cogPG.PG118 184
τοὺς καὶ μέχρι τῶν γονέων ἀγνώμονας . Ἀσυνέτους δὲ , τοὺς ἀσυνειδήτους , ὧν οὐδὲν ἀφρονέστερον . Ἀσυνθέτους δέ , τοὺς ταῖς συνθήκαις μὴ ἐμμένοντας , ἃς ἂν τοὺς τινας σύνθωνται · ἀστόργους δὲ , τοὺς ἀπηνεῖς καὶ ἀρίλους · ἀσπόνδους δὲ , τοὺς ἀδιαλλάκτους καὶ μνηκκάκους · ἀνελεήμονας δὲ , τοὺς ἀκαμπεῖς καὶ ἀνενἀὐτους πρὸς ἔλεον . « Ἀλαξόνας . » Εἰ γὰρ ὁ κατορθων , τῆ ἀλαζονείᾳ χρησάμενος ἐκένωσε τὰ κατορθωθέντα , ποίας ἂν εἴη τιμωρίας ἄξιος ὁὲν ἁμαρτίαις ἀλαζονευόμενος ; « Ἐφευρετὰς κακῶν . » Ὅπερ μελετώντων καὶ σπουδαζόντων ἴδιον , οὐ μὴν ἀγνοούντων . « Ἀσυνθέτους , ἀνελεήμονας . » Ἀποσχοινίζοντας ἀπὸ πάντων , τοῦτέστι , πάντας μισοῦντας καὶ ἀποστρεφομένους . Οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες Β Ι , ὅτι . Οῖ οἱ οἰ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν , οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν , ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι . Πάλιν δείκνυσιν αὐτοὺς ἐν γνώσει ἁμαρτάνοντας . Δκαίωμα δὲ τὰς ἐντολὰς λέγει . Ὁ γὰρ νόμος ὁ Μωσαῖκὸς τρανῶς καὶ ἀποτόμως διακελεύεται , ἀξίους θανάτου κρίνων τοὺς τὰ τοιαῦτα πράττοντας . Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ δικαίωμα καὶ ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ . Δύο τίθησιν ἐγκλήματα , τὸ ποιεῖν τε καὶ συμπράττειν τοῖς ποιοῦσι , καὶ εἰς τὸ κακὸν παρακαλεῖν τὸν πλησίον . [ ΣΙΛΩΡΟΥ . ] Τινὲς δὲ μὴ νοήσοντες τὸ εἰρημένον , ἀλλὰ διαπορήσαντες , καὶ παραπεποιῆσθαι τὰς ἀποστολικὰς λέξεις νομίσαντες , οὕτως αὐτὰς ἡρμήνευσαν · Οὐ μόνον οἱ ποιοῦντες αὐτὰ , ἀλλὰ καὶ οἱ συνευδοκοῦντες τοῖς πράττουσιν . Οὕτως γὰρ ἔχειν ἔφασαν τὸ παλαιὸν ἀντίγραφον , ἵνα μεῖζον ᾖ τὸ ποιεῖν , καὶ ἔλαττον τὸ συνευδοκεῖν . Ἐγὼ δὲ οὔτε ἡμαρτῆσθαι ἐν τούτῳ φήσας τὰ ἀποστολικὰ βιβλία , οὔτε καταδραμεῖν τῶν μὴ νενοηκότων φράσας , τοῖς ἐπευξαμένοις ἐπιτρέψω τὴν ψῆφον . Φημὶ τοίνυν ὅτι ἐπειδὴ τοῦ πλημμελεῖν τὸ ἐπαινεῖν τοὺς πλημμελοῦντας πολλῷ ἀργαλεώτερόν ἐστι καὶ μεῖζον εἰς κολάσεως λόγον , εἰκότως εἴρεται , Οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν , ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πρόσσουσιν Ὁ μὲν γὰρ μετὰ τοῦ πλημμελεῖν καταγινώσκων τῆς ἀμαρτίας δυνήσεται χρόνῳ ποτὲ ἑαυτὸν ἀνακτήσασθαι , μεγίστην βοήθειαν ἔχων εἰς τὸ μετανοῆσαι , τὴν κατάγνωσιν τῆς ἁμαρτίας . Ὁ δὲ ἐπαινῶν τὴν πονηρίαν , τῆς ἐκ τοῦ μετανοῆσαι βοηθείας ἑαυτὸν ἀποστερεῖ . Ἐπεὶ τοίνυν διεφθαρμένης ἐστὶ γνώμης , καὶ ψυχῆς ἀνίατα νοσούσης αὕτη ἡ ψῆφος , εἰκότως τοῦ πλημμελοῦντος ὁ τὴν ἁμαρτίαν ἐπαινῶν , πολλῷ παρανομώτερος κέκριται ἀιὸ ἀναπολόγητος εἶ , ὥ ἄνθρωπε πᾶς ὁ κρίνων . Ἐν ᾧ γὰρ κρίνεις τὸν ἔτερον , σεαυτὸν κατακρίνεις · τὰ γὰρ αὐτὰ πράσσεις ὁ κρίνων . οἴδαμεν ἀὲ ὅτι τὸ κρῆμα τοῦ Θεοῦ ἐστι κατὰ ἀλήθειαν έπὶ τοὺς τὰ τοιαῦτα πράσσοντας . Λογίῃ δὲ τοῦτο , ὥ ἄνθρωπε ὁ κρίνων τοὺς τὰ τοιαῦτα πάσσοντας , καὶ ποιῶν αὐτὸ , ὅτι σἰ ἐκφεύξη τὸ
Lemmas: ὁ καί μέχρι ὁ γονεύς ἀγνώμων . ἀσύνετος δέ , ὁ ἀσυνείδητος , ὅς οὐδείς ἄφρων . ἀσύνθετος δέ , ὁ ὁ συνθήκη μή ἐμμένω , ὅς εἄν ὁ τις συντίθημι · ἄστοργος δέ , ὁ ἀπηνής καί ἀρίλους · ἄσπονδος δέ , ὁ ἀδιάλλακτος καί μνηκκάκους · ἀνελεήμων δέ , ὁ ἀκαμπής καί ανεναυος πρός ἔλεος . « αλαξοναω . » εἰμί γάρ ὁ κατορθόω , τῆ ἀλαζονεία χράω κενόω ὁ κατορθόω , Ποίας εἄν εἰμί τιμωρία ἄξιος οεʹ ἁμαρτία ἀλαζονεύομαι ; « ἐφευρετής κακός . » ὅπερ μελετάω καί σπουδάζω ἴδιος , οὖον μήv ἀγνοέω . « ἀσύνθετος , ἀνελεήμων . » Ἀποσχοινίζω ἀπό πᾶς , τουτέστι , πᾶς μισέω καί ἀποστρέφω . ὅστις ὁ δικαίωμα ὁ Θεός ἐπιγιγνώσκω Β Ι , ὅτι . οἷ ὁ ὁ ὁ τοιοῦτος πράσσω ἄξιος θάνατος εἰμί , οὖον μόνος αὐτός ποιέω , ἀλλά καί συνευδοκέω ὁ πράσσω . πάλιν δείκνυμι αὐτός ἐν γνῶσις ἁμαρτάνω . δκαιωμος δέ ὁ ἐντολή λέγω . ὁ γάρ νόμος ὁ μωσαϊκός τρανής καί ἀπότομος διακελεύομαι , ἄξιος θάνατος κρίνω ὁ ὁ τοιοῦτος πράσσω . οὗτος γάρ εἰμί ὁ δικαίωμα καί ὁ ἐντολή ὁ Θεός . δύο τίθημι ἔγκλημα , ὁ ποιέω τε καί συμπράσσω ὁ ποιέω , καί εἰς ὁ κακός παρακαλέω ὁ πλησίος . [ ΟΥ . ] Τινές δέ μή νοέω ὁ εἴρω , ἀλλά διαπορέω , καί παραποιέω ὁ ἀποστολικός λέγω νομίζω , οὕτως αὐτός ἑρμηνεύω · οὖον μόνος ὁ ποιέω αὐτός , ἀλλά καί ὁ συνευδοκέω ὁ πράσσω . οὕτως γάρ ἔχω φημί ὁ παλαιός ἀντίγραφον , ἵνα μείζων εἰμί ὁ ποιέω , καί μικρός ὁ συνευδοκέω . ἐγώ δέ οὔτε ἁμαρτάνω ἐν οὗτος φημί ὁ ἀποστολικός βιβλίον , οὔτε κατατρέχω ὁ μή νοέω φράζω , ὁ ἐπεύχομαι ἐπιτρέπω ὁ ψῆφος . φημί τοίνυν ὅτι ἐπεί ὁ πλημμελέω ὁ ἐπαινέω ὁ πλημμελέω πολύς ἀργαλέος εἰμί καί μείζων εἰς κόλασις λόγος , εἰκότως εἴρω , οὖον μόνος αὐτός ποιέω , ἀλλά καί συνευδοκέω ὁ προσσους ὁ μέν γάρ μετά ὁ πλημμελέω καταγιγνώσκω ὁ ἁμαρτία δύναμαι χρόνος ποτέ ἑαυτοῦ ἀνακτάομαι , μέγας βοήθεια ἔχω εἰς ὁ μετανοέω , ὁ κατάγνωσις ὁ ἁμαρτία . ὁ δέ ἐπαινέω ὁ πονηρία , ὁ ἐκ ὁ μετανοέω βοήθεια ἑαυτοῦ ἀποστερέω . ἐπεί τοίνυν διαφθείρω εἰμί γνώμη , καί Ψυχή ἀνίατος νοσέω οὗτος ὁ ψῆφος , εἰκότως ὁ πλημμελέω ὁ ὁ ἁμαρτία ἐπαινέω , πολύς παράνομος κρίνω οἰδάνω ἀναπολόγητος εἰμί , ὅς ἄνθρωπος πᾶς ὁ κρίνω . ἐν ὅς γάρ κρίνω ὁ ἕτερος , σαυτοῦ κατακρίνω · ὁ γάρ αὐτός πράσσω ὁ κρίνω . οἶδα ἀεί ὅτι ὁ κρῆμα ὁ Θεός εἰμί κατά ἀλήθεια ἐπί ὁ ὁ τοιοῦτος πράσσω . λογίζομαι δέ οὗτος , ὅς ἄνθρωπος ὁ κρίνω ὁ ὁ τοιοῦτος πάσσω , καί ποιέω αὐτός , ὅτι θεός ἐκφεύγω ὁ