cogPG.PG109 378
γὰρ οὐκ ἔχω ἐξουσίαν , ὡς σὲ βασιλέα ἐποίησα , καὶ ἄλλον ποιῆσαι ; Καὶ ὡργίζετο κατὰ Βασιλείου θυμούμενος.[ʹ . ὕΙ ] Δακρύουσα δὲ ἡ Εὐδοκία ἔφη τῷ βασιλεῖ · Τὸ τῆς βασιλείας σου ἀξίω . Κμα , δέσποτα μου , μέγα ἐστὶν , ὦ ἀναξίως καὶ ἡμεῖς ἐτιμήθημεν · καὶ οὐ δίκαιόν ἐστι καταφροτεῖσίλαι αὐτό . Καὶ τῶ Βασιλείῳ ἔφη · Μὴ λυποῦ ἐπὶ τούτῳ · καὶ τὀν Βασιλισκιανὸν βασιλέα θέλο , ποιεῖν . Καὶ πρὸς τοὺς παρόντας εἰπεν · Αρα οὐν πρέπει αὐτὸν εἶναι βασιλέα ; Πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος , Τὸ δεύτερον δὲ συμφυὲς πέλει στέφος . Ἄπαντα δ´ ἀρμόζουσι πρὸς τὴν ἀξίαν . Καὶ ὅτι πόσον οὖν κάλλιον τοῦτόν με ποιήσαι ξασιλέα ! Βασίλειος δὲ ἐν θυμῷ καὶ λύπῃ μεγάλῃ γέγονεν . μηʹ . Ἐξελθόντος δὲ τοῦ βασιλέως εἰς κυνήγιον , μοναχός τις δέδωκεν αὐτῷ χαρτίον ἔχον τὴν κατ´ αὐτοῦ μελετωμένην ὑπὸ βασιλέως ἐπιβουλὴν , ὥς τινι τῶν ὑπασπιστῶν προσέταξεν ὁ βασιλεὺς τὴν λέννην κατὰ τοῦ Πασιλείου ῥῖψαι . Κατὰ δὲ τὸν καιρὸν τοῦ δείπνου , οὐ μόνον τοῦ νῦν . ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων , ἀφ´ οὗ τῷ οἵνῳ ἐμεθύσθη , πέρα δεινῶν ἐνεὴελεύετο ἀοαιρέσεις ὥτων καὶ ῥινῶν καὶ κεφαλῶν ποιούμενος · καὶ εἰ μή τινες οἵκτῳ κρατούμενοι τούτων παρημέλουν καὶ πρὸς τὴν αὔριον ἔπεμπον , ἀνάκλησίν τινα καὶ μεταμέλειαν ἐκδεχόμενοι , ὃπερ ἦν . ἀπώλετο ἂν σύμπας ὁ παραμένων τῷ Μιχαήλ . Ἀλλὰ καὶ Βασίλειος οὐκ ὀλιγάκις παροινίας παίγνιον γεγονὼς ἐκαρτέρει καὶ ἔμενεν μετάμελόν τινα γενέσθαι κατὰ τὸν ἄνδρα . Ὀψὲ γοῦν τοῖς πράγμοσιν σοβλεπόμενος ποολαμβάνειν ἐσπούδασεν μᾶλλον ἢ ὧπ´ αὐτοῦ ἀναιρεθῆναι . Τῆς δὲ μητρὸς τοῦ Μιχαὴλ Θεοδώρας καλεσάσης τὸν βασιλέα εἰς τὰ Ἀνθεμίου , Βασίλειος συνεσκεύαζε τὸ κατὰ Μιχαήλ . Εἰτα ἐπὶ δεῖπνον τοῦ λασιλέως καθεσθέντος , προσεκαλέσατο Ελδοκ ίαν καὶ Βασίλειον τοῦ συνδειπνῆσαι αὐτῷ . Τοῦ δὲ βασιλέως οἵνῳ πολλῷ χρησαμένου , ἀναστὰς Βασίλειος ὡς διά τινα χρείαν , ἀπελθὼν ἐν τῷ κοιτῶνι τοῦ βασιλέως διαστρέφει τὰ κλεῖθρα τῶν θυρῶν δυατὸς ὥν . ὡς αὴ κλείεσθαι τὰς θύρας · καὶ ἀπελθών πάλιν συνεδείπνει τῷ βασιλεῖ . Εἶτα ἀναστὰς ὁ βασιλεὺς Μιχαὴλ , τῇ πολλῇ μέθῃ μὴ δυνάμενος περιπατεῖν , χειροκρατούμενος ὑπὸ τοῦ Βασιλείου ἀπῆλθεν ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτοῦ . Οὗ τὴν χεῖρα φιλήσας ἐξῆλθε Ὡασίλειος . Ἔνδοθεν δὲ τοῦ κοιτῶνος ἦν Βασιλισκιανὸς τῇ κελεύσει τοῦ βασιλέως ὑπνώσας ἐν τῇ κλίνῃ Ῥεντακ ίου τοῦ παρακοιμωμένου πρὸς παραφυλακὴν αὐτοῦ . [ . ᾶ ] Ὁ δὲ κοιτωνίτης Ἰγνάτιος ἀπελθὼν κλεῖσαι αὐτοῦ τὴν θύραν τοῦ κοιτῶνος εὗρεν αὐτὴν διεστραμμένην , καὶ ἀπογνοὺς ἐκαθέσθη ἐπὶ τῆς κλίνης τίλλων τὰς τρίχας αὐτοῦ . Τοῦ δὲ βασιλέως ἐξ οΓνου ὕπνον θανάτῳ παραπλήσιον κοιμωμένου , Κἀθρόον ἐλθὼν Βασίλειος μετὰ καὶ ἐταίρων τὰς θύρας ἀνέῳξε . Καὶ ἔμφοβος ἐξῆλθεν Ἰγνάτιος ἀνθιστάμενος τῷ Βασιλείῳ μὴ εἰσελθεῖν . Ἐν τούτῳ ἔξυπνος γίνεται ὁ βασιλεὺς , καὶ παρευθὺ Ἰωάννης ὁ Χάλδος κόπτει τὰς χεῖρας αὐτοῦ . Ὁ δὲ ἀπελάτης Ἰανωβίτζης τὸν Βασιλισκιανὸν ξίφει τρώσας ἔῤῥιψεν ἐνωκάτω .
Lemmas: γάρ οὐ ἔχω ἐξουσία , ὡς σύ βασιλεύς ποιέω , καί ἄλλος ποιέω ; καί ὀργίζω κατά Βασίλειος θυμόω . ὗς ] δάκρυ δέ ὁ Εὐδοκία φημί ὁ βασιλεύς · ὁ ὁ βασίλεια σύ ἄξιος . Κμα , δεσπότης ἐγώ , μέγας εἰμί , εἰμί ἀνάξιος καί ἐγώ τιμάω · καί οὖον δίκαιος εἰμί καταφροτεισιλαας αὐτός . καί ὁ Βασίλειος φημί · μή λυπέω ἐπί οὗτος · καί ὁ Βασιλισκιανὸν βασιλεύς θέλο , ποιέω . καί πρός ὁ πάρειμι εἶπον · Αρα ὀν πρέπω αὐτός εἰμί βασιλεύς ; Πρῶτος μέν εἶδος ἄξιος τυραννίς , ὁ δύο δέ συμφυής πέλω στέφος . ἅπας δδʹ ἁρμόζω πρός ὁ ἄξιος . καί ὅτι πόσος οὖν καλός οὗτος ἐγώ ποιέω ξασιλέα ! Βασίλειος δέ ἐν θυμός καί λύπη μέγας γίγνομαι . μῆον . ἐξέρχομαι δέ ὁ βασιλεύς εἰς κυνήγιον , μοναχός τις δίδωμι αὐτός χαρτίον ἔχω ὁ κατ´ αὐτός μελετάω ὑπό βασιλεύς ἐπιβουλή , ὅς τις ὁ ὑπασπιστής προστάσσω ὁ βασιλεύς ὁ λέννη κατά ὁ πασιλειος ῥίπτω . κατά δέ ὁ καιρός ὁ δεῖπνον , οὖον μόνος ὁ νῦν . ἀλλά καί ὁ ἄλλος , ἀφή ὅς ὁ οἶνος μεθύσκω , πέρα δεινός ενεηελευαρτυω αοαιρεσις οὖς καί ῥίς καί κεφαλή ποιέω · καί εἰμί μή τις οἶκτος κρατέω οὗτος παραμελέω καί πρός ὁ αὔριον πέμπω , ἀνάκλησις τις καί μεταμέλεια ἐκδέχομαι , ὅσπερ εἰμί . ἀπόλλυμι εἄν σύμπας ὁ παραμένω ὁ Μιχαήλ . ἀλλά καί Βασίλειος οὐ ὀλιγάκις παροινία παίγνιον γίγνομαι καρτερέω καί μένω μετάμελος τις γίγνομαι κατά ὁ ἀνήρ . ὀψέ γοῦν ὁ πράγμοσιν σοβλεπω πολαμβάνω σπουδάζω μᾶλλον ἢ ὅς αὐτός ἀναιρέω . ὁ δέ μήτηρ ὁ Μιχαήλ Θεοδώρα καλέω ὁ βασιλεύς εἰς ὁ Ανθεμίου , Βασίλειος συσκευάζω ὁ κατά Μιχαήλ . εἶτα ἐπί δεῖπνον ὁ λασιλαος καθέζομαι , προσκαλέω Ελδοκ εἷς καί Βασίλειος ὁ συνδειπνέω αὐτός . ὁ δέ βασιλεύς οἶνος πολύς χράω , ἀνίστημι Βασίλειος ὡς διά τις χρεία , ἀπέρχομαι ἐν ὁ κοιτών ὁ βασιλεύς διαστρέφω ὁ κλεῖθρον ὁ θύρα δυαατος ἀνά . ὡς ἀεί καλέω ὁ θύρα · καί ἀπέρχομαι πάλιν συνδειπνέω ὁ βασιλεύς . εἶτα ἀνίστημι ὁ βασιλεύς Μιχαήλ , ὁ πολύς μέθη μή δύναμαι περιπατέω , χειροκρατέω ὑπό ὁ Βασίλειος ἀπέρχομαι ἐν ὁ κοιτών αὐτός . οὗ ὁ χείρ φιλέω ἐξέρχομαι Ὡασίλειος . ἔνδοθεν δέ ὁ κοιτών εἰμί Βασιλισκιανὸς ὁ κελεύω ὁ βασιλεύς ὑπνόω ἐν ὁ κλίνη Ῥεντακ ἴον ὁ παρακοιμώμενος πρός παραφυλακή αὐτός . [ . ᾶ ] ὁ δέ κοιτωνίτης Ἰγνάτιος ἀπέρχομαι καλέω αὐτός ὁ θύρα ὁ κοιτών εὑρίσκω αὐτός διαστρέφω , καί ἀπογιγνώσκω καθέζομαι ἐπί ὁ κλίνη τίλλω ὁ θρίξ αὐτός . ὁ δέ βασιλεύς ἐκ οΓνου ὕπνος θάνατος παραπλήσιος κοιμάω , ἀθρόος ἔρχομαι Βασίλειος μετά καί ἑταῖρος ὁ θύρα ἀνοίγω . καί ἔμφοβος ἐξέρχομαι Ἰγνάτιος ἀνθίστημι ὁ Βασίλειος μή εἰσέρχομαι . ἐν οὗτος ἔξυπνος γίγνομαι ὁ βασιλεύς , καί παρευθύς Ἰωάννης ὁ Χάλδος κόπτω ὁ χείρ αὐτός . ὁ δέ ἀπελάτης Ἰανωβίτζης ὁ Βασιλισκιανὸν ξίφος τιτρώσκω ῥίπτω φέρω .