cogPG.PG122 326
ἁμαρτίας , τὸν ἐκ τῆς παραβάσεως · λοιπὸν πῶς ἐνδύσομαι αὑτὸν τῷ φωτεινῷ τῆς ἀναμαρτησίας , ἀπελαθέντα ἐνδύματι ; Ενιψάμην τοὺς πόδας μου , ἅκρως καθαρθεῖσα τῷ τε λουτρῷ τοῦ βαπτίσματος , καὶ τῇ τοῦ παναγίου Πνεύματος ἐπιφοιτήσει , καὶ τῆς τῶν θείων ἐντολῶν τηρήσει . ὅθεν , Πῶς μολυνῶ αὐτοὺς , χνος δεξαμένη παραλόγου ἐπιθυμίας ; Ἐξεδυσάμην τὸν χιτῶνά μου , πῶς ἐνδόσομαι αὐτόν ; Ἐνιψάμην τοὺς πόδας μου , πῶς μολυνῶ αὐτούς ; σελλοῦ . Εγὼ , φησὶ , καὶ πρόπαλαι τὰς θύρας ἄνοιξά σοι ; Τὸ γὰρ τῆς παραβάσεως ἐξεδυσάμην πάχος , Ὅπερ οὐκ ἐπεν δύσομαι πώποτε μεταγνοῦσα · Καὶ μολυσμὸν ἀπεῥιψα τῆς γῆς ἐκ τῶν ποδῶν μου , Β α Καὶ τούτους παρεσκεύασα πρὸς τρίβους σωτηρίας · Ὡσπερ οὐκέτι μολυνῶ στραφεῖσα πρὸ τοὐπίσω Τούτων ὡς ἤκουσεν αὐτῆς τῶν λόγων ὁ νυμφίος , ἔνδον ἡθέλησεν αὐτῆς ὥσπερ κατασκηνῶσαι · Ἀλλ´ οὕκουν τὸν ἀχώρητον ἦν θλῶν χωρηθῆναι · Ταῦτα καὶ γὰρ ἐπλήρωσεν ἡ χεὶρ αὐτοῦ καὶ μόνη , Ἀς ἀπ´ αὐτῆς μαθεῖν ἔστι τῆς νύμφης Τῶν γ Πατέρων . Ἀδελφιδός μου ἀπέστειλε χεῖρα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς Ἀτῆς καὶ ἡ κοιλία μου ἐθροήθη ἐπ´ αὐτόν . Ἐγὼ , φησὶ , καὶ ἤνοιξα πᾶσαν ἐμοῦ τὴν θύραν , ὥσθ´ ὑποδέξασθαι Χριστὸν τὸν Λόγον καὶ νυμφίον , Πλὴν μόλις εἰσελήλυθεν ἡ χεὶρ αὐτοῦ καὶ μόνη , Ὅθεν τὸ μέγευος αὐτοῦ μεγάλως κατεπλάγην , Καλῶς ἐφιλοσόφησεν ἡ καθαρὰ παρθένος . Ἦ των ἀνθρώπων γὰρ φύσις , ἡ πάνυ βραχυτάτη ὅσον πρὸς φύσιν θεῖκὴν τοῦ θαυμαστοῦ νυμφίου , ὅλην οὐ δύναται χωρεῖν , φησὶ , τὴν θειοτάτην φύσιν , ὅσον ἐν ὑπολήψεσιν καὶ ταῖς θεολογίαις . Ἀνέστην ἐνὼ ἀνοῖέαι τῷ ἀδελοιδῷ μου · χεῖρίς μου ἔσταξαν σμύρναν , δάκτυλοί μου σμύρναν πλήρη ἐπὶ χεῖρας τοῦ κλείθρου . Ἑγὼ , φησὶν , ὡς ἡνοιξα δέξασθαι τὸν νυμφίον , κἀκεῖνος ἧν ἀχώρητος , ἀνέστην πρὸς ἐπίπονον καὶ θειοτέραν τάξιν , ὅπως τοῖς πάνοις τοῖς πολλοῖς . σαρκός τε τῆς νεκρώσει , πλατύτερον ἀνοίξω μου τοῦ λογισμοῦ τὴν θόραν , καὶ τὸν ἀχώρητον τὸ πρὶν εἰσδέξωμαι νυμφίον . Ὅθεν αἱ χεῖρές μου , φησὶ , μετὰ καὶ τῶν δακτύλων τοῖς πόνοις σμύρναν ἔσταξαν μέχρις αὐτοῦ τοῦ κλείθρου · τουτἱστιν , Ἁπενέκρωσα τὰ μέλη τῆς σαρκός μου , μέχρι τὰ κλεῖθρα σύμπαντα τῆς θόρας ἤνοιξα μου , καὶ πάσας ἀνεπέτασα τὰς ψυχῆς αἱσθήσεις . Ἥνοιξα ἐγὼ τῷ ἀδελφιδῷ μου , καὶ ὁ ἀδελφιδός μου παρῆλθεν . Ἀλλὰ κἂν ἤνοιξα , φησίν , ἀπάσας μου τὰς , θόρας , οὐδ´ οὕτως ἦν μοι χωρητὸς ὁ Λόγος καὶ νυμφίος . ὧυχή μου ἐξῆλθεν ἐν λόγῳ αὐτοῦ Εἶτα , φησὶν , ἀνύώωσα τὸν νοῦν πρὸς τὸν αἰθέρα , ποθοῦσα δήπουθεν μαθεῖν σαφές τι περὶ τούτου Ἃλλ´ ὅμως ὁψηλότερος καὶ τῶν νεφῶν ὑπῆρχεν Φησὶ γὰρ ετα καθεξῆς ἡ νύμφη καὶ παρθένος · Ἐήτησα αὐτὸν , καὶ οὐχ ρον αὐτόν , ἐκάλεσα μύτὸν καὶ οὐχ ὑπήκουσέ μου . Καὶ πῶς γὰρ εὔρεΡιείΙέ . Τνίηνη Ραννη .
Lemmas: ἁμαρτία , ὁ ἐκ ὁ παράβασις · λοιπός πῶς ἐνδύω ἑαυτοῦ ὁ φωτεινός ὁ ἀναμαρτησία , ἀπελαύνω ἔνδυμα ; νίζω ὁ πούς ἐγώ , ἄκρως καθαίρω ὁ τε λουτρόν ὁ βάπτισμα , καί ὁ ὁ πανάγιος πνεῦμα ἐπιφοιτάω , καί ὁ ὁ θεῖον ἐντολή τηρέω . ὅθεν , Πῶς μολύνω αὐτός , χνος δέχομαι παράλογος ἐπιθυμία ; ἐκδύω ὁ χιτών ἐγώ , πῶς ἐνδίδομαι αὐτός ; νίφω ὁ πούς ἐγώ , πῶς μολύνω αὐτός ; Σελλού . ἐγώ , φημί , καί πρόπαλαι ὁ θύρα Ανοιξά σύ ; ὁ γάρ ὁ παράβασις ἐκδύω πάχος , ὅπερ οὐ ἕπω δύο πώποτε μεταγιγνώσκω · καί μολυσμός ἀπολείπω ὁ γῆ ἐκ ὁ πούς ἐγώ , Β ὅς καί οὗτος παρασκευάζω πρός τρίβος σωτηρία · ὡς οὐκέτι μολύνω στρέφω πρό τοὐπίσω οὗτος ὡς ἀκούω αὐτός ὁ λόγος ὁ νυμφίος , ἔνδον ἐθέλω αὐτός ὥσπερ κατασκηνόω · Ἀλ κέω ὁ ἀχώρητος εἰμί θλάω χωρέω · οὗτος καί γάρ πληρόω ὁ χείρ αὐτός καί μόνος , ἀ ἀπ´ αὐτός μανθάνω εἰμί ὁ νύμφη ὁ γ Πατέρων . ἀδελφιδός ἐγώ ἀποστέλλω χείρ αὐτός ἀπό ὁ Ἁτῆς καί ὁ κοιλία ἐγώ θροέω ἐπι αὐτός . ἐγώ , φημί , καί ἀνοίγνυμι πᾶς ἐγώ ὁ θύρα , ὅς ὑποδείκνυμι Χριστός ὁ Λόγος καί νυμφίος , πλήν μόλις εἰσέρχομαι ὁ χείρ αὐτός καί μόνος , ὅθεν ὁ μέγευος αὐτός μέγας καταπλήσσω , καλῶς φιλοσοφέω ὁ καθαρός παρθένος . ἦς ὁ ἄνθρωπος γάρ φύσις , ὁ πάνυ βραχύς ὅσος πρός φύσις θεῖος ὁ θαυμαστός νυμφίος , ὅλος οὖον δύναμαι χωρέω , φημί , ὁ θεῖος φύσις , ὅσος ἐν ὑπόληψις καί ὁ θεολογία . ἀνίστημι νάω ἀνοέω ὁ αδελοοραω ἐγώ · χειρίς ἐγώ στάζω Σμύρνα , δάκτυλος ἐγώ Σμύρνα πλήρης ἐπί χείρ ὁ κλεῖθρον . ἑγώ , φημί , ὡς ηνοικω δέχομαι ὁ νυμφίος , ἐκεῖνος ἧμαι Ἀχώρητος , ἀνίστημι πρός ἐπίπονος καί θεῖος τάξις , ὅπως ὁ πανός ὁ πολύς . σάρξ τε ὁ νέκρωσις , πλατύς ἀνοίγω ἐγώ ὁ λογισμός ὁ θρῴσκω , καί ὁ ἀχώρητος ὁ πρίν εἰσδέχομαι νυμφίος . ὅθεν ὁ χείρ ἐγώ , φημί , μετά καί ὁ δάκτυλος ὁ πόνος Σμύρνα στάζω μέχρι αὐτός ὁ κλεῖθρον · τουτιειμι , Ἁπενέκρωσα ὁ μέλος ὁ σάρξ ἐγώ , μέχρι ὁ κλεῖθρον σύμπας ὁ Θοραί ἀνοίγνυμι ἐγώ , καί πᾶς ἀναπετάννυμι ὁ Ψυχή αἴσθησις . ηνοικω ἐγώ ὁ ἀδελφιδέος ἐγώ , καί ὁ ἀδελφιδός ἐγώ παρέρχομαι . ἀλλά κἀν ἀνοίγνυμι , φημί , ἅπας ἐγώ ὁ , Θοραί , οὐδός οὕτως εἰμί ἐγώ χωρόμαι ὁ Λόγος καί νυμφίος . οἴγω ἐγώ ἐξέρχομαι ἐν λόγος αὐτός εἶτα , φημί , ἀνύώωσα ὁ νόος πρός ὁ αἰθήρ , ποθέω δήπουθεν μανθάνω σαφής τίς περί οὗτος Ἃλλ´ ὅμως ὁψηλότερος καί ὁ νέφος ὑπάρχω φημί γάρ ἔτης καθεξῆς ὁ νύμφη καί παρθένος · αἰτέω αὐτός , καί οὐ ἀντίμοιρος αὐτός , καλέω μύτὸν καί οὐ ὑπακούω ἐγώ . καί πῶς γάρ εὔρεΡιείΙέ . Τνίηνη Ραννη .