cogPG.PG118 168
Ἡ δὲ πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολὴ περιέχει τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν παρασκευὴν , μάλιστα τοῖς ἐκ φύσεως λογισμοῖς ἐλεγχθεῖσαν , καὶ διὰ τοῦτο προτάττεται ἄλλαις ἁπάσαις , ὡς δὴ πρὸς αὐτοὺς γεγραμμένη τοὺς ἤδη τὰ θεῖα προμυηθέντας . Ταύτην ἐπιστέλλει ἀπὸ Κορίνθου , μήπω μὲν ἑωρακὼς Ῥω μαίους , ἀκούων δὲ περὶ αὐτων , καὶ ἐπιποθῶν αὐτοὺς ἰδεῖν . Καὶ πρῶτον μὲν ἀποδέχεσθαί φησι τὴν πίστιν αὐτῶν , καταγγελλομένην ὀρῶν πανταχοῦ . Ἔπειτα σημαίνει πολλάκις ἑαυτὸν προθέμενον ἐλθεῖν , διὰ τὸν εἰς αὐτοὺς πόθον , τέως μὴ δεδυνῆσθαι . Καὶ λοιπὸν διδασκαλικὴν τὴν ἐπιστολὴν ποιεῖτοι , περὶ κλήσεως ἐθνῶν . Καὶ ὅτι ἡ περιτομὴ ἕως καιροῦ ἦν , καὶ νῦν πέπαυται . Καὶ ὅτι διὰ τοῦ Χριστοῦ λέλυται τὸ παράπτωμα τοῦ Ἀδὰμ , καὶ ἡ σκιὰ τοῦ νόμου παρῆλθε . Τὴν μὲν οὐν κλῆσιν τῶν ἐθνῶν ἀκολούθως κατασκευάζει οὕτως , ἀποδεικνὺς πᾶσιν ἀνθρώποις ἔμφυτον εἶναι τὸν νόμον , καὶ πάντας ἀδιδάκτῳ τε τῇ φύσει , καὶ ἀπ´ αὐτῆς τῆς κτίσεως δύνασθαι γινώσκειν τὸν Θεόν . Διὸ καὶ εἰκότως αἰτιᾶται πρῶτον Ἔλληνας , ὡς μὲν τοῦ Θεοῦ φανερώσαντος αὐτοῖς ἐκ τῶν ποιημάτων τοῦ κόσμου τὴν περὶ ἑαυτοῦ γνῶσιν καὶ τῆς ἀδίου δυνάμεως αὐτοῦ , ἡτις ἐστίν ὁ λόγος αὐτοῦ , ἐν ᾧ καὶ δι´ οὗ τὰ πάντα πεποίηκεν , αὐτοὺς δὲ , μὴ ἐγνωκέναι μὲν ἐκ τῶν κτισμάτων εἶναι Θεὸν τὸν τούτων Δημιουργὸν , τὰ δὲ ποιήματα θεοποιήσαντας , καὶ τῇ κτίσει μᾶλλον ἢ αὐτῷ λατρεύσαντας . Αἰτιᾶται δὲ καὶ Ἰουδαίους , ὡς μὴ φυλάξαντας τὸν νόμον , ἀλλὰ καὶ μᾶλλον διὰ τῆς παραβάσεως τοῦ νόμου , τὸν Θεὸν ἀτιμάσαντας . Καὶ οὔτως ἀμφότερα τὰ μέγιστα Ἰουδαίους καὶ Ἐλληνας συγκλείει καὶ ἐλέγχει ἐπὶ παρανομίᾳ , ἵνα δείξῃ ὅτι ὅσοι γενόμενοι οἱ πάντες , ἐπίσης ὡς ὑπεύθυνοι , τοῦ λυτρουμένου δέονται . Τῆς δὲ χάριτος καὶ λυτρώσεως ἐπίσης τοῖς Ἰουδαίοις γενομένης καὶ ἐπὶ τὰ ἔθνη , εἰκότως καὶ ἡ κλῆσις γέγονε τῶν ἐθνῶν . Τῆς δὲ κλήσεως τῶν ἐθνῶν γενομένης , ἐξ ἀνάγκης πέπαυται ἡ περιτομὴ , καὶ ἡ ἐν τῷ νόμῳ σκιά . Ὁ γὰρ Ὑραμ , φησὶν , οὐκ ἐν περιτομῇ , ἀλλὰ πρὸ τῆς περιτομῆς δικαιωθεὶς , μετωνομάσθη μὲν Ἀβραὰμ , ὅτι πατὴρ πολλῶν ἐθνῶν ἔμελλεν εἶναι , κατὰ τὴν ἐν τῇ ἀκροβυστίᾳ πίστιν . Ἔλαβε δὲ μετὰ τὸ δικαιωθῆναι καὶ τὴν περιτομὴν ἐν σαρκὶ , ἵνα σημεῖον ᾗ τοῖς κατὰ σάρκα γεννωμένοις ἐξ αὐτοῦ , παύσεσθαί ποτε τὴν περιτομὴν , ὅταν τὰ ἔθνη γένηται τέκνα τοῦ Ἀβραὰμ , ἀρξάμενα πολιτεύεσθαι κατὰ τὴν πίστιν τοῦ Ἀβραὰμ , ἐν ᾗ ἐδικαιώθη ὅτε ἦν ἐν ἀκροβυστίᾳ . Τούτων γὰρ χάριν μετωνομάσθη Ἀβραάμ . Ἀνάγκη δὲ , ἐλθόντων τῶν σημαινομένων , παύσα . σασθαι τὸ σημαῖνον . Εἰ μὴν οὖν τὰ ἔθνη ἀναγκάζουσι περιτέμνεσθαι , παυέτωσαν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Ἀβραὰμ , καὶ καλείσθω Ἄβραμ . Εἰ δὲ Ἀβραὰμ παρὰ Θεοῦ μετωνομάσθη , οὐ δεῖ περιτέμνεσθαι τὰ ἔθνη , ἀλλ´ οὐδὲ αὐτοὺς ἔτι τοὺς κατὰ σάρκα Ἰουδαίους , ἵνα ᾖ τὸ ὄνομα βέβαιον , καὶ πατὴρ ἐθνῶν πολλῶν καλῆται , Καὶ γὰρ οὐ χρείαν ἔχει λοιπόν τις περιτέμνεσθαι , ἀρκούμενος τῇ πίστει τοῦ Ἀβραὰμ , ούδὲ τῆς ἄλλης δὲ τῆς ἐν νόμῳ σκιᾶς . Οὐ γὰρ ἐκ
Lemmas: ὁ δέ πρός Ῥωμαῖος ἐπιστολή περιέχω ὁ πρός ὁ Χριστός παρασκευή , μάλιστα ὁ ἐκ φύσις λογισμός ἐλέγχω , καί διά οὗτος προτάσσω ἄλλος ἅπας , ὡς δή πρός αὐτός γράφω ὁ ἤδη ὁ θεῖον προμυέομαι . οὗτος ἐπιστέλλω ἀπό Κόρινθος , μήπω μέν ὁράω ῥῶ Μάϊος , ἀκούω δέ περί αὐτῖς , καί ἐπιποθέω αὐτός ὁράω . καί πρῶτος μέν ἀποδέχομαι φημί ὁ πίστις αὐτός , καταγγέλλω ὄρος πανταχοῦ . ἔπειτα σημαίνω πολλάκις ἑαυτοῦ προτίθημι ἔρχομαι , διά ὁ εἰς αὐτός πόθος , τέως μή δύναμαι . καί λοιπός διδασκαλικός ὁ ἐπιστολή ποιέω , περί κλῆσις ἔθνος . καί ὅτι ὁ περιτομή ἠώς καιρός εἰμί , καί νῦν παύω . καί ὅτι διά ὁ Χριστός λύω ὁ παράπτωμα ὁ Ἀδάμ , καί ὁ σκιά ὁ νόμος παρέρχομαι . ὁ μέν ὀν κλῆσις ὁ ἔθνος ἀκόλουθος κατασκευάζω οὕτως , ἀποδείκνυμι πᾶς ἄνθρωπος ἔμφυτος εἰμί ὁ νόμος , καί πᾶς ἀδίδακτος τε ὁ φύσις , καί ἀπ´ αὐτός ὁ κτίσις δύναμαι γιγνώσκω ὁ Θεός . Διὸ καί εἰκότως αἰτιάομαι πρῶτος Ἕλλην , ὡς μέν ὁ Θεός φανερόω αὐτός ἐκ ὁ ποίημα ὁ κόσμος ὁ περί ἑαυτοῦ γνῶσις καί ὁ ἀδίου δύναμις αὐτός , ὅστις εἰμί ὁ λόγος αὐτός , ἐν ὅς καί δις ὅς ὁ πᾶς ποιέω , αὐτός δέ , μή γιγνώσκω μέν ἐκ ὁ κτίσμα εἰμί θεός ὁ οὗτος Δημιουργός , ὁ δέ ποίημα θεοποιέω , καί ὁ κτίζω μᾶλλον ἢ αὐτός λατρεύω . αἰτιάομαι δέ καί Ἰουδαῖος , ὡς μή φυλάσσω ὁ νόμος , ἀλλά καί μᾶλλον διά ὁ παράβασις ὁ νόμος , ὁ θεός ἀτιμάζω . καί οὔτως ἀμφότερος ὁ μέγας Ἰουδαῖος καί Ἕλλην συγκλείω καί ἔλεγχος ἐπί παρανομία , ἵνα δείκνυμι ὅτι ὅσος γίγνομαι ὁ πᾶς , ἐπίσης ὡς ὑπεύθυνος , ὁ λυτρόω δήω . ὁ δέ χάρις καί λύτρωσις ἐπίσης ὁ Ἰουδαῖος γίγνομαι καί ἐπί ὁ ἔθνος , εἰκότως καί ὁ κλῆσις γίγνομαι ὁ ἔθνος . ὁ δέ κλῆσις ὁ ἔθνος γίγνομαι , ἐκ ἀνάγκη παύω ὁ περιτομή , καί ὁ ἐν ὁ νόμος σκιά . ὁ γάρ Ὑραμ , φημί , οὐ ἐν περιτομή , ἀλλά πρό ὁ περιτομή δικαιόω , μετονομάζω μέν Ἀβραάμ , ὅτι πατήρ πολύς ἔθνος μέλλω εἰμί , κατά ὁ ἐν ὁ ἀκροβυστία πίστις . λαμβάνω δέ μετά ὁ δικαιόω καί ὁ περιτομή ἐν σάρξ , ἵνα σημεῖον ὅς ὁ κατά σάρξ γεννάω ἐκ αὐτός , παύω ποτός ὁ περιτομή , ὅταν ὁ ἔθνος γίγνομαι τέκνον ὁ Ἀβραάμ , ἄρχω πολιτεύω κατά ὁ πίστις ὁ Ἀβραάμ , ἐν ὅς δικαιόω ὅτε εἰμί ἐν ἀκροβυστία . οὗτος γάρ χάρις μετονομάζω Ἀβραάμ . Ἀνάγκη δέ , ἔρχομαι ὁ σημαίνω , παύω . σάω ὁ σημαίνω . εἰμί μήv οὖν ὁ ἔθνος ἀναγκάζω περιτέμνω , παύω καί ὁ ὄνομα ὁ Ἀβραάμ , καί καλέω Ἄβραμ . εἰμί δέ Ἀβραάμ παρά Θεός μετονομάζω , οὖον δεῖ περιτέμνω ὁ ἔθνος , ἀλ οὐδέ αὐτός ἔτι ὁ κατά σάρξ Ἰουδαῖος , ἵνα εἰμί ὁ ὄνομα βέβαιος , καί πατήρ ἔθνος πολύς καλέω , καί γάρ οὖον χρεία ἔχω λοιπός τις περιτέμνω , ἀρκέω ὁ πίστις ὁ Ἀβραάμ , οὐδέ ὁ ἄλλος δέ ὁ ἐν νόμος σκιά . οὖον γάρ ἐκ