cogPG.PG113 461
Ἀτὰρ ὁ Χοσρόης αὐτοῦ περὶ Θεοδοσιούπολιν , ἐπ´ ὄψεσι Θεοδώρου , ἐξέταττε τὰς ἱππικὰς δυνάμεις , ἐς λόχους τε καὶ φάλαγγας διακρίνων τε καὶ μετανοσμῶν . Καὶ αὐτὸς τὸν ἵππον διελαύνων ἐνδεικνύμενος ἦν , οἷα δὴ οὐκ ἐκ προνοίας τινὸς , ὡς ἔτι ἔῤἑιλται αὐτῶ καὶ σοριγᾶ τὸ σῶμα . Διενοεῖτο δέ πως Θεοδοσιούπολιν ἐκπολιορκῆσαι · ἔννοια γάρ οἱ ἐσεφοίτησε μὴ οίόν τε ἔσεσθαι ἂν ἄλλως τὴν Περσῶν Ἀρμενίαν ἀνακτήσασθαι καὶ Ἰβηρίαν , εἰ μή πω ὀχυρωτάτην ἐσότι Ῥωμαίων χειρώσοιτο πόλιν , ἐκεῖσε τε καθεδούμενος ἀνασώσει τὴν ἐς τοὐπίσω λοιπὸν ἐγκαταλελειμμένην Περσαρμενίαν τε καὶ Ἰβηρίαν . Τοιγαροῦν ἀναμφιβόλως εἶχε Θεοδοσιούπολια αἱρήσειν . Ὥστε ὑποφαίνων τε καὶ αἰνιττόμενος , ὡς ἀλώσεταί γε αὐτῷ πάντως ἡ πόλις , ἤρετο Θεόδωρον ὁποία δὴ κατὰ τὸ μᾶλλον ἀνάλωτος εἶναι δοκεῖ πόλς , τὸ Δάρας ἢ δῆτα ἡ Θεοδοσιούπολις ; Ὡς , εἴ γεοὕτως ἀσφαλεστάτην ἐδήλου δὲ τὸ Δάρας , ἐξεῖλε , πόσῳ μᾶλλον τὴν οὐχ οὕτως ἰσχυράν παραστήσοιτο Θεοδοσιούπολιν . Θεόδωρος μὲν οὐν ἀπεκρίνατο ἐμφρονέστατά πως , ἀνάλωτον εἶναι ἐκείνην φήσας τὴν πόλιν τὴν ἐσαεὶ φρουρουμένην ὑπὸ Θεοῦ . Ὁ ὁὲ βασιλεὺς ὁ Περσῶν , πρὶν ἢ Θεόδωρον πρὸς αὐτοῦ ἀφεθῆναι , ὡς ἐγένετο ἀγχοῦ Θεοδοσιουπόλεως , κατενόησε τὴν πόλιν εὖ μάλα καὶ ὡς ἀληθῶς ἐς τὰ πολέμια παρεσκευασμένην . Καί τινων μεταξὺ γενομένων ἀφίησι βασιλεὺς ὁ Περσῶν Θεόδωρον ἐς Βυζάντιον ἐλευσόμενον , ἐν γράμμασι μὲν κατάδηλον ποιήσας τῷ Καίσαρι , ὡς ἥδεται καὶ αὐτὸς τῇ εἰρήνῃ , καὶ ὡς , εἰ πρὶν ἐκστρατεύοι ἀφίκετο Θεόδωρος , οὐδὲ ἐξετάξατο ἂν αὐτὸς οὐδέ γε ἐκίνησε τὰς δυνάμεις . Νῦν δὲ ἀκλεὲς αὐτῷ εἶναι δοκεῖ ἐκστρατευσαμένω ἤδη διαλῦσαι τὸ στράτευμα · τοὺς γὰρ ἀνθρώπους ἢ τοῦ κερδαλέου γε ἕκατι ἢ δόξης ὀρεγομένους ἅπαντα πράσσειν . ἐπηγγέλλετο δὲ , ὡς ἀπονοστήσας ἐς τὰ οἰκεῖα ἐκπέμψοι τοὺς ἐπιτηδείους αὐτῷ ἄρχοντας ἐν τοῖς ὁρίοις τῆς Ἑω , διαλεχθησομένους τε καὶ διαθήσοντας τὰ περὶ τῆς εἰρήνης ἅμα τοῖς ἐκπεμφθησομένοις Ῥωμαίων ἡγεμόσιν . Ταῦτα μὲν οὖν ἐσήμηνε τῷ Καίσαοι . Ἐκλιπαροῦντος δὲ αὐτὸν Θεοδώρου ὥστε ἐπιαχεῖν τὴν εἰσβολὴν , ἔδοξεν ἐπινεύειν , εἴ γε ἄχρι λʹ ἡμερῶν ἀγγελία φοιτήσοι ὡς αὐτὸν σταλεῖσα ἐκ τοῦ Καίσερος τὰ δέοντα βουλευσαμένου . Ἐπειδὴ δὲ Θεόδωρον ἀφῆΒ κεν , ὡς ἔγνω μήτε ἐξ ἐφόδου τὴν Θεοδοσιούποιι οἴόν τε ὃν αὐτῷ ἐξελεῖν , μήτε γε μὴν πολιορκίᾳ τε καὶ μηχανήμασιν ἔσεσθαί οἱ ἐς τὸ λυσιτελὲς ἀπο πειραθῆναι τοῦ τείχουσυνελεύσεσθαι γὰρ ἐν τοσούτῳ τὰς Ῥωμαῖκὰς δυνάμεις , καὶ ὅθθρ´ τὴν Θεοδοσιούπολιν . ΕΚ ΤΟΥ Ηʹ ΛΟΓΟΥ Ν ιδʹ . Ὅτι περὶ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς Τιβερίεν ΚΚαίσαρος ἡγεμονίας , μικρῶ πρότερον ἢ τάδε ζυι ενεχθῆναι τὰ περὶ Χοσρόην , πρεσβεία ἐστάλη αὐθες ἀπὸ Ῥωμαίων ὡς Τούρκους , Οὐαλεντίνου ἐς τουτο
Lemmas: ἀτάρ ὁ Χοσρόης αὐτός περί Θεοδοσιούπολις , ἐπι ὄψις Θεόδωρος , ἐξετάζω ὁ ἱππικός δύναμις , εἰς λόχος τε καί φάλαγξ διακρίνω τε καί μετανοσμαω . καί αὐτός ὁ ἵππος διελαύνω ἐνδείκνυμι εἰμί , οἷος δή οὐ ἐκ πρόνοια τις , ὡς ἔτι ἑλίσσω αὐτός καί σοριγᾶ ὁ σῶμα . διανοέομαι δέ πως Θεοδοσιούπολις ἐκπολιορκέω · ἔννοια γάρ ὁ εἰσφοιτάω μή οἷος τε εἰμί εἄν ἄλλως ὁ Πέρσης Ἀρμένιος ἀνακτάομαι καί Ἰβηρία , εἰμί μή πω ὀχυρός εἰμί Ῥωμαῖος χειρόομαι πόλις , ἐκεῖσε τε καθέζομαι ἀνασῴζω ὁ εἰς τοὐπίσω λοιπός ἐγκαταλείπω Περσαρμενία τε καί Ἰβηρία . τοιγάρ ἀναμφιβόλως ἔχω θεοδοσιουπολιος αἱρέω . ὥστε ὑποφαίνω τε καί αἰνίσσομαι , ὡς ἁλίσκομαι γε αὐτός πάντως ὁ πόλις , ἔρομαι Θεόδωρος ὁποῖος δή κατά ὁ μᾶλλον ἀνάλωτος εἰμί δοκέω πόλος , ὁ Δάρα ἢ δῆτα ὁ Θεοδοσιούπολις ; ὡς , εἰμί γεουος ἀσφαλής δηλόω δέ ὁ Δάρα , ἐξαιρέω , πόσος μᾶλλον ὁ οὐ οὕτως ἰσχυρός παρίστημι Θεοδοσιούπολις . Θεόδωρος μέν ὀν ἀποκρίνω ἔμφρων πως , ἀνάλωτος εἰμί ἐκεῖνος φημί ὁ πόλις ὁ ἐσαεί φρουρέω ὑπό Θεός . ὁ οεʹ βασιλεύς ὁ Πέρσης , πρίν ἢ Θεόδωρος πρός αὐτός ἀφίημι , ὡς γίγνομαι ἀγχοῦ Θεοδοσιούπολις , κατανοέω ὁ πόλις εὕω μάλα καί ὡς ἀληθής εἰς ὁ πολέμιος παρασκευάζω . καί τίνω μεταξύ γίγνομαι ἀφίημι βασιλεύς ὁ Πέρσης Θεόδωρος εἰς Βυζάντιον ἔρχομαι , ἐν γράμμα μέν κατάδηλος ποιέω ὁ Καῖσαρ , ὡς ἥδομαι καί αὐτός ὁ εἰρήνη , καί ὡς , εἰμί πρίν ἐκστρατεύω ἀφικνέομαι Θεόδωρος , οὐδέ ἐκτάσσω εἄν αὐτός οὐδέ γε κινέω ὁ δύναμις . νῦν δέ ἀκλεής αὐτός εἰμί δοκέω ἐκστρατεύω ἤδη διαλύω ὁ στράτευμα · ὁ γάρ ἄνθρωπος ἢ ὁ κερδαλέος γε ἕκητι ἢ δόξα ὀρέγω ἅπας πράσσω . ἐπαγγέλλω δέ , ὡς ἀπονοστέω εἰς ὁ οἰκεῖος ἐκπέμπω ὁ ἐπιτήδειος αὐτός ἄρχω ἐν ὁ ὅριον ὁ εἰμί , διαλέγω τε καί διατίθημι ὁ περί ὁ εἰρήνη ἅμα ὁ ἐκπέμπω Ῥωμαῖος ἡγεμών . οὗτος μέν οὖν σημαίνω ὁ Καίω . Ἐκλιπαρέω δέ αὐτός Θεόδωρος ὥστε ἐπιάχω ὁ εἰσβολή , δοκέω ἐπινεύω , εἰμί γε ἄχρι λίαν ἡμέρα ἀγγελία φοιτάω ὡς αὐτός στέλλω ἐκ ὁ Καίσερος ὁ δήω βουλεύω . ἐπεί δέ Θεόδωρος ἀφή ἄν , ὡς γιγνώσκω μήτε ἐκ ἔφοδος ὁ Θεοδοσιούποιι οἷος τε ὅς αὐτός ἐξαιρέω , μήτε γε μήv πολιορκία τε καί μηχάνημα εἰμί ὁ εἰς ὁ λυσιτελής ἀπος πειράω ὁ τειχουσυνερχομαι γάρ ἐν τοσοῦτος ὁ ρωμαικαι δύναμις , καί ὅθθρ´ ὁ Θεοδοσιούπολις . ΕΚ ὁ ἤ Λόγος Ν ἴδη . ὅτι2 περί ὁ δύο ἔτος ὁ Τιβέριος ΚΚαίσαρος ἡγεμονία , μικρός πρότερος ἢ ὅδε ζυι φέρω ὁ περί Χοσρόης , πρέσβυς στέλλω αὐθες ἀπό Ῥωμαῖος ὡς Τοῦρκος , Οὐαλεντῖνος εἰς οὗτος