cogPG.PG113 216
εἰς τὴν εἴσοδον καὶ τὴν ἔξοδον , σὐν ἐτέροις δὲ παραπυλίοις σεμνοῖς · ὥστε εισερχομένων τῶν ἀλό γων αὐτοῦ ἐν τῇ πόλει ἑκάστην ἀγέλην ζώων , ἵππων τε καὶ φορβάδων , βοῶν τε καὶ δαμάλεων , ποοβάτῳν τε καὶ ὄνων . καὶ δι´ ἰδίας πύλας εἰσιέναι καὶ εἰς ἰδίαν στάσιν ἀπιέναι Παρεκάλεσαν οὖν οἱ Χερσωνῖται τὸν Λάμαχον , ἐφ´ ῷ τε ἐπιγαμβρεύσεσθαι αὐτὸν τὸν τοῦ Ἀσάνδρου υἱόν . Τοῦ δὲ Ααμάχου ἐπινεύσαντος τῇ παρακλήσει αὐτῶν , ἧλθεν ὁ τοῦ Ἀσάνδρου υἱὸς ἐν τῇ Χερσῶνι , καὶ ἔγημε τὴν γυναῖκα , καὶ διετοῦς μικροῦ χοόνου διαγενομένου , ἐτελεύτησεν ὁ Λάμαχος · ἡ γὰρ μήτηρ τῆς Γυκίας προτελευτήσασα ἦν . Ἡ οὖν Γυκία μετὰ τὴν τοῦ ἐνιαυτοῦ περαίωσιν τῆς τοῦ πατρὸς ταφῆς , τῆς ἐνιαυσιαίας ἡμέρας ἐνστάσης , τὴν μνήμην θέλουσα φαιδρῦναι τοῦ ἰδίου πατρὸς , στεφανηφοροῦντος τότε καὶ πρωτεύοντος τῆς Χερσῶνος Ζήθου τοῦ Ζήθονος , παρεκάλεσε τοῖς προὔχουσι τῆς πόλεως ἐφ´ ὅτι ἄνευ ὕβρεως ἀναχθῆναι αὐτοὺς τοῦ λαβεῖν παρ´ αὐτῆς σὺν παντὶ τῷ δήμῳ οἶνόν τε καὶ ἄρτους καὶ ἔλαιον , κρέα τε καὶ ὄρνεα καὶ ὄψα , καὶ εἴ τι ἕτερον πρὸς τὴν τῆς εὐφρασίας χρείαν , πρὸς τὸ τὴν ἡμέραν τῆς μνήμης τοῦ Λαμάχου ἅπαντας τοὺς πολίτας σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις καὶ πάσῃ τῇ φαμιλίᾳ αὐτῶν εὐφρανθῆναι καὶ ἀγάλλεσθαι ἕκαστον ἐν τῷ ἰδίῳ ῥεγεῶνι , καὶ δημοσίᾳ χορεύειν , καὶ ἔργου τινὸς τὸ σύνολον μὴ ἅψασθαι · συνταξαμένη τοῖς πολίταις ἐν ὅρκῳ , ἐφ´ ὅτι ἅπαντα τὸν χρόνον τῆς ζωῆς αὐτῆς οὔτω τὰ τῆς εὐφρασίας καθ´ ἕκαστον χρόνον διδόναι αὐτοῖς ἔν τῇ αὐτῆς τοῦ Λαμάχου μνήμῃ . Τούτων δὲ οὔτω γενομένων ἐν ὅρκῳ ὑπ´ αὐτῆς παγιωθέντων , ὁ ταύτης ἀνὴρ ὁ τοῦ Ἀσάνδρου υἱὸς ἔχων ἐν κρυπτῷ τὸν δόλον , καὶ ἐπιζητῶν καιρὸν προδοσίας , ἀκούσας ταῦτα τὰ παρὰ τῆς Γυκίας λεχθέντα , καὶ ἐν ὅρκῳ παγιωθέντα , ἐθαύμασε καὶ ἐπήνεσε τὴν Γυκίαν ἐπὶ τῇ ἐνόρκῳ συντάξει , ὡς γνησίως περὶ τοὺς γονεῖς ἔχουσαν · συνθέμενος δὲ καὶ αὐτὸς , φησί , χαίρειν καὶ σπένδειν ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ συντάξει . Καὶ μετὰ τοῦτο παρελθούσης τῆς μνήμης καὶ τῆς εὐφρασίας , δηλοῖ τοῖς ἐν Βοσπόρῳ δι´ οἰκείου παιδὸς λέγων αὐτοῖς , ὄτι Εἶρον μέθοδον δι´ ἧς ἀκόπως τὴν Χερσῶνα μέλλομεν παραλαβεῖν · ὑμεῖς οὖν ἐκ διαλειμμάτων ἀποστέλλετέ μοι δέκα ἢ δώδεκα νεωτέρους χρησίμους ἐκτὸς τῶν ἐν τῷ καράβῳ ἐλαυνόντων , ὡς δῆθεν ξένιά μοι πέμποντες · ἐν συμβόλῳ δὲ παραβαλλόντων τῶν ἐρχομένων καράβων ὑμῶν καὶ ἐκεῖ μενόντων · ἐμοῦ δὲ πέμποντος καὶ δι´ ἵππων φέροντος τοὺς ἑρχομένους νεωτέρους ἐν τῇ πόλει , καὶ τὰ πεμπόμενα . Καὶ δὴ τῷ τρόπῳ τούτῳ ἐπὶ διετῆ χρόνον ἐκ τοῦ κατὰ μέρος ἐρχομένων τῶν Βοσποριανῶν μετὰ τῶν ξενίων , πρὸς τὸ μὴ γνωσθῆναι τῇ πόλει τὸν δόλον , ἔφερε μὲν αὐτοὺς πεζικῶς ἐκ τοῦ συμβόλου ὁ τοῦ Ἀσάνδρου υἱὸς , καὶ μετὰ ἡμέρας τινὰς , πάλιν ἐπὶ πάντων πρὸς ἑσπέραν ἀπέλυεν αὐτοὺς , φηαὶν , ἐπὶ τὰ ἔξω , ὡς δῆθεν βραδέστερον διὰ τὴν ὡραν . Οἱ δὲ ἐξερχόμενοι ἐκ τῆς χώρας ἄχρι τριῶν μιλίων , σκοτίας βαθείας γενομένης ὑπέστρεφον καὶ ἤρχοντο ἐν τῷ λεγομένῳ λίμνῳ καὶ ἐκεθεν
Lemmas: εἰς ὁ εἴσοδος καί ὁ ἔξοδος , σῦς ἕτερος δέ παραπύλιον σεμνός · ὥστε εισέρχομαι ὁ ἀλός γῆ αὐτός ἐν ὁ πόλις ἕκαστος ἀγέλη ζῷον , ἵππος τε καί φορβάς , βοῦς τε καί δάμαλις , ποοβατος τε καί ὄνος . καί δις ἴδιος πύλη εἴσειμι καί εἰς ἴδιος στάσις ἀφίημι παρακαλέω οὖν ὁ χερσωνιος ὁ Λάμαχος , ἐφίημι ῷ τε ἐπιγαμβρεύω αὐτός ὁ ὁ Ἄσανδρος υἱός . ὁ δέ Ααμάχου ἐπινεύω ὁ παράκλησις αὐτός , ἕρχομαι ὁ ὁ Ἄσανδρος υἱός ἐν ὁ χερσώνω , καί γαμέω ὁ γυνή , καί διετής μικρός χοονος διαγίγνομαι , τελευτάω ὁ Λάμαχος · ὁ γάρ μήτηρ ὁ Γυκία προτελευτάω εἰμί . ὁ οὖν Γυκία μετά ὁ ὁ ἐνιαυτός περαίωσις ὁ ὁ πατήρ ταφή , ὁ ἐνιαυσιαῖος ἡμέρα ἐνίστημι , ὁ μνήμη ἐθέλω φαιδρύνω ὁ ἴδιος πατήρ , στεφανηφορέω τότε καί πρωτεύω ὁ Χερσών Ζῆθος ὁ Ζήθων , παρακαλέω ὁ προέχω ὁ πόλις ἐφίημι ὅτι ἄνευ ὕβρις ἀνάγω αὐτός ὁ λαμβάνω παρ´ αὐτός σύν πᾶς ὁ δῆμος οἶνος τε καί ἄρτος καί ἔλαιον , κρέας τε καί ὄρνεον καί ὄψον , καί εἰμί τίς ἕτερος πρός ὁ ὁ εὐφρασία χρεία , πρός ὁ ὁ ἡμέρα ὁ μνήμη ὁ Λάμαχος ἅπας ὁ πολίτης σύν γυνή καί τέκνον καί πᾶς ὁ φαμιλία αὐτός εὐφραίνω καί ἀγάλλομαι ἕκαστος ἐν ὁ ἴδιος ῥεγεῶνι , καί δημόσιος χορεύω , καί ἔργον τις ὁ σύνολον μή ἅπτω · συντάσσω ὁ πολίτης ἐν Ὅρκος , ἐφίημι ὅτι ἅπας ὁ χρόνος ὁ ζωή αὐτός οὐτάω ὁ ὁ εὐφρασία καθ´ ἕκαστος χρόνος δίδωμι αὐτός ἐν ὁ αὐτός ὁ Λάμαχος μνήμη . οὗτος δέ οὐτάω γίγνομαι ἐν Ὅρκος ὑπό αὐτός παγιόω , ὁ οὗτος ἀνήρ ὁ ὁ Ἄσανδρος υἱός ἔχω ἐν κρυπτός ὁ δόλος , καί ἐπιζητέω καιρός προδοσία , ἀκούω οὗτος ὁ παρά ὁ Γυκία λέγω , καί ἐν Ὅρκος παγιόω , θαυμάζω καί ἐπαινέω ὁ Γυκία ἐπί ὁ ἐνορκόω συντάσσω , ὡς γνήσιος περί ὁ γονεύς ἔχω · συντίθημι δέ καί αὐτός , φημί , χαίρω καί σπένδω ἐπί ὁ τοιοῦτος συντάσσω . καί μετά οὗτος παρέρχομαι ὁ μνήμη καί ὁ εὐφρασία , δηλόω ὁ ἐν Βόσπορος δις οἰκεῖος παῖς λέγω αὐτός , ὅστις εἶρος μέθοδος δις ὅς ἄκοπος ὁ Χερσών μέλλω παραλαμβάνω · σύ οὖν ἐκ διάλειμμα ἀποστέλλω ἐγώ δέκα ἢ δώδεκα νέος χρήσιμος ἐκτός ὁ ἐν ὁ κάραβος ἐλαύνω , ὡς δῆθεν ξένιος ἐγώ πέμπω · ἐν σύμβολον δέ παραβάλλω ὁ ἐρχόμενος κάραβος σύ καί ἐκεῖ μένω · ἐγώ δέ πέμπω καί δις ἵππος φέρω ὁ ἐρχόμενος νέος ἐν ὁ πόλις , καί ὁ πέμπω . καί δή ὁ τρόπος οὗτος ἐπί διετής χρόνος ἐκ ὁ κατά μέρος ἐρχόμενος ὁ Βοσποριανός μετά ὁ ξένιος , πρός ὁ μή γιγνώσκω ὁ πόλις ὁ δόλος , φέρω μέν αὐτός πεζικῶς ἐκ ὁ σύμβολον ὁ ὁ Ἄσανδρος υἱός , καί μετά ἡμέρα τις , πάλιν ἐπί πᾶς πρός ἑσπέρα ἀπολύω αὐτός , φημί , ἐπί ὁ ἔξω , ὡς δῆθεν βραδής διά ὁ ὥρα . ὁ δέ ἐξέρχομαι ἐκ ὁ χώρα ἄχρι τρεῖς μίλιον , σκοτία βαθύς γίγνομαι ὑποστρέφω καί ἄρχω ἐν ὁ λέγω λίμνος καί ἐπίτεξ