cogPG.PG109 299
μητρὸς γηροκὸμους καὶ τοῖς ἔτι κομιδᾳ νέρις καὶ τῷ χρόνῳ καθυστερίζουσι δυσλν ἀδελφοῖς ὑμῶν τὰς ἀέρι τὸ ζῆν ἀφορμὰς προνοήσοντας . Νυνὶ δέ πᾶσα μέν τοιαύτη διόλωλεν ἐλπὶς , ἐν μέσοις δὲ τοῖς δεινοῖς ἀπειλημμένος ἄωρον ἐκδέχομαι τὴν μεθ´ ὑμῶν τελευτήν . Καὶ οὐτω με τετήμηκε τῶν ἀνομιῶν τὸ πλῆθος καὶ εἰς ταύτην τεταμέεικε τὴν ἡμέραν , ἵνα κατ´ ὀφθαλμοὺς ἰδω τὰ ρίλτατά μοι τῶν τέκνων βαρβαρικῶν ξιφῶν παρανάλωμα καὶ τὰ παμπόθητα μέλη ταῖς χερσὶ τῶν δημίωνἀνηλεῶς διασπώμενατῆς ὀδύνης ! , οὐδὲ τοῦτο ἀσφαλὲς ἔχων , ὅτι τὸν θύστηνον ἐμὲ κρῶτον ὁ μιαιφόνος τῆς ζωῆς ἀπαλλάξει . Ἡν γὰρ ὡς ἐν συγκρίσει κακῶν τὸ κατ´ ἐμέ φορητὸν · ὕποπτον δέ μοι τὸ νεάζον καθέστηκε τῆς καθ ὑμᾶς ἡλικίας , καὶ τῶν προσώπων τὸ ἀνθηρὸν μαντεύεσθαί με ποιεῖ , πρῶτον τῆς ἀφ´ ὑμῶν τομῆς τοὺς ἐχθροὺς ἐμφορηθέντας ἐν ὑστερῶ κε πολλοὺς ὑπομεμενηκότα θανάτους καὶ καθ´ ἕνα ὑμῶν ἀβλήσαντα , οὐτω τοῖς ὑμετέροις αἷμασι συμφυραθῆναι . Ἀλλὰ γὰρ ἔλαθον ἐμαυτὸν [ Ρ . ὅς ] ὧ φίλτατα τέκνα , αόῤρω τοῦ δέοντος κλανηθεὶς καὶ ἄπερ οὐκ ἔδει τοῖς θρήνοις σιυνεξειπών . Νενίκημαι γὰρ τῷ κακῷ , καὶ ἡ πάνδημος συμφορὰ καταστενάξαι τοῦ καιροῦ καὶ τῶν πραγμάτων καὶ ἄκοντά με παρεβίάσατο . Τίς γὰρ ἂν καὶ λιθίνην ἔχων καρδίαν , τῷδε τῷ πάθει συνεκαρβεις , ἐαιτὸν καὶ τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν τοσοὰ τῳ κακῷ σισχεθέντας μὴ ἀποδίῳηται ; Ἀλλ´ ρὐδέν ἐστιν ὃ βούλεται καὶ κράττει Θεὸς ἐν ἀνθρώποις μὴ πρός τι χρήσιμον τέλος οἰκονομούμενον . Τάχε γὰρ ἀκέκειτο διὰ τὴν μοχθηρίσἡμῶν τὸ οὕτως ἀποθανεῖν · καὶ λδοὺ κατ´ ὀφθαλ μοὺς ἡ τῆς ζωῆς ἐφέστηκεν ἔκτισις , βιαίως τοῖς ξίφεσι τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐκτιννύουσα . Ἀλλ´ οὐν ἔστιν ἄδικος ὁ συγχωρήσας ταῦτα παθεῖν καὶ τόνδε καθυπενέγκαι ἔίαιον τοῦ σώματος χωρισμὸν καὶ τὰς εὐθόνας τῶν ἡμαρτημένων κατὸ τὴν μέλλουσαν εἰσκραχθήσεσθαι ἢ δίκην . Δμὸ στῆτε γενναίως , τὴν ἐλπίδα πᾶσαν πρὸς αὐτὸν όνον ἀπαιωρήσαντες τὸν δυνάμενον ἀφιέναι Καὶ κἄν τι δέοι ααθεν ἀλγεινὸν χάριν τὴς εἰς αὐτὸν πίστεως , ἐνέγκωμεν μύσαντες , καὶ μηδέν φοθηθῶμεν ἀπὸ τοῦ σωματικοῦ τούτου θανάτου , ὃν εἰ καὶ μὴ οὕτως , ἀλλὰ πάντως ἐτέρως καθυπομεῖναι χρεών ἐσιι καὶ τῇ γενέσει τὸ ὀφειλόμενον λειτουργῆσαι . Γενέσθω οὖν ἢ τῆς υῆς στέρησις εὐχαριστίας ἡμῖν ἀφορμὴ , ἦα μὴ θάνωμεν μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐπ´ ἐλπίδι τῆς ἐκεῖθεν ακαριότητος Κμδʹ . Ταῦτα λέγων . ἔκαστον ἡμῶν πρὸς τὸν διὰ ξίφους θάνατον ἐπαιδοτρίβει , καὶ προθυμίαν παρεῖχε μὴ ἀπευδοκεῖν τὴν τελείωσιν , μεʹ . Ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτα πρὸς ἡμᾶς διελέγετο καὶ συμπεσόντες ἀλλήλοις τὰ τελευταῖα συνεταστάλεθα ἰδοὺ δὴ · καὶ τῶν Βαρβάρων κατεφάνησάν τινες ἀνιόντες , τὸν ἀριθμὸν οὐκ ὀλίγοι , Αἰθίοπες τὴν χροιὰν , τὰ σώματα γεγυμνωμένοι , ἐσπασμένας ἔχοντες τὰς μαχαίρας , δεινὸν ἐξαλλόμενοι καὶ τῇ παραθήξει δ
Lemmas: μήτηρ γηρόκομος καί ὁ ἔτι κομιδή Νέρις καί ὁ χρόνος καθυστερίζω δυσλν ἀδελφός σύ ὁ ἀήρ ὁ ζῶ ἀφορμή προνοέω . νυνί δέ πᾶς μέν τοιοῦτος διόλλυμι Ἐλπὶς , ἐν μέσος δέ ὁ δεινός ἀπολαμβάνω ἄωρος ἐκδέχομαι ὁ μεθ´ σύ τελευτή . καί οὗτος ἐγώ τέμνω ὁ ἀνομία ὁ πλῆθος καί εἰς οὗτος τέμνω ὁ ἡμέρα , ἵνα κατ´ ὀφθαλμός ὁράω ὁ ρίλτατά ἐγώ ὁ τέκνον βαρβαρικός ξίφος παρανάλωμα καί ὁ παμπόθητος μέλος ὁ χείρ ὁ δημίωνἀνηλεῶς διασπάω ὀδύνη ! , οὐδέ οὗτος ἀσφαλής ἔχω , ὅτι ὁ θύω ἐγώ κρατέω ὁ μιαιφόνος ὁ ζωή ἀπαλλάσσω . ἐάν γάρ ὡς ἐν σύγκρισις κακός ὁ κατ´ ἐγώ φορητός · ὕποπτος δέ ἐγώ ὁ νεάζω καθίστημι ὁ καθά σύ ἡλικία , καί ὁ πρόσωπον ὁ ἀνθηρός μαντεύομαι ἐγώ ποιέω , πρῶτος ὁ ἀφή σύ τομή ὁ ἐχθρός ἐμφορέω ἐν ὑστερέω κε πολύς ὑπομένω θάνατος καί καθ´ εἷς σύ ἀβλήσαντα , οὗτος ὁ ὑμέτερος αἷμα συμφύρω . ἀλλά γάρ λανθάνω ἐμαυτοῦ [ Ρ . ὅς ] ἵημι φίλος τέκνον , αόῤρω ὁ δήω κλάνω καί Ἄπερ οὐ ἐσθίω ὁ θρῆνος σιυνεξειπαω . νικάω γάρ ὁ κακός , καί ὁ πάνδημος συμφορά καταστενάζω ὁ καιρός καί ὁ πρᾶγμα καί ἀέκων ἐγώ παραβιάζομαι . Τῖς γάρ εἄν καί λίθινος ἔχω Καρδία , ὅδε ὁ πάθος συνεκαρβεις , οἰδάνω καί ὁ ἀμφ´ αὐτός τοσοὰ ὁ κακός σιεχω μή ἀποδιώκω ; Ἀλ ρὐδέν εἰμί ὅς βούλομαι καί κρατέω θεός ἐν ἄνθρωπος μή πρός τίς χρήσιμος τέλος οἰκονομέω . Τάχος γάρ ἀκέω διά ὁ μοχθηρίσἡμῶν ὁ οὕτως ἀποθνῄσκω · καί λυδός κατ´ ὀφθαλ μός ὁ ὁ ζωή ἐφίστημι ἔκτισις , βίαιος ὁ ξίφος ὁ ψυχή ἐγώ ἐκτιννύω . Ἀλ ὀν εἰμί ἄδικος ὁ συγχωρέω οὗτος πάσχω καί ὅδε καθυπενέγκαι ἔρχομαι ὁ σῶμα χωρισμός καί ὁ εὔθων ὁ ἁμαρτάνω Κάτο ὁ μέλλω εἰσχράομαι ἢ δίκη . Δόμος ἵστημι γενναῖος , ὁ ἐλπίς πᾶς πρός αὐτός ὄνος ἀπαιωρέομαι ὁ δύναμαι ἀφίημι καί ἄν τίς δήω ἀάω ἀλγεινός χάρις σής εἰς αὐτός πίστις , φέρω μύω , καί μηδείς φοθηθῶμεν ἀπό ὁ σωματικός οὗτος θάνατος , ὅς εἰμί καί μή οὕτως , ἀλλά πάντως ἑτέρως καθυπομένω χρέος εἰμί καί ὁ γένεσις ὁ ὀφείλω λειτουργέω . γίγνομαι οὖν ἢ ὁ ὕω στέρησις εὐχαριστία ἐγώ ἀφορμή , εἰμί μή θνῄσκω μόνος , ἀλλά καί ἐπι ἐλπίς ὁ ἐκεῖθεν ακαριοτητη Κμδʹ . οὗτος λέγω . ἕκαστος ἐγώ πρός ὁ διά ξίφος θάνατος παιδοτριβέω , καί προθυμία παρέχω μή ἀπευδοκέω ὁ τελέω , μου . ἐν ὅσος δέ οὗτος πρός ἐγώ διαλέγω καί συμπίτνω ἀλλήλων ὁ τελευταῖος συνεταστάλεθα ἰδού δή · καί ὁ βάρβαρος καταφαίνω τις ἀνέρχομαι , ὁ ἀριθμός οὐ ὀλίγος , Αἰθίοψ ὁ χροιά , ὁ σῶμα γυμνωμένος , σπάω ἔχω ὁ μάχαιρα , δεινός ἐξάλλομαι καί ὁ παράθηξις δ