cogPG.PG118 457
εἰς ἀθανασίαν . « Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο . » Ἡρμίνευσε τί βούλεται ἡ ἐναλλαγή . Τὸ ἑκ φθαρτοῦ εἰς ἀφθαρσίαν , καὶ ἐκ θνητοῦ εἰς ἀθανασίαν ἀλλαγῆναι , φησίν . Ὅταν δὲ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀφθαρσίαν , καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀθανασίαν , τότε γενήσεται ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος , Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος . Ποῦ σου , θάνατε , τὸ κέντρον ; Ποῦ σου , ἄδη , τὸ νῖκος ; Τὸ δὲ κέντρον τοῦ θανάτου ἡ ἀμαρτία , ἡ δὲ δύναμις της ἀμαρτίας ὁ νόμος . Τῷ δὲ Θεῷ χάρις , τῷ δόντι ἡμῖν τὸ νῖκος , διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ . Ὅταν οὖν , φησί , ταῦτα γένηται , τότε ἡ Γραφὴ πληροῦται ἡ τοῦ Ὁσηέ . Ἐπειδὴ γὰρ παράδοξα καὶ Ἐντως μυστήρια εἶπε , λοιπὸν καὶ τῇ Γραφικῇ μαρτυρίᾳ πιστοῦται τὸν λόγον , « Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νἵκος , » τουτέστιν εἰς τέλος , οἰον ἀπόλωλεν , ἠφάνισται , οὐδὲ ἐλπὶς ὑποστροφῆς αὐτῷ καταλέλειπται . Ἐπειδὴ ἔστι καταποθῆναι θάνατον , εἰς φθορὰν τῶν καταπιόντων , ὥσπερ καὶ φάρμακον ἔστι καταποθῆναι ἐπὶ διαφθορᾷ ὁμοίως τῶν χρησαμένων , διὰ τοῦτο ἐπήγαγε τὸ , « Εἰς νῖκος , » ἀντὶ τοῦ , Οὐχ ἵναφθείρῃ τὸν καταπιόντα , ἀλλ´ ἵνα αὐτὸς ἀφανισθῆ , καὶ κατακράτος ἐκνικηθῇ , ὥστε μηκέτι μηδ´ ἴχνος μάχης , ἢ σκιὰν ἐνοχλήσεως ὑπολειφθῆναι . Καὶ τὸ , « Κατεπόθη » δὲ μετὰ τῆς προθέσεως ῥηθὲν , τὴν σφοδρὰν αὐτοῦ διαφθορὰν σημαίνει . Ὅλος . φησὶ , κατεπόθη εἰς νῖκος , ὥστε μηδὲν αὐτοῦ ἔτι ἐναπολειφθῆναι . « Ποῦ σου . θάνατε τὸ κέντρον ; » Ὡς ὁρῶν αὐτὰ γινόμενα , καὶ οἷον χαμαὶ κειμένῳ ἐπεμβαίνει τῷ θανάτῳ , καὶ ἐγκαυχᾷται αὐτῷ , « Ποῦ σου , λέγων , τὸ κέντρον ; » Ποῦ σου ἡ κατὰ πάντων ἀνθρώπων νίκη , θάνατε καὶ ξδη ; Ἀπόλωλεν , ἠφάνισται , τέλος ἔχει . « Τὸ δὲ κέντρον τοῦ θανάτου ἡ ἀμαρτία . » Διὰ ταύτης γὰρ ἴσχυσεν ὁ θάνατος , ὥσπερ δυνάμει αὐτῇ καὶ κέντρῳ χρησάμενος . Ὥσπερ γὰρ ὁ σκορπίος , αὐτὸς μὲν ζωθφιόν ἐστιν εὐτελές , ἐν δὲ τῷ κέντρῳ τὴν ἰσχὺν ἔχει · οὕτως καὶ ὁ θάνατος δίχα τῆς ἁμαρτίας ἀνενέργητός τις ἦν καὶ ἀνυπόστατος . « Ἡ δὲ δύναμις τῆς ἁμαρτίας ὁ νόμος . » Πῶς ἐστι δύναμις τῆς ἁμαρτίας ὁ νόμος ; Ὅτι ἐκτὸς νόμου ἀσθενὴς ἦν ἡ ἁμαρτία κατὰ ἀγνωσίαν γινομένη . Ὁ δὲ νόμος αὐτὴν φανερώσας , κατέκρινε μᾶλλον ἡμᾶς , καὶ ἐνεργὸν καὶ ἰσχυρὰν ἐποίησε καθ´ ἡμῶν , οὐ παρὰ τὴν οἰκείαν φύσιν , ἀλλὰ παρὰ τὴν ἡμῶν κακίαν . Μὴ οὖν ἀμφίβαλλε , ὦ ἄνθρωπε , περὶ τῆς ἀναστάσεως , ὁρῶν τὸ κέντρον τοῦ θανάτου , τὴν ἀμαρτίαν ἀναιρεθεῖσαν , καὶ τὴν ἰσχὺν πάλιν τῆς ἀμαρτίας ἤγουν τὸν νόμον λυθέντα . Τῆς γὰρ ἀμαρτίας ἀναιρεθείσης , ἤγουν τὸ κέντρον τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ , δῆλον ὡς καὶ ὁ θάνατος συναναιρεθήσεται . « Τῷ δὲ Θεῷ χάρις τῶ δόντι ἡμῖν τὸ νῖκος , » Ὁ Χριστὸς , φησί , τὸ τρόπαιον ἔστησεν , ἠμεῖς δὲ τῶν στεφάνων κοινωνοῦμεν , Χάρις δὲ τῷ Πατρὶ τῷ γεννήσαντι Υἱὸν , τὸν τοσαῦτα κατορθώσαντα ἡμῖν .. Ἄλλως . [ ΦΩΤ Ἐπειδὴ τὸν νόμον εἶπε δύναμιν ἁμαρτίας , ἵνα μή τινες αὐτόν τε τὸν νόμον , ὡς φαιλον
Lemmas: εἰς ἀθανασία . « Δεύς γάρ ὁ φθαρτός οὗτος . » ηρμινευω τίς βούλομαι ὁ ἐναλλαγή . ὁ ἐκ φθαρτός εἰς ἀφθαρσία , καί ἐκ θνητός εἰς ἀθανασία ἀλλάσσω , φημί . ὅταν δέ ὁ φθαρτός οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία , καί ὁ θνητός οὗτος ἐνδύω ἀθανασία , τότε γίγνομαι ὁ λόγος ὁ γράφω , καταπίνω ὁ θάνατος εἰς Νίκη . πός σύ , θάνατος , ὁ κέντρον ; πός σύ , ἀείδω , ὁ Νίκη ; ὁ δέ κέντρον ὁ θάνατος ὁ ἁμαρτία , ὁ δέ δύναμις ὁ ἁμαρτία ὁ νόμος . ὁ δέ Θεός χάρις , ὁ δίδωμι ἐγώ ὁ Νίκη , διά ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός . ὅταν οὖν , φημί , οὗτος γίγνομαι , τότε ὁ γραφή πληρόω ὁ ὁ Ὁσηέ . ἐπεί γάρ παράδοξος καί εἷς μυστήριον εἶπον , λοιπός καί ὁ γραφικός μαρτυρία πιστόω ὁ λόγος , « καταπίνω ὁ θάνατος εἰς Νίκη , » τουτέστιν εἰς τέλος , οἷος ἀπόλλυμι , ἀφανίζω , οὐδέ Ἐλπὶς ὑποστροφή αὐτός καταλείπω . ἐπεί εἰμί καταποθῆναι θάνατος , εἰς φθορά ὁ καταπίνω , ὥσπερ καί φάρμακον εἰμί καταποθῆναι ἐπί διαφθορά ὁμοίως ὁ χράω , διά οὗτος ἐπάγω ὁ , « εἰς Νίκη , » ἀντί ὁ , οὐχ ἵναφθείρῃ ὁ καταπίνω , ἀλ ἵνα αὐτός ἀφανίζω , καί κατακράτος ἐκνικάω , ὥστε μηκέτι μηδ´ ἴχνος μάχη , ἢ σκιά ἐνόχλησις ὑπολείπω . καί ὁ , « καταπίνω » δέ μετά ὁ πρόθεσις ἐρώ , ὁ σφοδρός αὐτός διαφθορά σημαίνω . ὅλος . φημί , καταπίνω εἰς Νίκη , ὥστε μηδείς αὐτός ἔτι ἐναπολείπω . « πός σύ . θάνατος ὁ κέντρον ; » ὡς ὁράω αὐτός γίγνομαι , καί οἷος χαμαί κεῖμαι ἐπεμβαίνω ὁ θάνατος , καί ἐγκαυχάομαι αὐτός , « πός σύ , λέγω , ὁ κέντρον ; » πός σύ ὁ κατά πᾶς ἄνθρωπος νίκη , θάνατος καί ξδη ; ἀπόλλυμι , ἀφανίζω , τέλος ἔχω . « ὁ δέ κέντρον ὁ θάνατος ὁ ἁμαρτία . » Ζεύς οὗτος γάρ ἰσχύω ὁ θάνατος , ὥσπερ δύναμις αὐτός καί κέντρον χράω . ὥσπερ γάρ ὁ σκορπίος , αὐτός μέν ζωθφιόν εἰμί εὐτελής , ἐν δέ ὁ κέντρον ὁ ἰσχύς ἔχω · οὕτως καί ὁ θάνατος δίχα ὁ ἁμαρτία ἀνενέργητος τις εἰμί καί ἀνυπόστατος . « ὁ δέ δύναμις ὁ ἁμαρτία ὁ νόμος . » Πῶς εἰμί δύναμις ὁ ἁμαρτία ὁ νόμος ; ὅτι2 ἐκτός νόμος ἀσθενής εἰμί ὁ ἁμαρτία κατά ἀγνωσία γίγνομαι . ὁ δέ νόμος αὐτός φανερόω , κατακρίνω μᾶλλον ἐγώ , καί ἐνεργός καί ἰσχυρός ποιέω καθ´ ἐγώ , οὖον παρά ὁ οἰκεῖος φύσις , ἀλλά παρά ὁ ἐγώ κακία . μή οὖν ἀμφιβάλλω , εἰμί ἄνθρωπος , περί ὁ ἀνάστασις , ὁράω ὁ κέντρον ὁ θάνατος , ὁ ἁμαρτία ἀναιρέω , καί ὁ ἰσχύς πάλιν ὁ ἁμαρτία ἤγουν ὁ νόμος λύω . ὁ γάρ ἁμαρτία ἀναιρέω , ἤγουν ὁ κέντρον ὁ σταυρός ὁ Χριστός , δῆλος ὡς καί ὁ θάνατος συναναιρέω . « ὁ δέ Θεός χάρις ὁ δίδωμι ἐγώ ὁ Νίκη , » ὁ Χριστός , φημί , ὁ τρόπαιον ἵστημι , ἠμής δέ ὁ στέφανος κοινωνέω , Χάρις δέ ὁ πατήρ ὁ γεννάω υἱός , ὁ τοσοῦτος κατορθόω ἐγώ .. ἄλλος . [ Φ ἐπεί ὁ νόμος εἶπον δύναμις ἁμαρτία , ἵνα μή τις αὐτός τε ὁ νόμος , ὡς φαῦλος