cogPG.PG118 359
μᾶλλον , ἢ τιμωρουμένου τστίν . « Οὐ καλὲ , τὸ καύχημα ὑμῶν . » Αἰνίττεται ὅτι αὐτοὶ αὐτὸν οὐκ εἴασαν μετανοῆσαι , καυχώμενοι εἰς αὐτόν . ἴσως γὰρ τῶν παρὰ σφίσι σοφῶν εἷς ἦν οὗτος , Οὐκ οἴδατε ὅτι μικρὰ ζύμη ἄλον τὸ φύραμαὥμοῖς Ἐκκαθάρατετὴν παλαιὰν ζύμην , ἵναήτε νέον · φύραμα , καθώς ἐστε ἄυμοι . Καὶ γὰρ τὸ Πάσνα ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἐθύθη Χριστός . Ὅστε ἔορτάλυ . μεν , μὴ ἐν ζύμῃ παλαιᾷ , μηδὲ ἐν ζύμῃ κακίας καὶ πονηρίας , ἀλλ ἐν ἀὤόμοις εἰλκρινείας καὶ ἀληθείας . Καὶ αὐτῶν φείδεται . Καὶ γὰρ ἀμελούμενον , φησί , τὸ κακὸν , καὶ τῷ λοιπῷ λυμαίνεται τῆς Ἐκκλησίας σώματι , διὰ τὸ καὶ ἑτέρους αὐτὸ μιμεῖσθαι . Ὡσπερ γὰρ ζύμη μικρὰ οὗσα τὸ ἅπαν ζυμοῖ , καὶ εἰς ἄπαν ἀναχεῖται , οὕτως καὶ ἡ τούτου ἁμαρτία , φησί , πρὸς ἑαυτὴν ἐπισπᾶται πολλούς . « Ἐκκαθάρατε τὴν παλαιὰν ζύμην . » Τουτέστι , τοὺς τὰ τοιαῦτα πράσσοντας . Παλαιὰν δὲ αὐτοὺς ζύμην καλεῖ , ἢ διὰ τὸ σεσηπέναι τῇ ἁμαρτίᾳ , ἢ ὅτι ἐν Χριστῷ πάντες καινὴν κτίσις , μόνη δὲ ἡ ἁμαρτία παλαιά . Τὸ ἐὲ , « Ἐκκαθάρατε , » τὴν ἀκριβῆ δηλοῖ κάθαρσιν . « Ἵνα ἦτε νέον φύραμα . » Ἵνα , φησί , πάντες ἦτε τοῦ νέου φυράματος . Νέον γὰρ οἷδεν ἄνθρωπον ἡ Γραφὴ τὸν ἐνάρετον , παλαιὸν δὲ , τὸν ἀσεὄῆ . Δηλοῖ δὲ ὅτι οὐ πολλοὶ ἦσαν παρ´ αὐτοῖς ἀκαρπωλοί . « να , φησὶν , ἦτε,ν τουτέστιν , ἐκτὸς τῆς παλαιᾶς ζύμης ἐκείνης περὶ ης εἶπα , καθώς ἐστε ἄζυμοι . Καθὼς , φησὶ , χρέος ὑμῖν ἐστιν ἀζύμοις Κεἶναι . Πόθεν δὲ δῆλον ὅτι ἄζυμοι ὀφείλομεν εἶναι ; Αὐτόθεν φανερόν . Τὸ γὰρ « Πάσχα ἡμῶν , ὑπὲρ ἡμῶν ετύθη Χριστός . » Ὥσπερ οὖν οἱ ἐν τῷ νόμῳ βιουντες , θυομένου αὐτοῖς τοῦ προσκαίρου καὶ ἀλόγου ἀμνοῦ , ἐν ἑπτὰ ἡμέραις ἄζυμοι ἦσανὐ γὰρ ἐξῆν αὐτοῖς ἐζυμωμένον οὔτε ἔχειν οἴκοι οὔτε φαγεῖν · οὔτως καὶ ὑμεῖς , τοῦ αἰωνίου καὶ λογικοῦ ἀμνοῦ τοῦ αἴροντος τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου ὑπὲρ ἡμῶν τυθέντοστοῦτο γάρ ἐστι τὸ ἡμέτερον Πάσχα ) ὀφείλομεν ἄζυμοι ἀεὶ καὶ καινὸν φύραμα εἶναι , μηδὲν τῆς παλαιᾶς ζύμης , ἤτοι τῆς ἁμαρτίας , ἑαυτοῖς συνεπιφερόμενοι . Ὅρα δὲ πῶς καταλλήλως καὶ προσΚφυῶς ἐπέμεινε τῇ τροπῇ . Ἐπειδὴ γὰρ τοῦ πεπορνευκότος τὴν ἁμαρτίαν ζύμην ἐκάλεσεν , ἐμφαίνων ὅτι μὴ ἐκκαθαιρομένης ταύτης , ταχὺ καὶ τὸ ἄλλο συναναζυμοῦται φύραμα , ἀκολούθως ἡρμοσε καὶ τὰ ἐφεξῆς , ζύμην παλαιὰν , καὶ νέον φύραμα , καὶ ἀζύμους , τὸς ἀρετὰς καὶ κακίας , τούτοις τοῖς ὀνόμασιν ὑποδηλῶν . « Καὶ γὰρ τὸ Πάσχα . » Ὁ , γάρ , σύνδεσμος αἰτιολογικός . Ἐπὶ αἰτίᾳ οὖν κεῖται . Τὸ γὰρ , « Πάσχα ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός . » Ἐπειδὴ γὰρ ὁ νόμος διαγορεύει μετὰ τὴν τοῦ πρωτοτόκου θυσίαν , ἐν τῷ Πάσχα ἑπτὰ ἡμέρας ἄζυμα , ἐσθίειν , φησὶν , ὅτι τύπος ἦν ἐκεῖνα τὰ ἄζυμα , τοῦ ἡμᾶς μὴ ἔχειν ἐν ἑαυτοῖς τι τῆς κακίας , περὶ ἦς φησιν . Ὁ γὰρ Χριστὸς τυθεὶς , φησὶν , εἰς τύπον τοῦ πρωτοτόκου ἀμνοῦ τέθυται . ἐπάναγκες οὖν καὶ ήμᾶς τὸν τύπον τῶν ἀζύμων πληροῦν , ἐν τῷ ἐκκαθαίοειν
Lemmas: μᾶλλον , ἢ τιμωρέω τσί . « οὖον καλός , ὁ καύχημα σύ . » αἰνίσσομαι ὅτι αὐτός αὐτός οὐ ἐάω μετανοέω , καυχάομαι εἰς αὐτός . ἴσως γάρ ὁ παρά ὅς σοφός εἷς εἰμί οὗτος , οὐ οἶδα ὅτι μικρός ζύμη Ἄλος ὁ φύραμαὥμοῖς Ἐκκαθάρατετὴν παλαιός ζύμη , ἰνέω νέος · φύραμα , καθώς εἰμί ἄυμοι . καί γάρ ὁ Πάσνα ἐγώ ὑπέρ ἐγώ θύω Χριστός . ὅστε ἔορτάλυ . μέν , μή ἐν ζύμη παλαιός , μηδέ ἐν ζύμη κακία καί πονηρία , ἀλλ' ἐν ἄωος εἰλκρινείας καί ἀλήθεια . καί αὐτός φείδομαι . καί γάρ ἀμελέω , φημί , ὁ κακός , καί ὁ λοιπός λυμαίνομαι ὁ ἐκκλησία σῶμα , διά ὁ καί ἕτερος αὐτός μιμέομαι . ὡς γάρ ζύμη μικρός ὕω ὁ ἅπας ζυμόω , καί εἰς ἅπας ἀναχέω , οὕτως καί ὁ οὗτος ἁμαρτία , φημί , πρός ἑαυτοῦ ἐπισπάω πολύς . « ἐκκαθαίρω ὁ παλαιός ζύμη . » τουτέστι , ὁ ὁ τοιοῦτος πράσσω . Παλαιή δέ αὐτός ζύμη καλέω , ἢ διά ὁ σήπω ὁ ἁμαρτία , ἢ ὅτι ἐν Χριστός πᾶς καινός κτίσις , μόνος δέ ὁ ἁμαρτία παλαιός . ὁ ἐέ , « ἐκκαθαίρω , » ὁ ἀκριβής δηλόω κάθαρσις . « ἵνα εἰμί νέος φύραμα . » ἵνα , φημί , πᾶς εἰμί ὁ νέος φύραμα . νέος γάρ οἶδα ἄνθρωπος ὁ γραφή ὁ ἐνάρετος , παλαιός δέ , ὁ ἀείδω . δηλόω δέ ὅτι οὖον πολύς εἰμί παρ´ αὐτός ἀκαρπωλοί . « νάω , φημί , αἰτέω τουτέστιν , ἐκτός ὁ παλαιός ζύμη ἐκεῖνος περί εἰμί εἶπον , καθώς εἰμί ἄζυμος . καθώς , φημί , χρέος σύ εἰμί ἄζυμος ἐκεῖνος . πόθεν δέ δῆλος ὅτι ἄζυμος ὀφείλω εἰμί ; αὐτόθεν φανερός . ὁ γάρ « Πάσχα ἐγώ , ὑπέρ ἐγώ θύω Χριστός . » ὥσπερ οὖν ὁ ἐν ὁ νόμος βία , θύω αὐτός ὁ πρόσκαιρος καί ἄλογος ἀμνός , ἐν ἑπτά ἡμέρα ἄζυμος ὕω γάρ ἔξεστι αὐτός ζυμόω οὔτε ἔχω οἴκοι οὔτε ἐσθίω · οὔτως καί σύ , ὁ αἰώνιος καί λογικός ἀμνός ὁ ἀείρω ὁ ἁμαρτία ὁ κόσμος ὑπέρ ἐγώ θύνω γάρ εἰμί ὁ ἡμέτερος Πάσχα ) ὀφείλω ἄζυμος ἀεί καί καινός φύραμα εἰμί , μηδείς ὁ παλαιός ζύμη , ἤτοι ὁ ἁμαρτία , ἑαυτοῦ συνεπιφέρω . Ὅρας δέ πῶς κατάλληλος καί προσΚφυῶς ἐπιμένω ὁ τροπή . ἐπεί γάρ ὁ πορνεύω ὁ ἁμαρτία ζύμη καλέω , ἐμφαίνω ὅτι μή ἐκκαθαίρω οὗτος , ταχύς καί ὁ ἄλλος συναναζυμόω φύραμα , ἀκόλουθος ἁρμόζω καί ὁ ἐφεξῆς , ζύμη παλαιός , καί νέος φύραμα , καί ἄζυμος , τός ἀρετή καί κακία , οὗτος ὁ ὄνομα ὑποδηλόω . « καί γάρ ὁ Πάσχα . » ὁ , γάρ , σύνδεσμος αἰτιολογικός . ἐπί αἴτιος οὖν κεῖμαι . ὁ γάρ , « Πάσχα ἐγώ ὑπέρ ἐγώ θύω Χριστός . » ἐπεί γάρ ὁ νόμος διαγορεύω μετά ὁ ὁ πρωτοτόκος θυσία , ἐν ὁ Πάσχα ἑπτά ἡμέρα ἄζυμος , ἐσθίω , φημί , ὅτι τύπος εἰμί ἐκεῖνος ὁ ἄζυμος , ὁ ἐγώ μή ἔχω ἐν ἑαυτοῦ τίς ὁ κακία , περί εἰμί φημί . ὁ γάρ Χριστός θύω , φημί , εἰς τύπος ὁ πρωτοτόκος ἀμνός θύω . ἐπανάγκης οὖν καί ἡμεῖς ὁ τύπος ὁ ἄζυμος πληρόω , ἐν ὁ εκκαθαιοεν