cogPG.PG109 37
τὸν Ἰούδαν ἀκολάστῳ γλώσσῃ κατατάττων τοῖς σωζομένοις , καὶ τὴν ἑορτὴν τοῦ σωτηρίου Πάσχα κακῶς καὶ παρὰ καιρὸν χλευάζων τιμᾶσθαι , καὶ τὴν Ἑλληνικὴν παίδευσιν διαπτύων , καὶ τῆς ἡμετέρας καὶ θείας τοσοῦτον καταφρονῶν [ . ] ὡς μηδὲ τοὺς νέους παιδοτριβεῖσθαί που συγχωρεῖν , ἵνα μήτε τῇ αὐτοῦ ἀλογίᾳ ἔχοι τις ἀντιστῆναί ποτε καὶ διελέγξαι , μήτε πάλιν τῷ τάχει τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τῇ τῆς γλώττης ῥύμῃ φερόμενος διὰ τῆς παιδεύσεως τὰ δευτερεῖα τοῦτον ἔ φέρειν καταναγκάσειεν · τοσοῦτον γὰρ ἤργει πρὸς τὴν μῖξιν τῶν γραμμάτων ἐκεῖνος καὶ τὴν τῶν συλλαβῶν ἀνάγνωσιν , ὡς ῥᾷον ἄν τις διῆλθε βιβλίον ἢ αὐτὸς τῇ βραδύτητι τοῦ νοῦ τὰ τοῦ οἰκείου στοιχεῖα ὀνόματος . Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὡς καὶ σοῖς κατ´ ἐκεῖνο καιροῦ κεκωμῳδημένα θείοις ἀνδράσιν ἐατέον · πλήρεις γὰρ βίβλοι τὰ ἐκείνου ἐκστηλιτεύουσαι · ἡμεῖς δὲ πρὸς τὰ ἑξῆς προσβῶμεν τῆς ἱστορίας , τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἀθέων αὐτοῦ πράξεων ἐνορῶντες , θʹ . Κατὰ γὰρ τὸν καιρὸν τοῦτον ἀρχὴν λαβὼν ἐμούλιος πόλεμος ἐξ Ἀνατολῆς παντοίων ἐνέπλησε τὴν οἰκουμένην κακῶν καὶ ἐκ πολλῶν ὀλίγους τοὺς ἀνθρώπους εἰργάσατο , πατέρων δηλονότι τὰς δεξιὰς κατὰ τῶν υἱῶν ὁπλισάντων , καὶ ἀδελφῶν κατὰ τῶν ἑκ τῆς αὐτῆς φύντων γαστρὸς , καὶ φίλου τὸ τέλος κατὰ τοῦ φιλοῦντος τὰ μάλιστα . Θωμᾶς τούτων ἦν ἔξαρχος , περὶ οὗ διττὸς λόγος φέρεται . Ἀνάγκῃ δὲ ἀνθρώποις οὖσιν ἡμῖν , καὶ ἀκοῇ , ἀλλ´ οὐκ ὄψει ἐκ τῆς πρσούτου χρόνου παρολκῆς τὰ τοιαῦτα κατειληφόστῆς ἱστορίας , ἵνα δὴ πανταχοῦ τὴν ἀλήθειαν σωζομένην ἔχοιμεν , καὶ τοὺς τοιῶσδε ἀλλὰ μὴ τοιῶσδε . μόνον παραδιδομένους λόγους ἀναγράφειν , οὐδὲν ἐκ τῆς τοιαύτης ἀμφιβολίας καὶ πλάνης λυμαινομένης τῆς προκειμένης ἡμῖν ὑποθέσεως , μᾶλλον μὲν οὖν καὶ ἀσφαλεστέρας τυγχανούσης τοῖς γε μὴ οὕτως ἔχειν ἀλλ´ οὔτως διαπληκτιζομένοις ἀεί . Ἄριστον μὲν γὰρ ἦν , εἰ γυμνῆς ὑπαρχούσης τῆς ἀληθείας καὶ ἡμεῖς ἐκτὸς παραπετάσματος τὴν πανείδησιν οἱ ἄνθρωποι εἴχομεν · ἐπεὶ δὲ ὁ πολὺς ῥεύσας χρόνος οἶόν τι κάλυμμα ἡμῖν προστεθὲν ἀσθενεστέραν τὴν γνῶσιν ἐργάζεται , δεῖ τῇ γε φήμῃ καὶ κλῃδόνι πειθοαένους εἰς φῶς ἄγειν ποσῶς τὰ πράγματα , ἀλλ´ ἰιΘα Ιὲ ὶ Γαπιο οὐεοϛρΙΙοε ἀ οοηὶεοια νοῦ ἰεὶ ἄΙ Γαὶο Γοε ἰη ἔχει ριουσααυε οἰλοΠ μεάευε οὐΙΙνίολε νοτλίοο πειρολᾶαε ἰααημεἴʹ . Ὁ μὲν οὖν εἶς καὶ πρῶτος λόγος , ᾧ καὶ ἐγὼ πείθομαι ἐξ ἐγγράφων τινῶν ἔχων τὸ βέβαιον , τοῦτον ὁρμᾶσθαί φησι τὸν Θωμᾶν ἐξ ἀσήμων τε γονέων καὶ πενιχρῶν , ἄλλως δὲ καὶ Σκλαβογενῶν , τῶν πολλάκις ἐγκισσευθέντων κατὰ τὴν Ἀνατολήν . Πενίᾳ γοῦν ἀποζῶν καὶ τὴν τύχην [ . ὅ ] ἐμπορευόμενος τὴν ἑαυτοῦ μὲν ἀπέδρα , πρὸς δὲ τὴν μεγαλόπολιν ταύτην εἰσέορησεν . Καὶ δή τινι τῶν συγκλητικῶν ἐξυπηρετεῖν τε καὶ λειτουργεῖν κολληθεὶς αἰσχῦναι δι´ ἀκολασίαν καὶ καθυβρίσαι τὴν δεσποτικὴν εὐνήν καὶ τὰ λέκτρα τούτου ἠπείγετο . Ἐπεὶ οὖν φωραθεὶς οὐχ οἷός τε ἦν τὸν πολὺν ὄνειδον καὶ τὰς διὰ
Lemmas: ὁ Ἰούδας ἀκόλαστος γλῶσσα κατατάσσω ὁ σῴζω , καί ὁ ἑορτή ὁ σωτήριος Πάσχα κακῶς καί παρά καιρός χλευάζω τιμάω , καί ὁ Ἑλληνικός παίδευσις διαπτύω , καί ὁ ἡμέτερος καί θεῖος τοσοῦτος καταφρονέω [ . ] ὡς μηδέ ὁ νέος παιδοτριβέω ποῦ συγχωρέω , ἵνα μήτε ὁ αὐτός ἀλογία ἔχω τις ἀνθίστημι ποτός καί διελέγχω , μήτε πάλιν ὁ τάχος ὁ ὀφθαλμός καί ὁ ὁ γλῶσσα ῥύμη φέρω διά ὁ παίδευσις ὁ δευτερεῖα οὗτος ἔ φέρω καταναγκάζω · τοσοῦτος γάρ ἀργέω πρός ὁ μῖξις ὁ γράμμα ἐκεῖνος καί ὁ ὁ συλλαβή ἀνάγνωσις , ὡς ῥᾳδίως ἄν τις διέρχομαι βιβλίον ἢ αὐτός ὁ βραδυτής ὁ νόος ὁ ὁ οἰκεῖος στοιχεῖον ὄνομα . ἀλλά οὗτος μέν ὡς καί σός κατ´ ἐκεῖνος καιρός κωμῳδέω θεῖον ἀνήρ ἐατέος · πλήρης γάρ Βίβλος ὁ ἐκεῖνος ἐκστηλιτεύω · ἐγώ δέ πρός ὁ ἑξῆς προσβαίνω ὁ ἱστορία , ὁ ἀποτέλεσμα ὁ ἄθεος αὐτός πρᾶξις ἐνοράω , ὁ . κατά γάρ ὁ καιρός οὗτος ἀρχή λαμβάνω μούλιος πόλεμος ἐκ Ἀνατολή παντοῖος ἐμπίμπλημι ὁ οἰκέω κακός καί ἐκ πολύς ὀλίγος ὁ ἄνθρωπος ἐργάζομαι , πατήρ δηλονότι ὁ δεξιά κατά ὁ υἱός ὁπλίζω , καί ἀδελφός κατά ὁ ἐκ ὁ αὐτός φύω γαστήρ , καί φίλος ὁ τέλος κατά ὁ φιλέω ὁ μάλιστα . Θωμᾶς οὗτος εἰμί Ἔξαρχος , περί ὅς δισσός λόγος φέρω . Ἀνάγκη δέ ἄνθρωπος εἰμί ἐγώ , καί ἀκοή , ἀλ οὐ ὁράω ἐκ ὁ πρόσος χρόνος παρολκή ὁ τοιοῦτος καταλαμβάνω ἱστορία , ἵνα δή πανταχοῦ ὁ ἀλήθεια σῴζω ἔχω , καί ὁ τοιῶσδε ἀλλά μή τοιῶσδε . μόνος παραδίδωμι λόγος ἀναγράφω , οὐδείς ἐκ ὁ τοιοῦτος ἀμφιβολία καί πλάνης λυμαίνομαι ὁ πρόκειμαι ἐγώ ὑπόθεσις , μᾶλλον μέν οὖν καί ἀσφαλής τυγχάνω ὁ γε μή οὕτως ἔχω ἀλ οὔτως διαπληκτίζω ἀεί . Ἄριστον μέν γάρ εἰμί , εἰμί γυμνός ὑπάρχω ὁ ἀλήθεια καί ἐγώ ἐκτός παραπέτασμα ὁ πανείδησις ὁ ἄνθρωπος ἔχω · ἐπεί δέ ὁ πολύς ῥέω χρόνος οἶος τίς κάλυμμα ἐγώ προστίθημι ἀσθενής ὁ γνῶσις ἐργάζομαι , δεῖ ὁ γε φήμη καί κληδών πειθοαένους εἰς φάος ἄγω ποσός ὁ πρᾶγμα , ἀλ ἰιΘα Ιέ ί Γαπιο ουεοϛριιοω ὅς οοηὶεοια νόος ἵημι ἄι Γαὶο γόος ἔρχομαι ἔχω ριουσααυε Πολ μεάευε ουιινιολος νοτλίοο πειρολᾶαε ἰααημεἴʹ . ὁ μέν οὖν εἰμί καί πρῶτος λόγος , ὅς καί ἐγώ πείθω ἐκ ἐγγράφω τις ἔχω ὁ βέβαιος , οὗτος ὁρμάω φημί ὁ Θωμᾶς ἐκ ἄσημος τε γονεύς καί πενιχρός , ἄλλως δέ καί Σκλαβογενής , ὁ πολλάκις εγκισσευτιθημι κατά ὁ Ἀνατολή . πενία γοῦν ἀποζῶ καί ὁ Τύχη [ . ὅς ] ἐμπορεύομαι ὁ ἑαυτοῦ μέν ἀποδιδράσκω , πρός δέ ὁ Μεγαλόπολις οὗτος εἰσοράω . καί δή τις ὁ συγκλητικός ἐξυπηρετέω τε καί λειτουργέω κολλάω αἰσχύνη δις ἀκολασία καί καθυβρίζω ὁ δεσποτικός εὐνή καί ὁ λέκτρον οὗτος ἐπείγω . ἐπεί οὖν φωράω οὐ οἷος τε εἰμί ὁ πολύς ὄνειδος καί ὁ διά