cogPG.PG118 351
φησίν . « Ἐμοὶ δὲ εἰς ἐλάχιστόν ἐστιν ἵνα ὑς´ ὑμῶν ἀνακριθῶ . » Τοῦτο δέ φησιν , οὐκ ἐπαίρων ἑαυτὸν ἀλλὰ τὸ πρέπον ἀξίωμα τῷ κηρύγματι καὶ τῇ διδασκαλίᾳ φυλάττων . Εἰ γὰρ αὐτὸν ἐπολυπραγμόνουν καὶ ἐξήταζον , καὶ ἐν δισταγμῷ εἶχον , σχολῇ γ´ ἂν τὰ παο ] αὐτοῖς κηρυσσόμενα καὶ διδασκόμενα παρεδέξαντο ἄν . Εὐλόγως ἄρα καὶ σοφῶς καὶ ἐπὶ τῆ σφῶν αὐτῶν σωτηρίᾳ , τὴν τοιαύτην ὑπόληψιν καὶ περιπέτειαν αὐτῶν προαναστέλλει καὶ ἐπιῤῥαπίζει καὶ ἐπιμόνως ἀναιρεῖ . Εἶτα ἵνα μὴ δόξῃ οὐχὶ τοῦ κηρύγματος ἔνεκα ταῦτα εἰπεῖν καὶ τῆς κοινῆς ὠφελείας , ἀλλὰ σεμνολογῶν καὶ ἐπαίρων ἑαυτὸν , ἐπάγει · ἀλλ´ οὐκ ἐν τούτῳ δεδικαίωμαι . » Εἰ γὰρ καὶ μὴ ἔξεστιν ὑμῖν ἀνακρίνειν ἐμέ , μήτε ἁπλῶς ἄλλοις ἀνθρώποις , ἀλλὰ πεπιστευκότας ὑμᾶς καὶ ἀναμφιβόλως διακειμένους πρὸς ἐμὲ , δεῖ καρποῦσθαι τὴν τοῦ κηρύγματος ὡφέλειαν καὶ διδασκαλίαν , καὶ τοσοῦτον πιστῶς καὶ ἀναμφιβόλως , ὡς εἰδότας ὅτι οὐδὲ ἐμαυτὸν αὐτὸς ἀνακρίνειν ἔχω , ὅπερ ἐστὶ μέγιστον καὶ ἀπαράγραπτον ἀρετῆς μαρτύριον , εἴπερ κατὰ ἀλήθειαν οὐδεὶς οἶδε τὰ τοῦ ἀνθρώπου , εἰ μὴ τὸ πνεῦμα τὸ ἐνοικοῦν Καὐτῷ . Ἀλλ´ εἰ καὶ ταῦτα ἔστι μοι , φησὶν , οὐκ ἐν τούτῳ δεδικαίωμαι . Ἔτι γὰρ τοῦ κοινοῦ κριτοῦ δέομαι , ἐκείνου δὲ μήπω πάσης ἀφέντος αἰτίας , ἐν ἀγῶνι καὶ ἐν φόβῳ εἰμὶ ὡς μήπω δεδικαιωμένος . Ἀλλ´ οὐδὲ διὰ τοῦτο προσῆκεν ὑμᾶς τοὺς ὑποδεχομένους τὸ κήρυγμα , ἀμφιβόλως ἔχειν περὶ ἐμέ , ἢ κρίνειν καὶ ἀνακρίνειν κατατολμᾷν , καὶ ὃ μόνου ἐστὶ τοῦ κοινοῦ κριτοῦ , εἰς τοῦτο ἑαυτοὺς ἀναισθητοῦντας συνωθεῖν , καὶ τὸν καιρὸν ἑαυτοῖς προαρπάζειν τῆς κρίσεως , Εἰ δὲ τὸ , ἄητεῖτε , ὡς προστακτικὸν ἐκληφθῇ , ἢ τε σύμφασις , ὡς δῆλον , οὐδὲν ἀσαφὲς ἕξει , καὶ ὁ νοῦς πρόχειρος . « Ἐμοὶ δὲ εἰς ἐλάχιστόν ἐστιν . » ἵνα μὴ ἐκ τῆς προφάσεως ταύτης καὶ αὐτὸν μέλλωσι τὸν Παῦλον ἐν ἀμφιβόλῳ ἔχειν , εἰ πιστός ἐστιν οἰκονόμος ἢ οὓ , ὅπερ ἐστὶν ἀνατροπὴ τῆς πίστεως αὐτῶν , τὸ αὐτοῦ ἀσφαλίζεται πρόσωπον , λέγων , « ἀνάξιον , φησίν , ἡγοῦμαι , τὸ ὑπό τινος ἀνακρίνεσθαι . » Τοῦτο δὲ , οὐ μέγα φρονῶν λέγει , ἀλλ’ , ὡς εἶπον , δεδοικὼς μὴ ἀμφίβολον αὐτοῖς τὴν πίστιν ποιήση.«Ἡ ὑπὸ ἀνθρωπίνης . ν Τοῦτο προσθεὶς , ἔδειξεν , ὅτι Οὐ μόον παρ´ ὑμῶν οὐκ ἀξιῶ ἀνακρίνεσθαι γὰρ ἄν εὐτελείας ἦν αὐτῷ , ἀλλ´ οὐδὲ παρ´ ἄλλου . Τοῦτο δηλοῖ , τὸ , ἀλλ´ οὐδὲ ὑπὸ ἀνθρωπίνης ἡμέρας , « Ἀλλ´ οὐδὲ ἐμαυτὸν ἀνακρίνω . » Τουτέστιν , οὐδὲ ἑαυτὸν ἀρκεῖν λέγει πρὸς τὴν τοιαύτην τῆς κρίσεως ἀκρίβειαν , ἐπεὶ Μηδὲ σύνοιδά τι ἐμαυτῷ · ἀλλ´ οὐκ ἐν τούτω δεδικαίωμαι . Ἵνα μὴνομίσῃς καυχήσεως εἶναι τὸ εἰρημένον , ἐπάγει · Ἀλλ´ οὐκἐν τούτῳ δεδικαίωμαι . » Οὐκ ἔχω , φησὶ τὸ ἀσφαλές , εἰ μὴ ὁΘεός μεδικαιώσει . Τίγαρ εἰήραρ τον ; μὴ ὑμῖν ἐνόμισα ἡυαρτηκέναι · Ὅθεν ἐπάγει · « Ὁ κρίνων με , φησὶ , Κύριός ἐστιν . » Ὁ ἀληθής κριτής . Ὅστε μὴ πρὸ καιροῦ τι κρίνετε , ἔως ν ἔλθῃ ὁ
Lemmas: φημί . « ἐμός δέ εἰς ἐλάχιστος εἰμί ἵνα ὕς σύ ἀνακρίνω . » οὗτος δέ φημί , οὐ ἐπαίρω ἑαυτοῦ ἀλλά ὁ πρέπω ἀξίωμα ὁ κήρυγμα καί ὁ διδασκαλία φυλάσσω . εἰμί γάρ αὐτός πολυπραγμονέω καί ἐξετάζω , καί ἐν δισταγμός ἔχω , σχολή γγʹ εἄν ὁ ΠΑΟ ] αὐτός κηρύσσω καί διδάσκω παραδέχομαι ἄν . εὔλογος ἄρα καί σοφός καί ἐπί τῆ σφεῖς αὐτός σωτηρία , ὁ τοιοῦτος ὑπόληψις καί περιπέτεια αὐτός προαναστέλλω καί ἐπιρραπίζω καί ἐπίμονος ἀναιρέω . εἶτα ἵνα μή δόξα οὐ ὁ κήρυγμα ἕνεκα οὗτος εἶπον καί ὁ κοινός ὠφέλεια , ἀλλά σεμνολογέω καί ἐπαίρω ἑαυτοῦ , ἐπάγω · ἀλ οὐ ἐν οὗτος δικαιόω . » εἰμί γάρ καί μή ἔξεστι σύ ἀνακρίνω ἐγώ , μήτε ἁπλόος ἄλλος ἄνθρωπος , ἀλλά πιστεύω σύ καί ἀναμφιβόλως διάκειμαι πρός ἐγώ , δεῖ καρπόω ὁ ὁ κήρυγμα ὠφέλεια καί διδασκαλία , καί τοσοῦτος πιστῶς καί ἀναμφιβόλως , ὡς οἶδα ὅτι οὐδέ ἐμαυτοῦ αὐτός ἀνακρίνω ἔχω , ὅσπερ εἰμί μέγας καί ἀπαράγραπτος ἀρετή μαρτύριον , εἴπερ κατά ἀλήθεια οὐδείς οἶδα ὁ ὁ ἄνθρωπος , εἰμί μή ὁ πνεῦμα ὁ ἐνοικέω αὐτός . Ἀλ εἰμί καί οὗτος εἰμί ἐγώ , φημί , οὐ ἐν οὗτος δικαιόω . ἔτι γάρ ὁ κοινός κριτής δήω , ἐκεῖνος δέ μήπω πᾶς ἀφίημι αἴτιος , ἐν ἀγών καί ἐν φόβος εἰμί ὡς μήπω δικαιόω . Ἀλ οὐδέ διά οὗτος προσήκω σύ ὁ ὑποδέχομαι ὁ κήρυγμα , ἀμφίβολος ἔχω περί ἐγώ , ἢ κρίνω καί ἀνακρίνω κατατολμάω , καί ὅς μόνος εἰμί ὁ κοινός κριτής , εἰς οὗτος ἑαυτοῦ ἀναισθητέω συνωθέω , καί ὁ καιρός ἑαυτοῦ προαρπάζω ὁ κρίσις , εἰμί δέ ὁ , ἀείδω , ὡς προστακτικός ἐκλαμβάνω , ἢ τε σύμφασις , ὡς δῆλος , οὐδείς ἀσαφής ἔχω , καί ὁ νόος πρόχειρος . « ἐμός δέ εἰς ἐλάχιστος εἰμί . » ἵνα μή ἐκ ὁ πρόφασις οὗτος καί αὐτός μέλλω ὁ Παῦλος ἐν ἀμφίβολος ἔχω , εἰμί πιστός εἰμί οἰκονόμος ἢ ἕ , ὅσπερ εἰμί ἀνατροπή ὁ πίστις αὐτός , ὁ αὐτός ἀσφαλίζω πρόσωπον , λέγω , « ἀνάξιος , φημί , ἡγέομαι , ὁ ὑπό τις ἀνακρίνω . » οὗτος δέ , οὖον μέγας φρονέω λέγω , ἀλλά , ὡς εἶπον , δείδω μή ἀμφίβολος αὐτός ὁ πίστις ποιήση.«Ἡ ὑπό ἀνθρώπινος . Ν οὗτος προστίθημι , δείκνυμι , ὅτι οὖον μόνος παρ´ σύ οὐ ἀξιόω ἀνακρίνω γάρ ἄν εὐτέλεια εἰμί αὐτός , ἀλ οὐδέ παρ´ ἄλλος . οὗτος δηλόω , ὁ , ἀλ οὐδέ ὑπό ἀνθρώπινος ἡμέρα , « Ἀλ οὐδέ ἐμαυτοῦ ἀνακρίνω . » τουτέστιν , οὐδέ ἑαυτοῦ ἀρκέω λέγω πρός ὁ τοιοῦτος ὁ κρίσις ἀκρίβεια , ἐπεί μηδέ σύνοιδα τίς ἐμαυτοῦ · ἀλ οὐ ἐν οὗτος δικαιόω . ἵνα μηνομισεω καύχησις εἰμί ὁ εἴρω , ἐπάγω · Ἀλ οὔκω οὗτος δικαιόω . » οὐ ἔχω , φημί ὁ ἀσφαλής , εἰμί μή Θεός μεδικαιώσει . Τίγαρ εἴρω ὁ ; μή σύ νομίζω ἡυαρτηκέναι · ὅθεν ἐπάγω · « ὁ κρίνω ἐγώ , φημί , κύριος εἰμί . » ὁ ἀληθής κριτής . ὅστε μή πρό καιρός τίς κρίνω , ἔως Ν ἔρχομαι ὁ