cogPG.PG109 316
σελλίων ἀλλήλοις ἐπικαθήμενοι , καὶ τοῖς ξύλοις , οἷς ἐνηρτήμεθα , τιτρωσκόμενοί τε καὶ συνθλιβόμενοι , ἀνεκδιήγητόν τινα καὶ ἄῤῥητον ὑφιστάμεθα τὴν ἀνάγκην , οὐδ´ ὁπωσοῦν συστραφῆναι ἤ τινος ἑαυτοῖς μεταδοῦναι σχολῆς συγχωρούμενοι , ἀλλ´ ἢ μόνον τὰς κεφαλὰς,ὑψοῦντες μικρὸν , εἴ που κἂν ἐλεύθερον ἀέρα ταῖς ῥισὶν ἐφελκύσωμεν καὶ μὴ πρὸς παντὸς Ἐλλου δεινοῦ τῇ τῶν παρόντων ἀναθυμιάσει τὴν πνοὴν ἐπαφήσοιμεν . Τὸ δὲ τῶν φθειρῶν πλῆθος ἕτερον ἦν κακὸν ἄφατον . Καθάπερ γάρ τις θάνατος ἕρπων , τὴν ἁπάντων ζωὴν κατεβόσκοντο , ὡς ἐκ τούτου τὰς μορφὰς πάντων ἀλλοιωθῆναι , καὶ ἐν ὑποψίᾳ ζώντων , οὐκ ἀληθείᾳ λογίζεσθαι . Ὅσας δὲ πληγὰς ἠφίεσαν μανικῶς φερόμενοι καθ´ ἡμῶν , ἢ ὅσαις λοιδορίαις καὶ ὀνείδεσι καθ´ ἑκάστην ἡμᾶς ἔπλυνον ὥραν , καὶ οἷς ἐφαίνοντο τὴν μῆνιν φυλάττοντες τῶν ἡμερῶν τοῦ πολέμου , ποῖος μὲν λόγος καθιστορῆσαι δυνήσεται , ποία δὲ ἀκοὴ τὴν τούτου παραδέξασθαι τραγῳδίαν · Ἐμοὶ δὲ ἕκστασις ἐπεισέρχεται , Ἀαάκις εἰς ἔννοιαν ἔλθω μόνον τῶν ἀμετρήτων κακῶν ἐκείνων ὧν κατὰ πᾶσαν τὴν περίοδον τοῦ πλοῦ ὑπεμείναμεν , πῶς ἐκαρτερήσαμεν ἐνέγκαι τοσαύτην πολυειδῆ συμφορὰν ἀνθρώπεια σώματα , οἷς ἦν πρὸ τοῦδε τρυφηλὴ καὶ διαῤῥέουσα δίαιτα καὶ πειρατικαῖς ἀνάγκαις οὐδαμῶς ἐνεθισθεῖσα , πῶς δὲ τὴν ἀνόποιστον καὶ δισσὴν πύρωσιν , τήν τε ἐκ τοῦ φλογμοῦ τῆς δίψης καὶ τὴν ἐκ τῆς θερινῆς ὥρας τὰς φυσικὰς ἰκμάδας ἀναξηραίνουσαν , καὶ τό γε τούτων ἐλεεινότερον , πῶς συνεκρατεῖτο καὶ παρέμενεν ἐν » ἡμῖν ἡ ψυχή , ὁπότε ταῖς νυξὶν ἐφήπλουν τὰς δερματίνας δέῤῥεις διὰ πασῶν τῶν νηῶν καὶ πάντας εἴσω τοὺς δυστυχεῖς ἡμᾶς ἐναπέκλειον , ὥσπερ καὶ τοῦ φωτὸς ἡμῖν μετὰ τῶν ἄλλων βασκαίνοντες , ἵνα σκότῳ καὶ καύματι , δυσὶν ἀφύκτοις κακοῖς τὴν ζωὴν εἰσπραττώμεθα . Ἀλλ´ ἡγοῦμαι ὡς ταῦτα πάντα καρτερεῖν ἡ θεία καὶ προνοητικὴ τοῦ παντὸς ὑπὲρ πᾶσαν ἀνθρωπίνην διάνοιαν ἐνεδυνάμου πρόνοια , [ ΡὦῖΑ ] ἵν´ ἐν ὑστέρῳ γνόντες ἐξ οἵων τότε κακῶν παρ´ ἐλπίδας ἐῤῥύσθημεν , ἡμᾶς τε θ αὐτοὺς και ἄλλους τῷ ὑποδείγματι σωφρονίζωμεν . ξθʹ , οʹ . Ἐπειδὴ δ´ ὁ καιρὸς ἐκάλει τῆς πρὸς τὰ οἰκεῖα τοῖς Βαρβάροις ἀφίξεως , πάλιν ἐκεῖθεν ἀποπλεύσαντες κατήχθημεν εἴς τινα νῆσον καλουμένην Ναξίαν , ἐξ ἧς οἱ τὴν Κρήτην οἰκοῦντες φόρους λαμβάνουσιν · ἐν ᾗ γενομένων ἡμῶν οἱ κατ´ αὐτὴν ὄντες ἄνδρες δώροις τοὺς ἀρχηγοὺς ἠμείψαντο τῶν νηῶν , οἷς μάλιστα ἐδόκουν αὐτοὺς ἐνδεῶς ἔχειν πρὸς τὴν τοῦ πλοῦ χρείαν . Πλὴν κἀκεῖ δύο μόνας ἡμέρας προσμείναντες κατηγόμεθα τὴν ἐπὶ Κρήτηνκάλει Κγὰρ ἡμᾶς ἐπιτήδειον πνεῦμα , ἕως κατήραμεν ἔν τινι τόπῳ Ζωντάριον μὲν παρὰ τῶν ἐγχωρίων ὀνομαζομένῳ ] , ἀντιστρόφῳ δὲ ἡμῖν τῇ ἀληθείᾳ γνωριζομένῳ · πολλοὺς γὰρ τὸ Ζωντάριον ἐκεῖνο τῆς μὲν ζωῆς ἀπεστέρησε , τῷ θανάτῳ δὲ προὔδωκε . Διὰ
Lemmas: Σελλίων ἀλλήλων ἐπικάθημαι , καί ὁ ξύλον , ὅς ἐναρτάω , τιτρώσκω τε καί συνθλίβω , ἀνεκδιήγητος τις καί ἄρρητος ὑφίστημι ὁ ἀνάγκη , οὐδός ὁπωσοῦν συστρέφω ἤ τις ἑαυτοῦ μεταδίδωμι σχολή συγχωρέω , ἀλ ἢ μόνος ὁ κεφαλὰς,ὑψοῦντες μικρός , εἰμί ποῦ κἀν ἐλεύθερος ἀήρ ὁ ῥίς ἐφέλκω καί μή πρός πᾶς ἐλλός δεινός ὁ ὁ πάρειμι ἀναθυμίασις ὁ πνοή ἐπαφίημι . ὁ δέ ὁ φθείρ πλῆθος ἕτερος εἰμί κακός ἄφατος . καθά γάρ τις θάνατος ἕρπω , ὁ ἅπας ζωή καταβόσκω , ὡς ἐκ οὗτος ὁ μορφή πᾶς ἀλλοιόω , καί ἐν ὑποψία ζῶ , οὐ ἀλήθεια λογίζομαι . ὅσος δέ πληγάς ἀφίημι μανικός φέρω καθ´ ἐγώ , ἢ ὅσος λοιδορία καί ὄνειδος καθ´ ἕκαστος ἐγώ πλύνω ὥρα , καί ὅς φαίνω ὁ μῆνις φυλάσσω ὁ ἡμέρα ὁ πόλεμος , ποῖος μέν λόγος καθιστορέω δύναμαι , ποῖος δέ ἀκοή ὁ οὗτος παραδέχομαι τραγῳδία · ἐμός δέ ἔκστασις ἐπεισέρχομαι , Ἀαάκις εἰς ἔννοια ἔρχομαι μόνος ὁ ἀμετρητος κακός ἐκεῖνος ὅς κατά πᾶς ὁ περίοδος ὁ πλόος ὑπομένω , πῶς καρτερέω φέρω τοσοῦτος πολυειδής συμφορά ἀνθρώπειος σῶμα , ὅς εἰμί πρό ὅδε τρυφηλός καί διαρρέω δίαιτα καί πειρατικός ἀνάγκη οὐδαμῶς ἐνεθίζω , πῶς δέ ὁ ανοποοιδα καί δισσός πύρωσις , ὁ τε ἐκ ὁ φλογμός ὁ δίψα καί ὁ ἐκ ὁ θερινός ὥρα ὁ φυσικός ἰκμάς ἀναξηραίνω , καί ὁ γε οὗτος ἐλεεινός , πῶς συγκρατέω καί παραμένω ἐν » ἐγώ ὁ ψυχή , ὁπότε ὁ νύξ ἐφήπλουν ὁ δερμάτινος δέρρις διά πᾶς ὁ ναός καί πᾶς εἴδομαι ὁ δυστυχέω ἐγώ ἐναποκλείω , ὥσπερ καί ὁ φάος ἐγώ μετά ὁ ἄλλος βασκαίνω , ἵνα σκότος καί καῦμα , δύο ἄφυκτος κακός ὁ ζωή εἰσπράσσω . Ἀλ ἡγέομαι ὡς οὗτος πᾶς καρτερέω ὁ θεῖος καί προνοητικός ὁ πᾶς ὑπέρ πᾶς ἀνθρώπινος διάνοια ἐνδύναμος πρόνοια , [ Αὖ ] ὅς ἐν ὕστερος γιγνώσκω ἐκ οἷος τότε κακός παρ´ ἐλπίς ῥύομαι , ἐγώ τε θ αὐτός και ἄλλος ὁ ὑπόδειγμα σωφρονίζω . ξθʹ , οὐ . ἐπεί δδʹ ὁ καιρός καλέω ὁ πρός ὁ οἰκεῖος ὁ βάρβαρος ἄφιξις , πάλιν ἐκεῖθεν ἀποπλέω κατάγω εἰς τις νῆσος καλέω Νάξιος , ἐκ ὅς ὁ ὁ Κρήτη οἰκέω φόρος λαμβάνω · ἐν ὅς γίγνομαι ἐγώ ὁ κατ´ αὐτός εἰμί ἀνήρ δῶρον ὁ ἀρχηγός ἀμείβω ὁ ναός , ὅς μάλιστα δοκέω αὐτός ἐνδεής ἔχω πρός ὁ ὁ πλόος χρεία . πλήν ἐκεῖ δύο μόνος ἡμέρα προσμένω κατάγω ὁ ἐπί Κρήτηνκάλει Κγὰρ ἐγώ ἐπιτήδειος πνεῦμα , ἠώς καταίρω ἐν τις τόπος Ζωντάριον μέν παρά ὁ ἐγχώριος ὀνομάζω ] , ἀντίστροφος δέ ἐγώ ὁ ἀλήθεια γνωρίζω · πολύς γάρ ὁ Ζωντάριον ἐκεῖνος ὁ μέν ζωή ἀποστερέω , ὁ θάνατος δέ προδίδωμι . Ζεύς