cogPG.PG107 82
ἦς ἔλεγε · Καὶ ὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν Ἀξδόαην . ἐν ἧ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ . Εἰ γὰρ καὶ τῶν ἔργων ἐξ ὧν ὁ κόσμος ὑπέστη δηλοῖ κατάπαυσιν · ἀλλ´ οὖν αὔτη τῷ ὄντι τῆς καταπαύσεως ἡμέρα , ἐν ᾗ ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐξ ἔργων τοῦ ἡμετέρου προσλήμματος , ἐκὼν ὁμιλήσας θανάτῳ , κατέπαυσεν · ἐν ᾗ τοῦ θανάτου ἡ αἰώνιος τυραννὶς κατελύθη , καὶ οἱ ὑπ´ ἐκείνῳ ταλαιπωρούμενοι , ἀνάπαυσιν εὔροντο · ἐν ᾗ τῶν σπιλάδων τῆς ἁμαρτίας ὑπεξελθοῦσα ἡ φύσις , δι´ ὧν πρὸς φβοράν ἐναυάγει , καθωρμίσατο πρὸς ἀφθαρσίαν · καθ´ ἡν ὁ κραταιὸς , ὡς ἐξ θπνου τῶν ὑπὲρ ἡμῶν ὑπνώσας τραυμάτων , τὸν ὑπερήφανον ἐχθρόν τραυματίαν εἰργάσατο , καὶ τοὺς αἰχμαλώτους ἀπέλυσε τῆς πολυχρονίου φρουρᾶς . Τίς ὁ πλοῦτος τῆς περὶ ἑμὲ συμπαθείας ; Τί τὸ ἄπειρον τῆς συγκαταβάσεως ; Ἐγευσάμην ἐγὼ βρώσεως γλυκείας , ἥ με κατέστησεν ὑπόδικον τῷ θανάτῳ · καὶ γεύεται θανάτου Θεὸς , ἵνα´ ἁρπάσῃ θανάτου . Ἡ κόνις , ἀγαθότητος ὕψει , πρὸς θείαν ἀνήχθη δόξαν , καὶ οὐκ ἕστερξα τὴν τιμήν · καταβαίνει Θεὸς πρὸς ἐμὴν ἐσχατιὰν , ἵνα μὴ μόνον ἐγείρῃ πεσόντα , ἀλλ´ ἵνα τῆς ἐμῆς ὰνασκόμενος φθορᾶς , καταπλουτίσῃ τὸ ἄφθαρτον Καὶ τὴν μετὰ νεκρῶν κατάθεσιν ἡ ζωὴ ὑπομένει , ἵνα πρὸς ζωὴν τὸ ἐμὸν θνητὸν μεταταγῇ · καὶ νεκροστόλοις ὀθόναις ἐλίσσεται , ἵνα ἐγὼ σωτηρίας ἱμάτισν περιβάλωμαι · καὶ χερσὶ πηλίναις ἐνταφιάζεται , ἵνα´ ἐγὼ ἐπ´ ὤμων καθίσω Χερουβικῶν . Χεραὶν Ἰωσὴφ τοῦ σεμνοῦ . Οὗτος γὰρ ἀπάντων καταλιπόντων γνωστῶν , τὸν διὰ σπλάγχνα ἐλέους ἐπιγνόντα ἡμᾶς , λαμβάνει πρὸς τὴν ταφήν . Ποῦ μοι νῦν ἡ Πέτρου παῤῥησία ; Ποῦ δὲ τὸ πρόθυμον τοῦ Θωμᾶ ; ποῦ δὲ τῶν ἄλλων μαθητῶν τὸ φίλτρον ; Νῦν ἐλέγετε · ἔγνωμεν καὶ ἡμεῖς , ἵνα´ ἀποθάνωμεν μετ´ αὐτοῦ · καὶ νῦν οὖκ ἀκολουθεῖ τις ἀπιόντι τῷ διδασκάλῳ πρὸς τὴν σφαγήν . Καὶ γύναια μὲν τέως , εἰ καὶ μαΚκρόθεν ἕστηκεν , καὶ θρηνεῖ · οἱ δέ μαθηταὶ οὐδὲ γυναικῶν ] λαμβάνουσι τόλμαν . Τί οὔτω πᾶσαν ἐκείῖνην τῆς στοργῆς ὑμῶν τὴν φλόγα ἔσβεσε τὸ δειλόν · οὐδὲ ἐγείρει τὴν ψυχήν , ὧν τε εἶπεν ὤν τε ἐτέλεσεν ὁ διᾶάσκαλος ; ἀλλ´ οὔτω διέθηκεν ὁ φόβος , ὡς μηἄενὸς ἔχειν λόγον ὑμᾶς ; μὴ τῆς τοσαύτης ἀγάπης · μὴ τῶν ὑπερφυῶν θαυμάτων , ἂ ἐξ αὐτοῦ ἐπλουτήσατε · μὴ τῆς τῶν δαιμονίων ὑποταγῆς , ἃ ὑπὸ πόδας ὑμῶν ἔθηκεν ; ἀλλ´ οὔτω ῥίψαντας ἄπαντα μόνης εἰναι τῆς σκυθρωπότητος · οὐδὲ τῆς Μητρός ἐστι λόγος ὑμῖν · ᾗ εἰκὸς ἐπὶ μονογενεῖ Παιδὶ οὕτω κρεμαμένῳ ἀπαραμυθήτῳ ἄλγει διασπαράχθαι τὰ σπλάγχνα ; ᾗ καὶ ἄλλος τις τῶν ούκ εἰδότων συνήλγησε τὴν ψυχὴν , καὶ ἀγαπητῶς ἂν τῇ ἐκ λόγων ἰατρείᾳ τὴν ὀδύνην ἐπειράθη διαπραῦναι . Ἡλίκαις γὰρ τότε ἡ ἄμωμος ἐμερίζετο πάθασιν Οἴοις ἐκυμαίνετο λογισμοῖς , νῦν μὲν τὸν ὁπερφυῆ τόκον ἐνθυμουμένη , νῦν δὲ τῶν ἄλλν
Lemmas: εἰμί λέγω · καί εὐλογέω ὁ θεός ὁ ἡμέρα ὁ Ἀξδόαην . ἐν ἧ καταπαύω ἀπό πᾶς ὁ ἔργον αὐτός . εἰμί γάρ καί ὁ ἔργον ἐκ ὅς ὁ κόσμος ὑφίστημι δηλόω κατάπαυσις · ἀλ οὖν οὗτος ὁ εἰμί ὁ κατάπαυσις ἡμέρα , ἐν ὅς ὁ μονογενής υἱός ὁ Θεός ἐκ ἔργον ὁ ἡμέτερος πρόσλημμα , ἔκω ὁμιλέω θάνατος , καταπαύω · ἐν ὅς ὁ θάνατος ὁ αἰώνιος τυραννίς καταλύω , καί ὁ ὑπό ἐκεῖνος ταλαιπωρέω , ἀνάπαυσις εὑρίσκω · ἐν ὅς ὁ σπιλάς ὁ ἁμαρτία ὑπεξέρχομαι ὁ φύσις , δις ὅς πρός φβοράν ναυαγέω , καθορμίζω πρός ἀφθαρσία · καθ´ ἐάν ὁ κραταιός , ὡς ἐκ θπνου ὁ ὑπέρ ἐγώ ὑπνόω τραῦμα , ὁ ὑπερήφανος ἐχθρός τραυματίας ἐργάζομαι , καί ὁ αἰχμάλωτος ἀπολύω ὁ πολυχρόνιος φρουρά . Τῖς ὁ πλοῦτος ὁ περί ἐγώ συμπάθεια ; τις ὁ ἤπειρος ὁ συγκατάβασις ; γεύω ἐγώ βρῶσις γλυκύς , ὅς ἐγώ καθίστημι ὑπόδικος ὁ θάνατος · καί γεύω θάνατος θεός , ἵημι ἁρπάζω θάνατος . ὁ κόνις , ἀγαθότης ὕψος , πρός θεῖος ἀνάγω δόξα , καί οὐ στέργω ὁ τιμή · καταβαίνω θεός πρός ἐμός ἐσχατιά , ἵνα μή μόνος ἐγείρω πίπτω , ἀλ ἵνα ὁ ἐμός ἀνέχω φθορά , καταπλουτίζω ὁ ἄφθαρτος καί ὁ μετά νεκρός κατάθεσις ὁ ζωή ὑπομένω , ἵνα πρός ζωή ὁ ἐμός θνητός μετατάσσω · καί νεκροστολέω ὀθόνη ἑλίσσω , ἵνα ἐγώ σωτηρία ἱμάτισν περιβάλλω · καί χείρ πήλινος ενταφιάζω , ἵημι ἐγώ ἐπι ὦμος καθίζω χερουβικός . Χεραὶν Ἰωσήφ ὁ σεμνός . οὗτος γάρ ἀπαντάω καταλιμπάνω γνωστός , ὁ διά σπλάγχνον ἔλεος ἐπιγιγνώσκω ἐγώ , λαμβάνω πρός ὁ ταφή . πός ἐγώ νῦν ὁ Πέτρος παρρησία ; πός δέ ὁ πρόθυμος ὁ Θωμᾶς ; ποῦ δέ ὁ ἄλλος μαθητής ὁ φίλτρον ; νῦν λέγω · γιγνώσκω καί ἐγώ , ἵημι ἀποθνῄσκω μετέ αὐτός · καί νῦν οὐ ἀκολουθέω τις ἄπειμι ὁ διδάσκαλος πρός ὁ σφαγή . καί γύναιον μέν τέως , εἰμί καί μαΚκρόθεν ἵστημι , καί θρηνέω · ὁ δέ μαθητής οὐδέ γυνή ] λαμβάνω τόλμα . τις οὐτάω πᾶς ἐκεῖνος ὁ στοργή σύ ὁ φλόξ σβέννυμι ὁ δειλός · οὐδέ ἐγείρω ὁ Ψυχή , ὅς τε εἶπον εἰμί τε τελέω ὁ διᾶάσκαλος ; ἀλ οὐτάω διατίθημι ὁ φόβος , ὡς ἄμηνος ἔχω λόγος σύ ; μή ὁ τοσοῦτος ἀγάπη · μή ὁ ὑπερφυής θαῦμα , ὅς ἐκ αὐτός πλουτέω · μή ὁ ὁ δαιμόνιος ὑποταγή , ὁ ὑπό πούς σύ τίθημι ; ἀλ οὐτάω ῥίπτω ἅπας μόνος εἰναι ὁ σκυθρωπότητα · οὐδέ ὁ Μήτηρ εἰμί λόγος σύ · ὅς εἰκός ἐπί μονογενής Παῖς οὗτος κρεμάννυμι ἀπαραμύθητος ἄλγος διασπαράσσω ὁ σπλάγχνον ; ὅς καί ἄλλος τις ὁ οὐ οἶδα συναλγέω ὁ ψυχή , καί ἀγαπητός εἄν ὁ ἐκ λόγος ἰατρεία ὁ ὀδύνη πειράω διαπραΰνω . ἡλίκος γάρ τότε ὁ ἄμωμος μερίζω πάθη οἶος κυμαίνω λογισμός , νῦν μέν ὁ ὁπερφυῆ τόκος ἐνθυμέομαι , νῦν δέ ὁ ἄλλος