cogPG.PG122 126
καὶ οἱκίας καταπεσεῖν καὶ ναοὺς καὶ τὸ λήίᾳ καὶ τὰς ἀιπέλους μέχρις ἐδάφους , ὡς ἐπισυμβῆναι κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον παντοίων καρπῶν ἀφθονίαν γενέσθαι . Γέγονε δὲ καὶ χύσις ἀστέρος κατὰ τὴν Κυριακὴν τὴν μετὰ τὸ Πάσχα , περὶ ὥραν τρίτην τῆς νυκτὸς , τῇ μαρμαρυγῇ τῆς λαμπρότητος τοὺς ἀστέρας πάντας καλύψαντος , ὡς καὶ δόκησιν παρασχεῖν τοῖς πολλοῖς ἠλίου ἀνατολῆς . Ἐλήφθη δὲ καὶ ὁ βασιλεὺς δαιμονίῳ ὃ σεμνολογοῦντες οἱ περὶ τοῦτον μανικὸν ἀπεκάλουν νόσημα , καὶ παρέμεινεν ἄχρι τέλους τῆς αὐτοῦ βιοτῆς , μήθ´ ὑπὸ θείας δτνάμεως μλθ´ ὑπὸ ἰατρῶν θεραπείαν λαβὼν , ἀλλ´ ἐλεεινῶς κατατεινόμενος καὶ βασανιζόμενος ἄρτι δὲ τοῦ Ἐργοδότου πρὸς τὸν Δαλασσηνὸν ἀφικομένου , πιστεῦσαι μὲν οὖτος τοῖς ὅρκοις καὶ σὺν αὐτῷ ἀπελθεῖν οὐκ ἡθέλησεν ἐν τῷ Βυζαντίῳ , . τῶν τινα δὲ πέμψας πιστοτάτων αὐτῷ ὅρκους τε ἀπήτησε μείζονας τοῦ μή τι παθεῖν χαλεπὸν , καὶ ἀπελθεῖν ἐπηγγείλατο . Μέμπεται τοίνυν Κωνσταντῖνος ὁ Φαγότζης οὐνοῦχος , ἄνθρωπος Παφλαγὼν καὶ συνήθης τῷ βασιλεῖ , τά τε τίμια ἐπαγόμενος ξύλα καὶ τὸ ἅγιον ἐκμαγεῖον καὶ τὴν πρὸς Αὕγαρον δδιόγραφον ἐπιστολὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἱησοῦ Χριστοῦ καὶ εἰκόνα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου · Ὁ ἀπελθὼν , καὶ ὅρκους τῷ Κωνσταντίνῳ δοὺς καὶ λαβών , ἔρχεται μετ´ αὐτοῦ εἰς τὸ Βυζάντιον , ἐλθόντα δὲ τοῦτον φιλοφρόνως ὁ βασιλεὺς ὑπεδέξατο , καὶ ἀνθύπατον τιμήσας καὶ δώροις μεγίστοις δεξιωσάμενος ἀνέτως καὶ ἀδεῶς προσέταξε διάγειν ἐν τῷ ὄντι κατὰ τὰ Κύρου οἴκῳ αὐτοῦ . Τούτῳ τῷ χρόνῳ καὶ ἄλλο τι συνβη ἀξιαφήγητον . Τῶν εἰς παραχειμασίαν ἐν τῷ θέμαιι τῶν Θρφησίων διεσπαρμένων Βαράγγων γυναῖκά τις ἐγχωρίαν εόρών ἐπ´ ἐρημίας ἀπεπειρᾶτο τῆς σωφροσύνης αὐτῆς · ὡς δὲ οὐκ ἔπειθε , καὶ βίαν ἢδη ἐπῆγεν , ἡ δὲ τὸν ἀκινάκην σπασαμένη τάνδρὸς παίει κατὰ καρδίας τὸν βάρβαρον καὶ εὐδὺς ἀναιρεῖ . Τοῦ δὲ ἔργου διαδοθέντος ἐν τῇ περιχώρῳ συναθροισθέντες οἱ Βάραγγοι τὴν τε γυναῖκα στεφανοῦσι , διδόντες αὐτῇ καὶ τὴν ἄπασαν οὐσίαν τοῦ βιαστοῦ , κἀκεῖνον ἀταφον ῥίπτουσι κατὰ τὸν τῶν βιοθανάτων νόμον . Τὰ δὲ τῆς ἀρίδος στρατόπεδα , ὡς ἢδη φθάσαντες εἴπομεν , κατὰ τὴν ἐν Ἑλλησπόντῳ αἱγιαλῖτιν ψάμμον διαφθαρέντα αὖθις ἀνεφύη αὐτομάτως καὶ τὴν παράλιον τῆς Ἑλλησπόντου πάλιν κατέμαρπτε , καὶ ἐπὶ τριττίαν ὅλην διετέλεσε κεραίζοντα τὸ θέμα τῶν Θρακησίων , καὶ ἐν Περγάμῳ γενόμενα διεφθάρη , θεασαμένου δέ τινος πρότερον τῶν [ Ρ Τ ὑπηρετουμένων τῷ ἐπισκόπῳ θέαμα οὐκ ὅναρ ἀλλ´ ὕπαρ . Ἐδόκει γὰρ ὁρᾷν εὐνοῦχόν τινα λευχείμονα , ἐξαστράπτοντα τὴν μορφήν . Καὶ ὄς τριῶν παρακειμένων ἔμπροσθεν αὐτοῦ σάκκων λῦσαι προσετάχθη τὸν ἕνα καὶ κεψῶσαι , οἷτα τὸν δεύτερον καὶ ἐφεξῆς τὸν τρίτον . Τοῦ δὲ ὡς ἐκελεύσθη ποιήσαντος , ὁ μὲν πρῶτος ὅφεις καὶ ἐχίδνας καὶ σκορπίους ἐξέβρασεν , ὃ δὲ δεύτερος φρύνους καὶ ἀσπίδας καὶ βασιλίσκους καὶ κεράστας καὶ ἕτερα ἰοβόλα , ὁ δὲ τρίτος κανθάρους καὶ σκνῖπας καὶ
Lemmas: καί οἰκίον καταπίπτω καί ναός καί ὁ ληΐη καί ὁ ἀιπέλους μέχρι ἔδαφος , ὡς ἐπισυμβαίνω κατά οὗτος ὁ χρόνος παντοῖος καρπός ἀφθονία γίγνομαι . γίγνομαι δέ καί χύσις ἀστήρ κατά ὁ Κυριακός ὁ μετά ὁ Πάσχα , περί ὥρα τρίτος ὁ νύξ , ὁ μαρμαρυγή ὁ λαμπρότης ὁ ἀστήρ πᾶς καλύπτω , ὡς καί δόκησις παρέχω ὁ πολύς Ἠλίας ἀνατολή . λαμβάνω δέ καί ὁ βασιλεύς δαιμόνιος ὅς σεμνολογέω ὁ περί οὗτος μανικός ἀποκαλέω νόσημα , καί παραμένω ἄχρι τέλος ὁ αὐτός βιοτή , μήθ´ ὑπό θεῖος δτνάμεως μλθ´ ὑπό ἰατρός θεραπεία λαμβάνω , ἀλ ἐλεεινός κατατείνω καί βασανίζω ἄρτι δέ ὁ ἐργοδότης πρός ὁ Δαλασσηνός ἀφικνέομαι , πιστεύω μέν οὗτος ὁ Ὅρκος καί σύν αὐτός ἀπέρχομαι οὐ ἐθέλω ἐν ὁ Βυζάντιον , . ὁ τις δέ πέμπω πιστός αὐτός Ὅρκος τε ἀπαιτέω μείζων ὁ μή τίς πάσχω χαλεπός , καί ἀπέρχομαι ἐπαγγέλλω . μέμφομαι τοίνυν Κωνσταντῖνος ὁ Φαγότζης οὐνοῦχος , ἄνθρωπος Παφλαγών καί συνήθης ὁ βασιλεύς , ὁ τε τίμιος ἐπάγω ξύλον καί ὁ ἅγιος ἐκμαγεῖον καί ὁ πρός Αὔγαρος δδιογραφω ἐπιστολή ὁ κύριος καί Θεός καί Σωτήρ ἐγώ Ἱησοῦ Χριστός καί εἰκών ὁ ὑπεράγιος Θεοτόκος · ὁ ἀπέρχομαι , καί Ὅρκος ὁ Κωνσταντῖνος δίδωμι καί λαμβάνω , ἔρχομαι μετέ αὐτός εἰς ὁ Βυζάντιον , ἔρχομαι δέ οὗτος φιλόφρων ὁ βασιλεύς ὑποδείκνυμι , καί ἀνθύπατος τιμάω καί δῶρον μέγας δεξιόομαι ανέτως καί ἀδεῶς προστάσσω διάγω ἐν ὁ εἰμί κατά ὁ Κῦρος οἶκος αὐτός . οὗτος ὁ χρόνος καί ἄλλος τίς συμβαίνω ἀξιαφήγητος . ὁ εἰς παραχειμασία ἐν ὁ θέω ὁ Θρφησίων διασπείρω Βάραγγος γυνή τις ἐγχώριος ἔορ ἐπι ἐρημία ἀποπειράομαι ὁ σωφροσύνη αὐτός · ὡς δέ οὐ πείθω , καί βία ἤδη ἐπάγω , ὁ δέ ὁ ἀκινάκης σπάω ἀνήρ παίω κατά Καρδία ὁ βάρβαρος καί εὐδύω ἀναιρέω . ὁ δέ ἔργον διαδίδωμι ἐν ὁ περίχωρος συναθροίζω ὁ Βάραγγος ὁ τε γυνή στεφανόω , δίδωμι αὐτός καί ὁ ἅπας οὐσία ὁ βιαστής , ἐκεῖνος άταφος ῥίπτω κατά ὁ ὁ βιοθανατέω νόμος . ὁ δέ ὁ ἀρίς στρατόπεδον , ὡς ἤδη φθάνω εἶπον , κατά ὁ ἐν Ἑλλήσποντος αἰγιαλῖτις ψάμμος διαφθείρω αὖθις ἀναφύω αὐτόματος καί ὁ παράλιος ὁ Ἑλλήσποντος πάλιν καταμάρπτω , καί ἐπί τριττίαν ὅλος διατελέω κεραιθεριζω ὁ θέμα ὁ Θρακησίων , καί ἐν Πέργαμος γίγνομαι διαφθείρω , θεάομαι δέ τις πρότερος ὁ [ Ρ Τ ὑπηρετέω ὁ ἐπίσκοπος θέαμα οὐ ὄναρ ἀλ ὕπαρ . Ἐδόκης γάρ ὁράω εὐνοῦχος τις λευχείμων , ἐξαστράπτω ὁ μορφή . καί ὅς τρεῖς παράκειμαι ἔμπροσθεν αὐτός σάκκος λύω προστάσσω ὁ εἷς καί κεψῶσαι , Οἴτη ὁ δύο καί ἐφεξῆς ὁ τρίτος . ὁ δέ ὡς κελεύω ποιέω , ὁ μέν πρῶτος ὄφις καί ἔχιδνα καί σκορπίος ἐκβράζω , ὅς δέ δύο φρῦνος καί ἀσπίς καί βασιλίσκος καί κεράστης καί ἕτερος ἰοβόλος , ὁ δέ τρίτος κάνθαρος καί σκνίψ καί