cogPG.PG118 47
τον γὰρ κλῶντες μετελάμβανον τροφῆς , ἀλλ´ οὐκ ἐτρύφων . Οὕτω καὶ τὸν βίον ἀπὸ τῆς πίστεως μετεόῥύθμιζον , καὶ φιλαλλήλως εἶχον πρὸς τὸν λαὸν ὅλον . Εἰ γὰρ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ὑπὸ φθόνου ἐπανέστησαν αὐτοῖς , ἀλλὰ πρὸς τὸν λαὸν χάριν εἶχον . ἐδείκνυτο δὲ τοῦτο διὰ τῆς ἐλεημοσύνης καὶ καθαρᾶς ἀναστροφῆς . Τὸ δέ , « Ἐν ἀφελότητι καρδίας , » ἀντὶ τοῦ , ἐν ταπεινώσει καὶ εὐτελείᾳ , μηδὲν ὑψηλὸν φρονοῦντες ἐφ´ αἷς ἔπραττον ἀγαθοεργίαις καὶ ἐλεημοσύναις , ὅπερ μάλιστα ἦν Ἰουδαῖκὸν , ὡς ἀπὸ τοῦ καυχωμένου Φαρισαίου δῆλον . Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς χωλοῦ , Πέτρου τε κατηχήσεως ἐκλεκτῆς . συμπαθητικῆς , συμέουλευτικῆς πρὸς σωτηρίαν αὐτῶν . Ἐν ᾧ ἐπιστασίᾳ τῶν ἀρχιερέων ζήλῳ τοῦ γεγονότος , καὶ κρίσις τοῦ θαύματος . « Ἐπὶ τὸ αὐτὸ δὲ Ἰέτρος καὶ Ἰωάννης ἀνέβαινον « εἰς τὸ ἱερὸν ἐπὶ τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς τὴν ἐν - « νάτην . » Πολλὴ ἡ τῶν δύο τούτων ὁμόνοια καὶ φιλία . Τούτῳ γὰρ νεύει ὁ Πέτρος ἐν τῷ Κυρίου πάθει πυθέσθαι τοῦ διδασκάλου , καὶ ἐπὶ τὸν τάφον δὲ πάλιν ὁμοῦ τρέχουσι , καὶ περὶ αὐτῶν πάλιν φησίν ὁ Πέτρος τῷ Χριστῷ , Οὗτος δὲ τί ; Ἀνέβαινον δὲ ἐν τῷ ἱερῷ , οὐχ ὡς ἔτι Ἰουδαϊζοντες , ἀλλὰ χρησίμως καὶ συγκαταβατικῶς τοῦτο ποιοῦντες , καὶ ἵνα θεραπευθέντος τοῦ χωλοῦ ἐν τῷ ἱερῷ πάντας ἔχοιεν τοὺς ἑωρακότας μάρτυρας . Πολλοὶ γὰρ συνψεσαν ἐκεῖ , διὰ τὸ σεβάσμιον τοῦ τόπου . Διὰ δὲ τοῦ ἐπισημήνασθαι τὴν ὥραν , διδάσκει ὡς ἀεὶ ταῖς εὐχαῖς ἐνέκειντο . Μέμνηται δὲ καὶ τοῦ ἱεροῦ , δι´ ἀμφοτέρων , φημὶ , τοῦ χρόνου καὶ τοῦ τόπου πιστούμενος ἃ γράφει . Πολλῶν δὲ θαυμάτων ἐπιτελουμένων ὑπὸ τῶν ἀποστόλων , ὡς καὶ ἀνωτέρω ἐμνήσθη ὁ ταῦτα γράφων Λουκᾶς , οὐδενὸς ἐκείνων ὀνομαστὶ μνημονεύει , ἀλλ´ ἐκεῖνο γράφει μόνον ἀφ´ οὓ πάντες ἐκινήθησαν · ἐκεῖνα γὰρ ἴσως καὶ παρεωρῶντο διὰ τὸ σμικρὰ δοκεῖν · ἢ καὶ ὅτι οὐ κόμπου χάριν ἡ συγγραφὴ αὐτῷ αὕτη ἐσπουδάοθη . « Καί τις ἀνὴρ χωλὸς ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ « ὑπάρχων , ἐβαστάζετο , ὃν ἐτίθουν καθ´ ἡμέραν « πρὸς τὴν θύραν τοῦ ἱεροῦ τὴν λεγομένην Ὡραίαν , « τοῦ αἰτεῖν ἐλεημοσύνην παρὰ τῶν εἰσπορευομένων « εἰς τὸ ἱερόν . Ὃς ἰδὼν Πέτρον καὶ Ἰωάννην μέλ - « λοντας εἰσιέναι εἰς τὸ ἰερὸν , ἠρώτα ἐλεημοσύνην « λαβεῖν . Ἀτενίσας δὲ Πέτρος εἰς αὐτὸν σὺν τῷ « Ἰωάννῃ εἶπε · Βλέψον εἰς ἡμᾶς . Ὁ δὲ ἐπεῖχεν « αὐτοῖς , προσδοκῶν τι παρ´ αὐτῶν λαβεῖν . Κἰπε « δὲ Πέτρος . » Ὡς οὐ λέγει τὸ ὄνομα τοῦ χωλοῦ · ἆτιοῦδὲ οἱ ἀπάστο λοι ἤδεισαν αὐτόν . Παντελῶς γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἄγνωστος ἦν αὐτῷ . Καὶ τοῦτο , ἵνα μήτε χαριζόμενοι φαί νωνται , καὶ κατὰ προσπάθειαν ποιούμενοι τὰσἰάσειμήτε τις ὑπόνοια ὑποκρίσεως μηδὲ παρὰ τῶν ἀναισχυντοτάτων ὑπολαμβάνηται , ὅτι πρὸς χάριν τῶν ἀποστόλων τινὲς τῶν αὐτοῖς γνωρίμων τὰς περὶ αὐτοὺς ἰάσεις ὑποκρίνοιντο . Πῶς οὖν οὐκ ἔμαθον
Lemmas: ὁ γάρ κλάω μεταλαμβάνω τροφή , ἀλ οὐ τρυφάω . οὕτως καί ὁ βίος ἀπό ὁ πίστις μετεορυθμιζω , καί φιλάλληλος ἔχω πρός ὁ λαός ὅλος . εἰμί γάρ καί ὁ ἀρχιερεύς ὑπό φθόνος ἐπανίστημι αὐτός , ἀλλά πρός ὁ λαός χάρις ἔχω . δείκνυμι δέ οὗτος διά ὁ ἐλεημοσύνη καί καθαρός ἀναστροφή . ὁ δέ , « ἐν ἀφελότης Καρδία , » ἀντί ὁ , ἐν ταπείνωσις καί εὐτέλεια , μηδείς ὑψηλός φρονέω ἐφίημι ὅς πράσσω ἀγαθοεργία καί ἐλεημοσύνη , ὅσπερ μάλιστα εἰμί Ἰουδαῖος , ὡς ἀπό ὁ καυχάομαι Φαρισαῖος δῆλος . περι ὁ ἐν Χριστός θεραπεία ὁ ἐκ γενετή χωλός , Πέτρος τε κατήχησις ἐκλεκτός . συμπαθητικός , συμεουλευτικεω πρός σωτηρία αὐτός . ἐν ὅς ἐπιστασία ὁ ἀρχιερεύς ζῆλος ὁ γίγνομαι , καί κρίσις ὁ θαῦμα . « ἐπί ὁ αὐτός δέ Ἰέτρος καί Ἰωάννης ἀναβαίνω « εἰς ὁ ἱερόν ἐπί ὁ ὥρα ὁ προσευχή ὁ ἐν - « νάτης . » Πολύς ὁ ὁ δύο οὗτος Ὁμόνοια καί φίλιος . οὗτος γάρ νεύω ὁ Πέτρος ἐν ὁ κύριος πάθος πυνθάνομαι ὁ διδάσκαλος , καί ἐπί ὁ τάφος δέ πάλιν ὁμοῦ τρέχω , καί περί αὐτός πάλιν φημί ὁ Πέτρος ὁ Χριστός , οὗτος δέ τίς ; ἀναβαίνω δέ ἐν ὁ ἱερός , οὐ ὡς ἔτι Ἰουδαΐζω , ἀλλά χρήσιμος καί συγκαταβατικώς οὗτος ποιέω , καί ἵνα θεραπεύω ὁ χωλός ἐν ὁ ἱερός πᾶς ἔχω ὁ ὁράω μάρτυς . πολλός γάρ συνέψω ἐκεῖ , διά ὁ σεβάσμιος ὁ τόπος . Ζεύς δέ ὁ ἐπισημαίνω ὁ ὥρα , διδάσκω ὡς ἀεί ὁ εὐχή ἔγκειμαι . μιμνήσκω δέ καί ὁ ἱερός , δις ἀμφότερος , φημί , ὁ χρόνος καί ὁ τόπος πιστόω ὁ γράφω . πολλες δέ θαῦμα ἐπιτελέω ὑπό ὁ ἀπόστολος , ὡς καί ἀνωτέρω μιμνήσκω ὁ οὗτος γράφω Λουκᾶς , οὐδείς ἐκεῖνος ὀνομαστί μνημονεύω , ἀλ ἐκεῖνος γράφω μόνος ἀφή ἕ πᾶς κινέω · ἐκεῖνος γάρ ἴσως καί παροράω διά ὁ μικρός δοκέω · ἢ καί ὅτι οὖον κόμπος χάρις ὁ συγγραφή αὐτός οὗτος σπουδάζω . « καί τις ἀνήρ χωλός ἐκ κοιλία μήτηρ αὐτός « ὑπάρχω , βαστάζω , ὅς τίθημι καθ´ ἡμέρα « πρός ὁ θύρα ὁ ἱερός ὁ λέγω Ὡραῖος , « ὁ αἰτέω ἐλεημοσύνη παρά ὁ εἰσπορεύω « εἰς ὁ ἱερός . ὅς εἶδον Πέτρος καί Ἰωάννης Μέλ - « Λόντας εἴσειμι εἰς ὁ ἱερός , ἐρωτάω ἐλεημοσύνη « λαμβάνω . ἀτενίζω δέ Πέτρος εἰς αὐτός σύν ὁ « Ἰωάννης εἶπον · βλέπω εἰς ἐγώ . ὁ δέ ἐπέχω « αὐτός , προσδοκάω τίς παρ´ αὐτός λαμβάνω . Κἰπε « δέ Πέτρος . » ὡς οὖον λέγω ὁ ὄνομα ὁ χωλός · ἀτίω ὁ άπαστος Λόι ἠδείδω αὐτός . παντελῶς γάρ ὁ ἄνθρωπος ἄγνωστος εἰμί αὐτός . καί οὗτος , ἵνα μήτε χαρίζομαι φή νάω , καί κατά προσπάθεια ποιέω τίνω τις ὑπόνοια ὑπόκρισις μηδέ παρά ὁ ἀναίσχυντος ὑπολαμβάνω , ὅτι πρός χάρις ὁ ἀπόστολος τις ὁ αὐτός γνώριμος ὁ περί αὐτός ἴασις ὑποκρίνομαι . Πῶς οὖν οὐ μανθάνω