cogPG.PG109 474
σφαγήν . Ἐκεῖθεν οὖν εὐφημούμενος ἦλθε μέχρι τῆς λεγομένης Χαλκῆς , καὶ διὰ τῆς Σιδηρᾶς πόρτης τῆς αὐτῆς Χαλκῆς εἰσεληλυθὼς μέχρι τῶν ἐξκουβίτων παρεγένετο . Ὁ οὖν μάγιστρος Ἰωάννης ὁ Ἐλαδᾶς ἐκλογὴν [ Ρ . ὅύβ ] τῶν τε τῆς ἑταιρείας καὶ τῶν ἐλατῶν ποιησάμενος μεθ´ ὅπλων τούτους ἀπέστειλε κατὰ τοῦ Δουκός . Ἐλθόντων οὖν μέχρι τῆς Χαλκῆς καὶ πολέμου συστάντος πολλοὶ ἐξ ἀμφοτέρων ἔπεσον τῶν μερῶν , καὶ τοσοῦτον ὥστε τὸν τόπον ἐκλιμνασθῆναι τῷ αἵματι ποταμηδὸν καταῤῥέοντι . ἀνῃρέθη δὲ καὶ Γρηγορᾶς ὁ υἱὸς τοῦ Δουκὸς καὶ Μιχαήλ ἐξάδελφος αὐτοῦ καὶ Κουρτίκης ἐκεῖνος ὁ ἐξ Ἀρμενίων . δʹ . Ταῦτα ὁ Δοὺξ Κωνσταντῖνος μαθὼν , ταραχῆς ὅτι πλείστης γενομένης , τὸν ἵππον ἐξήλαυνεν . Ὁ δὲ ταῖς ἐκεῖσε ὑπεστρωμέναις ἐνολισθήσας πλαξὶν εἰς γῆν τὸν ἐπιβάτην κατέβαλεν . Ἐπεὶ δέ τις αὐτὸν κατὰ γῆς ἐῤῥιμμένον κατέλαβενο γὰρ ἄλλοι διεσκεδάσθησαν ἅπαντες ] , ξίφει τὴν τούτου ἀπέτεμε κεφαλήν . Κεʹ . Τούτων οὕτως τελεσθέντων Γρηγορᾶς μάγιστρος ὁ τούτου πενθερὸς , μετὰ Λέοντος ὃν ΧοιροΚσφάκτην ὡνόμαζον , τῇ ἀγίᾳ τοῦ Θεοῦ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ προσέφυγον , οὓς καὶ βίᾳ ἐκεῖθεν ἀποσπάσαντες ἀπέκειραν μοναχοὺς ἐν τῇ τῶν Στουδίου μονῇ . Κωνσταντῖνον δὲ τὸν Ἐλαδικὸν βουνεύροις τύψαντες , ῥάκη τε περιβαλόντες καὶ ὄνῳ ἐπικαθίσαντες , διὰ Κμέσης τῆς πόλεως ἐθριάμβευσαν , καὶ ἐν τῇ τοῦ Ααλμάτου ἀπαγαγόντες μονῇ ἐγκατάκλειστον τῇ λεγομένῃ Καταδίκῃη πεποιήκασι . Λέοντα δὲ τὸν Κατακαλίτζην καὶ Ἀβεσαλὼν τὸν τοῦ Ἀρωτρᾷ ἐκτυφλώταντες ἐξορίᾳ παρέπεμψαν . Κωνσταντῖνον δὲ τοῦ Εὐλαμπίου υἱὸν καὶ ἑτέρους σὺν αὐτῷ Θεόφιλος ὁ ἔπαρχος ὁ τοῦ Λαμπύδου ἐν τῇ τοῦ ἱππικοῦ σφενδόνῃ ξίφει ἀπέτεμεν . Οὐ μικρῶς δὲ διερευνησάμενοι περὶ Νικήτα ἀσηκρήτου καὶ Κωνσταντίνου τοῦΛιβθς οὐχ εὖρον αὐτοὺς ὡς χρησαμένους φυγῇ . Τὸν δὲ Ἀνίδην ἐκεῖνον καὶ τοὺς σὺν αὐτῶ , ἀνδρείους ὄντας καὶ πολλοὺς , ἀπό τε τῆς ἐν Χρυσοπόλει δαμάλεως καὶ μέχρι τοῦ Λευκάτου διδύμοις ξύλοις πάντας ἐνεσκολόπισαν . Καὶ πολλοὺς ἂν τῶν ἐν τέλει τότε ἀνηλεῶς καὶ ἀναιτίως οἱ λεγόμενοι οὗτοι ἐπίτροποι ἀπέκτειναν , εἰ μή τινες τῶν δικαστῶν τούτους τῆς ἀδίκου ὁρμῆς ἀνεχαίτισαν , εἰπόντες αὐτοῖς , ὡς Παιδός ὄντος τοῦ βασιλέως , πῶς ἄνευ τῆς κελεύσεως αὐτοῦ τολμᾶτε τοιαῦτα διαπράττεσθαι ; Τὴν τοῦ Αουκὸς οὖν γυναῖκα ἀποκείροντες εἰς τὸν ἐν ΓαΚφλαγονίᾳ οἶκον ἑαυτῆς ἐξαπέστειλαν , εὐνουχίσαντες χαὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς Στέφανον . Κϛζʹ . Αὐγούστῳ δὲ μηνὶ Συμεὼν ὁ Βούλγαροστ ἄρχων , ἐκστρατεύσας κατὰ Ῥωμαίων σὺν ὄχλῳ πολλῷ καὶ βαρεῖ , κατέλαβεν τὴν Κωνσταντινούπολιν , καὶ δὴ περικαθίσας αὐτὴν χάρακα πεοιέβσλειν ἀπὸ Βλαχερνῶν καὶ μέχρι τῆς λεγομένης Χρυσῆς πόρτης , ἐλπίσι μετέωρος ὤν ἀπονητὶ ταύτην πάντως ελεῖν . Ἐπεὶ δὲ τήν τε τῶν τοίχων [ Ρ . βῆ ] κατέμαθν ὀχυρότητα τήν τε ἐκ τοῦ πλήθους καὶ τῶν πεΡτηρΙ . ΟΗ.ΣΙΧ .
Lemmas: σφαγή . ἐκεῖθεν οὖν εὐφημέω ἔρχομαι μέχρι ὁ λέγω Χαλκεύς , καί διά ὁ Σιδηρᾶς Πόρτης ὁ αὐτός Χαλκεύς εἰσέρχομαι μέχρι ὁ ἐξκούβιτον παραγίγνομαι . ὁ οὖν μάγιστρος Ἰωάννης ὁ ἐλαδᾶς ἐκλογή [ Ρ . ὅς ] ὁ τε ὁ ἑταιρεία καί ὁ ἐλάτη ποιέω μεθ´ ὅπλον οὗτος ἀποστέλλω κατά ὁ δούξ . ἔρχομαι οὖν μέχρι ὁ Χαλκεύς καί πόλεμος συνίστημι πολύς ἐκ ἀμφότερος πίπτω ὁ μέρος , καί τοσοῦτος ὥστε ὁ τόπος ἐκλιμνάζω ὁ αἷμα ποταμηδόν καταρρέω . ἀναιρέω δέ καί Γρηγοράς ὁ υἱός ὁ δούξ καί Μιχαήλ ἐξάδελφος αὐτός καί Κουρτίκης ἐκεῖνος ὁ ἐκ Ἀρμένιος . δέ . οὗτος ὁ δούξ Κωνσταντῖνος μανθάνω , ταραχή ὅτι πλεῖστος γίγνομαι , ὁ ἵππος ἐξελαύνω . ὁ δέ ὁ ἐκεῖσε ὑποστρέφω ἐνολισθάνω πλάξ εἰς γῆ ὁ ἐπιβάτης καταβάλλω . ἐπεί δέ τις αὐτός κατά γῆ ῥίπτω καταλαμβάνω γάρ ἄλλος διασκεδάννυμι ἅπας ] , ξίφος ὁ οὗτος ἀποτέμνω κεφαλή . κύ . οὗτος οὕτως τελέω Γρηγοράς μάγιστρος ὁ οὗτος πενθερός , μετά Λέων ὅς Χοιροσφάκτης ὀνομάζω , ὁ ἅγιος ὁ Θεός Μεγάλη ἐκκλησία προσφεύγω , ὅς καί βία ἐκεῖθεν ἀποσπάω ἀποκείρω μοναχός ἐν ὁ ὁ στουδιον μονή . Κωνσταντῖνος δέ ὁ Ἐλαδικός βούνευρον τύπτω , ῥάκος τε περιβάλλω καί ὄνος ἐπικαθίζω , διά Κμέσης ὁ πόλις θριαμβεύω , καί ἐν ὁ ὁ Ααλμάτου ἀπάγω μονή ἐγκατακλείω ὁ λέγω Καταδίκη ποιέω . Λέων δέ ὁ Κατακαλίτζην καί Ἀβεσαλὼν ὁ ὁ Αροτράς ἐκτυφλόω εξορία παραπέμπω . Κωνσταντῖνος δέ ὁ Ευλαμπίου υἱός καί ἕτερος σύν αὐτός Θεόφιλος ὁ ἔπαρχος ὁ ὁ λαμπυδηω ἐν ὁ ὁ ἱππικόν σφενδόνη ξίφος ἀποτέμνω . οὖον μικρός δέ διερευνάω περί Νικήτας ἀσηκρήτης καί Κωνσταντῖνος τοῦΛιβθς οὐ εὖρος αὐτός ὡς χράω φυγή . ὁ δέ Ἀνίς ἐκεῖνος καί ὁ σύν αὐτός , ἀνδρεῖος εἰμί καί πολύς , ἀπό τε ὁ ἐν Χρυσόπολις δάμαλις καί μέχρι ὁ Λευκάτου δίδυμος ξύλον πᾶς ἐνσκολοπίζω . καί πολύς εἄν ὁ ἐν τέλος τότε ἀνηλεής καί ἀναίτιος ὁ λέγω οὗτος ἐπίτροπος ἀποκτείνω , εἰμί μή τις ὁ δικαστής οὗτος ὁ ἄδικος ὁρμή ἀναχαιτίζω , εἶπον αὐτός , ὡς Παῖς εἰμί ὁ βασιλεύς , πῶς ἄνευ ὁ κέλευσις αὐτός τολμάω τοιοῦτος διαπράσσω ; ὁ ὁ αοαμβυξ οὖν γυνή ἀποκείρω εἰς ὁ ἐν ΓαΚφλαγονίᾳ οἶκος ἑαυτοῦ ἐξαποστέλλω , εὐνουχίζω Χάι ὁ υἱός αὐτός Στέφανος . Κϛζʹ . Αὔγουστος δέ μείς Συμεών ὁ Βούλγαρος ἄρχω , ἐκστρατεύω κατά Ῥωμαῖος σύν ὄχλος πολύς καί βαρύς , καταλαμβάνω ὁ Κωνσταντινούπολις , καί δή περικαθίζω αὐτός χάραξ πεοιέβσλειν ἀπό Βλαχερνῶν καί μέχρι ὁ λέγω Χρυσῆς Πόρτης , ἐλπίς μετέωρος εἰμί ἀπονητί οὗτος πάντως αἱρέω . ἐπεί δέ ὁ τε ὁ τοῖχος [ Ρ . βαίνω ] καταμανθάνω ὀχυρότης ὁ τε ἐκ ὁ πλῆθος καί ὁ πεΡτηρΙ . ΟΣ .