cogPG.PG109 288
ἐκείνην ἐπαγρυπνοῦντες ἐτελοῦμεν τὴν νόκτα , οὐδὲν · ἑαυτοὺς τῶν προηγωνισμένων μεμφόμενοι · πρὸς τοσοῦτον γὰρ ἤλθομεν θάρσος ὡς καὶ αὐτὸν τὸν καθηγούμενον τῶν βαρβάρων ἐν θαύματι γεγονέναι , καὶ περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι μαθεῖν ὕστερον τὸν αἰτίαν , πῶς πρὸς ἑκάστην προσβολὴν οὕτως ἀνδρείως ἀντέστημεν , καὶ ὄν περὶ ἡμῶν ἐλπίδος αὐτοῦ περιτραπείσης . κυʹ . Ἀλλ´ ἐπειδὴ κῆρυξ ἦν ἐπιστὰς ὁ ὄρθρος τῆς δευτέρας τοῦ πολέμου ἡμέρας , καὶ τῶν πραχθέντων ἤδη χαλεπώτερα καθ´ ἡμῶν ὑπὸ τῶν βαρβάρων ἐπινενόητο , ἔκαμνον πάλιν οἱ στρατηγοὶ ταῖς φροντίσι τὸν ἑκάστου θυμὸν διεγείροντες καὶ τὸ καθ´ ἐαυτοὺς πρόθυμον εἰσηγούμενοι . Τῆς ἡλιακῆς οὖν ἀκτῖνος τὸν ἀέρα περιλαμψάσης ἐφώρμησαν καὶ αὖθις τῶν νηῶν ἐκβάντες οἱ βάρβαροι τῷ τείχει , διασπαρέντες καὶ κατά τινας τόπους ταῖς φάλαγξιν εαυτοὺς διελόμενοι , κατὰ δὲ τὰς διεξόδους τῶν πυλῶν μᾶλλον συῤῥεύσαντες ὅλην ἐκίνουν[τὴν ] καθ´ ἡμῶν αὐτῶν τὴν πανοπλίαν . Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν τοῖς τόξοις , ἕτεροι δὲ χειροποιήτῳ βροντῇ τῶν λίθων ἐκέχρηντο · ἄλλοι τοῖς πετροβόλοις ἐγκαθήμενοι τὰς ὑπερμεγέθεις ἐκείνας τῶν πετρῶν χαλάζας μετεωρίζοντες ἔπεμπον . Καὶ πολυειδής τις ἦν ὁ καθ´ ἡμᾶς ἀπειλούμενος φόνος , καὶ πανταχόθεν προσπίπτων φοβερὰν ἐποίει τὴν πεῖραν τοῖς προστυγχάνουσι Καὶ γὰρ κατὰ μόνης τῆς ῥηθείσης πύλης ἑπτὰ παρέστησαν πετροβόλους , πάντοθεν περιπεφραγμένους , οὓς διερχόμενοι τὴν Θάσον πρὸς τὴν τοιαύτην χρείαν προπαρεσκεύασαν . Καὶ μὴν ξυλοσυνθέτους τινὰς κλίμακας ἀντικρὺ τούτων τῷ τείχει προσπελάσαντες ἀνιέναι δι´ αὐτῶν ἐπειρῶντο , τοῖς ἀπὸ τῶν πετροβόλων ἀφιεμένοις λίθοις τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς αυντηρούμενοι · οὐ γὰρ εἴων ἐνδελεχῶς ἐνεργοῦντες ἐκεῖνοι προκύπτειν ἀβλαβῶς τοῦ μετεώρου τείχους τινά . Καὶ δὴ εἰς ἔργον αὐτοῖς ἔφθασαν ἂν τὰ βεβου λευμένα , ἤδη τὴν κλίμακα ταῖς ἐπάλξεσι τοῦ προτειχίσματος ἀνελκύσασιν , εἰ μὴ θεία τις δύναμις ἄν δρας τινὰς τολμηροὺς καταπηδῆσαι τῷ τόπῳ ἐνίσχυσεν , οἶ καὶ δόρασι τρώσαντες τοὺς βαρβάρους πρὸς τοὐπίσω σὺν τῇ κλίμακι τούτους ἐναπεκρήμνισαν . Οὕτω δὲ καὶ τὴν ἐπίνοιαν ταύτην εἰς μηδὲν προβᾶσαν ἑωρακότες , φυγῇ τε χρησαμένων [ Ρ . ὅέΘ ] ὡς καὶ τὴν κλίμακα καταλιπεῖν , εἰς τοσοῦτον ἡμεῖς ἤλθομεν θάρσος ὡς καὶ γελᾶν κατ´ αὺτῶν , καὶ προθυμότερον τῆς ἄλλης ἡμέρας τοῖς τε βέλεσι χρῆσθαι καὶ τοῖς ἀπὸ τῶν πετροβόλων λίθοις καὶ μηκέτι συγχωρεῖν αὐτοῖς κἂν πρὸς βραχὺ προσιέναι τῷ τείχει , κἂν ὅτι πρὸς μανικώτερον ἐξαφθέντες καὶ αὐτοὶ δίκην συῶν ἀγρίων τοὺς ὀδόντας παρέθηγον , καὶ εἴ πως ἐνῆν , ζῶντας ἐθέλειν ἡμᾶς ἐν αὐτοῖς διαῤῥήξασθαι . Οἱον γὰρ ἦν αὐτῶν φοβερὸν ἀκούειν καθ´ ἡμῶν μεμηνότων ! πῶς τῆς ὑπερβαλλούσης ὀργῆς ἐποιοῦντο τὴν ἔνδειξιν , ὁπότε βύθιον ἔβρυχον καὶ τοῖς ἐκ τοῦ στόματος πεμπομένοις ἀφροῖς τὸ δαιμονιῶδες αὐτῶν παρεδείκνυντο , οὐδὲ
Lemmas: ἐκεῖνος ἐπαγρυπνέω τελέω ὁ νόκτα , οὐδείς · ἑαυτοῦ ὁ προαγωνίζομαι μέμφομαι · πρός τοσοῦτος γάρ ἔρχομαι θάρσος ὡς καί αὐτός ὁ καθηγέομαι ὁ βάρβαρος ἐν θαῦμα γίγνομαι , καί περί πολύς ποιέω μανθάνω ὕστερος ὁ αἴτιος , πῶς πρός ἕκαστος προσβολή οὕτως ἀνδρείως ἀνθίστημι , καί εἰμί περί ἐγώ ἐλπίς αὐτός περιτρέπω . κύω . Ἀλ ἐπεί κῆρυξ εἰμί ἐφίστημι ὁ ὄρθρος ὁ δύο ὁ πόλεμος ἡμέρα , καί ὁ πράσσω ἤδη χαλεπός καθ´ ἐγώ ὑπό ὁ βάρβαρος ἐπινοέω , κάμνω πάλιν ὁ στρατηγός ὁ φροντίς ὁ ἕκαστος θυμός διεγείρω καί ὁ καθ´ ἑαυτοῦ πρόθυμος εἰσηγέομαι . ὁ ἡλιακός οὖν ἀκτίς ὁ ἀήρ περιλάμπω ἐφορμέω καί αὖθις ὁ ναός ἐκβαίνω ὁ βάρβαρος ὁ τεῖχος , διασπείρω καί κατά τις τόπος ὁ φάλαγξ ἑαυτοῦ διαιρέω , κατά δέ ὁ διέξοδος ὁ πύλη μᾶλλον συρρευατιμοω ὅλος ἐκίνουν[τὴν ] καθ´ ἐγώ αὐτός ὁ πανοπλία . ὁ μέν γάρ αὐτός ὁ τόξον , ἕτερος δέ χειροποίητος βροντή ὁ λίθος χράομαι · ἄλλος ὁ πετρόβολος ἐγκάθημαι ὁ ὑπερμεγέθης ἐκεῖνος ὁ πέτρα χάλαζα μετεωρίζω πέμπω . καί πολυειδής τις εἰμί ὁ καθ´ ἐγώ ἀπειλέω φόνος , καί πανταχόθεν προσπίπτω φοβερός ποιέω ὁ πείρω ὁ προστυγχάνω καί γάρ κατά μόνος ὁ εἴρω πύλη ἑπτά παρίστημι πετρόβολος , πάντοθεν περιφράσσω , ὅς διέρχομαι ὁ Θάσος πρός ὁ τοιοῦτος χρεία προπαρασκευάζω . καί μήv ξυλοσύνθετος τις κλῖμαξ ἀντικρύ οὗτος ὁ τεῖχος προσπελάζω ἀνέρχομαι δις αὐτός πειράω , ὁ ἀπό ὁ πετρόβολος ἀφίημι λίθος ὁ ἀσφαλής ἑαυτοῦ αυντηρουμενοω · οὖον γάρ ἐάω ἐνδελεχής ἐνεργέω ἐκεῖνος προκύπτω ἀβλαβής ὁ μετέωρος τεῖχος τις . καί δή εἰς ἔργον αὐτός φθάνω εἄν ὁ βοῦς λεύω , ἤδη ὁ κλῖμαξ ὁ ἔπαλξις ὁ προτείχισμα ἀνέλκω , εἰμί μή θεῖος τις δύναμις ἄν δράω τις τολμηρός καταπηδάω ὁ τόπος ἐνισχύω , οἶς καί δόρυ τιτρώσκω ὁ βάρβαρος πρός τοὐπίσω σύν ὁ κλῖμαξ οὗτος ἐναποκρημνίζω . οὕτως δέ καί ὁ ἐπίνοια οὗτος εἰς μηδείς προβαίνω ὁράω , φυγή τε χράω [ Ρ . Θέος ] ὡς καί ὁ κλῖμαξ καταλείπω , εἰς τοσοῦτος ἐγώ ἔρχομαι θάρσος ὡς καί γελάω κατ´ αὐτός , καί πρόθυμος ὁ ἄλλος ἡμέρα ὁ τε βέλος χράω καί ὁ ἀπό ὁ πετρόβολος λίθος καί μηκέτι συγχωρέω αὐτός κἀν πρός βραχύς πρόσειμι ὁ τεῖχος , κἀν ὅτι πρός μανικός ἐξάπτω καί αὐτός δίκη σῦς ἄγριος ὁ ὀδούς παρατίθημι , καί εἰμί πως ἐν-εἰμί , ζῶ ἐθέλω ἐγώ ἐν αὐτός διαρρήγνυμι . οἱος γάρ εἰμί αὐτός φοβερός ἀκούω καθ´ ἐγώ μαίνομαι ! πῶς ὁ ὑπερβάλλω ὀργή ποιέω ὁ ἔνδειξις , ὁπότε βύθιος βρύχω καί ὁ ἐκ ὁ στόμα πέμπω ἀφρός ὁ δαιμονιώδης αὐτός παραδείκνυμι , οὐδέ