cogPG.PG107 137
ΟΛΑΤΙΟ Χvί . καταφεύγοντες , ἑτοίμην τὴν λύσιν εὑρίσκουσιν . Οἱ ἐν εὐθυμίᾳ ὑμῖν τὰς ἀγκύρας ῥίψαντες , ἰλαρῶς τὸν βίον ἀποσαλεύουσιν . Οἱ ἐν πολέμοις ὑμᾶς ἔχοντες πόργους , διασώζονται . Οἱ ἐν εἰρήνῃ , ταῖς ὑμῶν ἐπιστασίαις ἀμείωτα τρυγῶσι τὰ ἀγαθά . Ἔχει τὰ πλήθη Κχορηγοὺς ἐλευθερίας ὑμᾶς . Τοὺς γὰρ ὑπὸ τῆς ἀμαρτίας διωκομένους ἔτι καὶ νῦν ἐγείροντες τρόπαια , τῆς αἰχμαλωσίας ἀπολυτροῦτε , καὶ τῶν παθῶν τὸ σκότος , ταῖς ἀνατολαῖς τῶν ὑμῶν ἱερῶν μνημοσύνων διασκεδάζετε . Ἔχουσι μύρον ὑμᾶς αἱ Ἐκκλησίαι , τοῦ ἐπὶ τὸν πώγωνα , καὶ τὴν ὥραν Ἀαρὼν καταβαίνοντος εὐωδέστερον , στολῆς εὐπρέπειαν οἱ ἱερεῖς , διάδημα δόξης οἰ βασιλεῖς , πᾶσα ἡ οἰκουμένη σωτῆρας . Δι´ ὑμῶν γὰρ ἐξαπέστειλεν ἀγαπητὸν Υἱὸν ὁ Πατὴρ , τὸ μέγα καὶ σωτήριον ἤγειρε τρόπαιον , καὶ ἧς ἐτυράννει κτίσεως τὸν ἀλάστορα καθελὼν , καλῶς αὐτὴν πάλιν ὑπέταξε τῷ Θεῷ , καὶ Πατρὶ , ὅς ἀντὶ τῆς καλῆς ὁμολογίας ἣν ἑνώπιον · ἀνθρώπων ὡμολογήσατε , ἐνώπιον τοῦ Πατρὸς κοι . νωνούς τῆς βασιλείας ὁμολογῶν , τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης κατακοσμεῖ , ὅτι αὐτοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία , καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας . Ἀμήν . ΛΟΓΟΣ Ιϛʹ . Τοῦ αὐτοῦ Ὁμιλία εἰς τὴν ἀποτομὴν τῆς ἁγίας καὶ ἱερᾶς κεφαλῆς τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου προῥήτου , Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου . Τίς δώσει λαβίδι προφητικῇ διευστομῶσθαι , καὶ τῶ , ἄνθρακι τὰ χείλη καθῃρᾶσθαι[[κεκαθᾶρθαι ] ; Ἐκείνων γάρ μοι τὰ νῦν μάλιστα δεῖ λόγῳ περιηχοῦντι , ὃν ὁ μεγαλοφωνότατοσροανήχησεν ἐν προφήταις . Τίς οἶον ἐπ´ ὄρους ὑψηλῇ διανοίᾳ ἀναβιβάσει . ὡρμημένον κηρύσσειν τὴν φωνὴν τοῦ Λόγου , τοῦ Βασιλέως τὸν κήρυκα ; Πάρεστι γὰρ καὶ νῦν ἡ μεγάλη τῆς μετανοίας σάλπιγξ , τὰ θεῖα σαλπίζουσα παραγγέλματα , οὐκ ἐρημικῶν προΐσχουσα χωρίων , ἀλλὰ τῶν ἀνθηφόρων τῆς Ἐκκλησίας κοιλάδων . Πάρεστιν ἀπειλῶν τὴν ἀξίνην , καὶ τὴν τομὴν τοῖς ἀκάρποις , καὶ τὴν ὑπὸ τοῦ πυρὸς τοῦ ἀχύρου καῦσιν , καὶ τὴν τοῦ σίτοο εἰς τὰ θεῖα ταμιεῖα καταγγέλλει ἀπόθεσιν . Ὁρᾶται οὐχ ἐνὶ μέρει τῆς γῆς , ἀλλ´ ἀνὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην , οἷς ὄώις τοῦ τοιούτου θεάματος , τοῦ φωτὸς ὁ λύχνος , τῆς σωτηρίας προπέμπων τὰς λαμπηδόνας . Προχεῖται καὶ νῦν τῆς ἐκεῖνου γλώσσης ὥσπερ πηγῆς καθαρᾶς τῆς διδασκαλίας τὰ νάματα . Εἰ γὰρ καὶ τὴν κεφαλὴν πάλαι τύραννος , μᾶλον δὲ μοιχικοῦ δοῦλος ἄγους , ἐκτεμεῖν ἐφρυάξατο , ἀλλ´ αἱ σιο απέτεμε τὴν εὔλαλον γλῶσυαν . Ἐστράφη τὴν τομὴν τὸ ξίφος , ὀξυτέρᾳ περιτυχοῦσα τομῇ τῆς τοῦ Βαπτιστοῦ γλώσσης . Ποῦ γὰρ ἦν θεμιτὸν διατεμόντα πᾶσαν ἀνάγκην τῆς φύσεως , ἥττω γενέσθαι ξίφους τομῆς ; Ποῦ δὲ εἰκὸς τὸν ἐν σπαργάνοις νηδύος φθεγγόμενον , τοῦτον λυθέντα τῶν σαρκίνων δεσμάτων [ άμμάτων ] τὴν φθογγὴν κωλυθῆναι ; Οὐκοῦν οὐκ ἐτμήθη ἡ γλῶσσα , οὐδ´ ἡ φωνὴ ἐπεσχέθη , ἀλλ´ ἔτι καὶ νῦν τὴν Ἡρώδου μοιχείαν λαλεῖ . Ἀλλ´ ἄνω
Lemmas: ΟΤ Χvί . καταφεύγω , ἑτοῖμος ὁ λύσις εὑρίσκω . ὁ ἐν εὐθυμία σύ ὁ ἄγκυρα ῥίπτω , ἱλαρός ὁ βίος ἀποσαλεύω . ὁ ἐν πόλεμος σύ ἔχω πόργος , διασῴζω . ὁ ἐν εἰρήνη , ὁ σύ ἐπιστασία ἀμείωτος τρυγάω ὁ ἀγαθός . ἔχις ὁ πλῆθος Κχορηγοὺς ἐλευθερία σύ . ὁ γάρ ὑπό ὁ ἁμαρτία διώκω ἔτι καί νῦν ἐγείρω τρόπαιον , ὁ αἰχμαλωσία ἀπολυτρόω , καί ὁ πάθος ὁ σκότος , ὁ ἀνατολή ὁ σύ ἱερός μνημόσυνο διασκεδάζω . ἔχω μύρον σύ ὁ ἐκκλησία , ὁ ἐπί ὁ πώγων , καί ὁ ὥρα Ἀαρών καταβαίνω εὐώδης , στολή εὐπρέπεια ὁ ἱερεύς , διάδημα δόξα ὁ βασιλεύς , πᾶς ὁ οἰκέω σωτήρ . Δις σύ γάρ ἐξαποστέλλω ἀγαπητός υἱός ὁ πατήρ , ὁ μέγας καί σωτήριος ἐγείρω τρόπαιον , καί ὅς τυραννέω κτίσις ὁ ἀλάστωρ καθαιρέω , καλῶς αὐτός πάλιν ὑποτάσσω ὁ Θεός , καί πατήρ , ὅς ἀντί ὁ καλός ὁμολογία ὅς ἐνώπιος · ἄνθρωπος ὁμολογέω , ἐνώπιος ὁ πατήρ κέω . νῶνος ὁ βασίλεια ὁμολογέω , ὁ στέφανος ὁ δόξα κατακοσμέω , ὅτι αὐτός εἰμί ὁ βασίλειος , καί ὁ δόξα εἰς ὁ αἰών . ἀμήν . Λόγος ιϛʹ . ὁ αὐτός Ὁμιλία εἰς ὁ ἀποτομή ὁ ἅγιος καί ἱερός κεφαλή ὁ ἅγιος καί ἔνδοξος προαιρέω , πρόδρομος καί βαπτιστής Ἰωάννης . Τῖς δίδωμι λαβίς προφητικός διευστομόω , καί ὁ , ἄνθραξ ὁ χεῖλος καθῃρᾶσθαι[[κεκαθᾶρθαι ] ; ἐκεῖνος γάρ ἐγώ ὁ νῦν μάλιστα δεῖ λόγος περιηχέω , ὅς ὁ μεγαλοφωνέω ἐν προφήτης . Τῖς οἶος ἐπι ὄρος ὑψηλός διάνοια ἀναβιβάζω . ὁρμάω κηρύσσω ὁ φωνή ὁ Λόγος , ὁ Βασιλίς ὁ κῆρυξ ; πάρειμι γάρ καί νῦν ὁ μέγας ὁ μετάνοια σάλπιγξ , ὁ θεῖον σαλπίζω παράγγελμα , οὐ ἐρημικός προΐσχω χωρίον , ἀλλά ὁ ανθηφόρος ὁ ἐκκλησία κοιλάς . πάρειμι ἀπειλέω ὁ ἀξίνη , καί ὁ τομή ὁ ἄκαρπος , καί ὁ ὑπό ὁ πυρός ὁ ἄχυρον καῦσις , καί ὁ ὁ σῖτος εἰς ὁ θεῖον ταμιεῖον καταγγέλλω ἀπόθεσις . ὁράω οὐ ἐν μέρος ὁ γῆ , ἀλ ἀνά πᾶς ὁ οἰκέω , ὅς ὄις ὁ τοιοῦτος θέαμα , ὁ φάος ὁ λύχνος , ὁ σωτηρία προπέμπω ὁ λαμπηδών . προχέω καί νῦν ὁ ἐκεῖνος γλῶσσα ὥσπερ πηγή καθαρός ὁ διδασκαλία ὁ νᾶμα . εἰμί γάρ καί ὁ κεφαλή πάλαι τύραννος , μῆλον δέ μοιχικός δοῦλος ἄγος , ἐκτέμνω φρύγω , ἀλ ὁ σι ἀποτέμνω ὁ εὔλαλος γλῶσυαν . στρέφω ὁ τομή ὁ ξίφος , ὀξύς περιτυγχάνω τομή ὁ ὁ βαπτιστής γλῶσσα . πός γάρ εἰμί θεμιτός διατέμνω πᾶς ἀνάγκη ὁ φύσις , κακός γίγνομαι ξίφος τομή ; πός δέ εἰκός ὁ ἐν σπάργανον νηδύς φθέγγομαι , οὗτος λύω ὁ σάρκινος δέσμα [ ἅμμα ] ὁ φθογγή κωλύω ; οὐκοῦν οὐ τέμνω ὁ γλῶσσα , οὐδός ὁ φωνή ἐπέχω , ἀλ ἔτι καί νῦν ὁ Ἡρώδης μοιχεία λαλέω . Ἀλ ἄνω