cogPG.PG107 186
τὸν ἅγιον . Οὐκ ἔλαθε δὲ ταῦτα τὴν Εὐδοξίαν · ἢ τῷ πιθανωτέρῳ χρησαμένη τῶν ἐπιτηδευμάτων δεινὴ γὰρ ἦν τὰ τοιαῦτα πείθει τὸν βασιλέα τοὺς ἀπὸ Ῥώμης ἀναμείναντα , διὰ τὸ τῶν πραγμάτων ἀτάραχον προφάσεως ἀνοσίας ! ] τέως τὸν πρόεδρον μὴ ἀνακαλέσασθαι · μεταστειλαμένη δὲ λάθρα κατέχει τοὺς τότε λιμένας , καὶ Ἄβυδον , καὶ πᾶσαν διάβασιν , τοὺς μὲν ἀνιόντας Ῥωμαίους ἐγκελευσαμένη κακουχίαις καὶ ὕβρεσιν ἀποπέμψαντας , τὰς δὲ τούτων ἐπιστολὰς ἀρπάξαι καὶ ἀγαγεῖν . ἔδει γὰρ , ᾔδει ἡ σοφὴ τοῦ κακοῦντος , ὡς ἐξεταζομένων τῶν πραγμάτων ἀνακληθήσεται ὁ ἀρχιερεύς , Ταῦτα καὶ μεμηχάνηται τῇ βασιλίδι , καὶ πέρας ἐλάμβανε Κατέχονται γὰρ οἱ ἀπὸ Ῥώμης ἐκεῖ παραγεγονότες , φρουροῦνται , καὶ κακουχοῦνται , ἀπαιτοῦνται τὰ γράμματα , ἀνθίστανται γενναῖον · ἡ ἀντίστασις εἰς κίνδυνον καταντᾷ . Καὶ γάρ τις κλάσας τὸν ἀντίχειρα τοῦ ἐπισκόπου , ἁρπάζει σὺν τοῖς γράμμασι . καὶ ἃ ἐπεφέροντο . Εἶτα κολακεύειν αὐτοὺς οἱ τολμηταὶ ἀναιδεύονται , χρυσῷ διακλέψαι τὸ συμπαθὲς μηχανοῤῥαφοῦσι · καὶ πάντα δόλον πλέκουσι μὲν , οὐ πείθουσι δέ . Πῶς , καὶ τίνα τρόπον ; καλὸν καὶ τοῦτο εἰπεῖν . Παῦλος ὁ θεῖος ἀπόστολος , τούτοις προσεπιστὰς ἔτι κατὰ τὴν ὁδόν · Ελέπετε , προὔλεγε , πῶς περιπατεῖτε , ὡς σοφοί , μὴ ὀς ἄσοφοι , εἰδότες ὃτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι . Διὰ τῶν τότε τὰ νῦν αἰνιξάμενος · ᾠ στηριζόμενοι , τὸ ἐπικείμενον τῷ χαλκῷ τῶν ἀγρευτῶν τῆς Εὐδοξίας οὐ προσήκαντο δέλεαρ . Ὑπέστρεψαν οὖν μετὰ ἕκτον που μῆνα πρὸς τὰ οἰκεῖα , δηλώσαντες ἅπαντα . Καὶ ταῦτα μὲν ἕως ὧδε , καὶ οὕτως ἔχοντα . λʹ Πρὸς τὰ ἐξῆς δὲ χωρῶν ὁ λόγος , τῶν προκειμένων ἐχέσθω . Ἄρτι τοῦ φερωνύμου τῆς θείας χάριτος ἐνιαυτῷ παντὶ πρὸς τῇ πολίχνῃ Κουκουσῷ διαπρέψαντος , κἀνταῦθα τοὺς λιμῷ καὶ δίψει Κυρίου λόγων λιμώξαντας διαθρέψαντος , λιμὸς ἄρτου καὶ τῶν ἀναγκαίων κατέσχε τὴν γῆν καὶ τὴν βασιλενῖσυσαν . Ταύτην ἐκλείπουσαν διαγνοὺς ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς , ἐπιστολῶν παρηγορεῖ καὶ λόγων τοῖς βοηθήμασι . Καὶ πρῶτον μὲν τὸν δι´ ἐπιστολῆς λόγον θαυμασίως τρέφοντα τὰς ψυχὰς τῶν ἀκροωμένων , ὁ τοῦ λόγου σιτοδότης σιτοδοτεῖ , ἐν κεφαλαίοις εἴκοσι καὶ τέτταρσιν ἀριθμούμενον · πρὸς τοὺς σκανδαλιζομένους ἐν ταῖς τοῦ βίου παρανομίαις ὁ λόγος ἔχων ὑπόθεσιν . Ἀρχὴ δὲ τῷ λόγῳ τίς ; Ἰατρῶν μὲν , καὶ τὰ ἑξῆς . Ἔτι δὲ πρὸς Κυριακὸν δύο , καὶ πρὸς Κωνσταντῖνον πρεσβύτερον γραφὰς διαφόρους , καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν θαυμασίαν Ὀλυμπιάδα . Ἀλλ´ οὐκ ἀφῆκεν οὖτως ὁ φθόνος αὐτόν . Ἵδη γὰρ κακουχίαις , αἰκίαις , οὐκ ἕστιν ὅσαις εἰπεῖν , πρὸς Ἀραβυσσόν μεταπέμ · πεται . Καὶ πάλιν ἐν ταύτῃ τῆς ἄλλης πολίχνης τὰ ὅμοια ὁ θεραπευτὴς διαπραγματεύεται . Καὶ πάλιν ὁ φθόνος τῶν κατηγόρων τῷ φόβῳ μαιούμενος , πρὸς ὡδῖνας φόνου καὶ τόκους αὐτοὺς συνωθεῖ καὶ διανιστᾷ , καὶ τοροῦτον , ὥστε εἰπεῖν τινα τοῖς κατηγόροις τοιοῦτον · Ἵετε νεκρὸν φοβεροῦντα τοὺς ζῶντας , καὶ κρατοῦντας διαπτοοῦντα , καθάπερ τοὺς παῖοας τὰ
Lemmas: ὁ ἅγιος . οὐ λανθάνω δέ οὗτος ὁ Εὐδοξία · ἢ ὁ πίθανος χράω ὁ ἐπιτήδευμα δεινός γάρ εἰμί ὁ τοιοῦτος πείθω ὁ βασιλεύς ὁ ἀπό Ῥώμη ἀναμένω , διά ὁ ὁ πρᾶγμα Ἀτάραχον πρόφασις ἀνόσιος ! ] τέως ὁ πρόεδρος μή ἀνακαλέω · μεταστέλλω δέ λάθρῃ κατέχω ὁ τότε λιμήν , καί Ἄβυδος , καί πᾶς διάβασις , ὁ μέν ἀνέρχομαι Ῥωμαῖος ἐγκελεύω κακουχία καί ὕβρις ἀποπέμπω , ὁ δέ οὗτος ἐπιστολή ἁρπάζω καί ἄγω . ἐσθίω γάρ , οἶδα ὁ σοφός ὁ κακόω , ὡς ἐξετάζω ὁ πρᾶγμα ἀνακαλέω ὁ ἀρχιερεύς , οὗτος καί μηχανάομαι ὁ βασιλίδι , καί πέρας λαμβάνω κατέχω γάρ ὁ ἀπό Ῥώμη ἐκεῖ παραγίγνομαι , φρουρέω , καί κακουχέω , ἀπαιτέω ὁ γράμμα , ἀνθίστημι γενναῖος · ὁ Ἀντίστασις εἰς κίνδυνος καταντάω . καί γάρ τις κλάω ὁ ἀντίχειρ ὁ ἐπίσκοπος , ἁρπάζω σύν ὁ γράμμα . καί ὁ ἐπιφέρω . εἶτα κολακεύω αὐτός ὁ τολμητής ἀναιδεύομαι , χρυσός διακλέπτω ὁ συμπαθής μηχανορραφέω · καί πᾶς δόλος πλέκω μέν , οὖον πείθω δέ . Πῶς , καί τίς τρόπος ; καλός καί οὗτος εἶπον . Παῦλος ὁ θεῖος ἀπόστολος , οὗτος πρόσειμι ἔτι κατά ὁ ὁδός · λέπω , προλέγω , πῶς περιπατέω , ὡς σοφός , μή ὅς ἄσοφος , οἶδα ὅτι ὁ ἡμέρα πονηρός εἰμί . Ζεύς ὁ τότε ὁ νῦν αἰνίσσομαι · ὀͅς στηρίζω , ὁ ἐπίκειμαι ὁ χαλκός ὁ ἀγρευτής ὁ Εὐδοξία οὖον προσίημι δέλεαρ . ὑποστρέφω οὖν μετά ἕκτος ποῦ μείς πρός ὁ οἰκεῖος , δηλόω ἅπας . καί οὗτος μέν ἠώς ὧδε , καί οὕτως ἔχω . λίαν πρός ὁ ἑξῆς δέ χώρα ὁ λόγος , ὁ πρόκειμαι ἔχω . ἄρτι ὁ Φερωνύμου ὁ θεῖος χάρις ἐνιαυτός πᾶς πρός ὁ Πολίχνα Κουκουσά διαπρέπω , ἐνταῦθα ὁ λιμός καί διψάω κύριος λόγος λιμώσσω διατρέφω , λιμός ἄρτος καί ὁ ἀναγκαῖος κατέχω ὁ γῆ καί ὁ βασιλενισυσαω . οὗτος ἐκλείπω διαγιγνώσκω ὁ ποιμήν ὁ καλός , ἐπιστολή παρηγορέω καί λόγος ὁ βοήθημα . καί πρῶτος μέν ὁ δις ἐπιστολή λόγος θαυμάσιος τρέφω ὁ ψυχή ὁ ἀκροάομαι , ὁ ὁ λόγος σιτοδότης σιτοδοτέω , ἐν κεφάλαιος εἴκοσι καί τέσσαρες ἀριθμέω · πρός ὁ σκανδαλίζω ἐν ὁ ὁ βίος παρανομία ὁ λόγος ἔχω ὑπόθεσις . Ἀρχή δέ ὁ λόγος τίς ; Ἰατρός μέν , καί ὁ ἑξῆς . ἔτι δέ πρός Κυριακός δύο , καί πρός Κωνσταντῖνος πρέσβυς γραφή διάφορος , καί πρός αὐτός ὁ θαυμάσιος Ὀλυμπιάς . Ἀλ οὐ ἀφίημι οὖτως ὁ φθόνος αὐτός . Ἴδη γάρ κακουχία , αἰκία , οὐ ἕστiν ὅσος εἶπον , πρός αραβυεννυω μεταπέμπω · πω . καί πάλιν ἐν οὗτος ὁ ἄλλος Πολίχνα ὁ ὅμοιος ὁ θεραπευτής διαπραγματεύομαι . καί πάλιν ὁ φθόνος ὁ κατήγορος ὁ φόβος μαιόω , πρός ὠδίς φόνος καί τόκος αὐτός συνωθέω καί διανιστάω , καί τορέω , ὥστε εἶπον τις ὁ κατήγορος τοιοῦτος · ἵημι νεκρός φοβερόω ὁ ζῶ , καί κράτος διαπτοέω , καθάπερ ὁ παῖος ὁ