cogPG.PG122 290
οὐκέτι δεδιστόμεοα βροχς τινας ῥαγδαίας , Οὔτε κινήσεις ποταμῶν τῶν πονηρῶν ῥευμάτων , Ἀλλ´ οὐδὲ πνεόσεις τοῦ βοῤῥα πνεύματος ἐναντίου Ἐμὲ γὰρ ἥν εὐδόκησας εἶναί σου κατοικίαν , Καλῶς ἐπῳκοδόμησας ἐν σεαυτῷ , νυμφίε , ο λίοος ὅντως ὁ τερπνὸς καὶ τῆς ζωῆς ἡ πέτρα . Ὅταν δοκῶμεν τοὺς δοκοὺς ἡμῶν κεδρίνους εἶναι , Καὶ πάλιν τὰ φατνώματα δένδρων ἐκ κυπαρίσσων . Ἐπεὶ γοῦν ἐμνημόνευσεν ἐνθάδε κατοικίας , Καὶ φατνωμὰτων καὶ δοκῶν οὐκ εἴασε μνησθῆναι · Σὺ δέ μοι τὰ φατνώματα καὶ τοὺς δοκοὺς ἀκούων Καὶ ἀροτὰς ἐννόησον τυγχάνειν ταῦτα πάντα · Ἐν αἷς ἐλθὼν ἐστέγασεν αὐτὴν ὁ θεῖος Λόγος , Καὶ πειρασμῶν ἀνένδεκτον εἰργάσατο τελείως . Ἡνέμους τοίνυν ναὶ βροχὰς ἢ ποταμοὺς ἀκούων , Δαιμόνων ταῦτα πειρασμοὺς γίνωσκε πεφυκέναι Ἐγὼ ἄνθος τοῦ πεδίου . κρίνον κοιλωμάτων Τῶν γ´ Πατέρων Ἀτοι , Ἐγὼ ἡ ἐξ Ἰσραήλ καὶ ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία , τατὰ μὲν τοὺς ἐξ Ἰσραήλ , ὡς νόμῳ καὶ προφήταις ἀπιστίας καὶ κακίας προκαθαρθέντας , κἀντεῦθεν δίκην πεδίου προομαλισθέντας , καὶ οὐκ ἐπὶ πολὸ τοῦ καλοῦ ἀφεστηκότας . ἣνθησα τῇ ἀρετῇ , τὸν ὄμβρον γνωστικῶς δεξαμένη τὸν ἐπουράνιον · κατὰ δὲ τοὺς ἐἕ ἰονῶν , ὡς διὰ τὴν πρώτην ἀπιστίαν τῆς φυσικῆς ὁμαλότητος στερηθέντας , καὶ τῷ χειμῶνι τῶν παθῶν κοιλανθέντας · οἶάπερ κρίνον ἀπὸ τοῦ κοίλου πρὸς τὸ ὄψηλὸν ἀναθάλλον , καὶ ἐφ´ ἱκανὸν ἐκ τῆς ῥίζης καλαμοειδῶς ἁνατρέχον , ὡς δν μὴ κρύπτοιτο τοῖς κοιλώμασιν , ἀλλὰ τὸ κάλλος τούτου ἐν μετεώρῳ ὁρῷτο , τῇ εἰς Χριστὸν πίστει ἐῤῥίζωμαι , καὶ διὰ καθάρσεως , τῆς τῶν παθῶν ὑπεξανέστην συγχόσεως , καὶ ἐπὶ τῷ ὕψει τῆς γνωστικῆς θεωρίας τῷ κάλλει τῆς ἀρετῆς καθωράτσμαι . Ψελλοῦ Καιρὸς λοιπὸν καὶ τῶν ἱξῆς ἀκοῦσαι ταύτης λόγων Φησὶ γὰρ οὕτω πρὸς αὐτὸν ὧσπερ ἐγκαυχωμένη Ἐγὼ δὲ ἄνθος τοῦ πεδίου , κρίνον τῶν κοιλάδων . Τπίρευγε τῆς προκοπῆς τῆς καθαρᾶς παρθένου iδοὺ γὰρ . ἔγνω ἐαυτὴν τοῦ ξόμπαντος πεδίου Τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἄνθος ἐκλελεγμένον ΕΤτα καὶ κρίνον καθεξῆς ἐκ των κοιλάδων θεῖον · υρίζει γὰρ ὡς ἀληθῶς πᾶσα ψυχὴ τοῖς τρόποις , Ταῖς ἀρεταῖς ἀνθήσασα καὶ καθωραῖσθεῖσα . Καὶ μὴ μερίμναις κοσμικαῖς ὅλως ἀποπνιγεῖσα . Καὶ μάρτυς τούτου πέφυκε Χριστὸς ὁ καὶ νυμφίος , Προσμαρτυρων ὡς ἀληθῶς τῷ λόγῳ τῷ τῆς νύμφης , φησὶ γὰρ οὕτω πρὸς αὐτὴν , ὡς καθ´ εἰρμὸν εὑρήσεις · ς κρίνον ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν , οὕτω ἡ κλησίον μου ἐν μέσῳ τῶν θυγατίρων . Ὁροῶς , φησί , λελάληκας περι σαυτῆς , ὦ νύμφη · Οὕτως γὰρ μέσον τῶν ψυχῶν τῶν δῆθεν θυγατέρων Τῶν ἐν μερίμναις πάντοτε συγκαταπνιχομένων Σὺ μόνη νῦν ἐξήνθησας ὥσπερ ἡδύπνουν ῥόδον Καλεῖ δὲ ταύτην ἀδελοὴν ὁ λόγος καὶνυμφίος , Τνίμηι ΡαΙνηηο . Ρεσἰἰέ .
Lemmas: οὐκέτι διΐστημι βροχή τις ραγδαίος , οὔτε κινέω ποταμός ὁ πονηρός ῥεῦμα , Ἀλ οὐδέ πνέω ὁ Βορέας πνεῦμα ἐναντίος ἐγώ γάρ ὅς εὐδοκέω εἰμί σύ κατοίκιος , καλῶς ἐποικοδομέω ἐν σεαυτοῦ , νυμφίος , ὁ λίος εἰμί ὁ τερπνός καί ὁ ζωή ὁ πέτρα . ὅταν δοκέω ὁ δοκός ἐγώ κέδρινος εἰμί , καί πάλιν ὁ φάτνωμα δένδρον ἐκ κυπάρισσος . ἐπεί γοῦν μνημονεύω ἐνθάδε κατοίκιος , καί φάτνωμα καί δοκέω οὐ ἐάω μιμνήσκω · σύ δέ ἐγώ ὁ φάτνωμα καί ὁ δοκός ἀκούω καί ἀρότης ἐννοέω τυγχάνω οὗτος πᾶς · ἐν ὅς ἔρχομαι στεγάζω αὐτός ὁ θεῖος Λόγος , καί πειρασμός ἀνένδεκτος ἐργάζομαι τέλειος . ἄνεμος τοίνυν ναί βροχή ἢ ποταμός ἀκούω , Δαιμόνων οὗτος πειρασμός γιγνώσκω φύω ἐγώ ἄνθος ὁ πεδίον . κρίνον κοίλωμα ὁ γγʹ Πατέρων ἄατος , ἐγώ ὁ ἐκ Ἰσραήλ καί ἐκ ἔθνος ἐκκλησία , Τατά μέν ὁ ἐκ Ἰσραήλ , ὡς νόμος καί προφήτης ἀπιστία καί κακία προκαθαίρω , ἐντεῦθεν δίκη πεδίον προομαλίζω , καί οὐ ἐπί πολό ὁ καλός ἀφίστημι . ἀνθέω ὁ ἀρετή , ὁ ὄμβρος γνωστικός δέχομαι ὁ ἐπουράνιος · κατά δέ ὁ ἐγώ Ἴων , ὡς διά ὁ πρῶτος ἀπιστία ὁ φυσικός ὁμαλότης στερέω , καί ὁ χειμών ὁ πάθος κοιλαίνω · οἷος κρίνον ἀπό ὁ κοῖλος πρός ὁ ὁράω ἀναθάλλω , καί ἐφίημι ἱκανός ἐκ ὁ ῥίζα καλαμοειδῶς ἀνατρέχω , ὡς δν μή κρύπτω ὁ κοίλωμα , ἀλλά ὁ κάλλος οὗτος ἐν μετέωρος ὁράω , ὁ εἰς Χριστός πίστις ῥιζόω , καί διά κάθαρσις , ὁ ὁ πάθος ὑπεξανίστημι συγχόσεως , καί ἐπί ὁ ὕψος ὁ γνωστικός θεωρία ὁ κάλλος ὁ ἀρετή καθωράτσμαι . Ψελλός Καιρός λοιπός καί ὁ ἵκω ἀκούω οὗτος λόγος φημί γάρ οὗτος πρός αὐτός ὡς ἐγκαυχάομαι ἐγώ δέ ἄνθος ὁ πεδίον , κρίνον ὁ κοιλάς . Τπίρευγε ὁ προκοπή ὁ καθαρός παρθένος ὁδός γάρ . γιγνώσκω ἑαυτοῦ ὁ ξόμπαντος πεδίον ὁ ἀνθρώπινος φύσις ἄνθος ἐκλέγω Τ καί κρίνον καθεξῆς ἐκ ὁ κοιλάς θέω · υριζεω γάρ ὡς ἀληθής πᾶς ψυχή ὁ τρόπος , ὁ ἀρετή ἀνθέω καί καθοράω . καί μή μέριμνα κοσμικός ὅλως ἀποπνίγω . καί μάρτυς οὗτος φύω Χριστός ὁ καί νυμφίος , προσμαρτυρέω ὡς ἀληθής ὁ λόγος ὁ ὁ νύμφη , φημί γάρ οὗτος πρός αὐτός , ὡς καθ´ εἱρμός εὑρίσκω · Σ κρίνον ἐν μέσος ὁ ἄκανθα , οὗτος ὁ κλῆσις ἐγώ ἐν μέσος ὁ θυγατιροος . Ὁροῶς , φημί , λαλέω περί σεαυτοῦ , εἰμί νύμφη · οὕτως γάρ μέσος ὁ Ψυχή ὁ δῆθεν θυγάτηρ ὁ ἐν μέριμνα πάντοτε συγκαταπνίγω σύ μόνος νῦν ἐξανθέω ὥσπερ ἡδύπνοος ῥόδον Καλεῖ δέ οὗτος ἀδελοὴν ὁ λόγος καὶνυμφίος , Τνίμηι ΡαΙνηηο . Ρεσἰἰέ .