cogPG.PG118 33
γνώσεως , οὐχ ὡς ἀγνοῶν , ἀλλ´ ὡ , μηδὲν αὐτοὺς ἐκ τούτου κερδαίνειν τῶν εἰς ψυχικὴν σωτηρίαν , εἰδώς , · ἐντεῦθεν καὶ ἀνωτέρω ἀορίστως φησὶ πρὸς αὐτούς · Ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας . Εἰ δὲ ζητεῖς διὰ τί μὴ παρευθὺς τὸ Πνεῦμα καταπέμπει , ἢ μὴ καὶ τὴν προθεσμίαν ἐσήμανε , μάνθανε ὅτι παραυτίκα μὲν τῆς ἀνόδου τὸ Πνεῦμα οὐ παραγίνεται , ἵνα ποθεινοτέραν αὐτοῦ καταστήσῃ τὴν ὑποδοχήν . Οὐχὶ εἰς ῥητὴν δὲ ἡμέραν , ἐναγωνίους αὐτοὺς καὶ πρὸς τὴν παρουσίαν εὐπρεπεστέρους ποιῶν . « Οὕς ὁ Πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ . » Προσεκτέον εἴ τινα ῥοπὴν δίδωσι τοῦτο τοῖς βουλομένοις τὸν ὅρον τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἀναιρεῖν , ἤτοι τὴν εἰμαρμένην . Τῷ γὰρ εἰπεῖν , « Οὓς ὁ Πατήρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ , » ἀναιρεῖ τὸ εἶμαρμένον . Ἀλλ´ εἰ ὁ Πατὴρ ἔθετο . δῆλον ὄτι καὶ ὁ Υἱός · πάντα γὰρ τὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ εἰσι . Ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ ἁγίου « Πνεύματος ἐφ´ ὑμᾶς , καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν « τε Ἱερουσαλὴμ , καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ , καὶ Σαμαρείᾳ , καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς . » Ἐπειδὴ πρὸ τούτου παρήγγειλεν · « Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε , » καὶ τὰ ἑξῆς · μόνοις γὰρ ἀπε.στάλθαι τοῖς ἐξ Ἰσραήλ · νῦν μετὰ τούτων , καὶ Σαμαρεῦσι καὶ τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι τὸ κήρυγμα κατακοινοῖ . Ἃμα δὲ καὶ προκαταγγέλλει τὸ , μέχρι πάσης τῆς οἰκουμένης , τὸν τῆς εὐσεβείας λόγον χεί ἦναι . Τὸ γὰρ , « Ἔως ἐσχάτου τῆς γης , » τί ἂν ἄλλο ᾗ τοῦτο σημαίνει , « Καὶ ταῦτα εἰπών , βλεπόντων αὐτῶν , ἐπήρθη » Ἀπάνων αὐτοὺς ἄλλης ἐρεσχελίας , ἵνα μὴ πάλιν αὐτὸν ἐρωτῶσιν , εὐθὺς ἤρξατο τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀνόδου . Προστίθησι δὲ τὸ , « Βλεπόντων αὐτῶν , » ἐπειδὴ ἐνταῦθα τὸ πᾶν τῆς πίστεως καὶ τῆς χοσίας αὐτῶν ἡ ἀρχὴ ἵσχυσε τοῦ πράγματος , τὸ δὲ τέλος οὐκ ἔτι . Διὰ τοῦτο δὲ καὶ παρέστησαν οἱ διδάσκοντες ἄνδρες,ς ὅτι εἰς τὸν οὐρανὸν καταπαύει · οὐδὲ γὰρ ἡ ὅρασις ἐξικνεῖτο πρὸς τὸ τέλος . Ἐπὶ δὲ τῆς ἀναστάσεως , τούναντίου , ἡ μὲν ἀρχὴ οὐχ ὡράθη · παρέλκον γὰρ ἦν , αὐτοῦ τοῦ ἀναστάντος φαινομένου ζῶντος , καὶ τοῦ μνήματος κενοῦ · τὸ δὲ τέλος θῆλον , ζῶν γὰρ αὐτοῖς ἐνεφανίζετο . « Καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν . » Νεφέλη μὲν ὑπέλαβε τὸν Κυριον , ἵνα τὸ πρὸς τὸν Πατέρα ὁμότιμον παραστήσῃ . « Νεφέλη γὰρ καὶ γνόφος κύκλῳ αὐτοῦ , » περὶ τοῦ Πατρὸς εἵρηται . Καὶ ὀ μέν σαρκωθεὶς Θεὸς , νεφέλῃ ὀχήματι κέχρηται , Κύριος γὰρ ] , ὁ δὲ Ἡλίας , πυρί . Ὁ μεν γὰρ , ἅτε Δεσπότης τοῦ παντὸς , καὶ οἰκείᾳ δυνάμει ἀνιὰ ν , γεῶδές τι καὶ κατωφερὲς πρὸς τὴν ἄνοδον παραλο μν · βἀνει , οὐ μᾶλλον ἀγόμενος ἢ ἀνάγων τὸ ὄνημα . Ἰοῦλος δὲ ὁ Ἠλίας , καὶ διὰ τοῦτο ἀνωφεροῦς δίφρου
Lemmas: γνῶσις , οὐ ὡς ἀγνοέω , ἀλ εἰμί , μηδείς αὐτός ἐκ οὗτος κερδαίνω ὁ εἰς ψυχικός σωτηρία , οἶδα , · ἐντεῦθεν καί ἀνωτέρω ἀόριστος φημί πρός αὐτός · σύ δέ βαπτίζω ἐν πνεῦμα ἅγιος οὖον μετά πολύς οὗτος ἡμέρα . εἰμί δέ ζητέω διά τίς μή παρευθύς ὁ πνεῦμα καταπέμπω , ἢ μή καί ὁ προθεσμία σημαίνω , μανθάνω ὅτι παραυτίκα μέν ὁ ἄνοδος ὁ πνεῦμα οὖον παραγίγνομαι , ἵνα ποθεινός αὐτός καθίστημι ὁ ὑποδοχή . οὐ εἰς ῥητός δέ ἡμέρα , ἐναγώνιος αὐτός καί πρός ὁ παρουσία εὐπρεπής ποιέω . « ὅς ὁ πατήρ τίθημι ἐν ὁ ἴδιος ἐξουσία . » προσεκτέος εἰμί τις ῥοπή δίδωμι οὗτος ὁ βούλομαι ὁ ὅρος ὁ ἀνθρώπινος πρᾶγμα ἀναιρέω , ἤτοι ὁ λέγω . ὁ γάρ εἶπον , « ὅς ὁ Πατήρ τίθημι ἐν ὁ ἴδιος ἐξουσία , » ἀναιρέω ὁ μείρομαι . Ἀλ εἰμί ὁ πατήρ τίθημι . δῆλος ὅστις καί ὁ υἱός · πᾶς γάρ ὁ ὁ πατήρ καί ὁ υἱός εἰμί . ἀλλά λαμβάνω δύναμις ἐπέρχομαι ὁ ἅγιος « πνεῦμα ἐφίημι σύ , καί εἰμί ἐγώ μάρτυς ἐν « τε Ἱεροσόλυμα , καί ἐν πᾶς ὁ Ἰουδαῖος , καί Σαμάρεια , καί ἠώς ἔσχατος ὁ γῆ . » ἐπεί πρό οὗτος παραγγέλλω · « εἰς ὁδός ἔθνος μή ἀπέρχομαι , » καί ὁ ἑξῆς · μόνος γάρ ἀποστέλλω ὁ ἐκ Ἰσραήλ · νῦν μετά οὗτος , καί Σαμαρεύς καί ὁ λοιπός ἔθνος ὁ κήρυγμα κατακοινόω . ἅμα δέ καί προκαταγγέλλω ὁ , μέχρι πᾶς ὁ οἰκέω , ὁ ὁ εὐσέβεια λόγος χέω ἦναι . ὁ γάρ , « ἔως ἔσχατος ὁ γῆ , » τίς εἄν ἄλλος ὅς οὗτος σημαίνω , « καί οὗτος εἶπον , βλέπω αὐτός , ἐπαίρω » ἀπάνω αὐτός ἄλλος ἐρεσχελία , ἵνα μή πάλιν αὐτός ἐρωτάω , εὐθύς ἄρχω ὁ εἰς οὐρανός ἄνοδος . προστίθημι δέ ὁ , « βλέπω αὐτός , » ἐπεί ἐνταῦθα ὁ πᾶς ὁ πίστις καί ὁ Χοσιάς αὐτός ὁ ἀρχή ἰσχύω ὁ πρᾶγμα , ὁ δέ τέλος οὐ ἔτι . Ζεύς οὗτος δέ καί παρίστημι ὁ διδάσκω Ἄνδρα ὅτι εἰς ὁ οὐρανός καταπαύω · οὐδέ γάρ ὁ ὅρασις ἐξικνέομαι πρός ὁ τέλος . ἐπί δέ ὁ ἀνάστασις , τούναντίου , ὁ μέν ἀρχή οὐ ὁράω · παρέλκω γάρ εἰμί , αὐτός ὁ ἀνίστημι φαίνω ζῶ , καί ὁ μνῆμα κενός · ὁ δέ τέλος θάλλω , ζῶ γάρ αὐτός ἐμφανίζω . « καί νεφέλη ὑπολαμβάνω αὐτός ἀπό ὁ ὀφθαλμός αὐτός . » Νεφέλη μέν ὑπολαμβάνω ὁ κύριος , ἵνα ὁ πρός ὁ πατήρ ὁμότιμος παρίστημι . « Νεφέλη γάρ καί δνόφος κύκλος αὐτός , » περί ὁ πατήρ λέγω . καί ὁ μέν σαρκόω θεός , νεφέλη ὄχημα χράομαι , Κύριος γάρ ] , ὁ δέ Ἡλίας , πῦρ . ὁ μέν γάρ , ἅτε Δεσπότης ὁ πᾶς , καί οἰκεῖος δύναμις ἀνία Ν , γεώδης τίς καί κατωφερής πρός ὁ ἄνοδος παραλέω μν · βάνω , οὖον μᾶλλον ἄγω ἢ ἀνάγω ὁ ὄνημα . Ἰοῦλος δέ ὁ Ἠλίας , καί διά οὗτος ἀνωφερής δίφρος