cogPG.PG123 388
τελωνῶν πολὺς , καὶ ἄλλων , οἱ ἦσαν μετ´ αὐτῶν κατακείμενοι . Καὶ ἐγόγγυζον οἱ Γραμματεῖς σολτῶν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ , λέγοντες · Διὰ τί μετὰ τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίετε καὶ πίνετε ; Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς , εἶπε πρὸς αὐτούς · Ὀὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ , ἀλλ´ οἱ κακώς ἔχοντες . Οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους , ἀλλὰ ἀμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν . » Ὁ μὲν Ματθαῖος ἀπαρακαλύπτως τὸ ἐαυτοῦ ὄνομα ἀνακηρύττει , λέγων · « Εδε Ματθαῖον τὸν τελώνην ὁ Ἰησοῦς καθήμενον ἑπὶ τὸ τελώνιον . » Ὁ δὲ Δουκᾶς καὶ ὁ Μάρκος , τιμῶντες τὸν εὐαγγελιστὴν , τὸ ἕτερον αὐτοῦ ὄνομα , τὸ Λευῖν , εἰς μέσον προτιθέασι . Θαύμασον ὅτι τοῦ Θεοῦ τὴν φιλανθρωπίαν , πῶς τὰ σκεύη τοῦ πονηροῦ διαρπάζει . Τελώνης γὰρ , σκεῦος τοῦ πονηροῦ , καὶ πονηρὸν θηρίον . ἴσασιν οἱ πεπειραμένοι τῶν πικρῶν ἀπαιτητων . Οὗτοι τὰρ οἱ τελῶναι αἱ τὰ δημόσια τέλη ὡνούμενοι , ἐφ᾽´ ὧ ἀποκερδῆσαι κατὰ τῶν οἰκείων ψυχῶν . Οὐ μόνον δὲ ἄρα τὸν Ματθαῖον ἐκέρδησεν , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἑτέρους τελώνας οἷς σνειστιᾶτο , κερδῆσαι ἐσπούδαζεν ὁ Κύριος . Διὰ γὰρ τοῦτο καταξιοῖ συνεστιαθῆναι , ἵνα κἀκείνους ἐφελκύσηται . Οἱ Φαρισαῖοι δὲ αἰτιώμενοι αὐτὸν , ὅρα τί ἀκούουσιν ; Οὐκ ἐλήλυθα , φησὶ , καλέσαι δικαίους , τουτέστιν . ὑμᾶς τοὺς δικαιοῦντας ἑαυτούς · ἀλλὰ ἀμαρτωλοὺς ἦλθον καλέσαι , οὐχ ἵνα τῇ ἀμαρτίᾳ ἐμμένωσιν , ἀλλ´ ἴνα μετανοήσωσι , Καὶ ἄλλως · Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους . Οὐδὲ γὰρ εὑρίσκω , πάντων ἀμαρτόντων . Ἐπεὶ εἰ ἦν δυνατὸν εὑρεῖν δικαίους οὐκ ἂν ἦλθον . Ἔστι δὲ τελώνης καὶ πᾶς ὁ τῷ κασμοκράτορι δουλεύων , καὶ τέλη τῇ σαρκὶ προσφέρων . Ὁ γαστρίμαργος τελεῖ τῇ γαστρὶ βρώματα , ὁ πόρνος , τὴν ῥυπαρὰν μίξιν , καὶ ἄλλος ἄλλο . Ὃταν οὖν ἴδῃ αὐτὸν ὁ Κύριος , τουτέστιν ὁ εὐαγγελικὸς λόγος , καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον , τουτέστι , μὴ προκόπτοντα μηδὲ προοδεύοντα καὶ κινούμενον εἰς πλείονα κακίαν , ἀλλ´ οἱονεὶ ἀργοῦντα , τότε ἀναστήσεται ἀπὸτοῦ κακοῦ καὶ ἀκολουθήσει τῷ Ἰησοῦ , καὶ ὑποδέχεται ἐν τῷ οἴκῳ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ τὸν Κύριον . Οἱ δὲ Φαρισαῖοι , οἱ ἀλαζόνες καὶ ἀποκεκομμένοι δαίμονες , τοῦτο γὰρ ὁ Φαρισαῖος , ἀποκεκομμένος τῶν ἄλλων , γογγύζουσιν , ὅτι τοῖς ἀμαρτωλοῖς συνεσθίει . « Οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν · Διὰ τί οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου νηστεύουσι πυκνὰ καὶ δεήσεις ποιοῦνται , ὁμοίως καὶ οἱ τῶν Φαρισαίων , οἱ δ´ σοὶ ἐσθίουσι καὶ πίνουσιν ; Ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς · Μὴ δύνασθε τοὺς υἱοὺς τοῦ νυμφῶνος , ἐν ᾧ μετ´ αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος , ποιῆσαι νηστεύειν ; Ἑλεύσονται δὲ ἡμέραι , καὶ ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ´ αὐτῶν ὁ νυμφίος , τότε νηστεύσουσιν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις . Ἔλεγε δὲ παὶ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς , ὅτι Οὐδεὶς ἐπίβλημα ἱματίου καινοῦ ἐπιβάλλει ἐπὶ ἱμάτιον παλαιόν · εἰ δὲ μή γε καὶ τὸ καινὸν σχίζει , καὶ τῷ παλαιῷ οὐ συμφωνήσει τὸ ἐπίβλημα τὸ ἀπὸ τοῦ καινοῦ . Καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς · εἰ δὲ μή γε , ῥήξει ὁ νέος οἶνος τοὺς ἀσκοὺς , καὶ αὐτὸς ἐκχυθήσεται , καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολοῦνται . Ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς καινοὺς βλητέον , καὶ ἀμφότερα συντηροῦνται . Καὶ
Lemmas: τελώνης πολύς , καί ἄλλος , ὁ εἰμί μετέ αὐτός κατάκειμαι . καί γογγύζω ὁ Γραμματεύς σολτῶν καί ὁ Φαρισαῖος πρός ὁ μαθητής αὐτός , λέγω · Ζεύς τίς μετά τελώνης καί ἁμαρτωλός ἐσθίω καί πίνω ; καί ἀποκρίνω ὁ Ἰησοῦς , εἶπον πρός αὐτός · οὖον χρεία ἔχω ὁ ὑγιαίνω ἰατρός , ἀλ ὁ κακώς ἔχω . οὐ ἔρχομαι καλέω Δίκαιος , ἀλλά ἁμαρτωλός εἰς μετάνοια . » ὁ μέν Ματθαῖος ἀπαρακαλύπτως ὁ ἑαυτοῦ ὄνομα ἀνακηρύσσω , λέγω · « ἐσθίω Ματθαῖος ὁ τελώνης ὁ Ἰησοῦς κάθημαι ἐπί ὁ τελώνιον . » ὁ δέ Δουκᾶς καί ὁ Μάρκος , τιμή ὁ εὐαγγελιστής , ὁ ἕτερος αὐτός ὄνομα , ὁ Λευΐς , εἰς μέσος προτίθημι . θαυμάζω ὅτι ὁ Θεός ὁ φιλανθρωπία , πῶς ὁ σκεῦος ὁ πονηρός διαρπάζω . Τελώνης γάρ , σκεῦος ὁ πονηρός , καί πονηρός θηρίον . οἶδα ὁ πειράω ὁ πικρός ἀπαιτητής . οὗτος ἄρα ὁ τελώνης ὁ ὁ δημόσιος τέλος ωνουμενοω , ἐφ᾽´ ἵημι ἀποκερδαίνω κατά ὁ οἰκέω Ψυχή . οὖον μόνος δέ ἄρα ὁ Ματθαῖος κερδαίνω , ἀλλά καί ὁ ἕτερος τελώνης ὅς σνειστιᾶτο , κερδαίνω σπουδάζω ὁ Κύριος . Ζεύς γάρ οὗτος καταξιόω συνεστιάω , ἵνα ἐκεῖνος ἐφέλκω . ὁ Φαρισαῖος δέ αἰτιάομαι αὐτός , ὁράω τίς ἀκούω ; οὐ ἔρχομαι , φημί , καλέω Δίκαιος , τουτέστιν . σύ ὁ δικαιόω ἑαυτοῦ · ἀλλά ἁμαρτωλός ἔρχομαι καλέω , οὐ ἵνα ὁ ἁμαρτία ἐμμένω , ἀλ ἵνα μετανοέω , καί ἄλλως · οὐ ἔρχομαι καλέω Δίκαιος . οὐδέ γάρ εὑρίσκω , πᾶς ἁμαρτάνω . ἐπεί εἰμί εἰμί δυνατός εὑρίσκω Δίκαιος οὐ εἄν ἔρχομαι . εἰμί δέ τελώνης καί πᾶς ὁ ὁ κασμοκρατωρ δουλεύω , καί τέλος ὁ σάρξ προσφέρω . ὁ γαστρίμαργος τελέω ὁ γαστήρ βρῶμα , ὁ πόρνος , ὁ ῥυπαρός μίξις , καί ἄλλος ἄλλος . ὅταν οὖν ὁράω αὐτός ὁ Κύριος , τουτέστιν ὁ εὐαγγελικός λόγος , κάθημαι ἐπί ὁ τελώνιον , τουτέστι , μή προκόπτω μηδέ προοδεύω καί κινέω εἰς πλείων κακία , ἀλ οἱονεί ἀργέω , τότε ἀνίστημι ἀπότε κακός καί ἀκολουθέω ὁ Ἰησοῦς , καί ὑποδέχομαι ἐν ὁ οἶκος ὁ Ψυχή αὐτός ὁ κύριος . ὁ δέ Φαρισαῖος , ὁ ἀλαζών καί ἀποκόπτω δαίμων , οὗτος γάρ ὁ Φαρισαῖος , ἀποκόπτω ὁ ἄλλος , γογγύζω , ὅτι ὁ ἀμαρτωλός συνεσθίω . « ὁ δέ εἶπον πρός αὐτός · Ζεύς τίς ὁ μαθητής Ἰωάννης νηστεύω πυκνός καί δήω ποιέω , ὁμοίως καί ὁ ὁ Φαρισαῖος , ὁ δδʹ σύ ἐσθίω καί πίνω ; ὁ δέ εἶπον πρός αὐτός · μή δύναμαι ὁ υἱός ὁ νύμφη , ἐν ὅς μετέ αὐτός εἰμί ὁ νυμφίος , ποιέω νηστεύω ; ἔρχομαι δέ ἡμέρα , καί ὅταν ἀπαίρω ἀπ´ αὐτός ὁ νυμφίος , τότε νηστεύω ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα . Ἐλέγω δέ πη παραβολή πρός αὐτός , ὅτι οὐδείς ἐπίβλημα ἱμάτιον καινός ἐπιβάλλω ἐπί ἱμάτιον παλαιός · εἰμί δέ μή γε καί ὁ καινός σχίζω , καί ὁ παλαιός οὖον συμφώνησις ὁ ἐπίβλημα ὁ ἀπό ὁ καινός . καί οὐδείς βάλλω οἶνος νέος εἰς ἀσκός παλαιός · εἰμί δέ μή γε , ῥήγνυμι ὁ νέος οἶνος ὁ ἀσκός , καί αὐτός ἐκχέω , καί ὁ ἀσκός ἀπόλλυμι . ἀλλά οἶνος νέος εἰς ἀσκός καινός βλητέον , καί ἀμφότερος συντηρέω . καί