cogPG.PG109 112
ἀπολιμπάνοιτο μήτ’´ ἄλλο τι τῶν ἐκεῖθεν ἀνια ρῶν προσπῖπτον χαλαρωτέρους ποιήσῃ τοὺς θεατὰς , μηκέτι τοὺς πλησιάζοντας φανοὺς ἐνεργεῖν προσέταξεν , ἀλλὰ σιγῇ βαθείᾳ καὶ λήθῃ τὰ τοιαῦτα παρακαλυφθῆναι μακρᾷ . λς´ʹ . Ἄλλοτε δὲ πάλιν , ἵνα σαφεστέρα γένηται ἡ τοῦ ἀνδρὸς ἀναγωγία καὶ ἄνοια , αὐτοῦ ἐφ´ ἅρματος σταμένου καὶ τῆς βαλβῖδος μέλλοντος ἐκπηδᾶν πάτει δὲ βένετος , καὶ πράσινος ὁ λογοθέτης Κωνσταντῖνος , ὁ πατρικίου Θωμᾶ καὶ γεγονότος λογοθέτου τοῦ δρόμου πατὴρ , λευκὸς δὲ ὁ Χειλᾶς καὶ ῥούσιος ὁ Κρασᾶς · οὐκ ἦν δὲ οὐδὲ τῷ πρωτοασηκρῆτις σχολάζειν , ὥσπερ οὐδὲ τῷ πρωτονοταρίῳ τοῦ δρόμου . ἀλλ´ ὁ μὲν ἦν κομβινογράφος τῶν Βενέτων , ὁ δὲ τῶν Πρασίνων ) , αὐτῶν οὖν ἐφ´ ἄρματος ἱσταμένων μετὰ καὶ τῆς ἡνιοχικῆς στολῆς , καὶ ἐπαγγελίας φθασάσης ὅτι δεινῶς ὁ Ἅμερ κατατρέχει τε καὶ κατασύρει τὸ Θρακήσιον καὶ τοῖς Μαλαγίνοις πλησιάζει καὶ προοδοκῶνται ὅσον οὐδέπω δεινὰ , καὶ ἐπὶ τούτῳ στυγνάσαντος μὲν τοῦ πρωτονοταρίου , ἀπαγγείλας . τος δὲ μετὰ κατηφείας τὴν ἐκ τοῦ δομεστίκου τῶν σχολῶν ἀπόκρισιν καὶ ἅμα ἐπὶ χεῖρας τὰ γράμματα φέροντός τε καὶ δεικνύοντος , Τίνι , φησὶν , ὖ οὖτος τόλμῃ χρησάμενος τοιαῦτα κατὰ τὸν ἀναγκαῖον τοῦτον ἀγῶνά μοι διαλέγειν ἐπιχειρεῖς , τοῦτο μόνον σπουθάζοντι , εἰ μὴ τὸν μέσον εὐώνυμον ἰδεῖν παρατετραμμένον ; ὑπὲρ οὖ μοι πᾶς α ἀγών . λζ . Καὶ οὐχὶ μὲν τούτῳ τῷ πόθῳ , ἢ εἰ βούλει γε , πάθει ἡλίσκετο , ἑτέρων δὲ ἀπρεπεστέρων ἐκτὸς ἦν , ἀλλὰ καὶ μέτριον ἦθος ἀμέτρως καταδιώκων ἐξέπιπτε [ . ] τοῦ πρέποντος καὶ τῆς βασιλικῆς τιμῆς τὰ μάλιστα . Καί ποτε χυναίῳ , ἧς τὸν παῖδα λἱοθετησάμενος ἦν , κατὰ τὴν ὁδὸν συντυχὼν , ἐκ βαλανείου μὲν ἐρχομένῃ , τὴν ἑαυτῆς δὲ κάλπιν ἐπὶ χεῖρας ἐχούσῃ , ἐκ τοῦ ἵππου ἀποῤῥιφεὶς τοὺς μὲν ἄλλους ὅσοι ἐκ τῆς συγκλήτου τούτω ἐπηκολούθοιν κατὰ τὰ ἐκεῖσε ὄντα ἀνάκτορα ἐξαπέστειλεν , ἀκόλαστα δέ τινα καὶ μυστικὰ ἀνδράρια ἐταιρισάμενος ἀπήει μετὰ τῆς γυναικὸς , τὴν κάλπιν τῶν ἐκείνης χειρῶν ἀναλαβὼν , καὶ , Ἄγε δὴ , ὡ γύναι , θαῤῥοῦσα , ἐπέλεξεν , ἐμὲ κατὰ τὸ οἴκημα σου ἀπύδεξαι , ψωμοῦ πιτυρώδους ἔφεσιν ἔχοντα καὶ ἀσβεστοτύρου . Δεῖ γὰρ τὴν ἐκείνου λέξιν εἰπεῖν . Ἐπεὶ δὲ τῷ ξένῳ τοῦ θεάματος ἡ γυνὴ ἦν ἐνεὸς καὶ πάντων ἠπόρει . , μὴτε μὴν τράπεζαν μήτε τὰ ταύτης στολί ζοντα ἕχουσα , ὁ Μιχαὴλ θᾶττον ἢ λόγος εἶχε στραφεὶς , τὸ δ ἔφερε σάβανον ἐκ τοῦ βαλανείου ἔτι διάβροχων ὃν λαβὼν , ἀντὶ λεπτῆς ὀθόνης , ἣ τῇ τραπέζῃ ἀπίκειται , χρησάμενος , καὶ τὴν κλεῖδα τῆς γυναι-λἂφελὼν αὐτὸς ἦν τὰ πάντα , βασιλεὺς , τραπεζοποιὸς μάγειρος , δαιτυμών . Ἐκβαλὼν δὲ τὰ ἃ εἶχεν τῆς τενιχρᾶς ἐκείνης ἡ κιβωτὸς , εἰστιᾶτο ταύτῃ καὶ συνεδείπνει , τὴν μίμησιν πρὸς τὸν ἐμόν ἀναφέρων Χριστὸν καὶ Θεόν . Κἀκεῖθεν βάδην αὖθις ἀπήει πρὸς τὰ ἀνάκτορα , πολλῆς εὐηθείας καὶ ἀλαζονείας ναλ τύφου καταγινώσκων τῶν προτοῦ βασιλέων · οὗ ἐκεῖ νοι λήρου εἰ ἤκουσαν , Ἀλλ´ οὐκ ἄλλως τρυφῶντα
Lemmas: ἀπολιμπάνω μῆτος ἄλλος τίς ὁ ἐκεῖθεν ἀνία ῥόος προσπίπτω χαλαρός ποιέω ὁ θεατής , μηκέτι ὁ πλησιάζω φανός ἐνεργέω προστάσσω , ἀλλά σιγή βαθύς καί λήθη ὁ τοιοῦτος παρακαλύπτω μακρός . λς´ʹ . ἄλλοτε δέ πάλιν , ἵνα σαφής γίγνομαι ὁ ὁ ἀνήρ ἀναγωγία καί ἄνοια , αὐτός ἐφίημι ἅρμα Σταμένου καί ὁ βαλβίς μέλλω ἐκπηδάω πατέω δέ βένετος , καί πράσινος ὁ λογοθέτης Κωνσταντῖνος , ὁ πατρίκιος Θωμᾶς καί γίγνομαι λογοθέτης ὁ δρόμος πατήρ , λευκός δέ ὁ Χειλᾶς καί ῥούσιος ὁ Κρασάς · οὐ εἰμί δέ οὐδέ ὁ πρωτοασηκρῆτις σχολάζω , ὥσπερ οὐδέ ὁ πρωτονοτάριος ὁ δρόμος . ἀλ ὁ μέν εἰμί κομβινογράφος ὁ Βένετος , ὁ δέ ὁ Πράσινοι ) , αὐτός οὖν ἐφίημι ἄρμα ἵστημι μετά καί ὁ ἡνιοχικός στολή , καί ἐπαγγελία φθάνω ὅτι δεινῶς ὁ Ἄμερ κατατρέχω τε καί κατασύρω ὁ Θρακήσιον καί ὁ μαλαγινοος πλησιάζω καί προδοκέω ὅσος οὐδέπω δεινός , καί ἐπί οὗτος στυγνάζω μέν ὁ Πρωτονοταρίου , ἀπαγγέλλω . ὅς δέ μετά κατήφεια ὁ ἐκ ὁ δομέστικος ὁ σχολή ἀπόκρισις καί ἅμα ἐπί χείρ ὁ γράμμα φέρω τε καί δείκνυμι , τίς , φημί , ὒ οὗτος τόλμα χράω τοιοῦτος κατά ὁ ἀναγκαῖος οὗτος ἀγών ἐγώ διαλέγω ἐπιχειρέω , οὗτος μόνος σπουθάζοντι , εἰμί μή ὁ μέσος εὐώνυμος ὁράω παρατρέπω ; ὑπέρ οὖον ἐγώ πᾶς ὅς ἀγών . λζʹ . καί οὐ μέν οὗτος ὁ πόθος , ἢ εἰμί βούλομαι γε , πάθος ἁλίσκομαι , ἕτερος δέ ἀπρεπής ἐκτός εἰμί , ἀλλά καί μέτριος ἦθος ἄμετρος καταδιώκω ἐκπίπτω [ . ] ὁ πρέπω καί ὁ βασιλικός τιμή ὁ μάλιστα . καί ποτός χυναω , ὅς ὁ παῖς λἱοθετησάμενος εἰμί , κατά ὁ ὁδός συντυγχάνω , ἐκ βαλανεῖον μέν ἐρχόμενος , ὁ ἑαυτοῦ δέ κάλπις ἐπί χείρ ἔχω , ἐκ ὁ ἵππος ἀπολείπω ὁ μέν ἄλλος ὅσος ἐκ ὁ σύγκλητος οὗτος ἐπακολουθέω κατά ὁ ἐκεῖσε εἰμί ἀνάκτορον ἐξαποστέλλω , ἀκόλαστος δέ τις καί μυστικός ἀνδράριον ἐταιρισάμενος ἄπειμι μετά ὁ γυνή , ὁ κάλπις ὁ ἐκεῖνος χείρ ἀναλαμβάνω , καί , ἄγω δή , εἰμί γυνή , θαρσέω , ἐπιλέγω , ἐγώ κατά ὁ οἴκημα σύ ἀποδείκνυμι , ψωμός πιτυρώδης ἔφεσις ἔχω καί ἀσβεστότυρος . Δεύς γάρ ὁ ἐκεῖνος λέξις εἶπον . ἐπεί δέ ὁ ξένος ὁ θέαμα ὁ γυνή εἰμί ἐνεός καί πᾶς ἀπορέω . , μήτε μήv τράπεζα μήτε ὁ οὗτος στολίς θερίζω ἔχω , ὁ Μιχαήλ ταχύς ἢ λόγος ἔχω στρέφω , ὁ δ φέρω σάβανον ἐκ ὁ βαλανεῖον ἔτι διάβροχος ὅς λαμβάνω , ἀντί λεπτός ὀθόνη , ὅς ὁ τράπεζα ἀπικνέομαι , χράω , καί ὁ κλείς ὁ γυναι-λἂφελὼν αὐτός εἰμί ὁ πᾶς , βασιλεύς , τραπεζοποιός μάγειρος , δαιτυμών . ἐκβάλλω δέ ὁ ὁ ἔχω ὁ τενιχραω ἐκεῖνος ὁ κιβωτός , εἰστιᾶτο οὗτος καί συνδειπνέω , ὁ μίμησις πρός ὁ ἐμός ἀναφέρω Χριστός καί Θεός . ἐκεῖθεν βάδην αὖθις ἄπειμι πρός ὁ ἀνάκτορον , πολύς εὐήθεια καί ἀλαζονεία ναλʹ τύφω καταγιγνώσκω ὁ προτοῦ βασιλεύς · ὅς ἐκεῖ νόος λῆρος εἰμί ἀκούω , Ἀλ οὐ ἄλλως τρυφάω