cogPG.PG107 148
αὐξήσεως , καὶ τὸ τῇ ψυχῆς τέλειον ἐπίδηλον γεγενῆσθαι , καὶ εἰς κοινὸν ὄφελος , ὅτου πράγματος μετῆν ἰκανῶς , καταστῆναι . Ἐπεὶ καὶ Χριστὸς ὁ τοῦ κόσμου Σωτὴρ τότε ἀνθρώποις γνωρίζεται ὧν εἴη ἐργάτης , ὅτε τὸ μέτρον αὐτῷ οὐκ ἔτι´ ἔδει τῆς ἡλικίας . Ὅνοος οὖν ἑπομένου τὸν ὑπερφυῶς καὶ γεγονότα καὶ βεβιωκότα , οἰκονόμον ὀφθῆναι τῶν ὑπερφυῶν , οὔτω καὶ γίνεται . Ἵνα δὲ ᾗ ἀμιγὲς θνητῆς ἐπικρίσεως καὶ καθαρῶς θεῖον τὸ γινόμενον , οὐκ ἀνθρώπων ἐκ γῆς τὴν ψῆφον πιστεύεται , ἀλλ´ οὐράνιος χρησμὸς ἐπὶ τὸν ἀρχιερατικὸν αὐτὸν ἰδρύει θρόνον . Μικρὸν δὲ ἄνωθεν ἀναλαβὼν ὁ λόγος ἀπαγγελεῖ τὸ διήγημα . Ὁ πρὶν λαχὼν διέπειν ἀρχιερεὺς τὴν μετὰ ἀνθρώπων ζωὴν ἤγετο λελοιπώς . Ἐπιζητούσης δὲ τῆς πανάγνου παστάδος τὸν ἀντ´ ἐκείνου νυμφίον , σύλλογος ἱερὸς , ὅσος καὶ ἐν ἀρχιερεῦσι καὶ ἱερεῦσι Θεοῦ συνεληλυθὼς , βουλὴν ἡτις ἀρίστη διαθεῖναι περὶ τῆς ἱερᾶς μνηστείας σπουδὴν ἐποιεῖτο . Οὔσης δὲ πολλῆς , ὡς εἰκὸς , ἀγωνίας αὐτοῖς(εγίστων γὰρ ἀγώνων τὰ μεγάλα τῶν πραγμάτων ἤρτηται , καὶ τοσοῦτο μείζονος ὅσον καὶ τῶν κινδύνων τὸ μέγεθος , μὴ ἀρμοσθείσης τῆς οἰκονομίας τῷ πράγματι , βουλὴν βουλεύονται ἀληθῶς ἱερώσυνον . Τίς αὕτη ; Ἀνενεγκεῖν τὸ πᾶν εἰς Θεόν . Ἐκεῖθέν τε παραμένειν ἥξειν τὸ τῆς διοικήσεως ἀσφαλές . εὐχαῖς τοίνυν καὶ νηστείαις καθάπερ ὡκυτάτοις πτεροῖς εἰς οὐρανὸν ἡ σπουδὴ αὐτοῖς ἀνιοῦσα , τοῦ ζητουμένου τυγχάνει . Εἷς γάρ τις τῆς ἱερᾶς ἐκείνης λογάδος θείῳ χρησμῷ τῶν λογισμῶν ὑπεκλύοντι τὴν ἀπορίαν , μυσταγωγεῖται τήν τε προσηγορίαν , καὶ ὅποι τὸν ἄνδρα εὐρῆσθαι δεήσει . Παραφυλάξας δὲ τὸν τόπον ὁ μεμυσταγωγημένοσν δ´ ἄρα τοῦ ναοῦ τι μέρος οὗ προσομιλεῖν ὁ μέγας εἴσθιστο Νικόλαος τῷ Θεῷ , ἐπιστάντα κατέχει , καὶ τοῖς ἐκείνου ῥήμασι τὰ ἐκ τῆς ὄψεως συμβαλὼν , τὸν ἄνδρα διαγινώσκει . Οὕτω τε σὺν τῇ παρούσῃ ἱερὰ πληθύῖ τῇ Ἐκκλησίᾳ νυμφ - αγωγεῖ . Μέχρι μὲν τοῦδε ὥσπερ ἀπλῆν τινα τρίβον παριὼν ὁ λόγος οὐ χαλεπῶς διήνεγκε . Τὸ δ ἐντεῦθεν μυρίας ἀπαντώσης διεκδρομῆς καὶ οὐ καθάπερ ἐπὶ τοῖς ἀπόΚροις λέγεται τρίοδον ἀπηντηκέναι , τί χρὴ δράσαι ; μᾶλλον δὲ τί παθεῖν ; ἀπείρων γὰρ ὄντων ἐκείνῳ
Lemmas: αὔξησις , καί ὁ ὁ Ψυχή τέλειος ἐπίδηλος γίγνομαι , καί εἰς κοινός ὄφελος , ὅστις πρᾶγμα μέτειμι ἱκανῶς , καθίστημι . ἐπεί καί Χριστός ὁ ὁ κόσμος Σωτήρ τότε ἄνθρωπος γνωρίζω ὅς εἰμί ἐργάτης , ὅτε ὁ μέτρον αὐτός οὐ ἔτι ἐσθίω ὁ ἡλικία . Ὅνος οὖν ἕπομαι ὁ ὑπερφυῶς καί γίγνομαι καί βιόω , οἰκονόμος ὁράω ὁ ὑπερφυής , οὐτάω καί γίγνομαι . ἵνα δέ ὅς ἀμιγής θνητός ἐπίκρισις καί καθαρός θέω ὁ γίγνομαι , οὐ ἄνθρωπος ἐκ γῆ ὁ ψῆφος πιστεύω , ἀλ οὐράνιος χρησμός ἐπί ὁ ἀρχιερατικός αὐτός ἱδρύω θρόνος . μικρός δέ ἄνωθεν ἀναλαμβάνω ὁ λόγος ἀπαγγέλλω ὁ διήγημα . ὁ πρίν λαγχάνω διέπω ἀρχιερεύς ὁ μετά ἄνθρωπος ζωή ἄγω λείπω . ἐπιζητέω δέ ὁ πάναγνος παστάς ὁ ἀντ´ ἐκεῖνος νυμφίος , σύλλογος ἱερός , ὅσος καί ἐν ἀρχιερεύς καί ἱερεύς Θεός συνέρχομαι , βουλή ὅστις ἀγαθός διατίθημι περί ὁ ἱερός μνηστεία σπουδή ποιέω . εἰμί δέ πολύς , ὡς εἰκός , ἀγωνία αὐτοῖς(εγίστων γάρ ἀγών ὁ μέγας ὁ πρᾶγμα ἀρτέομαι , καί τοσοῦτος μείζων ὅσος καί ὁ κίνδυνος ὁ μέγεθος , μή ἀρμόζω ὁ οἰκονομία ὁ πρᾶγμα , βουλή βουλεύω ἀληθής ἱερώσυνος . Τῖς οὗτος ; ἀναφέρω ὁ πᾶς εἰς Θεός . ἐκεῖθεν τε παραμένω ἥκω ὁ ὁ διοίκησις ἀσφαλής . εὐχή τοίνυν καί νηστεία καθάπερ ὡκυτάτοις πτερόν εἰς οὐρανός ὁ σπουδή αὐτός ἀνέρχομαι , ὁ ζητέω τυγχάνω . εἷς γάρ τις ὁ ἱερός ἐκεῖνος λογάς θεῖον χρησμός ὁ λογισμός ὑποκλύω ὁ ἀπορία , μυσταγωγέω ὁ τε προσηγορία , καί ὅποι ὁ ἀνήρ εὑρίσκω δήω . παραφυλάσσω δέ ὁ τόπος ὁ μυσταγωγέω δδʹ ἄρα ὁ ναός τίς μέρος ὅς προσομιλέω ὁ μέγας ἐσθίω Νικόλαος ὁ Θεός , ἐφίστημι κατέχω , καί ὁ ἐκεῖνος ῥῆμα ὁ ἐκ ὁ ὄψις συμβάλλω , ὁ ἀνήρ διαγιγνώσκω . οὕτως τε σύν ὁ πάρειμι ἱερόv πλῆθος ὁ ἐκκλησία νυμφ - ἀγωγεύς . μέχρι μέν ὅδε ὥσπερ ἀπολάω τις τρίβω πάρειμι1 ὁ λόγος οὖον χαλεπῶς διαφέρω . ὁ δ ἐντεῦθεν μυρίος ἀπαντάω διεκδρομή καί οὖον καθάπερ ἐπί ὁ ἄπορος λέγω τρίοδος ἀπαντάω , τίς χρή δράω ; μᾶλλον δέ τίς πάσχω ; ἤπειρος γάρ εἰμί ἐκεῖνος