cogPG.PG122 393
ὑδάτων , ὅλον αἰσθήσει . Εἰ μὲν γὰρ τοῖς ποταμοῖς οὐ δύναται πλεῖν βαρὺν ἔχοντα φόρτον πλοῖα , ἐν δὲ τῇ θαλάσσῃ βαστάζονται ἐλαφρῶς , διὰ τὴν αὐτῇ ὑποκειμένην παχύτητα . Ρλαί . Τίς ἡ αἰτία τοῦ ἐν τῆ θαλάσσῃ γλυκὺ ὕδωρ εὐρίσκεσθαι . Αἴτιον τοῦ εἶναι γλυκὺ ὕδωρ ἐν τῇ θαλάσσῃ τὸ ποταμοὺς ῥεῖν περὶ αὐτήν , Ὁ γοῦν ἐπὶ Γάζαν πλοῦς ὕδωρ ἔχει γλυκὺ , διὰ τὸ τινὰ στόμια τοῦ Νείλου ἰκεῖσε ἐμβάλλειν . Τῷ γὰρ ῥύμη καὶ τῇ ὁρμῇ ἐμβάλλειν ὁ ποταμὸς εἰς τὴν θάλασσαν , οἷον βρύα τινὰ ποιεῖ καὶ παρέχει ὕδωρ γλυκό . Καὶ τοῦτο δὲ ποι ἰστέον , ὅτι ὁ μὲν ποταμὸς ἀπὸ πάσης μεγάλης πηγῆς ῥεῖ , καὶ τὰ φρέατα δὲ ἀπὸ πηγῶν ἔχουσι τὴν ἀρχήν , καὶ ὅπου μὲν ἀπὸ τοῦ βάφους τῆς γῆς ἐκδίδοται τὰ ὕδατα , ὅπου δὲ ἀπὸ πηγῶν καὶ κρηνῶν ἐπι πολλῆς . Καὶ ποταμοὶ μὲν καὶ κρῆναι ῥευστὰ ἔνοιαειν ὕδατα , τὰ δὲ φρέατα , στάσιμα , οὐ γὰρ ἐκρέουσιν . Ἔξωθεν δὲ θαλάσσης ὃ Ἀριστοτέλης τὴν Ἐρυθρὰν λέγει , διὰ τὸ μὴ ἔχειν πέρας . Τόπος δε ἐστι περὶ τὸν ποταμὸν τὸν βαθύτατον , βαθὺς καλούμενος , ἔνθα ἀναδίδοται ὕδωρ γλυκύτατον μετὰ πολλοῦ πνεύματος . Κρλβʹ . Διὰ τί τὸ θαλάττιον ὕδωρ οὐ τρέφει τὰ δένδρα . οὐ τρέφει τὰ δένδρα τὸ θαλάττιον ὕδωρ , διύτι οὐκ λυδύτται ταῖς ῥίζαις αὐτῶν , οὐδὲ ἀναφέρεται ταχίως εἰς τὸ στέλεχος καὶ τοὺς ἀφέμονας διὰ τὸ παχὸ ἶ ναι , καὶ ὅτι ἐμβριθές ἐστι καὶ γεῶδες . Τοῦτο δὲ ἀποδείκνυται ἀπὸ του μᾶλλον ἀνέχειν καὶ ὄπερείδειν τὰ πλοῖα , καὶ τοὺς κολυμβῶντας εἶπε καὶ ἄλλην αἰτίαν , ὅτι ἕηραντικόν ἐστι τοῦτο τὸ ὕδωρ · δεῖ δὲ τοῖς δένδροις οὐ ξηρότητος , ἀλλ´´ ὁγρότητος . Ὃτι δὲ ἔηραίνει τὸ θαλάττιον ὕδωρ , φανερὸν καθέστηκεν ἀπὸ τοῦ βοηθεῖν πρὸς τὰς σήψεις , ἐξικμάζον ταῦτα καὶ ἀναξηραῖνον , καὶ αὰ σώματα δὲ τῶν λουσαμένων ἐν τῇ θαλάσσῃ ξηρὰν ἕχει καὶ τραχεῖαν τὴν ἐπιφάνειαν . Εἰπὲ καὶ ἄλλην αἰτίαν ὅτι πολλῆς ἡ άλασσα μετέχει τῆς λιπαρότητος , τὸ δὲ λιπαρὸν , ἐμπίπτον τοῖς πόροις τῶν δένδρων , οὐκ ἐᾷ ταῦτο καρπογονεῖν γʹ . Διὰ τί τῆς θαλάττης ἐλαίῳ καταῥῥαινομένης γίνιται καταφάνεια καὶ γαλήνη . Ὅτι τὴν θάλασσαν γεώδη καὶ ἀνώμαλον οὖσαν ἐξωθεῖ καὶ διαστέλλει τὸ ἕλαιον τῆ πυκνότητι . εἶτα ἀνατρεχούσης εἰς ἑαυτὴν καὶ συστελλομένης γίνονται πόροι τινὲς , καὶ κενὰ διαλείμματα , μεταξὺ διαύγειαν ταῖς ὅψεσι διδόντες καὶ καταφάνειαν · καὶ τὸ πνεῦμα τῆς λειότητος ἀπολισθαῖνον οὐ ποιεῖ πληγὴν , οὐδὲ σάλον . Ἡ ὅτι τὸ ἔλαιον ὀμαλώτατο καὶ λιπαρώτατον ὄν , ἐπιχεόμενον τῇ θαλάσσῃ , διασκίδνησι τὸν ἐν αὐτῇ ζοφερὸν ἀρα καὶ λαμπρότερον ἀπεργάζεται , γαλήνην δὲ ἐμποιεῖ ἐπιπλέον ἄνωθεν , καὶ οὐκ ἐῶν κάτωθεν αὐτὴν ἀναβράττεσθαι . Εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι πολλαὶ περὶ τούτων αἰτίαι , ἀλλ´ αὗγε εἰρημέναι τῶν ἄλλων εἰσὶ ἀκριβέστεραι .
Lemmas: ὕδωρ , ὅλος αἴσθησις . εἰμί μέν γάρ ὁ ποταμός οὖον δύναμαι πλέω βαρύς ἔχω φόρτος πλοῖον , ἐν δέ ὁ θάλασσα βαστάζω ἐλαφρός , διά ὁ αὐτός ὑπόκειμαι παχύτης . Ρλαί . Τῖς ὁ αἰτία ὁ ἐν τῆ θάλασσα γλυκύς ὕδωρ εὑρίσκω . αἴτιος ὁ εἰμί γλυκύς ὕδωρ ἐν ὁ θάλασσα ὁ ποταμός ῥέω περί αὐτός , ὁ γοῦν ἐπί Γάζα πλόος ὕδωρ ἔχω γλυκύς , διά ὁ τις στόμιον ὁ Νεῖλος ἰκεῖσε ἐμβάλλω . ὁ γάρ ῥύμη καί ὁ ὁρμή ἐμβάλλω ὁ ποταμός εἰς ὁ θάλασσα , οἷος βρύον τις ποιέω καί παρέχω ὕδωρ γλυκός . καί οὗτος δέ ποῖ ἰστέον , ὅτι ὁ μέν ποταμός ἀπό πᾶς μέγας πηγή ῥέω , καί ὁ φρέαρ δέ ἀπό πηγή ἔχω ὁ ἀρχή , καί ὅπου μέν ἀπό ὁ βάφω ὁ γῆ ἐκδίδωμι ὁ ὕδωρ , ὅπου δέ ἀπό πηγή καί κρήνη ἐπι πολύς . καί ποταμός μέν καί κρήνη ῥευστός ενοιααω ὕδωρ , ὁ δέ φρέαρ , στάσιμος , οὖον γάρ ἐκρέω . ἔξωθεν δέ θάλασσα ὅς Ἀριστοτέλης ὁ ἐρυθρός λέγω , διά ὁ μή ἔχω πέρας . τόπος δέ εἰμί περί ὁ ποταμός ὁ βαθύς , βαθύς καλέω , ἔνθα ἀναδίδωμι ὕδωρ γλυκύς μετά πολύς πνεῦμα . Κρλβʹ . Ζεύς τίς ὁ θαλάσσιος ὕδωρ οὖον τρέφω ὁ δένδρον . οὖον τρέφω ὁ δένδρον ὁ θαλάσσιος ὕδωρ , διύτι οὐ λυδύτται ὁ ῥίζα αὐτός , οὐδέ ἀναφέρω ταχύς εἰς ὁ στέλεχος καί ὁ ἀφίημι διά ὁ παχὸ ἵ ναι , καί ὅτι ἐμβριθής εἰμί καί γεώδης . οὗτος δέ ἀποδείκνυμι ἀπό ὁ μᾶλλον ἀνέχω καί οπερειδηω ὁ πλοῖον , καί ὁ κολυμβάω εἶπον καί ἄλλος αἴτιος , ὅτι αἱρέω εἰμί οὗτος ὁ ὕδωρ · δεῖ δέ ὁ δένδρον οὖον ξηρότης , ἀλ ογροτητη . ὅτι δέ εἴρω ὁ θαλάσσιος ὕδωρ , φανερός καθίστημι ἀπό ὁ βοηθέω πρός ὁ σῆψις , ἐξικμάζω οὗτος καί ἀναξηραίνω , καί ἀάω σῶμα δέ ὁ λούω ἐν ὁ θάλασσα ξηρός ἕχω καί τραχύς ὁ ἐπιφάνεια . εἶπον καί ἄλλος αἴτιος ὅτι πολύς ὁ Αλασσά μετέχω ὁ λιπαρότης , ὁ δέ λιπαρός , ἐμπίπτω ὁ πόρος ὁ δένδρον , οὐ ἐάω ταῦτο καρπογονέω γε . Ζεύς τίς ὁ θάλασσα ἔλαιον καταρραίνω γίγνομαι καταφάνεια καί γαλήνη . ὅτι2 ὁ θάλασσα γεώδης καί ἀνώμαλος εἰμί ἐξωθέω καί διαστέλλω ὁ ἔλαιον τῆ πυκνότης . εἶτα ἀνατρέχω εἰς ἑαυτοῦ καί συστέλλω γίγνομαι πόρος τις , καί κενός διάλειμμα , μεταξύ διαύγεια ὁ ὄψις δίδωμι καί καταφάνεια · καί ὁ πνεῦμα ὁ λειότης ἀπολισθάνω οὖον ποιέω πληγή , οὐδέ σάλος . ὁ ὅτι ὁ ἔλαιον ὀμαλός καί λιπαρός εἰμί , ἐπιχέω ὁ θάλασσα , διασκίδνημι ὁ ἐν αὐτός ζοφερός ἀρά καί λαμπρός ἀπεργάζομαι , γαλήνη δέ ἐμποιέω ἐπιπλέω ἄνωθεν , καί οὐ ἐάω κάτωθεν αὐτός ἀναβράσσω . εἰσί δέ καί ἄλλος πολύς περί οὗτος αἰτία , ἀλ Αὐγώ εἴρω ὁ ἄλλος εἰμί ἀκριβής .