cogPG.PG118 297
φοβῶν καὶ τὸν ἠδικηκότα . « Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ . » Μαλάξας πρότερον τὸν ἀδικηθέντα καὶ πείσας αὐτὸν εὐεργετεῖν διὰ τοῦ εἰπεῖν , « ἄνθρακας σωρεύσεις » , νῦν ὑψηλότερον αὐτῷ παραινεῖ . Εἰ γὰρ τοιαήτῃ , φησὶ , διαθέσει τρέφεις ἵνα πῦρ αὐτῷ σωρεύσης , οὐκ ἐνίκησας τὸ κακὸν , ἀλλ´ ἡττήθης αὐτῷ Ἐγὼ δέ σε , φησὶ , νικᾷν τὸ κακὸν βούλομαι . Τοιγαροῦν , μὴ διαθέσει κακοποιῷ εὐεργέτει . Ὑπὲρ γὰρ παραμυθίας σου εἴρηται τὰ εἰρημένα , ὅτι ψωμίζων καὶ πο.τίων . ἄνθρακας πυρὸς σωρεύσεις , οὐχ ἵνα μέντοι οὕτως ποιῇς π[ΦΤ . ] Εἰ γὰρ καὶ σοῦ εὐεργετοῦν τος τὸν ἐχθρὸν , ὁ Θεὸς ἐκδικῶν σε ὀργίζεται αὐτῷ , καὶ πῦρ πειρασμῶν καὶ κακώσεων , ἃ κατὰ τοῦ πλησίον ἐκεῖνος ἐτέκταινεν , ἐπὶ κεφαλὴν στρέφει . Ἀλλ´ οὖν σὺ μὴ διὰ τοῦτο θελήσῃς αὐτὸν εὐεργετεῖν , ἵνα ἐν τοιούτοις αὐτὸν κακοῖς ἴδῃς , ἐπεὶ ἐνικήθης ὑπὸ τοῦ κακοῦ , κἀκεῖνος μὲν οὐδὲν ἦττον ἃ ἔδει παθεῖν αὐτὸν , πάσχει , σὺ δὲ ἀπώλεσας τὸν μισθὸν , νικηθεὶς ὑπὸ τοῦ κακοῦ . Μᾶλλον δὲ εἰ τοιαύτην σου τὴν γνώΚμην ὁ Θεὸς ἴδῃ , οὐδὲ ἐκδικεῖ . Τὸν ἀγαθόν γὰρ , τὸν πρᾶον τὸν ἀδικηθέντα ἐκδικεῖ , ἀλλ´ οὐχὶ τὸν διὰ τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς προαιρέσεως ἑαυτὸν ἐκδικήσαντα , καὶ διὰ πράξεως ἀγαθῆς τῆς εὐεργεσίας πονηρευσάμενον , τὴν διαφθορὰν ἰδεῖν τοῦ λυπήσαντος . « Εὐεργέτει οὖν σὺ , ἵνα νικήσῃ · τὸ κακὸν , » καὶ ἵνα γένῃ Υιὸς , ὡς ὁ Κύριος , φησί , τοῦ ἐν οὐρανοῖς ΙΙατρός . Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποιασσέσθω . Οὐ γὰρ ἔστιν ἐξουσία , εἰ μὴ ἀπὸ Θεοῦ Αἰ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι , ὑπὸ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν . Ὅστε ὁ ἀντιτασσόμενος τὴ ἐξουσίᾳ , τῇ τοῦ Θεοῦ διαταγῇ ἀνθέστηκεν . Οἱ δὲ ἀνθεστηκότες , ἑαυτοῖς κρῆμαλήψονται . Ἐπε.δὴ ἰκανῶς κατήρτισε τὰ ἤθη τῶν ἀκουόντων , καὶ ἐδίδαξεν αὐτοὺς καὶ ἐχθροῖς εἶναι εὐμενεῖς , εἰσάγει καὶ ταύτην τὴν παραίνεσιν , παιδεύων πᾶσαν ψυχὴν , κἂν ἱερεὺς ᾖ τις , κἂν μοναχὸς , κἂν ἀπόστολος , ὑποτάσσεσθαι τοῖς ἄρχουσιν . Αὕτη γὰ ἡ ὑποταγὴ οὐκ ἀνατρέπει τὴν εὐσέβειαν . Παρ . ινεῖ δὲ τοῦτο ὁ Ἀπόστολος , δεικνύων ὅτι οὐκ ἀπυστασίαν διδάσκει τὸ Εὐαγγέλιον οὐδὲ ἀπείθειαν , ἀλλὰ μᾶλλον εὐγνωμοσύνην καὶ εὐπείθειαν.-Ἄλλως . Πολλὴν τοῦ κεφαλαίου τούτου πανταχοῦ ποιεῖται πρόνοιαν , δεικνὺς , οὐκ ἐπὶ καταστροφῇ τῆς κοινῆς εὐταξίας τοὺς τοῦ Χριστοῦ νόμους εἶναι , καὶ ὅτι ἀρκοῦσι καὶ οἱ διὰ τὴν ἀλήθειαν πολεμοῦντες , φησίν , ἠμῖν , καὶ τί δεῖ καὶ ἡμᾶς περιττοὺς ἐπινοεῖν ἡμῖν αὐτοῖς πολεμίους ; « Οὐ γὰρ ἔστιν ἐξουσία , » οὐ πτο ρὶ τοῦ καθ´ ἕκαστον ἄρχοντος ταῦτα λέγει , ἀλλὸ περὶ αὐτῆς τῆς ἀρχῆς . Ἐπειδὴ γὰρ τὸ ὁμότιμον στασιῶδες ἦν , εἰσήγαγεν ὁ Θεὸς τὰς ἐξουσίας,ἌλΙως . Τί λέγεις ; πᾶς ἄογων ὑπὸ Θεοῦ κεχειροτόνηται ; Οὐ τοῦτο λέγω , φησὶν , οὐδὲ περὶ τῶν καθ´ ἕκαστον ἀρχόντων ὁ λόγος μοι νῦν , ἀλλὰ περὶ τοῦ πράγματος αὐτοῦ . Τὸ γὰρ ἀρχὰς εἶναι , καὶ τοὺς μὲν ἄρχειν , τοὺς δ´ ἄρχεσθαι , καὶ μὴ ἄνω καὶ κάτω
Lemmas: φοβέω καί ὁ ἀδικέω . « μή νικάω ὑπό ὁ κακός . » μαλάσσω πρότερος ὁ ἀδικέω καί πείθω αὐτός εὐεργετέω διά ὁ εἶπον , « ἄνθραξ σωρεύω » , νῦν ὑψηλός αὐτός παραινέω . εἰμί γάρ τοῖος , φημί , διάθεσις τρέφω ἵνα πῦρ αὐτός σώρευση , οὐ νικάω ὁ κακός , ἀλ ἡσσάομαι αὐτός ἐγώ δέ σύ , φημί , νικάω ὁ κακός βούλομαι . τοιγάρ , μή διάθεσις κακοποιός εὐεργετέω . ὑπέρ γάρ παραμυθία σύ εἴρω ὁ εἴρω , ὅτι ψωμίζω καί πότιον . ἄνθραξ πυρός σωρεύω , οὐ ἵνα μέντοι οὕτως ποιέω π[ΦΤ . ] εἰμί γάρ καί σύ εὐεργετέω ὅς ὁ ἐχθρός , ὁ θεός ἐκδικέω σύ ὀργίζω αὐτός , καί πῦρ πειρασμός καί κάκωσις , ὁ κατά ὁ πλησίος ἐκεῖνος τεκταίνομαι , ἐπί κεφαλή στρέφω . Ἀλ οὖν σύ μή διά οὗτος ἐθέλω αὐτός εὐεργετέω , ἵνα ἐν τοιοῦτος αὐτός κακός ὁράω , ἐπεί νικάω ὑπό ὁ κακός , ἐκεῖνος μέν οὐδείς ἀίσσω ὁ ἐσθίω πάσχω αὐτός , πάσχω , σύ δέ ἀπόλλυμι ὁ μισθός , νικάω ὑπό ὁ κακός . μᾶλλος δέ εἰμί τοιοῦτος σύ ὁ γνώΚμην ὁ θεός ὁράω , οὐδέ ἐκδικέω . ὁ ἀγαθός γάρ , ὁ πρᾶος ὁ ἀδικέω ἐκδικέω , ἀλ οὐ ὁ διά ὁ θυμός καί ὁ προαίρεσις ἑαυτοῦ ἐκδικέω , καί διά πρᾶξις ἀγαθός ὁ εὐεργεσία πονηρεύω , ὁ διαφθορά ὁράω ὁ λυπέω . « εὐεργετέω οὖν σύ , ἵνα νικάω · ὁ κακός , » καί ἵνα γίγνομαι υἱός , ὡς ὁ Κύριος , φημί , ὁ ἐν οὐρανός Ἰατρός . πᾶσα ψυχή ἐξουσία ὑπερέχω υποιασσω . οὖον γάρ εἰμί ἐξουσία , εἰμί μή ἀπό Θεός ὁ δέ εἰμί ἐξουσία , ὑπό Θεός τάσσω εἰμί . ὅστε ὁ ἀντιτάσσω ὅς ἐξουσία , ὁ ὁ Θεός διαταγή ἀνθίστημι . ὁ δέ ἀνθίστημι , ἑαυτοῦ κρημαληψοντ . Ἐπε.δὴ ἱκανῶς καταρτίζω ὁ ἦθος ὁ ἀκούω , καί διδάσκω αὐτός καί ἐχθρός εἰμί εὐμενής , εἰσάγω καί οὗτος ὁ παραίνεσις , παιδεύω πᾶς ψυχή , κἀν ἱερεύς εἰμί τις , κἀν Μοναχός , κἀν ἀπόστολος , ὑποτάσσω ὁ ἄρχω . Ἄτη γε ὁ ὑποταγή οὐ ἀνατρέπω ὁ εὐσέβεια . πηρός . ἰνέω δέ οὗτος ὁ ἀπόστολος , δείκνυμι ὅτι οὐ απυστασια διδάσκω ὁ Εὐαγγέλιος οὐδέ ἀπείθεια , ἀλλά μᾶλλον εὐγνωμοσύνη καί εὐπείθειαν.-Ἄλλως . Πολύς ὁ κεφάλαιος οὗτος πανταχοῦ ποιέω πρόνοια , δείκνυμι , οὐ ἐπί καταστροφή ὁ κοινός εὐταξία ὁ ὁ Χριστός νόμος εἰμί , καί ὅτι ἀρκέω καί ὁ διά ὁ ἀλήθεια πολεμέω , φημί , ἡμεῖς , καί τίς δεῖ καί ἐγώ περισσός ἐπινοέω ἐγώ αὐτός πολέμιος ; « οὖον γάρ εἰμί ἐξουσία , » οὖον πτο ριʹ ὁ καθ´ ἕκαστος ἄρχω οὗτος λέγω , ἀλλό περί αὐτός ὁ ἀρχή . ἐπεί γάρ ὁ ὁμότιμος στασιώδης εἰμί , εἰσάγω ὁ θεός ὁ ἐξουσίας,ἌλΙως . τις λέγω ; πᾶς ἄγων ὑπό Θεός χειροτονέω ; οὖον οὗτος λέγω , φημί , οὐδέ περί ὁ καθ´ ἕκαστος ἄρχω ὁ λόγος ἐγώ νῦν , ἀλλά περί ὁ πρᾶγμα αὐτός . ὁ γάρ ἀρχή εἰμί , καί ὁ μέν ἄρχω , ὁ δδʹ ἄρχω , καί μή ἄνω καί κάτω