cogPG.PG113 337
λαβεῖν · νυνὶ δὲ ζητεῖν παρ´ αὐτῶν τοὺς ἀρίστους , εἰ μὴ τεχνάζουσι περὶ τὴν εἰρήνην . Τῶν δὲ ἱκέτευον των καὶ ἀξιούντων εἰπεῖν οὓς βούλεται , μεταλαβὼν αὖθις τὸν τοῦ βασιλέως αὐτῶν αἰτεῖται παῖδα πὸατ τόμενος , ὃν εἶχεν αἰχμάλωτον , ὥσπερ οὐκ ἔχων Ἐνταῦθα ὅ τε βασιλεὺς αὐτῶν καὶ οἱ Βάρβαροι πρηνεῖς ἐκταθέντες , οἱμωγῇ τε ἀφθόνῳ καὶ ὀλοφύρσει προσεκέχρηντο , δεόμενοι μηδὲν ἀδύνατον ἐπιτάτ . τεσθαι · ἀδύνατον δὲ αὐτοῖς εἶναι καὶ τοὺς πεσόντας ἀναστῆσαι καὶ ὁμήρους δοῦναι τοὺς τετελευτηκότας . Γενομένης δὲ σιωπῆς , ὁ τῶν Βαρβάρων βασιλεὺς ἀναβοήσας μέγιστον ὅσον , « Εἴθε ἔζη μοι , ἔφη , ἐ παῖς , ἵνα σοι δοθεὶς ὅμηρος , ὡ Καῖσαρ , δουλείαν εὐτύχει τῆς ἐμῆς βασιλείας εὐδαιμονεστέραν . Ἀλλ´ ὑπὸ σοῦ τέθνηκεν , ἀτυχήσας ἴσως καὶ τὸ ἀγνοηθῆναι . Πολέμῳ γὰρ ἐπίστευσε τὸ σῶμα νέος ὢν , ὃν ὃ μόνον ἀντάξιον εἰρήνης ὑπολαμβάνεις . Καὶ νῦν , ὧ βασιλεῦ , σὺ μὲν ἐξαιτεῖς ὡς ὄντα , ἐγὼ δ´ ἄρχομαι θρηνεῖν , συνορῶν τίνα οὐκ ἔχω . Παῖδα γὰρ ὀδυρόμενος ἕνα , καὶ κοινὴν εἰρήνην τῷ παιδὶ συναπολώλεκα . Κἂν μὲν πιστεύσῃς τοῖς ἐμοῖς ἀτυχήμασι , παραμυθίαν ἔχω μοι τὸ πάθος ὡς ὑπὲρ ἀπάντων ἠτυχηκότι · ἂν δὲ ἀπιστήσῃ , καὶ πατὴρ ἀτυχὴς καὶ βασιλεὺς ὀφθήσομαι . Τοῖς γὰρ ἐμοῖς κακοῖς οὐκ ἀκολουθήσει μὲν ὁ παρὰ τῶν ἄλλων ἔλεος , ὅσπερ ἅπασιν ὀφείλεται τοῖς ἐν τούτοις καθεστηκόσι , προσκείσονται δὲ αἱ κοιναὶ συμφοραί Καὶ οὐ παραιτήσομαι τοὺς ἄλλους ἀτυχιῶν Ῥ , ἀλλὰ κοινωνεῖν ἐμοὶ τῶν δεινῶν ἀναγκάσω , τοσοῦτον ἀπολαύων τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας ὅσον ἀτυχεῖν μόνος μὴ δύνασθαι . » Τούτων ἀκούων ὁ βασιλεὺς τήν τε ψυχὴν ἔπαθε , καὶ τοῖς λεγομένοις εὐπαθῶς ἐξεδάκρυσε . Καὶ καθάπερ ἐν τοῖς δράμασιν ὅταν εἰς ἄπορον καὶ δύσλυτον αἱ τῶν ὑποκειμένων ἔργων πλοκαὶ τελευτήσωσιν , ὁ καλούμενος ἀπὸ μηχανῆς θεὸς ἐπεισόδιος εἰς μέσον ἕλκεται , πάντα συμπεραίνων καὶ καταστρέφων ἐπὶ τὸ σαφέστερον καὶ εὑκριτον · οὔτω καὶ αὐτὸς ἐπὶ πράγμασιν ἀμηχάνοις καὶ δυσεξόδοις , μετ´ οἱμωγῆς ἁπάντων τὴν μὲν εἰρήνην αἰτούντων , τὸν δὲ ἐπιζητούμενον ὅμηρον ἀπαγορευόντων μὴ ἔχειν , τόν τε νεανίσκον παραγαγών ἄπασιν ἔδειξε βασιλικῶς παρ´ αὐτοῦ διαιτώμανον , καὶ διαλεχθῆναι τῷ πατρὶ κελεύσας ὅσα ἐβούλετο , περιεσκόπει τὸ πραχθησόμενον . Τὰ δὲ ἐπὶ τούτοις ἦν ἄξια τούτων , Οὐκ ἔτεκεν ὁ ἤλιος τοιαύτην ἡμέΚραν , οἴαν τότε ἐξῆν τοῖς παροῦσιν ὁρᾷν καὶ ἱστορεῖν . Οἱ μὲν γὰρ ἀπὸ θορύβου καὶ θρήνων ἐκπλήξει καὶ θάμβει συνδεθέντες ἐς τὸ ἀκίνητον ἐπάγησαν , βσπερ Ἰουλιανοῦ δείξαντος αὐτοῖς οὐ τὸν νεανίσκον , ἀλλ´ εἴδωλον . Ὁ δὲ βασιλεὺς , ἐπεὶ ἡσυχία μυστηρίων ἀπάντων ἐγένετο σταθερωτέρα , βαρὺ Κφθεγξάμενος εἰς μέσον , « Τοῦτον , εἶπεν , ὁ μὲν ὑμέτερος , ὡς ὑμεῖς ὑπολαμβάνετε , πόλεμος ἀπολώλεκε , Θεὸς δὲ ἴσως καὶ τὸ Ῥωμαίων σέσωκε φιλάνθρωπον . Ἔξω δὲ αὐτὸν ὅμηρον , οὐ παρ´ ὑμῶν καθ´
Lemmas: λαμβάνω · νυνί δέ ζητέω παρ´ αὐτός ὁ ἀγαθός , εἰμί μή τεχνάζω περί ὁ εἰρήνη . ὁ δέ ἱκετεύω ὁ καί ἀξιόω εἶπον ὅς βούλομαι , μεταλαμβάνω αὖθις ὁ ὁ βασιλεύς αὐτός αἰτέω παῖς πατόν τομέω , ὅς ἔχω αἰχμάλωτος , ὥσπερ οὐ ἔχω ἐνταῦθα ὅς τε βασιλεύς αὐτός καί ὁ βάρβαρος πρανής ἐκτείνω , οἰμωγή τε ἄφθονος καί ὀλόφυρσις προσχράομαι , δήω μηδείς ἀδύνατος ἐπιτάσσω . τίνω · ἀδύνατος δέ αὐτός εἰμί καί ὁ πίπτω ἀνίστημι καί ὅμηρος δίδωμι ὁ τελευτάω . γίγνομαι δέ σιωπή , ὁ ὁ βάρβαρος βασιλεύς ἀναβοάω μέγας ὅσος , « εἴθε ζῶ ἐγώ , φημί , εἰ παῖς , ἵνα σύ δίδωμι ὅμηρος , εἰμί Καῖσαρ , δουλεία εὐτυχέω ὁ ἐμός βασίλεια εὐδαίμων . Ἀλ ὑπό σύ θνῄσκω , ἀτυχέω ἴσως καί ὁ ἀγνοέω . Πόλεμος γάρ πιστεύω ὁ σῶμα νέος εἰμί , ὅς ὅς μόνος ἀντάξιος εἰρήνη ὑπολαμβάνω . καί νῦν , ἵημι βασιλεύς , σύ μέν ἐξαιτέω ὡς εἰμί , ἐγώ δδʹ ἄρχω θρηνέω , σύνορος τίς οὐ ἔχω . Παῖς γάρ ὀδύρομαι εἷς , καί κοινός εἰρήνη ὁ παῖς συναπόλλυμι . κἀν μέν πιστεύω ὁ ἐμέω ἀτύχημα , παραμυθία ἔχω ἐγώ ὁ πάθος ὡς ὑπέρ ἀπαντάω ἀτυχέω · εἄν δέ ἀπιστέω , καί πατήρ ἀτυχής καί βασιλεύς ὁράω . ὁ γάρ ἐμέω κακός οὐ ἀκολουθέω μέν ὁ παρά ὁ ἄλλος ἔλεος , ὅσπερ ἅπας ὀφείλω ὁ ἐν οὗτος καθίστημι , πρόσκειμαι δέ ὁ κοινός συμφορά καί οὖον παραιτέομαι ὁ ἄλλος ἀτυχία Ῥ , ἀλλά κοινωνέω ἐγώ ὁ δεινός ἀναγκάζω , τοσοῦτος ἀπολαύω ὁ βασιλικός ἐξουσία ὅσος ἀτυχέω μόνος μή δύναμαι . » οὗτος ἀκούω ὁ βασιλεύς ὁ τε ψυχή πάσχω , καί ὁ λέγω εὐπαθῶς ἐκδακρύω . καί καθάπερ ἐν ὁ δρᾶμα ὅταν εἰς ἄπορος καί δύσλυτος ὁ ὁ ὑπόκειμαι ἔργον πλοκή τελευτάω , ὁ καλέω ἀπό μηχανή θεός ἐπεισόδιος εἰς μέσος ἕλκω , πᾶς συμπεραίνω καί καταστρέφω ἐπί ὁ σαφής καί ευκριος · οὐτάω καί αὐτός ἐπί πρᾶγμα ἀμήχανος καί δυσέξοδος , μετέ οἰμωγή ἅπας ὁ μέν εἰρήνη αἰτέω , ὁ δέ ἐπιζητέω ὅμηρος ἀπαγορεύω μή ἔχω , ὁ τε νεανίσκος παράγω ἅπας δείκνυμι βασιλικός παρ´ αὐτός διαιτάω , καί διαλέγω ὁ πατήρ κελεύω ὅσος βούλομαι , περισκοπέω ὁ πράσσω . ὁ δέ ἐπί οὗτος εἰμί ἄξιος οὗτος , οὐ τίκτω ὁ ἥλιος τοιοῦτος ἡμέΚραν , οἶος τότε ἔξεστι ὁ πάρειμι ὁράω καί ἱστορέω . ὁ μέν γάρ ἀπό θόρυβος καί θρῆνος ἔκπληξις καί θάμβος συνδέω εἰς ὁ ἀκίνητος πήγνυμι , βσπερ Ἰουλιανός δείκνυμι αὐτός οὖον ὁ νεανίσκος , ἀλ εἴδωλον . ὁ δέ βασιλεύς , ἐπεί ἡσυχία μυστήριον ἀπαντάω γίγνομαι σταθερός , βαρύς Κφθεγξάμενος εἰς μέσος , « οὗτος , εἶπον , ὁ μέν ὑμέτερος , ὡς σύ ὑπολαμβάνω , πόλεμος ἀπόλλυμι , θεός δέ ἴσως καί ὁ Ῥωμαῖος σῴζω φιλάνθρωπον . ἔσσομαι δέ αὐτός ὅμηρος , οὖον παρ´ σύ καθ´