cogPG.PG123 660
κόσμου ζωὴν ὀνομάζει . Κἂν γὰρ μὴ πάντες παρεδέξαντο τὸν ἀγιασμὸν καὶ τὴν ἐν Πνεύματι ζωὴν , ὰλλ´ οὖν ὅγε Κύριος ὑπὲρ τοῦ κόσμου ἑαυτὸν δέδωκε , καὶ ὅσον τὸ ἐπ´ ἐκείνῳ , ὁ κόσμος ἐσώθη , καὶ ἡ φύσις πᾶσα ἡγιάσθη , καθὸ δύναμιν ἔλαβε νικᾷν τὴν μαρτίαν , καὶ ἡ ἁμαρτία ἀπέδρα διὰ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου τοῦ Κυρίουήμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ὥσπερ καὶ δι´ ἐνὸς ἀνθρώπου τοῦ Ἀδὰμ εἰς ἁμαρτίαν ὡλίσθησεν . « Ἐμάχοντο οὖν πρὸς ἀλλήλους οἱ Ἰουδαῖοι , λέγοντες · Πῶς δύναται οὗτος ἡμῖν δοῦναι τὴν σάρκα φαγεῖν ; Εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς · Ἀμήν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου , καὶ πίητε μὐτοῦ τὸ αἴμα , οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἐαυτοῖς . Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα , καὶ πίνων μου τὸ αἷμα , ἔχει ζωὴν αἰώνιον · καὶ ἐγὸ ἀναστήσω αὐτὸν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ . Ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις , καὶ τὸ αἱμά μου ἀληθῶς ἐστι πόσις . » Ἀκούσαντες οἱ Ἰουδαῖοι περὶ τῆς βρώσεως τῇσι σαρκὸς τοῦ Κυρίου , ἀπιστοῦσι . Διὰ τοῦτο καὶ τὸ τῆς ἀπιστίας ῥῆμα , τὸ , « Πῶς ; » φθέγγονται . Ὃταν γὰρ ἀπιστίας λογισμοὶ εἰσέλθωσιν εἰς ψυχὴν , τότε καὶ τὸ , Πῶς ; συνεισέρχεται . Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς θέλων δεῖξαι , ὅτι οὐκ ἔστι τοῦτο ἀδύνατον ἀλλὰ καὶ σφόδρα ἀναγκαῖον , καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλως ἔχειν ζωὴν , φησίν · « Ἐὰν μή μου τὴν σάρκα φάγητε , » καὶ τὰ ἑξῆς . Οὕτω καὶ ὁ Νικόδημος ἐξ ἀπιστίας ἔλεγε · Πῶς δύναται ἄνθρωπος εἰσελθεῖν εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός ; » Δεῖ τοίννν ἡμᾶς ἀκούσαντας , ὅτι ἐὰν μὴ Κφάγωμεν τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ , οὐκ ἔχομεν ζωὴν , ἐν ταῖς μεταλήψεσι τῶν θείων μυστηρίων πίστιν ἔχειν ἀδίστακτον , καὶ μὴ ζητεῖν τὸ , Πῶς ; Ὁ γὰρ ψυχικὸς ἄνθρωπος , τουτέστιν , ὁ λογισμοῖς ἀνθρωπίνοις καὶ ψυχικοῖς , ἤτοι φυσικοῖς , ἑπόμενος , οὐ δέχεται τὰ ὑπὲρ φύσιν καὶ πνευματικά · ὥσπερ οὐν καὶ τὴν πνευματικὴν βρῶσιν τῆς τοῦ Κυρίου σαρκὸς οὐ νοεῖ , ἧς οἴ μὴ μεταλαμβάνοντες , ἀμέτοχοι ἔσονται τῆς αἰωνίου ζωῆς , ὡς μὴ παραδεξάμενοι τὸν Ἰησοῦν τὸν ὄντα ζωὴν ἀληθινήν . Οὐ γὰρ ψιλοῦ ἀνθρώπου σάρξ ἐστιν ἡ ἐσθιομένη , ἀλλὰ Θεοῦ , καὶ θεοποιεῖν δυναμένη , ὡς ἀνακραθεῖσα θεότητι . Αὕτη καὶ ἀληθῶς ἐστι βρῶσις , καθὸ οὐ πρὸς ὀλίγον καιρὸν διαρκεῖ , οὐδὲ φθείρεται καθάπερ ἡ ῥευστὴ βρῶσις , ἀλλὰ τῆς αἰωνίου ζωῆς ἐστιν ἐπίκουρος . Ὁμοίως δὲ καὶ ἡ πόσις τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου , ἀληθῶς ἐστι πόσις , ὅτι μὴ πρὸς καιρὸν ἐπαρκεῖ τῷ δίψει , ἀλλ´ εἰς ἀεὶ διψον διατηρεῖ καὶ ἀνεπιδεῆ τὸν πιόντα · καθὼς καὶ πρὸς τὴν Σαμαρεῖτιν ἔλεγεν , ὅτι , « Ὁ πίνων ἑκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω , οὐ διψήσῃ . » Ὅστις γὰρ τὴν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος διὰ τῆς μεταλήψεως τῶν θείων μυστηρίων δέξεται , οὔτε λιμώττει νοητὸν λιμὸν , οὔτε διψᾷ δίψος , οἷον οἱ ἄπιστοι . « Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα , καὶ πίνων μου τὸ αἷμα , ἐν ἐμοὶ μένει , κἀγὼ ἐν αὐτῷ . Καθὼς ἀπέσταιλέ με ὁ ζῶν Πατὴρ , κἀγὼ ζῶ διὰ τὸν Πατέρα · καὶ ὁ τρώγων με , κἀκεῖνος ζήσεται δι´ ἐμέ . Οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς · οὐ καθὼς ἔφαγον τὸ μάννα οἱ πατέρες ὑμῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ , καὶ
Lemmas: κόσμος ζωή ὀνομάζω . κἀν γάρ μή πᾶς παραδέχομαι ὁ ἁγιασμός καί ὁ ἐν πνεῦμα ζωή , άλλος οὖν ὅσγε Κύριος ὑπέρ ὁ κόσμος ἑαυτοῦ δίδωμι , καί ὅσος ὁ ἐπι ἐκεῖνος , ὁ κόσμος σῴζω , καί ὁ φύσις πᾶς ἁγίζω , καθό δύναμις λαμβάνω νικάω ὁ μαρτία , καί ὁ ἁμαρτία ἀποδιδράσκω διά ὁ εἷς ἄνθρωπος ὁ Κυρία Ἰησοῦς Χριστός , ὥσπερ καί δις εἷς ἄνθρωπος ὁ Ἀδάμ εἰς ἁμαρτία ὀλισθάνω . « μάχομαι οὖν πρός ἀλλήλων ὁ Ἰουδαῖος , λέγω · Πῶς δύναμαι οὗτος ἐγώ δίδωμι ὁ σάρξ ἐσθίω ; εἶπον οὖν αὐτός ὁ Ἰησοῦς · ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ἐάν μή ἐσθίω ὁ σάρξ ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , καί πίνω μύτης ὁ αἷμα , οὐ ἔχω ζωή ἐν ἑαυτοῦ . ὁ τρώγω ἐγώ ὁ σάρξ , καί πίνω ἐγώ ὁ αἷμα , ἔχω ζωή αἰώνιος · καί ἐγό ἀνίστημι αὐτός ὁ ἔσχατος ἡμέρα . ὁ γάρ σάρξ ἐγώ ἀληθής εἰμί βρῶσις , καί ὁ αἷμα ἐγώ ἀληθής εἰμί πόσις . » ἀκούω ὁ Ἰουδαῖος περί ὁ βρῶσις ὅς σάρξ ὁ κύριος , ἀπιστέω . Ζεύς οὗτος καί ὁ ὁ ἀπιστία ῥῆμα , ὁ , « Πῶς ; » φθέγγομαι . ὅταν γάρ ἀπιστία λογισμός εἰσέρχομαι εἰς ψυχή , τότε καί ὁ , Πῶς ; συνεισέρχομαι . Ζεύς οὗτος καί αὐτός ἐθέλω δείκνυμι , ὅτι οὐ εἰμί οὗτος ἀδύνατος ἀλλά καί σφόδρα ἀναγκαῖος , καί οὐ εἰμί ἄλλως ἔχω ζωή , φημί · « ἐάν μή ἐγώ ὁ σάρξ ἐσθίω , » καί ὁ ἑξῆς . οὕτως καί ὁ Νικόδημος ἐκ ἀπιστία λέγω · Πῶς δύναμαι ἄνθρωπος εἰσέρχομαι εἰς ὁ κοιλία ὁ μήτηρ ; » Δεύς τοκίς ἐγώ ἀκούω , ὅτι ἐάν μή Κφάγωμεν ὁ σάρξ ὁ υἱός , οὐ ἔχω ζωή , ἐν ὁ μετάληψις ὁ θεῖον μυστήριον πίστις ἔχω ἀδίστακτος , καί μή ζητέω ὁ , Πῶς ; ὁ γάρ ψυχικός ἄνθρωπος , τουτέστιν , ὁ λογισμός ἀνθρώπινος καί ψυχικός , ἤτοι φυσικός , ἕπω , οὖον δέχομαι ὁ ὑπέρ φύσις καί πνευματικός · ὥσπερ ὀν καί ὁ πνευματικός βρῶσις ὁ ὁ κύριος σάρξ οὖον νοέω , ὅς οἶς μή μεταλαμβάνω , ἀμέτοχος εἰμί ὁ αἰώνιος ζωή , ὡς μή παραδέχομαι ὁ Ἰησοῦς ὁ εἰμί ζωή ἀληθινός . οὖον γάρ ψιλός ἄνθρωπος σάρξ εἰμί ὁ ἐσθίω , ἀλλά Θεός , καί θεοποιέω δύναμαι , ὡς ἀνακεράννυμι θεότης . Ἄτη καί ἀληθής εἰμί βρῶσις , καθό οὖον πρός ὀλίγος καιρός διαρκής , οὐδέ φθείρω καθάπερ ὁ ρευστός βρῶσις , ἀλλά ὁ αἰώνιος ζωή εἰμί ἐπίκουρος . ὅμοιος δέ καί ὁ πόσις ὁ αἷμα ὁ κύριος , ἀληθής εἰμί πόσις , ὅτι μή πρός καιρός ἐπαρκέω ὁ διψάω , ἀλ εἰς ἀεί διψών διατηρέω καί ἀνεπιδεής ὁ πίνω · καθώς καί πρός ὁ Σαμαρείτης λέγω , ὅτι , « ὁ πίνω ἐκ ὁ ὕδωρ ὅς ἐγώ δίδωμι , οὖον διψάω . » ὅστις γάρ ὁ χάρις ὁ ἅγιος πνεῦμα διά ὁ μετάληψις ὁ θεῖον μυστήριον δέχομαι , οὔτε λιμώσσω νοητός λιμός , οὔτε διψάω δίψα , οἷος ὁ ἄπιστος . « ὁ τρώγω ἐγώ ὁ σάρξ , καί πίνω ἐγώ ὁ αἷμα , ἐν ἐγώ μένω , ἐγώ ἐν αὐτός . καθώς ἀποστέλλω ἐγώ ὁ ζῶ πατήρ , ἐγώ ζῶ διά ὁ πατήρ · καί ὁ τρώγω ἐγώ , ἐκεῖνος ζῶ δις ἐγώ . οὗτος εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ἐκ ὁ οὐρανός καταβαίνω · οὖον καθώς ἔφαγον ὁ μάννα ὁ πατήρ σύ ἐν ὁ ἐρῆμος , καί