cogPG.PG109 331
Ἀ τῆς αὐτῆς θήκης τε ὀμοῦ καὶ πατρίδος ! Ὦ τῆς αὐτῆς δειξάσης τε ὁμοῦ καὶ καταπιούσης ὥσπερ ἐν κλύδωνι ! Ὢ πατρίδος , τοὔνομα ψενσαμένης , εἰς οὐς δ´ ἐθρέψατο , καὶ Σκύλλης πάσης ἀπιστοτέρα ! Ὡ κολιτῶν αἵματος , οὕτως ἀδίκως ἐν τῇ πατρίδι ῥυἄνεος · Ὢ σόλεως πάσης Στυγὸς πικροτέρας . Ὢ πῶς μὲν αὐτὴ κολάζειν ἄλλους ἐδόκει , πάλιν δὲ παρ´ αὐτῆς τὴν δίκην ὧν ἔδρασεν λήψεται , καὶ παίσεται τὰ τῶν μαινομένων , οἵ σφᾶς αὐτοὺς κατεσθίοντες , δοκοῦσιν ἐτέρους ! Πέπτωκε μὲν ὁ στρατκύτης , ἀπώλετο δὲ ἔ προσιόντας τοὺς πολεμίους εἴργειν δυνάμενος · ὁ δὲ βουλευσόμενος ὅ τι χρὴ δρᾷν , οὐδὲ εἷς . Καὶ νῦν προσελάσουσι μὲν οἱ πολέμιοι · οἱ δὲ ἐν [ θ.θ ] τῇ πόλει , καὶ κατὰ τῶν ὁμοφύλων θρασεῖς , φρίξουσι , στράτευμα πρὸ τῶν πυλῶν ἀστράπτον ὁρῶντες . Καὶ οἱ μὲν ἐπιθήσονται · οἱ δὲ οὐχ ὀποίσουσιν · ἡ δὲ πόλις ἔσται τῶν ἰσχυόντων · καὶ τότε ἃ δεδράκασιν , αἰσθήσονται πάσχοντες . Τοῦτ´ ἦν ἄρα ἀήθεις τε ἀστέρες , καὶ σεισμοὶ γῆς , καὶ διάττοντες ἡμέρας ὥσπερ οηλκτοὶ πᾶσιν ὁρώμενοι . Ὡ ναυαγίου κοινοῦ ! Ἐγὼ δὲ σκηπτοὺς καὶ πρηστῆρας καὶ χάσματα γῆς , καὶ νόσους τὴν τελευτὴν ἡδίω ποιούσας , τοῖς ἀσεβέσι τούτοις ἥξειν ἐνόμιζον . ιαʹ . Ὦ τῶν ἀπολωλότων ! ὤ τῶν ἀπολλυμένων ! Ξτῶν ἀπολουμένων ! ὢ τῶν ὑπολειφθέντων ! Οὐδενὶ γὰρ οὐδὲ τούτους εὐτυχεστέρους κρίνω τῶν οἰχομένων . Τοῖς μὲν γὰρ ἔστη τὰ λυπηρά · οἱ δὲ ὀνειδῶν μὲν ἀκούσονται πανταχοῦ · ὡς ἐναγεῖς δὲ , ἐξελαθήσονται , καὶ τὸν συναλγήσοντα ζητοῦντες , ἀκούσονται τὰ τῶν ἀνδροφόνων , καὶ δεήσει κρύπτειν ὅθεν εἰσίν . Ὦ πόλεως , ἥ πρὶν μὲν ἤρκει τοῖς πολίταις εἰς δόξαν · νῦν δὲ περιβαλεῖ πάντας αἰσχύνῃ μακρᾷ ! Τί δράσομεν πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας αὐτῇ . Τὸ μὲν γὰρ σιωπᾷν , ἀνόσιον , πατρίδος ὑβριζομένης · τὸ δ´ ἀπολογεῖσθαι , μανία , τοιούτων αὐτῇ φαινομένοων τῶν ἔργων · οἱ δὲ τὴν σοφίαν θαυμάζοντες , μᾶλλον μισήσουσι τὴν ὡμότητα , καὶ τοῖς πολίταις προοίσους ταύτην . Οἱ δὲ σιωπήσονται ἐν τοῖς δικαστηρίοις , οἱ σφίσιν αὐτοῖς πονηρὰ συνειδότες · καὶ πάντες φεύξονται ταύτην , ὥσπερ ἐν οἰς ἀνάγκη νοσεῖν τῶν χωρίων . Καλά γε τῇ πατρίδι , μιαρώτατοι πάντων , ἀποδεδώκατε τὰ τροφεῖα , οἶ δικαίως αὐτῇ καὶ τῶν γονέων ὀφείλοντες πλείω , οὐδὲ πόλιν , οἷς τετολμήκατε , συγχωρεῖτε καλεῖσθαι , Ὢ νοσήματος τῶν ἕνδον ἡμμένου ! Ὢ πράγματος ἀναντιωτάτου τοῖς μετ´ ἀλλήλων ζῇν ᾑρημένοις ! Ἀλλὰ γὰρ δεῖ Θεὸν μόνον αἰτεῖν χεῖρα ἀρέξαι , καὶ πάλιν ἐξ ἀργῆς ταύτην δἰκίζειν . Τῆς γὰρ νῦν ἐρημίας ἐκεῖνον δεῖ μόνσν πληρωτὴν ἀναμένειν . Ἀνθρώπων δὲ οἱ μὲν ἀνέτρεψαν αὐτήν · οἱ δὲ μισήσαντες ἀποφεύξονται
Lemmas: ὅς ὁ αὐτός θήκη τε ὀμόω καί πατρίς ! ὦ ὁ αὐτός δείκνυμι τε ὁμοῦ καί καταπίνω ὥσπερ ἐν κλύδων ! ὤ πατρίς , ὄνομα ψενσαμένης , εἰς οὖς δδʹ τρέφω , καί Σκύλλα πᾶς ἄπιστος ! εἰμί κολιτος αἷμα , οὕτως ἄδικος ἐν ὁ πατρίς ῥυἄνεος · ὤ σολαος πᾶς Στύξ πικρός . ὤ πῶς μέν αὐτός κολάζω ἄλλος δοκέω , πάλιν δέ παρ´ αὐτός ὁ δίκη ὅς δράω λαμβάνω , καί παίω ὁ ὁ μαίνομαι , ὁ σφεῖς αὐτός κατεσθίω , δοκέω ἕτερος ! πίπτω μέν ὁ στρατκυος , ἀπόλλυμι δέ ἔ πρόσειμι ὁ πολέμιος εἴργω δύναμαι · ὁ δέ βουλεύω ὅς τίς χρή δράω , οὐδέ εἷς . καί νῦν προσελαύνω μέν ὁ πολέμιος · ὁ δέ ἐν [ θ.θ ] ὁ πόλις , καί κατά ὁ ὁμόφυλος θρασύς , φρίσσω , στράτευμα πρό ὁ πύλη ἀστράπτω ὁράω . καί ὁ μέν ἐπιτίθημι · ὁ δέ οὐ οποισεω · ὁ δέ πόλις εἰμί ὁ ἰσχύω · καί τότε ὁ δράω , αἰσθάνομαι πάσχω . Τοῦτ´ εἰμί ἄρα ἀήθης τε ἀστήρ , καί σεισμός γῆ , καί διαίσσω ἡμέρα ὥσπερ οηλκτοὶ πᾶς ὁράω . εἰμί ναυάγιον κοινός ! ἐγώ δέ σκηπτός καί πρηστήρ καί χάσμα γῆ , καί νόσος ὁ τελευτή ἡδύς ποιέω , ὁ ἀσεβής οὗτος ἥκω νομίζω . ἰά . ὦ ὁ ἀπόλλυμι ! ὦ ὁ ἀπόλλυμι ! Ξτῶν ἀπόλλυμι ! ὦ ὁ ὑπολείπω ! οὐδείς γάρ οὐδέ οὗτος εὐτυχής κρίνω ὁ οἴχομαι . ὁ μέν γάρ ἵστημι ὁ λυπηρός · ὁ δέ ὄνειδος μέν ἀκούω πανταχοῦ · ὡς ἐναγής δέ , ἐξελαύνω , καί ὁ συναλγέω ζητέω , ἀκούω ὁ ὁ ἀνδροφόνος , καί δήω κρύπτω ὅθεν εἰμί . ὦ πόλις , ὅς πρίν μέν ἀρκέω ὁ πολίτης εἰς δόξα · νῦν δέ περιβάλλω πᾶς αἰσχύνη μακρός ! τις δράω πρός ὁ ἐγκαλέω αὐτός . ὁ μέν γάρ σιωπάω , ἀνόσιος , πατρίς ὑβρίζω · ὁ δδʹ ἀπολογέομαι , μανία , τοιοῦτος αὐτός φαίνω ὁ ἔργον · ὁ δέ ὁ σοφία θαυμάζω , μᾶλλον μισέω ὁ ωμότητα , καί ὁ πολίτης προφέρω οὗτος . ὁ δέ σιωπάω ἐν ὁ δικαστήριον , ὁ σφεῖς αὐτός πονηρός σύνοιδα · καί πᾶς φεύγω οὗτος , ὥσπερ ἐν οἶς ἀνάγκη νοσέω ὁ χωρίον . Καλή γε ὁ πατρίς , μιαρός πᾶς , ἀποδίδωμι ὁ τροφεῖον , οἶς δικαίως αὐτός καί ὁ γονεύς ὀφείλω πλείων , οὐδέ πόλις , ὅς τολμάω , συγχωρέω καλέω , ὤ νόσημα ὁ ἔνδον ἅπτω ! ὤ πρᾶγμα ἀναντιωτάτου ὁ μετέ ἀλλήλων ζάω αἱρέω ! ἀλλά γάρ δεῖ θεός μόνος αἰτέω χείρ ἄρχω , καί πάλιν ἐκ ἀργός οὗτος δικιζεω . ὁ γάρ νῦν ἐρημία ἐκεῖνος δεῖ μόνσν πληρωτής ἀναμένω . Ἄνθρωπος δέ ὁ μέν ἀνατρέπω αὐτός · ὁ δέ μισέω ἀποφεύγω