cogPG.PG113 390
ποσὶν εὕροι καίων τε καὶ φονεύων , καὶ τὴν πρώτην τῆς Μακεδονίας πόλιν , τοὺς Στόβους , ἐπόρθησε , καὶ τῶν γε στρατιωτῶν τῶν ταύτῃ ἐμφρουρούντων τοὺς ἀντιστάντας ἀπέκτεινεν . Ὡς δὲ τῇ Θεσσαλονίκῃ ἐγγύθεν ἐφεδρεύων ἡγγέλθη ὁ Βάρβαρος , αὐτίκα οἱ πολῖται νομίσαντες ἐκ δόλου τὰ ἐν τῇ προτεραίᾳ ἀνεγνῶσθαι γράμματα καὶ τὴν πόλιν βούλεσθαι Ζήνωνά τε καὶ αὐτὸν ἐκείνῳ παραδοῦναι , συστραφέντες ἐν σφίσιν αὐτοῖς τὰς τοῦ Ζήνωνος στήλας καταβάλλουσι πάσας , καὶ αὐτὸν ὁρμήσαντες τὸν ὕπαρχον ἕτοιμοι διασπάσαι ἦσαν . Οἱ δὲ κομισάμενοι πῦρ ἐπὶ τὸ ἀρχεῖον ἐμπιμπράναι ἔμελλον , εἰ μὴ ὑποφθάσαντες τά τε ἱερὰ γένη καὶ οἱ ἐν ταῖς ἀξίαις ἐξθρπασάν τε αὐτὸν τῇς ὀργῆς τῆς τοῦ δήμου , καὶ τὸ ἀτακτοῦν λόγοις πραέσι κατέστειλαν λέγοντες , οὔτε αὐτὸν αἴτιον εἶναι τούτου , οὕτε τὸν βασιλέα τῇ πόλει τι δυσχερὲς ἢ κακὸν βεβουλεῦσθαι , τῆς τε ζπόλεως χρῆναι ποιήσασθαι φυλακὴν , ὅτῳ ἂν ἐθέλωσι καὶ ὃν ἡγοῦνται πιστὸν ἐπιτρέποντες ταύτην . Οἱ δὲ τὰς κλεῖς τῶν πυλῶν ἐκ τοῦ ὑπάρχου λαβόντες τῷ ἀρχιερεῖ ἔδοσαν , καὶ ἀπὸ τῶν ἐνόντων φρουρὰν ἐπενόησαν , ὡς ἠδύναντο , πλείστην , καὶ τὸν στρατηγὸν ἔστεργον . Ἐν δὲ τούτῳ ὁ Ζήνων πυθόμενος τὸν κατέχοντα κίνδυνον , καὶ ἱδὼν , ὡς , οὐδενὸς βουλομένου μάχεσθαι , ἄριστον εἴη σπονδαῖς ὡς ἐν κακοῖς μετρίαις τῆς τῶν πόλεων φθορᾶς ἐπισχεῖν τὸν Βάρβαρον , Ἀρτεμίδωρον πέμπει καὶ Φωκᾶν τὸν ὅτε ἦν στρατηγὸς γραμματέα αὐτῷ τῆς ἀρχῆς ὄντα . Οἱ ἐλθόντες ἔλεγον , ὅτι « Σὲ ὁ βασιλεὺς φίλον ἐποιήσατο , καὶ ἀξίαις , αἱ εἰσι λαμπρόταται Ῥωμαίοις , σεμνῶς ἐπεκόσμησε , καὶ ἄρχειν τῶν μεγίστων ταγμάτωνμεποίησεν , οὐδὲν οἷάπερ ἀνδρὶ ἀπιστήσας βαρβάρῳ . Σὺ δέ , οὐκ ἴσμεν ὅπως , ταις τῶν κοινῶν δυσμενῶν ἀπάταις ὑπαχθεὶς τά τε ὑπάρχοντά σοι ἀγαθὰ διέφθειρας , καὶ τῆς εὐδαιμονίας τῆς σῆς ἄλλον ἐποίησας , ὡς οὐκ ἴδεις , κύριον . Οὐκ ἂν δίκαιος εἴης τῷ βασιλεῖ ἐγκαλῶν , ὧν εἰς ἑαυτὸν ἅμα καὶ εἰς ἐκεῖνον ἐξήμαρτες . Νῦν οὖν ἐπειδὴ σαυτὸν εἰς τοῦτο κατέστησας , ὑπόλοιπόν σοί ἐστιν ἐκ τῆς παρούσης τύχης τῆς τε κατὰ τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν πόλεων βλάβης ἐπισχεῖν οἷόν · τε , πέμποντα δὲ πρεσβείαν πειρᾶσθαί τι μέτριον παρὰ τοῦ βασιλέως ἀγαθοῦ ὄντος εὐρίσκεσθαι , » Ὁ δὲ πεισθεὶς , ἄνδρας μὲν ἐπὶ τὸ Βυζάντιον σὺν αὐτοῖς ἀποπέμπει , αὐτὸς δὲ τοῦ μὲν καίειν Π ᾤονεύειν τοὺς ἀνθρώπους ἀνεῖργε τὸ στράτευμα , οὐ μέντοι ἐδύνατο πάντων ὄντας ἀπόρους τὰ γοῦν ἐπιτήδεια ἐκπορίσαι κωλύειν . Καὶ δὴ προτὼν ἦλθεν ἐπὶ τὴν Ἡράκλειαν τὴν ἐν Μακεδονία , καὶ τοῦ ἀρχιερέως τοῦ ἐν ταύτῃ τῇ πόλει πολλὰ καὶ παντοδαπὰ τῇ στρατιᾷ καὶ αὐτῷ ἀποστείλαντος δῶρα , τήν τε χώραν ἀπαθῆ πᾶσαν διεφύλαξε , καὶ οὐδὲν τοὺς οἰκοῦντας ἐνταῦθα παραλυπῶν ἐκ τῶν ταύτῃ μόρων » τὸ πλῆθος ἐπιεικῶς ἐπειρᾶτο διάγειν ,
Lemmas: πούς εὑρίσκω καίω τε καί φονεύω , καί ὁ πρῶτος ὁ Μακεδονία πόλις , ὁ στόβος , πορθέω , καί ὁ γε στρατιώτης ὁ οὗτος ἐμφρουρέω ὁ ἀνθίστημι ἀποκτείνω . ὡς δέ ὁ Θεσσαλονίκη ἐγγύθεν ἐφεδρεύω ἀγγέλλω ὁ Βάρβαρος , αὐτίκα ὁ πολίτης νομίζω ἐκ δόλος ὁ ἐν ὁ προτεραῖος ἀναγιγνώσκω γράμμα καί ὁ πόλις βούλομαι Ζήνων τε καί αὐτός ἐκεῖνος παραδίδωμι , συστρέφω ἐν σφεῖς αὐτός ὁ ὁ Ζήνων στήλη καταβάλλω πᾶς , καί αὐτός ὁρμάω ὁ ὕπαρχος ἑτοῖμος διασπάω εἰμί . ὁ δέ κομίζω πῦρ ἐπί ὁ ἀρχεῖον ἐμπίμπρημι μέλλω , εἰμί μή ὑποφθάνω ὁ τε ἱερόv γένος καί ὁ ἐν ὁ ἄξιος ἐξθρπασάν τε αὐτός ὅς ὀργή ὁ ὁ δῆμος , καί ὁ ἀτακτέω λόγος πρᾶος καταστέλλω λέγω , οὔτε αὐτός αἴτιος εἰμί οὗτος , ἵημι ὁ βασιλεύς ὁ πόλις τίς δυσχερής ἢ κακός βουλεύω , ὁ τε ζπολαος χρή ποιέω φυλακή , ὅστις εἄν ἐθέλω καί ὅς ἡγέομαι πιστόν ἐπιτρέπω οὗτος . ὁ δέ ὁ κλείς ὁ πύλη ἐκ ὁ ὑπάρχω λαμβάνω ὁ ἀρχιερεύς δίδωμι , καί ἀπό ὁ ἔνειμι φρουρά ἐπινοέω , ὡς δύναμαι , πλεῖστος , καί ὁ στρατηγός στέργω . ἐν δέ οὗτος ὁ Ζήνων πυνθάνομαι ὁ κατέχω κίνδυνος , καί ἑδ́ρχομαι , ὡς , οὐδείς βούλομαι μάχομαι , ἀγαθός εἰμί σπονδή ὡς ἐν κακός μέτριος ὁ ὁ πόλις φθορά ἐπέχω ὁ βάρβαρος , Ἀρτεμίδωρος πέμπω καί Φωκᾶς ὁ ὅτε εἰμί στρατηγός γραμματεύς αὐτός ὁ ἀρχή εἰμί . ὁ ἔρχομαι λέγω , ὅτι « σός ὁ βασιλεύς φίλος ποιέω , καί ἄξιος , ὁ εἰμί λαμπρός Ῥωμαῖος , σεμνός ἐπικοσμέω , καί ἄρχω ὁ μέγας ταγματωνμεποιαειδω , οὐδείς οἷος ἀνήρ ἀπιστέω βάρβαρος . σύ δέ , οὐ οἶδα ὅπως , ὅς ὁ κοινός δυσμενής ἀπάτη ὑπάγω ὁ τε ὑπάρχω σύ ἀγαθός διαφθείρω , καί ὁ εὐδαιμονία ὁ σός ἄλλος ποιέω , ὡς οὐ ἰδέω , κύριος . οὐ εἄν δίκαιος εἰμί ὁ βασιλεύς ἐγκαλέω , ὅς εἰς ἑαυτοῦ ἅμα καί εἰς ἐκεῖνος ἐξαμαρτάνω . νῦν οὖν ἐπεί σαυτοῦ εἰς οὗτος καθίστημι , ὑπόλοιπος σύ εἰμί ἐκ ὁ πάρειμι τυγχάνω ὁ τε κατά ὁ ἔθνος καί ὁ πόλις βλάβη ἐπέχω οἷος · τε , πέμπω δέ πρεσβεία πειράω τίς μέτριος παρά ὁ βασιλεύς ἀγαθός εἰμί εὑρίσκω , » ὁ δέ πείθω , ἀνήρ μέν ἐπί ὁ Βυζάντιον σύν αὐτός ἀποπέμπω , αὐτός δέ ὁ μέν καίω Π ὀνεύω ὁ ἄνθρωπος ἀνείργω ὁ στράτευμα , οὖον μέντοι δύναμαι πᾶς εἰμί ἄπορος ὁ γοῦν ἐπιτήδειος ἐκπορίζω κωλύω . καί δή προτείνω ἔρχομαι ἐπί ὁ Ἡράκλεια ὁ ἐν Μακεδονία , καί ὁ ἀρχιερεύς ὁ ἐν οὗτος ὁ πόλις πολύς καί παντοδαπός ὁ στρατιά καί αὐτός ἀποστέλλω Δῶρα , ὁ τε χώρα ἀπαθής πᾶς διαφυλάσσω , καί οὐδείς ὁ οἰκέω ἐνταῦθα παραλυπέω ἐκ ὁ οὗτος μόρον » ὁ πλῆθος ἐπιεικής πειράω διάγω ,