cogPG.PG122 357
παραβῆναι , πῶς εἰκὸς ἦν ἐκεῖνον γενίσοα´ ἀναμάρτητον ; Ὁ γὰρ ἐγίνωσκεν ὁ Θεὸς , πῶς ὁ πρωτόπλαστος ὑπερβῆναι ἡδύνατο . Πρὸς γοῦν τοὺς τοῦτο ἀποροῦντας ἀποκρίνου εὐθὺς , ὅτι ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἰδίαν ἰδιότητα οἶδε καὶ τὰ γενόμενα καὶ τὰ γενησόΚμενα . Καὶ πάλιν οὐκ ἀλλοιοῦται τὰ πράγματα , εἰ ἐκεῖνος κοιιττύνως αὐτὰ ἐπίσταται · Ἐπειδὴ τοίνυν ἠπίστατο ὅτι πεσεῖται ὑπὸ τὴν ἀμαρτίαν ὁ Ἀδὰμ οὐχ ἡ γνῶσις αὐτοῦ αἰτία τῆς ἁμαρτίας τῷ ἀνθρώπῳ ἐγένετο . Οὐ γὰρ ἀφείλετο αὐτοῦ τὴν ἰσορροπίαν τῆς γνώμης καὶ τὴν τοῦ καλοῦ αἵρεσιν , εἴπερ ἐβούλετο , ἀλλ´ ὁ μὲν Θεὸς ἠπίστατο τὸ ἐσόμενον , τῷ δὲ Ἀδὰμ οὐκ ἀφῃρέθη ἡ ἐπὶ τὸ καλὸν ὁρμή . Καὶ ὁ μὲν Ἀδὰμ ἀόριστον εἶχε ε τὴν ἐπὶ τὰ ἐναντία ῥοπὴν , ὁ δὲ Θεός ὡρισμένως ἐγίνωσκε τὸ ἀόριστον . Ὡς γὰρ τὸ σῶμα ἀσωμάτως οἶδεν , οὕτω μὲν καὶ τὸ ἀόριστον ὡρισμένως . Κιζ . Ἀπὸ ποίου πρώτου στοιχείου ἤρξατο τὸν κόσμον ποιεῖν ὁ Θεός . Μωυσῆς μὲν ὁ θεόπτης οὐρανῷ ἄμα καὶ γῇ τὰ πρεσβεῖα δίδωσι τῆς τοῦ κόσμου γενέσεως . Τῶν δὲ παρ´ Ὦλλησι σοφῶν ἀλλοι ἀλλῶς ψήθησαν . Οἱ μὲν γὰρ τὴν γῆν πρῶτον παράγουσιν ὡς κέντρον τοῦ οὐρανίου κύκλου . ἐπεὶ καὶ τοῦ ἐπιπέδου κύκλου τὸ κέντρον πρεσβύτερον . Ἔτεροι δὲ εἶς τὰ τέσσαρα στοιχεῖα καὶ τὸ πέμπτον σῶμα τὸ αἰθέριον τὸν σύμπαντα διαιροῦντες κόσμον καὶ τὸ τετράστοιχον ὑπὸ τοῦ αἰθέρος διοικεῖσθαι νομίζοντες . Τὸ κάλλιστον δὲ τοῦ αἰθέρος ὁ οὐρανὸς , ὅν πρῶτον τούτων γεγενῆσθαί φασιν . Ὅσοι δὲ ἀγέννητον τὸν κόσμον σαφῶς ἀπεφήναντο ὁμοῦ τὸ πᾶν εἶναι ἀκολούθως ἑαυτοῖς λέγουσι . Δεῖ δὲ μᾶλλον οἴεσθαι τὸν οὐρανὸν πρῶτον γεγενῆσθαι , ὡς καὶ κρεῖττον σῶμα καὶ τῶν ἄλλων περιληπτικόν . ιο´ Πόφεν ἐννοιαν ἔσχον Θεοῦ ἄνθρωποι ; Ἔννοιαν ἔσχε Θεοῦ ἄνθρωπος ἀπὸ τῆς τῶν ὅντων τάξεως , ἀπὸ τῆς ἰσονομίας τῶν φύσεων . ἀπὸ τῆς εἰς πὰ πάντα διοικούσης προνοίας . Ἡ τε γὰρ τῶν μεγάλων φωστήοων ἀνατολὴ καὶ δόσις ἐν γοῖς αλποῖ - και ροις ἀεὶ ὁμοίως ἔχουσα , καὶ οἱ τῶν ἀστέρων δρόμοι τὴν ταυτότητα σώζοντες , καὶ ἡ τοῦ οὐρανοῦ περιφορὰ καὶ περίοδος κυκλοτερῆς πάντα σφίγγουσα καῖ συνδέουσα , καὶ τ´ ἄλλα ὡσαύτως ἔχοντα ἐν ἀλλήλοις σώμασι , προνοητήν τινα τοῦ παντὸς εἶναι ἀνακηρύττουσιν . Εἰ γὰρ τυχαία καὶ αὐτόματος ἦν ἡ τοῦ κόσμου σύμπλεξις , ἧν ἂν καὶ τὰ μέρη τοῦ κόσμου ἀτάκτως καὶ ἀλόγως φερόμενα . Νῦν δὲ ἡ εὖρυθμος τοῦ παντὸς κίνησις , καὶ τὸ μηδὲν ἀλόγως ἢ τὴν κίνησιν έχειν ἡ τὴν ἡσυχίαν , ἀλλὰ πάντα εὔαγώγως ἡνιοχεῖσθαι , τὸν Θεὸν ἡμῖν ἀναδείκνυσι ποιητὴν τοῦ παντὸς . θʹ . Πότερον πλείους οἱ ἄγγελοι ἢ οἱ ἄνθρωποι Ἐλάττους τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ πλῆθος οἱ ἄγγελοι . Σκόπει γὰρ , ὅτι πάντες οἱ ἀριθμοὶ οἱ πλοσιά ἴαντες τῆ μονάδι , ἐλάττους οἶσι κατὰ τὸ ποσὸν τῶν πορῥωτέρων ἀριθμῶν . Οἷον ἡ δυὰς , ἡ τριὰς καὶ ἡ τετρὰς ἐλεττότεραί εἰσι τῶν εἴκοσι καὶ τριάκοντα . Ὥαπερ
Lemmas: παραβαίνω , πῶς εἰκός εἰμί ἐκεῖνος γενίζω ἀναμάρτητος ; ὁ γάρ γιγνώσκω ὁ θεός , πῶς ὁ πρωτόπλαστος ὑπερβαίνω ἡδύνω . πρός γοῦν ὁ οὗτος ἀπορέω ἀποκρίνω εὐθύς , ὅτι ὁ θεός κατά ὁ ἴδιος ἰδιότης οἶδα καί ὁ γίγνομαι καί ὁ γενησόΚμενα . καί πάλιν οὐ ἀλλοιόω ὁ πρᾶγμα , εἰμί ἐκεῖνος κοιιττυναω αὐτός ἐπίσταμαι · ἐπεί τοίνυν ἐπίσταμαι ὅτι πίπτω ὑπό ὁ ἁμαρτία ὁ Ἀδάμ οὐ ὁ γνῶσις αὐτός αἰτία ὁ ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι . οὖον γάρ ἀφαιρέω αὐτός ὁ ἰσορροπία ὁ γνώμη καί ὁ ὁ καλός αἵρεσις , εἴπερ βούλομαι , ἀλ ὁ μέν θεός ἐπίσταμαι ὁ εἰμί , ὁ δέ Ἀδάμ οὐ ἀφαιρέω ὁ ἐπί ὁ καλός ὁρμή . καί ὁ μέν Ἀδάμ ἀόριστος ἔχω ε ὁ ἐπί ὁ ἐναντίος ῥοπή , ὁ δέ Θεός ὡρισμένως γιγνώσκω ὁ ἀόριστος . ὡς γάρ ὁ σῶμα ἀσώματος οἶδα , οὗτος μέν καί ὁ ἀόριστος ὡρισμένως . Κιζ . ἀπό ποῖος πρῶτος στοιχεῖον ἄρχω ὁ κόσμος ποιέω ὁ Θεός . Μωυσῆς μέν ὁ θεόπτης οὐρανός ἄμη καί γῆ ὁ πρεσβεῖον δίδωμι ὁ ὁ κόσμος γένεσις . ὁ δέ παρ´ Ὦλλησι σοφός ἄλλος ἀναλόω ψάω . ὁ μέν γάρ ὁ γῆ πρῶτος παράγω ὡς κέντρον ὁ οὐράνιος κύκλος . ἐπεί καί ὁ ἐπίπεδος κύκλος ὁ κέντρον πρέσβυς . ἔτερος δέ εἰμί ὁ τέσσαρες στοιχεῖον καί ὁ πέμπτος σῶμα ὁ αἰθέριος ὁ σύμπας διαιρέω κόσμος καί ὁ τετράστοιχος ὑπό ὁ αἰθήρ διοικέω νομίζω . ὁ καλῶς δέ ὁ αἰθήρ ὁ οὐρανός , ὅς πρῶτος οὗτος γίγνομαι φημί . ὅσος δέ ἀγέννητος ὁ κόσμος σαφῶς ἀποφαίνω ὁμοῦ ὁ πᾶς εἰμί ἀκόλουθος ἑαυτοῦ λέγω . Δεύς δέ μᾶλλον οἴομαι ὁ οὐρανός πρῶτος γίγνομαι , ὡς καί ἀγαθός σῶμα καί ὁ ἄλλος περιληπτικός . εἰμί Πόφεν ἔννοια ἔχω Θεός ἄνθρωπος ; ἔννοια ἔχω Θεός ἄνθρωπος ἀπό ὁ ὁ εἰμί τάξις , ἀπό ὁ ἰσονομία ὁ φύσις . ἀπό ὁ εἰς πη πᾶς διοικέω πρόνοια . ὁ τε γάρ ὁ μέγας φωστήοων ἀνατολή καί δόσις ἐν γοῖς αλποῖ - και ῥόος ἀεί ὁμοίως ἔχω , καί ὁ ὁ ἀστήρ δρόμος ὁ ταυτότης σῴζω , καί ὁ ὁ οὐρανός περιφορά καί περίοδος κυκλοτερής πᾶς σφίγγω καί συνδέω , καί τ ἄλλος ὡσαύτως ἔχω ἐν ἀλλήλων σῶμα , προνοητής τις ὁ πᾶς εἰμί ἀνακηρύσσω . εἰμί γάρ τυχαῖος καί αὐτόματος εἰμί ὁ ὁ κόσμος σύμπλεξις , ἧμαι εἄν καί ὁ μέρος ὁ κόσμος ἄτακτος καί ἄλογος φέρω . νῦν δέ ὁ Εὔρυθμος ὁ πᾶς κίνησις , καί ὁ μηδείς ἄλογος ἢ ὁ κίνησις ἔχω ὁ ὁ ἡσυχία , ἀλλά πᾶς ευαγωγος ἡνιοχέω , ὁ θεός ἐγώ ἀναδείκνυμι ποιητής ὁ πᾶς . ὁ . πότερος πλείων ὁ ἄγγελος ἢ ὁ ἄνθρωπος Μικρός ὁ ἄνθρωπος κατά ὁ πλῆθος ὁ ἄγγελος . σκοπάω γάρ , ὅτι πᾶς ὁ ἀριθμός ὁ πλοθεος ἰαίνω τῆ μόνος , μικρός οἶσις κατά ὁ ποσός ὁ πόρρος ἀριθμός . οἷος ὁ δυάς , ὁ τριάς καί ὁ τετράς ελεττοτερας εἰμί ὁ εἴκοσι καί τριάκοντα . ᾦον