cogPG.PG122 398
γινόμενος , ἐξυγραίνει γὰρ αὐτῶν καὶ οὐκ ἐᾷ παρὰ τῶν θερμῶν πνευμάτων θερμαίνεσθαί τε καὶ φλέγεσθαι , διὰ ταῦτα εὔχονται τοῖς δωριοῖς κακὴν χόρτου συγκομιδήν , ρμη´ . Διατί ἡ ἄρκτος οὐκ ἐσθίει τὰ δίκτυα ὅταν ἀλίσκηται . Αἶκοι μὲν καὶ ἀρνες καὶ τ´ ἄλλα τῶν θηρίων διαμάσσεται τὰ δίκτυα , ὅταν ἐν τούτοις γένηται . Ἠ δὲ ἄρκτος τοὺς ὀδόντας ἔχουσα εἴσω τοῦ στόματος ἤκιστα πρὸς τὰ λίνα ἐξικνεῖται . ΠΙαραπέμπει γὰρ τὰ χείλη διὰ πάχος καὶ μέγεθος , ἢ μᾶλλον ἰσχύουσα ταῖς χερσὶ διασπᾷ τὸν βρόχον , καὶ ταῖς μὲν χερσὶ διασπᾷ τὸ λίνον , τῷ δὲ στόματι ἀμύνεται τοὺς Ἀιάίποντας · ἢ ὅτι αἱ περικυλινδήσεις μάλιστα βοηθοῦσι αὐτῇ πρὸς τὴν ἀποφυγὴν διασπῶσαι τὸ δίοτυον καὶ ῥηγνύουσαι , ὅθεν πολλάκις περικυλιομένη τοῖς βρόχοις διαιρεῖ τούτους καὶ τέμνει , εἴτα ῥᾳδίως ἐκκυβιστᾷ καὶ σώζεται . Πολλῶν οὖν αὐτῆς ὅντων ἀμυντηρίων καὶ ἀφορμῶν εἰς διαφυγὴν , τοῖς μάλιστα ἰσχυροτέροις χρῆται , καὶ διολισθαίνει τοῦ βρόχου ὑφ᾽´ οὖ κατέχεται . ρμοʹ . ἀιατί ἡ Τευθὶς φαινομένη , σημεῖον χειμῶνος ἐστί . ἢ Τευθὶς ἰχθόδιόν ἐστι λεῖον τὴν ἐπιφάνειαν τῆς σαρκὸς , ὅθεν καὶ μαλάχιον ὡνόμασται . Πιλότατον γὰρ ὄν καὶ μήτε ὀστράκῳ συγεαλυπτόμενον , μήτε δέρματι περιεχόμενον , μήτε λεπίδι σκεπόμενον , μετὰ τῶν μαλαχίων τετάχαται . Γυμνὸν οὖν παντὶ καὶ ἀσκεπὲς ὄν προαισθάνεται δι´ εὐπάθειαν τοῦ χειμῶνος . ὃθεν ἐξάλλεται φεύγουσα τὸ ψύχος καὶ τὴν ἐν βάθει ταραγὴν τῆς θαλάσσης , καὶ εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ὕδατος ἀνανήχεται . Ὅταν οὖν τὸ ἵχθόδιον τοῦτο θεάσων ται οἱ θαλαττουργοὶ τῇ θαλάσσῃ νηχόμενον , χειμῶνα τεκμαίρονται , ὡσπερ ὅταν ἵδωσι τὸν πολύποδα τῆς πέτρας περιεχόμενον , ἀνέμων σημεῖον ται φοράν . Ἐγκατέσπειρεν γὰρ ὁ Θεὸς τοῖς ζώοις δυνάμεις προγνωστικὰς , δι´ ὧν τὰ σωτήρια διώκουσι καὶ πὰ λυπηρὰ ὅιαφεύγουσι ʹ Διατί τὸν μὲν σῖτον ἐν πηλώδει φυτεύομεν γῇ , τὴν δὲ κριθὴν ἐν καταξήρῳ . Ὁ σῖτος πικρὸς ὅτι καὶ ξυλώδης , χαύνη δὲ καὶ εἡδιάσηπτος ἡ κριθή . Ὅεν ἐκεῖνος μὲν μαλαττόμενος καὶ χυλούμενος ὑπὸ τοῦ ὑγροῦ μάλιστα φύεται Τῆ δὲ κριδῆ διὰ μανότητα σύμφορόν ἐστι τὸ ξηρότερον , ὅθεν πυροφόρος μὲν ἡ πίων καὶ βαθύγεως ἅρουρα , κριθοφόρος δὲ ἡ λεπτόγεως . Διότι τῶν σπερμάτων τὰ ἰσχυρὰ πλείονος τροφῆς δεῖται , τὰ δὲ ἀσθενῆ λεπτοτέρας καὶ ἐλαφρῆς . ἀσθενέστερον δὲ ὴ κριθῆ καὶ μανότερον , ὄθεν οὐ φέρει τὴν πολλήν τροφήν καὶ βαρεῖαν , Ἑκάστῳ γὰρ βλαστήματι καὶ ἐκάστῳ φυομένῳ χόρτῳ ἢ σπέρματι κατάλληλον χρὴ τὴν ὑποκειμένην παρασκευάζεσθαι γῆν , ὅπως ῷ χείρει ἕκαστον , τούτῳ τρεφόμενον αὕξηται . Χαίρει δὲ τὰ μὲν τοῖς ξηροῖς , τὰ δὲ τοῖς ὑγροῖς , τὰ δὲ τοίς θερμοῖς . ρναί . Διστί ἡ ἄμπελος οἶνῳ ῥαινομένη μάλιστα τῷ ἐξ αὐτῆς , ἀναξηραίνεται . Ὁτι ὁ Ἄρατος στυπτικὴν ἔχων φύσιν ἐνδύται μ Οκαε μιεα πο αινοᾶὶ νειλα φοπαο αριίκν .
Lemmas: γίγνομαι , ἐξυγραίνω γάρ αὐτός καί οὐ ἐάω παρά ὁ θερμός πνεῦμα θερμαίνω τε καί φλέγω , διά οὗτος εὔχομαι ὁ δωρίζω κακός χόρτος συγκομιδή , ρμη´ . διατί ὁ ἄρκτος οὐ ἐσθίω ὁ δίκτυον ὅταν ἁλίσκομαι . Αἶκος μέν καί ἀμνός καί τ ἄλλος ὁ θηρίον διαμάσσω ὁ δίκτυον , ὅταν ἐν οὗτος γίγνομαι . ὁ δέ ἄρκτος ὁ ὀδούς ἔχω εἴδομαι ὁ στόμα ἤκιστος πρός ὁ λίνον ἐξικνέομαι . ΠΙαραπέμπει γάρ ὁ χεῖλος διά πάχος καί μέγεθος , ἢ μᾶλλον ἰσχύω ὁ χείρ διασπάω ὁ βρόχος , καί ὁ μέν χείρ διασπάω ὁ λίνον , ὁ δέ στόμα ἀμύνω ὁ Ἀιάίποντας · ἢ ὅτι ὁ περικυλινδέω μάλιστα βοηθέω αὐτός πρός ὁ ἀποφυγή διασπάω ὁ δίοτυον καί ῥήγνυμι , ὅθεν πολλάκις περικυλιω ὁ βρόχος διαιρέω οὗτος καί τέμνω , εἴτα̅ ῥᾳδίως ἐκκυβιστάω καί σῴζω . πολλες οὖν αὐτός εἰμί ἀμυντήριον καί ἀφορμή εἰς διαφυγή , ὁ μάλιστα ἰσχυρός χράω , καί διολισθάνω ὁ βρόχος ὑφή οὖον κατέχω . ρμοʹ . ἀιατί ὁ τευθίς φαίνω , σημεῖον χειμών εἰμί . ἢ τευθίς ιχθοδιος εἰμί λεῖος ὁ ἐπιφάνεια ὁ σάρξ , ὅθεν καί μαλάχιον ὀνομάζω . Πιλός γάρ εἰμί καί μήτε ὄστρακον συγεαλυπετομαι , μήτε δέρμα περιέχω , μήτε λεπίς σκέπω , μετά ὁ μαλάχιον τάσσω . γυμνός οὖν πᾶς καί ἀσκεπής εἰμί προαισθάνομαι δις εὐπάθεια ὁ χειμών . ὅθεν ἐξάλλομαι φεύγω ὁ ψύχος καί ὁ ἐν βάθος ταραγὴν ὁ θάλασσα , καί εἰς ὁ ἐπιφάνεια ὁ ὕδωρ ἀνανήχω . ὅταν οὖν ὁ ιχθοδιος οὗτος Θεάσων ὁ ὁ θαλασσουργός ὁ θάλασσα νήχω , χειμών τεκμαίρομαι , ὡς ὅταν ὁράω ὁ πολύπους ὁ πέτρα περιέχω , ἄνεμος σημεῖον ὁ φορός . ἐγκατασπείρω γάρ ὁ θεός ὁ ζῷον δύναμις προγνωστικός , δις ὅς ὁ σωτήριος διώκω καί πη λυπηρός οιαφευγους ʹ διατί ὁ μέν σῖτος ἐν πηλώδης φυτεύω γῆ , ὁ δέ κριθή ἐν κατάξηρος . ὁ σῖτος πικρός ὅτι καί ξυλώδης , χαῦνος δέ καί εἡδιάσηπτος ὁ κριθή . Όε ἐκεῖνος μέν μαλάσσω καί χυλόω ὑπό ὁ ὑγρός μάλιστα φύω τῆ δέ Κρίδη διά μανότης σύμφορος εἰμί ὁ ξηρός , ὅθεν πυροφόρος μέν ὁ πίων καί βαθύγεως ἄρουρα , κριθοφόρος δέ ὁ λεπτόγεως . διότι ὁ σπέρμα ὁ ἰσχυρός πλείων τροφή δήω , ὁ δέ ἀσθενής λεπτός καί Ελαφρής . ἀσθενής δέ ἤ κριθή καί μανός , ὅθεν οὖον φέρω ὁ πολύς τροφή καί βαρύς , ἕκαστος γάρ βλάστημα καί ἕκαστος φύω χόρτος ἢ σπέρμα κατάλληλος χρή ὁ ὑπόκειμαι παρασκευάζω γῆ , ὅπως ῷ χειρεω ἕκαστος , οὗτος τρέφω αὐξάνω . χαίρω δέ ὁ μέν ὁ ξηρός , ὁ δέ ὁ ὑγρός , ὁ δέ ὅς θερμός . ρναί . Διστί ὁ ἄμπελος οἶνος ῥαίνω μάλιστα ὁ ἐκ αὐτός , ἀναξηραίνω . ὅτι ὁ Ἄρατος στυπτικός ἔχω φύσις ἐνδύτης μ Οκαε μι ἀπό αἰνός Νείλα φοπαο αριίκν .