cogPG.PG109 314
ξςʹ . Ἢδη δὲ ! τοῦ πλοῦ ἄρχεσθαι μέλλουσι στρέβλας τινὰς [ Ρ . ὅΐ ] τοῖς ποσὶ πᾶσιν ἡμῖν ἐπιθέντες οὶ Βάρβαροι , οὕτως καθ´ ἕνα ταῖς ναυσὶν ὥσπερ ἄψυχόν τινα διεστοίβασαν ὕλην , μὴ ἐνδιδόντες κἂν ἐλεύθερον ἀναπνεῖν τὸν ἀέρα , ἀλλὰ καὶ τοῦτον τῆ συνεχείᾳ τοῦ πνιγμοῦ συναπείργοντες . Οὕτω γὰρ ἡμᾶς ἐν ἀλλήλοις ἐπισυνῆψαν ὡς ἓν ἀδιάσπαστον ὁρᾶσθαι σῶμα τὴν πληθὺν ἅπασαν , μηδ´ ὅλως διισταμένην ἢ ἀπεῤῥηγμένην τῆς συνεχοῦς ἐκείνης πιλήσεως . Ἀλλ´ ἐπειδὴ κατὰ δύσιν ὁ ἥλιος ἠν καὶ πρὸς τὸν νυκτερινὸν γνόφον ἔληγε τὸ φῶς τῆς ἡμέρας , ἐπινίκιόν τι μέλος τοῖς τε κυμβάλοις καὶ τυμπάνοις ἀποκρουσάμενοι , καὶ τὸν ὑπὲρ κεφαλὰς ἀέρα ταῖς διὰ τῷν ξιφῶν ῥιπίσεσι περιαστράψαντες , οὕτως μετὰ βαθεῖαν ἑσπέραν ἄσημόν τινα καὶ τραχὺν ἀλαλαγμὸν ἐπαφέντες καὶ τὰς ἀγκύρας τῶν νηῶν ἀνασπάσαντες τῆς γῆς ἀπεδίδρασκον . Ην δὲ ἀκούειν ὅπως ἡσυχῆ μόνον τὸ πλῆθος κατεστενάζομεν τῆς πατρίδος , καί πού τινα πρὸς τὸν Θεὸν ἐν τῷ ἀφανεῖ τῆς ψυχῆς ἕκαστος ἡμῶν ἠφίει φωνὴν , ὅσοις ἂν αὐτὸς βούλοιτο παιλεω τικοῖς πειρασμοῖς ὁμιλήσαντας καὶ πάλιν ἀποδοθῆναι τῇ θρεψαμένῃ , καὶ μὴ εἰς τέλος ἐγκαταλειφθέντας ἀνέλπιστον ἔχειν τὴν ἐκ τῶν λυπούντων ἀπαλλαγήν . ξζʹ . Ὡς δὲ τοῦ πλεῖν ἤδη πρὸς ὕρθρον οὔσης τῆς νυκτὸς ἀπηρξάμεθα , εἶχε μὲν ἡμᾶς καὶ ἄλλων δυσχερῶν ἀνάγκη πολλῶν , τοῦ λιμοῦ , τῆς δίψης , τῆς συνικ εἰας ὁ ὑπωπιασμὸς καὶ γὰρ κατὰ μόνην τὴν ναῦν ἔνθα ἦμεν ἡμεῖς ὀκτακοσίων αἰχμαλώτων ψυχῶν ἀριθμὸς ἦν , δίχα τῶν ἐν αὐτῇ Βαρβάρων , διακοσίων καὶ αὐτῶν ὃντων ) , πρὸς τούτοις δὲ καὶ τῶν κομιδῇ νηπίων ἡ ἐλεεινὴ βοὴ μηδαμῶς δυναμένων φέρειν τῶν μοχθηρῶν τὴν ἐπίτασιν , ἄλλ´ οὐδὲν ἢ Ρ θάνα τον αὐτοῖς ἐπισπεύδουσαν ἄωρον . Πλείω δὲ πάντων ἡ κατὰ τὴν γαστέρα χρεία , ἦς οὐκ ἦν μηδεμίαν μέθοδον ἐφευρεῖν , τῆς φυσικῆς ἀνάγκης κατεπειγούσης πρὸς τὴν διέξοδον · τὴν γὰρ αἰδώ τουῦ πράγματος πολλοὶ προτιμῶντες καὶ καρτερεῖν τὴν βίσν μὴ σθένοντες συχνῶς ἐκινδύνευσαν . Πλὴν τῆς ἡμέρας ἀρχομένης τὸν ἀγκῶνα παραπλεύσαντες του ῥηθέντος Ἐκβόλου , ἀνήχθημεν περὶ δείλην βαθεῖαν εἴς τινα τόπον Βολβὸν καλούμενον , ἔνθα τινὲς ἱππεῖς ἐφάνησαν ἀπὸ τῆς γῆς ἐρχόμενοι πρὸς ἡμᾶς . Οὗτοι δὲ ἦσαν οἱ καὶ πρώην ἐν τῇ πόλει παραγενόμενοι , ῥητάς τινας γυναῖκας ὀνήσασθαι θέλοντες , ἂς τὸ τάχος οἱ Βάρβαροι τῶν νηῶν ἐξενεγκόντες ἀπέδοντο , πολὺ χρυσίον ὑπὲρ αὐτῶν κομισάμενοι . Ἐκεῖθεν δὲ πάλιν ἀναχθέντες κατήραμεν περὶ τὰ τέλη της νήσου τῆς καλουμένης Παλλήνης · καὶ τι μικρὸν ἐκεῖσε καθησυχάσαντες , τοῦ πνεύματος ἐπιτηδείου πάρχοντος καὶ αὖθις πρὸς ἑσπέραν ἐσπάσθησαν τὰ ἱστία , ἃ καὶ διαπρησθέντα τῇ σφοδροτάτῃ ῥύμῃ τοῦ πνεύματος ἦγον ἡμᾶς φερομένους . ὅῒἂ ] βιαίως , Ἐως τῆς ἐφεξῆς Ὅ κατ´ ἀρχὰς ἡμέρας εὐρέθημεν εἴς πινα τόπον Διαδρόμους παρὰ τῶν ναυτιλλομένων ὀνομαζόμενον , δύο μὲν ἔχοντα νήσους ἀμφιμήκεις ἐξ
Lemmas: ξςʹ . ἤδη δέ ! ὁ πλόος ἄρχω μέλλω στρέβλη τις [ Ρ . ὅς ] ὁ πούς πᾶς ἐγώ ἐπιτίθημι οἷ βάρβαρος , οὕτως καθ´ εἷς ὁ ναῦς ὥσπερ ἄψυχος τις διαστοιβάζω ὕλη , μή ἐνδίδωμι κἀν ἐλεύθερος ἀναπνέω ὁ ἀήρ , ἀλλά καί οὗτος τῆ συνέχεια ὁ πνιγμός συναπείργω . οὕτως γάρ ἐγώ ἐν ἀλλήλων επισυνάπτω ὡς εἷς ἀδιάσπαστος ὁράω σῶμα ὁ πληθύς ἅπας , μηδ´ ὅλως διίστημι ἢ ἀπολέγω ὁ συνεχής ἐκεῖνος πίλησις . Ἀλ ἐπεί κατά δύσις ὁ ἥλιος ἐάν καί πρός ὁ νυκτερινός γνόφος λήγω ὁ φάος ὁ ἡμέρα , ἐπινίκιος τίς μέλος ὁ τε κύμβαλον καί τύμπανον ἀποκρούω , καί ὁ ὑπέρ κεφαλή ἀήρ ὁ διά τῷ ξίφος ῥίπισις περιαστράπτω , οὕτως μετά βαθύς ἑσπέρα ἄσημος τις καί τραχύς ἀλαλαγμός ἐφάπτω καί ὁ ἄγκυρα ὁ ναός ἀνασπάω ὁ γῆ ἀποδιδράσκω . ἐάν δέ ἀκούω ὅπως ἡσυχῆ μόνος ὁ πλῆθος καταστενάζω ὁ πατρίς , καί πού τις πρός ὁ θεός ἐν ὁ ἀφανής ὁ Ψυχή ἕκαστος ἐγώ ἀφίημι φωνή , ὅσος εἄν αὐτός βούλομαι παιλαος τίκος πειρασμός ὁμιλέω καί πάλιν ἀποδίδωμι ὁ τρέφω , καί μή εἰς τέλος ἐγκαταλείπω ἀνέλπιστον ἔχω ὁ ἐκ ὁ λυπέω ἀπαλλαγή . ξζʹ . ὡς δέ ὁ πλέω ἤδη πρός ὕρθρον εἰμί ὁ νύξ ἀπέρδω , ἔχω μέν ἐγώ καί ἄλλος δυσχερής ἀνάγκη πολύς , ὁ λιμός , ὁ δίψα , ὁ συνικ ἐάω ὁ ὑπωπιασμός καί γάρ κατά μόνος ὁ ναῦς ἔνθα εἰμί ἐγώ ὀκτακόσιοι αἰχμάλωτος Ψυχή ἀριθμός εἰμί , δίχα ὁ ἐν αὐτός βάρβαρος , διακόσιοι καί αὐτός εἰμί ) , πρός οὗτος δέ καί ὁ κομιδή νήπιος ὁ ἐλεεινός βοή μηδαμῶς δύναμαι φέρω ὁ μοχθηρός ὁ ἐπίτασις , ἄλλος οὐδείς ἢ Ρ Θάνα ὁ αὐτός ἐπισπεύδω ἄωρος . Πλείω δέ πᾶς ὁ κατά ὁ γαστήρ χρεία , εἰμί οὐ εἰμί μηδείς μέθοδος ἐφευρίσκω , ὁ φυσικός ἀνάγκη κατεπείγω πρός ὁ διέξοδος · ὁ γάρ αἰδώ του πρᾶγμα πολύς προτιμάω καί καρτερέω ὁ βίσν μή σθένω συχνός κινδυνεύω . πλήν ὁ ἡμέρα ἄρχω ὁ ἀγκών παραπλέω ὁ εἴρω Ἔκβολος , ἀνάγω περί δείλη βαθύς εἰς τις τόπος Βολβός καλέω , ἔνθα τις ἱππεύς φαίνω ἀπό ὁ γῆ ἐρχόμενος πρός ἐγώ . οὗτος δέ εἰμί ὁ καί πρώην ἐν ὁ πόλις παραγίγνομαι , ῥητός τις γυνή ὀνίνημι ἐθέλω , ὅς ὁ τάχος ὁ βάρβαρος ὁ ναός ἐκφέρω πωλέω , πολύς χρυσίον ὑπέρ αὐτός κομίζω . ἐκεῖθεν δέ πάλιν ἀνάγω καταίρω περί ὁ τέλος ὁ νῆσος ὁ καλέω Παλλήνη · καί τίς μικρός ἐκεῖσε καθησυχάζω , ὁ πνεῦμα ἐπιτήδειος παρέχω καί αὖθις πρός ἑσπέρα σπάω ὁ ἱστίον , ὁ καί διαπράσσω ὁ σφοδρός ῥύμη ὁ πνεῦμα ἄγω ἐγώ φέρω . οἶος ] βίαιος , ἠώς ὁ ἐφεξῆς ὅς κατ´ ἀρχή ἡμέρα εὑρίσκω εἰς πίνω τόπος διάδρομος παρά ὁ ναυτίλλομαι ὀνομάζω , δύο μέν ἔχω νῆσος ἀμφιμήκης ἐκ