cogPG.PG118 214
Ἀ θεῖος ἔρως ἐκεῖνος ἐκκέχυται , καὶ ὅλην ἐμπεριείληφε τὴν ἡμῶν καρδίαν ; Ἑκ τοῦ παναγίου Πνεύματος τοῦ δοθέντος ἡμῖν · ὥστε ὅλον τῆς ἄνωθεν χάιτος . Ἀλλὰ καὶ χρεωστοῦμεν ὑπερερᾷν αὐτοῦ , κἄν τι ἔοι παθεῖν , μὴ ἀφίστασθαι τοῦ πρὸς αὐτὸν ἔρωτος . Διατίς Ὅτι αὐτὸς ἡμῶν ἡράσθη πρῶτος · καὶ τέτε ὴμῶν ἐχθρῶν καὶ πολεμίων ὑπαρχόντων . Εἶδες ὑπερβολήν εἶδες πόσον τὸ χρέος ; Πρόσθες καὶ τὸ ἔτι μεῖζον , οὐκ ἠράσθη μόνον , ἀλλὰ καὶ ἠτιμάσθη ὑπὲρ ἡμῶν , καὶ ἐῤῥαπίσθη , καὶ ἐσταυρώθη , καὶ ἐν νεκροῖς ἐλαγίσθη , καὶ διὰ τούτων ἀπάντων , τὸν περὶ ἡμᾶς αὐτοῦ παρέστησεν ἔρωτα . Ὡ ἔρωτος ἀγγέλους καταπλήξαντος , ἀνθρώπους εἰς οὐρανοὺς ἀνυψώσαντος , καὶ δαιμόνων τυραννίδα καταργήσαντος ! Τίς ἐραστὴν τοιοῦτον οὐ φιλεῖς μᾶλλον δὲ τίς τι πράξας ἄξιον τοῦ τηλικούτου ἔρωτος ἐπιτελέσει , ἢ κἂν ϟραχύ γοῦν τοῦ χρέους ἀποτίσει ; Κἂν γὰρ μυριάκις ἀποθάνοι , οὐ μέχα εἰσήνεγκεν . Υπὲρ γὰρ εὐεργέτου , ὑπὲρ ἐραστοῦ , ἀλλ´ οὐχ ὑπὲρ ἐχθρῶν καὶ πολεμίων ὡς ἐκεῖνος ἔπαθεν , καὶ ἡμῶν ἕκαστος πάσχει . Διὸ ἠνίκα πάσχομεν , χαίρειν ὀφείλομεν καὶ σεμνύνεσθαι , ὅτι κἀν βραχὺ γοῦν , ὑπὲρ τηλικούτου ἐραστοῦ καὶ ἡμεῖς παθεῖν τι κατηξιώθημεν . « Εἰδότες ὅτι ἡ θλίψις ὑπομονὴν κατεργάζεται . » Πῶς καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσι ; Καλῶς , φησίν . Αἱ γὰρ θλίψεις γυμνάζουσι πρὸς ὑπομονήν . Ἀλλὰ τί τὸ κέρδος τῆς ὑπο μονῆς ; Μέγα , φησί . Δοκιμωτέρους γὰρ ἐργάζεται , ὥσπερ καὶ τὸν χρυσὸν ἡ χωνεία . Τί δὲ γίνεται ἐκ τοῦ δοκιμωτέρους ὀφθῆναι ; Πολὺ ὄφελος · ἡ γὰρ ἐλπὶς ἠμῶν ἐντεῦθεν βεβαιοτέρα καὶ ἀσφαλεστέρα καθίσταται . Ἐκ δὲ ταύτης , τί ; Τὸ πᾶν ἀνύεται , φησί . Ποῖον ; τυγχάνομεν ὦν ἐλπίζομεν . Ἡ γὰρ ἐλπὶς ἡ βεβαία καὶ διὰ δοκιμῆς ἀχθεῖσα καὶ ὑπομονῆς καὶ θλίφεως , οὐδέποτε καταισχύνει . Καὶ ὅρα πῶς εἰπών ἀνωτέρω ὅτι καυχώμεθα ἐπ´ ἐλπίδι , πάλιν καὶ ἐνταῦθα εἰς ἐλπίδα κατέληξε . Καὶ γὰρ ἀπὸ ἐλπίδος δεῖ ἄρχεσθαι , καὶ ὁμοίως εἰς ἐλπίδα καταλήγειν . Ἀλλ´ ἡ μὲν ἀρχομένων ἐλπὶς , οὔπω δῆλον ὅπως ἔχει , μήπω θλίψεων καὶ πειρασμῶν προσβαλόντων . Ἱ δὲ διὰ τούτων ὁδεύσασα , καὶ δοκιμασθεῖσα , καὶ φανεῖσα ἀδίστακτος , καὶ μὴ σαλευομένη , αὕτη καὶ τὸ τέλειον ἔχει , καὶ τῶν ἐλπισθέντων ἐν ἀπολαύσει παρασκευάἵει . Ἱλπισεν ὁ Ἀβραὰμ μετὰ γῆρας καὶ στείρωσιν μήτρας , ὅτι ἔσται κατὰ τὴν ἐπαγγελίαν πατήρ . Μέγα μὲν , ἀλλ´ οὐχ οἷον μετὰ τὴν δοκιμήν . Ἐπείρασεν αὐτὸν ὁ Θεὸς καὶ ἐχώνευσεν ὡς ἀληθῶς χωνείαν φρικτὴν καὶ φοβερὰν , πῦρ τοῖς ἐγκάτοις ὑφήας , ὅτεσφάξαι προσέταξεπὸν υἱόν · ἔδειξεν ἐκεῖνος καὶ διὰ τούτων , ἀσάλευτον καὶ σταθηρὰν τὴν ἐλπίδα . Ἕὸραμε γὰρ σφάξαι τὸν υἱὸν , καὶ οὐκ ἐδίσταξε λογισάμενος , Πῶς οὖν ἔσομαι πατήρ ; Τοῦτο ὑπερμεγέθης ὡς ἀληθῶς ἐλπὶς , διὸ καὶ τυγχάνει ὧν ἤλπισεν . « Ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα . » Ἄρα γε οἱ κακῷ συνειδότι πληττόμενοι , οὐδὲ ἐλπίζουσιν ἀντίδοσιν ἀγαθοῦ καὶ κοκοῦ . Ὃ γὰρ βούλεται ἕκαστος , τοῦτο καὶ νομίζει . « Ὃτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ . » Καὶ πόθεν δῆλον , φησίν , ὅτι ἐκεῖ δώσει ἡμῖν ἀγαθὰ ὁ Θεός ; Πόθεν ; ἐξ ὧν ἐνταῦθα δέδωκε . Τί δὲ ἔδωκε ; Τὸ Πνεῦμα , φησὶν , ὅπερ
Lemmas: ὅς θεῖος Ἔρως ἐκεῖνος ἐκχέω , καί ὅλος ἐμπεριλαμβάνω ὁ ἐγώ Καρδία ; ἐκ ὁ πανάγιος πνεῦμα ὁ δίδωμι ἐγώ · ὥστε ὅλος ὁ ἄνωθεν Χαῖτος . ἀλλά καί χρεωστέω ὑπερεράω αὐτός , ἄν τίς εἰμί πάσχω , μή ἀφίστημι ὁ πρός αὐτός Ἔρως . Διατίς ὅτι2 αὐτός ἐγώ ἔραμαι πρῶτος · καί τίνω ἥμων ἐχθρός καί πολέμιος ὑπάρχω . εἶδον ὑπερβολή ὁράω πόσος ὁ χρέος ; προστίθημι καί ὁ ἔτι μείζων , οὐ ἔραμαι μόνος , ἀλλά καί ἀτιμάζω ὑπέρ ἐγώ , καί ῥαπίζω , καί σταυρόω , καί ἐν νεκρός ἐλαγίσθη , καί διά οὗτος ἀπαντάω , ὁ περί ἐγώ αὐτός παρίστημι Ἔρως . εἰμί Ἔρως ἄγγελος καταπλήσσω , ἄνθρωπος εἰς οὐρανός ἀνυψόω , καί δαίμων τυραννίς καταργέω ! Τῖς ἐραστής τοιοῦτος οὖον φιλέω μᾶλλον δέ τίς τίς πράσσω ἄξιος ὁ τηλικόσδε Ἔρως ἐπιτελέω , ἢ κἀν ϟραχύ γοῦν ὁ χρέος ἀποτίνω ; κἀν γάρ μυριάκις ἀποθνῄσκω , οὖον μέχα εἰσφέρω . υπερά γάρ εὐεργέτης , ὑπέρ ἐραστής , ἀλ οὐ ὑπέρ ἐχθρός καί πολέμιος ὡς ἐκεῖνος πάσχω , καί ἐγώ ἕκαστος πάσχω . Διὸ ἡνίκα πάσχω , χαίρω ὀφείλω καί σεμνύνω , ὅτι ἐν βραχύς γοῦν , ὑπέρ τηλικόσδε ἐραστής καί ἐγώ πάσχω τίς καταξιόω . « οἶδα ὅτι ὁ θλῖψις ὑπομονή κατεργάζομαι . » Πῶς καυχάομαι ἐν ὁ θλῖψις ; καλῶς , φημί . ὁ γάρ θλῖψις γυμνάζω πρός ὑπομονή . ἀλλά τίς ὁ κέρδος ὁ ὑπο μονή ; Μέγης , φημί . Δοκιμωτέρους γάρ ἐργάζομαι , ὥσπερ καί ὁ χρυσός ὁ χωνεία . τις δέ γίγνομαι ἐκ ὁ δόκιμος ὁράω ; Πολύς ὄφελος · ὁ γάρ Ἐλπὶς ἡμεῖς ἐντεῦθεν βέβαιος καί ἀσφαλής καθίστημι . ἐκ δέ οὗτος , τίς ; ὁ πᾶς ἀνύω , φημί . Ποῖον ; τυγχάνω οὖν ἐλπίζω . ὁ γάρ Ἐλπὶς ὁ βέβαιος καί διά δοκιμή ἄγω καί ὑπομονή καί θλίφεως , οὐδέποτε καταισχύνω . καί ὁράω πῶς εἶπον ἀνωτέρω ὅτι καυχάομαι ἐπι ἐλπίς , πάλιν καί ἐνταῦθα εἰς ἐλπίς καταλήγω . καί γάρ ἀπό ἐλπίς δεῖ ἄρχω , καί ὁμοίως εἰς ἐλπίς καταλήγω . Ἀλ ὁ μέν ἄρχω Ἐλπὶς , οὔπω δῆλος ὅπως ἔχω , μήπω θλῖψις καί πειρασμός προσβάλλω . Ι δέ διά οὗτος ὁδεύω , καί δοκιμάζω , καί φαίνω ἀδίστακτος , καί μή σαλεύω , οὗτος καί ὁ τέλειος ἔχω , καί ὁ ἐλπίζω ἐν ἀπολαύω παρασκευάζω . Ἱλπισεν ὁ Ἀβραάμ μετά γῆρας καί στείρωσις μήτρα , ὅτι εἰμί κατά ὁ ἐπαγγελία πατήρ . Μέγης μέν , ἀλ οὐ οἷος μετά ὁ δοκιμή . πειράζω αὐτός ὁ θεός καί χωνεύω ὡς ἀληθής χωνεία φρικτός καί φοβερός , πῦρ ὁ ἔγκατα ὑφή , ὅτεσφάξαι προστάσσω υἱός · δείκνυμι ἐκεῖνος καί διά οὗτος , ἀσάλευτος καί σταθηρὰν ὁ ἐλπίς . ὁράω γάρ σφάζω ὁ υἱός , καί οὐ διστάζω λογίζομαι , Πῶς οὖν εἰμί πατήρ ; οὗτος ὑπερμεγέθης ὡς ἀληθής Ἐλπὶς , διό καί τυγχάνω ὅς ἐλπίζω . « ὁ δέ δοκιμή ἐλπίς . » ἄρας γε ὁ κακός σύνοιδα πλήσσω , οὐδέ ἐλπίζω ἀντίδοσις ἀγαθός καί κοκό . ὅς γάρ βούλομαι ἕκαστος , οὗτος καί νομίζω . « ὅτι ὁ ἀγάπη ὁ Θεός . » καί πόθεν δῆλος , φημί , ὅτι ἐκεῖ δίδωμι ἐγώ ἀγαθός ὁ Θεός ; πόθεν ; ἐκ ὅς ἐνταῦθα δίδωμι . τις δέ δίδωμι ; ὁ πνεῦμα , φημί , ὅσπερ