cogPG.PG109 557
ἃοίκίσκου διόπτειραν καταστήσαντες , ἀντεῦθεν κατασημῆναι τῷ βασιλεῖ ὁπόταν τὸν Βάρδαν ἴδος Θεοκτίστῳ ἐπιτιθέμενον . Ὡς οὖν ταῦτα περὶ τούτοιν διεσκοπήκει ὁ Βάρδας , ταῖς πρὸς τὸν Λαυσιακὸν καθέδραις προσεποιεῖτο διαναπαύσασθαι τοῖς πραιποσίτοις συνεδριάζων καὶ δὴ τὰ λογοθέτοου Κτοῦ δρόμου πραγματικῶς Θεοκτίστου διευθετοῦντος , πάνυ τετηρημένως ἔσχεν ὁ Βάρδας ἐκ βασιλέως ὰπανιόντα ἢ πρὸς τοῦτον ἐπανιόντα ἐνεδρεύειν ὡς λέων ἐν ἀποκρύφῳ ἀθρόως τε προσπηδῆσαι κατακολουθῆσαι πε καὶ ἐνστῆναι ἢ καὶ μᾶλλον ὑποσκελίσαι καταπρηνῆ . Συνεῖχε μὲν αὐτὸν , συνεῖχε πολὺς Ἀ ἀγὼν , καὶ ἐπιθέσθαι πολλάκις διώρμητο , καὶ τῆς ὁρμῆς ἀνεκόπτετο · ἀλλ´ ὅμως εἰ καὶ βραδέως τῆς καθέδρας ἀνίσταται καὶ καταδραμὼν φθάνει , καὶ ἐ γνῶ λεχθείη ποιητικῶς , Κόψ´ ὁπιθεν κώληπα τυχὼν , ὑκέλυσε δὲ [ τυῖα , καταπρηνίξας αὐτόν , Καὶ εὐθέως ἐπιδίδοται σὺν κουλεῷ σπάθη ἐπώμιος , ἤν πρὸς ἀποτροπὴν ἐναντίων ἐγύμνωσεν . Τῆς ἕδρας οἱ ἀποστράτηγοι διανίστανται θαρσαλέως ἀπαμυνοῦντες τῷ ἐγχειρήματι . Καὶ τῇ σκοπῷ γυναικὶ κατασημαίνεται μασιλεὺς πρὸς ἐξέλευσιν ν τὴν διὰ χαλκηλάτων πυλῶν Τιβερίου τοῦ ἄνακτος · καὶ στὰς ἐκεῖσε τὸν Θεβκτιστον βασιλικῇ ψήφῳ προστέταχεν αἴρεσθαι . Καὶ ἑλκύεται χαμαὶ δι´ ὑπασπιστῶν μέχρι τῶν ἔξω περὶ τὰ Σκῦλα , κἀκεῖσε συνέχεται πρός τινος βασιλε κῆς ἀποφάσοως τελέσων ἐνέργημα . Ὡς δὲ περὶ τούτου ἡ δέσποινα διεμεμαθήκει , ἐξῄει πρὸς τὸν Λαυσιακὸν αὐτοσχέδιος , ἐπιζητοῦσα τὸν ταύτης θεράποντα καὶ ἀπεκτονέναι μὴ συγχωροῦσα · ἀλλ´ ἀπρακτὶ , κἂν τότε τολμηρὸν ἐπεβάα . Ἔπειτα δὲ φωνῇ βριαρᾷ καταπτοηθεῖσα , θρηνωδῶς θαλαμεύεται · τῶν ἀποστρατήγων γάρ τις , ἐκ Μελισσηνῶν κατάγων τὸ γίνος , αὐτῇ ἐπεφθέγξατο παλινδρομεῖν οἴκαδε , τὴν αὐτὴν ἡμέραν κρουόντω . ἀποκαλῶν . Ὡς οὖν ἐπὶ πολὺ κατὰ τὰ Σκῦλα ὁ Θεόκτιστοἐκεκράτητο , τῶν ἐξ Ἀρμενίων Κωνσταντῖνος , οὗ προμεμνήμεθα , δυσωπεῖ ἀντιλαβέσθαι αὐτοῦ , Οὗτος δὴ χρηστότητος τρόποις φερόμενος τὰς πρὸς
Lemmas: οἰκίσκος διόπτειρα καθίστημι , ἀνατίθημι κατασημαίνω ὁ βασιλεύς ὁπόταν ὁ Βάρδα ἄπατρις θεόκτιστος ἐπιτίθημι . ὡς οὖν οὗτος περί οὗτος διασκοπέω ὁ Βάρδας , ὁ πρός ὁ λαυσιακων καθέδρα προσποιέω διαναπαύω ὁ πραιπόσιτος συνεδριάζω καί δή ὁ λογοθέτης κτέω δρόμος πραγματικός θεόκτιστος διευθετέω , πάνυ τετηρημένως ἔχω ὁ Βάρδας ἐκ βασιλεύς πανίζω ἢ πρός οὗτος ἐπανέρχομαι ἐνεδρεύω ὡς λέων ἐν ἀπόκρυφος ἀθρόος τε προσπηδάω κατακολουθέω μετά καί ἐνίστημι ἢ καί μᾶλλον ὑποσκελίζω καταπίμπρημι . συνόχωκα μέν αὐτός , συνόχωκα πολύς ὅς ἀγών , καί ἐπιτίθημι πολλάκις διορμάω , καί ὁ ὁρμή ἀνακόπτω · ἀλ ὅμως εἰμί καί βραδύς ὁ καθέδρα ἀνίστημι καί κατατρέχω φθάνω , καί εἰ γιγνώσκω λέγω ποιητικός , Κόψ´ ὄπισθεν κώληψ τυγχάνω , ὑκέλυσε δέ [ τύϊον , καταπρηνίζω αὐτός , καί εὐθύς ἐπιδίδωμι σύν κολεός σπάθη ἐπώμιος , ἐάν πρός ἀποτροπή ἐναντίος γυμνόω . ὁ ἕδρα ὁ ἀποστράτηγος διανίσταμαι θαρσαλέως ἀπαμύνω ὁ ἐγχείρημα . καί ὁ σκοπός γυνή κατασημαίνω μασιλαας πρός ἐξέλευσις Ν ὁ διά χαλκήλατος πύλη Τιβέριος ὁ ἄναξ · καί ἵστημι ἐκεῖσε ὁ Θεβκτιστον βασιλικός ψῆφος προστάσσω ἀείρω . καί ἕλκω χαμαί δις ὑπασπιστής μέχρι ὁ ἔξω περί ὁ Σκῦλα , κἀκεῖσε συνέχω πρός τις Βασίλε κέω ἀπόφασις τελέω ἐνέργημα . ὡς δέ περί οὗτος ὁ δέσποινα διαμανθάνω , ἔξειμι πρός ὁ λαυσιακων αὐτοσχέδιος , ἐπιζητέω ὁ οὗτος θεράπων καί ἀποκτείνω μή συγχωρέω · ἀλ ἀπρακτί , κἀν τότε τολμηρός ἐπιβαίνω . ἔπειτα δέ φωνή βριαρός καταπτοέω , θρηνώδης θαλαμεύω · ὁ ἀποστράτηγος γάρ τις , ἐκ Μελισσηνός κατάγω ὁ γίννος , αὐτός ἐπιφθέγγομαι παλινδρομέω οἴκαδε , ὁ αὐτός ἡμέρα κρούω . ἀποκαλέω . ὡς οὖν ἐπί πολύς κατά ὁ Σκῦλα ὁ Θεόκτιστος , ὁ ἐκ Ἀρμένιος Κωνσταντῖνος , ὅς προμιμνῄσκω , δυσωπέω ἀντιλαμβάνω αὐτός , οὗτος δή χρηστότης τρόπος φέρω ὁ πρός