cogPG.PG123 558
τὸν δὲ παράθειτον καὶ ὀφθαλμὸς εἶδε τοῦ Ἀδὰμ , καὶ αὺς ἤκουτεν αὐτοῦ « ἀπὸ παντὸς γὰρ , φησὶ , ξύλου τῆς ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγεῖ . » Κἂν γὰρ καὶ κἂν ἔύλον ἀπείρητο αὐτῷ , ἀλλ´ οὐν καὶ τοῦτο ἐθεᾶτο , καὶ περὶ αὐτοῦ ἤκουσε , καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου ἀνέβη · εὐφραίνετο γὰρ λογικῶς ὁ Ἀδάμ · οὐ γὰρ δήπου τοιαύτην ἐργασίαν καὶ εὐφροσύνην γεωργικὴν μετίει . Ὥστε οὐδὲν , φησὶ , ἐναντίον ὁ Παῦλος λέγει . Ὁ γὰρ λῃστὴς τοῦ μὲν παραδείσου τετύχηκε , τῆς δὲ βασιλείας οὐκ ἔτυχε · τεύξεται δὲ , ὅτε καὶ πάντες οὓς ἀπηριθμήσατο ὁ Παῦλος . Τέως δὲ πρὸς τὸ παρὸν τὸν παράδεισον ἔχει , ὅς ἐστι χωρίον πνευματικῆς ἀναπαύσεως . Ταῦτα μὲν οὖν πολλοὶ πολλάκις ἔφασαν · ἔστι δὲ εἰπεῖν , ὅτι εἰ καὶ ταυτόν ἐστι βασιλεία οὐρανῶν καὶ παράδεισος , οὐδὲν κωλύει καὶ τὸν Κύριον ἀληθεύειν , καὶ τὸν Παῦλον . Ὁ γὰρ λῃστὴς ἔστι μὲν ἐν παραδείσῳ , ἤτοι τῇ βασιλείᾳ , καὶ οὐ μόνον αὐτὸς , ἀλλὰ καὶ πάντες οὕς ἀριθμεῖται ὁ Παῦλος · οὐ μέντοι ἀπήλαυσε τῆς τελείας τῶν ἀγαθῶν κληρουχίας . Ὥσπερ γὰρ οἱ κατάκριτοι ἐπὶ τῶν βασιλείων οὐκ εἰσὶν , ἀλλ´ ἐν φρουραῖς ἀποκεκλεισιένοι τηροῦνται ταῖς ἀφωρισμέναις ποιναῖς · οἱ δὲ ἔντιμοι εἴς τε τὰ βασίλεια εἰσέρχονται . καὶ τέως ἐπὶ τολτων διάγουσιν · εἶτα ὅτε ὁ καιρὸς ἐπιστῇ τῆς διανομῆς τῶν βασιλικῶν δωρεῶν , ἀξιοῦνται τούτων · οὕτως καὶ οἱ ἄγιοι , εἰ καὶ μήπω τοῦ τελείου ἀπολαύουσιν , ἀλλά γε τέως ἐν τούτοις τοῖς φωτεινοῖς , καὶ εὐώδεσι , καὶ βασιλικοῖς , ἀπλῶς εἰπεῖν , σκηνώμασι διάγουσιν , εἰ καὶ μήπω τῆς διανομῆς τῶν βασιλικῶν δώρων ἀξιοῦνται τελείως.Οὕτως οὖν ὁ λῃστὴς καὶ ἐν παραδείσῳ ἐγένετο , καὶ οὔπω τοῦ τελείου ἀπήλαυσεν , ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῇ . Καὶ τοῦτο οἰμαι πάντων ἀληθέστερον , ἵνα μὴ λέγω ὅτι καὶ αἱ χάριτες τῶν ἀγίων ἐν ταῖς καθ´ ἑκάστην θαυματουργίαις παράδεισος ἂν εἰκότως ῥηθεῖεν . Καὶ πάντες δὲ ὅσοι πνευματικῶν χαρισμάτων ἀξιωθέντες τὸν ἀρῥαβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐντεῦθεν ἤδιη ἔλαβον , ἐν τῷ παραδείσῳ εἰσὶ , κἂν μήπω ἐτελειώθησαν , καὶ τὴν βασιλείαν παρέλαβον · καθάπερ φησὶ Παῦλος ἐν τῇ αὐτῇ πρὸς Ἐβραίους Ἐπιστολῇ · « Κἂν μήπω τὴν ἐπαγγελίαν ἐκομίσαντο . » Τῷ γὰρ τὴν ἐπαγγελίαν εἰπεῖν , τὸ ὁλόκληρον ἐνέφηνεν . Οὔπω οὖν τὴν τελείαν ἐπαγγελίαν ἐδέξαντο , εἰσὶ μέντοι καὶ ἐν τῇ βασιλείᾳ καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ . Σὺ δέ μοι τοῦτο θαύμασον , ὅπως ιυσπερ τις βασιλεὺς τροπαιοφόρος ἐπανιὼν ἐκ τῆς νίκης , τὰ κράτιστα τῶν λαφύρων μεθ´ ἑαυτοῦ ἐπάγεται , οὕτω καὶ ὁ Κύριος τὸ κρεῖττον τῶν τοῦ διαβάλρω λαωύρων σκυλεύσας , μεθ´ ἑαυτοῦ ἄγει , ἐπανιὼν εἰς τὴν ἀρχαίαν πατρίδα τοῦ ἀνθρώπου . τὸν παράδεισόν φημι . Καὶ γὰρ οὐ μόνον καθὸ Θεὸς ἦν ἐν τῷ παραδείσῳ , ἀλλὰ καὶ καθὸ ἀνθρωπίνην ψυχὴν προσελάβετο λογικὴν καὶ νοεράν , καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ γέγονε μετὰ τοῦ νοὸς , καὶ εἰς δου κατῆλθε μετὰ ψυχῆς · καὶ διὰ τοῦ σῶσαι τὸν λῃστὴν , τὸ τῆς πονηρίας ὄργανον ἔδησεν , ὃ προέλεγεν ὅτι « Δήσας τὸν ἰσχυρὸν τὰ σκεύη αὐτοῦ διαρπάσει . » « Ἡν δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη , καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ´ ὄλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης · καὶ ἐσκοτίσθηὁ ἤλιος , καὶ ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ μέσον . Καὶ φωνήσας φωνῇ μεγάλῃ Ἰησοῦς , εἶπεν · Πάτερ . εἰς
Lemmas: ὁ δέ παρατίθημι καί ὀφθαλμός ὁράω ὁ Ἀδάμ , καί αὖς ἀκούω αὐτός « ἀπό πᾶς γάρ , φημί , ξύλον ὁ ἐν ὁ παράδεισος βρῶσις ἐσθίω . » κἀν γάρ καί κἀν ἰάλλω ἀπό-ἐρῶ αὐτός , ἀλ ὀν καί οὗτος θεάομαι , καί περί αὐτός ἀκούω , καί ἐπί Καρδία ἄνθρωπος ἀναβαίνω · εὐφραίνω γάρ λογικός ὁ Ἀδάμ · οὖον γάρ δήπου τοιοῦτος ἐργασία καί Εὐφρόσυνος γεωργικός μετίει . ὥστε οὐδείς , φημί , ἐναντίος ὁ Παῦλος λέγω . ὁ γάρ λῃστής ὁ μέν παράδεισος τυγχάνω , ὁ δέ βασίλεια οὐ τυγχάνω · τυγχάνω δέ , ὅτε καί πᾶς ὅς ἀπαριθμέω ὁ Παῦλος . Τέως δέ πρός ὁ πάρειμι ὁ παράδεισος ἔχω , ὅς εἰμί χωρίον πνευματικός ἀνάπαυσις . οὗτος μέν οὖν πολύς πολλάκις φημί · εἰμί δέ εἶπον , ὅτι εἰμί καί αὐτός εἰμί βασίλειος οὐρανός καί παράδεισος , οὐδείς κωλύω καί ὁ κύριος ἀληθεύω , καί ὁ Παῦλος . ὁ γάρ λῃστής εἰμί μέν ἐν παράδεισος , ἤτοι ὁ βασίλεια , καί οὖον μόνος αὐτός , ἀλλά καί πᾶς ὅς ἀριθμέω ὁ Παῦλος · οὖον μέντοι ἀπαλαύω ὁ τέλειος ὁ ἀγαθός κληρουχία . ὥσπερ γάρ ὁ κατάκριτος ἐπί ὁ βασίλειος οὐ εἰμί , ἀλ ἐν φρουρά ἀποκλείω τηρέω ὁ ἀφορίζω ποινή · ὁ δέ ἔντιμος εἰς τε ὁ βασίλεια εἰσέρχομαι . καί τέως ἐπί τολτων διάγω · εἶτα ὅτε ὁ καιρός ἐφίστημι ὁ διανομεύς ὁ βασιλικός δωρεά , ἀξιόω οὗτος · οὕτως καί ὁ ἅγιος , εἰμί καί μήπω ὁ τέλειος ἀπολαύω , ἀλλά γε τέως ἐν οὗτος ὁ φωτεινός , καί εὐώδης , καί βασιλικός , ἀπλόος εἶπον , σκήνωμα διάγω , εἰμί καί μήπω ὁ διανομεύς ὁ βασιλικός δῶρον ἀξιόω τελειως.ουος οὖν ὁ λῃστής καί ἐν παράδεισος γίγνομαι , καί οὔπω ὁ τέλειος ἀπαλαύω , ἵνα μή Χωρὶς ἐγώ τελειόω . καί οὗτος οἴομαι πᾶς ἀληθής , ἵνα μή λέγω ὅτι καί ὁ χάρις ὁ Ἀγίων ἐν ὁ καθ´ ἕκαστος θαυματουργία παράδεισος εἄν εἰκότως εἴρω . καί πᾶς δέ ὅσος πνευματικός χάρισμα ἀξιόω ὁ ἀρραβών ὁ πνεῦμα ἐντεῦθεν ἤδιη λαμβάνω , ἐν ὁ παράδεισος εἰμί , κἀν μήπω τελειόω , καί ὁ βασίλειος παραλαμβάνω · καθάπερ φημί Παῦλος ἐν ὁ αὐτός πρός Ἑβραῖος Ἐπιστολή · « κἀν μήπω ὁ ἐπαγγελία κομίζω . » ὁ γάρ ὁ ἐπαγγελία εἶπον , ὁ ὁλόκληρος ἐμφαίνω . οὔπω οὖν ὁ τέλειος ἐπαγγελία δέχομαι , εἰμί μέντοι καί ἐν ὁ βασίλεια καί ἐν ὁ παράδεισος . σύ δέ ἐγώ οὗτος θαυμάζω , ὅπως ιυσπερ τις βασιλεύς τροπαιοφόρος ἐπανέρχομαι ἐκ ὁ Νίκη , ὁ ἀγαθός ὁ λάφυρα μεθ´ ἑαυτοῦ ἐπάγω , οὗτος καί ὁ Κύριος ὁ ἀγαθός ὁ ὁ διαβάλλω λαωυροος σκυλεύω , μεθ´ ἑαυτοῦ ἄγω , ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἀρχαῖος πατρίς ὁ ἄνθρωπος . ὁ παράδεισος φημί . καί γάρ οὖον μόνος καθό θεός εἰμί ἐν ὁ παράδεισος , ἀλλά καί καθό ἀνθρώπινος ψυχή προσλαμβάνω λογικός καί νοερός , καί ἐν ὁ παράδεισος γίγνομαι μετά ὁ νόος , καί εἰς δήω κατέρχομαι μετά Ψυχή · καί διά ὁ σῴζω ὁ ληιστής , ὁ ὁ πονηρία ὄργανον δήω , ὅς προλέγω ὅτι « Δήσας ὁ ἰσχυρός ὁ σκεῦος αὐτός διαρπάζω . » « ἐάν δέ ὡσεί ὥρα ἕκτος , καί σκότος γίγνομαι ἐφίημι ὄλη ὁ γῆ ἠώς ὥρα ἔνατος · καί ἐσκοτίσθηὁ ἥλιος , καί σχίζω ὁ καταπέτασμα ὁ ναός μέσος . καί φωνέω φωνή μέγας Ἰησοῦς , εἶπον · πατήρ . εἰς