cogPG.PG122 446
χρηστὸν , ὅτι καὶ τὰ τούτων περιαυτολογία καὶ τύφος , ἀπάτη τε καὶ φαντασία διάκενος . Ἀφικνοῦνται μὲν γὰρ ἀπ´ αὐτῶν ἐπὶ τοὺς θρησκεύοντας αὐγαὶ πυρώδεις , οἶαι δή τινες αἱ τῶν διαττόντων ὑποδρομαὶ , ἂς θεοπτίας οἱ μεμηνότες ἀξιοῦσι καλεῖν , οὐδὲν ἐχούσας ἀληθὲς , οὐδ´ ἑστηκὸς οὐδὲ βέβαιον · τί γὰρ ἐν δαίμοσιν ἐξοφωμένοις οὖσι ωτοει δές ; ] ἀλλὰ παίγνια τούτων οὕσας , οἷα τὰ ἐν ταῖς τῶν ὀμμάτων παραγωγαῖς , ἢ τὰ περὶ τῶν καλουμένων θαυματοποιῶν ἐπ´ ἐξαπάτῃ τῶν ὁρώντων γινόμενα . Καὶ ταῦθ᾽ ὁ δειλαῖος ἐγὼ πρὸ πολλοῦ φωράσας , καὶ τούτου μελετῶν ἀποστήσεσθαι τοῦ θρησκεύματος , ὅμως ἕως τοῦδε κατειχόμην γοητευθεὶς , καί μοι σῶος ὄλεθρος ἦν ἂν , εἰ μὴ σύ μοι τῆς ἀληθοῦς ἐξηγήσω τρίβου , καθάπερ πυρσὸς ἐπὶ θαλαττίας σκοτομήνης ἀναφανείς . Ταῦτ´ εἶπὼν , ὁ Δάρκος δάκρυσι τὰς παρειὰς κατῃόνιζεν . Ἐγὼ δὲ αὐτὸν ἀνακτώμενος , Ιενθεῖν μὲν ἐξέσται σοι καὶ μετέπειτα , ἔφην · νῦν δὲ ὥρα πανηγυρίζειν σοι τὰ σωτήρια , καὶ Θεῷ χάριν εἰδέναι παρ᾽´ οὖ καὶ ψυχὴ καὶ νοῦς ὀλεθρίων ἀπαλλάττεται . ΤΙΗΟΘ . Τοῦτο δέ μοι μαθεῖν βουλομένῳ φράσον εἰ τὰ δαιμόνια σώματα οἷά τέ ἐστι πλάττεσθαι ΘΡΑΞ . Πλήττεται , ὁ Μάρκος εἶπεν , ὡς καὶ ὀδυνᾶσθαι στερεᾶς ἐπενειχθείσης ἐν χρῷ . Ἀλλὰ πῶς , ἔφην , πνεύματα ὅντα , καὶ μηδὲ στερεὰ μηδὲ σύν θετα ; καί τοι τῶν συνθέτων ἡ αἴσθησις . Καὶ δὲ , Θαυμάζω , εἶπεν , ὅτι σοι τοῦτο ἡγνόηται , τὸ μηδ´ ἐπὶ τινοσοῦν μῦν ἢ νεῦρον εἶναι τὸ αἰσθανόμενον , ἀλλὰ τὸ ἐν τούτοις ἐνυπάρχον πνεῦμα . Διὸ κΑν θλίβηται τὸ νεῦρον , κἂν ψύχηται , κἂν ἄλλο ὁποῖον δή τι πάθῃ , τοῦ πνεύματος εἰς τὸ πνεῦμα πεμπομένου τὴν ὀδύνην εἶναι · καθ´ ἑαυτὸ γὰρ οὐκ ἂν ὀδυνῷτο τὸ σύνθετον ἀλλὰ τὸ μετέχον τοῦ πνεύματος · ἐπεὶ παραλελυμένον ἢ νεκρωθὲν ἀνεπαίσθητόν ἐστι , τοῦ πνεύματος γυμνωθέν . Καὶ τὸ δαιμόνιον ἄρα , πνεῦμα δι´ ὅλου ὅν κατὰ φύσιν αἱσθητικὸν , κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ μέρος ἀμέσως ὁρᾷ τε καὶ ἀκούει καὶ τὰ τῆς ἁφῆς ὁπομένει
Lemmas: χρηστός , ὅτι καί ὁ οὗτος περιαυτολογία καί τύφος , ἀπάτη τε καί φαντασία διάκενος . ἀφικνέομαι μέν γάρ ἀπ´ αὐτός ἐπί ὁ θρησκεύω αὐγή πυρώδης , οἶος δή τις ὁ ὁ διαίσσω ὑποδρομή , ὅς θεοπτία ὁ μαίνομαι ἀξιόω καλέω , οὐδείς ἔχω ἀληθής , οὐδός ἵστημι οὐδέ βέβαιος · τίς γάρ ἐν δαίμων ἐξοφωμένοις εἰμί ωτοει δες ; ] ἀλλά παίγνιον οὗτος εἰμί , οἷος ὁ ἐν ὁ ὁ ὄμμα παραγωγή , ἢ ὁ περί ὁ καλέω θαυματοποιός ἐπι ἐξαπάτη ὁ ὁράω γίγνομαι . καί αὐτός ὁ δείλαιος ἐγώ πρό πολύς φωράω , καί οὗτος μελέτη ἀφίστημι ὁ θρήσκευμα , ὅμως ἠώς ὅδε κατέχω γοητεύω , καί ἐγώ σῶς ὄλεθρος εἰμί εἄν , εἰμί μή σῦς ἐγώ ὁ ἀληθής ἐξηγέομαι τρίβω , καθάπερ πυρσός ἐπί θαλάσσιος σκοτομήνη ἀναφαίνω . Ταῦτ´ εἶπον , ὁ Δάρκος δάκρυ ὁ παρειάς κατῃόνιζεν . ἐγώ δέ αὐτός ἀνακτάομαι , Ιενθεῖν μέν ἔξεστι σύ καί μετέπειτα , φημί · νῦν δέ ὥρα πανηγυρίζω σύ ὁ σωτήριος , καί Θεός χάρις οἶδα παρά οὖον καί ψυχή καί νόος ὀλέθριος ἀπαλλάσσω . ΟΘ . οὗτος δέ ἐγώ μανθάνω βούλομαι φράζω εἰμί ὁ δαιμόνιος σῶμα οἷος τε εἰμί πλάσσω Θρᾷξ . πλήσσω , ὁ Μάρκος εἶπον , ὡς καί ὀδυνάω στερεός ἐπιφέρω ἐν χράω . ἀλλά πῶς , φημί , πνεῦμα ὅντα , καί μηδέ στερεός μηδέ σῦς θέτης ; καί ὅς ὁ συντίθημι ὁ αἴσθησις . καί δέ , θαυμάζω , εἶπον , ὅτι σύ οὗτος ἀγνοέω , ὁ μηδ´ ἐπί τίνω μῦς ἢ νεῦρον εἰμί ὁ αἰσθάνομαι , ἀλλά ὁ ἐν οὗτος ἐνυπάρχω πνεῦμα . Διὸ καν θλίβω ὁ νεῦρον , κἀν ψύχω , κἀν ἄλλος ὁποῖος δή τίς πάσχω , ὁ πνεῦμα εἰς ὁ πνεῦμα πέμπω ὁ ὀδύνη εἰμί · καθ´ ἑαυτοῦ γάρ οὐ εἄν ὀδυνάω ὁ συντίθημι ἀλλά ὁ μετέχω ὁ πνεῦμα · ἐπεί παραλύω ἢ νεκρόω ἀνεπαίσθητος εἰμί , ὁ πνεῦμα γυμνόω . καί ὁ δαιμόνιον ἄρα , πνεῦμα δις ὅλος ὅς κατά φύσις αἰσθητικός , κατά πᾶς ἑαυτοῦ μέρος ἀμέσως ὁράω τε καί ἀκούω καί ὁ ὁ ἁφή ὁράω