cogPG.PG122 462
πανηγυρίζειν δὲ προῃρημένος , ἑαυτοῦ τε καὶ τῶν ἄλλων ἐλάττων ἐστίν · ὁ δὲ ἀντίθετος τούτῳ Γρηγόριος , τὴν μὲν πανηγυρικήν ἰδέαν , οὐ τὴν Δημοσθενικὴν μόνον γλῶτταν ὑπερηκόντισιν ἀλλ´ οὐδ´ εἰ ἔστι τις σάλπίγὲ οὐράνιος , ἐκείνῳ . δὴ ἀντηχῆσαι Σύναται κατά γε τοῦτο μέρος · πρὸς δέ γε δικαστικοὺς ἀγῶνας καὶ ἐν οἷς τὰς συμβουλὰς διατίθεται , ἠκανὸς ἐκείνῳ διαμιλλήσασθαι . Ἀλλὰ τῷ μὲν Δημοσθένει περὶ ταῦτα ἡ γλῶττα νῦν μὲν καχλάζει πολλῷ τῷ ῥεύματι τῆς καταδρομῆς χρωμένῳ , αὖθις , δὲ παραπνεῖν οἷον ἔοικε , καὶ ἐλάττονι τῷ πνεύματι χρῆται · τῷ Γρηγορέῳ δὲ προιὸντι ἐν τοῖς ἀγως-ν ἀκμάζει μᾶλλον ὁ λόγος καὶ τὸ πέρας αὐτῷ τῆς καταφορᾶς οἶόν τις κατακλυσμός ἐστι καθ´ οὐ φέρεται · ποικίλλει τε τὸν ἀγωνιστικὸν λόγον ὑπαλλαγαῖς καὶ μεταφοραῖς , τὰ μὲν κλείων ταῖς περιόδοις , τὰ δὲ´ ἀνοίγων τῷ πνεύματι . Καὶ πρὸς πᾶσαν μὲν Ἀττικὴν μοῦσαν τὸν οἰκεῖον λόγον ἀπέξεσεν , ἀπεικόνισται δὲ μᾶλλον πρὸς Ἀριστείδην , καὶ φαίνεται τὸν ἄνδρα τοῦτον μάλιστα τῶν ἄλλων ἐξηλωκώς , πλὴν ὅσον Ἀριστείδῃ μὲν ἡ γλῶττα βροντῶσα μέν ἐστιν , ἀστράπτουσα δ´ οὖ · ξυγκυκᾷ μὲν γὰρ πᾶσαν ἀκοὴν τοῖς ἐπιχειρήμασιν οὐχ ἧττον ἢ Περικλῆς τὴν Ἐλλάδα , καὶ ταῖς τῶν ἐπιχειρημάτων ἀξεργασίαις πλήσμιος ἐστὶ τοῖς ἀκροαταῖς καὶ βούλοιτ᾽´ ἂν ἔκαστος τὴν τοῦ ῥήτορος ἐπισχεθῆναι φωνήν · τῷ δέ γε Γρηγορίῳ ἀκόρεστος ἡ γλῶττα πανταχοῦ βάλλουσα · τε γὰρ εὐγλωττία τῶν ὀνομάτων καὶ ἡ διῃρημένη σοῦ λόγου συνθήκη καὶ οἱ τῶν σχημάτων κόσμοι οὐδεμία τῶν ἀκοῶν ἀφ´ ἡδονῆς καθεστήκασιν . Ἐν πολλοῖς δὲ τοῦ λόγον μέρεσι τῆς Λυσιακῆς εὐστομίας ἐμπέπλησται αὐτῷ τὰ συγγράμματα , καὶ μάλιστα ἀν οἷς ἀφελῶς προοιμιὰζειν προήρηται , οὐχ ὡς κολάων τοῦ μόγου τὸ μεγεθος ἐξεπίτηδες , ἀλλ´ ὡς αὔτως ἔχων , εἰπεῖα , μελέτης καὶ φύσεως . Λανθάνει δὲ τὰ πολλὰ καὶ τὴν Θουκυδίδου φράσιν μιμούμενος · θᾶττον δὲ τὰς κοινολογίας διαλλάττει , καὶ , βραχὺ τι τύραννήσας τοῦ λόγου τὴν σύνταξιν καὶ διαθορυβήσας τὴν ἀκοὴν , εἰς ἐαυτὸν αὖθις ἀποκαθίσταται . Ἔνθα δὲ τὴν σεμνὴν φράσιν ἐπιτηδεύει , ἐκ τῆς Ἰσοκράτους πηγῆς ἀπαρύεται · ἐκεῖθεν δὲ λαμβάνων τῆς ἰδέας τὰ νάματα , οὐκ ἀπὸ τοῦ ἵσου ταῦτα προχεῖται στόματος , ἀλλὰ συστρίφει καὶ σορογγυλίζει σωλῆνι σφίγγων , ὡς αὐτὸς φησιν , ἀλλ´ οὐκ ἄφετον ἐῶν τοῦ λόγου προχεῖσθαι τὸ ῥεῦμα , Τὰς δὲ Ἡροδότου μούσας οὐχ ὡς ἐκεῖνος λεπτολογεῖ ἀλλν ἀξιωματικἀς ἐργάζεται καὶ σεμνάς . Οὐχ ὧσπερ δὲ ἐκ πολλῶν ῥητόρων ἥρμοσται , οὕτω δὴ καὶ πρὸς ἔκαστον ἐπὶ τῶν τοῦ λόγου μερῶν διήρηται · ἀλλ´ ὥσπερ τὰ συγκεραννύμενα χρώματα ἄλλο τι εἶδος ποιεῖ , καὶ ἔστι τοῦτο οὐχ οἷον ἐκεῖνα , ἀλλ´ ἔστιν οὖ κάλλιον τὸ ὕξ ἐκείνων αὐτῶν δὴ τούτων , οὕτω δὴ καὶ πὸ Γρηρορίου χρῶμα τοῦ λόγου διήνθισται μὲν ἐκ μυρίων χρωμάτων , ἔστι δὲ ἀλλο τι παρὰ ταῦτα καὶ κάλλιον ἐκείνων παρὰ πολύ . Οὐ γὰρ αἱ ἀκρότητες ἀεὶ κρείττους τῶν μισθῶν · ἀλλ´ ἕστιν οὖ τοῦτο συναμφοτέρων κρατεῖ . Ἔγωγ´ οὖν οὐδὲ συναίρεμα ἀλλοτρίων καὶ διαφόρων τὸν ἐκείνου λόγον φημὶ , ἀλλὰ μονοειδῆ μὲν τὴν φύσιν , ὡσπερ δὴ τὸ ῥόδον ἐκ τῶν
Lemmas: πανηγυρίζω δέ προαιρέω , ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἄλλος μικρός εἰμί · ὁ δέ ἀντίθετος οὗτος Γρηγόριος , ὁ μέν πανηγυρικός ἰδέα , οὖον ὁ Δημοσθενικός μόνος γλῶσσα ὑπερήκω ἀλ οὐδός εἰμί εἰμί τις σάλπίγὲ οὐράνιος , ἐκεῖνος . δή ἀντηχέω συναω κατά γε οὗτος μέρος · πρός δέ γε δικαστικός ἀγών καί ἐν ὅς ὁ συμβουλή διατίθημι , ἠκανὸς ἐκεῖνος διαμιλλάομαι . ἀλλά ὁ μέν Δημοσθένης περί οὗτος ὁ γλῶσσα νῦν μέν καχλάζω πολύς ὁ ῥεῦμα ὁ καταδρομή χράω , αὖθις , δέ παραπνέω οἷος ἔοικα , καί μικρός ὁ πνεῦμα χράω · ὁ γρηγορέω δέ προέρχομαι ἐν ὁ ἄγων ἀκμάζω μᾶλλον ὁ λόγος καί ὁ πέρας αὐτός ὁ καταφορά οἶος τις κατακλυσμός εἰμί καθ´ οὖον φέρω · ποικίλλω τε ὁ ἀγωνιστικός λόγος ὑπαλλαγή καί μεταφορά , ὁ μέν καλέω ὁ περίοδος , ὁ δέ ἀνοίγω ὁ πνεῦμα . καί πρός πᾶς μέν Ἀττική Μοῦσα ὁ οἰκέω λόγος ἀποξέω , ἀπεικονίζω δέ μᾶλλον πρός Ἀριστείδης , καί φαίνω ὁ ἀνήρ οὗτος μάλιστα ὁ ἄλλος ἐξελαύνω , πλήν ὅσος Ἀριστείδης μέν ὁ γλῶσσα βροντάω μέν εἰμί , ἀστράπτω δδʹ οὖον · συγκυκάω μέν γάρ πᾶς ἀκοή ὁ ἐπιχείρημα οὐ κακός ἢ Περικλῆς ὁ Ἐλλάς , καί ὁ ὁ ἐπιχείρημα αξεργασιος πλήσμιος εἰμί ὁ ἀκροατής καί βούλος εἄν ἔκαστος ὁ ὁ ῥήτωρ ἐπέχω φωνή · ὁ δέ γε Γρηγόριος ἀκόρεστος ὁ γλῶσσα πανταχοῦ βάλλω · τε γάρ εὐγλωττία ὁ ὄνομα καί ὁ διαιρέω σύ λόγος συνθήκη καί ὁ ὁ σχῆμα κόσμος οὐδείς ὁ ἀκοή ἀφή ἡδονή καθίστημι . ἐν πολύς δέ ὁ λόγος μέρος ὁ Λυσιακός εὐστομία ἐμπίμπλημι αὐτός ὁ σύγγραμμα , καί μάλιστα εἰς ὅς ἀφελής προοιμιάζω προαιρέω , οὐ ὡς κόλος ὁ μόγος ὁ μέγεθος ἐξεπίτηδες , ἀλ ὡς αὔτως ἔχω , εἶπον , μελέτη καί φύσις . λανθάνω δέ ὁ πολύς καί ὁ Θουκυδίδης φράσις μιμέομαι · ταχύς δέ ὁ κοινολογία διαλλάσσω , καί , βραχύς τίς τυραννέω ὁ λόγος ὁ σύνταξις καί διαθορυβέω ὁ ἀκοή , εἰς ἑαυτοῦ αὖθις ἀποκαθίστημι . ἔνθα δέ ὁ σεμνός φράσις ἐπιτηδεύω , ἐκ ὁ Ἰσοκράτης πηγή ἀπαρύω · ἐκεῖθεν δέ λαμβάνω ὁ ἰδέα ὁ νᾶμα , οὐ ἀπό ὁ ἴσος οὗτος προχέω στόμα , ἀλλά συστρίφει καί σορογγυλιζω σωλήν σφίγγω , ὡς αὐτός φημί , ἀλ οὐ ἀφίημι ἐάω ὁ λόγος προχέω ὁ ῥεῦμα , ὁ δέ Ἡρόδοτος Μοῦσα οὐ ὡς ἐκεῖνος λεπτολογώ ἀλλν ἀξιωματικός ἐργάζομαι καί σεμνός . οὐχ ὡς δέ ἐκ πολύς ῥήτωρ ἁρμόζω , οὗτος δή καί πρός ἕκαστος ἐπί ὁ ὁ λόγος μέρος διαιρέω · ἀλ ὥσπερ ὁ συγκεράννυμι χρῶμα ἄλλος τίς εἶδος ποιέω , καί εἰμί οὗτος οὐ οἷος ἐκεῖνος , ἀλ εἰμί οὖον καλός ὁ υξʹ ἐκεῖνος αὐτός δή οὗτος , οὗτος δή καί πόα Γρηρορίου χρῶμα ὁ λόγος διανθίζω μέν ἐκ μυρίος χρῶμα , εἰμί δέ ἀλλος τίς παρά οὗτος καί καλός ἐκεῖνος παρά πολύς . οὖον γάρ ὁ ἀκρότης ἀεί ἀγαθός ὁ μισθός · ἀλ ἕστiν οὖον οὗτος συναμφότεροι κρατέω . Ἔγωγ´ οὖν οὐδέ συναίρεμα ἀλλότριος καί διάφορος ὁ ἐκεῖνος λόγος φημί , ἀλλά μονοειδής μέν ὁ φύσις , ὡς δή ὁ ῥόδον ἐκ ὁ