cogPG.PG113 312
οἰκετῶν διατιμήσεως , καὶ αὐτῶν ἐλευθερουμένων . Οὐ γὰρ ὅσισν οὐδὲ βασιλικῆς προνοίας , ἀλλ´ οὐδ´ ἀνθρωπίνης ἁπλῶς γνώμης ἐστὶν ἄξιον , ἐλεεινῶς τοῦ ἐκβιοῦντος τῶν ἀνθρωπίνων ἀρπασθέντος , μηδὲ τῷ τοῦ δεσπότου θανάτω τὸν τῆς δουλείας διαῤῥαγῆναι τοῖς δουλωθεῖσι ζυγὸν , ἀλλ´ ἐκ τῆς αὐτῶν συμφορᾶς καὶ τοὺς κληρονομοῦντας συγγενεῖς τὴν ἑαυτῶν θεραπείαν ἐπιζητεῖν καὶ τὴν βασιλείαν τῷ ταμείῳ προσόδους ἐπινοεῖν . Διὸ δὴ πάλιν ἐπαναλαμβάνοντές « φαμεν · εἴ τις ἀδιάθετος τελευτήσει καὶ παίδων οὐχ ὁπόντων ἢ οἱ τούτου συγγενεῖς ἢ μηδὲ τούτων ὄντων ὁ δημόσιος καλοῖτο εἰς κληρονομίαν , τῆς συγκεφαλαιουμένης ἐντεῦθεν ἁπάσης ὑποστάσεως τὸ μὲν δίμοιρον τῷ ἐκ νόμων διαδόχῳ , συγγενεῖ τυχὸν ἢ δημοσίῳ , τὸ δὲ τρίτον ὑπὲρ σωτηρίας τοῦ ἀδιαθέτως τελευτήσαντος ἀνείσθω Θεῷ , τῆς διατιμήσεως ἐν βεβαίῳ τῶν ἐλευθερουμένων οἰκετῶν τῷ συγκληρουμένιῳ μέρει τῷ Θεῷ συλλογιζομένης , βʹ . Εἰ μέντοι γε ὡς εἰκὸς συμβαίη , τῆς προσούσης τῷ ἀποιχομένῳ περιουσίας τὸ πλεῖστον ἢ καὶ τὸ πᾶν εἶναι ἐν θεράπουσι , καὶ τοῦτο διορίσαι φιλανθρώπως ἅμα καὶ συμπαθῶς ᾠήθημεν δεῖν , ὥστε μὴ τοὺς μὲν τοῦ τῆς δουλείας ἀνεῖσθαι ζυγοῦ , τοὺς δὲ ἐνταλαιπωρεῖσθαι τούτῳ καὶ κατατρύχεσθαι · ἀλλ´ ὅσους ὁ χαλεπός τε καὶ βαρὺς τῆς δουλείας ἐκάκου τε καὶ κατωδύνα κλοιὸς , τούτοις ἅπασιν ὁ παρὼν ἡμῶν ἐ]ελν βερίαν διδοὺς εὐφραινέτω θεσμὸς , καὶ τῶν δουλικῶν ἁπάντων θεσμῶν ὁμοίως ἀπίτωσαν ἐλεύθεροι Οὔτω γὰρ και τοῖς ἐκ νόμου τῷ ἀδιαθέτῳ κληρουμένοις τὸ δέον συνορᾷν βουλομένοις οὐκ ἐπιζήμιον , καὶ τοῖς οἰκέταις καὶ τοῖς ἀποιχομένοις σωτήρια , καὶ Θεῷ τῷ καὶ ἐκ σμικρῶν ἀφορμῶν τὴν σωτηρίαν ἀνθρώποις οἶκονομοῦντι τὰ ὅσια ἀποπληρώσομεν . Καὶ μηδεὶς πρὸς τὸν παρόντα νόμον τοῦ τελευτῶντος ἢ συγγενὴς ἢ βασιλεὺς ὡς τοῦ καθήκοντος ἀποστερούμενος ἀποδυσπετείτω · ἀλλ´ ἐν νῷ πᾶς τις βαλών καὶ ἰδιώτης καὶ βασιλεὺς , ὡς ἄπασιν ὁ θάνατος ἀνθρώποις ἄδηλον ἐπίσης καὶ φοβερὸν καὶ οὐκ ἔστιν ὅπως τις περὶ τοῦ τέλους βουλεύσηται ἀσφαλῶς , τόνδε τὸν παρόντα νόμον τῆς ἀπαραιτήτου πορείας ἐκείνης λογιζέσθω ἐφοδιαστὴν , καὶ μὴ τὴν ἑτέρων μόνον οὐσίαν χανδόν ἐπειγέσθω καταπιεῖν · προσεννοείτω δὲ , ὅτι καὶ αὐτὸν ἴσως ( τό τε ἀθρόον τῶν ἀνθρωπίνων ) ἡ τοῦ θανάθου θερίσει δρεπάνη καὶ πολλῆς ἐκεῖσε τῆς βοηθείας δεήσεται , καὶ εἰ μὴ τῆς τοῦ παρόντος νόμου ἀπολαύσειε χάριτος , οὐδὲ τῆς τυχούσης ἐκεῖ ἐπιτεύξεται παρακλήσεως · οὐ γὰρ σμικρὸν εἰς παρηγορίαν τῷ ἐκβεβιωκότι ἡ εὐπροαίρετος , ὡς ἄν τις φαίη καὶ σμικρὰ αὕτη δωρεὰ τῷ Θεῷ καὶ φιλανθρώπῳ Δεσπότῃ , πολυτρόπως τὴν ἡμῶν σωτηρίαν ἐκ σμικρᾶς οἰκονομοῦντι φιλοτιμουμένης προφάσεως . Ταῦτα τῷ παρόντι ἡμῶν πᾶς τις ἐννοείτω ἐντυγχάνων θεσπίσματι , καὶ τὸν παρόντα νόμον οἷόν τινα βοηθὸν καὶ τό γε κρεῖττον εἰπεῖν τῆς ἑαυτοῦ ῥᾳθυμίας διορθωτὴν , οἷς ἐνδημῶν τῷ βίῳ τὰ τῆς ἐκδημίας οὐ λυσιτελῆ αὐτῷ διέθετο , δεχέσθω ἀσμένως , σωτήριον ὥς γε οἰόμεθα τοῖς τελευταίας χωρὶς τελευτῶσι βουλήσεως , καὶ Θεῶ τῷ πάντων βασιλεῖ οὐκ ἀπόβλητον , ἀλλὰ καὶ αὐτῇ τῇ
Lemmas: οἰκέτης διατίμησις , καί αὐτός ἐλευθερόω . οὖον γάρ ὅς οὐδέ βασιλικός πρόνοια , ἀλ οὐδός ἀνθρώπινος ἁπλόος γνώμη εἰμί ἄξιος , ἐλεεινός ὁ ἐκβιόω ὁ ἀνθρώπινος ἀρπάζω , μηδέ ὁ ὁ δεσπότης θάνατος ὁ ὁ δουλεία διαῤῥαγῆναι ὁ δουλόω ζυγόν , ἀλ ἐκ ὁ αὐτός συμφορά καί ὁ κληρονομέω συγγενής ὁ ἑαυτοῦ θεραπεία ἐπιζητέω καί ὁ βασίλειος ὁ ταμεῖον πρόσοδος ἐπινοέω . Διὸ δή πάλιν ἐπαναλαμβάνω « φημί · εἰμί τις ἀδιάθετος τελευτάω καί παῖς οὐ ὅπω ἢ ὁ οὗτος συγγενής ἢ μηδέ οὗτος εἰμί ὁ δημόσιος καλέω εἰς κληρονομία , ὁ συγκεφαλαιόω ἐντεῦθεν ἅπας ὑπόστασις ὁ μέν δίμοιρος ὁ ἐκ νόμος διάδοχος , συγγενής τυγχάνω ἢ δημόσιος , ὁ δέ τρίτος ὑπέρ σωτηρία ὁ ἀδιάθετος τελευτάω ἀνίημι Θεός , ὁ διατίμησις ἐν βέβαιος ὁ ἐλευθερόω οἰκέτης ὁ συγκληρόω μέρος ὁ Θεός συλλογίζομαι , βε . εἰμί μέντοι γε ὡς εἰκός συμβαίνω , ὁ πρόσειμι ὁ ἀποίχομαι περιουσία ὁ πλεῖστος ἢ καί ὁ πᾶς εἰμί ἐν θεράπων , καί οὗτος διορίζω φιλάνθρωπος ἅμα καί συμπαθής οἴομαι δήω , ὥστε μή ὁ μέν ὁ ὁ δουλεία ἀνίημι ζυγόν , ὁ δέ ἐνταλαιπωρέω οὗτος καί κατατρύχω · ἀλ ὅσος ὁ χαλεπός τε καί βαρύς ὁ δουλεία κακόω τε καί κατώδυνος κλοιός , οὗτος ἅπας ὁ πάρειμι ἐγώ ἔρχομαι βέριος δίδωμι εὐφραίνω θεσμός , καί ὁ δουλικός ἅπας θεσμός ὁμοίως ἀπέρχομαι ἐλεύθερος οὐτάω γάρ και ὁ ἐκ νόμος ὁ αδιαθετώ κληρόω ὁ δήω συνοράω βούλομαι οὐ ἐπιζήμιος , καί ὁ οἰκέτης καί ὁ ἀποίχομαι σωτήριος , καί Θεός ὁ καί ἐκ μικρός ἀφορμή ὁ σωτηρία ἄνθρωπος οἰκονομέω ὁ ὅσιος ἀποπληρόω . καί μηδείς πρός ὁ πάρειμι νόμος ὁ τελευτή ἢ συγγενής ἢ βασιλεύς ὡς ὁ καθήκω ἀποστερέω ἀποδυσπετέω · ἀλ ἐν νάω πᾶς τις βάλλω καί ἰδιώτης καί βασιλεύς , ὡς ἅπας ὁ θάνατος ἄνθρωπος ἄδηλος ἐπίσης καί φοβερός καί οὐ εἰμί ὅπως τις περί ὁ τέλος βουλεύω ἀσφαλῶς , ὅδε ὁ πάρειμι νόμος ὁ ἀπαραίτητος πορεία ἐκεῖνος λογίζομαι ἐφοδιαστής , καί μή ὁ ἕτερος μόνος οὐσία χανδός ἐπείγω καταπίνω · προσεννοέω δέ , ὅτι καί αὐτός ἴσως ( ὁ τε ἀθρόος ὁ ἀνθρώπινος ) ὁ ὁ θάνατος θερίζω δρεπάνη καί πολύς ἐκεῖσε ὁ βοήθεια δήω , καί εἰμί μή ὁ ὁ πάρειμι νόμος ἀπολαύω χάρις , οὐδέ ὁ τυγχάνω ἐκεῖ ἐπιτυγχάνω παράκλησις · οὖον γάρ μικρός εἰς παρηγορία ὁ ἐκβιόω ὁ εὐπροαίρετος , ὡς ἄν τις φημί καί μικρός οὗτος δωρεά ὁ Θεός καί φιλάνθρωπον δεσπότης , πολύτροπος ὁ ἐγώ σωτηρία ἐκ μικρός οἰκονομέω φιλοτιμέομαι πρόφασις . οὗτος ὁ πάρειμι ἐγώ πᾶς τις ἐννοέω ἐντυγχάνω θέσπισμα , καί ὁ πάρειμι νόμος οἷος τις βοηθός καί ὁ γε ἀγαθός εἶπον ὁ ἑαυτοῦ ῥᾳθυμία διορθωτής , ὅς ἐνδημέω ὁ βίος ὁ ὁ ἐκδημία οὖον λυσιτελής αὐτός διατίθημι , δέχομαι ἄσμενος , σωτήριος ὅς γε οἴομαι ὁ τελευταῖος Χωρὶς τελευτάω βούλησις , καί θεάομαι ὁ πᾶς βασιλεύς οὐ ἀπόβλητος , ἀλλά καί αὐτός ὁ