cogPG.PG101 220
με , ὁ Θεὸς , κατὰ μέγα ἔλεός σου , καὶ κατὰ τὸ αλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου , Κσως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε · » τὰ δὲ ἄλλα μεταξυλογίας ἔχοντα , οὐ περικόψει τὸν εἰρμὸν οὔτε τῆς διανοίασοὕτε τῆς συντάἘμως . Ποῖοι δ´ ἂν εἶεν λόγοι δι´ ἦν ὁ Θεὸς ἐλεῶν δικαιοη ται ; « Ἡ λέγε σὐ πρῶτος τὰς ἁμαρτίας σου ὅπως δικαιωθῇς · » καὶ , ὅτι « Μὴ θελήσει θελήσω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ , ὡς τὸ ἐπιστρέφειν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ζῇν · » καὶ πάλιν . « Ο . θέλω τὸν τοῦ ἁποθνήσκοντος θάνατον , ἀλλ´ ἐπιστρέψατε καὶ ζήσεσθε . » οὗτοι γὰρ οἱ λόγοι δικαισῶσι τὸν Θεὸν , ἔργοις φιλανθρώποις βεβαιοῦντος καὶ συμπαθείας οἰκτιρμοῖς ἐκπληροῦντος αὐτούς . Εἰ γὰρ τῆς Ἀαυτδικῆς ἁμαρτίας καὶ μεταμελείας τῷ χρόνῳ δευτερεύουσιν , ἀλλ´ οὖν τῆς ἐν τῷ Δαυΐδ προφητικῆς οὐ δευτερεύουσιν γνώσεως . Ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ ψαλμὸς οὐκ ἔλαττον τὴν τοῦ Δαυὶδ στηλογραφεῖ μετάνοιαν καὶ ἐξομολόγησιν , καὶ τὸν ἐπὶ τοῖς παραπτώμασιν ἔλεον ἢ τὴν ὑστέροις χρόνοις αἰχμαλωσίαν τοῦ Ἰσραὴλ προαγγέλλει · καὶ ἐλέους ἀξιωθῆναι τούτους καὶ φιλανθρωπίας ἐν διατυπώσει τε καὶ σχηματισμῷ δεομένου προθεσπίζει , ἀκουτισθήσεσθαί τε ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην προφητικῇ χρησμολογεῖ διαγνώσει , ἀγαλλιάσεσθαί τε ὀστέα ταταπεινωμένα καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στηριχθῆναι , καὶ ἀγαθυνθῆναι θείῳ εὐδοκίᾳ τὴν Σιὼν , ἀνοικοδομηθῆναί τε τὰ πεπορθημένα τείχη καὶ κατηρειπωμένα τῆς Ἰερουμαλήμ . Τῶν Δαυϊδικῶν τοίνυν ῥημάτων ἀντὶ τοῦ σχηματίζεσθαι τῷ ὑπερβεβηκότι , τῶν τρόπων ἐπ´ εὐ θείας ἀλλήλοις συναπτομένων , οὐδὲν , ὡς εἴρηται , στασιάζον πρὸς τὴν ὀρθότητα καὶ σύνεσιν τῶν προφητικῶν λόγων ἀπαντᾷ · ἐκκαλοῦνται γὰρ τὸ ἄνωθεν ἔλεος καὶ τὴν εὐμένειαν , δι´ ὧν μᾶλλον ἡ δικαιοσύνη διαλάμπει τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀλήθεια . Οὕτω μὲν οὖν ῥᾷόν ἐστι καὶ ἀταλαίπωρον συνορᾷν , ὅπως τε τὸ ἀμφισβητούμενον διὰ τῆς συγγενοῦς ἱερολογίας ἀνικαθάρθη καὶ τὴν προφητικὴν θεοσοφίαν καὶ ἀρετὴν κἐνόθευσεν . οὐδέ τινα λογισμοῖς ἐμβάλλει δισταγμὸν καὶ τῆς θεοπρεποῦς ἀλλότριον ὑς ΟΠ νειο ΙανίΔίοωΠΙ ωίᾶριη ἀἰοιΠ ΡΓΟρεΙαΗ Ἐπεὶ δὲ τὸ μὲν Δαυὶοικὸν ῥητὸν ἰδιάζοντα τὸν καταρτισμὸν εὐρίσκει καὶ τὴν εὐμάρειαν , εἰσὶ δὲ´ καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν λογίων τὴν αὐτὴν μὲν ζήτησιν ἀναδενόμενα , οὐ διὰ τῆς αὐτῆς δὲ μεθόδου ἐπιλυόμενα , ἄμεινον ἐπὶ τὴν καθολικώτερον ταῦτα θεουργοῦσαν καὶ διευθετίζουσαν ἀναδραμεῖν θεωρίαν , κἀκεῖθεν ἀπὸ τῆς κοινῆς πάντων διακρίσεως τὴν ἀκόλουθον καὶ ἱεροπρεπῆ διάνοιαν ὡς οἷόν τέ ἐστιν ἐμφανῆ καταστῆσαι . Ἔστι δ´ οὖν ἃ τὸν αὐτὸν σχηματισμὸν ὑποβάλλεται τῆς συνθέσεως καὶ πρὸς τὴν αὐτὴν τοῦ λόγου δεῖται φυσικὴν ἀναπλωθῆναι καὶ ἀσχημάτιστον ἰδιότητα , ὡς ἐκ πολλῶν ὀλίγα παοαθεῖναι ταῦτα · « Ἀποστελῶ τὴν χεῖρά μου πατάξαι σε καὶ τὸν λαόν σου , καὶ ἐκτριβήσῃ ἀπὸ τῆς γῆς , » πρὸς τὸν φαραὼ λέγει διὰ Μωσέως Κύριος · καί · « Ἔνεκεν τούτου διετηρήθης ἵνα ἐν είξωμαι ἐν σοὶ τὴν Ισνύν μου , καὶ ὅπως διαγγελῇ τὸ ὄνομά μου ἐν πᾶσι τῇ γῇ · » καὶ πάλιν · « Ἐγὼ ἐβάρυνα τὴν καρδίαν αὐτοῦ καὶ τῶν θεραπόντων αὐτοῦ , ἵνα ἐπέλθῃ τὰ ση
Lemmas: ἐγώ , ὁ θεός , κατά μέγας ἔλεος σύ , καί κατά ὁ Ἄληθος ὁ οἰκτιρμός σύ ἐξαλείφω ὁ ἀνόμημα ἐγώ , Κσως εἄν δικαιόω ἐν ὁ λόγος σύ καί νικάω ἐν ὁ κρίνω σύ · » ὁ δέ ἄλλος μεταξυλογία ἔχω , οὖον περικόπτω ὁ εἱρμός οὔτε ὁ διανοέομαι ὁ συντάἘμως . ποῖος δδʹ εἄν ἄγω λόγος δις εἰμί ὁ θεός ἐλεέω δικαιόω ὁ ; « ὁ λέγω σῦς πρῶτος ὁ ἁμαρτία σύ ὅπως δικαιόω · » καί , ὅτι « μή ἐθέλω ἐθέλω ὁ θάνατος ὁ ἁμαρτωλός , ὡς ὁ ἐπιστρέφω αὐτός ἀπό ὁ ὁδός αὐτός ὁ πονηρός καί ζάω · » καί πάλιν . « ὁ . ἐθέλω ὁ ὁ ἀποθνῄσκω θάνατος , ἀλ ἐπιστρέφω καί ζῶ . » οὗτος γάρ ὁ λόγος δικαιόω ὁ θεός , ἔργον φιλάνθρωπος βεβαιόω καί συμπάθεια οἰκτιρμός ἐκπληρόω αὐτός . εἰμί γάρ ὁ ααυτδικεω ἁμαρτία καί μεταμέλεια ὁ χρόνος δευτερεύω , ἀλ οὖν ὁ ἐν ὁ Δαυΐδ προφητικός οὖον δευτερεύω γνῶσις . ἐπεί καί αὐτός ὁ ψαλμός οὐ μικρός ὁ ὁ Δαυίδ στηλογραφέω μετάνοια καί ἐξομολόγησις , καί ὁ ἐπί ὁ παράπτωμα ἔλεος ἢ ὁ ὕστερος χρόνος αἰχμαλωσία ὁ Ἰσραήλ προαγγέλλω · καί ἔλεος ἀξιόω οὗτος καί φιλανθρωπία ἐν διατύπωσις τε καί σχηματισμός δήω προθεσπίζω , ἀκουτίζω τε ἀγαλλίασις καί Εὐφρόσυνος προφητικός χρησμολογέω διάγνωσις , ἀγαλλιάω τε ὀστέον ταπεινώνομαι καί πνεῦμα ἡγεμονικός στηρίζω , καί ἀγαθύνω θεῖον εὐδοκία ὁ Σιών , ἀνοικοδομέω τε ὁ πορθημένος τεῖχος καί κατηρειπωμένα ὁ Ἰερουμαλήμ . ὁ Δαυϊδικός τοίνυν ῥῆμα ἀντί ὁ σχηματίζω ὁ ὑπερβαίνω , ὁ τρόπος ἐπι εὕω θεῖος ἀλλήλων συνάπτω , οὐδείς , ὡς εἴρω , στασιάζω πρός ὁ ὀρθότης καί σύνεσις ὁ προφητικός λόγος ἀπαντάω · ἐκκαλέω γάρ ὁ ἄνωθεν ἔλεος καί ὁ εὐμένεια , δις ὅς μᾶλλον ὁ δικαιοσύνη διαλάμπω ὁ Θεός καί ὁ ἀλήθεια . οὕτως μέν οὖν ῥάιος εἰμί καί ἀταλαίπωρος συνοράω , ὅπως τε ὁ ἀμφισβητέω διά ὁ συγγενής ιερολογία ἀνικαθάρθη καί ὁ προφητικός θεοσοφία καί ἀρετή κἐνόθευσεν . οὐδέ τις λογισμός ἐμβάλλω δισταγμός καί ὁ θεοπρεπής ἀλλότριος ὗς ΟΠ νειός ιανιδιοωψ ωίᾶριη ἀἰοιΠ ΗΡ ἐπεί δέ ὁ μέν δαυιοικος ῥητός ἰδιάζω ὁ καταρτισμός εὑρίσκω καί ὁ εὐμάρεια , εἰμί δέ καί ἄλλος πολύς ὁ λόγιος ὁ αὐτός μέν ζήτησις ἀναδένω , οὖον διά ὁ αὐτός δέ μέθοδος ἐπιλύω , ἀγαθός ἐπί ὁ καθολικός οὗτος θεουργέω καί διευθετίζω ἀνατρέχω θεωρία , ἐκεῖθεν ἀπό ὁ κοινός πᾶς διάκρισις ὁ ἀκόλουθος καί ἱεροπρεπής διάνοια ὡς οἷος τε εἰμί ἐμφανής καθίστημι . εἰμί δδʹ οὖν ὁ ὁ αὐτός σχηματισμός ὑποβάλλω ὁ σύνθεσις καί πρός ὁ αὐτός ὁ λόγος δήω φυσικός ἀναπλόω καί ἀσχημάτιστος ἰδιότης , ὡς ἐκ πολύς ὀλίγος παοαθεῖναι οὗτος · « ἀποστέλλω ὁ χείρ ἐγώ πατάσσω σύ καί ὁ λαός σύ , καί ἐκτρίβω ἀπό ὁ γῆ , » πρός ὁ φαραώ λέγω διά Μωσῆς Κύριος · καί · « ἐνέλκω οὗτος διατηρέω ἵνα ἐν ἔοικα ἐν σύ ὁ Ισνύν ἐγώ , καί ὅπως διαγγέλλω ὁ ὄνομα ἐγώ ἐν πᾶς ὁ γῆ · » καί πάλιν · « ἐγώ βαρύνω ὁ Καρδία αὐτός καί ὁ θεράπων αὐτός , ἵνα ἐπέρχομαι ὁ σός