cogPG.PG122 233
καὶ τοῦ Μιχαὴλ τὴν βασιλείαν ἀμελῶς καὶ παιδαριωδῶς διιθύνονκος , ὡς δεσπόται Θὲβαιοι ἀπὸ Δαλ ἀτης ἕως θαλάττης τήν τε Λογγιβαρδίαν καὶ τὴν Καλαβρίαν ἐαυτοῖς ὧπεποιήσαντο , καὶ ταύτην διανειμάμενοι καὶ τὰ κάστρα διαμερισάμενοι ἑαυτοὺς μὲν κόμητας , τὸν δὲ Ῥουμπέρτον δοῦκα προσωνοιαάνα σιν . Ὁ δὲ Μιχαὴλ οὐ μόνον οὐκ ἀντεποιήσατο τῆς διαφερούσης ἑαυτῷ χώρας , ὡς εἴρηται , ἀλλ´ ὡς ἂν τοὺς Τούρκους τῆς Ἀνατολῆς ἐξελάσειε , δέον ἐνόμισε σπείσασθαι αὐτοῖς καὶ δι´ αὐτῶν καὶ σὺν αὐτοῖς ἀποσοβῆσαι αὐτῶν τὴν ἄλογον κατὰ τῆς Ῥωμανίας ἐπέλευσιν . Ὅθεν καὶ κῆδος πρὸς τὸν Ῥουμπέρτον ποιεῖται , καὶ τὴν αὐτοῦ θυγατέρα Ἑλένην κατεγγυἅται τῷ ἐαυτοῦ υἷῷ Κωνσταντίνῳ . ἠβούλετο μὲν ταυτὶ ὁ βασιλεὺς , πέρατι δὲ δοθῆναι παρὰ Θεοῦ κεκώλυται , πάλαι ψηφισαμένου τῆς Ἀνατολῆς πῶν Φλεθρίαν καὶ ἀνάστασιν . Ἐπὶ τούτου ἐτέχθη ἐν Κωνσταντινουπολει τρίπους ὅρνις καὶ παιδίον ἔχον κατὰ τὸ μέτωπον ἕνα ὀφθαλμόν , τραγοσκελὲς δὲ τοὺς πόδας . Δύο δὲ τῶν ἀθανάτων στρατιωτῶν γεγόνασι κεραυνόβλητοι . Τὸ δὲ τερατῶδες παιδίον ἐν τῇ τῶν Διακονίσσης δημονιᾳ παρόδῳ κλαυθμὸν ἠφίει παιδικῷ προσεοικότα . Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ κομῆται παρετείνοντο πλεῖστοι καὶ συχνοί . Ἑπεὶ δὲ καὶ οἶ Βάρβαροι τὰ τῆς Ἑῴας ἐληίζοντο καὶ τὸ πλῆθος τὸ μὲν ἀνῃρεῖτο τὸ δὲ φεῦγον τῇ Κωνσταντίνου προσέφευγεν , ἐδεῖτο μὲν ὁ καιρδς οἰκονομικῆς καὶ πρεσβυτικῆς καὶ μεγαλοψύχου φρενὸς , ὁ δὲ τοσοῦτον ἧν φειδωλὸς καὶ μικρολόγος ἵστε μηδ´ ὀβολὸν προέσθαι θέλειν μηδὲ παρέχειν πινὶ τὸ οἷονοῦν , ἡ πρόνοιαν γοῦν τροφῶν διακομιδῆς γεννημάτων διὰ σιτηγῶν πλοίων ποιήσασθαι , ἀλλὰ τῆ ματαίᾳ καὶ ἀνηνύτῳ περὶ λόγους σπουδῇ αὶ τῶ ἰαιβίτειν καὶ ἀναπαίστους συντιθέναι προσέχων διηνεκῶς , καίτοι μηδ´ ἐν χρῷ τῆς τέχνης γευσάμενος , ἀλλ´ ὁπὸ τοῦ τῶν φιλοσόφων ὄπάτου ἐἕαπατώμενος καὶ ἀποβουκολούμενος , τὸν κόσμον δλον διέφοειρεν , ὡς εἰπεῖν . γίνεται γὰρ λιμὸς Ἰσχυρὸς , ᾤ δὴ καὶ λοιμὸς ἐπακολουθεῖ καὶ θάνατος , τὰ σύντροφα ταῦτα καὶ πρὸς ὄλεθρον ἀνρώπων ἀδελφὰ καὶ ὁμότιμα . Καὶ ἔθνησκον καθ´ ἑκάστην συχνοὶ , ὥστε μηδὲ δύνασθαι τοὺς ζῶντας ἀκφέρειν τοὺς νεκροὺς , καὶ τοῖς [ Ρ . Δὅῆ λεγομένοις ἐμβόλοις κεῖσθαι ἀτημελκτους , καὶ φοράδην κομίζεσθαι πολλοὺς , πολλάκις ἐν μιᾷ κλίνη πντε καὶ ἔξ τιθεμένων νεκρῶν , καὶ πάντοθεν ἐπισυῤῥέειν τὰ σκυθρωπὰ , καὶ πάσης κατηφείας πληροῦσηαι τὴν βασιλεύουσαν . Τῶν δὲ καθ . ημερινῶν ἀδικημάτων καὶ τῶν παρανόμων κριμάτων καὶ εἶεπράεων οὐδεμία τις ἀναστολὴ τοῖς κρατοῦσιν ἐπενοεῖτο . Ἀλλ´ σπερ μηδενὸς τὸ παοάπαν λνοχλοῦντος τοῖς Ῥωμαίοις ἀλλοφόλου πολέμου ᾗ θείας ὀργῆς ἡ τοὺς ἀνθρώπους κατατρυχούσης ἐν . δείας καὶ βίας βιωτικῆς , οὕτως ἀδεῶς ἔπραττον τὰ θεομισῆ καὶ τυραννικά . Καὶ πάν προβούλευμα βααιλικὸν καὶ ἐννόημα εἰς τὸ τοὺς οἰκείους ἀδικεῖν καὶ κατασοφίζεσθαι καὶ θηρεύειν τοὺς βίους αὐτῶν καὶ τὴν ἀφορμὴν τῆς ζωῆς κατεγίνετο , ὡς καὶ ἄχρι
Lemmas: καί ὁ Μιχαήλ ὁ βασίλειος ἀμελής καί παιδαριωδῶς διιθύνονκος , ὡς δεσπότης Θὲβαιοι ἀπό Δαλ ἄτη ἠώς θάλασσα ὁ τε Λογγιβαρδίαν καί ὁ Καλαβρία ἑαυτοῦ ἐπιποιέω , καί οὗτος διανέμω καί ὁ κάστρον διαμερίζω ἑαυτοῦ μέν κόμης , ὁ δέ Ῥουμπέρτον δούξ προσωνοιαάνα βρόχος . ὁ δέ Μιχαήλ οὖον μόνος οὐ ἀντιποιέω ὁ διαφέρω ἑαυτοῦ χώρα , ὡς εἴρω , ἀλ ὡς εἄν ὁ Τοῦρκος ὁ Ἀνατολή ἐξελαύνω , δήω νομίζω σπένδω αὐτός καί δις αὐτός καί σύν αὐτός ἀποσοβέω αὐτός ὁ ἄλογος κατά ὁ Ῥωμανία ἐπέλευσις . ὅθεν καί κῆδος πρός ὁ Ῥουμπέρτον ποιέω , καί ὁ αὐτός θυγάτηρ Ἑλένη κατεγγυάω ὁ ἑαυτοῦ υἱός Κωνσταντῖνος . βούλομαι μέν οὗτος ὁ βασιλεύς , πέρας δέ δίδωμι παρά Θεός κωλύω , πάλαι ψηφίζομαι ὁ Ἀνατολή ποῦ πλεθρία καί ἀνάστασις . ἐπί οὗτος τίκτω ἐν Κωνσταντινούπολις τρίπους ὄρνις καί παιδίον ἔχω κατά ὁ μέτωπον εἷς ὀφθαλμός , τραγοσκελής δέ ὁ πούς . δύο δέ ὁ ἀθάνατος στρατιώτης γίγνομαι κεραυνόβλητος . ὁ δέ τερατώδης παιδίον ἐν ὁ ὁ διακονιεννυω δημονιᾳ πάροδος κλαυθμός ἀφίημι παιδικός προσέοικα . οὖον μήv δέ ἀλλά καί κομέω παρατείνω πλεῖστος καί συχνός . ἐπεί δέ καί οἶς βάρβαρος ὁ ὁ ἑῷος ληΐζομαι καί ὁ πλῆθος ὁ μέν ἀναιρέω ὁ δέ φεύγω ὁ Κωνσταντῖνος προσφεύγω , δήω μέν ὁ καιρδς οἰκονομικός καί πρεσβυτικός καί μεγαλόψυχος φρήν , ὁ δέ τοσοῦτος ἧμαι φειδωλός καί μικρολόγος οἶδα μηδ´ ὀβολός προΐημι ἐθέλω μηδέ παρέχω πινὶ ὁ οἷος , ὁ πρόνοια γοῦν τροφή διακομιδή γέννημα διά σιτηγός πλοῖον ποιέω , ἀλλά τῆ μάταιος καί ἀνήνυτος περί λόγος σπουδή ὅς ὁ ιαιβισυς καί ἀνάπαιστος συντίθημι προσέχω διηνεκής , καίτοι μηδ´ ἐν χράω ὁ τέχνη γεύω , ἀλ ὁπὸ ὁ ὁ φιλόσοφος ὄπάτου εἶπον καί ἀποβουκολέω , ὁ κόσμος δλον διαφορέω , ὡς εἶπον . γίγνομαι γάρ λιμός Ἰσχυρός , ᾤ δή καί λοιμός ἐπακολουθέω καί θάνατος , ὁ σύντροφος οὗτος καί πρός ὄλεθρος ἀνρώπων ἀδελφή καί ὁμότιμος . καί θνῄσκω καθ´ ἕκαστος συχνός , ὥστε μηδέ δύναμαι ὁ ζῶ ἐκφέρω ὁ νεκρός , καί ὁ [ Ρ . Δῆ λέγω ἔμβολον κεῖμαι ἀτημελκτους , καί φοράδην κομίζω πολύς , πολλάκις ἐν εἷς κλίνη πντε καί ἐκ τίθημι νεκρός , καί πάντοθεν ἐπισυρρέω ὁ σκυθρωπός , καί πᾶς κατήφεια πληρόω ὁ βασιλεύω . ὁ δέ καθά . ἡμερινός ἀδίκημα καί ὁ παράνομος κρίμα καί εἶπον οὐδείς τις ἀναστολή ὁ κρατέω ἐπινοέω . Ἀλ σπερ μηδείς ὁ παοαπας λνοχλοῦντος ὁ Ῥωμαῖος ἀλλοφόλου πόλεμος ὅς θεῖος ὀργή ὁ ὁ ἄνθρωπος κατατρύχω ἐν . Δείας καί Βίας βιωτικός , οὕτως ἀδεῶς πράσσω ὁ θεομισής καί τυραννικός . καί πᾶς προβούλευμα βααιλικὸν καί ἐννόημα εἰς ὁ ὁ οἰκεῖος ἀδικέω καί κατασοφίζομαι καί θηρεύω ὁ βίος αὐτός καί ὁ ἀφορμή ὁ ζωή καταγίγνομαι , ὡς καί ἄχρι