cogPG.PG101 176
γλῶσσα ταύτην κρατύνειν , καὶ κατὰ ταύτην ἐκτελεῖν τὴν παλιγγενεσίαν ὅσιόν τε καὶ αἰτίας πάσης πεοανεστηκός ; ϛʹ . Καὶ οὔπω εἶπον τῶν ἐλέγχων τὸ ἄμαχον ὅτι Ἀώσουσι κἂν μὴ θέλωσιν οἱ τὴν δεσποτικὴν μυσταγω γίαν ἀπ´ ἀρχῆς λιπόντες , ἀπείρους τὰς τῆς , μιᾶς , ίοθεσίας τελετὰς , καὶ εἰς χλεύην τὸ χάρισμα περιστήσουσι . Βαπτίσουσι δὲ καὶ οὐκέτι τοῦ ἱερέως τὰς θεοπρεπεῖς μυσταγωγοῦντος κλήσεις , ἀλλ´ αὐτοῦ γε τοῦ μυουμένου πρὸ τοῦ μυηθῆναι τὴν μυσταγωγὴν πρᾶξιν ἁρπάζοντος , καὶ τότε οὐχ ἑτέρους ἀλλ´ ἑαυτὸν καθαίροντος τῷ λουτρῷ τῆς παλιγγενεσίας . Καὶ γὰρ ἐν αὐταῖς ἐστι τῶν ἀποστόλων εὐρεῖν ταῖς ἁγιοπρεπέσι Πράξεσιν , ὡς τῶν μαθητῶν εἰς ὑπάρχων ἀ Ἀνανίας , καὶ θείας ὄψεως προσταττούσης εἰς τὸν χορὸν τῶν ἀποστόλων συναγαγεῖν τὴν διώκτην καὶ δεινὸν πολέμιον τῆς εὐσεβείας τὸν οὔπω Παῦλον γεγονότα , ἡνίκα καὶ τὸ σωματικὸν σκότος τῶν ὄψεων τῇ τῆς χειρὸς ἀφῇ ὁ μυσταγωγὸς τοῦ μυουμένου περιεῖλε , τότε δὴ τότε ὁ Ἀνανίας πρὸς τὸν ἐκ σκότους εἰς τὸ φῶς καὶ τὸν νοῦν καὶ τὰς ὄψεις μεταβε βλημένον , καὶ νυν , φησί , Τί μέλλεις ; Ἀναστὰς , βάπτισαι καὶ ἀπόλουσαι τὰς ἀμαρτίας σου ἐπικαλεσάμενος τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου · σὺ ἐπικαλεσάμενος , ἀλλ´ οὐχὶ τινὸς ἐτέρου μυοῦντος οὐδὲ ἐπάδοντος τὰς θεολόγους κλήσεις . Τί λέγεις . ὁ μυούμενος πρὶν ἢ τυχεῖν τῆς μυήσεως ἐμυσταγώγει ; ὁ τῆς παλιγγενεσίας δεόμενος , αὐτὸς ἐνήργει τὴν παλιγγενεσίαν ; ὁ τοῦ ἱερέως χερσὶ καὶ χείλεσι τελειούμενος , αὐτὸς τὸ ἐκείνου ἀρπάζων ἀξίωμα ἑαυτῷ τὴν τελειότητα περιτίθησι ; Τὸ γὰρ τοῦ γράμματος ἐπιπόλαιον , ᾧ πεποιθότες τὴν Δεσποτικὴν ἐντολὴν παραγράφονται , τοῦτο ομίζειν αὐτοὺς καὶ μὴ βουλομένους ἀπαιτεῖ . Τρόπος οῦν οὗτος ἄλλος μυήσεως μηδενὶ τῶν προειρημένων συμφερόμενος . Ὅταν δὲ ὁ κορυφαῖος τὰς καθολικὰς παραινέσεις γράφων τοῖς τῶν Ἰουδαίων ἐν διασπορᾷ , τῷ δρόμῳ τῆς γλώττης καὶ τῷ τάχει τῆς γραφῆς χερσὶν ἀμφοῖν καθυπάτευε , τὸ βάπτισμα συνειδήσεως ἀπεθέσπισεν ἀγαθῆς , οὐκ ἐκ τρίποδος χρώμενος μαντικοῦ , ἀλλ´ ἐκ θεολήπτου ψυχῆς ἰερολογῶν · ἀλλ´ ἄρα οὐχὶ σὺ πάλιν ἁρπάσῃς τὴν λέξιν , καὶ μυσταγωγίας ἐτέρας εἰσήγησιν οὐκ ἀνακηρύξαις , καὶ λουτρὸν ἐγκαινίζειν ἁμαρτημάτων καθάρσιον , οὐκ ἐπ´ ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ τελούμενον , οὐδὲ κατ´ ἄλλον τινὰ τῶν εἰρημένων λόγον μυσταγωγούμενον , ἀλλὰ συνει δήσεως ἀγαθῆς εἰς Θεὸν ὑπάρχον ἐπερώτημα ; Ὁρᾷς ὅσοις ἀτόποις ἑαυτοὺς ἐκδιδόασιν , οἷς ἡ τῶν ὀνομάτων ἀβασάνιστος προφορὰ τῆς ἐν τοῖς πράγμασιν ἀληθείας προτετίμηται ; Ἀλλὰ τί φημι καὶ ἕτερόν τι τῶν εἰρημένων οὐδενὸς ἀνεπαχθέστερον , ἵνα μὴ λέγω πάντων βαρύτερον ; Ἡ τοῦ πνεύματος μεγαλόφωνος σάλπινε Παῦλος ὁ μετάρσιος ἄνθρωπος μέγα καὶ περιφανὲς ἀπεσάλπισεν , ὡς εἰς τὸν θάνατον Χριστοῦ ἡμεῖς ἐβαπτίσθημεν . Ἀκούεις , ἄνθρωπε , ἀλλὰ προεῖπεν
Lemmas: γλῶσσα οὗτος κρατύνω , καί κατά οὗτος ἐκτελέω ὁ παλιγγενεσία ὅσιος τε καί αἴτιος πᾶς πεοανιστημι ; ϛυʹ . καί οὔπω εἶπον ὁ ἐλέγχω ὁ ἄμαχος ὅτι αωσους κἀν μή ἐθέλω ὁ ὁ δεσποτικός μυσταγωγός Γιάν ἀπ´ ἀρχή λίπος , ἤπειρος ὁ ὁ , εἷς , ἵημι τελετή , καί εἰς χλεύη ὁ χάρισμα περιίστημι . βαπτίζω δέ καί οὐκέτι ὁ ἱερεύς ὁ θεοπρεπής μυσταγωγέω κλῆσις , ἀλ αὐτός γε ὁ μυούμενος πρό ὁ μυέω ὁ μυσταγωγός πρᾶξις ἁρπάζω , καί τότε οὐ ἕτερος ἀλ ἑαυτοῦ καθαίρω ὁ λουτρόν ὁ παλιγγενεσία . καί γάρ ἐν αὐτός εἰμί ὁ ἀπόστολος εὑρίσκω ὁ ἁγιοπρεπής Πρᾶξις , ὡς ὁ μαθητής εἰς ὑπάρχω ὅς Ἀνανίας , καί θεῖος ὄψις προστάσσω εἰς ὁ χορός ὁ ἀπόστολος συνάγω ὁ διώκτης καί δεινός πολέμιος ὁ εὐσέβεια ὁ οὔπω Παῦλος γίγνομαι , ἡνίκα καί ὁ σωματικός σκότος ὁ ὄψις ὁ ὁ χείρ ἀφίημι ὁ μυσταγωγός ὁ μυούμενος περιαιρέω , τότε δή τότε ὁ Ἀνανίας πρός ὁ ἐκ σκότος εἰς ὁ φάος καί ὁ νόος καί ὁ ὄψις μεταβαίνω βάλλω , καί νυν , φημί , τις μέλλω ; ἀναστάς , βαπτίζω καί ἀπολούω ὁ ἁμαρτία σύ ἐπικαλέω ὁ ὄνομα ὁ κύριος · σύ ἐπικαλέω , ἀλ οὐ τις ἔτερον Μυοῦς οὐδέ ἐπάδοντος ὁ θεολόγος κλῆσις . τις λέγω . ὁ μυέω πρίν ἢ τυγχάνω ὁ μύησις μυσταγωγέω ; ὁ ὁ παλιγγενεσία δήω , αὐτός ἐνεργέω ὁ παλιγγενεσία ; ὁ ὁ ἱερεύς χείρ καί χεῖλος τελειόω , αὐτός ὁ ἐκεῖνος ἁρπάζω ἀξίωμα ἑαυτοῦ ὁ τελειότης περιτίθημι ; ὁ γάρ ὁ γράμμα ἐπίπλοον , ὅς πείθω ὁ δεσποτικός ἐντολή παραγράφω , οὗτος ὄμνυμι αὐτός καί μή βούλομαι ἀπαιτέω . Τρόπος χύτρειος οὗτος ἄλλος μύησις μηδείς ὁ προερέω συμφέρω . ὅταν δέ ὁ κορυφαῖος ὁ καθολικός παραίνεσις γράφω ὁ ὁ Ἰουδαῖος ἐν διασπορά , ὁ δρόμος ὁ γλῶσσα καί ὁ τάχος ὁ γραφεύς χείρ ἄμφω καθυπατεύω , ὁ βάπτισμα συνείδησις ἀποθεσπίζω ἀγαθός , οὐ ἐκ τρίπους χράω μαντικός , ἀλ ἐκ θεόληπτος Ψυχή ἱερολογέω · ἀλ ἄρα οὐ σύ πάλιν ἁρπάζω ὁ λέξις , καί μυσταγωγία ἕτερος εἰσήγησις οὐ ἀνακηρύσσω , καί λουτρόν ἐγκαινίζω ἁμάρτημα καθάρσιος , οὐ ἐπι ὄνομα ὁ κύριος Ἰησοῦς τελέω , οὐδέ κατ´ ἄλλος τις ὁ εἴρω λόγος μυσταγωγέω , ἀλλά συνέρχομαι δήσεως ἀγαθός εἰς θεός ὑπάρχω ἐπερώτημα ; ὁράω ὅσος ἄτοπος ἑαυτοῦ ἐκδίδωμι , ὅς ὁ ὁ ὄνομα ἀβασάνιστος προφορά ὁ ἐν ὁ πρᾶγμα ἀλήθεια προτιμάω ; ἀλλά τίς φημί καί ἕτερος τίς ὁ εἴρω οὐδείς ἀνεπαχθής , ἵνα μή λέγω πᾶς βαρύς ; ὁ ὁ πνεῦμα μεγαλόφωνος σάλπινε Παῦλος ὁ μετάρσιος ἄνθρωπος μέγας καί περιφανής ἀποσαλπίζω , ὡς εἰς ὁ θάνατος Χριστός ἐγώ βαπτίζω . ἀκούω , ἄνθρωπος , ἀλλά προεῖπον