cogPG.PG109 303
μετατρέπειν ἐμηχανᾶτο . Ὡς δ´ οὐδὲν ἤνυτο τούτοις πλέον αὐτῷ , μᾶλλον ἐκείνου τῷ θυμῷ διεγειρομένου καὶ φόνον ἑρευγομένου , ὡς καὶ λαθεῖν αὐτὸν ἅπαξ κατὰ τοῦ νώτου μου τὴν μάχαιραν αἴῳνης καὶ . ενεγκεῖν καὶ πλῆξαι πληγὴν μανίας πλήρη , τὴν καὶ μέχρι νῦν δεικνῦσαν τῆς δεξιᾶς τὴν ἐπίτασιν , ἀθρόον πρὸς τὸ ὁργιλώτερον ἑαυτὸν ἁλλοιώσας ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος ἀνὴρ καὶ τὸν Λἰθίοπα στεῤῥῶς ὡθίσας , ἐμέ τε συναρπάσας ἤδη παρὰ πόδας ἑστῶτα καὶ τῷ τῆς ὠτειλῆς περιῤῥεόμενον αἵματι , δρομαίως τὸ τάχος πρὸς τοὺς ἑταίρους · ἐχώρει . νʹ . Ὡς οὖν μετὰ τοῦ πλήθους γενόμενος καὶ αὖθις ἐγὼ , καὶ τόδε τὸ κακὸν διαδρὰς , τὴν εὐχαριστίαν πρὸς τὸν Θεὸν ἐποιούμην , λαβόμενός τε σχολῆς τὴν τοῦ νώτου πληγὴν κατενόουν , αἰφνιδίως πάλιν δευ . τέρας πληγῆς ἐπῃσθόμην , πλέον ἢ πρότερον ὀδύναις βληθείς . Ὁ δὲ τολμηρὸς ἐκεῖνος , οὐκ οἶδ´ ὅθεν ἐπιστὰς ἔ , ὥθισέ μοι κατὰ πλευρὰν ἐκ τῆς ὁπίσω τὸ ξίφος , δεινὸν ἀλαλάξας καὶ τὸ ἀκάθεκτον τοῦ τρόπου τῇ φωνῇ παραστήσας , ὡς εἰπεῖν · συνόντι μοι τῷ ὑπερμαχοῦντι ἀνδρί · Τίνος χόριν τῆς εἴης μόνης ζωῆς ἡφειδήσατε , καὶ τῷ βαρβάρῳστραφεὶς καὶ τὸν Αἰθίοπα δείξας ) πρὸς θάνατον ἐκδεθώκατε ; Τοῦτο γνόντες ἴστε , ὡς εἰ μέν κοικῇ πάντει ρὓς τοῖς ὅρκοις ἐβεβαιώσασθε , τὸν θάνατον διαφύγοιμεν , πέρας λάβοι καὶ ἄπερ ἡμεῖς ὑπξσχόμεθα , εἰ δ´ ἐνί γέ τινι τύχοι δι´ ἀμέλεινν ἐπιστὰς θάνατος , πάντες τῷ ἐκείνου πτώματι τὴν ζωὴν συμπεραίνομεν , καὶ σίδενὸς ὑμεῖς τῶνἐνίπιζομένων ἐντεύξεσθε Ἀλλ εἴπερ μὴ πρλς ἀπάτην , ἀλλ´ ἀληθὴς γέγονεν ὁ διὰ μέσου προτεθεὶς ὅρκος , πάσῃ μηχανῇ τὸ ἀσφαλές ἡμν συντηρήσατε , καὶ εὖ ἴστε πάντα καὶ ἡμᾶς πληρώσειν ὅσα πρὸς ὑμᾶζ συνεθέμεθα . Ταῦτα ἐκεῖνος ἀκηκοώς καὶ τοῖς περὶ αὐτὸν γνωρίσας ἔπεισε πάντας ἐφορμήσαντας κατὰ τοῦ δυσμενοῦς μακρὰν αὐτὸν ἀπελάσαι · οἶ δὴ καὶ κυκλώσαντες ἡμᾶς ἔκτοτε σχολαιοτέρως ἐβάδιζον ναʹ . ἤλθομεν δὲ κατά τινα τόπον ἔνθα μονή τίς ἐστι παρθένων ἀσκουσῶν γυναικῶν , ἤτις πάλαι τοῦ Ἀκρουλλίου [ Ρ . ὅὕθ ] κατονομάζεται . Καὶ πάλιν ἄλλῃ τινὶ κουστωδίᾳ Βαρβάρων ἐντυχόντες κατὰ τὴν προαυλαίαν οἱ μεθ´ ἡμῶν βόρβαροι , καί τι μικρὸν συστάντες αὐτοῖς , ἔδοξαν εἴσω χωρεῖν ὥς τι σπουδαῖον τοπάσαντες ἐφευρεῖν . Συνειπόμεθα δὲ τούτοις καὶ ἡμεῖς , τοὺς παρόντας ὑποβλεπόμενοι καὶ μή πωἃ τὰς ψυχὰς τῆς προτέρας σκοτοδίνης ἀπαγαγόντες . Ὡς οὖν εἰσῄειμεν τοῦ ναοῦ τὰ προπύλαια ὃς τοῦ Ἀγίου ἐπικέκληται Γεωργίου , ὁρῶμέν κινα βάρβαρον σκιμποδίῳ ἐγκαθεζόμενον , ἀνασπάσαντά τε τὰς ὀφρύας ξίφος τε κατέχοντα γεγυμνωμένον , καὶ ἀτενὲς τοὺς ἐστῶτας βλέποντας εἰς αὐτὸν , εἴ τι καὶ βούλοιτο πράττειν , ἑτοίμους εἰναι ταῖς ὁρμαῖς ὑπεμφαίνοντας . Ὡς οὖν καὶ´ αὐτὸν ἐγενόμεθα , ἤρετο τοὺς περὶ ἡμᾶς τίνες ἐσμὲν καὶ ποίᾳ προφάσει οοιοΟϛ
Lemmas: μετατρέπω μηχανάομαι . ὡς δδʹ οὐδείς ἀνύω οὗτος πλέω αὐτός , μᾶλλον ἐκεῖνος ὁ θυμός διεγείρω καί φόνος ἑρεύγομαι , ὡς καί λανθάνω αὐτός ἅπαξ κατά ὁ νῶτον ἐγώ ὁ μάχαιρα αἴων καί . φέρω καί πλήσσω πληγή μανία πλήρης , ὁ καί μέχρι νῦν δείκνυμι ὁ δεξιός ὁ ἐπίτασις , ἀθρόος πρός ὁ ὀργίλος ἑαυτοῦ ἀλλοιόω ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος ἀνήρ καί ὁ λιθιοψ στερρώς ὠθίζω , ἐγώ τε συναρπάζω ἤδη παρά πούς ἵστημι καί ὁ ὁ ὠτειλή περιλέγω αἷμα , δρομαῖος ὁ τάχος πρός ὁ ἑταῖρος · χωρέω . ν . ὡς οὖν μετά ὁ πλῆθος γίγνομαι καί αὖθις ἐγώ , καί ὅδε ὁ κακός διαδιδράσκω , ὁ εὐχαριστία πρός ὁ θεός ποιέω , λαμβάνω τε σχολή ὁ ὁ νῶτον πληγή κατανοέω , αἰφνίδιος πάλιν δήω . τέρας πληγή ἐπαισθάνομαι , πλέω ἢ πρότερος ὀδύνη βάλλω . ὁ δέ τολμηρός ἐκεῖνος , οὐ οἶδα ὅθεν ἐφίστημι ἔ , ὅθε ἐγώ κατά πλευρά ἐκ ὁ ὀπίσω ὁ ξίφος , δεινός ἀλαλάζω καί ὁ ἀκάθεκτος ὁ τρόπος ὁ φωνή παρίστημι , ὡς εἶπον · σύνειμι ἐγώ ὁ ὑπερμαχέω ἀνήρ · τίς χόριον ὁ εἰμί μόνος ζωή ηφειδηω , καί ὁ βαρβάρῳστραφεὶς καί ὁ Αἰθίοψ δείκνυμι ) πρός θάνατος ἐκδίδωμι ; οὗτος γιγνώσκω οἶδα , ὡς εἰμί μέν κοικῇ πάντῃ Ρυς ὁ Ὅρκος βεβαιόω , ὁ θάνατος διαφεύγω , πέρας λαμβάνω καί Ἄπερ ἐγώ ὑπέχω , εἰμί δδʹ ἐν γε τις τυγχάνω δις ἀμελέω ἐφίστημι θάνατος , πᾶς ὁ ἐκεῖνος πτῶμα ὁ ζωή συμπεραίνω , καί σίδενὸς σύ τῶνἐνίπιζομένων ἐντυγχάνω ἀλλά εἴπερ μή πρλς ἀπάτη , ἀλ ἀληθής γίγνομαι ὁ διά μέσος προτίθημι Ὅρκος , πᾶς μηχανή ὁ ἀσφαλής ἡμεῖς συντηρέω , καί εὕω οἶδα πᾶς καί ἐγώ πληρόω ὅσος πρός ὑμᾶζ συντίθημι . οὗτος ἐκεῖνος ἀκούω καί ὁ περί αὐτός γνωρίζω πείθω πᾶς ἐφορμέω κατά ὁ δυσμενής μακράν αὐτός ἀπελαύνω · οἶς δή καί κυκλόω ἐγώ ἔκτοτε σχολαῖος βαδίζω ναί . ἔρχομαι δέ κατά τις τόπος ἔνθα μονή τίς εἰμί παρθένος ἀσκέω γυνή , ὅστις πάλαι ὁ ἀκρούλιον [ Ρ . ΟΥΘ ] κατονομάζω . καί πάλιν ἄλλος τις κουστωδία βάρβαρος ἐντυγχάνω κατά ὁ προαυλαία ὁ μεθ´ ἐγώ βόρβαροι , καί τίς μικρός συνίστημι αὐτός , δοκέω εἴδομαι χωρέω ὅς τίς σπουδαῖος τοπάσαντες ἐφευρίσκω . συνέπομαι δέ οὗτος καί ἐγώ , ὁ πάρειμι υποβλέπω καί μή πωἃ ὁ ψυχή ὁ πρότερος σκοτοδίνη ἀπάγω . ὡς οὖν εἰσέρχομαι ὁ ναός ὁ προπύλαια ὅς ὁ Ἀγίας ἐπικαλέω Γεώργιος , ὁράω κίνα βάρβαρος σκιμπόδιον ἐγκαθέζομαι , ἀνασπάω τε ὁ ὀφρύς ξίφος τε κατέχω γυμνόω , καί ἀτενής ὁ ἵστημι βλέπω εἰς αὐτός , εἰμί τίς καί βούλομαι πράσσω , ἑτοῖμος εἰναι ὁ ὁρμή ὑπεμφαίνω . ὡς οὖν καί αὐτός γίγνομαι , ἔρομαι ὁ περί ἐγώ τίς εἰμί καί ποῖος πρόφασις οοιοΟϛ