cogPG.PG107 105
Νῦν ἐξεχύθη πλουσίως τοῦ Πνούματος ἡ χάρις . ἄπερ τις πάλαι ὄλέπων ἐν πνεύματι προὖλεγε . Διὰ τοῦτο ἑκ χειλέων ἀδιδάκτων σοφίας προχέεται νάματα , καὶ φυλαὶ καὶ γλῶσσαι τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ ἀκούουσι διηγούμενα . Νῦν τῇ ἐξ ὕψους οἱ καλοὶ ἐργάται δυνάμει ῥωσθέντες , τοῦ Δεσποτικοῦ γεωργίου , τὸ τῆς πονηρίας ἀποκαθαίρουσι ζιζάνεον , καὶ τῇ οὐρανίῳ ἅλῳ τὸν καρπὸν εἰς πλῆθος αὐξήσουσι . Νῦν γλῶσσαι πυρὸς διαμεριζόμεναι τοῦ πάλαι μερισμοῦ τὴν ἑνότητα πραγματεύονται . Διὰ τοῦτο ἔμοιγε καὶ τοιούτῳ εἴδει τὰς γλώσσας ἀφθῆναι δοκεῖ · εἰ καὶ κατ´ ἄλλας αἰτίας ἀκώλυτον τῷ βουλομένῳ θεωρεῖν . Καὶ σκόπει μοι τοῦ δόγματος τὸ μυστήριον . Πάλαι μὲν διιστῶν ἐξ ἀλλήλων Θεὸς τῶν ἀνθρώπων τὴν γενεὰν , τί ποιεῖς Δεῦτε , φησὶ , καταβάντες συγκέωμεν αὐτῶν τὰς γλώσσας · τῇ προφορᾷ τοῦ καταβάντος μερίζων εἰς πλῆθος τοὺς οὐ καλῶς ἡνωμένους . Νῦν δὲ τῶν πυρίνων γλωσσῶν τῇ διανομῇ εἰς ἓν συνάγει τὸν διαμερισμόν . Ἐπιτήρει δέ μοι τὸ πῦρ ἡνωμένον , εἰς ὁπόσα ἂν καὶ μερίζηται . Ἀλλ´ ἡμῖν μὲν ὡδε καὶ τοῦτο τετήρηται . Ἐκούετο δὲ γλῶσσα φθεγγομένη ἐν πολυγλώσσοις ἔθνεσιν ἐκάστῳ οἰκεία ἀνδρῶν , μηδὲ´ ὅπου τῆς ἐνεγκαμένης ᾤκουν , πρὶν σὺν τῷ Ἰησοῦ γενέσθαι , γενωσκομένων . Καὶ τὸ πρᾶγμα παράδοξον · οὐδὲ γὰρ ἦν τῶν συνήθων , οὔτ´ εἶχεν οἰκείως πρὸς τὴν τῶν λαλούντων φύσιν . Διὰ τοῦτο τοῖς πάντα ἀτόποις ἐδόκει ἄτοπον , εἰς τερατείαν τὸ θαῦμα διαβαλλόντων , καὶ μέθην ἐγκαλούντων τῶν ἀθεμάπευτα μεθυόντων . ἀρχαῖος οὗτος τῷ Θεῷ μαχομένων σκοπὸς , μὴ μόνον ἀπιστεῖν ἔργοις τοῖς θεϊκοῖς , ἀλλὰ καὶ πειρᾶσθαι άπὸ τῆς οἰκείας φαυλότητος φαύλην ὑποψίαν τῶν ἀμωμήτων κατασκεδάζειν . Ἐποίει τὰ ὑπὲρ ἄνθρωπον ἐν ἀγίῳ Πνεύματι ὁ Λόγος σάρκα φορῶν · εἰς Ὡεελζεβοὺλ ἀνῆπτον τὴν δύναμιν . Ἐνεργεῖ νῦν κατὰ τὴν αὐτῷ πρέπουσαν ἐξουσίαν τὸ θαῦμα , καὶ γλεύκους εἶναι τὸ ἔργον ληροῦσιν , οὖτω τὸ θαῦμα διασύρειν νομίζοντες · ἀλλὰ νικᾷ τὴν παροινίαν ἡ σοφία , καὶ στόματα λαλοῦντα φθόνῳ στόμα λαλούμενον Πνεύματι . Ὁ γὰρ τὸν κάλαμον ἄρτι λιπὼν , καὶ τὰ δίκτυα ἀλιεὺς , ἁπλοῦν καὶ ἄτεχνον ἀνοίξας στόμα , τὸν λῆρον τῆς πανουργίας σώφρονι λόγῳ διέλυσεν , Ἀλλὰ πόθεν γλεῦκος τὰς καινὰς γλώσσας δημιουργεῖ ὁ τῇ μανίᾳ θύων ; Καταμάνθανέ μοι τὸν δῆλον δημηγοροῦντα Πέτρον , καὶ μετάθες εἰς φρικτὸν θαῦμα τὴν συκοφαντίαν καὶ δόξαν τοῦ ἐν αὐτῷ λαλοῦντος Πνεύματος . Οὐκ ἔστι γλεύκους ἡ παῤῥησία , ἀλλὰ τῆς ἄρτι κατελθούσης δυνάμεως ἄνωθεν , ἢ καὶ νοῦν καὶ γλῶσσαν αὐτῷ διανέστησε . Πόθεν οὔτω έγονε τολμηρὸς , ἐνθυμοῦ , ὁ μὴ τῆς παιδίσκης ὑπομείνας τὰ ῥήματα . Ἀλλὰ γὰρ ὅσοις ἀργοῦσα καὶ ἀκοὴ , καὶ διάνοια , οὕτω τοῦ φθόνου ἐξειργασμένου αὐτοὺς , τῶν τοῦ Πνεύματος οὐ συνήεσαν ῥημάτων · οἷς δ´ ἀεμπόδιστος
Lemmas: νῦν ἐκχέω πλούσιος ὁ πνουμα ὁ χάρις . Ἄπερ τις πάλαι ὄλέπων ἐν πνεῦμα προλέγω . Ζεύς οὗτος ἐκ χεῖλος ἀδίδακτος σοφία προχέω νᾶμα , καί φυλή καί γλῶσσα ὁ μεγαλεῖος ὁ Θεός ἀκούω διηγούμαι . νῦν ὁ ἐκ ὕψος ὁ καλός ἐργάτης δύναμις ῥώννυμι , ὁ δεσποτικός Γεώργιος , ὁ ὁ πονηρία ἀποκαθαίρω ζιζάνεον , καί ὁ οὐράνιος ἅλως ὁ καρπός εἰς πλῆθος αὐξάνω . νῦν γλῶσσα πυρός διαμερίζω ὁ πάλαι μερισμός ὁ ἑνότης πραγματεύομαι . Ζεύς οὗτος ἐγώ καί τοιοῦτος εἶδος ὁ γλῶσσα ἅπτω δοκέω · εἰμί καί κατ´ ἄλλος αἴτιος ἀκώλυτος ὁ βούλομαι θεωρέω . καί σκοπέω ἐγώ ὁ δόγμα ὁ μυστήριον . Πάλη μέν διϊστάω ἐκ ἀλλήλων θεός ὁ ἄνθρωπος ὁ γενεά , τίς ποιέω δεῦτε , φημί , καταβαίνω σύγκειμαι αὐτός ὁ γλῶσσα · ὁ προφορά ὁ καταβαίνω μερίζω εἰς πλῆθος ὁ οὖον καλῶς ἑνόω . νῦν δέ ὁ πύρινος γλῶσσα ὁ διανομή εἰς εἷς συνάγω ὁ διαμερισμός . ἐπιτηρέω δέ ἐγώ ὁ πῦρ ἑνόω , εἰς ὁπόσος εἄν καί μερίζω . Ἀλ ἐγώ μέν ὧδε καί οὗτος τηρέω . εκουω δέ γλῶσσα φθέγγομαι ἐν πολύγλωσσος ἔθνος ἕκαστος οἰκεῖος ἀνήρ , μηδέ ὅπου ὁ φέρω οἰκέω , πρίν σύν ὁ Ἰησοῦς γίγνομαι , γενωσκομένων . καί ὁ πρᾶγμα παράδοξος · οὐδέ γάρ εἰμί ὁ συνήθης , οὔτ´ ἔχω οἰκεῖος πρός ὁ ὁ λαλέω φύσις . Ζεύς οὗτος ὁ πᾶς ἄτοπος δοκέω ἄτοπος , εἰς τερατεία ὁ θαῦμα διαβάλλω , καί μέθη ἐγκαλέω ὁ ἀθεμάπευτα μεθύω . ἀρχαῖος οὗτος ὁ Θεός μάχομαι σκοπός , μή μόνος ἀπιστέω ἔργον ὁ θεῖος , ἀλλά καί πειράω ἀπό ὁ οἰκεῖος φαυλότης φαῦλος ὑποψία ὁ αμώμητος κατασκεδάζω . ποιέω ὁ ὑπέρ ἄνθρωπος ἐν ἅγιος πνεῦμα ὁ Λόγος σάρξ φορός · εἰς Ὡεελζεβοὺλ ἀνάπτω ὁ δύναμις . ἐνεργέω νῦν κατά ὁ αὐτός πρέπω ἐξουσία ὁ θαῦμα , καί γλεῦκος εἰμί ὁ ἔργον ληρέω , οὗτος ὁ θαῦμα διασύρω νομίζω · ἀλλά νικάω ὁ παροινία ὁ σοφία , καί στόμα λαλέω φθόνος στόμα λαλέω πνεῦμα . ὁ γάρ ὁ κάλαμος ἄρτι λείπω , καί ὁ δίκτυον ἁλιεύς , ἁπλόος καί ἄτεχνος ἀνοίγω στόμα , ὁ λῆρος ὁ πανουργία σώφρων λόγος διαλύω , ἀλλά πόθεν γλεῦκος ὁ καινός γλῶσσα δημιουργέω ὁ ὁ μανία θύω ; καταμανθάνω ἐγώ ὁ δῆλος δημηγορέω Πέτρος , καί μετατίθημι εἰς φρικτός θαῦμα ὁ συκοφαντία καί δόξα ὁ ἐν αὐτός λαλέω πνεῦμα . οὐ εἰμί γλεῦκος ὁ παρρησία , ἀλλά ὁ ἄρτι κατέρχομαι δύναμις ἄνωθεν , ἢ καί νόος καί γλῶσσα αὐτός διανίστημι . πόθεν οὐτάω γόνος τολμηρός , ἐνθυμέομαι , ὁ μή ὁ παιδίσκη ὑπομένω ὁ ῥῆμα . ἀλλά γάρ ὅσος ἀργέω καί ἀκοή , καί διάνοια , οὗτος ὁ φθόνος ἐξεργάζομαι αὐτός , ὁ ὁ πνεῦμα οὖον σύνειμι ῥῆμα · ὅς δδʹ ἀεμπόδιστος