cogPG.PG122 313
Ὡς καὶ ψυχῆς καὶ σώματος καλῶς καθηγνισμένους Ὡς σπαρτίον κόκκινον χείλη σου , καὶ ἡ λαλιά [ σου ὡραία . Ἐν τυύτοις πάλιν ἐπαινεῖ τὰ χείλη μὲν τῆσνύμφης . Σὺ δὲ σπαρτίον γίνωσκε τῆς σιωπήσεως τὸ μέρος , Τὴν δ´ αῦ ὡραίαν λαλιὰν τὸ κήρυγμα τὸ θεῖον . Φησὶ γαρ · Σὺ κατώρθωσας τῆς σιωπῆς τὴν χάριν Μηδὲν λαλοῦσα περιττὸν , μηδὲ πεπλανημένον · Εἰ γὰρ θελήσεις πώποτε λαλῆσαι καὶ φωνῆσαι , Τὸ κήρυγμα τῆς πίστεως κηρύττεις καὶ διδάσκεις Ἰδοὺ εἶκαλὴ , ἡ πλησίον μου , Ἰδοὺ εἴ καλή . Διπλοῦν κἀνταῦθα δέδωκε τὸν ἔπαινον τοῦ κάλλους , Τὸ τοῦ προσώπου γὰρ αὐτῆς νῦν ἐπαινέσας μῆλον , τὸ πλῆρες ἐρυθήματος καὶ σωφροσύνης γέμον , Ἐπῄνεσε καὶ τῆς ψυχῆς τὸ κάλλος , λέγων οὕτως · Ἐκτὸς τῆς σιωπήσεως τοῦ κάλλους τῆς ψυχῆς σου . Ταῦτα μὲν οὖν ἐρωτικῇ ἔξωθεν ἔχει θέαν , Ἀλλ´ ἔνδον μεγαλοπρεπεῖς τὰς ἀναβάσεις ἔχει . Τρίχωμάσου , ὡς ἀγέλαι τῶν αἰγῶν , αἱ ἀπεκαλύφθησαν ἀπὸ τοῦ Γαλαάδ . Τῶν γʹ Πατέρων . Ἐτοι , οἱ πρακτικοί σου λογισμοὶ , καὶ οἱ θεωρητικοί ἐν πνεύματι λόγοι , καὶ θεολογικαὶ τῶν ὁπὲρ νόησιν ἀγνώστων δογμάτων ἐπιβολαὶ , ἄπαντα ἐκ τοῦ νοός σουοα δὴ κεφαλῆς κομώσης θρὶξ πνευματικῶς φύονται · καὶ πρὸς τὰ ἐν σαρκὶ καὶ κόσμῳ ἀναισθητοῦσι δίκην εὐθαλοῦς τριχώματος αἰνῶν ἀποναλυπτομένων ἐξ ὅρους ἀπόπτου Γαλαὰδ καλουμένου , αὶ ἀποκεκαλυμμένα εἰσὶν ἀπὸ σκότους κακίας καὶ ἀγνοίας καὶ ἀθείας , ὡς ἐκ τούτων εἰς ἀρετὴν καὶ γνῶσιν καὶ θεοσέβειαν μετοικισθέντα παρὰ τοῦ μαρτυρουμένου τοῖς πιστοῖς τὰ μέλλοντα δικαιωτήρια Εὐαγγελίου , ὅπερ δηλοῖ τὸ Γαλαὰδ , μετοίκία μαρτυρίας ἐρμηνευόμενον . Ὁδόντες σου ὠς ἀγέλαι τῶν κεκαρμένων , αἶ ἀνέβησαν ἀπὸ τοῦ λουτροῦ , αἱ πᾶσαι διδυμεύουσαι , καὶ ἀτεκνοῦσα οὐκ ἔστιν ἐν αὐταῖς . Ὥγουν , αἱ διανοήσεις σου , δι´ ὧν ὥσπερ τικῶν ὀδόντων τὸ σωματικὸν πάχος τοῦ γραπτοῦ νόμου καὶ τοῦ φυσικοῦ λεπτύνεται εἱς ἀληθῆ νοήματα , καὶ πρὸς βρῶσιν πνευματικὴν ἐπισήδειον γίνεται , δίκην κεκαρμένων ἀγελῶν πᾶσαν ἔννοιαν ψευδῆ περιήρηνται , περὶ μόνην συναγελαζόμεναι τὴν ἀλήθειαν . Αἶ καὶ ἀνέβησαν ὑψωθεῖσαι πρὸς τὰ πνευματικὰ καὶ οὐράνια ἐκ τῶν γηίνων καὶ σαρκικῶν τούτων ὡς ἀπὸ λουτροῦ καθαρεύουσαι · καὶ πᾶσαι διὰ τῶν εἰρημένων νόμων διδυμοτοκοῦσαι τοὺς λόγους , καὶ τοὺς τρόπους τῶν ἀρετῶν Ἀκαρπος καὶ ἀνωφελής ἔννοια οὐκ ἔστιν ἐν αὐταῖς , Ἅς σπαρτίον κόκκινον χείλη σου , καὶ ἡ λαλιά σου ὡραία . Δηλονότι οἶα μὲν σπαρτίον μεμετρημένον , οἷα δὲ κόκκινον ἀληθῆ τὸν λόγον προφέροντα , οὖ ἡ λαλιὰ πάντως ἡ προφορὰ διὰ ταῦτα ὡράίσται θς λέπυρον ῥοᾶς μῆλόν σου ἐκτὸς τῆς σιωπήσεώς σου Δηλαδὴ οἷα λέπορον ῥοᾶς στύφουσα εἰσιν αἱ παρειαί σου · διὰ τὸ στυγνόν τε καὶ ἀδιάχυτον , καὶ ἕτε μὴ σιωπᾷς . Εἰ γὰρ καὶ ταῖς ὁμιλίαις εἴωθε πολλάκις
Lemmas: ὡς καί Ψυχή καί σῶμα καλῶς καθαγνίζω ὡς σπαρτίον κόκκινος χεῖλος σύ , καί ὁ λαλιά [ σύ ὡραῖος . ἐν τυυος πάλιν ἐπαινέω ὁ χεῖλος μέν τῆσνύμφης . σύ δέ σπαρτίον γιγνώσκω ὁ σιώπησις ὁ μέρος , ὁ δδʹ αὖ ὡραῖος λαλιά ὁ κήρυγμα ὁ θέω . φημί γαρ · σύ κατορθόω ὁ σιωπή ὁ χάρις μηδείς λαλέω περισσός , μηδέ πλανάω · εἰμί γάρ ἐθέλω πώποτε λαλέω καί φωνέω , ὁ κήρυγμα ὁ πίστις κηρύσσω καί διδάσκω ἰδέ εικαλος , ὁ πλησίος ἐγώ , ἰδέ εἰμί καλός . διπλόος ἐνταῦθα δίδωμι ὁ ἔπαινος ὁ κάλλος , ὁ ὁ πρόσωπον γάρ αὐτός νῦν ἐπαινέω μῆλον , ὁ πλήρης ἐρύθημα καί σωφροσύνη γέμω , ἐπαινέω καί ὁ Ψυχή ὁ κάλλος , λέγω οὕτως · ἐκτός ὁ σιώπησις ὁ κάλλος ὁ Ψυχή σύ . οὗτος μέν οὖν ἐρωτικός ἔξωθεν ἔχω θέα , Ἀλ ἔνδον μεγαλοπρεπής ὁ ἀνάβασις ἔχω . Τρίχωμάσου , ὡς ἀγέλη ὁ αἴξ , ὁ ἀποκαλύπτω ἀπό ὁ Γαλαάδ . ὁ γε Πατέρων . ἐτός , ὁ πρακτικός σύ λογισμός , καί ὁ θεωρητικός ἐν πνεῦμα λόγος , καί θεολογικός ὁ ὑπέρ νόησις ἄγνωστος δόγμα ἐπιβολή , ἅπας ἐκ ὁ νόος σουοα δή κεφαλή κομάω θρίξ πνευματικός φύω · καί πρός ὁ ἐν σάρξ καί κόσμος ἀναισθητέω δίκη εὐθαλής τρίχωμα αἰνέω ἀποναλυπτομένων ἐκ ὅρος ἄποπτος Γαλαάδ καλέω , ὅς ἀποκαλύπτω εἰμί ἀπό σκότος κακία καί ἄγνοια καί ἀθεία , ὡς ἐκ οὗτος εἰς ἀρετή καί γνῶσις καί θεοσέβεια μετοικίζω παρά ὁ μαρτυρέω ὁ πιστός ὁ μέλλω δικαιωτήριον Εὐαγγέλιος , ὅσπερ δηλόω ὁ Γαλαάδ , μετοικία μαρτυρία ἑρμηνεύω . ὁδόω σύ ὡς ἀγέλη ὁ κείρω , ἀεί ἀναβαίνω ἀπό ὁ λουτρόν , ὁ πᾶς διδυμεύω , καί ἀτεκνέω οὐ εἰμί ἐν αὐτός . Ὥγουν , ὁ διανόησις σύ , δις ὅς ὥσπερ τική ὀδούς ὁ σωματικός πάχος ὁ γραπτός νόμος καί ὁ φυσικός λεπτύνω εἰς ἀληθής νόημα , καί πρός βρῶσις πνευματικός ἐπισήδειον γίγνομαι , δίκη κείρω ἀγέλη πᾶς ἔννοια ψευδής περιλέγω , περί μόνος συναγελάζομαι ὁ ἀλήθεια . ἀεί καί ἀναβαίνω ὑψόω πρός ὁ πνευματικός καί οὐράνιος ἐκ ὁ γήϊνος καί σαρκικός οὗτος ὡς ἀπό λουτρόν καθαρεύω · καί πᾶς διά ὁ εἴρω νόμος διδυμοτοκέω ὁ λόγος , καί ὁ τρόπος ὁ ἀρετή ἄκαρπος καί ἀνωφελής ἔννοια οὐ εἰμί ἐν αὐτός , ὅς σπαρτίον κόκκινος χεῖλος σύ , καί ὁ λαλιά σύ ὡραῖος . δηλονότι οἶος μέν σπαρτίον μετρέω , οἷος δέ κόκκινος ἀληθής ὁ λόγος προφέρω , οὖον ὁ λαλιά πάντως ὁ προφορά διά οὗτος ὡραϊστής ΘΣ λέπυρον ῥοή μῆλον σύ ἐκτός ὁ σιώπησις σύ Δηλαδή οἷος λέπορον ῥοή στύφω εἰμί ὁ παρειά σύ · διά ὁ στυγνός τε καί ἀδιάχυτος , καί ἵημι μή σιωπάω . εἰμί γάρ καί ὁ ὁμιλία εἴωθα πολλάκις