cogPG.PG123 216
ἀλλὰ νήφετε . Εἰ γὰρ ᾔδειμεν τὴν τελευτὴν ἡμῶν κότε ἔσται , ἐκείνην ἂν μόνην τὴν ἡμέραν κσπουδάζομεν εὐαρεστεῖν τῷ Θεῷ · νῦν δὲ ἀγνοοῦντες , νήφομεν ἀεὶ πρὸς τὰ τῆς ἀρετῆς ἔργα . « Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς δοῦλος καὶ φρόνιμος , ὃν κατέστησεν ὀ κύριος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς θεραπείας αὐτοῦ , τοῦ διδόναι αὐτοῖς τὴν τροφὴν ἐν καιρῷ · ακάριος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος , ὃν ἐλθὼν ὀ κύριος αὐτοῦ εὐρήσει ποιοῦντα οὕτως . Ἀμὴν λέγω ὁμῖν ὅτι ἐπὶ πᾶσι τοῖς ὁπάρχουσιν αὐτοῦ καταστήσει αὐτόν . » Διαπορεῖ ὁ Κύριος τίς ἔσται ὁ πιστὸς δοῦλος καὶ φρόνιμος , ὃν κατέστησεν ὁ κύριος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς θεραπείας αὐτοῦ ἵνα δείξῃ ὅτι σπάνιος καὶ δυσεύρετος ὁ τοιοῦτος . Δύο δὲ ἀπαιτεῖται πᾶς οἰκονόμος , πίστιν καὶ φρόνησιν · εἴτε γὰρ πιστὸς μέν ἐστι καὶ οὐδὲν κλέπτει , φρόνιμος δὲ οὐχ ὑπάρχει , ἀλλὰ μάτην ἀπόλλυσι τὰ χρήματα , εἴτε φρόνιμος δῆθεν ὤν , ἀλέππει αὐτὸς , οὐδὲν βφελος . Ὁ τοίνυν εὐρεθησά μενος τότε πιστὸς καὶ φρόνιμος , ἐκεῖνος καὶ τῶν τελειοτέρων ἐπιτεύξεται , λέγω δὴ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν . Πάντων γὰρ τῶν ὑπαρχόντων τῷ Θεῷ κληρονόμοι ἕσονται οἱ ἅγιοι . Πιστὸς δὲ δοῦλος καὶ φρόνιμος , καὶ πᾶς διὸάσκαλος ὁ ἐν καιρῷ διδοὺς τὴν τροφὴν ἑκάστῳ τῶν ὑπ´ αὐτοῦ διδασκομένων , οἷος ὁ Παῦλος , νῦν μὲν γάλα ποτίζων , νῦν δὲ σοφίαν λαλῶν , πιστός τε διάκονος ὤν , ὁ πρότερον βλάσφημος , καὶ φρόνιμος , ὡς μὴ ἀγνοῶν τὰ νοήματα τοῦ ἐχθροῦἀλλὰ καὶ πᾶς ὁ ὁτιοῦν παρὰ Θεοῦ λαβὰν , εἴτε χρήματα , εἴτε δυναστείαν , εἴτε ἀρχὴν , ὀφείλει καὶ πιστῶς καὶ φρονίμως διοικεῖν ταῦτα , ὡς λόγον Ἀώσων . « Ἐὰν δὲ εἴπῃ ὁ κακὸς δοῦλος ἐκεῖνος ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ , Χρονίζει ὁ κύριός μου ἐλθεῖν , καὶ ἄρξηται τύπτειν τοὺς συνδούλους , ἐσθίη δὲ καὶ πίνῃ μετὰ τῶν μεθυόντων , ἥξει ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἐν ἡμέρᾳ ᾗ οὐ προσδοκᾷ , καὶ ἐν ὤρᾳ ᾗ οὐ γινώσκει , καὶ διχοτομήσει αὐτὸν , καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ μετὰ τῶν ὑποκριτῶν θήσει · ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὁδόντων . » Εἰπὼν πῶς τιμηθήσεται ὁ πιστὸς δοῦλος , νῦν λέγει πῶς κολασθήσεται ὁ πονηρός . Ἐὰν γάρ τις οἰκονομίαν τινὸς χαρίσματος πιστευθεὶς , παταφρονῇ τοῦ ἐκεῖθεν δικαστηρίου , καὶ λέγῃ ὅτι , xρονίζει ὁκύριός μου , τουτέστιν , οὐ παρὰ πόδας καὶ εὐθέως τὴν τιμωρίαν ἐπιτίθησι , καὶ τὴν ἀνεξικακίαν τοῦ Θεοῦ ἀφορμὴν πονηρίας ποιῆται , καὶ τύπτῃ τοὺς συνδούλους αὐτοῦ , φημὶ δὴ σκανδαλίζῃ , καὶ τύπτῃ τὴν συνείδησιν αὐτῶν · οἱ γὰρ ἀρχόμενοι , βλέοντες ποὺς ἄρχοντας κακῶς χρωμένους τοῖς δοθεῖσι , πλήσσονται σκανδαλιζόμενοι , καὶ βλάπτονται · ὁ τοιοῦτος οὖν διχοτομηθήσεται , τουτέστι γυμνωθήσεσαι τοῦ προσόντος αὐτῷ χαρίσματος , καὶ τότε φα2ήσεται οἷος ἦν , καὶ βληθήσεται εἰς τὸ σκότος · πρώην μὲν γὰρ διὰ τοῦ προσχήματος ἠπάτα , οἷοι πολλοὶ τῶν ἀρχιερέων , ἅγιοι δοκοῦντες διὰ τὸ ἀξίωμα · τότε δὲ ἀρθήσεται ἀπ´ αὐτῶν ἡ χάρις . Καὶ ὡς ὑποκριταὶ κολασθήσονται , ἄλλο ὄντες καὶ ἄλλο φαινόμενοι .
Lemmas: ἀλλά νήφω . εἰμί γάρ οἶδα ὁ τελευτή ἐγώ πότε εἰμί , ἐκεῖνος εἄν μόνος ὁ ἡμέρα σπουδάζω εὐαρεστέω ὁ Θεός · νῦν δέ ἀγνοέω , νήφω ἀεί πρός ὁ ὁ ἀρετή ἔργον . « Τῖς ἄρα εἰμί ὁ πιστός δοῦλος καί φρόνιμος , ὅς καθίστημι ὁ κύριος αὐτός ἐπί ὁ θεραπεία αὐτός , ὁ δίδωμι αὐτός ὁ τροφή ἐν καιρός · ακάριος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος , ὅς ἔρχομαι ὁ κύριος αὐτός εὑρίσκω ποιέω οὕτως . ἀμήν λέγω ὁμός ὅτι ἐπί πᾶς ὁ οπαρχους αὐτός καθίστημι αὐτός . » διαπορέω ὁ Κύριος τίς εἰμί ὁ πιστός δοῦλος καί φρόνιμος , ὅς καθίστημι ὁ κύριος αὐτός ἐπί ὁ θεραπεία αὐτός ἵνα δείκνυμι ὅτι σπάνις καί δυσεύρετος ὁ τοιοῦτος . δύο δέ ἀπαιτέω πᾶς οἰκονόμος , πίστις καί φρόνησις · εἴτε γάρ πιστός μέν εἰμί καί οὐδείς κλέπτω , φρόνιμος δέ οὐ ὑπάρχω , ἀλλά μάτην ἀπόλλυμι ὁ χρῆμα , εἴτε φρόνιμος δῆθεν εἰμί , ἀλέππει αὐτός , οὐδείς βφελος . ὁ τοίνυν εὑρίσκω μένος τότε πιστός καί φρόνιμος , ἐκεῖνος καί ὁ τέλειος ἐπιτυγχάνω , λέγω δή ὁ βασίλεια ὁ οὐρανός . Πάντων γάρ ὁ ὑπάρχω ὁ Θεός κληρονόμος ἕννυμι ὁ ἅγιος . πιστός δέ δοῦλος καί φρόνιμος , καί πᾶς διὸάσκαλος ὁ ἐν καιρός δίδωμι ὁ τροφή ἕκαστος ὁ ὑπό αὐτός διδάσκω , οἷος ὁ Παῦλος , νῦν μέν γάλα ποτίζω , νῦν δέ σοφία λαλέω , πιστός τε διάκονος εἰμί , ὁ πρότερος βλάσφημος , καί φρόνιμος , ὡς μή ἀγνοέω ὁ νόημα ὁ ἐχθροῦἀλλὰ καί πᾶς ὁ ὁστισοῦν παρά Θεός λαβή , εἴτε χρῆμα , εἴτε δυναστεία , εἴτε ἀρχή , ὀφείλω καί πιστῶς καί φρονίμως διοικέω οὗτος , ὡς λόγος Ἀώσων . « ἐάν δέ εἶπον ὁ κακός δοῦλος ἐκεῖνος ἐν ὁ Καρδία αὐτός , χρονίζω ὁ κύριος ἐγώ ἔρχομαι , καί ἄρχω τύπτω ὁ σύνδουλος , ἐσθίω δέ καί πίνω μετά ὁ μεθύω , ἥκω ὁ κύριος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἐν ἡμέρα ὅς οὖον προσδοκάω , καί ἐν ὤρα ὅς οὖον γιγνώσκω , καί διχοτόμησις αὐτός , καί ὁ μέρος αὐτός μετά ὁ ὑποκριτής τίθημι · ἐκεῖ εἰμί ὁ κλαυθμός καί ὁ βρυγμός ὁ ὀδούς . » εἶπον πῶς τιμάω ὁ πιστός δοῦλος , νῦν λέγω πῶς κολάζω ὁ πονηρός . ἐάν γάρ τις οἰκονομία τις χάρισμα πιστεύω , παταφρονῇ ὁ ἐκεῖθεν δικαστήριον , καί λέγω ὅτι , xρονιζω ὁκύριός ἐγώ , τουτέστιν , οὖον παρά πούς καί εὐθύς ὁ τιμωρία ἐπιτίθημι , καί ὁ ἀνεξικακία ὁ Θεός ἀφορμή πονηρία ποιέω , καί τύπτω ὁ σύνδουλος αὐτός , φημί δή σκανδαλίζω , καί τύπτω ὁ συνείδησις αὐτός · ὁ γάρ ἄρχω , βάλλω πούς ἄρχω κακῶς χράω ὁ δίδωμι , πλήσσω σκανδαλίζω , καί βλάπτω · ὁ τοιοῦτος οὖν διχοτομέω , τουτέστι γυμνόω ὁ πρόσειμι αὐτός χάρισμα , καί τότε φημί οἷος εἰμί , καί βάλλω εἰς ὁ σκότος · πρώην μέν γάρ διά ὁ πρόσχημα ἀπατάω , οἷος πολύς ὁ ἀρχιερεύς , ἅγιος δοκέω διά ὁ ἀξίωμα · τότε δέ ἀείρω ἀπ´ αὐτός ὁ χάρις . καί ὡς ὑποκριτής κολάζω , ἄλλος εἰμί καί ἄλλος φαίνω .