cogPG.PG122 279
Ἐς σκηνώματα Κηδὰρ , ὡς δέῤῥεις Σολομών . Ταῦθ᾿´ ὁμιλεῖ τὸ πρώτιστον ἡ νύμφη τοῖς ἀγγέλοις . Χρὴ γὰρ αὐτὰ τὰ ῥήματα τῆς νύμφης προτιθέναι , Καὶ μηδαμῶς στιχοπλοκεῖν ταῦτα καὶ μεταλλάττειν . Ἀκούσατέ μού τῆς φωνῆς , φησὶν , ὥ θυγατέρες Τῆς ἀνω Ἱερουσαλὴμ τῆς σεβασμιωτάτης . ὁμοῦ γὰρ ἕγωγε καλὴ καὶ μέλαινα τυγχάνω . Μέλαινα μὲν ὡς τοῦ Κηδὰρ σκήνωμα προφανεῖσα , φημὶ δ´ ἐκ παραβάσιως τῆς ἐντολῆς τῆς πρώτης γὰρ Κηδὰρ ὁ ζοφερὸς λέγεται καὶ σκοτώδης · Καλὴ δὲ πάλιν πέφυκα νυνὶ τῇ μετανοίᾳ , Συννεκρωθεῖσα Χριστῷ τῶ εἰρηνικωτάτῳ , Εἰρηνικὸς γὰρ λέγοται πᾶς Σολομών ἀξίως , Σὺ δὲ μηδ´ ὄλως ἐκπλαγῇς ἄπερ ἡ νύμφη λέγει , Ὡς , Ἐν ταυτῷ καὶ μέλαινα καὶ καλὴ νῦν τυγχάνω . Ιᾶσα γὰρ μέλλουσα ψυχὴ πρὸς ἀρετὰς προκόπτειν , Καὶ πρὸς τὸ φῶς ἀνάγεσθαι , καὶ φεύγειν ἐκ τοῦ σκόΟὐ παρευθὺς ὁλόφωτος καὶ καθαρὰ τυγχόνει [ τους , Ἀλλ´ ὅσον πρὸς τὴν ἀρετὴν προκόπτει μετὰ πόνου , Τοσοῦτον ἀπαλλάττεται τοῦ σκότους ἀπάτης Καὶ λαμπροτέρα γίνεται πάντως καὶ φαιδροτέοα Εἶτά φησι πρὸς τὰς αὐτὰς ἡ νύμφη θυγατέοας · Μὴ βλέψετέε με , ὅτι ἐγώ εἰμι μεμαλανωμένη , Ὅτι παρέβλεψε με ὁ ἥλιος . Μὴ γοῦν νομίσητε , φησὶν , οὕτως ἐμὲ πλασθῆναι , Ζοφερὰν καὶ σκοτεινὴν καὶ μεμελανωμένην Ἐπλάσθην γὰρ ὁλόφωτος παρὰ τοῦ πλαστουργοῦ μου . Ἀλλ´ ὁ φλογώδης ἥλιος , τῶν πειρασμῶν ἡ ζέσιι Δεινῶς με παρεβλέψατο καὶ μεμελάνωκέ με . Εἶτα καὶ τὸν τρόπον καθ´ ὅν παροράθη ὑπὸ τοῦ τῆς Ζ δικαιοσύνης Ἐλίου φησίν . Υἱοὶ μητρός μου ἐμαχέσαντο ἐν ἐμοί . ἤγουν , Οἱ ἀποταχθέντες τῇ μητρὶ τῶν ὅλων ὡς , αἰτίᾳ σοφίας τῶν ὄντων , οὐ πρὸς ταύτην με ἀνήγα γον , ἐπείπερ ἡπατήθην διὰ τῆς ἐπιφανείας τῶν ὁρατῶν , ἀλλ´ ἐναντιοφανεῖς μοι δόξαντες εἰς μυρίας δόξας κατέτεμον . Κἀντεῦθεν , ἔθεντο με φυλάκισσσν ἐν ἀμπελῶσι · ταῖς εἰρημέναις δόξαις ἐμμένειν , καὶ πρὸς ἑαυτὴν καὶ τὴν ἀλήθειαν ἀσύμβατον μένειν παρασκευάσαντες . Ταῦτα δέ μοι ἐπισυνέβησαν , ἐπειδὴ ἀμπελῶνα ἐμὸν οὑκ ἐφύλαξα , ὅς ἐστιν ὀ εἰρηκώς , ὅτι Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος , ὑμεῖς τὰ κλήματα , ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ υἱὸς καὶ Λόγος , οὖ κατ᾿´´ εἰκόνα κτισθεῖσα ἡ ἀνθρωπεία φύσις , ἐνοειδῶς τοὺς ἐν τῷ παντὶ ἔσχε λόγους ὡς μίγμα πάσης κτήσεως · μὴ τηρήσασα δὲ τὸν ἕνα λόγον τῆς ἱδίας φύσεως , ἀλλ´ εἰς πολλὰς δόξας κατατμηθεῖσα , καὶ πολυθείᾳ δουλεύσασα , τὸν ἴοιον ἀμπελῶνα οὐκ ἐφύλαξεν · οὐδὲ γὰρ ἵουτενῶς διὰ τοῦ παντὸς ὡς δι´ εἰκόνος ἐώρα πρὸς τὸ ἀρχέτυπον , ἤγουν , διὰ τῶν αἰτιατῶν πρὸς το αἴτιον . νίοὶ μητρός μου ἐμαχέσαντο ἐν ἐμοί . Ἐμὲ γὰρ ἐπολέμησαν , φησὶν ἡ νύμφη πάλιν , καὶ παραβάτην ἔδειξαν δαίμονες ἀποστάται . Τούτους
Lemmas: ἐς σκήνωμα κηδάρ , ὡς δέρρις Σολομών . Ταῦθ᾿´ ὁμιλέω ὁ πρῶτος ὁ νύμφη ὁ ἄγγελος . χρή γάρ αὐτός ὁ ῥῆμα ὁ νύμφη προτίθημι , καί μηδαμῶς στιχοπλοκέω οὗτος καί μεταλλάσσω . ἀκούω ἐγώ ὁ φωνή , φημί , ὅς θυγάτηρ ὁ ἄνω Ἱεροσόλυμα ὁ Σεβασμιότατος . ὁμοῦ γάρ ἔγωγε κάλως καί μέλας τυγχάνω . Μέλαινα μέν ὡς ὁ κηδάρ σκήνωμα προφαίνω , φημί δδʹ ἐκ παράβασις ὁ ἐντολή ὁ πρῶτος γάρ κηδάρ ὁ ζοφερός λέγω καί σκοτώδης · Καλός δέ πάλιν φύω νυνί ὁ μετάνοια , Συννεκρόω Χριστός ὁ εἰρηνικός , Εἰρηνικός γάρ λέγω πᾶς Σολομών ἀξίως , σύ δέ μηδ´ ὅλως ἐκπλάσσω Ἄπερ ὁ νύμφη λέγω , ὡς , ἐν ταυτός καί μέλας καί κάλως νῦν τυγχάνω . Ιᾶσα γάρ μέλλω ψυχή πρός ἀρετή προκόπτω , καί πρός ὁ φάος ἀνάγω , καί φεύγω ἐκ ὁ Οὐ παρευθύς ολόφωτος καί καθαρός τυγχάνω [ ὁ , Ἀλ ὅσος πρός ὁ ἀρετή προκόπτω μετά πόνος , τοσοῦτος ἀπαλλάσσω ὁ σκότος ἀπάτη καί λαμπρός γίγνομαι πάντως καί φαιδρός εἶτα φημί πρός ὁ αὐτός ὁ νύμφη θυγατέοας · μή βλέπω ἐγώ , ὅτι ἐγώ εἰμί μεμαλανωμένη , ὅτι2 παραβλέπω ἐγώ ὁ ἥλιος . μή γοῦν νομίζω , φημί , οὕτως ἐγώ πλάσσω , ζοφερός καί σκοτεινός καί μελανόω πλάσσω γάρ ολόφωτος παρά ὁ Πλαστουργού ἐγώ . Ἀλ ὁ φλογώδης ἥλιος , ὁ πειρασμός ὁ ζέσις δεινῶς ἐγώ παραβλέπω καί μελαίνω ἐγώ . εἶτα καί ὁ τρόπος καθ´ ὅς παροράω ὑπό ὁ ὁ Ζ δικαιοσύνη Ἔλιος φημί . υἱός μήτηρ ἐγώ μάχομαι ἐν ἐγώ . ἤγουν , ὁ ἀποτάσσω ὁ μήτηρ ὁ ὅλος ὡς , αἴτιος σοφία ὁ εἰμί , οὖον πρός οὗτος ἐγώ ἀνάγω γος , ἐπεί ἀπατάω διά ὁ ἐπιφάνεια ὁ ὁρατής , ἀλ ἐναντιοφανής ἐγώ δόξα εἰς μυρίος δόξα κατατέμνω . ἐντεῦθεν , τίθημι ἐγώ φυλάκισσα ἐν ἀμπελών · ὁ εἴρω δόξα ἐμμένω , καί πρός ἑαυτοῦ καί ὁ ἀλήθεια ἀσύμβατος μένω παρασκευάζω . οὗτος δέ ἐγώ ἐπισυμβαίνω , ἐπεί ἀμπελών ἐμός ἐκ φυλάσσω , ὅς εἰμί ὁ εἴρω , ὅτι ἐγώ εἰμί ὁ ἄμπελος , σύ ὁ κλῆμα , ὁ μονογενής ὁ Θεός υἱός καί Λόγος , οὖον κατ᾿´´ εἰκών κτίζω ὁ ἀνθρώπειος φύσις , ἐνοειδῶς ὁ ἐν ὁ πᾶς ἔχω λόγος ὡς μίγμα πᾶς κτῆσις · μή τηρέω δέ ὁ εἷς λόγος ὁ ἴδιος φύσις , ἀλ εἰς πολύς δόξα κατατέμνω , καί πολυθεΐα δουλεύω , ὁ ἴος ἀμπελών οὐ φυλάσσω · οὐδέ γάρ ἵημι διά ὁ πᾶς ὡς δις εἰκών αἰώρα πρός ὁ ἀρχέτυπος , ἤγουν , διά ὁ αἰτιατός πρός ὁ αἴτιος . νίον μήτηρ ἐγώ μάχομαι ἐν ἐγώ . ἐγώ γάρ πολεμέω , φημί ὁ νύμφη πάλιν , καί παραβάτης δείκνυμι δαίμων ἀποστάτης . οὗτος