cogPG.PG109 300
τῶν ὀδόντων συῶν δίκην τὸν μανικὸν ἐνδεικνύμενοι , Ἐφεστῶτες οὖν τῷ τόπῳ πρῶτον τοὺς μεθ´ ἡμῶν ὑποστρέψαντας ἀπὸ τῆς τῶν πυλῶν κακούργου συγκλείσεως , αὐτοῦ που παρὰ τὸν τεῖχος εἰλημμένους , τοῖς ξίφεσιν ἐκείνοις διεχειρίσαντο · οἷς οὐδὲν ἦν πρὸ τούτου πλέον μελετηθὲν ἢ μόνον τῇ δεξιᾷ τοῦ δημίου τὸν αὐχένα ὑπέχειν καὶ πρὸς τὴν τομὴν σχηματίζεσθαι . Καὶ ἡν ἰδεῖν τὸν πραττόμενον ἐκπλήξεως γέμον . Εἰ γὰρ τῷ εὐπειθεῖ τοῦ ἑαυτὸν προδόντος καὶ πρὸς τὸν θάνατον ὑποκλίνοντος ὁ φονεὺς κα-ενύγη , καιρίαν ἄγων θᾶττον αὐτὸν τῶν ἀλγηδόνων ἀπήλλαττεν · εἰ δὲ μὴ ἐμαλάχθη τὴν λιθώδη καρδίαν , ἀλλ´ ἤθελεν ἐντρυφᾶν τῆς μανίας , μᾶλλον τοῖς , τῶν [ . ὅββ ] ἀλόντων ἀτυχήμασι τὸν θυμὸν διεγείρων , μεληδὸν κατῄκιζε τὸν προστυχὸν σῶμα καὶ πολλῶν θανάτων φορὰν ἐν μιᾷ συμφορᾷ τῷ δειλαίῳ παρείχετο . Οὐδὲν δὲ ἕτερον ἦν ἀκούειν ἐν οὕτω παμπληθεῖ καὶ πολυανθρώπῳ δήμῳ , ἀλλ´ ἢ μόνον τὸν ν συριγμὸν τῶν ξιφῶν καὶ τῶν τοῦ αἴματος ὀχετῶν τὴν μετὰ βίας ἔκρυσιν . μϛʹ . Οὐ πολὺ δὲ τὸν ἐν μέσῳ , καὶ πάντες ἔκειντο θέαμα πολλῶν ὀδυρμῶν καὶ θρήνων ἐπάξιον . Ὡς δὴ καὶ πρὸς ἡμᾶς ἔφθανεν ἡ τομὴτῷ τείχει γὰρ εἶδον συγκεκυφότας , ἐφώρμησαν ὁμοθυμαδὸν καθάπερ εἴς τι πρόχειρονθήραμα . Φθάσαντες δὲ πλησίον τὴν ὁρμὴν ἐπέσχον . Ἦν γὰρ ὁ ῥηθεὶς ἐν τῷ μεταξὺ πύργος , δι · οὗ διελθεῖν ἔμελλον καὶ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι , ὃς Κπάλαι ἦν τὸν ἔδαφος ἅπαν ξύλοις ἐστρωμένος , ἅτινα τῶ χρόνῳ σαπέντα καὶ διαῤῥεύσαντα οὐκ ἀσφαλῆ παμεῖχον τὴν ἐκεῖθεν διάβασιν · δύο γὰρ μόνα κατὰ μέσον ξύλα ἐναπῃώρηντο , δι´ ὧν οἱ ταύτην διερχόμενοι ὑπότσομον τὴν πάροδον ἐπεποίηντο . Τὸ ἀμοίκρημνον οὖν τοῦ κινδυνώδους τόπου κατιδόντες οἱ Βάρβαροι ἐφώρασαν μή πως ἐν μέσῳ τῶν ξύλων γενομένων αὐτῶν λάθωμεν τεχνάσματα πεποιηκότες εἴσω τοῦ πύργου καὶ κρημνισθῆναι τούτους παρασκευάσωμεν , εἰς ὕψος ἐπηρμένου πολὺ καὶ χαλεπὴν τὴν πτῶσιν ἐπαπειλοῦντος . Τοῦτο δὲ ὁ τῶν θαυμασίων Θεὸς ταῖς αὐτῶν διανοίαις ὑπέβαλεν · εἰ γὰρ ἅμα τῷ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι τομῶς τῆς διαβάσεως κατετόλμησαν , οὐδὲν ἦττον καὶ ἡμεῖς τῶν κειμένων τὸν ὄλεθρον ὑπεμένομεν . Τῆς σχολῆς τέως τῆς τῶν λογισμῶν αὐτῶν διαιρέσεως , τοῦ φόβου τὴ - ὐυχὰς ἕκαστος ἡμῶν περιάραντες , εἴ τι καὶ δέοι πράττειν τῷ καιρῷ χρήσιμον ταῖς φρεσὶ κατεμεριζόμεθα . Ὡς οὖν εἶχον ἐγὼ τάχους ἀναπηδήσας καὶ θανάτου καταφρονήσας καὶ μηδ´ ὅτι κατὰ κόῤῥης ἐφέστηκε τὸν παράπαν εἰς νοῦν θέμενος , κατ´ αὐτὴΚγενόμενος τοῦ πύργου τὴν εἴσοδον ἔμελλον διὰ τῶν ξύλων πρὸς τοὺς βαρβάρους χωρεῖν . Οἱ δ´ ἐπειδὴ οὕτω με θαρσαλέως πρὸς αὐτοὺς κατεῖδον αὐτομολήσαντα , ἄοπλον μὲν καὶ πρὸς ἄμυναν οὐδὲν ἐπιωεοόμενον , ἔχοντα δέ τι σπουδαῖον εἰπεῖν , ἐπῆλθον καὶ αὐτοὶ στοιχηδὸν ἀλλήλους συντάξαντες καὶ τὰς δεξιὰς ἀνατείναντες , τάς τε μαχαίρας κατὰ τῆς ἐμῆς κομε
Lemmas: ὁ ὀδούς σῦς δίκη ὁ μανικός ἐνδείκνυμι , ἐφίστημι οὖν ὁ τόπος πρῶτος ὁ μεθ´ ἐγώ ὑποστρέφω ἀπό ὁ ὁ πύλη κακοῦργος σύγκλεισις , αὐτός ποῦ παρά ὁ τεῖχος λαμβάνω , ὁ ξίφος ἐκεῖνος διαχειρίζω · ὅς οὐδείς εἰμί πρό οὗτος πλέω μελετάω ἢ μόνος ὁ δεξιός ὁ δήμιος ὁ αὐχήν ὑπέχω καί πρός ὁ τομή σχηματίζω . καί ἐάν ὁράω ὁ πράσσω ἔκπληξις γέμω . εἰμί γάρ ὁ Εὐπείθης ὁ ἑαυτοῦ προδίδωμι καί πρός ὁ θάνατος ὑποκλίνω ὁ φονεύς κα-ενύγη , καίριος ἄγω ταχύς αὐτός ὁ ἀλγηδών ἀπαλλάσσω · εἰμί δέ μή μαλάσσω ὁ λιθώδης Καρδία , ἀλ ἐθέλω ἐντρυφάω ὁ μανία , μᾶλλον ὁ , ὁ [ . ὅββ ] ἁλίσκομαι ἀτύχημα ὁ θυμός διεγείρω , μεληδόν καταικίζω ὁ προστυγχάνω σῶμα καί πολύς θάνατος φορά ἐν εἷς συμφορά ὁ δείλαιος παρέχω . οὐδείς δέ ἕτερος εἰμί ἀκούω ἐν οὗτος παμπληθής καί πολυάνθρωπος δῆμος , ἀλ ἢ μόνος ὁ Ν συριγμός ὁ ξίφος καί ὁ ὁ αἶμα ὀχετός ὁ μετά Βίας ἔκρυσις . μϛʹ . οὖον πολύς δέ ὁ ἐν μέσος , καί πᾶς κεῖμαι θέαμα πολύς ὀδυρμός καί θρῆνος ἐπάξιος . ὡς δή καί πρός ἐγώ φθάνω ὁ τομός τεῖχος γάρ εἶδον συγκύπτω , ἐφορμέω ὁμοθυμαδόν καθάπερ εἰς τίς πρόχειρονθήραμα . φθάνω δέ πλησίος ὁ ὁρμή ἐπέχω . ἦς γάρ ὁ ἐρῶ ἐν ὁ μεταξύ πύργος , Ζεύς · ὅς διέρχομαι μέλλω καί πρός ἐγώ γίγνομαι , ὅς Κπάλαι εἰμί ὁ ἔδαφος ἅπας ξύλον στόρνυμι , ὅστις ὁ χρόνος σήπω καί διαρρέω οὐ ἀσφαλής παμεῖχον ὁ ἐκεῖθεν διάβασις · δύο γάρ μόνος κατά μέσος ξύλον ἐναπορέω , δις ὅς ὁ οὗτος διέρχομαι ὑπότσομον ὁ πάροδος ποιέω . ὁ αμοικρημνος οὖν ὁ κινδυνώδης τόπος καθοράω ὁ βάρβαρος φωράω μή πως ἐν μέσος ὁ ξύλον γίγνομαι αὐτός λανθάνω τέχνασμα ποιέω εἴδομαι ὁ πύργος καί κρημνίζω οὗτος παρασκευάζω , εἰς ὕψος ἐπαίρω πολύς καί χαλεπός ὁ πτῶσις ἐπαπειλέω . οὗτος δέ ὁ ὁ θαυμάσιος θεός ὁ αὐτός διάνοια ὑποβάλλω · εἰμί γάρ ἅμα ὁ πρός ἐγώ γίγνομαι τομός ὁ διάβασις κατατολμάω , οὐδείς ἀίσσω καί ἐγώ ὁ κεῖμαι ὁ ὄλεθρος ὑπομένω . ὁ σχολή τέως ὁ ὁ λογισμός αὐτός διαίρεσις , ὁ φόβος ὅς - εὐχή ἕκαστος ἐγώ περιαίρω , εἰμί τίς καί δήω πράσσω ὁ καιρός χρήσιμος ὁ φρήν καταμερίζω . ὡς οὖν ἔχω ἐγώ τάχος ἀναπηδάω καί θάνατος καταφρονέω καί μηδ´ ὅτι κατά Κόρρης ἐφίστημι ὁ παράπαν εἰς νόος τίθημι , κατ´ αὐτὴΚγενόμενος ὁ πύργος ὁ εἴσοδος μέλλω διά ὁ ξύλον πρός ὁ βάρβαρος χωρέω . ὁ δδʹ ἐπεί οὗτος ἐγώ θαρσαλέως πρός αὐτός καθοράω αὐτομολέω , ἄοπλος μέν καί πρός ἄμυνα οὐδείς επιωεομαι , ἔχω δέ τίς σπουδαῖος εἶπον , ἐπέρχομαι καί αὐτός στοιχηδόν ἀλλήλων συντάσσω καί ὁ δεξιά ἀνατείνω , ὁ τε μάχαιρα κατά ὁ ἐμός κομέω