cogPG.PG118 422
ἀλλὰ καὶ ἄθλιοι παντελῶς , ὡς ἐκεῖνοι οἱ λέγοντες , Κύριε , οὐ τῷ σῷ ὀνόματι τάδε καὶ τάδε ἐποιήσαμεν ; » Οἷς ἀπεῖπεν ὁ Δεσπότης , μήτε εἰδέναι σύτούς ποτε . Οὐ γὰρ καλῶς ἐχρήσαντο τῷ χαρίσματι , ἀλλὰ καὶ ἀποχωρεῖν κατὰ κεφαλὴν ἐπέταττεν . οἷος ἦν καὶ ὁ μὴ ἀκολουθῶν τῷ Χριστῷ καὶ σημεῖα ποιῶν , οἶος αὐτὸς ὁ Ἰούδας . Αὐτὸς δὲ ταῦτα μὲν τέως οὐ καταλέγει , ἀπὸ τῶν σωματικῶς δ´ εἰρημένων αὐτῷ , κατασκευάζει καὶ τοῦτο , ὅτι ἀνάγκη μείζους νομίζειν τοὺς λογιζομένους μεῖζον εἰληφέναι χάρισμα , τοὐναντίον δ´ ἔσθ´ ὅτε καὶ ἐλάττους . Φησὶ γὰρ ὅτι τοῖς ἀσχήμοσιν ἡμῶν εὐσχημοσύνην περισσοτέραν περιτιθέαμεν . καὶ τοῖς ἀτιμοτέροις , τιμὴν περισσοτέραν . Μὴ ἆρα διὰ τοῦτο καὶ τιμιώτερα καὶ εὐσχημονέστερα τῶν τιμιωτέρων καὶ εὐσχημονεστέρων εἰσίν ; Οὕτω , φησί , καὶ ὁ Θεὸς ἐνίοτε ὑστεροῦντι πλεῖον δίδωσι χάρισμα , τῷ δὲ αὐτάρκως καὶ ἱκανῶς ἔχοντι ῥυθμίσαι ἑαυτὸν , ἔλαττον . Μὴ οὐν ὑμῖν ἀθυμητέον , ἔλαττον δοκοῦσιν ἔχειν χάρισμα , ἐπεὶ καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ τὰ εὐσχημονέστερα καὶ τι μιώτερα ἡμῶν μέλη , ἅτε οὐ πολλῆς ἔχοντα χρείαν εὐσχημοσύνης , ἐφ´ ἧς εἰσι κοσμιότητος καὶ σεμνότητος μένειν ἐῶντες , τοῖς ἀτιμοτέροις καὶ ἀσχημονεστέροις τιμὴν καὶ εὐσχημοσύνην περιτιθέαμεν . ὥστε ἐκ τοῦ ἔλαττον λαβεῖν μᾶλλον ἔστιν εὐθυμεῖν καὶ εὐχαριστεῖν , ὅτι οὕτως κατ´ ἀρχὰς ἔπλασεν ὁ πάντα σοφῶς καὶ ἀκαταλήπτως Θεὸς ἡμῶν ποιῶν , ὥστε ἐλαττόνων δεῖσθαι εἰς αὐτάρκειαν καὶ τελείωαιν . Ταῦτα δέ φησι , τούς τε ἔλαττον δοκοῦντας ἔχειν ἐπὶ τῇ ἀθυμίᾳ παρακαλῶν , καὶ τοὺς πλέον λαβεῖν οἰομένους , τῆς οἰήσεως κατασπῶν . Τί φυσᾶς ἐσιυιτὸν . πλέον ἔχειν δοκῶν ; ἀσθενείας σου τοῦτο μαρτύριόν ἐστιν , ὅτι πλειόνων ἐδεήθης · Τί καταπί - πτει - ἔλαττον ἔχειν δοκῶν ; ἰσχύος σου τοὺτο τεκμήριον , ὅτι ἐλαττόνων σε δεηθέντα παρέδειξεν ὁ Θεός . Καὶ σκόπει πῶς ἤρξατο μὲν καταβραχὺ πρὸς τὴν χρείαν εἰσάγειν αὐτοὺς , κἂν ἀνίσων ἐδόκουν τῶν χαρισμάτων τυχεῖν . Ἔπειτα δὲ καὶ πλέον ἐπῆρε τοὺς ἐλαττοῦσθαι δοκοῦντας , Μᾶλλον γὰρ οἱ ἀθυμοῦντες δέονται παραψυχῆς , ἢ οἱ ἀλαζονευόμενοι φειδοῦς καὶ ἐπιεικοῦς ἐπιτιμήσεως . Εἰτα ταῦτα εἰπών , συμβιβάζει αὐτοὺς εἰς τὴν ὁμοτιμίαν καὶ ὁμόνοιαν , « Ἵνα μὴ ἧ , φησί , σχίσμα ἐν τῷ σώματι , ἀλλὰ τὸ αὐτὸ ὑπὲρ ἀλλήλων μεριμνῶσι τὰ μέλη , » καὶ ἑξῆς . « Τὰ δὲ εὐσχήμονα ἡμῶν . » Ἵνα μή τις εἴπῃ , Καὶ ποῖος οὗτος λόγος προνοῶν τῶν ἀσχημόνων καὶ ἀτίμων , καταφρονεῖν δὲ τῶν εὐσχημόνων ; Οὐ καταφρονοῦμεν , φησὶν , ἀλλ´ οὐδενὸς τῶν ἐξ ἡμῶν δέονται , ὡς φύσει τὸ εὔσχημον ἔχοντα , παραμυθούμενος πάλιν διὰ τούτου , τοὺς ἔχοντας τὰ μείζω χαρίσματα . ἄλλο Θεὸς συνεκέρασε τὸ σῶμα , τῳ ὑστεροῦντι περισσοτέραν δοὺς τιᾳμὴν , ἵνὰ μὴ ᾗ σχίσμα ἐντῷ σώματι , ἀλλὰ τὸ αὐτὸ ὑπὲρ ἀλλήλων
Lemmas: ἀλλά καί ἄθλιος παντελῶς , ὡς ἐκεῖνος ὁ λέγω , κύριος , οὖον ὁ σός ὄνομα ὅδε καί ὅδε ποιέω ; » οἷς ἀπολέγω ὁ Δεσπότης , μήτε οἶδα σύτα ποτός . οὖον γάρ καλῶς χράω ὁ χάρισμα , ἀλλά καί ἀποχωρέω κατά κεφαλή ἐπιτάσσω . οἷος εἰμί καί ὁ μή ἀκολουθέω ὁ Χριστός καί σημεῖον ποιέω , οἶος αὐτός ὁ Ἰούδας . αὐτός δέ οὗτος μέν τέως οὖον καταλέγω , ἀπό ὁ σωματικός δδʹ εἴρω αὐτός , κατασκευάζω καί οὗτος , ὅτι ἀνάγκη μείζων νομίζω ὁ λογίζομαι μείζων λαμβάνω χάρισμα , ἐναντίος δδʹ ἐσθίω ὅτε καί μικρός . φημί γάρ ὅτι ὁ ἀσχήμων ἐγώ εὐσχημοσύνη περισσός περιτίθημι . καί ὁ ἄτιμος , τιμή περισσός . μή ἆρα διά οὗτος καί τίμιος καί εὐσχήμων ὁ τίμιος καί εὐσχήμων εἰμί ; οὕτως , φημί , καί ὁ θεός ἐνίοτε ὑστερέω πλείων δίδωμι χάρισμα , ὁ δέ αὐτάρκης καί ἱκανῶς ἔχω ῥυθμίζω ἑαυτοῦ , μικρός . μή ὀν σύ ἀθυμέω , μικρός δοκέω ἔχω χάρισμα , ἐπεί καί ἐγώ αὐτός ὁ εὐσχήμων καί τίς μιώτερα ἐγώ μέλος , ἅτε οὖον πολύς ἔχω χρεία εὐσχημοσύνη , ἐφίημι ὅς εἰμί κοσμιότης καί σεμνότης μένω ἐάω , ὁ ἄτιμος καί ἀσχήμων τιμή καί εὐσχημοσύνη περιτίθημι . ὥστε ἐκ ὁ μικρός λαμβάνω μᾶλλον εἰμί εὐθυμέω καί εὐχαριστέω , ὅτι οὕτως κατ´ ἀρχή πλάσσω ὁ πᾶς σοφός καί ἀκατάληπτος θεός ἐγώ ποιέω , ὥστε μικρός δήω εἰς αὐτάρκεια καί τελειόω . οὗτος δέ φημί , ὁ τε μικρός δοκέω ἔχω ἐπί ὁ ἀθυμία παρακαλέω , καί ὁ πλέω λαμβάνω οἴομαι , ὁ οἴησις κατασπάω . τις φυσάω εἰσέρχομαι . πλέω ἔχω δοκέω ; ἀσθένεια σύ οὗτος μαρτύριον εἰμί , ὅτι πλείων δήω · τις καταπί - πτει - μικρός ἔχω δοκέω ; ἰσχύς σύ οὗτος τεκμήριον , ὅτι μικρός σύ δήω παραδείκνυμι ὁ Θεός . καί σκοπέω πῶς ἄρχω μέν καταβραχύς πρός ὁ χρεία εἰσάγω αὐτός , κἀν ἄνισος δοκέω ὁ χάρισμα τυγχάνω . ἔπειτα δέ καί πλέω ἐπαίρω ὁ ἐλασσόω δοκέω , μᾶλλος γάρ ὁ ἀθυμόω δήω παραψυχή , ἢ ὁ ἀλαζονεύομαι φειδώ καί ἐπιεικής ἐπιτίμησις . εἶτα οὗτος εἶπον , συμβιβάζω αὐτός εἰς ὁ ὁμοτιμία καί ὁμόνοια , « ἵνα μή ἧ , φημί , σχίσμα ἐν ὁ σῶμα , ἀλλά ὁ αὐτός ὑπέρ ἀλλήλων μεριμνάω ὁ μέλος , » καί ἑξῆς . « ὁ δέ εὐσχήμων ἐγώ . » ἵνα μή τις εἶπον , καί ποῖος οὗτος λόγος προνοέω ὁ ἀσχήμων καί ἄτιμος , καταφρονέω δέ ὁ εὐσχήμων ; οὖον καταφρονέω , φημί , ἀλ οὐδείς ὁ ἐκ ἐγώ δήω , ὡς φύσις ὁ εὔσχημος ἔχω , παραμυθέομαι πάλιν διά οὗτος , ὁ ἔχω ὁ μείζων χάρισμα . ἄλλος θεός συγκεράννυμι ὁ σῶμα , ὁ ὑστερέω περισσός δίδωμι τιμήν , ἵνα μή ὅς σχίσμα ἐντός σῶμα , ἀλλά ὁ αὐτός ὑπέρ ἀλλήλων