cogPG.PG122 110
ἐκπέμπει , δηλῶν μεθ´ ὅρκων ἐπιθυμίαν ἔχειν ἐνωθῆναι αὐτῷ καὶ περὶ ἀναγκαίων κοινολογήσασθαι . Καὶ δὲ τις αὐτὸν ὁποτρέχει φόθος , τρεῖς ὑπηρέτας εἰληφέναι μόνους , καὶ κατὰ τὸ μέσον τοῦ παραῤῥέοντος ποταμοῦ συμμῖξαι αὐτῷ μετὰ τριῶν ὑπηρετῶν ὁμοίως ἀφίξεσθαι μέλλοντι , Πεισθεὶς οὖν ἐκεῖνος ἔρχεται πρὸς τὸν ποταμὸν καὶ τῷ Διογένει ἐνοῦται . Ἐν ᾧ δὲ ἔμελλον διαλέγεσθαι , ὁ Διογένης ἐγκόλπιον φέρων μάχαιραν καὶ ταύτην αἰφνιδίως ἀλκύτας παίει τοῦτον κατὰ τῆς πλευρὰς καὶ εὐθὺς ἀναιρεῖ , Τῶν δὲ μετ´ αὐτοῦ φυγῇ χρησαμένων , τοὺς πλησιάζοντας ὁ Διογένης συναθροίσας στρατοὺς μετὰ χειρὸς ἱκανῆς ἔρχεται πρὸς τὸ Σίμμιον , καὶ τὴν γυναῖκα τοῦ τεθνεῶτος καταπληξάμενος καὶ ἀποσχέσεσι μεγάλαις καταμαλάξας ἔπεισε προσχωρῆσαι καὶ τὸ Σίρμιον παραδοῦναι τῷ βασιλεῖ · ἥτις καὶ εἴς τὸ Βυζάντιον ἀνεπέμφθη , καὶ ἀνδρὶ συνεζεύχθη ἐνὶ τῶν ἐν τῇ πόλει μεγιστάνων , καὶ ὁ Διογένης ἄρχειν ἐτάχθη τῆς νεοκτήτου χώρας . [ ΤΡ . Τι Ἀνεκαίνισε δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ τὸν ἀγωγὸν Οὐαλεντινιανοῦ τοῦ βασιλέως , ὡς ἂν ἔχοιεν οἱ ἀστοῖ ἀφθονίαν ὕδατος . Γεωργίου δὲ τοῦ ἄρχοντος Ἀβασγίας τὰς πρὸς Ῥωμαίους ἀθετήσαντος συνθήκας καὶ τὰ ὅμορα κατατρέχοντος , ἔξεισι κατ´ αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς πανστρατὶ , κατόπιν λιπών Νικηφόρον πατρκιον τὸν Ξιφίαν καὶ Νικηφόρον πατρίκιον τὸν υἱὸν Βάρδα τοῦ Φωκᾶ . Οἱ δὲ διὰ τὸ τῆς στοατείας ἀπολελεῖφθαι δεινοπαθήσαντες οὐ μικρῶς λαόν ὡς ἔτυχεν ἡθροικότες ἀπό τε Καππαδοκίας καὶ Ῥοδάντου καὶ τῶν πέριξ χωρίων , ἀποστασίαν κινοῦσιν . οὗπερ ἀγγελθέντος τῷ βασιλεῖ ταραχὴ κατεῖχε τὴν παρεμβολὴν καὶ ἀγωνία , δεδοικυῖα μή πως ἐν μέσῳ Ἃβασγῶν τε καὶ τῶν ἀποστατῶν συνειλημμένοιεδδοτο γὰρ καὶ λόγος ὡς οἱ περὶ τὸν Ξιφία λιεκηροκεύσαντο περὶ τούτου πρὸς τὸν ἄρχοντα Ἀβασγίας ἀνήκεστόν τι πάθωσιν . Ὁ δὲ βασιλεὺς ράμματα γράψας πρός τε τὸν Ξιφίαν καὶ τὸν φωκᾶν ἐξέπεμψε , παραγγείλας τῷ λαβόντι σπουδάσαι πάντα τρόπον λαθεῖν καὶ ἐκάστῳ ἀσυγγνώστως δεδωκέναι τὸ γράμμα . Τοῦ δὲ ὡς ἐκελεύσθη ποιήσαντος καὶ τὰς ἐπιστολὰς ἐγχειρίσαντος λεληθότως , ὁ μὲν Φωκᾶς εὐὺς ἐπανέγνω γὴν ἐαυτοῦ τῷ πιφίᾳ , ἐκεῖνος δὲ τὴν ἐαυτοῦ ἀποκρύψας καὶ γράμμα δέξασθαι ὅλως ἀπαρνησάμινος ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν καλεῖ τοῦτον ἐπὶ κοινολογίαν , καὶ ἐλθόντα , λόχους ἐχων προιυτρεπισμένους , ἀποκτίννυσι . Καὶ ἡ ἐπισήστα . σις τῶν ἀποστατῶν εὐθὺς διεσκεδάσθη . Τοῦ δὲ θανάτου τοῦ Φωκᾶ γνωσθέντος τῷ βασιλεῖ πέμπεται Θεο ουλακτος ὃ Δαμιανοῦ τοῦ Δαλασσηνοῦ υἱὸς , καὶ τὸν πιφίαν συλλαβών ἐκπέμπει δέσμιον πρὸς τὴν βασιλίδα κρὸς Ἰωάννην τὸν προτονοτάριον , ὃς ἐν τῇ νήσῳ τοῦ Ἀντιγόνου μοναχὸν αὐτὸν ἀποκείρει . Ὁ δὲ βασιλεὺς τοῦ τῶν ἀποστατῶν ἀπολυθεὶς δέους συμσάλλει τοῖς Ἀβασγοῖς , καὶ πολλοὶ πίπτουσι τῶν Ρωμαίων . Ὅμως διελύθησαν ἀμφω τὰ στρατεύματα ,
Lemmas: ἐκπέμπω , δηλόω μεθ´ Ὅρκος ἐπιθυμία ἔχω νοέω αὐτός καί περί ἀναγκαῖος κοινολογέομαι . καί δέ τις αὐτός οποτρεχω φόθος , τρεῖς ὑπηρέτης λαμβάνω μόνος , καί κατά ὁ μέσος ὁ παραρρέω ποταμός συμμίγνυμι αὐτός μετά τρεῖς ὑπηρέτης ὁμοίως ἀφικνέομαι μέλλω , πείθω οὖν ἐκεῖνος ἔρχομαι πρός ὁ ποταμός καί ὁ Διογένης ἑνόω . ἐν ὅς δέ μέλλω διαλέγω , ὁ Διογένης ἐγκόλπιον φέρω μάχαιρα καί οὗτος αἰφνίδιος αλκυος παίω οὗτος κατά ὁ πλευρά καί εὐθύς ἀναιρέω , ὁ δέ μετέ αὐτός φυγή χράω , ὁ πλησιάζω ὁ Διογένης συναθροίζω στρατός μετά χείρ ἱκανός ἔρχομαι πρός ὁ Σίμμιον , καί ὁ γυνή ὁ θνῄσκω καταπλήσσω καί ἀπόσχεσις μέγας καταμαλάσσω πείθω προσχωρέω καί ὁ Σίρμιον παραδίδωμι ὁ βασιλεύς · ὅστις καί εἰς ὁ Βυζάντιον ἀναπέμπω , καί ἀνήρ συζεύγνυμι ἐν ὁ ἐν ὁ πόλις μεγιστᾶνες , καί ὁ Διογένης ἄρχω τάσσω ὁ νεόκτητος χώρα . [ ΤΡ . τις ἀνακαινίζω δέ ὁ βασιλεύς καί ὁ ἀγωγός Οὐαλεντινιανός ὁ βασιλεύς , ὡς εἄν ἔχω ὁ ἀστός ἀφθονία ὕδωρ . Γεώργιος δέ ὁ ἄρχω Ἀβασγία ὁ πρός Ῥωμαῖος ἀθετέω συνθήκη καί ὁ ὅμορος κατατρέχω , ἔξειμι κατ´ αὐτός ὁ βασιλεύς πανστρατί , κατόπιν λίπος Νικηφόρος πατρικός ὁ Ξιφίας καί Νικηφόρος πατρίκιος ὁ υἱός Βάρδα ὁ Φωκᾶς . ὁ δέ διά ὁ ὁ στοατείας ἀπολείπω δεινοπαθέω οὖον μικρός λαός ὡς τυγχάνω ἀθροίζω ἀπό τε Καππαδοκία καί Ῥοδάντου καί ὁ πέριξ χωρίον , ἀποστασία κινέω . ὅσπερ ἀγγέλλω ὁ βασιλεύς ταραχή κατέχω ὁ παρεμβολή καί ἀγωνία , δείδω μή πως ἐν μέσος Ἃβασγῶν τε καί ὁ ἀποστάτης συνειλημμένοιεδδοτο γάρ καί λόγος ὡς ὁ περί ὁ Ξιφίας λιεκηροκεύσαντο περί οὗτος πρός ὁ ἄρχω Ἀβασγία ἀνήκεστος τίς πάσχω . ὁ δέ βασιλεύς ῥάμμα γράφω πρός τε ὁ Ξιφίας καί ὁ Φωκᾶς ἐκπέμπω , παραγγέλλω ὁ λαμβάνω σπουδάζω πᾶς τρόπος λανθάνω καί ἕκαστος ἀσύγγνωστος δίδωμι ὁ γράμμα . ὁ δέ ὡς κελεύω ποιέω καί ὁ ἐπιστολή ἐγχειρίζω λεληθότως , ὁ μέν Φωκᾶς υἱός ἐπαναγιγνώσκω γή ἑαυτοῦ ὁ πίφιος , ἐκεῖνος δέ ὁ ἑαυτοῦ ἀποκρύπτω καί γράμμα δέχομαι ὅλως ἀπαρνέομαι ἐν εἷς ὁ ἡμέρα καλέω οὗτος ἐπί κοινολογία , καί ἔρχομαι , λόχος ἔχω προιυτρεπισμένους , ἀποκτίννυμί . καί ὁ ἐπισήστα . τις ὁ ἀποστάτης εὐθύς διασκεδάννυμι . ὁ δέ θάνατος ὁ Φωκᾶς γιγνώσκω ὁ βασιλεύς πέμπω Θεο ουλακτος ὅς Δαμιανός ὁ Δαλασσηνός υἱός , καί ὁ πίφιος συλλαμβάνω ἐκπέμπω δέσμιος πρός ὁ βασιλίς Κρος Ἰωάννης ὁ πρωτονοτάριος , ὅς ἐν ὁ νῆσος ὁ Ἀντίγονος μοναχός αὐτός ἀποκείρω . ὁ δέ βασιλεύς ὁ ὁ ἀποστάτης ἀπολύω δέος συμσάλλει ὁ Ἀβασγοί , καί πολύς πίπτω ὁ Ῥωμαῖος . ὅμως διαλύω ἄμφω ὁ στράτευμα ,