cogPG.PG123 147
αὐτὸν , οὐκ ἔχει δὲ ῥίζαν ἐν ἑαυτῷ , ἀλλὰ πρόσκαιρός Ἀστι.ν Γενομένης δὲ θλμψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λένον εὐθὺς σκανδαλίξεται . Θλίψεως εἶπεν , ἐπεὶ πολλοὶ ὑπὸ γονέων ἢ ἄλλων συμφορῶν θλιβόμενοι , εὐθὺς βλασφημοῦσι · διωγμοῦ δέ , διὰ τοὺς ἐπὶ τῶν τυράνναν παραπίπτοντας . ι Ὁ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας σπαρεὶς , οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων , καὶ ἡ μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον , καὶ ἄκαρπος γίνεται . » Οὐκ εἶπεν , ὅτι Ὁ αἰὼν οὗτος συμπνίγει , ἀλλ´ μέριμνα τοῦ αἰῶνος · οὐδὲ ὁ πλοῦ τος , ἀλλ´ Ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου . Ὁ πλοῦτος γὰρ ὅταν σκορπισθῇ , οὐ συμπνίγει , ἀλλ´ αὔξει τὸν λόγον · ἄκανθαι δὲ , αἱ μέριμναι καὶ αἱ τρυφαὶ , διότι τὸ πῦρ καὶ τὸ τῆς ἐπιθυμίας καὶ τὸ τῆς γεέννης ἀνάπτουσι . Καὶ ὥσπερ ἡ ἄκανθα ὀξεῖα οὖσα , εἰσδύνει εἰς τὸ σῶμα , καὶ μόλις ἐκβάλλεται , οὕτω καὶ ἡ τρυφὴ , ἐὰν ψυχῆς κρατήσῃ , εἰσδύνει , καὶ μόλις ἐκριζοῦται . Κ«Ὁ δὲ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρεὶς , οὗτος ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιὼν , ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ , ὁ μὲν ἑκατὸν , ὁ δὲ ἐξήκοντα , ὁ δὲ τριάκοντα . » Διάφορα τὰ τῆς ἀρετῆς εἴδη , διάφορο καὶ οἱ προκόπτοντες . Ὅρα δὲ , ὅτι τάξις ἐστὶν ἐν τῇ παραβολῇ . Δεῖ γὰρ ἡμᾶς πρῶτον μὲν ἀκοῦσαι τὸν λόγον καὶ συνιέναι , ἵνα μὴ ᾖμεν ὡς οἱ παρὰ τὴν Κὁδόν . Ἔπειτα κατασχεῖν ἑδραίως τὸ ἀκουσθέν . Εἰτα μὴ φιλοχρημάτους εἶναι . Τί γὰρ ὄφελος εἰ ἀκούσω καὶ κατάσχω , ὑπὸ δὲ φιλοχρηματίας συμπνίξως « Ἄλλην παραβολὴν παρέθηκεν αυτοῖς , λέγων · Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ , ἐν δὲ τῷ καθαὐδειν τοὺς ἀνθρώπους , ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς , καὶ Κσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου , καὶ ἀπῆλθεν . Ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησο , τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια . Προσελθόντες δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου , εἶπον αὐτῷ · Κύριε , οὐχὶ καλὸν σπέρμα ἔσπειρας ἐν τῷ σῷ ἀγρῷ ; Πόθεν οὖν ἔχει τὰ ζιζάνια ; Ὁ δὲ ἔφη αὐτοῖς · Ἐχθρὸς ἄνθρωπος τοῦτο ἐποίησεν . Οἱ δὲ δοῦλοι εἰπον αὐτῷ · Θέλεις οὖν ἀπελθόντες συλλέξωμεν αὐτά ; Ὁ δὲ ἔφηθ Οὔ μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια , ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον . Ἄφετε οὖν συναυξάνεσθαι ἀμφότερα μέχρι τοῦ θερισμοῦ , καὶ ἐν τῷ καιρῷ τοῦ θερισμοῦ ἐρῶ τοῖς θερισταῖς · Συλλέξατε πρῶτον τὰ ζιζάνια , καὶ δήσατε αὐτὰ εἰς δέσμας πρὸς τὸ κατακαῦσαι αὐτὰ , τὸν δὲ σῖτον συναγάγετε εἰς τὴν ἀποθήκην ιλου . » Ἐν τῇ προτέρᾳ παραβολῇ εἶπε τὸ τέταρτον μέρος τοῦ σπόρου πεσεῖν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθὴν , ἐν δὲ τῇ παρούσῃ δείκνυσιν , ὅτι οὐδὲ αὐτὸ ἐκεῖνο τὸ πεσὸν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθὴν , ἀδιάφθορον εἴασεν ὁ ἐχθρὸς , διὰ τὸ καθεύδειν καὶ ῥαθυμεῖν ἡμᾶς . Ἀγρὸς οὖν , ὁ κόσμος , ἢ ἡ ἐκάστου ψυχή . Ὁ σσαίρας , ὁ Χριστός . Καλὸν σπέρμα , οἱ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι ἢ λογισμοί . Ζιζάνια , αἱ αἱρέσεις ἢ οἱ πονηροὶ λογισμοί . Ὁ σπείρας δὲ ταῦτα , ὁ διάβολος . Καθτις
Lemmas: αὐτός , οὐ ἔχω δέ ῥίζα ἐν ἑαυτοῦ , ἀλλά πρόσκαιρος Ἀστι.ν γίγνομαι δέ θλμψεως ἢ διωγμός διά ὁ λένον εὐθύς σκανδαλίζω . θλῖψις εἶπον , ἐπεί πολύς ὑπό γονεύς ἢ ἄλλος συμφορά θλίβω , εὐθύς βλασφημέω · διωγμός δέ , διά ὁ ἐπί ὁ τυραννάω παραπίπτω . ι ὁ δέ εἰς ὁ ἄκανθα σπείρω , οὗτος εἰμί ὁ ὁ λόγος ἀκούω , καί ὁ μέριμνα ὁ αἰών οὗτος καί ὁ ἀπάτη ὁ πλοῦτος συμπνίγω ὁ λόγος , καί ἄκαρπος γίγνομαι . » οὐ εἶπον , ὅτι ὁ αἰών οὗτος συμπνίγω , ἀλ μέριμνα ὁ αἰών · οὐδέ ὁ πλόος ὅς , ἀλ ὁ ἀπάτη ὁ πλοῦτος . ὁ πλοῦτος γάρ ὅταν σκορπίζω , οὖον συμπνίγω , ἀλ αὐξάνω ὁ λόγος · ἄκανθα δέ , ὁ μέριμνα καί ὁ τρυφή , διότι ὁ πῦρ καί ὁ ὁ ἐπιθυμία καί ὁ ὁ γέεννα ἀνάπτω . καί ὥσπερ ὁ ἄκανθα ὀξύς εἰμί , εἰσδύνω εἰς ὁ σῶμα , καί μόλις ἐκβάλλω , οὗτος καί ὁ τρυφή , ἐάν Ψυχή κρατέω , εἰσδύνω , καί μόλις ἐκριζόω . ΚΟ δέ ἐπί ὁ γῆ ὁ καλός σπείρω , οὗτος εἰμί ὁ ὁ λόγος ἀκούω καί σύνειμι1 , ὅς δή καρποφορέω καί ποιέω , ὁ μέν ἑκατόν , ὁ δέ ἐξήκω , ὁ δέ τριάκοντα . » Διάφορος ὁ ὁ ἀρετή εἶδος , διάφορο καί ὁ προκόπτω . Ὅρας δέ , ὅτι τάξις εἰμί ἐν ὁ παραβολή . Δεύς γάρ ἐγώ πρῶτος μέν ἀκούω ὁ λόγος καί συνίημι , ἵνα μή ἔρχομαι ὡς ὁ παρά ὁ Κὅδος . ἔπειτα κατέχω ἑδραῖος ὁ ἀκούω . εἶτα μή φιλοχρήματος εἰμί . τις γάρ ὄφελος εἰμί ἀκούω καί κατέχω , ὑπό δέ φιλοχρηματία συμπνίγω « ἄλλος παραβολή παρατίθημι αὐτός , λέγω · ὁμοιόω ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός ἄνθρωπος σπείρω καλός σπέρμα ἐν ὁ ἀγρός αὐτός , ἐν δέ ὁ καθαυδηω ὁ ἄνθρωπος , ἔρχομαι αὐτός ὁ ἐχθρός , καί Κσπειρε ζιζάνιον ἀνά μέσος ὁ σῖτος , καί ἀπέρχομαι . ὅτε δέ βλαστάνω ὁ χόρτος καί καρπός ποιέω , τότε φαίνω καί ὁ ζιζάνιον . προσέρχομαι δέ ὁ δοῦλος ὁ οἰκοδεσπότης , εἶπον αὐτός · κύριος , οὐ καλός σπέρμα σπείρω ἐν ὁ σός ἀγρός ; πόθεν οὖν ἔχω ὁ ζιζάνιον ; ὁ δέ φημί αὐτός · ἐχθρός ἄνθρωπος οὗτος ποιέω . ὁ δέ δοῦλος εἶπον αὐτός · ἐθέλω οὖν ἀπέρχομαι συλλέγω αὐτός ; ὁ δέ φθάνω οὖον μήποτε συλλέγω ὁ ζιζάνιον , ἐκριζόω ἅμα αὐτός ὁ σῖτος . ἄφετος οὖν συναυξάνω ἀμφότερος μέχρι ὁ θερισμός , καί ἐν ὁ καιρός ὁ θερισμός εἴρω ὁ θεριστής · συλλέγω πρῶτος ὁ ζιζάνιον , καί δήω αὐτός εἰς δέσμη πρός ὁ κατακαίω αὐτός , ὁ δέ σῖτος συνάγω εἰς ὁ ἀποθήκη Ἶλος . » ἐν ὁ πρότερος παραβολή εἶπον ὁ τέταρτος μέρος ὁ σπόρος πίπτω εἰς ὁ γῆ ὁ ἀγαθός , ἐν δέ ὁ πάρειμι δείκνυμι , ὅτι οὐδέ αὐτός ἐκεῖνος ὁ πίπτω εἰς ὁ γῆ ὁ ἀγαθός , ἀδιάφθορος ἐάω ὁ ἐχθρός , διά ὁ καθεύδω καί ῥαθυμέω ἐγώ . ἀγρός οὖν , ὁ κόσμος , ἢ ὁ ἕκαστος ψυχή . ὁ σαίρω , ὁ Χριστός . κηλόν σπέρμα , ὁ ἀγαθός ἄνθρωπος ἢ λογισμός . ζιζάνιον , ὁ αἵρεσις ἢ ὁ πονηρός λογισμός . ὁ σπείρω δέ οὗτος , ὁ διάβολος . Καθτις