cogPG.PG107 320
γένεσις ἀνθρώπου πρὸς φῶς ἔρχεται ἀποκείροντες ἀνθρώπους , ἕτερον αὐτοὶ πλάσμα καὶ οὐχοῖον οἶδεν ἡ τοῦ Πλάστου σοφία τῷ κόσμῳ παρεισάγειν φλονεικοῦσι . Τοῦτο οὖν ἡμεῖς οὐκ ἀνεκτὸν ἡγούμεθα παριδεῖν , ἀλλὰ νόμῳ τὴν περὶ αὐτοῦ ποινὴν ὁρίζοντες πειρώμεθα σὺν Θεῷ τῆς τόλμης ἐπισχεῖν τοὺς οὕτω μὴ διευλαβουμένους τῷ θείῳ λυμαίνεσθαι πλάσματι . Ἡ μὲν οὖν τῶν προλαβόντων νομοθετῶν ψῆφος τοὺς τοῦτο τολμῶντας εἰς τὴν αὐτὴν ἀντιπεριίστησι λώβην τοῖς παθοῦσι τοὺς λωβησαμένους , καὶ ὅπερ αὐτοῖς ἐπιθυμητὸν ἔδοξεν Ἀν ἄλλοις ἰδεῖν , τοῦτο καὶ ἐν ἑαυτοῖς ὁρᾷν κατεπράττετο , οὐ λίαν ἔμοιγε ἀδίκως εἰ καὶ μὴ λίαν πρεπόντως ὁρίζουσα . Οὐδὲ γὰρ ὄτι ἐκεῖνος ἐτόλμα οἶον ἀντιπλαστουργεῖν τῷ Θεῷ , διὰ τοῦτο καὶ τὸν ἐκδικοῦντα μιμεῖσθαι καὶ ἀντιπλαστουργεῖν ἕχει καλῶς , πλὴν ἀλλὰ πρός γε τὴν ἀπόνοιαν οὐ λίαν , ὤσπερ ἔφην , ἄτοπον . Ἐπὶ τούτῳ δὲ καὶ ἄλλως ἐτιμωρεῖτο τοὺς ἀνόσιον ἔργον τολμῶντας · τά τε γὰρ προσόντα ἐδημοσίου , καὶ ἀδίκῳ φυγῇ κατεδίκαζε , καὶ τὸν ὑποστάντα τὴν ἀδικίαν δοῦλον ὄντα ἐλευθερίᾳ ἐτίμα . Ἢ μὲν οὗν τῶν προλαβόντων νομοθασία τοιαύτη , ἡμεῖς δὲ περὶ τοῦ πργματος ψῆφον ἀξάγοντες , τὸ μὲν ἀντιλωβᾶσθαι τοὺς ἐπιβούλους τῆς φύσεως παραπλησίῳ λώβῃ ἀπαγορεύομεν , τοῖς Κ ἄλλοις ἐπ´ αὐτῷ ὡρισμένοις , εἰ καὶ κἀνταῦθα πρὸς τὸ φιλανθρωπότερον ἡ δίκη ὁρᾷ , ἀλλ´ οὖν ὑποκεῖσθαι αὐτοὺς οὐκ ἀπαρέσκει Ἵ . Ρεσπίζομεν οὖν , πρῶτον μὲν τὸν προσκαλεσάμε νον τὸν ἐνεργοῦντα τὴν κατοτεχνίαν , ἐφ´ ᾧ ἐνεργῆσαι , εἰ μὲν Ῥ τῷ καταλόγῳ τῶν βασιλείων ἀνθρώπων τελεῖ , ἐκκόπτεσθαι τοῦ καταλόγου , ἔπειτα δὲ καὶ δέκα λιτρῶν χρυσίου εἰς τὸ δημόσιον ἀναφερομένων ζημίαν ὑπέχειν καὶ μέχρι δέκα ἐτῶν ὑπερόριον τῆς πατρίδος γίνεσθαι , τὸν δὲ τῆς κακοτεχνίας ἐργέτην και αὐτὸν πρῶτον μὲν μάστιξι ταῖς εἰς τὸ σῶμα καὶ ἐν χρῷ κουρείᾳ ἀτιμάζεσθαι , ἔπειτα δὲ καὶ τῶν ὄντων ἀποστερεῖσθαι καὶ ἵσῳ καιροῦ μέτρῳ τῆς ἐνεγκούσης φεύγειν . Ὁ δὲ τὴν ἀδικίαν ὑποστὰς . εἴ μὲν τῶν ὑπὸ δουλείαν τελούντων εἴη , τὸν ὁπόλο πον χρόνον τῆς αὐτοῦ ζωῆς δουλικῆς τύχης
Lemmas: γένεσις ἄνθρωπος πρός φάος ἔρχομαι ἀποκείρω ἄνθρωπος , ἕτερος αὐτός πλάσμα καί οὐχοῖον οἶδα ὁ ὁ Πλάστης σοφία ὁ κόσμος παρεισάγω φλονεικεω . οὗτος οὖν ἐγώ οὐ ἀνεκτός ἡγέομαι παρεῖδον , ἀλλά νόμος ὁ περί αὐτός ποινή ὁρίζων πείρω σύν Θεός ὁ τόλμα ἐπέχω ὁ οὗτος μή διευλαβέομαι ὁ θεῖον λυμαίνομαι πλάσμα . ὁ μέν οὖν ὁ προλαμβάνω νομοθέτης ψῆφος ὁ οὗτος τολμάω εἰς ὁ αὐτός ἀντιπεριίστημι λώβη ὁ πάθος ὁ λωβάομαι , καί ὅσπερ αὐτός ἐπιθυμητός δοκέω εἰς ἄλλος ὁράω , οὗτος καί ἐν ἑαυτοῦ ὁράω καταπράσσω , οὖον λίαν ἐγώ ἄδικος εἰμί καί μή λίαν πρεπόντως ὁρίζω . οὐδέ γάρ ὅστις ἐκεῖνος τολμάω οἶος ἀντιπλαστουργέω ὁ Θεός , διά οὗτος καί ὁ ἐκδικέω μιμέομαι καί ἀντιπλαστουργέω ἕχω καλῶς , πλήν ἀλλά πρός γε ὁ ἀπόνοια οὖον λίαν , ὤσπερ φημί , ἄτοπος . ἐπί οὗτος δέ καί ἄλλως τιμωρέω ὁ ἀνόσιος ἔργον τολμάω · ὁ τε γάρ πρόσειμι δημόσιος , καί ἄδικος φυγή καταδικάζω , καί ὁ ὑφίστημι ὁ ἀδικία δοῦλος εἰμί ἐλευθερία τιμάω . ἤ μέν ἐν ὁ προλαμβάνω νομοθασία τοιοῦτος , ἐγώ δέ περί ὁ πργματος ψῆφος ἄγω , ὁ μέν ἀντιλωβάω ὁ ἐπίβουλος ὁ φύσις παραπλήσιος λώβη ἀπαγορεύω , ὁ Κ ἄλλος ἐπι αὐτός ὁρίζω , εἰμί καί ἐνταῦθα πρός ὁ φιλάνθρωπος ὁ δίκη ὁράω , ἀλ οὖν ὑπόκειμαι αὐτός οὐ ἀπαρέσκω ἵ . Ρεσπίζομεν οὖν , πρῶτος μέν ὁ προσκαλώ νοῦς ὁ ἐνεργέω ὁ κατοτεχνίαν , ἐφίημι ὅς ἐνεργέω , εἰμί μέν Ῥ ὁ κατάλογος ὁ βασίλειος ἄνθρωπος τελέω , ἐκκόπτω ὁ κατάλογος , ἔπειτα δέ καί δέκα λίτρα χρυσίον εἰς ὁ δημόσιος ἀναφέρω ζημία ὑπέχω καί μέχρι δέκα ἔτος ὑπερόριος ὁ πατρίς γίγνομαι , ὁ δέ ὁ κακοτεχνία ἐργέτην και αὐτός πρῶτος μέν μάστιξ ὁ εἰς ὁ σῶμα καί ἐν χράω κουρεῖον ἀτιμάζω , ἔπειτα δέ καί ὁ εἰμί ἀποστερέω καί ἵσος καιρός μέτρον ὁ φέρω φεύγω . ὁ δέ ὁ ἀδικία ὑφίστημι . εἰμί μέν ὁ ὑπό δουλεία τελέω εἰμί , ὁ ὁπόλο πως χρόνος ὁ αὐτός ζωή δουλικός τυγχάνω