cogPG.PG109 270
κτῆς ἀρχιερεῖς πάντας τοῦ σωτηρίου λόγου στερεῶς ἀντεχομένους , ἐξ ὧν ἀεὶ καταρτιζομένη καὶ παιδαγωγουμένη τὴν θειοτέραν παίδευσιν δαιμονιώδεις καὶ μυσαρὰς [ Ρ . ὅΖυ ] πλάνας καὶ δόξας καὶ εἰδωλικἀς εἰκαιομυθίας τοῖς τιμῶσι τοὺς δαίμονας ἀπεπέμψατο , ὀρθοδόξῳ δὲ διδαχῇ τὴν πίστιν σφραγίσασα , καὶ πᾶν ζιζανιῶδες φυτὸν καὶ αἱρετικὸν καὶ ἀλλόφυ λον οὐμενοῦν οὐδέποτε τῷ θείῳ σπόρῳ συγκαταμίξασα , καθαρὰν καὶ ἀκίβδηλον διεσώσατο τὴν εὐσέβειαν . Ης πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα γνωρίσματα , ἐξ ὴ ὧν ἡ φήμη τὰς ἀφορμὰς λαμβάνουσα λαμπρὸν τὸ περὶ αὐτῆς ἐκήρυττεν ὄνομα , ἂν δὲ τοῦτο πρῶτον καὶ ἰδιαί τατον διεδείκνυτο , τὸ ὀρθόδοξον αὐτὴν καὶ εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι , καὶ τούτῳ μᾶλλον ἤπερ τοῖς ἄλλοις σεμνύνεσθαι . Ἀλλ´ ἐπειδὴ καὶ τὰ κατ´ αὐτὴν ἐκείνην τὴν πόλιν φιλοπόνως μαθεῖν ἐπεζήτησας , τοῦτο δὲ δυσεπιχείρητόν τε ὡσἐμοὶ τῇ τε παρούσῃ ὁρμῇ τοῦ λόγου παρὰ μικρὸν ἀνακόλουθον , ὀλίγα τινὰ ναὶ οἷς μάλιστα ἔξεστι δοκεῖν ὁρᾷν σε τῶν λεγομένων τὰ πράγματα , τῇ διηγήσει προσθεὶς ἐπὶ τὴν καθ´ ἡμᾶς αὐτοὺς τραπήσομαι συμφοράν . δʹ . Ἔστιν οὖν ἡ πόλις , ὡς εἰρηται , μεγάλη τε καὶ εὐρεῖα , τείχεσι καὶ προβόλοις συχνοῖς κατωχυρωμένη κἀἡ τὸ ἀσφαλὲς τοῖς οἰκήτορσιν ὅσον ἐκ τῆς τούτων οἰκοδομῆς παρεχομένη , θαλάσσιον ἔχουσα κόλπον ἐκ νότου καθηπλωμένον , ᾧ καὶ περικλυζομένη τὴν ἐκ πλαγίου πλευρὰν ταῖς ἁπανταχόθεν εἰσρεούσαις [ όλκάσιν εὐεπίβατον τὴν πρὸς αὐτὴν πορείαν παρέχεται . Ὑποκοιλαίνεται γάρ τις ἐκεῖσε θαυμαστὸς λιμὴν . ἀσφαλῶς ὑπτιάζων τοῖς πλωτῆρσι τὴν εἴσοδον ταῖς ἐκ πνευμάτων παντελῶς ἀπείρατος ταραχαῖς καὶ τὸν ὅρμον ἀκύμονα καθιστῶν . Ὃν ἐκ τῆς λοιπῆς θαλάσσης ὁ τεχνίτης ἀπέτεμε · μέσον γὰρ ἀπείρξας διά τινος τείχους τὴν τῶν ὑδάτων ἐπίῤῥοιαν , συναπεῖρξεν ἐα τοῦ πρὸς θάλασσαν καὶ τῶν πνευμάτων τὸν κλύ δωνα . Ἡ θάλασσα γὰρ τῷ βυθῷ φυσωμένη καὶ τὴν κκδρομὴν πρὸς τὴν χέρσον ἐρευγομένη , τῷ διαφράγματι τοῦ τῇδε τείχους κωλυομένη , μὴ ἔνουσα τίνι τὴν ἀπειλήν ἐπαφήσει , χωρεῖ τοῖς ἐφ´ ἑκάτερα τοῦ τείχους μέρεσι , καὶ τὸ ὕδωρ ἠρέμα πως ὀλισθῆσαν ζάλης ἁπάσης ἐκτὸς τὸν τοιοῦτον ὅρμον διατηρεῖ Ὁ δὲ δὴ κόλπος ἐκ τῆς μεγάλης θαλάσσης ἀποτμηβεὶς διά τινος αὐχένος , ἀγκῶνος δίκην προβεβλημένου καὶ ἐπὶ μήκιστον τοῖς ὕδασι διικνουμένου , ὃν οἱ κατὰ χώρανἢ Ἔκβολον ὀνομάζουσι διὰ τὸ πόῤῥω που τοῖς ὕδασιν ἐκβεβλῆσθαι , στενούμενός τε πρὸς τὴν ἐτέραν ἐξ ἐναντίας χέρσον [ . ΖΙ ] τῇ τοῦ αὐχένος τούτου καινοτομίᾳ , ἕτερος λιμὴν πελάγιος γίνεται · ἐξοὗ δή περ ἀγκῶνος μέχρις αὐτοῦ τοῦ τείχους τῆς πόλεως κύκλον πανευπρεπῆ τὸ ὕδωρ μιμεῖται , τοῖς ἐφ´ ἑκάτερα μέρεσιν ἐπὶ πολὺ ἐκτεινόμενον καὶ πρὸς τὴν πόλιν κατὰ βραχὺ συστελλόμενον
Lemmas: κτείνω ἀρχιερεύς πᾶς ὁ σωτήριος λόγος στερεῶς ἀντέχω , ἐκ ὅς ἀεί καταρτίζω καί παιδαγωγέω ὁ θεῖος παίδευσις δαιμονιώδης καί μυσαρός [ Ρ . ὅΖυ ] πλάνη καί δόξα καί εἰδωλικός εἰκαιομυθία ὁ τιμάω ὁ δαίμων ἀποπέμπω , ὀρθόδοξος δέ διδαχή ὁ πίστις σφραγίζω , καί πᾶς ζιζανιώδης φυτόν καί αἱρετικός καί ἄλλοφος λος οὐμενοῦν οὐδέποτε ὁ θεῖον σπόρος συγκαταμείγνυμι , καθαρός καί ἀκίβδηλος διασῴζω ὁ εὐσέβεια . εἰμί πολύς μέν καί ἄλλος γνώρισμα , ἐκ ἤ ὅς ὁ φήμη ὁ ἀφορμή λαμβάνω λαμπρός ὁ περί αὐτός κηρύσσω ὄνομα , εἄν δέ οὗτος πρῶτος καί ἴδιος ὅς διαδείκνυμι , ὁ ὀρθόδοξος αὐτός καί εἰμί καί ὀνομάζω , καί οὗτος μᾶλλον ἤ2 ὁ ἄλλος σεμνύνω . Ἀλ ἐπεί καί ὁ κατ´ αὐτός ἐκεῖνος ὁ πόλις φιλόπονος μανθάνω ἐπιζητέω , οὗτος δέ δυσεπιχείρητος τε ἐσμός ὁ τε πάρειμι ὁρμή ὁ λόγος παρά μικρός ἀνακόλουθος , ὀλίγος τις ναί ὅς μάλιστα ἔξεστι δοκέω ὁράω σύ ὁ λέγω ὁ πρᾶγμα , ὁ διήγησις προστίθημι ἐπί ὁ καθ´ ἐγώ αὐτός τρέπω συμφορά . δέ . ἔρτις οὖν ὁ πόλις , ὡς ἐρω , μέγας τε καί εὐρύς , τεῖχος καί πρόβολος συχνός κατοχυρόω καίω ὁ ἀσφαλής ὁ οἰκήτωρ ὅσος ἐκ ὁ οὗτος οἰκοδομεύς παρέχω , θαλάσσιος ἔχω κόλπος ἐκ νότος καθαπλόω , ὅς καί περικλύζω ὁ ἐκ πλάγιος πλευρά ὁ ἁπανταχόθεν εἰσρέω [ ὁλκάς εὐεπίβατος ὁ πρός αὐτός πορεία παρέχω . ὑποκοιλαίνω γάρ τις ἐκεῖσε θαυμαστός λιμήν . ἀσφαλῶς ὑπτιάζω ὁ πλωτήρ ὁ εἴσοδος ὁ ἐκ πνεῦμα παντελῶς ἀπείρατος ταραχή καί ὁ ὅρμος ἀκύμων καθιστάω . ὅς ἐκ ὁ λοιπός θάλασσα ὁ τεχνίτης ἀποτέμνω · μέσος γάρ ἀπείργω διά τις τεῖχος ὁ ὁ ὕδωρ ἐπίρροια , συναπείργω ἐάω ὁ πρός θάλασσα καί ὁ πνεῦμα ὁ κλὺ Δωνά . ὁ θάλασσα γάρ ὁ βυθός φυσάω καί ὁ κκδρομεις πρός ὁ χέρσος ἐρεύγομαι , ὁ διάφραγμα ὁ ὅδε τεῖχος κωλύω , μή ἔνειμι τίς ὁ ἀπειλή ἐπαφίημι , χωρέω ὁ ἐφίημι ἑκάτερος ὁ τεῖχος μέρος , καί ὁ ὕδωρ ἠρέμα πως ὀλισθάνω ζάλη ἅπας ἐκτός ὁ τοιοῦτος ὅρμος διατηρέω ὁ δέ δή κόλπος ἐκ ὁ μέγας θάλασσα ἀποτέμνω διά τις αὐχήν , ἀγκών δίκη προβάλλω καί ἐπί μακρός ὁ ὕδωρ διϊκνέομαι , ὅς ὁ κατά ἄχωρ ἔκβολος ὀνομάζω διά ὁ πόρρω ποῦ ὁ ὕδωρ ἐκβάλλω , στενόω τε πρός ὁ ἕτερος ἐκ ἐναντίος χέρσος [ . ΖΙ ] ὁ ὁ αὐχήν οὗτος καινοτομία , ἕτερος λιμήν πελάγιος γίγνομαι · εξού δή περ ἀγκών μέχρι αὐτός ὁ τεῖχος ὁ πόλις κύκλος πανευπρεπής ὁ ὕδωρ μιμέομαι , ὁ ἐφίημι ἑκάτερος μέρος ἐπί πολύς ἐκτείνω καί πρός ὁ πόλις κατά βραχύς συστέλλω