cogPG.PG109 327
σφαγάς τε βασιλέων αὐτοῖς στρατεόμασιν ἐπιόντων , καὶ χρησμοὺς εἰς τὸ μέλλον , μόνην ἀνάλωτον ἐν τῇ κοινῇ περισωθήσεσθαι συμφορᾷ Συνεργεῖ δὲ πρὸς τὰς τοιαύτας χρείας αὐτῇ , καὶ ὀ πᾶσαν μὲν τὴν οἰκουμένην , πᾶσαν δὲ τὴν ἀοίκητον τῷ θαύματι κατασχὼν , ὃς ἐν μέσῃ τῇ πόλει κείμε νος , καὶ πρὸς αὑτὸν τὰ πανταχόθεν ἄκρα συνάγων τῇ τε πόλει σωτὴρ διαλλακτής τε τοῖς πολίταις καὶ πρεσβευτὴς τὰ πρὸς Θεόν . Οὐ τοῦτο δὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ βασιλέας μὲν ἡμέρους τῇ πολιτείᾳ καθίστησι , σά τε ἄλλα καὶ τὰ τῶν φόρων ἀνιέντας τῇ πόλει , ἔν τε τοῖς πρὸς τοὺς ἔξω πολέμοις αὐτὸς στρατηγῶν , καὶ φοβερὸν τοῖς πλεονάζουσι καθιστὰς κινεῖν ὅπλα κατὰ τῆς πόλεως . Οὕτως ἂν εἴποι τις ἵστασθαι κοινὸν τὴν πόλιν εὐσεβείας παράδειγμα . δʹ . Ῥητόρων δὲ καὶ φιλοσόφων , καὶ τῶν ἄλλων πῶν ἐπὶ τοῖς λόγοις , ποῦ τις ἂν ἢ πλείους ἡ καλλίους ἴδοι χορούς ; Ἀλλ´ ἐνταῦθα πάντες , [ Ρ . ὅύτ ] συγχωροῦσι τῇ πόλει , καὶ διατριβὴν καλοῦσι κοινὴν ,, πάντων παρὰ τὰς ἐνταῦθα μούσας ἐπειγομένων . Ἀλλὰ μὴν τοῦτό γε μόνον οὐκ ἔνεστ´ εἰπεῖν , ὡς νῦν μὲν αὐτῇ συμβέβηκε προστῆναι τῶν λόγων , ἦν δ´´ ὅτε μετὰ τῶν ἀγνοούντων ἐτέτακτο το · ἀλλὰ τὸν ἅπαντα δὴ χρόνον Ἐλικῶν ἦν ἡ πόλις , καὶ νενίκηκεν ἐνταῦθα τὰ τῶν μουσῶν δι´ αἰῶνος ἀκμάζειν , ὥσπερ φασὶ τὴν ἥβην οἱ ποιηταί . Οὕτως Ἀθήνῃσιν ἄν τις εἴποι μετὰ Δημοσθένους καὶ Πλάτωνος διατρίβειν , αὐτόθι γενόμενος . εʹ . Ἀλλ´ ἅπαντα ταῦτα ἡμέρα δὴ μία συνέχεε , καὶ τὸν τῆς πόλεως ἀφείλετο στέφανον · καὶ τὴν κοινῆ ἐρωμένην , ὥσπερ τὰς ὑφάλους ὑποπτεύειν ἔπεισεν ἅπαντας . Ὢ πόθεν μὲν εἰς τὸν κόσμον ἔρις εἰσῆλθε · Πόθεν δὲ εἰσεκώμασε στάσις ; Πόθεν δὲ οἱ τὴν αὐτὴν κατοικοῦντες , οὐ καὶ ταυτὰ λυσιτελήσειν ἀλλήλοις νομίζοντες , γεύονται μὲν φιλονεικοῦντες ἀλλήλων αἵματι δὲ συγγενῶν τὴν πατρίδα μιαίνουσιν , ἢν ἔδει καὶ πρὸ τῶν γονέων αὐτοῖς , εἴ γ´ ἐσωφρόνουν ὑπάρχειν ; Οἱ μὲν ἐμαίνοντο , καὶ βασιλέας προσεκύνουν , οὐδὲν τῶν δημοσίᾳ τυραννούντων ἀμείνους . Καὶ γῆ ἐνομίζετο μὲν ἡμετέρα , ὑπὸ δὲ τῶν δυναμένοων ἁγεωργεῖτο . Ἐκέκλειστο δὲ ἡ θάλασσα , ταῖς δὲ πόλεσιν οὕτω μόνως ἐνῆν ἀναπνεῦσαι , εἰ τῆς ἐλευθερίας παντάπασιν ἐπιλάθοιντο . Οὓς δὲ δυσνεραίνει ἔδει , ὡς σφίσι τῆς ἀρχῆς περικοπτομένης , ἐγέλων , ὥσπερ ποοστιθέντες τοῖς οὗσι . Τὸ δὲ φάρμακον τῶν κακῶν , μηνύσαι μόνον τὰ πάθη τοῖς ὅτι ταῦτ´ ἐγένετο θύουσι . Ὅσοι δ´ ἐκ τῶν παρόντων , οἷ τελευτήσει · τὰ κακὰ ταῖς πόλεσιν ἐμαντεύοντο , ἐζήτουν ᾧ τῶν ἀπολλυμένων μελήσει · καὶ εὗρον Ἡρακλέους μὲν ἀνδρειότερον , σωφρονέστερον δὲ Πηλέως , Θεμιστοκλέους δὲ συνετώτερον · τὰ Κύρου δὲ καὶ αὐτὸν πρὸς τοὺς ἀρχομένους μεμι ] μηλμένον . Ἀλλὰ πικρὸν νομοθέτης , τοῖς ἡσυχάζειν οὐκ ἐγνωκόσι , καὶ τὴν ἀρχὴν ἐδνς χέραινον τὴν ἐκείνου , οἱ σφίσιν αὐτοῖς πονηρά συνειδότες · καὶ διὰ ταῦτα ἀκρόπολίς τε δὴ παρὰ τῶν νοῦν ἐχόντων κατελαμβάνετο , ὡς βίᾳ τὸν ἐξεστηκότα
Lemmas: σφαγή τε βασιλεύς αὐτός στρατεόμασιν ἔπειμι , καί χρησμός εἰς ὁ μέλλω , μόνος ἀνάλωτος ἐν ὁ κοινός περισῴζω συμφορά συνεργέω δέ πρός ὁ τοιοῦτος χρεία αὐτός , καί ὁ πᾶς μέν ὁ οἰκέω , πᾶς δέ ὁ ἀοίκητος ὁ θαῦμα κατέχω , ὅς ἐν μέσος ὁ πόλις κεῖμαι Μύκονος , καί πρός ἑαυτοῦ ὁ πανταχόθεν ἄκρος συνάγω ὁ τε πόλις σωτήρ διαλλακτής τε ὁ πολίτης καί πρεσβευτής ὁ πρός Θεός . οὖον οὗτος δέ μόνος , ἀλλά καί βασιλεύς μέν ἥμερος ὁ πολιτεία καθίστημι , σός τε ἄλλος καί ὁ ὁ φόρος ἀνίημι ὁ πόλις , ἐν τε ὁ πρός ὁ ἔξω πόλεμος αὐτός στρατηγός , καί φοβερός ὁ πλεονάζω καθίστημι κινέω ὅπλον κατά ὁ πόλις . οὕτως εἄν εἶπον τις ἵστημι κοινός ὁ πόλις εὐσέβεια παράδειγμα . δέ . Ῥήτωρ δέ καί φιλόσοφος , καί ὁ ἄλλος ποῦ ἐπί ὁ λόγος , ποῦ τις εἄν ἢ πλείων ὁ καλός ὁράω χορός ; Ἀλ ἐνταῦθα πᾶς , [ Ρ . ουτ ] συγχωρέω ὁ πόλις , καί διατριβή καλέω κοινός ,, πᾶς παρά ὁ ἐνταῦθα Μοῦσα ἐπείγω . ἀλλά μήv οὗτος γε μόνος οὐ ἐνίστημι εἶπον , ὡς νῦν μέν αὐτός συμβαίνω προΐστημι ὁ λόγος , εἰμί δδʹ ὅτε μετά ὁ ἀγνοέω τάσσω ὁ · ἀλλά ὁ ἅπας δή χρόνος Ἑλικών εἰμί ὁ πόλις , καί νικάω ἐνταῦθα ὁ ὁ Μοῦσα δις αἰών ἀκμάζω , ὥσπερ φημί ὁ ἥβη ὁ ποιητής . οὕτως Ἀθῆναι ἄν τις εἶπον μετά Δημοσθένης καί Πλάτων διατρίβω , αὐτόθι γίγνομαι . εἰ . Ἀλ ἅπας οὗτος ἡμέρα δή εἷς συγχέω , καί ὁ ὁ πόλις ἀφαιρέω στέφανος · καί ὁ κοινῆ ἐράω , ὥσπερ ὁ ὕφαλος ὑποπτεύω πείθω ἅπας . ὤ πόθεν μέν εἰς ὁ κόσμος Ἔρις εἰσέρχομαι · πόθεν δέ εἰσκωμάζω στάσις ; πόθεν δέ ὁ ὁ αὐτός κατοικέω , οὖον καί ευτός λυσιτελέω ἀλλήλων νομίζω , γεύω μέν φιλονεικέω ἀλλήλων αἷμα δέ συγγενής ὁ πατρίς μιαίνω , εἄν ἐσθίω καί πρό ὁ γονεύς αὐτός , εἰμί γγʹ σωφρονέω ὑπάρχω ; ὁ μέν μαίνομαι , καί βασιλεύς προσκυνέω , οὐδείς ὁ δημόσιος τυραννέω ἀγαθός . καί γῆ νομίζω μέν ἡμέτερος , ὑπό δέ ὁ δύναμαι ἁγεωργεῖτο . καλέω δέ ὁ θάλασσα , ὁ δέ πόλις οὗτος μόνος ἐν-εἰμί ἀναπνέω , εἰμί ὁ ἐλευθερία παντάπασι ἐπιλανθάνομαι . ὅς δέ δυσνεραίνει ἐσθίω , ὡς ὅς ὁ ἀρχή περικόπτω , γελάω , ὥσπερ ποοστιθεω ὁ εἰμί . ὁ δέ φάρμακον ὁ κακός , μηνύω μόνος ὁ πάθος ὁ ὅτι ταῦ γίγνομαι θύω . ὅσος δδʹ ἐκ ὁ πάρειμι , οἷ τελευτάω · ὁ κακός ὁ πόλις μαντεύομαι , ζητέω ὅς ὁ ἀπόλλυμι μέλω · καί εὑρίσκω Ἡρακλῆς μέν ἀνδρεῖος , σώφρων δέ Πηλεύς , Θεμιστοκλῆς δέ συνετός · ὁ Κῦρος δέ καί αὐτός πρός ὁ ἄρχω Μέμι ] μηλμένον . ἀλλά πικρός νομοθέτης , ὁ ἡσυχάζω οὐ γιγνώσκω , καί ὁ ἀρχή ἐνδίδωμι χραίνω ὁ ἐκεῖνος , ὁ σφεῖς αὐτός πονηρός σύνοιδα · καί διά οὗτος ἀκρόπολις τε δή παρά ὁ νόος ἔχω καταλαμβάνω , ὡς βία ὁ ἐξίστημι