cogPG.PG109 411
τὴν χώραν αὐτῶν ληΐζεσθαι . Τοῦ δὲ ἁγίου ἐκμαγείου ἀποσταλέντος , ἀπήντησεν αὐτῷ Θεοφάνης ὁ παρακοιμώμενος μετὰ λαμπρᾶς φωταγωγίας καν τῆς δεούσης τιμῆς καὶ ὑμνῳδίας κατὰ τὸν Σάγγαριν ποταμόν . Τῇ δὲ ιθʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς σὺν αὐτῷ ἐν τῆ πόλει εἰσῆλθε . Τοῦ δὲ βασιλέως ὄντος ἐν Βλαχέρναις κἀκεῖθεν αὐτὸ προσκυνήσαντος , τῇ ἐπαύριον ἐξῆλθον ἐν τῆ Χρυσῇ πόρτῃ οἶ τε βασιλέως δύο υἱοὶ , Στέφανος καὶ Κωνσταντῖνος , καὶ ὁ γαμβρὸς αὐτοῦ Κωνσταντῖνος σὺν τῷ πατριάρχῃ Θεοφυλάκτῳ καὶ τῇ συγκλήτῳ πάσῃ , καὶ τοῦ λαοῦ προπορευομένου μετὰ φωταγωγίας μέχρι τοῦ ναοῦ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἀγίας Σοφίας πεζοὶ τοῦτο διεκόμισαν , καὶ προσκυνηθὲν ἐκεῖσε ἐν τῷ παλατίῳ τοῦτο ἀνήγαγον . [ Ρ . ἔθα ναʹ . Ἐν ταύταις ταῖς ἡμέραις Ἀρμένιόν τι τέρας τῇ πόλει ἑπεφοιτήκει , παῖδες συμφυεῖς ἄῤῥενες , ἐκ μιᾶς προελθόντες γαστρὸς , ἄρτιοι μεν πάντα τὰ μέλη τοῦ σώματος · ἀπὸ δὲ τοῦ στόματος τῆς γαστρὸς καὶ μέχρι τῶν ὑπὸ γαστέρα συμπεφυκότες ἀλλήλοις ὑπῆρχον , ἀντιπρόσωποι . Οἶ ἐπὶ πλεῖστον ἐν τῇ πόλει ἐνδιατρίψαντες ὑπὸ πάντων ὡς ἐξαίσιόν τι τέρας ἐθαυμάζοντο · ὅθεν καὶ ὡς πονηρός τις οἰωνὸς τῆς πόλεως ἐξηλάθη . Πάλιν δὲ ἐπὶ τῆς μονοκρατορίας τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου εἰσῆλθε . Καὶ ἐπειδὴ ὁ ἕτερος αὐτῶν ἐτεθνήκει , ἰατροὶ τινες ἔμπειροι τὸ συγκεκολλημένον μέρος διέτεμον εὐφυῶς ἐλπίδι τοῦ τὸν ἕτερον ζήσεσθαι . Ἀλλὰ καὶ οὗτος τρεῖς ἡμέρας ἐπιβιοὺς ἐτελεύτησεν . νθʹ . Ἐν πᾶσι μὲν οὖν , ὡς ἀνωτέρω εἶρηται , τοῖς μοναχοῖς ὁ βασιλεὺς πίστιν ἐκέκτητο ἄμετρον , διαφερόντως δὲ ἐτίμα καὶ ὑπερέσεβε Σέργιον τὸν ἐν μοναχοῖς διαλάμποντα , ὃς ἀδελφὸς μὲν τοῦ μαγίστρου ἐπεφύκει Θωμᾶ , ἀνεψιὸς δὲ τοῦ πατριάρχου Φωτίου · ἣν πλέον τῆς σαρκικῆς εὐγενείας ἡ κατὰ ψυχὴν ἐτίμα εὐγένεια τό τε τῆς διακρίσεως εὐθὺ καὶ τὸ τοῦ προσώπου χαρίεν τὸ μέτριόν τε τοῦ φρονήματος καὶ τοῦ ἤθους · τὸν μὲν γὰρ λόγον εἶχε γλυκύτερον μέλιπος ἀποστάζοντα . τὸ ἦθος πάγιον καὶ σταθερὸν τὸ δὲ φρόνημα πολὺ φυσικὸν καὶ ταπεινόν . Τοῦτον δὴ τὸν ἀοίδιμον ἀδιαλείπτως μεθ´ ἑαυτοῦ εἶχεν ὁ βασιλεὺς , κανόνα , ὡς ἄν τις εἴποι , τὸν αὐτοῦ βίον ἀεὶ ῥυθμίζοντα . Οὗτος πολλὰ παρῄνει τῷ βασιλεῖ τῶν παίδων ἐπιμελεῖσθαι καὶ μὴ ἀπαιδεύτους ἐᾷν εἰς πονηρίαν ἐκκλίνοντας , μή ποτε καὶ αὐτὸς πάθοι τὸ τοῦ Ἡλὶ , τιμωρίαν ἐκτίσας ὑπὲρ τῆς τῶν παίδων παρανομίας . Ὃ καὶ γέγονε . Καὶ γὰρ πρὸ ὁλίγων ἡμερῶν τούτων , πάντων καθιστορούντων τὸν ἄχραντον χαρακτῆρα ἐν τῷ ἁγίῳ ἐκμαγείῳ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ , ἔλεγον οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως μὴ βλέπειν τι ἢ πρόσωπον μόνον , ὁ δὲ γαμβρὸς Κωνσταντῖνος ἔλεγεν βλέπειν ὀφθαλμοὺς καὶ ὠτα . Πρὸς οὓς καὶ εἶπεν ὁ
Lemmas: ὁ χώρα αὐτός ληΐζομαι . ὁ δέ ἅγιος ἐκμαγεῖον ἀποστέλλω , ἀπαντάω αὐτός Θεοφάνης ὁ παρακοιμώμενος μετά λαμπρός φωταγωγία καν ὁ δήω τιμή καί ὑμνῳδία κατά ὁ σάγγαρον ποταμός . ὁ δέ εὐθύς ὁ αὐτός μείς σύν αὐτός ἐν τῆ πόλις εἰσέρχομαι . ὁ δέ βασιλεύς εἰμί ἐν Βλαχέρναις ἐκεῖθεν αὐτός προσκυνέω , ὁ ἐπαύριον ἐξέρχομαι ἐν τῆ χρύσεος Πορτή οἶς τε βασιλεύς δύο υἱός , Στέφανος καί Κωνσταντῖνος , καί ὁ γαμβρός αὐτός Κωνσταντῖνος σύν ὁ πατριάρχης Θεοφύλακτος καί ὁ σύγκλητος πᾶς , καί ὁ λαός προπορεύω μετά φωταγωγία μέχρι ὁ ναός ὁ ὁ Θεός Ἀγίας Σοφία πεζός οὗτος διακομίζω , καί προσκυνέω ἐκεῖσε ἐν ὁ Παλάτιον οὗτος ἀνάγω . [ Ρ . ἔθα ναί . ἐν οὗτος ὁ ἡμέρα Ἀρμένιον τίς τέρας ὁ πόλις φοιτάω , παῖς συμφυής ἄρσην , ἐκ εἷς προέρχομαι γαστήρ , ἄρτιος μέν πᾶς ὁ μέλος ὁ σῶμα · ἀπό δέ ὁ στόμα ὁ γαστήρ καί μέχρι ὁ ὑπό γαστήρ συμφύω ἀλλήλων ὑπάρχω , ἀντιπρόσωπος . οἶς ἐπί πλεῖστος ἐν ὁ πόλις ἐνδιατρίβω ὑπό πᾶς ὡς ἐξαίσιος τίς τέρας θαυμάζω · ὅθεν καί ὡς πονηρός τις οἰωνός ὁ πόλις ἐξελαύνω . πάλιν δέ ἐπί ὁ μονοκρατορία ὁ βασίλεια Κωνσταντῖνος εἰσέρχομαι . καί ἐπεί ὁ ἕτερος αὐτός θνῄσκω , ἰατρός τις ἔμπειρος ὁ συγκολλάω μέρος διατέμνω εὐφυής ἐλπίς ὁ ὁ ἕτερος ζῶ . ἀλλά καί οὗτος τρεῖς ἡμέρα ἐπιβιόω τελευτάω . ἐντί . ἐν πᾶς μέν οὖν , ὡς ἀνωτέρω εἴρω , ὁ μοναχός ὁ βασιλεύς πίστις κτάομαι ἄμετρος , διαφερόντως δέ τιμάω καί ὑπερφέρω Σέργιος ὁ ἐν μοναχός διαλάμπω , ὅς ἀδελφός μέν ὁ Μαγίστρου φύω Θωμᾶς , ἀνεψιός δέ ὁ πατριάρχης Φώτιος · ὅς πλέω ὁ σαρκικός εὐγένεια ὁ κατά ψυχή τιμάω Εὐγένεια ὁ τε ὁ διάκρισις εὐθύς2 καί ὁ ὁ πρόσωπον χαρίεις ὁ μέτριος τε ὁ φρόνημα καί ὁ ἦθος · ὁ μέν γάρ λόγος ἔχω γλυκύς μελιπους ἀποστάζω . ὁ ἦθος πάγιος καί σταθερός ὁ δέ φρόνημα πολύς φυσικός καί ταπεινός . οὗτος δή ὁ ἀοίδιμος ἀδιαλείπτως μεθ´ ἑαυτοῦ ἔχω ὁ βασιλεύς , κανών , ὡς ἄν τις εἶπον , ὁ αὐτός βίος ἀεί ῥυθμίζω . οὗτος πολύς παραινέω ὁ βασιλεύς ὁ παῖς ἐπιμελέομαι καί μή ἀπαίδευτος ἐάω εἰς πονηρία ἐκκλίνω , μή ποτός καί αὐτός πάσχω ὁ ὁ Ἡλί , τιμωρία ἐκτίνω ὑπέρ ὁ ὁ παῖς παρανομία . ὅς καί γίγνομαι . καί γάρ πρό ὀλίγος ἡμέρα οὗτος , πᾶς καθιστορέω ὁ ἄχραντος χαρακτήρ ἐν ὁ ἅγιος ἐκμαγεῖον ὁ υἱός ὁ Θεός , λέγω ὁ υἱός ὁ βασιλεύς μή βλέπω τίς ἢ πρόσωπον μόνος , ὁ δέ γαμβρός Κωνσταντῖνος λέγω βλέπω ὀφθαλμός καί οὖς . πρός ὅς καί εἶπον ὁ