cogPG.PG118 196
πῦτο γὰρ οἷμαι δηλοῦν αὐτὸν , διὰ τοῦ εἰπεῖν · Ἐπεὶ πῶς κρινεῖ ὁ Θεὸς τὸν κόσμον ; » Ἀντὶ τοῦ Πῶς αὐτὸν δίκαιον ἔλεγες καὶ κριτήν ; Διὰ´ ὧν γὰρ σαυτὸν αἴτιον ἔλεγες τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ , κριτὴν ἄν ὡμολόγεις καὶ δίκαιον . Δικαιοσύνη γὰρ , τέλος κρίσεως · εἰ οὗν ἐπάγει ὀργὴν τοῖς ἁμαρτάνουσι , πῶς αἴτιοι τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ ; ἀλλὰ δίκαιον ἐρεῖς , φησίν · Ἀλλ´ οὐκ ἔχεις εἰπεῖν . δίκαιον γὰρ διὰ´ ὠν ἠπόρεις ἀνωμολόγησας ὥστε οὐκ εἰσὶν οἱ ἀμαρτάνοντες οὕτε νίκης , οὔτε τῆς Ἀληθείας , οὔτε τῆς δικαιοσύνης αἴτιοι . Ἔτι προάγει καὶ ἑτέρως τὸ ἐπιχείρημα . Εἰ διὰ τοῦ ἐμοῦ ψεύδους , ὡς λέγεις , δοξάζεται ὁ Θεὸς ἀληθής , οὐ κατακρίσεως , ἀλλὰ τιμῆς ἀπολαύειν μᾶλλον ὥφειλον . Καὶ πλέον ψεύδεσθαι καὶ ἁμαρτάνειν ἔδει με , ἵνα πλέον δοξάζηται ὁ Θεὸς , καὶ πλέον ἀπήλαυον ἐγὼ τῶν ἀγαθῶν . Ἀλλὰ μὴν οὐδεὶς ἂν τοῦτο τολμήσειε λέγειν · δῆλον γὰρ τὸ ἄτοπον . Διὸ καὶ εἴ τινες λέγουσι περὶ ἡμῶν , ὅτι φρονοῦμεν ὡς ἐν τῇ πράξει τῶν κακῶν ἔρχεται ἡμῖν τὰ ἀγαθὰ , ἀπαραίτητον κρῖμα ἕξουσιν , ὅτι εἰς τηλικαύτην συκοφαντίαν ἡμᾶς διασύρουσι . Καὶ ὅρα σοφίαν . αὐξῆσαι γὰρ θέλων τὸ ἄτοπον , οὐδὲ τοὺς ἀποροῦντας ταῦτα τοῦτο λέγοντας εἰσάγει , ἀλλ´ ἑτέρους τινὰς , καὶ βλασφημίαν αὐτὸ καλεῖ . Καθὼς γὰρ , φησὶ , βλασφημούμεθα . Εἰ οὖν οἱ λέγοντες τοῦτο καθ᾿´ ἡμῶν ἀπαραίτητον ἕξουσι τὴν δίκην , πολλῷ μᾶλλον οὐκ ἂν τολμήσαιμεν ἡμεῖς οὐδ´ εἰς νοῦν παραδέξασθαι , ὅτι ἐν τῇ πράξει τῶν κακων παραγίνεται τὰ ἀγαθά . Εἰ δὲ μὴ τοῦτο , οὐδ´ ὅτι ἐπὶ πλέον ἀμαρτάνειν δεῖ , ἵνα πλεῖον δοξασθῇ ὁ Θεός . Εἰ δὲ μηδὲ τοῦτο , δηλον ὡς οὐδὲ τὸ λέγειν , ὅτι Διὰ τοῦ ἐμοῦ ψεύσματος δοξάζεται ὁ Θεὸς ἀληθής . Οὐκ ἄρα αἴτιος Θεῳ οὔτε τῆς ἀληθείας αὐτοῦ , οὔτε τῆς δικαιοσύνης , οὔτε τῆς νίκης αὐτοῦ . « Μὴ ἄδικος ὁ Θεός ; » Εἰ δὲ , φησὶν , ἐκ τῆς ἡμῶν ἀδικίας μᾶλλον δείκνυται ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ , ὅτι δὴ οὔτε ἡ ἡμῶν ἀδικία ἐκώλυσεν αὐτὸν τὰ δίκαια ποιῆσαι , τουτέστιν εἰς τέλος ἀγαγεῖν τὰ ὑποσχεθέντα τῷ Ἀβραὰμ καὶ οὐκ ἂν ἄλλως ὥφθη δ Θεὸς δίκαιος καὶ ἀληθὴς , εἰ μὴ ἡμεῖς γεγόναμεν ἄδικοι . Εἰ τοῦτό ἐστιν , ἄρα ἀδίκως κολάζει τοὺς αἰτίους αὐτῷ ἀληθείας γενομένους . Εἰ δὲ μὴ ἀδίκως κολάζει , ἄρα οὐχ ἡμεῖς αυτοῦ τῆς ἀληθείας αἴτιοι . « Κατὰ ἄνθρωπον λέγω . » Ἐπειδὴ γὰρ ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς ἐχρήσατο οὐκ ὄντα ἄδικον δεικνὺς τὸν Θεὸν , ἐπάγει · Κατὰ ἄνθρωπον λέγω , Κφησι , τοὺς λογισμοὺς τούτους , ἐπεὶ καὶ ἄλλοι , φησὶν , εἰσὶ λογισμοὶ θειότεροι . Ὡς εἰ εἰπεν , Κατὰ ἀνθρώπινον λογισμὸν λαλήσωμεν · ἄδικος ἐστιν ὁ Θεός ; Μὴ γένοιτο ! Πῶς οὖν ὁργὴν ἐπάγει ; Ἦ δῆλον ὅτι οὐχ ἡμεῖς αὐτῷ τῆς ἀληθείας καὶ τῆς δικαιοσύνης αἴτιοι , ἀλλ´ αὐτὸς ἑαυτῷ . Ἐπεὶ πῶς κρινεῖ ὁ Θεὸς τὸν κόσμον ; εἰ γὰρ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐν τῶ ἐμῷ ψεύσματι ἐπερίσσευσεν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ , τί ἔτι κἀγὼ ὡς ἁμαρτω λὸς κρίνομαι ; καὶ μὴθὼς βλασφῃἐοίύεθα , καὶ καθώς φασὶ τες ἡμᾶς ἰέγεν ὁτι
Lemmas: πτοῦ γάρ οἴομαι δηλόω αὐτός , διά ὁ εἶπον · ἐπεί πῶς κρίνω ὁ θεός ὁ κόσμος ; » ἀντί ὁ Πῶς αὐτός Δίκαιος λέγω καί κριτής ; Διά ὅς γάρ σαυτοῦ αἴτιος λέγω ὁ δικαιοσύνη αὐτός , κριτής ἄν ὁμολογέω καί Δίκαιος . Δικαιοσύνη γάρ , τέλος κρίσις · εἰμί ἐν ἐπάγω ὀργή ὁ ἁμαρτάνω , πῶς αἴτιος ὁ δικαιοσύνη αὐτός ; ἀλλά Δίκαιος εἴρω , φημί · Ἀλ οὐ ἔχω εἶπον . Δίκαιος γάρ διά εἰμί ἀπορέω ἀνομολογέω ὥστε οὐ εἰμί ὁ ἁμαρτάνω ἵημι Νίκη , οὔτε ὁ Ἀλήθεια , οὔτε ὁ δικαιοσύνη αἴτιος . ἔτι προάγω καί ἑτέρως ὁ ἐπιχείρημα . εἰμί διά ὁ ἐγώ ψεῦδος , ὡς λέγω , δοξάζω ὁ θεός ἀληθής , οὖον κατάκρισις , ἀλλά τιμή ἀπολαύω μᾶλλον ὀφείλω . καί πλέω ψεύδω καί ἁμαρτάνω ἐσθίω ἐγώ , ἵνα πλέω δοξάζω ὁ θεός , καί πλέω ἀπηλαύω ἐγώ ὁ ἀγαθός . ἀλλά μήv οὐδείς εἄν οὗτος τολμάω λέγω · δῆλος γάρ ὁ ἄτοπος . Διὸ καί εἰμί τις λέγω περί ἐγώ , ὅτι φρονέω ὡς ἐν ὁ πρᾶξις ὁ κακός ἔρχομαι ἐγώ ὁ ἀγαθός , ἀπαραίτητος κρίμα ἔχω , ὅτι εἰς τηλικόσδε συκοφαντία ἐγώ διασύρω . καί ὁράω σοφία . αὐξάνω γάρ ἐθέλω ὁ ἄτοπος , οὐδέ ὁ ἀπορέω οὗτος οὗτος λέγω εἰσάγω , ἀλ ἕτερος τις , καί βλασφημία αὐτός καλέω . καθώς γάρ , φημί , βλασφημέω . εἰμί οὖν ὁ λέγω οὗτος καθ᾿´ ἐγώ ἀπαραίτητος ἔχω ὁ δίκη , πολύς μᾶλλον οὐ εἄν τολμάω ἐγώ οὐδός εἰς νόος παραδέχομαι , ὅτι ἐν ὁ πρᾶξις ὁ κακός παραγίγνομαι ὁ ἀγαθός . εἰμί δέ μή οὗτος , οὐδός ὅτι ἐπί πλέω ἁμαρτάνω δεῖ , ἵνα πλείων δοξάζω ὁ Θεός . εἰμί δέ μηδέ οὗτος , δῆλος ὡς οὐδέ ὁ λέγω , ὅτι Ζεύς ὁ ἐγώ ψεῦσμα δοξάζω ὁ θεός ἀληθής . οὐ ἄρα αἴτιος θέω οὔτε ὁ ἀλήθεια αὐτός , οὔτε ὁ δικαιοσύνη , οὔτε ὁ Νίκη αὐτός . « μή ἄδικος ὁ Θεός ; » εἰμί δέ , φημί , ἐκ ὁ ἐγώ ἀδικία μᾶλλον δείκνυμι ὁ ἀλήθεια καί ὁ δικαιοσύνη ὁ Θεός , ὅτι δή οὔτε ὁ ἐγώ ἀδικία κωλύω αὐτός ὁ Δίκαιος ποιέω , τουτέστιν εἰς τέλος ἄγω ὁ ὑπισχνέομαι ὁ Ἀβραάμ καί οὐ εἄν ἄλλως ὁράω δ θεός δίκαιος καί ἀληθής , εἰμί μή ἐγώ γίγνομαι ἄδικος . εἰμί οὗτος εἰμί , ἄρα ἄδικος κολάζω ὁ αἴτιος αὐτός ἀλήθεια γίγνομαι . εἰμί δέ μή ἄδικος κολάζω , ἄρα οὐ ἐγώ αὐτός ὁ ἀλήθεια αἴτιος . « κατά ἄνθρωπος λέγω . » ἐπεί γάρ ἀνθρώπινος λογισμός χράω οὐ εἰμί ἄδικος δείκνυμι ὁ θεός , ἐπάγω · κατά ἄνθρωπος λέγω , Κφησι , ὁ λογισμός οὗτος , ἐπεί καί ἄλλος , φημί , εἰμί λογισμός θεῖος . ὡς εἰμί εἶπον , κατά ἀνθρώπινος λογισμός λαλέω · ἄδικος εἰμί ὁ Θεός ; μή γίγνομαι ! Πῶς οὖν ὀργή ἐπάγω ; ἦς δῆλος ὅτι οὐ ἐγώ αὐτός ὁ ἀλήθεια καί ὁ δικαιοσύνη αἴτιος , ἀλ αὐτός ἑαυτοῦ . ἐπεί πῶς κρίνω ὁ θεός ὁ κόσμος ; εἰμί γάρ ὁ ἀλήθεια ὁ Θεός ἐν ὁ ἐμός ψεῦσμα περισσεύω εἰς ὁ δόξα αὐτός , τίς ἔτι ἐγώ ὡς ἁμαρτάνω λός κρίνω ; καί μήθω βλασφηεοιυεθας , καί καθώς φημί αἱρέω ἐγώ ἰέγεν ὅτι