cogPG.PG123 649
αὐτό ἐστι τῶ παρὰ τῷ Ματθαίῳ ; Τὸ αὐτό ἐστι . Εἰ δὲ ἐκεῖ μὲν προσέρχονται οἱ μαθηταὶ ὑπομιμνήσκοντες περὶ τοῦ ὄχλου , ἵνα ἀπολυθῶσιν , ἐνταῦθα δὲ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ἐρωτᾷ , πόθεν διατρεφεῖεν , οὐ χρὴ θαυμάζειν . Εἰκὸς γάρ ἐστιν ἀμφότερα γενέσθαι , καὶ τῶν μαθητῶν πρότερον ὑπομνησάντων τὸν Κύριον περὶ τοῦ ἀπολυθῆναι τοὺς ὄχλους , ἐρωτηθῆναι τὸν Φίλιππον ὑπὸ τοῦ Κυρίου , πόθεν διατραφήσοντᾶὶ . « Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς · Ποιήσατε τοὺς ἀνθρώπους ἀναπεσεῖν . Ἥν δὲ χῶρος πολὺς ἐν τῷ τόπῳ . Ἀνέπεσον οὗν οἱ ἄνδρες τὸν ἀριθμὸν ὡσεὶ πεντακισχίλιοι . ἔλαβε δὲ τοὺς ἄρτους ὁ Ἰησοῦς , καὶ εὐχαριστήσας , διέδωκε τοῖς μαθηταῖς , οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ἀνακειμένοις · ὁμοίως καὶ ἐκ τῶν ὀψαρίων ὅσον ἤθελον . Ὡς δὲ ἐνεπλήσθησαν , λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ · Συναγάγετε τὰ περιττεύσαντα κλάσματα , ἵνα μή τι ἀπόληται . Συνήγαγον οὖν , καὶ ἐγέμισαν δώδεκα κοφίνους κλασμάτων ἐκ τῶν πέντε ἄρτων τῶν κριθίνων , ἃ ἐπερίσσευσε τοῖς βεβρωκόσιν . » Ὡς Κτοίμου τῆς τραπέζης οὔσης , ἐκέλευσεν αὐτοὺς ὐθέρο - ἀναπεσεῖν . Οἱ δὲ μαθηταί , καίτοι πρότερον ἀπιστοῦντες , ὅμως προθύμως κατακλίνουσι τοὺς ἀνθρώπους . « Ἦν δὲ χῶρος » , ἔαρος ὄντος . Ἥν γὰρ . φησὶ , τὸ Πάσχα · τοῦτο δὲ ἐν τῷ πρώτῳ τοῦ ἔαρος μῶνι ἐτελεῖτο . Μόνοι δὲ οἱ ἄνδρες ἀριθμοῦνται παρὰ τοῦ εὐαγγελιστοῦ , τῇ νομικῇ συνηθείᾳ ἀκολουθοῦντος . Καὶ γὰρ καὶ Μωσῆς ἀπὸ εἰκοσαετοῦς καὶ ἀνωτέρω ἠρίθμησε τὸν λαὸν , μηδόλως μνημονεύσας γυναικῶν · δηλοῦντος τοῦ λόγου , ὅτι πᾶν ὅσον ἀνδρῶδες καὶ νεανικὸν , τίμιον , καὶ ἄξιον ἀριθμοῦ παρὰ Θεῷ . Λαβὼν δὲ τοὺς ἄρτους εὐχαριστεῖ , δεικνὺς , ὅτι πρὸ τροφῆς εὐχαριστεῖν δεῖ τῷ Θεῷ · ἅμα δὲ καὶ ἐπειδὴ ὄχλος ἦν , διὰ τοῦτο εὐχαριστεῖ ἐνώπιον τοῦ ὄχλου , ἵνα πεισθῶσι πάντες , ὅτι κατὰ γνώμην Θεοῦ παρεγένετο , καὶ ὡς οὐκ ἕστιν ἀντίθεος , ἀλλὰ πάντα πρὸς τὸν Πατέρα ἀναφέρει . Ὅτε μὲν γὰρ κατὰ μόνας ποιεῖ σημεῖα , οὐδὲν τοιοῦτον ποιεῖ , καίτοι μείζω τελῶν · ὅταν δὲ ἐνώπιον πολλῶν θαυματουργῇ , τότε πρὸς τὸν Θεὸν ἀναβλέπει . Δείκνυσι δὲ , ὅτι οὐκ ἀσθένεια τοῦτο ποιεῖ , ἀλλὰ δι´ οἰκονομίαν , ἣν εἴπομεν . ἐκ τοῦ τὰ μείζονα δεσποτικῶς καὶ αὐθεντικῶς ποιεῖν . Λέγουσι δέ τινες διὰ τοῦτο αὐτὸν εὐχαριστεῖν , ἵνα λάθῃ τὸν τοῦ κόσμου ἄρχοντα ἄχρι καὶ τοῦ καιροῦ τοῦ πάθους , καὶ μὴ ἐντεῦθεν ἤδη οἰηθείη αὐτὸν Θεὸν , ἀλλ´ ἀπατηθῇ , καὶ δελεασθῆ καὶ οὔτω διὰ τοῦ σταυροῦ νεκρωθείη . Συγχωρεῖ δὲ ὁ Κύριος περισσεῦσαι τοὺς ἄρτους , οὐ δι´ ἐπίδειξιν · ἀπάγει ἀλλ´ ὥστε μὴ φαντασίᾳ νομισθῆναι τὸ κορεσθῆναι τοὺς ἀνθρώπους , ἀλλὰ πᾶσι φανῆναι , ὅτι τοσοῦτον ἀληθῶς ἐκορέσθησαν , ὥστε καὶ ἐπερίσσευσαν τοσαῦτα · διὰ ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν καὶ τὰ κλάσματα κελεύει συναχθῆναι , ἵνα ὁρῶντες ταῦτα , τοῦ γεγονότος ἀναμιμνήσκωνται θαύματος ἐπὶ πλέον . Χρὴ δὲ οὐ μόνον θαυμάσαι , ὅτι ἐπερίσσευσαν , ἀλλὰ καὶ , τὴν ἀκρίβειαν τοῦ περισσεύματος , ὅτι οὕτε πλεῖον , οὕτε
Lemmas: αὐτός εἰμί ὁ παρά ὁ Ματθαῖος ; ὁ αὐτός εἰμί . εἰμί δέ ἐκεῖ μέν προσέρχομαι ὁ μαθητής ὑπομιμνῄσκω περί ὁ ὄχλος , ἵνα ἀπολύω , ἐνταῦθα δέ αὐτός ὁ Ἰησοῦς ἐρωτάω , πόθεν διατρέφω , οὖον χρή θαυμάζω . εἰκώς γάρ εἰμί ἀμφότερος γίγνομαι , καί ὁ μαθητής πρότερος ὑπομιμνῄσκω ὁ κύριος περί ὁ ἀπολύω ὁ ὄχλος , ἐρωτάω ὁ Φίλιππος ὑπό ὁ κύριος , πόθεν διατρέφω . « εἶπον δέ ὁ Ἰησοῦς · ποιέω ὁ ἄνθρωπος ἀναπίπτω . ὅς δέ χῶρος πολύς ἐν ὁ τόπος . ἀναπίπτω ἐν ὁ ἀνήρ ὁ ἀριθμός ὡσεί πεντακισχίλιοι . λαμβάνω δέ ὁ ἄρτος ὁ Ἰησοῦς , καί εὐχαριστέω , διαδίδωμι ὁ μαθητής , ὁ δέ μαθητής ὁ ἀνάκειμαι · ὁμοίως καί ἐκ ὁ ὀψάριον ὅσος ἐθέλω . ὡς δέ ἐμπίμπλημι , λέγω ὁ μαθητής αὐτός · συνάγω ὁ περισσεύω κλάσμα , ἵνα μή τίς ἀπόλλυμι . συνάγω οὖν , καί γεμίζω δώδεκα κόφινος κλάσμα ἐκ ὁ πέντε ἄρτος ὁ κρίθινος , ὁ περισσεύω ὁ βιβρώσκω . » ὡς κτοιμας ὁ τράπεζα εἰμί , κελεύω αὐτός εὔθερος - ἀναπίπτω . ὁ δέ μαθητής , καίτοι πρότερος ἀπιστέω , ὅμως προθύμως κατακλίνω ὁ ἄνθρωπος . « ἦς δέ χῶρος » , ἔαρ εἰμί . ὅς γάρ . φημί , ὁ Πάσχα · οὗτος δέ ἐν ὁ πρῶτος ὁ ἔαρ μῶν τελέω . Μόνος δέ ὁ ἀνήρ ἀριθμέω παρά ὁ εὐαγγελιστής , ὁ νομικός συνήθεια ἀκολουθέω . καί γάρ καί Μωσῆς ἀπό εἰκοσαετής καί ἀνωτέρω ἀριθμέω ὁ λαός , μηδόλως μνημονεύω γυνή · δηλόω ὁ λόγος , ὅτι πᾶς ὅσος ἀνδρώδης καί νεανικός , τίμιος , καί ἄξιος ἀριθμός παρά Θεός . λαμβάνω δέ ὁ ἄρτος εὐχαριστέω , δείκνυμι , ὅτι πρό τροφή εὐχαριστέω δεῖ ὁ Θεός · ἅμα δέ καί ἐπεί ὄχλος εἰμί , διά οὗτος εὐχαριστέω ἐνώπιος ὁ ὄχλος , ἵνα πείθω πᾶς , ὅτι κατά γνώμη Θεός παραγίγνομαι , καί ὡς οὐ ἕστiν ἀντίθεος , ἀλλά πᾶς πρός ὁ πατήρ ἀναφέρω . ὅτε μέν γάρ κατά μόνος ποιέω σημεῖον , οὐδείς τοιοῦτος ποιέω , καίτοι μείζων τέλος · ὅταν δέ ἐνώπιος πολύς θαυματουργός , τότε πρός ὁ θεός ἀναβλέπω . δείκνυμι δέ , ὅτι οὐ ἀσθένεια οὗτος ποιέω , ἀλλά δις οἰκονομία , ὅς εἶπον . ἐκ ὁ ὁ μείζων δεσποτικός καί αὐθεντικός ποιέω . λέγω δέ τις διά οὗτος αὐτός εὐχαριστέω , ἵνα λανθάνω ὁ ὁ κόσμος ἄρχω ἄχρι καί ὁ καιρός ὁ πάθος , καί μή ἐντεῦθεν ἤδη οἴομαι αὐτός θεός , ἀλ ἀπατάω , καί δελεάζω καί οὐτάω διά ὁ σταυρός νεκρόω . συγχωρέω δέ ὁ Κύριος περισσεύω ὁ ἄρτος , οὖον δις ἐπίδειξις · ἀπάγω ἀλ ὥστε μή φαντασία νομίζω ὁ κορέννυμι ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά πᾶς φαίνω , ὅτι τοσοῦτος ἀληθής κορέννυμι , ὥστε καί περισσεύω τοσοῦτος · διά οὗτος δέ ὁ αἴτιος καί ὁ κλάσμα κελεύω συνάγω , ἵνα ὁράω οὗτος , ὁ γίγνομαι ἀναμιμνήσκω θαῦμα ἐπί πλέω . χρή δέ οὖον μόνος θαυμάζω , ὅτι περισσεύω , ἀλλά καί , ὁ ἀκρίβεια ὁ περίσσευμα , ὅτι ἵημι πλείων , ἵημι