cogPG.PG118 302
καὶ παντὸς προσώπου περιαιρουμένου , καὶ τῆς ἰπιπροσθούσης ἀχλύος τοῖς λογισμοῖς ἐκκαθαιρομένης . Συνετμήθη οὖν , φησὶν , ἡ νὺξ τουτέστιν , ὁ βίος ἡμῶν , καὶ ἐγγίζει τὸ τέλος , ἤτοι ἡ ἡμέρα ἤδη πλησιάζει τῆς τελευτῆς καὶ τῆς ἀνταποδόσεως . Χρὴ οὖν καὶ διὰ ταῦτα πᾶσαν ἐντολὴν προθύμως ἐπιτελεῖν , ἀγαπᾷν ἀλλήλους , ἀποδιδόναι πᾶσι τὰς ὀφειλὰς , ὑποτάσσεσθαι ταῖς ἀρχαῖς . Καὶ γὰρ καὶ ὀλίγος ὁ πόνος ἤδη , οὐκ εἰς μῆκος οἱ ἀγῶνες , εἴ τι καὶ δέοι ἀγωνίσασθαι , ἐκτείνονται . Βραχὺ γὰρ λίαν γέγονε τὸ στάδιον τῆς ζωῆς ἡμῶν . Μηδείς ὀκνείτω , πάντες σπουδάσωμεν . « Ὥρα ἡμᾶς ἤδη . » Ἐγγὺς , φησὶ , τὸ τλος , καὶ δεῖ ἡμᾶς ἐπείγεσθαι εἰς τὴν τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἐργασίαν . « Ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι . » Τῆς ῥᾳθυμίας ἀναστῆναι . « Νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία . » Τοῦ γὰρ παρόντος βίου ὑποσυρομένου κατὰ μικρὸν , ἐγγύτερος ὁ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς σωτηρίας ἡμῶν γίνεται καιρὸς , παρ᾽ ὅτε τὴν ἀρχὴν ἤλθομεν εἰς τὴν πίστιν . « Ἡ σωτηρία . » Ἐὰν ὧμεν ὡς δεῖ παρεσκευασμένοι , σωτήριος ἡμῖν ἔσται ἡ τῆς κρίσεως ἡμέρα · εἰδὲ μὴ , ὀλέθριος . Πλὴν αὐτὸς ἐκ τῶν χρηστοτέρων δηλοῖ τὴν ἡμέραν ἐκείνην . « Ἡ ὅτε ἐπιστεύσαμεν . » Εἰκὸς ἦν τούτους ἐν ἀρχῇ μὲν ὡς νεαροὺς ζέειν , νῦν δὲ ἀπομεμαράνθαι . Τοῦτο οὐν αἰνίττεται , ὅτι Ὅσον , φησὶν , ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία , τοῦτέστιν , ὁ τῆς κρίσεως καιρὸς καὶ σωτήριος , στουδάζειν μᾶλλον προσήκει ἢ ῥᾳθυμεῖν . Ἐνὺξ προέκοψεν , ἢ δὲ ἡμέρα ἤγγικε . Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους , καὶ ἐνδυσώ μεθα τὰ ὄπλα τοῦ φωτὸς , ὡς ἐν ἠέρα εὐσχημόνως περιπατήσωμεν . Μὴ κώμοις καὶ μέθαις , μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις , μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ . Ἀλλὰ´ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν . Καὶ τὴς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας . « Ἡ νὺξ προέκοψεν . » Νύκτα τὸν παρόντα καλεῖ βίον . Οὐδὲν γὰρ ὀνειράτων διαφέρει τὰ ἐν αὐτῷ Ἡμέραν δὲ τὸν μέλλοντα χρόνον , διὰ τὸ τὰ κρυπτὰ ἐν αὐτῷ φανεροῦσθαι . « Ἀποθώμεθα οὐν τὰ ἔργα τοῦ σκότους . » Ἔργα σκότους φησὶ , τὰς πονηρὰς πράξεις , ὅπλα δὲ φωτὸς τὴν ἀρετήν . Ὡς μὲν οὖν ὅπλα , ἀσφαλίζεται · ὡς δὲ φωτὸς , λαμπρύνει . « Ἅς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως . » - [ ΦκΤ . ς ἤδη παρούσης , ὡς ἐνεστηκυίας τῆς ὅσον οὔπω παρεσομένης ἠμέρας , οὔτω πολιτευσώμεθα εὐσχημόνως . Τί δέ ἐστι τὸ , « Εὐσχημόνως , » ἑρμηνεύει αὐτὸς ἐπάγων , « Μὴ κώμοις , » καὶ ἐξῆς . « Εὐσχημόνως » δέ φησι , λίαν ἐντρέπων , ὅτι εἰ καὶ μὴ κόλασις ἦν ἀποκειμένη τοῖς ἁμαρτάνουσι , καὶ ἀπόλαυσις τοῖς κατορθοῦσιν , ἔδει τὸ αἰσχρὸν καὶ ἀπρεπὲς καὶ ἀσχημονούν φεύγοντας , ἔχεσθαι τῆς ἀρετῆς . Ὅτε δὲ καὶ τὸ ῥηθέντα ἑκατέρῳ βίῳ ἀκολουθεῖ , τί χρὴ ποιεῖν - « Περιπατήσωμεν . » Ἄνω εἰρηκώς μέλλειν τὴν τῆς κρίσεως ἡμέραν , νῦν αὐτὴν ἐφίστησι πτοῶν τὸν ἀκροατήν . Τὸ δέ , « Περιπατήσωμεν , » ἀνεπαχθῆ ποιεῖ τὸν λόγον . Καὶ γὰρ ἑαυτὸν ἔμιξεν . « Μὴ κώμοις καὶ μέθαις . » Οὐ τὸ πίνειν , ἀλλὰ τὸ μεθύειν κωλύει . Κῶμος δέ ἐστι , τὰ μετὰ μέθης καὶ ὕβρεως ἄσματα , ὃ καὶ παροινία λέγεται.«Καὶ ἀσελγείαις . »
Lemmas: καί πᾶς πρόσωπον περιαιρέω , καί ὁ ιπιπροσθουω ἀχλύς ὁ λογισμός ἐκκαθαίρω . συντέμνω οὖν , φημί , ὁ νύξ τουτέστιν , ὁ βίος ἐγώ , καί ἐγγίζω ὁ τέλος , ἤτοι ὁ ἡμέρα ἤδη πλησιάζω ὁ τελευτή καί ὁ ἀνταπόδοσις . χρή οὖν καί διά οὗτος πᾶς ἐντολή προθύμως ἐπιτελέω , ἀγαπάω ἀλλήλων , ἀποδίδωμι πᾶς ὁ ὀφειλή , ὑποτάσσω ὁ ἀρχή . καί γάρ καί ὀλίγος ὁ πόνος ἤδη , οὐ εἰς μῆκος ὁ ἀγών , εἰμί τίς καί δήω ἀγωνίζομαι , ἐκτείνω . βραχύς γάρ λίαν γίγνομαι ὁ στάδιον ὁ ζωή ἐγώ . μηδείς ὀκνέω , πᾶς σπουδάζω . « Ὥρα ἐγώ ἤδη . » ἐγγύς , φημί , ὁ τλος , καί δεῖ ἐγώ ἐπείγω εἰς ὁ ὁ ἀγαθός ἔργον ἐργασία . « ἐς ὕπνος ἐγείρω . » ὁ ῥᾳθυμία ἀνίστημι . « νῦν γάρ ἐγγύς ἐγώ ὁ σωτηρία . » ὁ γάρ πάρειμι βίος ὑποσύρω κατά μικρός , ἐγγύτερος ὁ ὁ ἀνάστασις καί ὁ σωτηρία ἐγώ γίγνομαι καιρός , παρά ὅτε ὁ ἀρχή ἔρχομαι εἰς ὁ πίστις . « ὁ σωτηρία . » ἐάν ἵημι ὡς δεῖ παρασκευάζω , σωτήριος ἐγώ εἰμί ὁ ὁ κρίσις ἡμέρα · ἀνάκλεις μή , ὀλέθριος . πλήν αὐτός ἐκ ὁ χρηστός δηλόω ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος . « ὁ ὅτε πιστεύω . » εἰκώς εἰμί οὗτος ἐν ἀρχή μέν ὡς νεαρός ζέω , νῦν δέ ἀπομαραίνω . οὗτος ὀν αἰνίσσομαι , ὅτι ὅσος , φημί , ἐγγύς ἐγώ ὁ σωτηρία , τουτέστιν , ὁ ὁ κρίσις καιρός καί σωτήριος , στουδάζειν μᾶλλον προσήκω ἢ ῥᾳθυμέω . Ἐνὺξ προκόπτω , ἢ δέ ἡμέρα ἐγγίζω . ἀποτίθημι οὖν ὁ ἔργον ὁ σκότος , καί ἐνδύω μέθη ὁ ὅπλον ὁ φάος , ὡς ἐν ἀήρ εὐσχήμων περιπατέω . μή κῶμος καί μέθη , μή κοίτη καί ἀσέλγεια , μή Ἔρις καί ζῆλος . Ἀλλά ἐνδύω ὁ κύριος Ἰησοῦς Χριστός . καί σής σάρξ πρόνοια μή ποιέω εἰς ἐπιθυμία . « ὁ νύξ προκόπτω . » Νύξ ὁ πάρειμι καλέω βίος . οὐδείς γάρ ὄνειρος διαφέρω ὁ ἐν αὐτός Ἡμέρα δέ ὁ μέλλω χρόνος , διά ὁ ὁ κρυπτός ἐν αὐτός φανερόω . « ἀποτίθημι ὀν ὁ ἔργον ὁ σκότος . » ἔργον σκότος φημί , ὁ πονηρός πρᾶξις , ὅπλον δέ φάος ὁ ἀρετή . ὡς μέν οὖν ὅπλον , ἀσφαλίζω · ὡς δέ φάος , λαμπρύνω . « ὅς ἐν ἡμέρα εὐσχήμων . » - [ ΦκΤ . Σ ἤδη πάρειμι , ὡς ἐνίστημι ὁ ὅσος οὔπω πάρειμι ἡμέρα , οὐτάω πολιτεύω εὐσχήμων . τις δέ εἰμί ὁ , « εὐσχήμων , » ἑρμηνεύω αὐτός ἐπάγω , « μή κῶμος , » καί ἑξῆς . « εὐσχήμων » δέ φημί , λίαν ἐντρέπω , ὅτι εἰμί καί μή κόλασις εἰμί ἀπόκειμαι ὁ ἁμαρτάνω , καί ἀπόλαυσις ὁ κατορθόω , ἐσθίω ὁ αἰσχρός καί ἀπρεπής καί ἀσχημονέω φεύγω , ἔχω ὁ ἀρετή . ὅτε δέ καί ὁ εἴρω ἑκάτερος βίος ἀκολουθέω , τίς χρή ποιέω - « περιπατέω . » ἄνοος εἴρω μέλλω ὁ ὁ κρίσις ἡμέρα , νῦν αὐτός ἐφίστημι πτοέω ὁ ἀκροατής . ὁ δέ , « περιπατέω , » ἀνεπαχθής ποιέω ὁ λόγος . καί γάρ ἑαυτοῦ μίγνυμι . « μή κῶμος καί μέθη . » οὖον ὁ πίνω , ἀλλά ὁ μεθύω κωλύω . Κῶμος δέ εἰμί , ὁ μετά μέθη καί ὕβρις ἄσμα , ὅς καί παροινία λέγεται.«Καὶ ἀσέλγεια . »