cogPG.PG118 462
ὁ Κύριος ἦλθε . Τοῦτο δέ φησι , τὴν οἰκονο μίαν βεβαιῶν καὶ τὴν ἀνάστασιν , καὶ ἐντρέπων ὅτι ὁ Δεσπότης ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν , ὑμεῖς δὲ παροργίζετε αὐτὸν , πράττοντες ἄτοπα . Τῇ Ἐβραῖκῇ δὲ κέχρηται λέξει , δεικνὺς ὅτιοῦ μόνον οὐκ ἀποστρέφεται τὴν ἰδιωτείαν , ἀλλὰ καὶ σεμνύνεται . Τὸ γὰρ Ἑβραῖστὶ λαλεῖν , ἰδιωτεία αὐτοῖς ἐδόκει οὗσι σοφοῖς , Τοῦ το δὲ ποιεῖ , καθαιρῶν τὸν τῦφον τῶν σοφῶν.-Ἄλλως . [ ΟΙΚΟΥΜ . ] Τοῦτο οὐ τῆς Ἐβραίων τινές ὑπέλαβον , ἀλλὰ τῆς Σύρων εἶναι φωνῆς . ἑρμηνεύεται δὲ , ὁ Κύριος ἢλθε . Τέθεικε δὲ τὴν λέξιν , τῶν ἐπὶ εὐγλωττίᾳ σεμνυνομένων Κορινθίων τὴν ὀφρὺν καταστέλλων , καὶ διδάσκων ὡς οὐ παιδεύσεως , ἀλλὰ πίστεως αὐτοῖς χρεία . « Ἡχάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ , μεθ´ ὑμῶν.ν Τοῦτο διδασκάλου , τὸ μὴ μόνον παραινεῖν , ἀλλὰ καὶ ἔπεύχεσθαι . Εἶτα ἐπειδὴ αὐτῶν πολλὰ καθήψατο , νῦν θεραπεύει αὐτοὺς καὶ ἐπεύχεται . Εἴη γὰρ , φησὶν , ἡ ἀγάπη μου μεθ´ ὑμῶν . Ἔσται δὲ τοῦτο πῶς ; Ἐἀν ὀρθῶς βαδίζητε . Εἶτα ἵνα μὴ νομίσωσικολακείας εἶναι αὐτὸ ῥῆμα , ἐπάγει · « Ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ . » Οὐδὲν φησὶν , ἀνθρώπινον ἢ σαρκικὸν παρ´ ἐμοί · ἐν γὰρ Χριστῷ ἔσται ἡ ἀγάπη μου μεθ´ ὑμῶν . Πο ἰὰ αιοΗς οεερ εκίοιῖωνοὴ , εὐὺμρίι : « Ιή σιο ερω . » ΝΩί , ἰλαῖ , Λαηη ὲ οσοαίε ρυὰ Πε ι ; αωροι τίσιπ επκ εοιῖο ὡεα νω ΠΙεοΙ , πελος , σὺν Θεῷ , τῆς πρὸς Κοριθίους πρώτης Ἐπιστολῆς . ἐγράφη ἀπὸ Φιλίππων διὰ Στεφανᾶ καὶ Φουρτουνά του , καὶ Ἀχαῖκοῦ καὶ Τιμοθέου . ΥΠΟΟΕΣΙΣ ὩΙΣ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ . Α ΚΟΟΜΕΝΤΟΜ ΡΟΘΤΕΔΙΟΛΙΦ ΡΑΟΙΙ ΑΡ ΣΟΚΙΝΤΗΙΟΩ ΕΡΙΘΤΟΙΧ . Ταύτην ἐπιστέλλει ἀπὸ Μακεδονίας . Ἡ δὲ πρόφασις τῆς Ἑπιστολῆς αὔτη . Δεξάμενοι Κορίνθιοι τὴν προτέραν Ἐπιστολὴν , κατενύγησαν ἐπὶ τῇ ἁμαρτίᾳ τοῦ λαβόντος τὴν μητρυιὰν , καὶ ἐλυπήθησαν δὲ , ὡς παριδόντες τὸ τοιοῦτον ἁμάρτημα . Εἰτα ὑφηρπάζοντο παρά τινων καὶ τὰς προφάσεις τῶν σχισμάτων κοιούντων , ὥστε παρακαθέζεσθαι τῷ γράμματι τοῦ νόμου , καὶ ἀδιάφορον ἡγεῖσθαι τὴν παρὰ τοῦ Χριστοῦ χάριν , καὶ μᾶλλον προσέχειν τοῖς ἐν προσώπῳ καυχωμένοις . ἦσαν δὲ καὶ περὶ τῆς λογίας τῆς εἰς τοὺς ἀγίους φροντίζοντες καλῶς . Πρὸς ταῦτα οὐν ἀντιγράφει ὁ Ἀπόστολος . Καὶ πρῶτον μὲν ἀποδέλεται τοὺς ἐκβαλόντας τὸν παρανομήσαντα , ἔπειτα ἀξιώσασιν αὐτοῖς καθικετεύει , καὶ μετανοήσαντα ἐκεῖνον κελεύει δεχθῆναι . Ἐν αὐτῇ δὲ διδάσκει περὶ νοῦ νάμου , διαιρῶν τὸ γράωμα , καὶ δείκνυσιν ὅτι οὐ
Lemmas: ὁ Κύριος ἔρχομαι . οὗτος δέ φημί , ὁ οἰκονο εἷς βεβαιόω καί ὁ ἀνάστασις , καί ἐντρέπω ὅτι ὁ Δεσπότης ὑπέρ ἐγώ ἀποθνῄσκω , σύ δέ παροργίζω αὐτός , πράσσω ἄτοπος . ὁ εβραϊκός δέ χράομαι λέγω , δείκνυμι ὅστις μόνος οὐ ἀποστρέφω ὁ ἰδιωτεία , ἀλλά καί σεμνύνω . ὁ γάρ Ἑβραϊστί λαλέω , ἰδιωτεία αὐτός δοκέω εἰμί σοφός , ὁ ὁ δέ ποιέω , καθαιρέω ὁ τύφω ὁ σοφῶν.-Ἄλλως . [ Ο . ] οὗτος οὖον ὁ Ἑβραῖος τις ὑπολαμβάνω , ἀλλά ὁ Σύρος εἰμί φωνή . ἑρμηνεύω δέ , ὁ Κύριος ἔρχομαι . τίθημι δέ ὁ λέξις , ὁ ἐπί εὐγλωσσία σεμνύνω Κορίνθιος ὁ ὀφρύς καταστέλλω , καί διδάσκω ὡς οὖον παίδευσις , ἀλλά πίστις αὐτός χρεία . « Ἡχάρις ὁ κύριος Ἰησοῦς Χριστός , μεθ´ ὑμνέω οὗτος διδάσκαλος , ὁ μή μόνος παραινέω , ἀλλά καί ἐπεύχομαι . εἶτα ἐπεί αὐτός πολύς καθάπτω , νῦν θεραπεύω αὐτός καί ἐπεύχομαι . ἀίω γάρ , φημί , ὁ ἀγάπη ἐγώ μεθ´ σύ . εἰμί δέ οὗτος πῶς ; ἐἀν ὀρθῶς βαδίζω . εἶτα ἵνα μή νομισωσικολακεια εἰμί αὐτός ῥῆμα , ἐπάγω · « ἐν Χριστός Ἰησοῦς . » οὐδείς φημί , ἀνθρώπινος ἢ σαρκικός παρ´ ἐγώ · ἐν γάρ Χριστός εἰμί ὁ ἀγάπη ἐγώ μεθ´ σύ . Πο ἰός αιοΗς οεερ εκίοιῖωνοὴ , εὐὺμρίι : « εἷς σι εἴρω . » νάω , ἴλη , Λαηη ε ὄσος ῥυά Μετά ι ; ἄωρος τίσιπ επκ εἰμί ὤεον νάω Ι , πελλός , σύν Θεός , ὁ πρός Κόριθος πρῶτος Ἐπιστολή . γράφω ἀπό Φίλιππος διά Στεφανᾶς καί Φουρτούνα ὁ , καί αχαϊκός καί Τιμόθεος . ΟΣ Ὤις προς Κορίνθιος δύο Ἐπιστολή . Α Ο ΟΤ ΡΑΟΙΙ ΑΡ Ο Ο . οὗτος ἐπιστέλλω ἀπό Μακεδονία . ὁ δέ πρόφασις ὁ Ἐπιστολή οὗτος . δέχομαι Κορίνθιος ὁ πρότερος Ἐπιστολή , κατανύσσω ἐπί ὁ ἁμαρτία ὁ λαμβάνω ὁ μητρυιά , καί λυπέω δέ , ὡς παρεῖδον ὁ τοιοῦτος ἁμάρτημα . εἶτα ὑφαρπάζω παρά τίνω καί ὁ πρόφασις ὁ σχίσμα κοινόω , ὥστε παρακαθέζομαι ὁ γράμμα ὁ νόμος , καί ἀδιάφορος ἡγέομαι ὁ παρά ὁ Χριστός χάρις , καί μᾶλλον προσέχω ὁ ἐν πρόσωπον καυχάομαι . εἰμί δέ καί περί ὁ λόγιος ὁ εἰς ὁ ἅγιος φροντίζω καλῶς . πρός οὗτος ὀν ἀντιγράφω ὁ ἀπόστολος . καί πρῶτος μέν ἀποδέλεται ὁ ἐκβάλλω ὁ παρανομέω , ἔπειτα ἀξιόω αὐτός καθικετεύω , καί μετανοέω ἐκεῖνος κελεύω δέχομαι . ἐν αὐτός δέ διδάσκω περί νόος νάμου , διαιρέω ὁ γράωμα , καί δείκνυμι ὅτι οὖον