cogPG.PG101 65
τὴν ἐκείνου σοφίαν μυσταγωγεῖ . Οἱ δ´ ἀπὸ Μάνεντος καὶ Μαρκίωνος δυσσεβεῖς ἁρπάσαντες τὴν φωνὴν , καὶ πρὸς τὴν ἱδίαν αἰχμαλωτίσαντες ὁρμὴν , εἶτα μεσαΕὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ αἰῶνος τούτου οὐ παρέντες κεῖσθαι τὴν στιγμὴν , εἰς τοσαύτην ἦλθον δυσσεβείας ὑπερβολὴν , ὡς μὴ μόνον τὰ ἔσχατα δυς σεβεῖν , ἀλλὰ καὶ ταῖς ἱεραῖς φωναῖς ἀνάπτειν τὴν αἰτίαν τοῦ θεομαχεῖν · καὶ ἕτερον μὲν εἶναι δοξάζειν Θεὸν ὃς τῶν ἀοράτων τε καὶ νοητῶν τῆς δημιουργίας ἔχει τὴν ἀρχήν , ἕτερον δὲ τὸν τοῦ παρόντος αἰῶνος , καὶ ὅσα σύστοιχα τούτου καὶ ὁμοταγῆ , ἀνακηρύττειν Δημιουργόν . Ἀλλ´ ἡ μὲν περὶ τὸ ῥητὸν φρενοβλαβὴς ἐπιβουλὴ καὶ ἄλλοτε μὲν πολλαχόθεν δείκνυται σαθρὰ , οὐδὲν δὲ ἧττον διελεγχθείη ἂν καὶ ὅτι μὴ τὴν στιγμὴν ἐπὶ τῆς οἰκείας χώρας ἀφῆκεν ἠρεμεῖν · ἐπεὶ καὶ ὁ παρὼν αἰὼν ποτὲ μὲν αὐτὴν τὴν χρονικὴν παράτασιν , ἔσθ´ ὅτε δὲ καὶ τὰς ἀτόπους πράξεις , αἱ κατὰ τὸν παρόντα βίον εἰώθασιν ἀναφύεσθαι σημαίναι · ὥστε καὶ εἴ τις αὐτοῖς τὸ περὶ τὴν στιγμὴν κακούργημα ἐνδώσει , οὐδὲν ἔλαττον αὐτῶν τὸ φρόνημα καθαιρούμενον διελέγχει . Τῶν γὰρ πονηρῶν ἔργων καὶ πράξεων ἄτε δὴ σπορεὺς καὶ ὑποβολεῖς ὁ ἀρχέκακος ὢν , εἰ κύριος αὐτῶν καὶ δημιουργὸς καὶ θεὸς ῥηθείη , πρὸς τὴν δόξαν μάλιστα τῶν ὑπηρετουμένων αὐτοῦ τῇ πονηρίᾳ τῶν ῥημάτων μεθαρμοζομένων , οὐδὲν ἂν ἡ ἀποστάτις ἐπιβουλὴ κέρδος εὑρήσει · ἐπεὶ καὶ τὰ τῶν ἐθνῶν εἴδωλα , οὐκ ἦσαν μὲν ὅπερ ἐλέγοντο , ἐλέγοντο δ´ ὅμως θεοί . Θεοῦ μὲν γὰρ δημιουργίας τινὸς ἢ πραγμάτων ἐχόντων σταθηράν καὶ γνωριζομένην ὑπόστασιν , οὐ μὲν οὖν οὐκ ἂν οὔτε λεχθείη οὕτε νομισθείη · ἐκθέσμων δὲ παθῶν καὶ ἁμαρτίας , οἶς ἥδεται καὶ τρυφᾷ καὶ τοὺς ἄλλους πρὸς αὐτὰ δι´ ἀπάτης ἕλκειν ἄπαυστον ἔχει τὸ φιλονικεῖν , μέχρις ἂν ταῦτα ἐνεργῇ . οὐδεὶς · αὐτὸν οὔτε τῆς ὁλεθρίου ταύτης καὶ ἀθλίας κυριότητος , οὕτε μὴν τῆς ἀρχῆς ἀπαλλάξει . λαʹ . Οἶδα δ´ ὅτι τὸ ἱερὸν τοῦ Παύλου ῥητὸν , οὐ μόνον ἐκ τῆς τοιαύτης θεωρίας τὴν δόξαν διαφεύγει σῶν ἀποστατῶν , ἀλλὰ καὶ εἴ τις τὸν περὶ στιγμῆς . λόγον ἐάσει , οὐδὲν ἔλαττον αὐτῶν καταισχύνῃ τὸ προπετές . Ὡσπερ γὰρ ὁ ἀληθὴς Θεοῦ ἡμῶν καὶ τοῦ παντὸς Δημιουργὸς , Θεοῦ οὐρανοῦ καὶ γῆς , λέγοιτ´ ἂν καὶ Θεοῦ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ καὶ Θεοῦ παρακλήσεως , καὶ Θεοῦ εἰρήνης , καὶ οὐδέπου διὰ ταῦτα τῶν ὁμοταγῶν καὶ συστοίχων οὐκ ἔστι Θεοῦ , ἀλλὰ μᾶλλον ἐξ ὧν λέγεται τούτων , καὶ τῶν ἄλλων συνεισάγεται Θεός · οὕτω καὶ Θεοῦ τοῦ αἰῶνος σούτου λεχθεὶς , ἀπὸ μέρους καὶ τοῦ παντὸς , ὅσα τε εἰς νοητήν λῆξιν καὶ ὅσα πρὸς αἴσθησιν ἀναφέρεται , συνεπινοεῖται καὶ συνανακηρύττεται · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ καθ´ ὑπέρθεσιν τὸ ῥητὸν ἐκληφθὲν πᾶσαν ῥφδίως τῶν ἐπηρεαζόντων διαφεύγει λαβήν . Τὰ γὰρ νοήματα τῶν ἀπίστων τοῦ αἰῶνος τούτου ὁ Θεοῦ τυφλοῖ · τουτέστιν ἀνάξια κρίνει τῆς τῶν κεκαθαρμένων θεωρίας · δι´ ἧς αὐτοῖς ἐνῆν τὸν φωτισμὸν ἐναυγασθῆναι τοῦ Εὐαγγελίου . Οἱ μὲν γὰρ τοῦ vῦν αἰῶνος ἄπιστοι , καὶ στασιάζειν καὶ προσφιλονεικεῖν ἀφίενται τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ καὶ Δημιουργῷ · ἐν οοροοΟ
Lemmas: ὁ ἐκεῖνος σοφία μυσταγωγέω . ὁ δδʹ ἀπό Μάνες καί Μαρκίων δυσσεβής ἁρπάζω ὁ φωνή , καί πρός ὁ ἴδιος αἰχμαλωτίζω ὁρμή , εἶτα μεσαΕὺ ὁ Θεός καί ὁ αἰών οὗτος οὖον παρίημι κεῖμαι ὁ στιγμή , εἰς τοσοῦτος ἔρχομαι δυσσέβεια ὑπερβολή , ὡς μή μόνος ὁ ἔσχατος δύο σέβω , ἀλλά καί ὁ ἱερός φωνή ἀνάπτω ὁ αἴτιος ὁ θεομαχέω · καί ἕτερος μέν εἰμί δοξάζω θεός ὅς ὁ ἀόρατος τε καί νοητός ὁ δημιουργία ἔχω ὁ ἀρχή , ἕτερος δέ ὁ ὁ πάρειμι αἰών , καί ὅσος σύστοιχος οὗτος καί ὁμοταγής , ἀνακηρύσσω Δημιουργός . Ἀλ ὁ μέν περί ὁ ῥητός φρενοβλαβής ἐπιβουλή καί ἄλλοτε μέν πολλαχόθεν δείκνυμι σαθρός , οὐδείς δέ κακός διαλέγω εἄν καί ὅτι μή ὁ στιγμή ἐπί ὁ οἰκεῖος χώρα ἀφίημι ἠρεμέω · ἐπεί καί ὁ πάρειμι αἰών ποτέ μέν αὐτός ὁ χρονικός παράτασις , ἐσθίω ὅτε δέ καί ὁ ἄτοπος πρᾶξις , ὁ κατά ὁ πάρειμι βίος εἴωθα ἀναφύω σημαίνω · ὥστε καί εἰμί τις αὐτός ὁ περί ὁ στιγμή κακούργημα ἐνδίδωμι , οὐδείς μικρός αὐτός ὁ φρόνημα καθαιρέω διελέγχω . ὁ γάρ πονηρός ἔργον καί πρᾶξις αὔγ-ασμα δή σπορεύς καί υποβολέας ὁ ἀρχέκακος εἰμί , εἰμί κύριος αὐτός καί δημιουργός καί θεός εἴρω , πρός ὁ δόξα μάλιστα ὁ ὑπηρετέω αὐτός ὁ πονηρία ὁ ῥῆμα μεθαρμόζω , οὐδείς εἄν ὁ ἀποστάτης ἐπιβουλή κέρδος εὑρίσκω · ἐπεί καί ὁ ὁ ἔθνος εἴδωλον , οὐ εἰμί μέν ὅσπερ λέγω , λέγω δδʹ ὅμως θεός . Θεός μέν γάρ δημιουργία τις ἢ πρᾶγμα ἔχω σταθηράν καί γνωρίζω ὑπόστασις , οὖον μέν οὖν οὐ εἄν οὔτε λέγω ἵημι νομίζω · ἔκθεσμος δέ πάθος καί ἁμαρτία , οἶς ἥδομαι καί τρυφάω καί ὁ ἄλλος πρός αὐτός δις ἀπάτη ἕλκω ἄπαυστος ἔχω ὁ φιλονεικέω , μέχρι εἄν οὗτος ἐνεργέω . οὐδείς · αὐτός οὔτε ὁ ολέθριος οὗτος καί ἄθλιος κυριότης , ἵημι μήv ὁ ἀρχή ἀπαλλάσσω . λαός . οἶδα δδʹ ὅτι ὁ ἱερόν ὁ Παῦλος ῥητός , οὖον μόνος ἐκ ὁ τοιοῦτος θεωρία ὁ δόξα διαφεύγω σός ἀποστάτης , ἀλλά καί εἰμί τις ὁ περί στιγμή . λόγος ἐάω , οὐδείς μικρός αὐτός καταισχύνω ὁ προπετής . ὡς γάρ ὁ ἀληθής Θεός ἐγώ καί ὁ πᾶς Δημιουργός , Θεός οὐρανός καί γῆ , λέγω εἄν καί Θεός Ἀβραάμ καί Ἰσαάκ καί Ἰακώβ καί Θεός παράκλησις , καί Θεός εἰρήνη , καί οὐδέπου διά οὗτος ὁ ὁμοταγής καί σύστοιχος οὐ εἰμί Θεός , ἀλλά μᾶλλον ἐκ ὅς λέγω οὗτος , καί ὁ ἄλλος συνεισάγω Θεός · οὗτος καί Θεός ὁ αἰών Σούτου λέγω , ἀπό μέρος καί ὁ πᾶς , ὅσος τε εἰς νοητός λῆξις καί ὅσος πρός αἴσθησις ἀναφέρω , συνεπινοέω καί συνανακηρύττω · οὖον μήv ἀλλά καί καθ´ ὑπέρθεσις ὁ ῥητός ἐκλαμβάνω πᾶς ῥφδίως ὁ ἐπηρεάζω διαφεύγω λαβή . ὁ γάρ νόημα ὁ ἄπιστος ὁ αἰών οὗτος ὁ Θεός τυφλόω · τουτέστιν ἀνάξιος κρίνω ὁ ὁ καθαρμένος θεωρία · δις ὅς αὐτός ἐν-εἰμί ὁ φωτισμός ἐναυγάζω ὁ Εὐαγγέλιος . ὁ μέν γάρ ὁ ὅς αἰών ἄπιστος , καί στασιάζω καί προσφιλονεικέω ἀφίημι ὁ οἰκεῖος δεσπότης καί Δημιουργός · ἐν οοροος