cogPG.PG118 511
ἐγκλήσεις , οὐχ ἔνεκεν τῶν πεπορνευκότων ὑμῖν ἔγραψα πρωτοτύπως , ἀλλ´ ἕνεκεν ὑμῶν αὐτῶν ἀσφαλιζόμενος ὑμᾶς , μή πως ὁδῷ βαδίζον , καὶ εἰς ὑμᾶς ἔλθῃ τὸ κακόν . Μικρὰ γὰρ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ . Ἀλλὰ τότε μὲν οὕτως . Νῦν δέ , φησὶν , Ἐνεκεν τοῦ δεῖξαι ὑμῖν πῶς ἐν σπουδῇ καὶ ἐν φροντίδι ὑμᾶς ἔχω , ὅπερ τὸ αὐτὸ μὲν ἔστι τῷ πρώτῳ , ἀγαπητικώτερον δὲ εἴρηται . « Οὐδὲ εἵνεκεν τοῦ ἀδικηθέντος . » Οὐ τοῦτο λέγει , τὸ , Ἔνεκεν ἐκείνων οὐκ ἔγραψα , ἀλλὰ τὸ , Οὐ πρωτοτύπως δι´ ἐκείνους , ἀλλὰ διά τε ὑμᾶς καὶ δι´ ἐκείνους . « Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ . » Ἦν μὲν , φησὶν , ἀγάπη παρ´ ἐμοί , ἀλλὰ καὶ φανερωθῆναι αὐτὴν ἐζήτουν , ὡσανεὶ ἐφορῶντος , φησί , Θεοῦ ὅτι ἀληθεύω . « Διὰ τοῦτο . » Ἐπειδὴ καὶ τὴν σπουδὴν τὴν περὶ ὑμᾶς ἐπέδειξα , καὶ τὸ πᾶν ἡμῖν κατώρθωται . « Ἐπὶ τῇ παρακλήσει ὑμῶν . » Δύο λέγει παρακληθῆναι παρ´ αὐτῶν παρακλήσεις , μίαν μὲν , διότι αὐτὸς οὐ μάτην ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἐν τῇ Ἐπιστολῇ , καὶ ἐκεῖνοι τὸ ἐπιτιμηθὲν διωρθώσαντο , δευτέραν δὲ , ὅτι τὸν Τίτον ἀνέπαυσαν . Αὐτὸς δέ φησιν · « Ἐπὶ τῇ χαρᾷ Τίτου , » δεικνὺς ὅτι πολλὴν χάριν αὐτοῖς ὁ Τίτος ὡμολόγει . Ἐκ γὰρ τοῦ χαίρειν ἐκεῖνον , τήν τε ὑπερβολὴν τῆς ἀναπαύσεως καὶ τὴν ὑπερβολὴν τῆς εὐχαριστίας αὐτοῦ τὴν εἰς αὐτὴν δηλοῖ . Διὸ καὶ προκρίνει τὴν παράκλησιν ταύτην , τῆς προτέρας παρακλήσεως · καὶ ταῦτα λέγει , μᾶλλον αὐτοὺς εἰς τὴν ἀγάπην Τίτου ἐφελκόμενος · ἔμελλε γὰρ πάλιν σὺν τῇ ἐπιστολῇ πέμπειν αὐτὸν πρὸς αὐτούς . Τί δὲ ἦν ἡ ἀνάπαυσις Τίτου ἐφ´ ᾧ καὶ ἔχαιρεν ; ἢ αὐτὴ ἡ διόρθωσις αὐτῶν , ἐφ´ ᾖ καὶ Παῦλος παρακέκλητο , ἢ ἡ εἰς πάντα ὑπακοὴ αὐτῶν , καὶ ἡ μετ´ εὐλαβείας καὶ πίστεως ξενία καὶ ὑποδοχὴ αὐτων . Καὶ γὰρ τεκμήριον εὐσεβείας , ἡ εἰς τὸν κήρυκα αὐτῆς τιμὴ καὶ εὐλάβεια . Μᾶλλον παρεκλήθημεν , φησὶν , ἐπὶ τῇ διορθώσι ὑμῶν , μᾶλλον δὲ ἐχάρημεν ἐπὶ τῆ χαρᾷ Τίτου , ὅτι διὰ τῆς διορθώσεως ὑμῶν , ἀναπέπαυται ἡ ψυχὴ « Εἴ τι αὐτῷ ὑπὲρ ὑμῶν . » Καὶ ἀρετῆς μαθητῶν ἔλεγχος , τί τὸν διδάσκαλον ὑπὲρ αὐτῶν καυχᾶσθαι , καὶ ἀγάπης διδασκάλων δεικτικόν . « Οὐ κατῃσχύνθην . » Οὐ γὰρ ἐφάνην ψευδόμενος . « Εἵτι κεκαύχημαι » οὐ κατησχύνθην.»-[ΦΩΤ . ] Ἡ πρὸς ἓν κόμμα λόγου τὰς δύο λέξεις ἐκληπτέον , καὶ τὴν ἐπαγομένην τῆς προτέρας πρὸς αἰτίαν ἀποδοτέον , ὑποστίζοντας ἐν τῷ , « Κεκαύχημαι · » ἢ , ὅπερ ἔμοιγε δοκεῖ , μᾶλλον ἑκατέραν λέξιν ὡς ἴδιον νόημα παριστῶσαν , κατὰ τελείαν στιγμὴν στίζοντας ἀναγνωστέον . Καὶ εἴη ἂν ἑκατέρας λέξεως ὁ νοῦς ἀπηρτισμένος τοιοῦτος · « Κεκαύχημαι , » φησὶν , οἷον καλῶς καὶ πρεπόντως ἐκαυχησάμην . « Κεκαύχημαι . » εὗρον τὴν καύχησιν τετελεσμένην . Εἶτα , « Οὐ κατησχύνθην · » οὐκ ἐώεύσθην ἐλπίδος · ἀ Ν ἐ · ἐδόκησα τοιαῦτα . Ταῦτα δὲ εἰπὼν , καὶ διὰ τοῦ τύπου τῶν λέξεων καὶ τῆς προφορᾶς αὐτων , τὴν χαρὰν ἐδήλου , καὶ τὴν παράκλησιν ἢν εἶχεν . Οὕτως ἦν δυνατὸς ἐναργὲς διὰ τῶν λόγων παραστῆσαι τὸ
Lemmas: ἔγκλησις , οὐ ἐνέλκω ὁ πορνεύω σύ γράφω πρωτότυπος , ἀλ ἕνεκα σύ αὐτός ἀσφαλίζω σύ , μή πως ὁδός βαδίζω , καί εἰς σύ ἔρχομαι ὁ κακός . μικρός γάρ ζύμη ὅλος ὁ φύραμα ζυμόω . ἀλλά τότε μέν οὕτως . νῦν δέ , φημί , ἕνεκα ὁ δείκνυμι σύ πῶς ἐν σπουδή καί ἐν φροντίς σύ ἔχω , ὅσπερ ὁ αὐτός μέν εἰμί ὁ πρῶτος , ἀγαπητικός δέ εἴρω . « οὐδέ ἕνεκα ὁ ἀδικέω . » οὖον οὗτος λέγω , ὁ , ἐνέλκω ἐκεῖνος οὐ γράφω , ἀλλά ὁ , οὖον πρωτότυπος δις ἐκεῖνος , ἀλλά διά τε σύ καί δις ἐκεῖνος . « ὁ ὑπέρ ἐγώ πρός σύ ἐνώπιος ὁ Θεός . » ἦς μέν , φημί , ἀγάπη παρ´ ἐγώ , ἀλλά καί φανερόω αὐτός ζητέω , ὡσανεί ἐφοράω , φημί , Θεός ὅτι ἀληθεύω . « Ζεύς οὗτος . » ἐπεί καί ὁ σπουδή ὁ περί σύ ἐπιδείκνυμι , καί ὁ πᾶς ἐγώ κατορθόω . « ἐπί ὁ παράκλησις σύ . » δύο λέγω παρακαλέω παρ´ αὐτός παράκλησις , εἷς μέν , διότι αὐτός οὖον μάτην ἐπιτιμάω αὐτός ἐν ὁ Ἐπιστολή , καί ἐκεῖνος ὁ ἐπιτιμάω διορθόω , δύο δέ , ὅτι ὁ Τίτος ἀναπαύω . αὐτός δέ φημί · « ἐπί ὁ χαρά Τίτος , » δείκνυμι ὅτι πολύς χάρις αὐτός ὁ Τίτος ὁμολογέω . ἐκ γάρ ὁ χαίρω ἐκεῖνος , ὁ τε ὑπερβολή ὁ ἀνάπαυσις καί ὁ ὑπερβολή ὁ εὐχαριστία αὐτός ὁ εἰς αὐτός δηλόω . Διὸ καί προκρίνω ὁ παράκλησις οὗτος , ὁ πρότερος παράκλησις · καί οὗτος λέγω , μᾶλλον αὐτός εἰς ὁ ἀγάπη Τίτος ἐφέλκω · μέλλω γάρ πάλιν σύν ὁ ἐπιστολή πέμπω αὐτός πρός αὐτός . τις δέ εἰμί ὁ ἀνάπαυσις Τίτος ἐφίημι ὅς καί χαίρω ; ἢ αὐτός ὁ διόρθωσις αὐτός , ἐφίημι εἰμί καί Παῦλος παρακαλέω , ἢ ὁ εἰς πᾶς ὑπακοή αὐτός , καί ὁ μετέ εὐλάβεια καί πίστις ξένιος καί ὑποδοχή αὐτῖς . καί γάρ τεκμήριον εὐσέβεια , ὁ εἰς ὁ κῆρυξ αὐτός τιμή καί εὐλάβεια . μᾶλλος παρακαλέω , φημί , ἐπί ὁ διόρθωσις σύ , μᾶλλον δέ χαίρω ἐπί τῆ χαρά Τίτος , ὅτι διά ὁ διόρθωσις σύ , ἀναπαύω ὁ ψυχή « εἰμί τίς αὐτός ὑπέρ σύ . » καί ἀρετή μαθητής ἔλεγχος , τίς ὁ διδάσκαλος ὑπέρ αὐτός καυχάομαι , καί ἀγάπη διδάσκαλος δεικτικός . « οὖον καταισχύνω . » οὖον γάρ φαίνω ψεύδω . « ἄθεμ-ις καυχάομαι » οὖον κατησχύνθην.»-[ΦΩΤ . ] ὁ πρός εἷς κόμμα λόγος ὁ δύο λέγω ἐκληπτέον , καί ὁ ἐπάγω ὁ πρότερος πρός αἴτιος ἀποδοτέον , ὑποστίζω ἐν ὁ , « καυχάομαι · » ἢ , ὅσπερ ἐγώ δοκέω , μᾶλλον ἑκάτερος λέξις ὡς ἴδιος νόημα παρίστημι , κατά τέλειος στιγμή στίζω ἀναγνωστέον . καί εἰμί εἄν ἑκάτερος λέξις ὁ νόος ἀπαρτίζω τοιοῦτος · « καυχάομαι , » φημί , οἷος καλῶς καί πρεπόντως καυχάομαι . « καυχάομαι . » εὑρίσκω ὁ καύχησις τελέω . εἶτα , « οὖον καταισχύνω · » οὐ ὠθέω ἐλπίς · ὅς Ν εἰ · δοκέω τοιοῦτος . οὗτος δέ εἶπον , καί διά ὁ τύπος ὁ λέξις καί ὁ προφορά αὐτῖς , ὁ χαρά δηλόω , καί ὁ παράκλησις εἄν ἔχω . οὕτως εἰμί δυνατός ἐναργής διά ὁ λόγος παρίστημι ὁ