cogPG.PG123 584
« Καὶ ὄψεται πᾶσα σὰρξ τὸ Σωτήριον τοῦ Θεοῦ · » πάντα γὰρ ἄνθρωπον μέλλων εἰπεῖν , τῷ τῆς σαρκὸς ὁνόματι προσεχρήσατο . Οὕτως οὖν καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς , ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν · Ὁ Λόγος ἄνθρωπος ἐγένετο . εἶπεν , « Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο , » ἀπὸ τοῦ μέρους τὸν ἄνθρωπον ὁνομάζων , τὸν ἐκ ψυχῆς καὶ σάιματος συγκείμενον . Τάχα δὲ ἐπεὶ ἡ σὰρξ ἀλλότριόν ἐοτι τῆς θείας φύσεως , θέλων ὁ εὐαγγελιστὴς δηλῶσαι τὴν ὑπεράπειρον συγκατάβασιν τοῦ Θεοῦ , τῆς σαρκὸς ἐμνήσθη , ἵν´ ἑκπλαγῶμεν τὴν ἄφατον φιλανθρωπίαν αὐτοῦ , ὅτι , διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμων , τὸ ἀλλότριον τῆς φύσεως αὐτοῦ καὶ ξένον παντάπασι , φημὶ δὴ τὴν σάρκα , προσέλαβεν . Ἱ μὲν γὰρ ψυχὴ ἔχει τινὰ συγγένειαν πρὸς Θεόν · ἡ δὲ σὰρξ παντά πᾶσι ἀκοινώνητος . Διὰ τοῦτο οὖν οἴμαι τὸν εὐαγγελιστὴν ἐνταῦθα μόνῳ τῷ τῆς σαρκὸς ὀνόματι χρήαασθαι , οὐχ ὡς ἀμοιροῦντος ψυχῆς τοῦ προσλήμματος , ἀλλὰ πρὸς ἔνὸειξιν πλείῳ τοῦ θαυμαστοῦ καὶ φρικώδους μυστηρίου . Ἐπεὶ ἐὰν οὐ προσάλάβοτο ψυχὴν ἀνθρωπίνην ὁ Λόγος σαρκωθείς , ἀθεράπευτοι Κτι εἰσὶν αἱ ψυχαὶ ἡμῶν · ὃ γὰρ οὐ προσελάβετο , οὐδὲ ἡγίασε . Καὶ τίς ὁ γέλως , τῆς ψυχῆς πρώτης παθούσησκείνη γὰρ ἡ ἐνδοῦσα τοῖς τοῦ ὄφεως λόγοις καὶ ἀπατηθεῖσα ἐν παραδείσῳ , εἶτα καὶ ἡ χεὶρ ἤψατο ἐπακολουθήσασα τῇ κυρίᾳ καὶ δεσποίνῃ τῇ ψυχ ῇ , τὴν μὲν θεράπαιναν , τὴν σάρκα , καὶ προσληφθῆναι καὶ ἁγιασθῆναι , καὶ θεραπευθῆναι , τὴν δὲ κυρίαν ἐαθῆναι ἀπρόσληπτόν τε καὶ ἀθεράπευτον · Ἀλλ´ Ἀπολινάριος μὲν ἐῤῥέτω . ἡμεῖς δε ὅταν ἀκούωμεν , ὅτι « Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο , » πιστεύομεν ὅτι ἄνθρωπος τέλειος , τῆς Γραφῆς εἰωθυίας καὶ σάρκα καὶ ψυχὴν μονομερῶς τὸν σύνθετον ἄνθρωπον ὀνομάζειν . Ἀνατρέπεται δὲ εκ τοῦτου τοῦ ῥητοῦ καὶ Νεστόριος . Ἐκεῖνος γὰρ ἔλεγεν , ὅτι οὐχ ὁ Θεὸς Λόγος αὐτὸς ἐκεῖνος ἐγένετο ἄνθρωπος , συλληφθεὶς ἐν τῶν πανάγνων αἱμάτων τῆς ἁγίας Παρθένου , ἀλλ´ Ιτεκεν ἡ Παρθένος ἄνθρωπον · οὗτος δὲ ὁ ἄνθρωπος , χαριτωθεὶς ἐρετῆς πάσης εἴδει , ἔσχε τὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον συνημμένον αὐτῷ , καὶ ἐξουσίαν διδόντα καπὰ πνευμάτων ἀκαθάρτων · καὶ ἐκ τούτου ἐδογμάτιζε δύο υἱοὺς , ἤνα τὸν τῆς Παρθένου , τὸν Ἰησοῦν τὸν ἄνθρωπον , καὶ ἕτερον τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ , συνημμένον μὲν τῷ ἁἀνθρώπῳ , καὶ ἀδιάσπαστον αὐτῷ ὄντα , ἀλλὰ κατὰ χάριν καὶ σχέσιν καὶ ἀγάπην , οἷα δὴ ἐναρέτου ὄντος τοῦ ἀνθρώπου . Ταῦτα ἐκεῖνος ἔθελοκωφῶν πρὸς τὴν ἀλήθειαν . Εἰ γὰρ ἠβούλετο , ἤκουσεν ἂν καὶ αὐτὸς τοῦ μακαρίου τούτου εὐαγγελιστοῦ λέγοντος , ὅτι « Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο . » Οὐ προφανῶς γὰρ ἐνταῦθα ἐλέγχεται ; Αὐτὸς γὰρ ὁ Λόγος ἄνθρωπος ἐγένετο . Οὐκ εἶπεν · εὑρὼν ἄνθρωπον ὁ λόγος , συνήφθη αὐτῷ , ἀλλ’ , Αὐτὸς ἐκεῖνος ἄνθρωπος ἐγένετο . Ἀνατρέπεται δὲ καὶ Κὐτυκὴς , καὶ Οὐαλεντῖνος , καὶ Μάνης ἐντεῦθεν . Οὗτοι ὰρ κατὰ φαντασίαν ἔλεγον φανῆναι τὸν Αόγον τοῦ Θεοῦ . Ἀκουέτωσαν οὐν , ὅτι « Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο . » Οὐκ εἶπεν , ὅτι Σὰρξ ἐφαντάσθη , ἢ ἔδοξεν ,
Lemmas: « καί ὁράω πᾶς σάρξ ὁ σωτήριον ὁ Θεός · » πᾶς γάρ ἄνθρωπος μέλλω εἶπον , ὁ ὁ σάρξ ὄνομα προσχράω . οὕτως οὖν καί ὁ εὐαγγελιστής , ἀντί ὁ εἶπον · ὁ Λόγος ἄνθρωπος γίγνομαι . εἶπον , « ὁ Λόγος σάρξ γίγνομαι , » ἀπό ὁ μέρος ὁ ἄνθρωπος ὀνομάζω , ὁ ἐκ Ψυχή καί σαιμα σύγκειμαι . Τάχα δέ ἐπεί ὁ σάρξ ἀλλότριος εἰμί ὁ θεῖος φύσις , ἐθέλω ὁ εὐαγγελιστής δηλόω ὁ ὑπεράπειρος συγκατάβασις ὁ Θεός , ὁ σάρξ μιμνήσκω , ὅς ἐκπλήσσω ὁ ἄφατος φιλανθρωπία αὐτός , ὅτι , διά ὁ σωτηρία Ἡμων , ὁ ἀλλότριος ὁ φύσις αὐτός καί ξένος παντάπασι , φημί δή ὁ σάρξ , προσλαμβάνω . Ι μέν γάρ ψυχή ἔχω τις συγγένεια πρός Θεός · ὁ δέ σάρξ πάντῃ πᾶς ἀκοινώνητος . Ζεύς οὗτος οὖν οἴμη ὁ εὐαγγελιστής ἐνταῦθα μόνος ὁ ὁ σάρξ ὄνομα χράω , οὐ ὡς ἀμοιρέω Ψυχή ὁ πρόσλημμα , ἀλλά πρός ἔνειμι πλεῖος ὁ θαυμαστός καί φρικώδης μυστήριον . ἐπεί ἐάν οὖον προσάλάβοτο ψυχή ἀνθρώπινος ὁ Λόγος σαρκόω , ἀθεράπευτος Κτι εἰμί ὁ ψυχή ἐγώ · ὅς γάρ οὖον προσλαμβάνω , οὐδέ ἁγίζω . καί τίς ὁ γέλως , ὁ Ψυχή πρῶτος παθούσησκείνη γάρ ὁ ἐνδέω ὁ ὁ ὄφις λόγος καί ἀπατάω ἐν παράδεισος , εἶτα καί ὁ χείρ ἄβω ἐπακολουθέω ὁ κύριος καί δέσποινα ὁ ψυχ ᾗ , ὁ μέν θεράπαινα , ὁ σάρξ , καί προσλαμβάνω καί ἁγίζω , καί θεραπεύω , ὁ δέ κύριος ἐάω ἀπρόσληπτος τε καί ἀθεράπευτος · Ἀλ Ἀπολινάριος μέν ἔρρω . ἐγώ δέ ὅταν ἀκούω , ὅτι « ὁ Λόγος σάρξ γίγνομαι , » πιστεύω ὅτι ἄνθρωπος τέλειος , ὁ γραφή εἴωθα καί σάρξ καί ψυχή μονομερῶς ὁ συντίθημι ἄνθρωπος ὀνομάζω . ἀνατρέπω δέ ἐκ οὗτος ὁ ῥητός καί Νεστόριος . ἐκεῖνος γάρ λέγω , ὅτι οὐ ὁ θεός Λόγος αὐτός ἐκεῖνος γίγνομαι ἄνθρωπος , συλλαμβάνω ἐν ὁ πάναγνος αἷμα ὁ ἅγιος παρθένος , ἀλ Ιτεκεν ὁ Παρθένος ἄνθρωπος · οὗτος δέ ὁ ἄνθρωπος , χαριτόω ἐρέτης πᾶς εἶδος , ἔχω ὁ ὁ Θεός Λόγος συνάπτω αὐτός , καί ἐξουσία δίδωμι κάπη πνεῦμα ἀκάθαρτος · καί ἐκ οὗτος δογματίζω δύο υἱός , ἀπτήν ὁ ὁ παρθένος , ὁ Ἰησοῦς ὁ ἄνθρωπος , καί ἕτερος ὁ υἱός ὁ Θεός , συνάπτω μέν ὁ ἄνθρωπος , καί ἀδιάσπαστος αὐτός εἰμί , ἀλλά κατά χάρις καί σχέσις καί ἀγάπη , οἷος δή ἐνάρετος εἰμί ὁ ἄνθρωπος . οὗτος ἐκεῖνος ἐθελοκωφέω πρός ὁ ἀλήθεια . εἰμί γάρ βούλομαι , ἀκούω εἄν καί αὐτός ὁ μακάριος οὗτος εὐαγγελιστής λέγω , ὅτι « ὁ Λόγος σάρξ γίγνομαι . » οὖον προφανῶς γάρ ἐνταῦθα ἐλέγχω ; αὐτός γάρ ὁ Λόγος ἄνθρωπος γίγνομαι . οὐ εἶπον · εὑρίσκω ἄνθρωπος ὁ λόγος , συνάπτω αὐτός , ἀλλά , αὐτός ἐκεῖνος ἄνθρωπος γίγνομαι . ἀνατρέπω δέ καί κυτυκω , καί Οὐαλεντῖνος , καί Μάνης ἐντεῦθεν . οὗτος ἄρα κατά φαντασία λέγω φαίνω ὁ Αόγον ὁ Θεός . ἀκούω ὀν , ὅτι « ὁ Λόγος σάρξ γίγνομαι . » οὐ εἶπον , ὅτι σάρξ φαντάζω , ἢ δοκέω ,