cogPG.PG107 87
τὸν Κινριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν . Οὐκ ἔγνωσαν , . ἐπεὶ μηδ´ ἠβουλήθησαν γνῶναι , ὅλον τὸν λογισμὸν ἐπὶ τὸν φθόνον ἀποκλίναντες , καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς δόξης , καί τοι γεφανερὸν ὃν , συνιδεῖν οὐκ ἐθέλοντες . Ὀύκ ἔδωκαν τόπον τῷ λογισμῷ συσεῖναι , ὥστε τὴν τοσαύτην λύτταν ἐπισχεῖν , πρὸς μόνον τὸ κενῶσαι τὸ δεσποτικὸν αἷμα ὀξεῖς γεγονότες . Ἀλλ´ εἰδον μὲν καὶ συνιᾶσι τὸν κληρονόλον συνιᾶσι μέν τοι ἐφ´ ᾧ οὐχ ὡς Κύριον δόξης τιμῆσαι , ἀλλ´ ἐφ´ ᾧ παραδοῦναι θανάτῳ ἀτίμῳ . Τοιοῦτον γὰρ ὁ φθόνος · οὐ καταδέχεται ἂ ὁμολογεῖ , οὐδ´ ὁρᾷν βούλεται τὸ φαινόμενον , οὐδὲ κατατίθεσθαι τούτοις , ὰ μὴ ἀρνεῖσθαι δυνατόν . Τούτῳ πορατηθέντες , λαλῶν ἀγνώμων τὸν κληρονόμον τῆς δόξης τὸν Κύριον , ὀν ἤδεσανπῶς γὰρ ἐνῆν , ἀγνοεῖν τὴν θεῖκὴν αὐτοῦ δόξαν , οἷς τῇ ὑπερφυῖᾳ τῶν θαυμάτων διέλαμψεν ; , ὡς μὴ εἰδότες ἐπὶ ξύλου τανύουσι , οὖ ῥάβδος πεομηνύουσα τὴν ἐνέργειαν , τὸν ἀλιτήριον Φαραὼ αὐτοῖς ἅρμασι καὶ ἀναβάταις θαλάσσῃ ἐβύθιζεν , ἐλευθερίας ὁδὸν τέμνουσα πηλῷ καὶ πλινθείᾳ ταλαιπωρουμένῳ λαῷ . οὐκοῦν οὐκέτι πηλῷ καὶ πλίνθῳ τῇ βαρείᾳ τῆς ἀμαρτίας ἐργασίᾳ ταλαιπωρήσω · ἤδη γὰρ ἡ τοῦ κόσμου σωτήριος ῥάβδος Φαραὼ μὲν γὸν δυσμενῆ , αὐτῇ δυνάμει καὶ τυραννίδι τῆς ἁμαρτίας , κατακαλύπτει , ἐμοὶ δ´ ἐξηπορημένῳ σωτηρίας ὁδὸν ὑπανοίγει . Βιαίαν ὁ διώκτης ἐποίησε τὴν δίωξιν κατ´ ἐμοῦ , ἀλλὰ τῆς ῥύμης ἔστη περιτυχὼν κωλύματι φοβερῷ . Εἶδεν ὅπλον θεῖον , καὶ συνετρίβη τὴν δύναμιν . Ἐπέστραψαν αἱ τούτου ἀκτῖνες , καὶ τὸ διῶκον σκότος ἐδίωξαν . Εἶδε τὸ βασιλικὸν σκῆπτρον ὁ ἀλάστωρ , ὁ ἀποστάτης τύραννος , καὶ φρίκῃ συσχεθεὶς , ἐξηπόρησε . Τί ἔτι ; Ἄρ´ οὖν , ὧ τῆς κακίας εὐρετὰ , ἔτι λαλήσεις εἰς τὸ ὕψος ὑπέρογκα , καὶ μεγαλοῤῥημονήσεις ἐκτενεῖν τὰς χεῖρας , καὶ πᾶσαν ἐξαρεῖν ὡς ὡὰ καταλελειμμένα τὴν οἰκουμένην ; Οὐδαμῶς , ἀλλὰ καὶ φοβερὰν εἰσπράττῃ τῆς μεγαλοῤῥημοσύνης τὴν ποινήν . Οὐκ οὔν περιέσται σοι μὴ ὅτι ἐκτείνειν , ἀλλ´ οὐδὲ κινεῖν τὴν χεῖρα · παρείθη γὰρ καὶ γέγονε ἀνενέργητος , τοῦ σταυροῦ εἰς τὰ πέρατα διεκταμε Λεῃυε ονεο . Βἰεεοίί υ [ αα ευι ι Ἰρεεαοεε πεῖιπ , ειυοο υεσε α Πηεε ἰειτο κ - ειρα . Πάλαι μὲν οὖν τὸν ἄνθρωπον ταῖς σαῖς σκολιαῖς παραγωγαῖς πειθαρχήσαντα , λείπει Θεὸς , οὐχ ἵνα σοι τῷ παλαμναίῳ ἅρπαγμα γένηται · οὐχ οὕτως ὁ φιλάνθρωπος Πατὴρ ἐπὶ τῷ ἐμῷ παροργίζεται σφάλματι · ἀλλὰ τοσοῦτον μόνον καταλείπει ὅσον συναίσθησιν λαβεῖν τοῦ σφάλματος , καὶ μαθεῖν δι´ ὧν φυλάξομαι τὸν ἐπίβουλον · μᾶλλον δ´ οὐδ´ αὐτὸς καταλείπει , ἀλλ´ ἐμοῦ κακῶς τῶν πατρικῶν ἀποσστια τήσαντος κόλπων , ἐπὶ βραχὺ τὴν καταδρομήν σοι τῷ πονηρῷ διαφῆκε θηρίῳ , ἵν´ ἐγὼ συσταλεὶς πάλιν τῇ πατρῷα προσδράμω ἀγκάλῃ . Σὺ δ´ ἄρα ᾠήθης , ἐπεὶ παρεκλάπην παντάπασιν ἀπεῤῥίφθαι πατρικῆς προνοίας , καὶ μηκέτι παραμύθιον μηδ´ ἐπιστροφὴν εἶναί μοι , ἀλλὰ τὸν οὕτω Θεοῦ τιμηθέντα εἰκόνι καθάπαξ ὑποχείριον οἰα δὲ ἅρπαγμα ἐπειράθης ποιής
Lemmas: ὁ Κινριον ὁ δόξα σταυρόω . οὐ γιγνώσκω , . ἐπεί μηδ´ βούλομαι γιγνώσκω , ὅλος ὁ λογισμός ἐπί ὁ φθόνος ἀποκλίνω , καί ὁ μεγαλεῖον ὁ δόξα , καί ὅς γεφανερὸν ὅς , συνοράω οὐ ἐθέλω . οὐ δίδωμι τόπος ὁ λογισμός σύνειμι , ὥστε ὁ τοσοῦτος λύσσα ἐπέχω , πρός μόνος ὁ κενόω ὁ δεσποτικός αἷμα ὀξύς γίγνομαι . Ἀλ εἶδον μέν καί συνίημι ὁ κληρονόλον συνίημι μέν ὅς ἐφίημι ὅς οὐ ὡς κύριος δόξα τιμάω , ἀλ ἐφίημι ὅς παραδίδωμι θάνατος ἄτιμος . τοιοῦτος γάρ ὁ φθόνος · οὖον καταδέχομαι ὅς ὁμολογέω , οὐδός ὁράω βούλομαι ὁ φαίνω , οὐδέ κατατίθημι οὗτος , ά μή ἀρνέομαι δυνατός . οὗτος πορατηθέντες , λαλέω ἀγνώμων ὁ κληρονόμος ὁ δόξα ὁ κύριος , ἀνά ἤδεσανπῶς γάρ ἐν-εἰμί , ἀγνοέω ὁ θεῖος αὐτός δόξα , ὅς ὁ ὑπερφυΐα ὁ θαῦμα διαλάμπω ; , ὡς μή οἶδα ἐπί ξύλον τανύω , οὖον ῥάβδος πεομηνυω ὁ ἐνέργεια , ὁ ἀλιτήριος Φαραώ αὐτός ἅρμα καί ἀναβάτης θάλασσα βυθίζω , ἐλευθερία ὁδός τέμνω πηλός καί πλινθεία ταλαιπωρέω λαός . οὐκοῦν οὐκέτι πηλός καί πλίνθος ὁ βαρύς ὁ ἁμαρτία ἐργασία ταλαιπωρώ · ἤδη γάρ ὁ ὁ κόσμος σωτήριος ῥάβδος Φαραώ μέν γος δυσμενής , αὐτός δύναμις καί τυραννίς ὁ ἁμαρτία , κατακαλύπτω , ἐγώ δδʹ ἐξαπορέω σωτηρία ὁδός ὑπανοίγω . Βίαιος ὁ διώκτης ποιέω ὁ δίωξις κατ´ ἐγώ , ἀλλά ὁ ῥύμη ἵστημι περιτυγχάνω κώλυμα φοβερός . εἶδον ὅπλον θέω , καί συντρίβω ὁ δύναμις . Ἐπιστρέφω ὁ οὗτος ἀκτίς , καί ὁ διώκω σκότος διώκω . εἶδον ὁ βασιλικός σκῆπτρον ὁ ἀλάστωρ , ὁ ἀποστάτης τύραννος , καί φρίκη συνέχω , ἐξαπορέω . τις ἔτι ; Ἄρα οὖν , ἵημι ὁ κακία εὑρετής , ἔτι λαλέω εἰς ὁ ὕψος ὑπέρογκος , καί μεγαλορρημονεος ἐκτείνω ὁ χείρ , καί πᾶς ἐξαίρω ὡς ᾠόν καταλιμπάνω ὁ οἰκέω ; οὐδαμός , ἀλλά καί φοβερός εἰσπράσσω ὁ μεγαλορρημοσύνη ὁ ποινή . οὐ οὒν περίειμι σύ μή ὅτι ἐκτείνω , ἀλ οὐδέ κινέω ὁ χείρ · παρίημι γάρ καί γίγνομαι ἀνενέργητος , ὁ σταυρός εἰς ὁ πέρας διεκτέμνω Λεῃυε ὄνομαι . Βἰεεοίί υ [ ἀάω εὐ ι Ἰρεεαοεε πεῖ , εἰμί ὕω ὅς Πηεε ἵημι Κ - εἴρω . πάλη μέν οὖν ὁ ἄνθρωπος ὁ σός σκολιός παραγωγή πειθαρχέω , λείπω θεός , οὐ ἵνα σύ ὁ παλαμναῖος ἅρπαγμα γίγνομαι · οὐ οὕτως ὁ φιλάνθρωπος πατήρ ἐπί ὁ ἐμός παροργίζω σφάλμα · ἀλλά τοσοῦτος μόνος καταλείπω ὅσος συναίσθησις λαμβάνω ὁ σφάλμα , καί μανθάνω δις ὅς φυλάσσω ὁ ἐπίβουλος · μᾶλλον δδʹ οὐδός αὐτός καταλείπω , ἀλ ἐγώ κακῶς ὁ πατρικός ἀφίστημι τήσαντος κόλπος , ἐπί βραχύς ὁ καταδρομή σύ ὁ πονηρός διαφίημι θηρίον , ὅς ἐγώ συστέλλω πάλιν ὁ πατρῷος προστρέχω ἀγκάλη . σύ δδʹ ἄρα οἴομαι , ἐπεί παρακλέπτω παντάπασι ἀπορρίπτω πατρικός πρόνοια , καί μηκέτι παραμύθιον μηδ´ ἐπιστροφή εἰμί ἐγώ , ἀλλά ὁ οὗτος Θεός τιμάω εἰκών καθάπαξ ὑποχείριος οἶος δέ ἅρπαγμα πειράω ποιέω