cogPG.PG109 103
χουσα Ἰωάννην ἐκεῖνον μοναχόν τε καὶ περιβόητον . μακρὸν ὄντα τὸ εἶδος , ἀνυπόδετον τοὺς πόδας ἀεὶ καὶ κατὰ τὸ Λάτρος ἐνδιατρίβοντα , αὐτομολοῦντα διήγγειλεν . Τοῦτον ἡσυχάζοντα καὶ τοῦ ἑαυτοῦ κελλίου μήποτε ἐξερχόμενον ὁ χρόνος ἐκεῖνος ἐθαύμαζεν . Ὡς Εʹ οὖν περὶ τοῦ ἀνδρὸς ὁ πατρίκιος διακήκοεν ὡς ὅτι που πλησίον ἐστὶν ὀνάριον ἐποχούμενος , ἀπήντα θέων τὸν μοναχὸν καὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ κατελάμβανεν Ὁ δὲ μηδὲν μελλήσας , Ἄπιθ , φησὶ , κατὰ τῶν Σαρακηνῶν τοῖς βασιλικοῖς πειθόμενος γράμμασιν , ἄπιθι · Θεὸν γὰρ ἔξεις ῥυόμενόν σε καὶ προπρρευόμενον , εἰ μόνον τὸν αὐτῷ ἡγαπημένον Ἰωάννην ἀντ´ ἄλλου τινὸς φυλακτηρίου ταῖς ἀσπίσι πάντων ἐγγεγραμμένονφέροις τρανῶς . Καὶ ἄμα προσετίθει , ὡς Οὐκ ἄλλου τινὸς ἔνεκεν ἢ τούτου τὴν ἐνταῦθα πορείαν πεποίημαι . Τούτου ταῖς εὐχαῖς καθοπλισθεὶς κατά τινα τόπον οὕτω λεγόμενον Πόσοντα , φυσικήν τινα ἀσφάλειαν διὰ πετρῶν ἔχοντα καὶ κρημνῶν , τὸν Ἅμερ καταλαμβάνει πανστρατιᾷ . Τούτῳ καὶ ποταμὸς παραῤῥεῖ ἀπὸ τὸ ἀρκτῷον πρὸς τὸ μεσημβρινὸν ἐλαυνόμενος , Λαλακάων ὀνομαζόμενος , καὶ λιβάδιον παράκειται Γῦριν ἀγροικικῇ φωνῇ καλούμενον . Ἔγνω γοῦν ὁ Πετρωνᾶς ἐκεῖσε τοῦτον ἐναυλιζόμενον , καὶ πάντη ἔσπευδεν ἀδιεξόδευτόν τε καταστῆσαι καὶ ἄφυκτον . Καὶ δὴ τοὺς μὲν τὸ ἀρκτῷον μέρος καθέξοντας στρατηγοὺς τῶν Ἀρμενιακῶν καὶ Ἐαικελλαρίων καὶ Κολωνείας καὶ Παφλαγονίας ἐπέστελλεν αὐθωρὸν , τὸ δὲ μεσημβρινὸν τὸν Ἀνατολικῶν τὸν Ὁψικίου καὶ Καππαδοκίας στρατηγοὺς σὺι τοῖς Σελευκείας καὶ τοῦ Χαρσιανοῦ κλεισουράρχαις · αὐτὸς δὲ μετὰ τῶν βασιλικῶν τεσσάρων ταγμάτων [ . καὶ τῶν Θρᾴκης καὶ Μακεδονίας στρατηγῶν καὶ γὰρ εἰρηνευόντων τῶν Βουλγάρων νόμος ἦν αή τοῖς μετὰ τῶν Ἀνατολικῶν συγκινδυνεύειν καὶ συ στρατεύειν ) τὸ δυτικὸν μέρος κατείληφεν , ἔχων καὶ τὸ θέμα τῶν Θρακησίων μεθ´ ἑαυτοῦ . Ὡς γοῦν οὕτωι πάντοθεν περιφρουρεῖσθαι καὶ ὡς θηοίον ἐναπονσκλεῖσθαι παρὰ Ῥωμαίων ὁ Ἄμερ ἀκήκοεν , ἔγνοα δεῖν οἰωνίσασθαι , καί τινα τῶν αἰχμαλώτων μετακαλεσάμενος ἠρώτα τήν τε τοῦ τόπου προσηγορίαν καὶ τοῦ λιβαδίου τε καὶ τοῦ ποταμοῦ . Ὡς δ´ ὁ ἐρωτηθεὶς αἰχμάλωτος μικρὸν παραγραμματίζων Πτώσοντα ἔφησεν ἀντὶ Πόσοντα , τὴν ἑαυτοῦ σημαίνειν πτῶσιν ὁ Ἄμερ διεσάφησεν , λαοῦ τε κάκωσιν παραφράζων τὸν ποταμὸν , καὶ γυρισθῆναι δεινῶς αὐτοὺς παρὰ τῶν Ῥωυμαίων ἐκ τῆς τοῦ λιβαδίου συνεμπτώσεως , ὅπερ ἐκαλεῖτο Γῦριν . Ἀλλ´ ὠμῶς οὐκ ἀπρκνητέον , φησὶν , ἀλλὰ διεγερτέον καὶ πρὸς τὸν αὔριον γενησόμενον πόλεμον ἀνδριστέον . Καὶ ἃμα ὁπλίζεσθαι πάντας καὶ νεόσμηκτα δεικνύειν ὡς νεουργὰ τὰ ξίφη ἐκέλευσεν . Ἐπεὶ δὲ ἡμέρα ἄρτὲ ἐξανατέλλουσα τὴν ὅπως περιγένηται τοὺς Ῥωμαίους ἀνοχὴν ἐπέφερεν , δεῖν ἔκρινε πρὸς μὲν τὸ ἀρκτῷον φυλάττοντας τὴν ἔξοδον αὐτῷ ἐκζητεῖν , ὡς δ´ ἥ τς τοῆ τάπου κακία καὶ τῶν ἐκεῖσε ταχθέντων στρατηγῶν εὔανδρία ἀπήντα τοῦτον καὶ διεκεύλυεν , ἐπὶ τὸ οοῶόνΟΟΘ
Lemmas: χόω Ἰωάννης ἐκεῖνος μοναχός τε καί περιβόητος . μακρός εἰμί ὁ εἶδος , ἀνυπόδετος ὁ πούς ἀεί καί κατά ὁ Λάτρος ἐνδιατρίβω , αὐτομολέω διαγγέλλω . οὗτος ἡσυχάζω καί ὁ ἑαυτοῦ κελλίον μήποτε ἐξέρχομαι ὁ χρόνος ἐκεῖνος θαυμάζω . ὡς εἰ οὖν περί ὁ ἀνήρ ὁ πατρίκιος διακούω ὡς ὅτι ποῦ πλησίος εἰμί ὀνάριον ἐποχέομαι , ἀπαντάω θέω ὁ μοναχός καί ὁ πούς αὐτός καταλαμβάνω ὁ δέ μηδείς μέλλω , ἄπειμι , φημί , κατά ὁ Σαρακηνός ὁ βασιλικός πείθω γράμμα , ἄπειμι · θεός γάρ ξέω ἐρύω σύ καί προπρρευμαι , εἰμί μόνος ὁ αὐτός ἀγαπάω Ἰωάννης ἀντ´ ἄλλος τις φυλακτήριον ὁ ἀσπίς πᾶς ἐγγράφω τρανής . καί ἄμη προστίθημι , ὡς οὐ ἄλλος τις ἐνέλκω ἢ οὗτος ὁ ἐνταῦθα πορεία ποιέω . οὗτος ὁ εὐχή καθοπλίζω κατά τις τόπος οὗτος λέγω Πόσος , φυσικός τις ἀσφάλεια διά πέτρα ἔχω καί κρημνός , ὁ Ἄμερ καταλαμβάνω πανστρατιᾷ . οὗτος καί ποταμός παραρρέω ἀπό ὁ ἀρκτῷος πρός ὁ μεσημβρινός ἐλαύνω , λακάω ὀνομάζω , καί λιβάδιον παράκειμαι γῦρις ἀγροικίζω φωνή καλέω . γιγνώσκω γοῦν ὁ Πετρωνᾶς ἐκεῖσε οὗτος ἐναυλίζω , καί πάντῃ σπεύδω ἀδιεξόδευτος τε καθίστημι καί ἄφυκτος . καί δή ὁ μέν ὁ ἀρκτῷος μέρος κατέχω στρατηγός ὁ Ἀρμενιακός καί εαικελλαριον καί κολωνεία καί Παφλαγονία ἐπιστέλλω αὐθωρός , ὁ δέ μεσημβρινός ὁ Ἀνατολικός ὁ Ὁψίκιο καί Καππαδοκία στρατηγός σῦς ὁ Σελεύκεια καί ὁ χαρσιανω κλεισουράρχης · αὐτός δέ μετά ὁ βασιλικός τέσσαρες τάγμα [ . καί ὁ Θρᾴκη καί Μακεδονία στρατηγός καί γάρ εἰρηνεύω ὁ Βουλγάρα νόμος εἰμί ἀεί ὁ μετά ὁ ἀνατολικός συγκινδυνεύω καί σῦς στρατεύω ) ὁ δυτικός μέρος καταλαμβάνω , ἔχω καί ὁ θέμα ὁ Θρακησίων μεθ´ ἑαυτοῦ . ὡς γοῦν οὗτος πάντοθεν περιφρουρέω καί ὡς θεόω εναπονσκλειεπομαι παρά Ῥωμαῖος ὁ Ἄμερ ἀκούω , γιγνώσκω δήω οἰωνίζομαι , καί τις ὁ αἰχμάλωτος μετακαλέω ἐρωτάω ὁ τε ὁ τόπος προσηγορία καί ὁ λιβάδιον τε καί ὁ ποταμός . ὡς δδʹ ὁ ἐρωτάω αἰχμάλωτος μικρός παραγραμματίζω πτωσοειντα φημί ἀντί Πόσος , ὁ ἑαυτοῦ σημαίνω πτῶσις ὁ Ἄμερ διασαφέω , λαός τε κάκωσις παραφράζω ὁ ποταμός , καί γυρίζω δεινῶς αὐτός παρά ὁ Ῥωυμαίων ἐκ ὁ ὁ λιβάδιον συνέμπτωσις , ὅσπερ καλέω γῦρις . Ἀλ ὠμός οὐ ἀποκνητέον , φημί , ἀλλά διεγερτέον καί πρός ὁ αὔριον γίγνομαι πόλεμος ἀνδριστέον . καί ἅμα ὁπλίζω πᾶς καί νεόσμηκτος δείκνυμι ὡς νεουργός ὁ ξίφος κελεύω . ἐπεί δέ ἡμέρα ἄρτος ἐξανατέλλω ὁ ὅπως περιγίγνομαι ὁ Ῥωμαῖος ἀνοχή ἐπιφέρω , δήω κρίνω πρός μέν ὁ ἀρκτῷος φυλάσσω ὁ ἔξοδος αὐτός ἐκζητέω , ὡς δδʹ ὅς τςʹ τοῆ τάπος κακία καί ὁ ἐκεῖσε τάσσω στρατηγός Εὐανδρία ἀπαντάω οὗτος καί διεκευλυω , ἐπί ὁ οοῶόνΟΟΘ