cogPG.PG109 137
τῶν παρόντων καταστενάξασα , καὶ πλείστας ἄρας τῷ υἱῷ ἐπιῤῥίψασα , τέλος ἐξεῖπε πρὸς αὐτὸν , ὅτι Ἰδοὺ , κακὸν τέκνον , ὁ Θεὸς τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἀφείλετο ἀπὸ σοῦ , καὶ ἐδόθη σοι ἀδόκιμος νοῦς ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα . Καὶ ταῦτα εἰποῦσα καὶ μετ´ ὀδυρμοῦ [ καὶ ] θρήνων τὰς οἰκείας τρὸχας ἐκτίλχὴσξῆἔΧσῃθοῃ . ο..πασς αχης,,οὰα . τοὺς ἱεροὺς ἄνδρας ὁσιότης τε καὶ εὐλάβεια . κἘʹ Τοιούτων δὲ καὶ χειρόνων πολλῶν καθ´ ἑκάστην παρὰ πάντα τὸν τῆς βασιλείας αὐτοῦ χρόνον παρ´ αὐτοῦ γινομένων , ἐπεὶ καὶ μετὰ τὸ προσλαβέσθαι καὶ ἀνυψῶσαι τὸν Βασίλειον περὶ τὰ ὅμοια ἀνεστρέφετο , ὁρῶν ταῦτα καὶ ἀκούων ἐκεῖνος λίαν ἐδυσφόρει καὶ ἠνιᾶτο καὶ τὴν ἑαυτοῦ ζωήν ἀπελέγετο . Βουλόμενος δὲ πᾶσαν τὴν δυνατὴν ἐπιφέρειν βοήΠεαν καὶ μηδὲν τῶν εἰς ἐπανόρθωσιν δοκούντων τείνειν παραλιπεῖν , πρότερον μὲν δι´ ἐτέρων ἐπειρᾶτο ἀπὸ τῶν τοιούτων ἀποτρέπειν αὐτὸν καὶ πρὸς τὸ δέον ἐπαναγαγεῖν , ἔπειτα ἐθάῤῥησέ ποτε καὶ αὐτὸς δι´ ἑαυτοῦ μετ´ εὐνοούσης γνώμης καὶ προαιρέσειως νουθετῆσαι τὸν βασιλέα , καὶ εἰ δυνατὸν , ἀποστῆσαι τῶν τοιούτῶν ἀσεβημάτων , καὶ τοιάδε πρὸς αὐτὸν μεθ´ ὑποπεπτωκότος καὶ ταπεινοῦ διελέχθη τοῦ σχήματος · Δίκαιόν ἐστιν , ὦ δέσποτα καὶ ἕμαΙΣεῆ τρσούτων εὐεργεσιῶν ταῖς καὶ δωρεῶν παρὰ σοῦ με καταπολαύσαντα καὶ εἰσηγεῖσθαι τὰ δέοντα καὶ ὑποτιθέναι τὰ ἄριστα καὶ σοὶ πομιμνήσκειν τὰ λυσιτελῆ καὶ σωτήρια . Μισούμεθα , γίνωσκε , δέσποτα , μσούμεβα(υγκατεμίγνυε γὰρ καὶ ἑαυτὸν διὰ τὸ ἀνεπαχθὲς , καίτοι μηδενὸς τῶν ἀτόπων αὐτῷ κοινωνῶν ) παρά τε τῆς πόλεως πόσς καὶ τῆς συγκλήτου βουλῆς , καὶ πα ἀ τῶν ἀρχιερέων Θεοῦ ἐπάρατοι καθεστήκαιμεαʹ . καὶ πάντες ἡμᾶς διαβάλλουσι καὶ κακί ζουσιν Ὅτε δὲ καὶ τὸ ἐξ ἀνθρώπων εἰς οὐδέν Πογισώμεθα , δεδοικέναι κἂν τὴν ἀπὸ Θεοῦ ἀγανάκτησιν χρὴ , καὶ φοβεῖσθαι μὴ πειραθῶμεν αὐτοῦ ὀργιζομένου [ Ρ.δ ] καὶ χαλεκαίνοντος . Ἀλλὰ ταῦτα λέγων πέτρας ἑσπειρεν καὶ αἰγιαλῷ προσελάλει καὶ σμήχειν ἐῴκει Αἰθίοπα οὕτω δευαοποιὸς ἡ πονηρία γέγονε παρ´ αὐτῷ , καὶ οὔτως ἐξεκώφει πρὸς πάντα λόγον σωτήριον , βύων τὰ ὧτα ὡσεὶ ἀσπλς πρὸς ἐπάσματα . Οὐ μόνον γὰρ οὐ μετεβάλλετο πρὸς τὸ ἄμεινον , ἀλλὰ καὶ αὐτὸν ἤδη ἐμίσει καὶ ἀπεστρέφετο , καὶ σὺν τοῖς θιασώταις αὐτοῦ καὶ συνοργιασταῖς διαβάλλων καὶ μυκτηρίζων ταῦτα τὴν πρὸς αὐτὸν ἀλλοτρίωσιν ὑπῃνίττετο , εἶτα καὶ παρεδήλου τρανότερον . Ὅπερ δὴ συννοήσαντες ἐκεῖνοι οἱ μιαροὶ καὶ ἀλάστορες κατ´ αύττῆ σινενινοῦντο καἱ συνετάττοντο . καὶ τὰς διαβολὰς πιθανῶς ὑπεκρίναντο , αὐθάδειαν μὲν καλοῦντες αὐτοῦ τὴν σεμνότητα , καὶ τὸ μὴ μετέχειν τῶν ἡδονῶν δύσνοιαν ὀνομάζοντες καὶ τὸ μὴ συνεξαμαρτάνειν καταφρονεῖν . Καὶ , Πῶς γὰρ ἂν εἰποι σε ἀγαπᾷν , ἔλεγον , ὁ μὴ χαίρων οἰς χαίρεις αὐτὸς , Κλδὲ συσκουδάζων ἐκπορίζειν σοι τὰ καθ´ ἡθοοσιοοΟΙ
Lemmas: ὁ πάρειμι καταστενάζω , καί πλεῖστος ἀείρω ὁ υἱός ἐπιλείπω , τέλος ἐξεῖπον πρός αὐτός , ὅτι ἰδέ , κακός τέκνον , ὁ θεός ὁ χείρ αὐτός ἀφαιρέω ἀπό σύ , καί δίδωμι σύ ἀδόκιμος νόος ποιέω ὁ μή καθήκω . καί οὗτος εἶπον καί μετέ ὀδυρμός [ καί ] θρῆνος ὁ οἰκεῖος Τρόχας ἐκτίλχὴσξῆἔΧσῃθοῃ . ο..πασς αχης,,οὰα . ὁ ἱερός ἀνήρ ὁσιότης τε καί εὐλάβεια . κύ τοιοῦτος δέ καί χείρων πολύς καθ´ ἕκαστος παρά πᾶς ὁ ὁ βασίλεια αὐτός χρόνος παρ´ αὐτός γίγνομαι , ἐπεί καί μετά ὁ προσλαμβάνω καί ἀνυψόω ὁ Βασίλειος περί ὁ ὅμοιος ἀναστρέφω , ὁράω οὗτος καί ἀκούω ἐκεῖνος λίαν δυσφορέω καί ἀνιάω καί ὁ ἑαυτοῦ ζωή ἀπολέγω . βούλομαι δέ πᾶς ὁ δυνατός ἐπιφέρω βοήΠεαν καί μηδείς ὁ εἰς ἐπανόρθωσις δοκέω τείνω παραλείπω , πρότερος μέν δις ἕτερος πειράω ἀπό ὁ τοιοῦτος ἀποτρέπω αὐτός καί πρός ὁ δήω ἐπανάγω , ἔπειτα θαρσέω ποτός καί αὐτός δις ἑαυτοῦ μετέ εὐνοέω γνώμη καί προαίρεσις νουθετέω ὁ βασιλεύς , καί εἰμί δυνατός , ἀφίστημι ὁ τοιοῦτος ἀσέβημα , καί τοιόσδε πρός αὐτός μεθ´ ὑποπίπτω καί ταπεινός διαλέγω ὁ σχῆμα · Δίκαιος εἰμί , εἰμί δεσπότης καί Σῆμα τρέω εὐεργεσία ὁ καί δωρεά παρά σύ ἐγώ καταπολαύω καί εἰσηγέομαι ὁ δήω καί ὑποτίθημι ὁ ἀγαθός καί σύ πομιμνησκω ὁ λυσιτελής καί σωτήριος . μισέω , γιγνώσκω , δεσπότης , μσούμεβα(υγκατεμίγνυε γάρ καί ἑαυτοῦ διά ὁ ἀνεπαχθής , καίτοι μηδείς ὁ ἄτοπος αὐτός κοινωνός ) παρά τε ὁ πόλις πόσις καί ὁ σύγκλητος βουλή , καί πῃ ὅς ὁ ἀρχιερεύς Θεός ἐπάρατος καθίστημι . καί πᾶς ἐγώ διαβάλλω καί κακί ζέω ὅτε δέ καί ὁ ἐκ ἄνθρωπος εἰς οὐδείς πογισαω , δείδω κἀν ὁ ἀπό Θεός ἀγανάκτησις χρή , καί φοβέω μή πειράω αὐτός ὀργίζω [ Ρ.δ ] καί χαλεκαίνοντος . ἀλλά οὗτος λέγω πέτρα σπείρω καί αἰγιαλός προσέρχομαι καί σμήχω ἔοικα Αἰθίοψ οὗτος δευαοποιὸς ὁ πονηρία γίγνομαι παρ´ αὐτός , καί οὔτως ἐκκωφέω πρός πᾶς λόγος σωτήριος , βύας ὁ ἄτη ὡσεί ἀσπλς πρός πάσμα . οὖον μόνος γάρ οὖον μεταβάλλω πρός ὁ ἀγαθός , ἀλλά καί αὐτός ἤδη μισέω καί ἀποστρέφω , καί σύν ὁ θιασώτης αὐτός καί συνοργιαστής διαβάλλω καί μυκτηρίζω οὗτος ὁ πρός αὐτός ἀλλοτρίωσις ὑπαινίσσομαι , εἶτα καί παραδηλόω τρανής . ὅπερ δή συννοέω ἐκεῖνος ὁ μιαρός καί ἀλάστωρ κατ´ αὐτός σινενινεομαι καί συντάσσω . καί ὁ διαβολή πιθανός ὑποκρίνομαι , αὐθάδεια μέν καλέω αὐτός ὁ σεμνότης , καί ὁ μή μετέχω ὁ ἡδονή δύσνοια ὀνομάζω καί ὁ μή συνεξαμαρτάνω καταφρονέω . καί , Πῶς γάρ εἄν εἶπον σύ ἀγαπάω , λέγω , ὁ μή χαίρω οἶς χαίρω αὐτός , Κλδὲ συσκουδάζων ἐκπορίζω σύ ὁ καθ´ ἡθοοσιοοΟΙ