cogPG.PG122 604
καὶ ἀπειλητικὸν . διελύθη δὲ ἡ πᾶσα τάξις τῶν ὄντων , μηδενὸς ὑπομεῖναι δυναμένου τὴν ἐκείνου δύναμιν . Τοῦτο δὲ τὸ δόγμα ἐκ μέρους ἀληθεύει παρ´ ἡμῖν . Ὁ γὰρ Θεὸς καὶ φῶς ἐστι καὶ πῦρ καταναλίσκον τοὺς μοχθηρούς . ἀπειλῇ δὲ Θεοῦ καὶ φόβος , ἡ δι´ οἰκονομίαν ἐστὶ σχέσις τῆς πρὸς ἡμᾶς αὐτοῦ ἀγαθότητος , Ὁ Πατὴρ ἑαυτὸν ἥρπασεν , Οὐδ´ ἐν ἐᾷ δυνάμει νοερὰ κλείσας ἴδιον πῦρ . μὲν νοῦς λογίου τοιοῦτος , ὡς ὁ ἐπὶ πάντων Θεὸς , ὃς δὲ καὶ Πατὴρ ὡνόμασται . ἀκατάληπτον ἑαυτὸν ποιεῖ καὶ ἀπερίληπτον , οὐ μόνον ταῖς πρώταις καὶ δευτέραις φύσεσι καὶ ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖς , ἀλλὰ καὶ αὐτῇ τῇ ἱδίᾳ δυνάμει . Δόναμις δὲ τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός . Ἑαυτὸν γὰρ , φησὶν , ἥρπασεν ὁ Πατὴρ ἀπὸ πάσης φύσεως . Οὐκ ἔστι δὲ τὸ δόγμα ὀρθόδοξον . ἐν τῷ Υἱῷ γὰρ παρ´ ἡμῖν ὁ Πατὴρ δεδογμάτισται , ὥσπερ καὶ ὁ υἱὸς ἐν τῷ ἄατρί . Καὶ ὅρος τοῦ Πατρὸς ὁ υἱὸς καὶ θεῖος λόγος ὁπερφυής . Ἐστι τι νοητὸν ὃ χρή σε νοεῖν νοῦ ἄνθει , Ἡ ψυχὴ ἐκάστῳ νοουμένῳ πράγματι κατάλληλον ἔχει καὶ δύναμιν · τοῖς μὲν αἰσθητοῖς , αἴσθησιν , τοῖς δὲ διανοητοῖς , διάνοιαν , τοῖς δὲ νοητοῖς . νοῦν Φησὶν οὖν ὁ Χαλδαῖος , ὅτι εἰ καὶ νοητόν ἐστιν ὁ Θεὸς , ἀλλ´ οὐ τῷ νῷ ἐστι ληπτὸν , ἀλλὰ τῷ ἀνθεῖ τοῦ νοῦ . Ἄνθος δὲ τοῦ νοῦ , ἡ ἑνιαία τῆς ψυχῆς δύναμις Ἐπεῖ αὖν ὁ Θεὸς κυρίως ἐστὶν δὲ , μὴ πειρῶ καταλαβεῖν αὐτὸν διὰ τοῦ νοῦ , ἀλλὰ διὰ τῆς ἑνιαίας δυνάμεως . Τὸ γὰρ πρώτως ἓν , μόνῳ τῷ παρ´ ἡμῖν ἑνὶ ληπτόν πώς ἐστι , καὶ οὖτε διανοίᾳ , οὖτε νῷ . ψυχῆς ἐξωστῆρες ἀνάπνοες , εὖλυτοί εἰσιν . ἵνα μή τις λέγοι , ὅτι Βούλομαι μὲν ἀπολῦσαι τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος , οὐ δύναμαι δὲ , φησὶν τὸ λόγιον , ὅτι αἱ ἐξωθοῦσαι τὴν ψυχὴν δυνάμεις ἀπὸ τῆς σωματικῆς φύσεως , καὶ οἶον ἀναπνεῖν αὐτὴν ποιοῦσαι ἀπλῶς τοῦ ἐν σώματι μόχοου καὶ τῆς κακώσεως , εὖλυτοί εἰαι · τουτίστι , καὶ αὐταὶ ἐλεύθεραί εἰσιν αἱ δυνάμεις , μὴ ὁπό τινος εἰργόμεναι φύσεως , καὶ ἀπολῦσαι καὶ τῆς σωμστικῆς πέδης τὴν ψυχὴν γενναίως μάλα δεδύνηνται . Χρή σε σπεύδειν πρὸς τὸ φάος καὶ πρὸς Κατρὸς [ αὐγὰς . ἦνοεν ἐπέμφθη σοι ψυχὴ πολὺν ἑσσαμένη νοῦν Ἐπειδὴ οὐκ ἀπὸ σπερμάτων ἡ ψυχὴ τὴν ἀπι στασιν ἔλαβεν , οὐδὲ ἐν σωματικαῖς ὁφειστήκει κράσεσιν , καὶ ἀνωθεν ἀπὸ Θεοῦ τὴν ὕπαρξιν ἔσχε , πρὸς ἐκεῖνον καὶ ἐπεστράφθω , καὶ πρὸς τὸ Δεῖοωῶς ποιείτω τὴν ἄνοδον . Πολὺν γὰρ ἐσσαμένη νοῦν , ἰνταῦθα κατῆλθε · τουτέστιν , ἐνεδύσατο παρὰ τοῦ ποιητοῦ καὶ Πατρὸς ἀναμνήσεις τῶν θειοτέρων λίἐων ,
Lemmas: καί ἀπειλητικός . διαλύω δέ ὁ πᾶς τάξις ὁ εἰμί , μηδείς ὑπομένω δύναμαι ὁ ἐκεῖνος δύναμις . οὗτος δέ ὁ δόγμα ἐκ μέρος ἀληθεύω παρ´ ἐγώ . ὁ γάρ θεός καί φάος εἰμί καί πῦρ καταναλίσκω ὁ μοχθηρός . ἀπειλέω δέ Θεός καί φόβος , ὁ δις οἰκονομία εἰμί σχέσις ὁ πρός ἐγώ αὐτός ἀγαθότης , ὁ πατήρ ἑαυτοῦ ἁρπάζω , Οὐδ ἐν ἐάω δύναμις νοερός καλέω ἴδιος πῦρ . μέν νόος λόγιος τοιοῦτος , ὡς ὁ ἐπί πᾶς θεός , ὅς δέ καί πατήρ ὀνομάζω . ἀκατάληπτος ἑαυτοῦ ποιέω καί ἀπερίληπτος , οὖον μόνος ὁ πρῶτος καί δύο φύσις καί ὁ ἡμέτερος Ψυχή , ἀλλά καί αὐτός ὁ ἴδιος δύναμις . Δόναμις δέ ὁ πατήρ ὁ υἱός . ἑαυτός γάρ , φημί , ἁρπάζω ὁ πατήρ ἀπό πᾶς φύσις . οὐ εἰμί δέ ὁ δόγμα ὀρθόδοξος . ἐν ὁ υἱός γάρ παρ´ ἐγώ ὁ πατήρ δογματίζω , ὥσπερ καί ὁ υἱός ἐν ὁ ἄατρί . καί ὅρος ὁ πατήρ ὁ υἱός καί θεῖος λόγος ὁπερφυής . εἰμί τίς νοητός ὅς χρή σύ νοέω νόος ἄνθος , ὁ ψυχή ἕκαστος νοέω πρᾶγμα κατάλληλος ἔχω καί δύναμις · ὁ μέν αἰσθητός , αἴσθησις , ὁ δέ διανοητός , διάνοια , ὁ δέ νοητός . νόος Φησίν οὖν ὁ Χαλδαῖος , ὅτι εἰμί καί νοητός εἰμί ὁ θεός , ἀλ οὖον ὁ νάω εἰμί ληπτός , ἀλλά ὁ ἀνθέω ὁ νόος . Ἄνθος δέ ὁ νόος , ὁ ενιαία ὁ Ψυχή δύναμις ἐπεῖ Άυν ὁ θεός κύριος εἰμί δέ , μή πειράω καταλαμβάνω αὐτός διά ὁ νόος , ἀλλά διά ὁ ἑνιαῖος δύναμις . ὁ γάρ πρῶτος εἷς , μόνος ὁ παρ´ ἐγώ εἷς ληπτός πως εἰμί , καί οὔτε διάνοια , οὔτε νάω . Ψυχή ἐξωστήρ αναπνοή , εὐλυτέω εἰμί . ἵνα μή τις λέγω , ὅτι βούλομαι μέν ἀπολύω ὁ ψυχή ὁ σῶμα , οὖον δύναμαι δέ , φημί ὁ λόγιος , ὅτι ὁ ἐξωθέω ὁ ψυχή δύναμις ἀπό ὁ σωματικός φύσις , καί οἶος ἀναπνέω αὐτός ποιέω ἀπλόος ὁ ἐν σῶμα μοχοω καί ὁ κάκωσις , εὐλυτέω ἰά · τουτιειμι , καί αὐτός Ἐλευθεραί εἰμί ὁ δύναμις , μή ὁπὸ τις ἔργω φύσις , καί ἀπολύω καί ὁ σωματικός πέδη ὁ ψυχή γενναῖος μάλα δύναμαι . χρή σύ σπεύδω πρός ὁ φάος καί πρός Κατρός [ αὐγή . ἀνοέω πέμπω σύ ψυχή πολύς ἕννυμι νόος ἐπεί οὐ ἀπό σπέρμα ὁ ψυχή ὁ ἀπος στάσις λαμβάνω , οὐδέ ἐν σωματικός οφειστηκω κρᾶσις , καί ἄνωθεν ἀπό Θεός ὁ ὕπαρξις ἔχω , πρός ἐκεῖνος καί ἐπιστρέφω , καί πρός ὁ Δεῖοωῶς ποιέω ὁ ἄνοδος . πολύς γάρ ἕννυμι νόος , ἰνταῦθα κατέρχομαι · τουτέστιν , ἐνδύω παρά ὁ ποιητής καί πατήρ ἀναμιμνήσκω ὁ θεῖος ἔλιος ,