cogPG.PG107 118
ὡπτάνετο εἴδει τὴν λῆξιν τῆς ἀμαρτίας κατακλυσμοῦ ἀπαγγέλλοντι , εἰ καὶ ταύτῃ πρὸς τὸν θεῖον Λόγον τῶν τελουμένων ἀναφέρεται ἡ αἰτία , δεικνύντος τοῦ φανέντος εἴδους . Ὅτι τοῦ Λόγου ἔργον ἡ τοῦ Πνεύματος κάθοδος . Τάχα δὲ καὶ ἵνα τοῖς μαθηταῖς τὴν τῶν ἐπηγγελμένων ἐκπλήρωσιν ποιήσῃ , ὡς συμπαρὼν ὁ Λόγος ποιῶν ὁρῷτο . Καὶ διδοὺς αὐτοῖς ὥσπερ τὸ πρότερον συμπαρὼν ἐδίδου τὸ Πνεῦμα , ἄλλοτε μὲν ῥήματι μόνῳ , ἄλλοτε δὲ ἐμφυσῶν τὸ δώρημα , αἰνιγματιζομένης τῆς οὐχ ὁρωμένης αὐτοῖς παρουσίας τοῦ Διδασκάλου , δι´ ὧν ἐν γλωσσῶν σημείῳ τῆς θείας ἐπληροῦντο δυνάμεως . Καὶ μηδεὶς ἐπιδραμείτω δυσσεβὴς καὶ ἀνόητος , καὶ ὡς θηράματι τοῖς εἰρημένοις ἀνασοβείσθω , μηδὲ ὀργανικήν τινα χρείαν πληροῦν ὁριζέτω τὸ Πνεῦμα , ἐκ τῆς ἐν ἡμῖν τοῦ λόγου καὶ τῆς γλώσσης σφαλλόμενος διοικήσεως . Ἥ οὔτω γ´ ἂν οὐ μετὰ τῶν κτισμάτων τάξῃ τὸ Πνεῦμα , ἀλλὰ καὶ μετὰ τῶν σωμάτων · καὶ προσέτι ἄνω καὶ κάτω φύρειν τὸ πᾶν τῆς εὐσεβείας ἀπονενοήσεται . Τί δ´ ἡ βιαία πνοὴ , ἡ τὴν σωστικὴν ταραχὴν τῶν ἐν θαλάσσῃ τῆς ἀθειας πλωτζομένων καταμηνύει , καλῶς ταραττομένων , καὶ πρὸς τὸν σωτηριώδη τῆς θεογνωσίας λιμένα καταγομένων ὑπὸ τῶν ἐπιστημόνων κυβερνητῶν , οἷς ἐφιδρυόμενον δωρεῖται τὴν ἐπιστήμην ; Τί λέγεις , ὦ τῶν θαυμασίων συκοφἄντα , καὶ τῇ ἀπονοίᾳ ἐκ μέθης δημιουργῶν τὰ παράδοξα ; χλεύην ποιῇ τὰ ὑπερφυῆ ; καὶ τοὺς ἐμφορηθέντας τοῦ Πνεύματος ἐκ τῆς σῆς εὐθηνούσης ἀναισθησίας τὸ χλεῦκος προφέρων μεθύσκεις ; ὡς λίαν σὺ νηφαλίως ἔχεις , ὃς ἐφ´ οἷς ὁρᾶς τὴν πρότερον σοὶ μόνῳ παροῦσαν χάριν τοῦ Πνεύματος ἐπὶ πᾶσαν χορηγουμένην σάρκα , μὴ τρόπον περιβολῆς ταύτης περιεχόμενος , μηδὲ μετανοίᾳ τὴν προλαβοῦσαν θεομαχίαν διδοὺς , Ἐνα μὴ θείων δωρεῶν πλουτούντων ἐτέρων , ο μέχρι νῦν πένητες καθεστήκεσαν , σὺ ὁ πάλαι ταύταις πλουτῶν , ἔρημος καταληφθείης καὶ ἄπορος . Ἥδη γάρ σοι πρὸς ἀνάῤῥουν χωρεῖ τὰ πρώην καλὰ , καὶ σοῦ πασα μὲν ἐκδημεῖ δωρεὰ , πᾶν δ´ ἀφαιρεῖται τίμιον , ἀντὶ δὲ τῆς πρότερον περιουσίας τῶν θείων ἐσχάτη σε περιστοιχιεῖ ἀπορία . Εἰς τοῦτο γάρ σεφέρει ὃν ἐξ ἀρχῆς οὐ λήγεις φθόνον ἐγκυμονῶν , καὶ κατὰ τῆς σῆς διεξοιδῶν σωτηρίας · ὑφ´ οὗ καὶ νῦν στενοχωρούμενος , καὶ ῥῆξαι πάλιν τὴν συνήθη τῆς θεομαχίας ὡσῖνα βιαζόμενος , προάγγελον τῆς τῶν παλαμναίων χειρῶν ἐπιχειρήσεως , τὴν τῶν δυσσεβῶν χειλέων λοιδορίαν προπέμπεις , ἀλλὰ κατὰ σεαυτοῦ παρατάξῃ . Οὐ γὰρ ἔτι τοὺς τοῦ Εὐαγγελίου φοβήσεις προμάχους , οὐδὲ τῆς σῆς ἀπονοίας ὄψει λόγον ποιουμένους , ἀλλὰ τῆς ἀρτίως κατελθούσης ἐπ´ αὐτοὺς πυρίνης δυνάμεως ὑποπλησθέντες , καὶ νηπίων ἀγῶνα τὸν σὸν ἀγῶνα ποιούμενοι , καταπρήσουσι μὲν ἐπιπλέον σε πυρπολούμενον τῇ μανίᾳ , τῆς δ´ εὐσεβείας τὸ φέγγος ἀκανταχῆ ἀναλάμψουσι . Γλεύκους εἰσὶ μεμεστωμένοι ; Πυνὸάνου τῶν ἐκ στόματος ἐκείνων τῇ διδασκαλίᾳ σωφρονιζομένων , οἱ καθάπερ ἡδίστῳ ῥέοντι νάματι τῷ ἐκεῖθεν δροσίζονται πόματι · καὶ νῦν μὲν οὗς ὁρᾷς δήμους ἀρύονται , μικρὸν δ´ ὕστερον θψει
Lemmas: ὁράω εἶδος ὁ λῆξις ὁ ἁμαρτία κατακλυσμός ἀπαγγέλλω , εἰμί καί οὗτος πρός ὁ θέω Λόγος ὁ τελέω ἀναφέρω ὁ αἰτία , δείκνυμι ὁ φαίνω εἶδος . ὅτι2 ὁ Λόγος ἔργον ὁ ὁ πνεῦμα κάθοδος . Τάχα δέ καί ἵνα ὁ μαθητής ὁ ὁ ἐπαγγέλλω ἐκπλήρωσις ποιέω , ὡς συμπάρειμι ὁ Λόγος ποιέω ὁράω . καί δίδωμι αὐτός ὥσπερ ὁ πρότερος συμπάρειμι δίδωμι ὁ πνεῦμα , ἄλλοτε μέν ῥῆμα μόνος , ἄλλοτε δέ ἐμφυσάω ὁ δώρημα , αἰνιγματίζω ὁ οὐ ὁράω αὐτός παρουσία ὁ Διδασκάλου , δις ὅς ἐν γλῶσσα σημεῖον ὁ θεῖος πληρόω δύναμις . καί μηδείς ἐπιτρέχω δυσσεβής καί ἀνόητος , καί ὡς θήραμα ὁ εἴρω ἀνασοβέω , μηδέ ὀργανικός τις χρεία πληρόω ὁρίζω ὁ πνεῦμα , ἐκ ὁ ἐν ἐγώ ὁ λόγος καί ὁ γλῶσσα σφάλλω διοίκησις . ὅς οὐτάω γγʹ εἄν οὖον μετά ὁ κτίσμα τάσσω ὁ πνεῦμα , ἀλλά καί μετά ὁ σῶμα · καί προσέτι ἄνω καί κάτω φύρω ὁ πᾶς ὁ εὐσέβεια ἀπονοέω . τις δδʹ ὁ βίαιος πνοή , ὁ ὁ σωστικός ταραχή ὁ ἐν θάλασσα ὁ ἀθεΐα πλωτζομένων καταμηνύω , καλῶς ταράσσω , καί πρός ὁ σωτηριώδης ὁ θεογνωσία λιμήν κατάγω ὑπό ὁ ἐπιστήμων κυβερνήτης , ὅς ἐφιδρύω δωρέω ὁ ἐπιστήμη ; τις λέγω , εἰμί ὁ θαυμάσιος συκοφάντης , καί ὁ ἀπόνοια ἐκ μέθη δημιουργός ὁ παράδοξος ; χλεύη ποιέω ὁ ὑπερφυής ; καί ὁ ἐμφορέω ὁ πνεῦμα ἐκ ὁ σός εὐθηνέω ἀναισθησία ὁ χλεῦκος προφέρω μεθύσκω ; ὡς λίαν σύ νηφάλιος ἔχω , ὅς ἐφίημι ὅς ὁράω ὁ πρότερος σύ μόνος πάρειμι χάρις ὁ πνεῦμα ἐπί πᾶς χορηγέω σάρξ , μή τρόπος περιβολή οὗτος περιέχω , μηδέ μετάνοια ὁ προλαμβάνω θεομαχία δίδωμι , εἷς μή θεῖον δωρεά πλουτέω ἕτερος , ὁ μέχρι νῦν πένης καθίστημι , σύ ὁ πάλαι οὗτος πλοῦτος , ἐρῆμος καταλαμβάνω καί ἄπορος . ἥδη γάρ σύ πρός ἀνάρρους χωρέω ὁ πρώην καλός , καί σύ πᾶς μέν ἐκδημέω δωρεά , πᾶς δδʹ ἀφαιρέω τίμιος , ἀντί δέ ὁ πρότερος περιουσία ὁ θεῖον ἔσχατος σύ περιστοιχίζω ἀπορία . εἰς οὗτος γάρ σεφέρει ὅς ἐκ ἀρχή οὖον λήγω φθόνος ἐγκυμονέω , καί κατά ὁ σός διεξοιδάω σωτηρία · ὑφ´ ὅς καί νῦν στενοχωρέω , καί ῥήγνυμι πάλιν ὁ συνήθης ὁ θεομαχία ὡσῖνα βιάζομαι , προάγγελος ὁ ὁ παλαμναῖος χείρ ἐπιχείρησις , ὁ ὁ δυσσεβής χεῖλος λοιδορία προπέμπω , ἀλλά κατά σεαυτοῦ παρατάσσω . οὖον γάρ ἔτι ὁ ὁ Εὐαγγέλιος φοβέω πρόμαχος , οὐδέ ὁ σός ἀπόνοια ὁράω λόγος ποιέω , ἀλλά ὁ ἄρτιος κατέρχομαι ἐπι αὐτός πύρινος δύναμις ὑποπίμπλημι , καί νήπιος ἀγών ὁ σός ἀγών ποιέω , καταπίμπρημι μέν ἐπιπλέω σύ πυρπολέω ὁ μανία , ὁ δδʹ εὐσέβεια ὁ φέγγος ἀκανταχῆ ἀναλάμπω . γλεῦκος εἰμί μεστόω ; πυνοανω ὁ ἐκ στόμα ἐκεῖνος ὁ διδασκαλία σωφρονίζω , ὁ καθάπερ ἡδύς ῥέω νᾶμα ὁ ἐκεῖθεν δροσίζω πόμα · καί νῦν μέν ὗς ὁράω δῆμος ἀρύω , μικρός δδʹ ὕστερος θψει