cogPG.PG109 113
καὶ παίζοντα ταῦτα , ἔφησαν , ἐχρῆν σε πριεῖν καὶ τὸν ἡμέτερον τύφον καταγινώσκειν , ἀλλὰ προπολεμοῦντα καὶ τῶν ἀναγκαίων σπανίζοντα καὶ τοῖς στρατιώταις σύνδειπνον ὄντα καὶ ἐραστὸν . ἀλλ´ οὐ γυναίων καπηλίδων καὶ μοχθηρῶν . Ταῦτ´ οὖν ἄπαντα μισητόν τε ἐποίει τὸν Μιχαὴλ καὶ τὴν τοῦ Θεοῦ ἐκίνει δικαιοτάτην ὀργήν . ληʹ . Καὶ τὸ δὴ χαλεπώτερον , ἡ τῶν ὧν εἶχε μεθ´ ἑαυτοῦ φρατρία , Σάτυροί τινες οὗτοι καὶ πρὸς πᾶσαν αἰσχρουργίαν ἀκόλαστοι · εἶπεν ἄν τις αὐτοὺς θιασώτας εἶναι Διονύσου καλῶς . Οὕς ἐκεῖνος διὰ τιμῆς ἄγων τε καὶ αἰδοῦς , τῶν θείων κατολιγωρῶν , ἱερατικὰς στολὰς χρυσοῦφάντους τε ἐπετίθει καὶ ὼμοφόρια , καὶ ἄλλως ἠνάγκαζεν ἀσχημόνως τε καὶ ἀνάγνως τελεῖν τὰ ἁγνὰ , καὶ πατριάρχην τὸν ἔξαρχον ταύτων ἐκάλει , οὕτω Γρῦλον καλούμενον , τοὺς δὲ λοιποὺς ἕνδεκα μητροπολίτας τῶν ἐξαιρέτων θρόνων τε καὶ λαμπρῶν , οἷς εἰ μὴ καὶ αὐτὸς ἐκοινώνει , [ Ραβ οὐδὲ βασιλεύειν ἠξίου · ὅθεν ὁ Κωλωνείας οὗτος ἐλέγετό τε καὶ ὀνομάζεται πρόεδρος . Ἐπεὶ δὲ καὶ ἄδειν ἐχρῆν αὐτοὺς καὶ τελεῖν τὰ μυστήρια , τὰς μὲν ᾠδὰς ἐξεπλήρουν διὰ κιθάρας , νῦν μὲν ἠρέμα . πως οὕτω καὶ λιγυρῶς ἐπηχοῦντες , τὰ μυστικὰ μιμούμενοι , νῦν δὲ ἀνέτῳ φορᾷ καὶ διαπρυσίῳ , τὰς ἐκφωνήσεις δῆθεν τῶν ἱερέων . Καὶ σκεύη δὲ διάχρυσα καὶ ἐκ μαργάρων συγκείμενα ὄξους τε καὶ σινήπεως ἐκπληροῦντες τοῖς οἷς ἐβούλοντο μεταλαμβάνειν ἐδίδοσαν , τῶν ἀχράντων οὕτω καταπαίζοντες μυστηρίων . Οὗτος οὖν ὁ Γρῦλος καὶ ὄνῳ ἐπωχεῖτο τὰς δημοσίας προόδους τελῶν , καὶ τὸν τοιοῦτον θίασον συνεπόμενον ἔχων ἠγάλλετο . Καί ποτε συνέβη συντυχεῖν Ἰγνατίῳ τῷ μακαρίτῃ πατριάρχῃ κατὰ πρόοδον τῇ ἐκκλησιαστικῇ λιτῇ μετὰ τοῦ ἱερατικοῦ κλήρου ἐφεπομένῳ . Ὡς οὖν εἶδεν αὐτὸν ὁ Γρῦλος , ἄσμενος τοῦ πράγματος ἑλόμενος ἐξῆρχέ τε τῶν κρουμάτων καὶ τὸν φελόνην ἀναστείλας μετὰ τῶν αὐτοῦ συμμυστῶν εὐτονωτέρας τε ἔκρουε τὰς κιθάρας καὶ τοὺς εὐαγεῖς ἐκείνους λοιδορίαις καὶ αἰσχίστοις ἔβαλλε ῥήμασι . Καὶ Θεοδώραν δὲ τὴν ἑαυτοῦ μητέρα ἔτι ζῶσαν καὶ τοῖς ἀνακτόροις διαιτωμένῃν μετεκαλέσατό ποτε εὐλογηθησομένην παρ´ αὐτοῦ , πλασάμενος τοῦτον εἶναι τὸν μακαρίτην Ἰγνάτιον Ὡς οὖν ἐξῄει μετ´ εὐλαβείας καὶ αἰδοῦς ἡ ἱερωτάτη γυνὴ , ἔρριψεν εἰς τοὔδαφος ἑαυτὴν ἐξαιτουμένη εὐχὴν(καὶ γὰρ ἐλάνθανε τέως , τὴν γενειάδα κρύπτων κατὰ τὸ πρόχειρον ) , ψόφον αὐθωρὸν ἐπαφεὶς δυσωδίας πλήρη καὶ ῥήματα ἀπρεπῆ τὰς ἐκείνης καὶ τῶν εὐσεβεστέρων εἰς ἑαυτοὺς ἐξεκαλεῖτο ἀρὰς , ἡ καὶ τὸ μέλλον ἀποφοιβάσασα τῆς τοῦ Θεοῦ προνοίας τε καὶ χειρὸς ἔξω γενέσθαι διεσάφει τῷ Μιχαήλ λὺʹ Ἀλλ´ οὐκ ἦν ἄνδρα παρατραπέντα δὴ τῆς εὐθείας καὶ ἀποστάντα τῆς ἀρετῆς ἀνακληθῆναι καὶ τῆς μακαρίας λαβέσθαι ὁδοῦ . Ὅθεν οὐδὲ ποῤέωτέ αω δὴ τὰ κακὰ , ἀλλ´ ἑαυτοῖς ἐκείνοις πλησιάζειν ἐποίσουν
Lemmas: καί παίζω οὗτος , φημί , χρή σύ πρίζω καί ὁ ἡμέτερος τύφω καταγιγνώσκω , ἀλλά προπολεμέω καί ὁ ἀναγκαῖος σπανίζω καί ὁ στρατιώτης σύνδειπνον εἰμί καί ἐραστός . ἀλ οὖον γύναιος καπηλίς καί μοχθηρός . Ταῦτ´ οὖν ἅπας μισητός τε ποιέω ὁ Μιχαήλ καί ὁ ὁ Θεός κινέω Δίκαιος ὀργή . λαός . καί ὁ δή χαλεπός , ὁ ὁ ὅς ἔχω μεθ´ ἑαυτοῦ φρατρία , Σάτυρος τις οὗτος καί πρός πᾶς αἰσχρουργία ἀκόλαστος · εἶπον ἄν τις αὐτός θιασώτης εἰμί Διόνυσος καλῶς . ὅς ἐκεῖνος διά τιμή ἄγω τε καί αἰδώς , ὁ θεῖον κατολιγωρέω , ἱερατικός στολή χρυσοΰφαντος τε ἐπιτίθημι καί ὠμοφόριον , καί ἄλλως ἀναγκάζω ἀσχήμων τε καί ἄναγνος τελέω ὁ ἁγνός , καί πατριάρχης ὁ ἔξαρχος οὗτος καλέω , οὗτος Γρῦλος καλέω , ὁ δέ λοιπός ἕνδεκα μητροπολίτης ὁ ἐξαίρω θρόνος τε καί λαμπρός , ὅς εἰμί μή καί αὐτός κοινωνέω , [ Ραβ οὐδέ βασιλεύω ἀξιόω · ὅθεν ὁ κολωνεία οὗτος λέγω τε καί ὀνομάζω πρόεδρος . ἐπεί δέ καί ἀνδάνω χρή αὐτός καί τελέω ὁ μυστήριον , ὁ μέν ἀοιδή ἐκπληρόω διά κιθάρα , νῦν μέν ἠρέμα . πως οὗτος καί λιγυρός ἐπηχέω , ὁ μυστικός μιμέομαι , νῦν δέ ἄνετος φορός καί διαπρύσιον , ὁ ἐκφώνησις δῆθεν ὁ ἱερός . καί σκεῦος δέ διάχρυσος καί ἐκ μάργαρον σύγκειμαι ὄξος τε καί σίνηπι ἐκπληρόω ὁ ὅς βούλομαι μεταλαμβάνω δίδωμι , ὁ ἄχραντος οὗτος καταπαίζω μυστήριον . οὗτος οὖν ὁ Γρῦλος καί ὄνος ἐποχέομαι ὁ δημόσιος πρόοδος τέλος , καί ὁ τοιοῦτος θίασος συνέπομαι ἔχω ἀγάλλομαι . καί ποτός συμβαίνω συντυγχάνω Ἰγνάτιος ὁ μακαρίτης πατριάρχης κατά πρόοδος ὁ ἐκκλησιαστικός λιτός μετά ὁ ἱερατικός κλῆρος ἐφέπω . ὡς οὖν ὁράω αὐτός ὁ Γρῦλος , ἄσμενος ὁ πρᾶγμα αἱρέω ἐξάρχω τε ὁ κροῦμα καί ὁ φαιλόνης ἀναστέλλω μετά ὁ αὐτός συμμύστης εὔτονος τε κρούω ὁ κιθάρα καί ὁ εὐαγής ἐκεῖνος λοιδορία καί αἰσχρός βάλλω ῥῆμα . καί Θεοδώρα δέ ὁ ἑαυτοῦ μήτηρ ἔτι ζώννυμι καί ὁ ἀνάκτορον διαιτάω μετακαλέω ποτός εὐλογέω παρ´ αὐτός , πλάσσω οὗτος εἰμί ὁ μακαρίτης Ἰγνάτιος ὡς οὖν ἔξειμι μετέ εὐλάβεια καί αἰδώς ὁ ἱερός γυνή , ῥίπτω εἰς ἔδαφος ἑαυτοῦ ἐξαιτέω εὐχὴν(καὶ γάρ λανθάνω τέως , ὁ γενειάς κρύπτω κατά ὁ πρόχειρον ) , ψόφος αὐθωρός ἐφάπτω δυσωδία πλήρης καί ῥῆμα ἀπρεπής ὁ ἐκεῖνος καί ὁ ευσεβής εἰς ἑαυτοῦ ἐκκαλέω ἀρά , ὁ καί ὁ μέλλω ἀποφοιβάζω ὁ ὁ Θεός πρόνοια τε καί χείρ ἔξω γίγνομαι διασαφέω ὁ Μιχαήλ λύω Ἀλ οὐ εἰμί ἀνήρ παρατρέπω δή ὁ εὐθύς καί ἀφίστημι ὁ ἀρετή ἀνακαλέω καί ὁ μακάριος λαμβάνω ὁδός . ὅθεν οὐδέ ποιέω ἀάω δή ὁ κακός , ἀλ ἑαυτοῦ ἐκεῖνος πλησιάζω ποιέω