cogPG.PG109 124
φίαιν ταύτῃ τὰ δυσχερῆ , αὐτῆς ἐκείνης μάλιστα τὰς γηροτρόφους ἐλπίδας προβαλλομένης καὶ τὴν ἐγγύθεν ἀπαιτούσης ἐπικουρίαν καὶ ὑπουργίαν ἐν τοῖς καθἡκουσιν . ηʹ . Ἐπεὶ δὲ κυριωτέραν ἔδει τὴν θείαν γενέσθαι Ρουλὴν καὶ τοῦτον πρὸς ὅπερ ἀφώριστο [ Ρ . θ ] κατὰ μικρὸν ὀδῷ βαδίζοντα ἀνελθεῖν , ὀνειράτων ὄψεις πείθουσι τὴν μητέρα ὑπενδαῦναι αὐτῷ καὶ ὑπεῖξαι τῆς πρὸς τὴν πόλιν ὁρμῆς , μᾶλλον δὲ αὐτὴν ἐκείνην παρορμῆσαι αὐτὸν καὶ προτρέψασθαι τὴν βασιλεύουσαν πόλιν καταλαβεῖν καὶ ἐπιδείξασθαι τὸν ν τῆς ψυχῆς λειμῶνα καὶ τὰ τοῦ γενναίου φρονήματος προτερήματα . Ἔδοξε γάρ ποτε ὄναρ ἡ μήτηρ ὁρᾶν μέγιστον ἐξ αὐτῆς ἀναβλαστῆσαι φυτὸν , ὡς ἡ Κύρου μήτηρεἰδε τὴν ἄμπελον , καὶ τοῦτο ἐπὶ τῆς οἰκίας αὐτῆς ἑστάναιἄνθεσί τε κομῶν καὶ καρπῷ βρῖθον , χρυσοῦν τε εἶναι τὸν ἀπὸ γῆς τούτου μέγα στέλεχος , καὶ τὸν κλάδος καὶ τὰ φύλλα χρυσοειδῆ . Τοῦτο δὲ πρός τινα των συνήθων καὶ περὶ τὰ τοιαῦτα κατευστοχεῖν δοκούντων διη γησαμένη ἐπὶ λαμπρᾶς καὶ μεγάλης τύχης ἔσεσθαι δηλοῦν τὸν υἱὸν αὐτῆς ἤκουσε . Καὶ αὖθις δὲ μετά τινα χρόνον ὀλίγον ὁρᾷ κατὰ τοὺς ὕπνους ἄνδρα τινὰ γηραιὸν , οὗ πῦρ ἐξῄει ἀπὸ τοῦ στόματος , διαῤῥήδην λέγοντα πρὸς αὐτὴν , ἴτι Ὃ ἀνκπώμενος ὑπὸ σοῦ ὁ υἱός σου Βασίλειος τῆς τῶν Ῥωμαίων βασιλείας παρὰ Θεοῦ τὰ σκῖπτρα ἐγχειρισθήσεναι , καὶ δεῖ σε προτρέψασῆαι τοῦτον πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολυν εἰς . λλεῖν Ἡ δὲ πρὸς τὴν χαρμόσυνον ταύτην ἀγγελίαν διαχυθεῖσα καὶ πλήρης γενομένη χαρᾶς προσρκύνησέ τε τὸν γηραιὸν ἐκεῖνον καὶ , Τίς εἶ , εἶπεν αὐτῷ , ὥ κύριέ μου , ὁ μὴ ἀπαξιώσας ἐποφθῆναι τῷ δούλ σου , ἀλλ οὖτως εὐφρόσυνα εὐαγηέλια κροσκομίσας μοις Ὁ δὲ , Ἡλίας , φησὶν , ὁ Θεσβίτης εἰμὶ , καὶ ἀπέπτη τῶν ὀφθαλμῶν . Διυπνισθεῖσα ρΥν ἐκείνη , . καὶ ταῖς δεξιαῖς ταύταις ὅψεσι , μᾶλλονδὲ θείαις ἀποκαλύψεσιν οἷον ἀναπτερωθεῖσα καὶ ζωπυρήσασα , προθύμως αὐτὴ παρώρμα καὶ ἐξέπεμπε τὸν υἱὸν πρὸς τὴν βασιλεύουσαν , καὶ οἷα μήτηρ ἐνουθέτει καὶ παρεκάλει τόν τε θεῖον φόβον διηνεκῶς ἔχειν ἐν τῇ ψυχῇ , καὶ νομίζειν ἀεὶ τὸν τῆς Προνοίας ὀφθαλμὸν πᾶσαν πρᾶξιν αὐτοῦ καὶ πᾶν νόημα ἐφορᾷν καὶ μηδὲν ἀνάξιον τῆς τοιαύτης ἐφορείας σπουδάζειν , ἀλλὰ τῷ προσήκοντι καταστήματι τὰς οἰκείας ἀρετὰς ἐπιδείξασθαι καὶ ἐν μηδενὶ τὴν Π Ιελ λαουῖαΓοί . προγονικὴν κατασχῦναι εὐγένειαν . θʹ . Ἄρας οὖν ἐκ Μακεδονίας τῆς Θράκης πρὸς τὴν ἄρχουσαν ταύτην τῶν πόλεων πασῶν ἐπορεύετο . τῶν δυνατῶν τινι καὶ περιφανῶν προσμῖξαι βουλόμενος καὶ εἰς θεραπείαν καὶ δουλείαν αὐτοῦ ἑαυτὸν ἀποτάξαι καὶ καταστῆσαι . Καὶ τὸν μεταξὺ διανύσας διάστημα , καὶ κατὰ τὰς Χρυσᾶς πύλας τῆς θασιλίδος γενόμενος , καὶ δι´ αὐτῶν ἤδη καταφερομένης , τῆς ἡμέρας εἰσελθὼν , πλησίον τυγχάνοντι τῷ τοῦ Ἀγίου μάρτυρος Διομήδους προσπελάζει μοναστηρέῳ , καὶ ἀπὸ τῆς ὀδοιπορίας κατάκοπος . ] ὦν
Lemmas: φία οὗτος ὁ δυσχερής , αὐτός ἐκεῖνος μάλιστα ὁ γηροτρόφος ἐλπίς προβάλλω καί ὁ ἐγγύθεν ἀπαιτέω ἐπικουρία καί ὑπουργία ἐν ὁ καθήκω . ἤ . ἐπεί δέ κύριος ἐσθίω ὁ θεῖος γίγνομαι ρουλη καί οὗτος πρός ὅσπερ ἀφορίζω [ Ρ . θ ] κατά μικρός οὐδός βαδίζω ἀνέρχομαι , ὄνειρος ὄψις πείθω ὁ μήτηρ ὑπενδαῦναι αὐτός καί ὑπείκω ὁ πρός ὁ πόλις ὁρμή , μᾶλλον δέ αὐτός ἐκεῖνος παρορμέω αὐτός καί προτρέπω ὁ βασιλεύω πόλις καταλαμβάνω καί ἐπιδείκνυμι ὁ Ν ὁ Ψυχή λειμών καί ὁ ὁ γενναῖος φρόνημα προτέρημα . δοκέω γάρ ποτός ὄναρ ὁ μήτηρ ὁράω μέγας ἐκ αὐτός ἀναβλαστάνω φυτόν , ὡς ὁ Κῦρος μήτηρεἰδε ὁ ἄμπελος , καί οὗτος ἐπί ὁ οἰκίον αὐτός εσταναιανθος τε κόμη καί καρπός βρίθω , χρύσεος τε εἰμί ὁ ἀπό γῆ οὗτος μέγας στέλεχος , καί ὁ κλάδος καί ὁ φύλλον χρυσοειδής . οὗτος δέ πρός τις ὁ συνήθης καί περί ὁ τοιοῦτος κατευστοχέω δοκέω δῖος γηθέω ἐπί λαμπρός καί μέγας τυγχάνω εἰμί δηλόω ὁ υἱός αὐτός ἀκούω . καί αὖθις δέ μετά τις χρόνος ὀλίγος ὁράω κατά ὁ ὕπνος ἀνήρ τις γηραιός , ὅς πῦρ ἔξειμι ἀπό ὁ στόμα , διαρρήδην λέγω πρός αὐτός , ἄθεμ-ις ὅς ἀνάπτω ὑπό σύ ὁ υἱός σύ Βασίλειος ὁ ὁ Ῥωμαῖος βασίλεια παρά Θεός ὁ σκῖπτρα ἐγχειρίζω , καί δεῖ σύ προτρέπω οὗτος πρός ὁ Κωνσταντινόπουλος εἰς . λύς ὁ δέ πρός ὁ χαρμόσυνος οὗτος ἀγγελία διαχέω καί πλήρης γίγνομαι χαρά προσρκυνησος τε ὁ γηραιός ἐκεῖνος καί , Τῖς εἰμί , εἶπον αὐτός , ὅς κύριος ἐγώ , ὁ μή ἀπαξιόω ἐπιφθάνω ὁ δοῦλος σύ , ἀλλ' οὖτως ευφρόσυνα εὐαγηέλια κροσκομισος Μοίς ὁ δέ , Ἡλίας , φημί , ὁ Θεσβίτης εἰμί , καί ἀποπέτομαι ὁ ὀφθαλμός . διυπνίζω ρΥν ἐκεῖνος , . καί ὁ δεξιός οὗτος ὄψις , μᾶλλον θεῖος ἀποκάλυψις οἷος ἀναπτερόω καί ζωπυρέω , προθύμως αὐτός παρορμάω καί ἐκπέμπω ὁ υἱός πρός ὁ βασιλεύω , καί οἷος μήτηρ νουθετέω καί παρακαλέω ὁ τε θέω φόβος διηνεκής ἔχω ἐν ὁ Ψυχή , καί νομίζω ἀεί ὁ ὁ Πρόνοια ὀφθαλμός πᾶς πρᾶξις αὐτός καί πᾶς νόημα ἐφοράω καί μηδείς ἀνάξιος ὁ τοιοῦτος ἐφορεία σπουδάζω , ἀλλά ὁ προσήκω κατάστημα ὁ οἰκεῖος ἀρετή ἐπιδείκνυμι καί ἐν μηδείς ὁ Π ΙΕΛ Γαουῖος . προγονικός κατέχω εὐγένεια . ὁ . ἄρας οὖν ἐκ Μακεδονία ὁ Θρᾴκη πρός ὁ ἄρχω οὗτος ὁ πόλις πᾶς πορεύω . ὁ δυνατός τις καί περιφανής προσμείγνυμι βούλομαι καί εἰς θεραπεία καί δουλεία αὐτός ἑαυτοῦ ἀποτάσσω καί καθίστημι . καί ὁ μεταξύ διανύω διάστημα , καί κατά ὁ Χρυσᾶς πύλη ὁ θασιλίδος γίγνομαι , καί δις αὐτός ἤδη καταφέρω , ὁ ἡμέρα εἰσέρχομαι , πλησίος τυγχάνω ὁ ὁ Ἀγίας μάρτυς Διομήδης προσπελάζω μοναστηρέῳ , καί ἀπό ὁ οδοιπορία κατάκοπος . ] οὖν