cogPG.PG122 35
νυκτῶν καὶ μεθ´ ἦμέραν ἐμελέτα εἰς τὸν ἑαυτοῦ γαμβρὸν τὴν βασιλείαν μετενεγκεῖν , τὸν Κωνσταν τῖνον ἐκποδών ποιησάμενος . ὅπερ συνεννοηκὼς ὁ τοῦ πορφυρογεννήτου παιδαγωγὸς Θεόδωρος , ὡς ἄνωθεν εἴρηται , σπουδὴν ἔθετο τὸν πρεσβύτερον Ῥιλς μανὸν δρουγγάριον τηνικαῦτα τῶν πλωίμων ὑπάρχοντα οἰκειώσασθαι καὶ τοῖς ἀνακτόροις εἰσαγαγεῖν ὡς τάχα φύλακα καὶ πρόμαχοντοῦ βασιλέως ἐσόμενον . Οὑτοσὶ δ´ ἀναχθεὶς καὶ ταῖς κατὰ μικρόν ἀνὸδοις τῆς πάσονς δυναστείας γενόμενος ἐγκρατὴς οὐκ ἐνέμεινε τοῖς δοθεῖσιν , ἀλλὰ τοὺς δεδομένους ἀθετήσας ὅρκους νγὰρ φρικωδεστάταις ὁρκωμοσίαις ἑαυτὸν κατα . δεσμήσας μὴ ἄν ποτε βασιλείας ἔφεσιν ἐσχηκέναι κάύτόν τε ἀνηγόρευσε βασιλέα , ἑκουσίως τοῦ πορφυρογεννήτου ἀέκοντι γε θυμῷ(τοῦτο δῆ τὸ Ὁμηρικὸν ) περιθέντος αὐτῷ τὸ διάδημα , καὶ οὐ μόνον ἐαυτὸν , άλλ´ ἡδη μετὰ μικρὸν καὶ Χριστοφόρον τὸν υἱὸν διαλιπὼν δ´ ὀλίγον καὶ Στέφανον καὶ Κωνσταντῖνον ἀνηγόρευσε τοὺς υἱεῖς . βασιλέος δε ἀναῥῥηθεῖς οὐκ ἡγαπησε τῇ ἀναῤῥήσει , οὐδὲ τὴν δευτέραν χώραν ἔχειν ἡσμένισεν , ἀλλ´ ἐκ μέσου τὸν παιδαγωγὸν θέμενος καὶ τοὺς λοιποὺς τοὺς θσοι ἐδόκουν προσίστα σθαι , πρῶτός τε αὐτοκράτωρ ἀνευφημεῖτο καὶ τὴν πᾶσαν τῶν πραγμάτων διεκόσμει διοίκησιν . Μετ´ αὐτὸν δὲ ἀνηγορέόοντο οἱ υἱεῖς , καὶ τελευταῖος πάντον ὁ Κωνσταντῖνος . Οὖτος τοίνυν ὁ Κωσταντῖνος σχῆμα μόνον καὶ ὄνομα τῆς βασιλείας ἔχων , τῶν δὶ ἡδέων ταύτης ἐστερημένος , [ διὰ παντὸς ἐγλίχετο καὶ ἐπηύχετο τὴν πατρῴαν ἐπανασώσασθαι ἀρχὴν , σοὺς ἐπεισάκτους ἐκποδὼν θέμενος . Τοῦτο Δὲ οὐκ ἄλλως ὥετο ἀγαγεῖν εἰς ἔργον , εἰ μὴ τοὺς υἱοὺς ἐκπολεμώσει τῷ πατρί . Ὁ μὲν οὖν Χριστοφόρος ἔφθασε τὸν βίον ἀπολιπεῖν , περιῆσαν δ´ ἐτι Στέφα νος καὶ Κωνσταντῖνος . Τούτων ἐγνώκει ἀποπειραθῆναι , μή πως δυνηθῇ ἐκπληρῶσαι τὸ σπουδαζόμενον . Καὶ τοῦ μὲν Κωνσταντίνουν γὰρ οὗτος στερεωτέρας φρενὸς ἀποπειραθῆναι οὑκ ἐτόλμησε , τρέψαι δὲ τὴν πάσαν μηχανὴν καὶ ἀπύπειραν ἔκρινε πρὸς τὸν Στέφανον , κουφότερόν τε ὅὄντα τὸν λογισμὸν καὶ δαδίως μεταφερόμενον πρὸς ὅ τις καὶ βούλοιτο λαμβάνει πρὸς τοῦτο συλλήπτορα καὶ συνεργὸγ εὐφυῆ τινα ἄνδρα καὶ δόλους πλέξαι καὶ μηχανοῤῥαφῆσαι δεινόν · Βασίλειος οὖτος ἐτύγχανεν , ὁ Πετεινὸς τὴν προσηγορίαν , ἐν τῷ τάγματι τῆς ἕταιρείας κατει λεγμένος , καὶ συνήθης καὶ φίλος ἐξετι νέων ὑπάρχων τῷ Κωνσταντίνῳ . Τοῦτον κοινωνὸν προσειλήφει τοῦ σκέμματος , καὶ δι´ αὐτοῦ φίλον θέσθαι καπ ηπείχθη τὸν Στέφανον , λόγοις αἱμυλίοις ὑποκλαπέντα καὶ ἀπάταις καὶ μηχαναῖς παρενηνεγμένον τοῦ λογισμοῦ . Πάντα γὰρ τρόπον σπουδάσας ὁ Πετεινὸς τῷ Στεφάνῳ φιλιωθῆναι , ἐπειδὴ πεφιλίωτο , προσῄει τε συνεχῶς , καὶ λόγους ἐκίνει καὶ προσῆγε συμβουλἀς ὑποκνιζούσας αὐτὸν καὶ κατὰ μικρὸν ἁπαγούσας τοῦ λογισμοῦ . αἽνα τί , λέγων . ὡ βασιλεῦ , νέος ὡν ἱσκύν τε ῥωμαλέος , καὶ ψυχῆς γενναιότητι ὑπερφέρων καὶ φρονήσει πεπυκνωμένος , τὰ πράγματα παρορᾷς ἀπὸ λεπτοῦ καὶ παλαιοῦ καὶ διεῥῥωγότος μίτου»τὸν αὐτοῦ πατέρα ὑπαινιττόμενος ] αἐξαρτώμενα , καὶ οὐ διανίστασαι , καὶ τοῦτον μλν ὡς ἐμπόδιον
Lemmas: νύξ καί μεθ´ ἡμέρα μελετάω εἰς ὁ ἑαυτοῦ γαμβρός ὁ βασίλειος μεταφέρω , ὁ Κώνστας τίνω ἐκποδών ποιέω . ὅσπερ συμφέρω ὁ ὁ πορφυρογέννητος παιδαγωγός Θεόδωρος , ὡς ἄνωθεν εἴρω , σπουδή τίθημι ὁ πρέσβυς Ῥιλς μανός δρουγγάριος τηνικαῦτα ὁ πλώϊμος ὑπάρχω οἰκειόω καί ὁ ἀνάκτορον εἰσάγω ὡς τάχα φύλαξ καί προμάχομαι βασιλεύς εἰμί . οὗτος δδʹ ἀνάγω καί ὁ κατά μικρός ἄνοδος ὁ πάσος δυναστεία γίγνομαι ἐγκρατής οὐ ἐμμένω ὁ δίδωμι , ἀλλά ὁ δίδωμι ἀθετέω Ὅρκος νάρ φρικώδης ὁρκωμοσία ἑαυτοῦ κατά . δεσμέω μή ἄν ποτός βασίλεια ἔφεσις ἔχω καίω τε ἀναγορεύω βασιλεύς , ἑκούσιος ὁ πορφυρογέννητος ἄκων γε θυμόω δῆ ὁ ὁμηρικός ) περιτίθημι αὐτός ὁ διάδημα , καί οὖον μόνος ἑαυτοῦ , άλλα ἤδη μετά μικρός καί Χριστόφορος ὁ υἱός διαλείπω δδʹ ὀλίγος καί Στέφανος καί Κωνσταντῖνος ἀναγορεύω ὁ υἱός . βασιλεύς δέ ῥαίνω οὐ ἀγαπάω ὁ ἀνάρρησις , οὐδέ ὁ δύο χώρα ἔχω ἡσμένισεν , ἀλ ἐκ μέσος ὁ παιδαγωγός τίθημι καί ὁ λοιπός ὁ θέω δοκέω προσίστημι ἕπομαι , πρότερος τε αὐτοκράτωρ ἀνευφημέω καί ὁ πᾶς ὁ πρᾶγμα διακοσμέω διοίκησις . Μετς αὐτός δέ ἀναγορεύω ὁ υἱός , καί τελευταῖος Πάντον ὁ Κωνσταντῖνος . οὗτος τοίνυν ὁ Κωσταντῖνος σχῆμα μόνος καί ὄνομα ὁ βασίλεια ἔχω , ὁ δί ἡδύς οὗτος στερέω , [ διά πᾶς γλίχομαι καί ἐπεύχομαι ὁ πατρῷος ἐπανασῴζω ἀρχή , σός ἐπείσακτος ἐκποδών τίθημι . οὗτος δέ οὐ ἄλλως οἴομαι ἄγω εἰς ἔργον , εἰμί μή ὁ υἱός ἐκπολέμωσις ὁ πατήρ . ὁ μέν οὖν Χριστοφόρος φθάνω ὁ βίος ἀπολείπω , περίειμι δδʹ ἔτι Στέφα Μύκονος καί Κωνσταντῖνος . οὗτος γιγνώσκω ἀποπειράομαι , μή πως δύναμαι ἐκπληρόω ὁ σπουδάζω . καί ὁ μέν Κωνσταντίνος γάρ οὗτος στερεός φρήν ἀποπειράομαι ἐκ τολμάω , τρέπω δέ ὁ πᾶς μηχανή καί απυπειρω κρίνω πρός ὁ Στέφανος , κοῦφος τε ὅς ὁ λογισμός καί διάω μεταφέρω πρός ὅς τις καί βούλομαι λαμβάνω πρός οὗτος συλλήπτωρ καί συνεργός εὐφυής τις ἀνήρ καί δόλος πλέκω καί μηχανορραφώ δεινός · Βασίλειος οὗτος τυγχάνω , ὁ Πετεινός ὁ προσηγορία , ἐν ὁ τάγμα ὁ ἑταιρεία κατέρχομαι λέω , καί συνήθης καί φίλος ἐξετι νέος ὑπάρχω ὁ Κωνσταντῖνος . οὗτος κοινωνός προσλαμβάνω ὁ σκέμμα , καί δις αὐτός φίλος τίθημι ΚΑΠ ἐπείγω ὁ Στέφανος , λόγος αἱμύλιος ὑποκλέπτω καί ἀπάτη καί μηχανή παραφέρω ὁ λογισμός . Πάν γάρ τρόπος σπουδάζω ὁ Πετεινός ὁ Στέφανος φιλιόω , ἐπεί φιλιόω , πρόσειμι τε συνεχῶς , καί λόγος κινέω καί προσάγω συμβουλή ὑποκνίζω αὐτός καί κατά μικρός ἁπάγω ὁ λογισμός . Αἴνα τίς , λέγω . εἰμί βασιλεύς , νέος ὡς ἱσκύν τε ῥωμαλέος , καί Ψυχή γενναιότης ὑπερφέρω καί φρόνησις πυκνόω , ὁ πρᾶγμα παροράω ἀπό λεπτός καί παλαιός καί διαρρήγνυμι μίτος αὐτός πατήρ ὑπαινίσσομαι ] ἐξαρτάω , καί οὖον διανίστημι , καί οὗτος μλν ὡς ἐμπόδιος