοις θαῦμα . Καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι , ἠκολούθησαν αὐτῷ πείῆ ἀπὸ τῶν πόλεωκ . Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς , εἶδε πολὺν ὄχλον , καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ´ αὐτοῖς , καὶ ἐθεράπευσεν τοὺς ἀῤῥώστους αὐτῶν . » Πίστιν ἐνδεῖν νυνται οἱ ὄχλοι , ὅπου γε καὶ ἀναχωροῦντι προστρέχουσι τῶ Ἰησοῦ . Διὸ μισθὸν τῆς πίστεως κομίζονται τὰς ἰάσεις , ἀλλὰ καὶ τὸ πεζῇ ἀκολουθῆσαι , καὶ τὸ χωρὶς τροφῆς , πάντα ταῦτα πίστεως . ὀψίας δὲ γενομένης , προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ , λέγοντες · Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος , καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν · ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους , ἵνα ἀπελ . θόντες εἰς τοὺς κώμας , ἀγοράσωσιν ἐαυτοῖς βρώματα . Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς · Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν · δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν . » Φιλάνθοωπος εἰσιν οἰ μαθηταὶ , κήδονται γὰρ τοῦ ὄχλου , καὶ διὰ τοῦτα οὐ θέλουσι νήστεις αὐτοὺς εἵναι . Τί οὖν ὁ Σωνήρ · Δότε . φησὶν , αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν . Τοῦτο δὲ λέγει , οὐχ ὡς ἀγνοῶν ὅσην πενίαν εἶχον οἱ ἀπόστο λοι . ἄπαγε , ἀλλ´ ἵνα εἰπόντων ἐκείνων , ὅτι Οὐκ ἔχομεν , δόξῃ ἐξ ἀνάγκης ἐλθεῖν ἐπὶ τὸ θαυματουργῆκι , καὶ οὐ κατὰ φιλοδοξίαν , « οἶδε λέγουσιν αὐτῷ · Οὐκ ἔχομεν ὧδε , εἰ μὴ ίντα ἄοτους καὶ δύο ἐχθύας . Ὁ δὲ εἶπε · Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε . Καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους , λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἠχθύας , ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε . » φέρετέ μοι τοὺς ἄρτους ὧδε · εἰ γὰρ καὶ πἍῷία ἐστὶν , ἀλλ´ ὁ τῶν ὠρῶν Ποιητὴς πάρειμι · εἰ ρημος ὁ τόπος , ἀλλ´ ὁ διδοὺς τροφὴν πάσῃ σαρκὶ κγώ εἰμι . ανθάνομεν δὲ ἐντεῦθεν ὅτι κἂν ὀλίγα ἔχωμεν , δεῖ ταῦτα εἰς τὴν φιλοξενίαν ἀναλίσκειν . καὶ γὰρ οἱ ἀπόστολοι ὀλίγα ἔχοντες δεδώκασι τοῖς βχλοις . Ἀλλ´ ὥσπερ τὰ ὀλίγα ταῦτα ἐπλεόνασαν , οὔτω καὶ τὰ σὰ ὀλίγα πληθυνθήσονται . Ἀνακλίνει δὲ τοὺς ὄχλους ἐπὶ τοὺς χόρτους , διδάσκων τὴν εὐτέλειαν , ἵνα καὶ σὺ μὴ ἐπὶ κλινῶν πολυτελῶν καὶ στρωμάτων ἀναπαύῃ . Ἀναβλέπει δὲ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εὐλογεῖ τοὺς ἄρτους , τάχα μὲν , καὶ ἵνα πιστώσηται ὡς οὐκ ἀντίθεός ἐστιν , ἀλλ´ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἦλθε καὶ οὐρανόθεν · ἅμα δὲ , καὶ ἵνα παιδεύσῃ ἡμᾶς ἀπτομένους τραπέζης εὐχαριστεῖν καὶ οὔτως Ασθίειν . « Καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους , οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις · καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν , καὶ Ἥραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμά των , δώδεκα κοφίνους πλήρεις . Οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι , χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων . » Τοῖς μαθηταῖς δίδωσι τοὺς ἄρτους , ἵνα διὰ μνήμης ἔχωσιν ἀεὶ τὸ θαῦμα , καὶ μὴ ἀποῤῥύῃ τῆς ὅιανοίας αὐτῶν , κἂν ἐκεῖνοι συντόμως ἐπελάθοντο · ἵνα δὲ μὴ νομίσῃς ὅτι κατὰ φαντασίαν ἐθαυματούργησε , διὰ τοῦτο περιττεύουσι . Δώδεκα δὲ κόφινοι , ἵνα καὶ Ἰούδας βαστάση , καὶ μὴ εἰς προδοσίαν ἐκτραχηλισθῇ , ἐνθυμούμενος τὸ θαῦμα . Καὶ τοὺς ἄρτους δὲ πληθύνει καὶ τοὺς ἰχθύας , ἵνα δείξῃ
Lemmas: εἰμί , διά οὗτος γοῦν ἀναχωρέω . εἰς ἐρῆμος δέ τόπος κατά ἴδιος , ἵνα , θαυματουργέω ὁ ἐπί ὁ ἄρτος θαῦμα . καί ἀκούω ὁ ὄχλος , ἀκολουθέω αὐτός πείθω ἀπό ὁ πόλεωκ . καί ἐξέρχομαι ὁ Ἰησοῦς , ὁράω πολύς ὄχλος , καί σπλαγχνίζομαι ἐπι αὐτός , καί θεραπεύω ὁ ἄρρωστος αὐτός . » πίστις ἐνδέω νύσσω ὁ ὄχλος , ὅπου γε καί ἀναχωρέω προστρέχω ὁ Ἰησοῦς . Διὸ μισθός ὁ πίστις κομίζω ὁ ἴασις , ἀλλά καί ὁ πεζός ἀκολουθέω , καί ὁ Χωρὶς τροφή , πᾶς οὗτος πίστις . ὄψιος δέ γίγνομαι , προσέρχομαι αὐτός ὁ μαθητής αὐτός , λέγω · ἐρῆμος εἰμί ὁ τόπος , καί ὁ ὥρα ἤδη παρέρχομαι · ἀπολύω ὁ ὄχλος , ἵνα Άπελ . θνῄσκω εἰς ὁ κώμη , ἀγοράζω ἑαυτοῦ βρῶμα . ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπον αὐτός · οὖον χρεία ἔχω ἀπέρχομαι · δίδωμι αὐτός σύ ἐσθίω . » φιλανθοωψ εἰμί ὁ μαθητής , κήδω γάρ ὁ ὄχλος , καί διά τοῦτα οὖον ἐθέλω νῆστις αὐτός εἰμί . τις οὖν ὁ Σωνήρ · δίδωμι . φημί , αὐτός σύ ἐσθίω . οὗτος δέ λέγω , οὐ ὡς ἀγνοέω ὅσος πενία ἔχω ὁ ἀφίστημι Λόι . ἀπάγω , ἀλ ἵνα εἶπον ἐκεῖνος , ὅτι οὐ ἔχω , δόξα ἐκ ἀνάγκη ἔρχομαι ἐπί ὁ θαυματουργικός , καί οὖον κατά φιλοδοξία , « οἶδα λέγω αὐτός · οὐ ἔχω ὧδε , εἰμί μή είντα αοος καί δύο ἐχθύας . ὁ δέ εἶπον · φέρω ἐγώ αὐτός ὧδε . καί κελεύω ὁ ὄχλος ἀνακλίνω ἐπί ὁ χόρτος , λαμβάνω ὁ πέντε ἄρτος καί ὁ δύο ἄγω , ἀναβλέπω εἰς ὁ οὐρανός εὐλογέω . » φέρω ἐγώ ὁ ἄρτος ὧδε · εἰμί γάρ καί Ἅποιος εἰμί , ἀλ ὁ ὁ ὤρα Ποιητής πάρειμι · εἰμί Ρήμος ὁ τόπος , ἀλ ὁ δίδωμι τροφή πᾶς σάρξ καίω εἰμί . ἀνθέω δέ ἐντεῦθεν ὅτι κἀν ὀλίγος ἔχω , δεῖ οὗτος εἰς ὁ φιλοξενία ἀναλίσκω . καί γάρ ὁ ἀπόστολος ὀλίγος ἔχω δίδωμι ὁ βχλοις . Ἀλ ὥσπερ ὁ ὀλίγος οὗτος πλεονάζω , οὐτάω καί ὁ σός ὀλίγος πληθύνω . ἀνακλίνω δέ ὁ ὄχλος ἐπί ὁ χόρτος , διδάσκω ὁ εὐτέλεια , ἵνα καί σύ μή ἐπί κλίνη πολυτελής καί στρῶμα ἀναπαύω . ἀναβλέπω δέ εἰς ὁ οὐρανός καί εὐλογέω ὁ ἄρτος , τάχα μέν , καί ἵνα πιστόω ὡς οὐ ἀντίθεος εἰμί , ἀλ ἐκ ὁ πατήρ ἔρχομαι καί οὐρανόθεν · ἅμα δέ , καί ἵνα παιδεύω ἐγώ ἅπτω τράπεζα εὐχαριστέω καί οὔτως ασθιεν . « καί κλάω δίδωμι ὁ μαθητής ὁ ἄρτος , ὁ δέ μαθητής ὁ ὄχλος · καί ἔφαγον πᾶς καί χορτάζω , καί Ἥρα ὁ περισσεύω ὁ κλάσμα ὁ , δώδεκα κόφινος πλήρης . ὁ δέ ἐσθίω εἰμί ἀνήρ ὡσεί πεντακισχίλιοι , Χωρὶς γυνή καί παιδίον . » ὁ μαθητής δίδωμι ὁ ἄρτος , ἵνα διά μνήμη ἔχω ἀεί ὁ θαῦμα , καί μή ἀπολύω ὁ οιανοια αὐτός , κἀν ἐκεῖνος σύντομος ἐπιλανθάνομαι · ἵνα δέ μή νομίζω ὅτι κατά φαντασία θαυματουργώ , διά οὗτος περισσεύω . δώδεκα δέ κόφινος , ἵνα καί Ἰούδας βαστάζω , καί μή εἰς προδοσία ἐκτραχηλίζω , ἐνθυμέομαι ὁ θαῦμα . καί ὁ ἄρτος δέ πληθύνω καί ὁ ἰχθύς , ἵνα δείκνυμι