cogPG.PG118 468
αὐτῷ ῥάδια καὶ δυνατά . Τοῦτο δέ φησι τὸν Θεὸν πεποιηκέναι , οὐχ ὡς αὐτοῦ Παύλου δεομένου μαθεῖν , γὰρ αὐτοῦ μᾶλλον ᾔδει τὸ , ἐπὶ μόνῳ Θεῷ ἐλπίζειν ; , ἀλλ´ ἵνα δι´ ἡμῶν οἱ ἄλλοι τοῦτο μάθωσιν . -- Ὥ οὖτως.ΚΟΥΜ ] Ἐαυτῶν φησὶν ἅπέγνωμεν παντελῶς , ἵνα τὴν ἐλπίδα ἐπὶ μόνῳ Θεῷ σχῶμεν . Ὁ δὲ ἑαυτοῦ προαπογινώσκων , πῶς ἂν οἰκείᾳ βουλῇ ἢ δυνάμει , ἢ ἀπολογίᾳ σώζεσθαι ἐλπίσοι ; Ὡς ἐξ ἀκολούθου τὸ ἅπαν ἑαυτοῦ ἐκδοῦναι Θεῷ . Ἄλλως . ΑΝΝΟΥ . ] Τὸ ἀπόκριμα , τὴν ψῆφον , τὴν προσδοκίαν τὴν κρίσιν . Τοιαύτην ἠφίει τῇ πράγματα φωνήν · τοιαύτην ἀπόκρισιν ἐδίδου τῇ συμβάντα , ὅτι ἀποθανούμεθα πάντως . Οὐ μὴν μέχρι τῆς πείρας ἐξέβη τοῦτο , ἀλλὰ μέχρι τῆς ὑπονοίας ἔστη τῆς ἡμετέρας . Ἡ μὲν γὰρ τῶν πραγμάτων φύσις τοῦτο ἀπεφήνατο , ἡ δὲ τοῦ Θεοῦ δύναμις οὐκ ἀφῆκε τὴν ἀπόφανσιν εἰς ἔργον ἐλθεῖν , ἀλλ´ ἐν τῆ διανοίᾳ ἡμῶν τοῦτο συμβῆναι συνεχώρησε . « Διὸ ναὶ ἐν ἑαυτοῖς , φησί , τὸ ἀπόκριμα τοῦ θανάτου ἐσχήκαμεν . » Ὥσπερ λέγομεν , ἀπεκρίθη ἡ νόσος εἰς ὑγίειαν , ἢ ἀπεκρίθη εἰς θάνατον , τουτέστιν , ἐξέβη , ἐτελέσθη , ἀπετελεύτησεν · οὕτως καὶ νῦν . « Ἀπόκριμα θανάτου , » τὸ τέλος αὐτοῦ χρὴ νοεῖν καὶ τὴν ἔκβασιν . - [ Τ . ] Ἡπορήθημεν γὰρ , φησὶ , τοῦ ζῇν , καὶ μετὰ τῶν νεκρῶν ἐλογίσθημεν , οὐχ ὑφ´ ἑτέρων , ἀλλ´ αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς τὸ ἔσχατον καὶ τὸ τέλος τοῦ θανάτου κατιδόντες καὶ λογισάμενοι , Ὁ δὲ οὐδὲ ἐλογισάμεθα , φησὶν , ἀλλ´ . « Ἐσχήκαμεν , » τὸ ἀναμφίβολον τοῦ θανάτου καὶ παρεστηκὸς ἐνδεικνύμενος . Οὕτως ἦν θλίψις καθ´ ὑπερβολὴν ὑπὲρ δύναμιν , ὥστε ὁ Παῦλος ἥδη τεθνηκὼς ἦν , ὅσον τῇ δυνάμει αὐτοῦ . Γέγονε δὲ τοῦτο , φησὶ , καὶ παρ´ ἐλπίδας ἐζήσαμεν , ἵνα ἐν μηδενὶ Θμεν τεθαῤῥηκότες ἑαυτοῖς , ἀλλ´ ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ τῷ ΒησειεΓ ερε τῖκῖιυε , μι ἱὴ Οο ἐρεῖ ροοτοιυε ἰη ποὺἱε ἰρεῖε , ἘΘ ερ ἰη Ρεο ω εμεοῖΙαὶ ΛοΓΙΒΟΘ . Τῷ ἐγείροντι , φησὶν , ὃς καὶ ἡμᾶς νεκρωθέντας νυν ἤγειρε . Καὶ γὰρ τὸ ἀπόκριμα , φησί , τοῦ θανάτου ἐν ἑαυτοῖς ἐσχήκαμεν , καὶ τοῦτο οὐχὶ ἄλλων περὶ ἡμῶν ὑπολογισαμένων , ἀλλ´ αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς . Καὶ οὐκ ἐλογισάμεθα , ἀλλ´ , « ἐσχήκαμεν , » ὅπερ ἀδίστακτος καὶ βεβαία κρίσις , ὥστε δῆλον εἰ μὴ ὁ Θεὸς ἤγειρε , φησὶ , τεθνεῶτες ἂν εἴημεν . Εἰ δὲ ταῦτα Παῦλος ὁ ἐν ταῖς θλίψεσι πλατυνόμενος , ὁ καθάπερ στεφάνοις καὶ ἀναῤῥήσεσι ταῖς θλίψεσι σεμνυνόμενος , εἰ ταῦτα ἐκεῖνος λέγει , καὶ τὸ πᾶν τῆς σωτηρίας εἰς τὸν Θεὸν ἀνατίθησιν , ἡμεῖς τί δρᾷν ὀφείλομεν ἕτερον ; ἢ πῶς ἑαυτοῖς θαῤῥεῖν ὑπαχθέντες , οὐκἐγκαταλειφθησόμεθα δικαίως ὑπὸ τοῦ σώζοντος καὶ ὑπερασπίζοντος Θεοῦ ; « Τῷ ἐγείραντι τοὺς νεκρούς . » Ἄμα μὲν ἐμφαίνει τὸ τοῦ κινδύνου μέγεθος , μονονουχὶ λέΤων ὅτι νεκροὺς γενομένους ἀνέστησεν , ἅμα δὲ καὶ τοῦ τῆς ἀναστάσεως αὐτοὺς ὑπομιμνήσκει λόγου , ὃν πολὺν ἐποιήσατο , ἐν τῇ πρώτῃ Ἐπιστολῇ . « Ὅς ἐκ τηλικούτου θανάτου . » Οὐκ εἶπε , « κινδύνου , » ἀλλὰ , « Θανάτου , . ὅπερ καὶ τὸ ὑπερέχον τῶν κινδύνων δηλοῖ , καὶ τὴν ἀνάστασιν πάλιν παρατίθεται , ὡς εἰ ἔλεγε · Τί ἀπιστοῦσί τινεστῇ ἀναστάσει ; ἤδη δίδωσι δείγματα ταύτης
Lemmas: αὐτός ῥᾴδιος καί δυνατός . οὗτος δέ φημί ὁ θεός ποιέω , οὐ ὡς αὐτός Παῦλος δήω μανθάνω , γάρ αὐτός μᾶλλον οἶδα ὁ , ἐπί μόνος Θεός ἐλπίζω ; , ἀλ ἵνα δις ἐγώ ὁ ἄλλος οὗτος μανθάνω . -- ὅς Οὔτως ] ἑαυτοῦ φημί ἅπτω παντελῶς , ἵνα ὁ ἐλπίς ἐπί μόνος Θεός ἔχω . ὁ δέ ἑαυτοῦ προαπογιγνώσκω , πῶς εἄν οἰκεῖος βουλή ἢ δύναμις , ἢ ἀπολογία σῴζω ἐλπίζω ; ὡς ἐκ ἀκόλουθος ὁ ἅπας ἑαυτοῦ ἐκδίδωμι Θεός . ἄλλος . Αννού . ] ὁ ἀπόκριμα , ὁ ψῆφος , ὁ προσδοκία ὁ κρίσις . τοιοῦτος ἀφίημι ὁ πρᾶγμα φωνή · τοιοῦτος ἀπόκρισις δίδωμι ὁ συμβαίνω , ὅτι ἀποθνῄσκω πάντως . οὖον μήv μέχρι ὁ πείρω ἐκβαίνω οὗτος , ἀλλά μέχρι ὁ ὑπόνοια ἵστημι ὁ ἡμέτερος . ὁ μέν γάρ ὁ πρᾶγμα φύσις οὗτος ἀποφαίνω , ὁ δέ ὁ Θεός δύναμις οὐ ἀφίημι ὁ ἀπόφανσις εἰς ἔργον ἔρχομαι , ἀλ ἐν τῆ διάνοια ἐγώ οὗτος συμβαίνω συγχωρέω . « Διὸ ναί ἐν ἑαυτοῦ , φημί , ὁ ἀπόκριμα ὁ θάνατος ἔχω . » ὥσπερ λέγω , ἀποκρίνω ὁ νόσος εἰς ὑγίεια , ἢ ἀποκρίνω εἰς θάνατος , τουτέστιν , ἐκβαίνω , τελέω , ἀποτελευτάω · οὕτως καί νῦν . « ἀπόκριμα θάνατος , » ὁ τέλος αὐτός χρή νοέω καί ὁ ἔκβασις . - [ Τ . ] Ἡπορήθημεν γάρ , φημί , ὁ ζάω , καί μετά ὁ νεκρός λογίζομαι , οὐ ὑφ´ ἕτερος , ἀλ αὐτός ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἔσχατος καί ὁ τέλος ὁ θάνατος καθοράω καί λογίζομαι , ὁ δέ οὐδέ λογίζομαι , φημί , ἀλ . « ἔχω , » ὁ ἀναμφίβολος ὁ θάνατος καί παρίστημι ἐνδείκνυμι . οὕτως εἰμί θλῖψις καθ´ ὑπερβολή ὑπέρ δύναμις , ὥστε ὁ Παῦλος ἥδη θνῄσκω εἰμί , ὅσος ὁ δύναμις αὐτός . γίγνομαι δέ οὗτος , φημί , καί παρ´ ἐλπίς ζῶ , ἵνα ἐν μηδείς Θμεν θαρσέω ἑαυτοῦ , ἀλ ἐπί ὁ Θεός ὁ ὁ ΒησειεΓ Ἔρως τίκιος , μι ἱός ὅς εἴρω ροοτοιυε ἔρχομαι ποιέω ἱερεύς , εθʹ ἄρα ἔρχομαι Ρεο εἰμί εμεοιια Ι . ὁ ἐγείρω , φημί , ὅς καί ἐγώ νεκρόω νυν ἐγείρω . καί γάρ ὁ ἀπόκριμα , φημί , ὁ θάνατος ἐν ἑαυτοῦ ἔχω , καί οὗτος οὐ ἄλλος περί ἐγώ ὑπολογίζομαι , ἀλ αὐτός ἐν ἑαυτοῦ . καί οὐ λογίζομαι , ἀλ , « ἔχω , » ὅσπερ ἀδίστακτος καί βέβαιος κρίσις , ὥστε δῆλος εἰμί μή ὁ θεός ἐγείρω , φημί , θνῄσκω εἄν εἰμί . εἰμί δέ οὗτος Παῦλος ὁ ἐν ὁ θλῖψις πλατύνω , ὁ καθάπερ στέφανος καί ἀνάρρησις ὁ θλῖψις σεμνύνω , εἰμί οὗτος ἐκεῖνος λέγω , καί ὁ πᾶς ὁ σωτηρία εἰς ὁ θεός ἀνατίθημι , ἐγώ τίς δράω ὀφείλω ἕτερος ; ἢ πῶς ἑαυτοῦ θαρσέω ὑπάγω , ουκεγκαταλειφθανω δικαίως ὑπό ὁ σῴζω καί ὑπερασπίζω Θεός ; « ὁ ἐγείρω ὁ νεκρός . » Ἄμη μέν ἐμφαίνω ὁ ὁ κίνδυνος μέγεθος , μονονού λέΤων ὅτι νεκρός γίγνομαι ἀνίστημι , ἅμα δέ καί ὁ ὁ ἀνάστασις αὐτός ὑπομιμνῄσκω λόγος , ὅς πολύς ποιέω , ἐν ὁ πρῶτος Ἐπιστολή . « ὅς ἐκ τηλικόσδε θάνατος . » οὐ εἶπον , « κίνδυνος , » ἀλλά , « Θάνατος , . ὅσπερ καί ὁ ὑπερέχω ὁ κίνδυνος δηλόω , καί ὁ ἀνάστασις πάλιν παρατίθημι , ὡς εἰμί λέγω · τις ἀπιστέω τινεστῇ ἀνάστασις ; ἤδη δίδωμι δεῖγμα οὗτος