cogPG.PG101 596
τὸν σφῶν βασιλέως Δαβίδ ; ἡνίκα διαῤῥαγέντες ἐκ νόμου καὶ δικαίας ἀρχῆς τῷ κατὰ πατρὸς καὶ βασιλέως τυραννικὰς χεῖρας ἀντάραντι , καὶ μήτε τὴν φύσιν εὐλαβηθέντι , μήτε τὸ τῆς βασιλείας ἀξίωμα δυσωπηδέντι , συνεπανέστησάν τε καὶ συναπεστάτησαν . Ἐξ οὖ κυρίως μὲν κατ´ ἀλλήλων ἐῤῥυήκει ὁ φόνος , ἅπας δὲ φύσεως κατεπατήθη νόμος , παίδων πολλάκις κατὰ πατέρων τὰ ξίφη φερόντων , καὶ ὁφίλτατος υἱὸς χειρὸς πατρικῆς ἔργον κείμενος · τοιαῦτα γὰρ τὰ κακὰ τῆς ἐμφυλίου στάσεως . Ταύτης οὐν τῆς κατ´ ἀλλήλων μιαιφονίας , δίκαιος ἦν ὑποσχεῖν τὴν τιμωρίαν ὁ Ἰσραήλ · ἐπεὶ δὲ ἔδει ποινηλαθῆναι αὐτόν , οἷόν τις προκαταρκτικὴ αἰτία τιμωρίας διατίθεται τὸ ἀνασεισθῆναι τὸν Δαβὶδ ἐξαριθμῆσαι τὸν λαόν . τι γὰρ οὐδὲ τῶν δεινῶν σφόδρα παρὰ βασιλέως ἦν ἡ ἀρίθμησις τὸν λαοῦ , κἂν νῦν εἰς αἰτίαν τῆς τιμωρίας παρείληπται , δηλοῖ καὶ ἡ μετὰ ταῦτα ἀπαρίθμησις παρὰ τῷ αὐτῷ γεγενημένη Δαβίδ · ἐφ´ ᾗ οὔτε τι οὐδὲν ἀπήντησε πονηρὸν καὶ μήτε πονηρίας ἐγκλήματι ὑπαχθεῖσα μήτε τινὰ ἐφελκυσαμένη ποινήν · αὕτη δὲ περὶ τὰ τέλη γέγονε τὸν βασιλέως · ὅτε καὶ ὁ τῶν Λευῖτῶν συνελογίσθη ἀριθμός · τοῦτο δὲ καὶ συνυπεμφαίνουσα ἡ Γραφὴ , τὸ , « Ποοσέθετο ὀργὴ Κυρίου θυμωθῆναι ἐπὶ Ἰσραὴλ , » διατίθησι πρὸ τὸν , « Ἀνέσεισε τὸν Δαβὶδ , » ἐνάγουσα οἰονεὶ καὶ διανιστῶσα τὸν ἀκροατὴν συνιδεῖν ὡς οὐχὶ διὰ τὸ αριθμηθῆναι τὸν λαοῦ ἡ ὁργὴ ἀνήφθη τὸν Θεοῦ , ἀλλὰ διὰ τὴν προσγεγενημένην αὐτῶν στάσιν τε καὶ τυραννίδα καὶ μιαιφονίαν · τὸ γὰρ τὴν ὀργὴν προτεθεῖσθαι τῆς ἀριθμήσεως , οὐ διὰ τὴν ἀρίθμησιν ἐπαχθῆναι ταύτην δηλοῖ · ἀνασείεται δὲ αὐτὸς ὁ Δαβὶδ καὶ οὐκ ἄλλος , ὅτιπερ διὰ τὸ αὐτοῦ ἁμάρτημα ἡ τὸν Αβεσαλὼμ ἐπανάστασις συνέβη . « Ἀντ´ ὧν γὰρ , φησὶν , ἐφόνευσας καὶ ἐμοίχευσας , καὶ ἑτέροις μὲν ὑπαχθήσῃ , πλὴν ἀλλὰ καὶ αἱ γυναῖκές σου ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν σου εἰς ἑτέρους μεταστήσονται « ὃ δὴ καὶ διαπέπρακται τῷ Ἀβεσαλώμ · ἀνασείεται σῆν αὐτὸς ὁ ἡμαρτηκὼς , ἵνα τὸν οἰκείου πταίσματος εἰς συναισθησιν ἐλθὼν , « Ἐγὼ ἥμαρτον , ἀναβοήσῃ , καὶ ἐκὼ ἐκακοποίησα , οὗτος δὲ ὁ λαὸς τί ἐποίησε ; » Καὶ ἐκ μὲν τῆς ἐξαγορεύσεως καὶ μετανοίας ἡθραῦσις κοπάσῃ · ταύτης δὲ ληγούσης ἡ σωτηρία περιγένοιτο τῷ γένει´ μᾶλλον δὲ ἄνωθεν εἰπεῖν , ἐκεχρεωστήκει τὴν δίκην ὁ λαός · διὰ τοῦτο προσέθετο ὀργὴ Θεοῦ θυμωθῆναι ἐπ´ αὐτούς · ἀνασείει δὲ ὁ θυμὸς πρὸς τὴν ἀρίθμησιν τὸν Δαβίδ · ἀριθμηθέντος δὲ ἐπέθετο ἡ πληγή · σταιμένης δὲ τῆς πληγῆς εἰς συναίσθησιν τὸν παραπτώματος ἥκει ὁ Δαβὶδ ἐκ τῆς συναισθήσεως , εἰς μετάνοιαν · ἡ μετάνοια δὲ τὴν ἄνωθεν συγγνώμην καὶ τὸν ἔλεον κινεῖ · τὰ δὲ παύουσι τὴν θραῦσιν · ὥστε καὶ τὸ δεινὸν τῷ λαῷ ὧσπερ ἀπό τινος κεφαλῆς τῷ ἡμαρτηκότι κατέβη · καὶ ἡ τὸν πάθους πάλιν ἀναστολὴ διὰ τὴν αὐτοῦ μετάνοιαν κατεπράχθη , ΕΡΩΤΙΙΣΙΣ ΤΒʹ . οεατί ὁ θεσπέσιος Δαβδ παραχωρεῖται πεσε εἰς ἀμερτίαν καὶ τότε τηλικαύτην ; Τάχα μὲν καὶ διάτινας ἑτέρας ἀποῤῥήτους αἰτίας · πλὴν ὡς ἂν καὶ τῷ βίῳ μετανοίας προστεθειμένον εἴη παράδειγμα · εἰ γὰρ οὗτος βασιλεύς τε ὧν καὶ
Lemmas: ὁ σφεῖς βασιλεύς Δαβίδ ; ἡνίκα διαῤῥαγέντες ἐκ νόμος καί Δίκαιος ἀρχή ὁ κατά πατήρ καί βασιλεύς τυραννικός χείρ ἀνταίρω , καί μήτε ὁ φύσις εὐλαβέομαι , μήτε ὁ ὁ βασίλεια ἀξίωμα δυσωπηδέντι , συνεπανέστησάν τε καί συναφίστημι . ἐς οὖον κύριος μέν κατ´ ἀλλήλων ῥέω ὁ φόνος , ἅπας δέ φύσις καταπατέω νόμος , παῖς πολλάκις κατά πατήρ ὁ ξίφος φέρω , καί ὁφίλτατος υἱός χείρ πατρικός ἔργον κεῖμαι · τοιοῦτος γάρ ὁ κακός ὁ ἐμφύλιος στάσις . Ταύτη ὀν ὁ κατ´ ἀλλήλων μιαιφονία , δίκαιος εἰμί ὑπέχω ὁ τιμωρία ὁ Ἰσραήλ · ἐπεί δέ ἐσθίω ποινηλαθῆναι αὐτός , οἷος τις προκαταρκτικός αἰτία τιμωρία διατίθημι ὁ ἀνασείω ὁ Δαυίδ ἐξαριθμέω ὁ λαός . τίς γάρ οὐδέ ὁ δεινός σφόδρα παρά βασιλεύς εἰμί ὁ ἀρίθμησις ὁ λαός , κἀν νῦν εἰς αἴτιος ὁ τιμωρία παραλαμβάνω , δηλόω καί ὁ μετά οὗτος ἀπαρίθμησις παρά ὁ αὐτός γίγνομαι Δαβίδ · ἐφίημι ὅς οὔτε τίς οὐδείς ἀπαντάω πονηρός καί μήτε πονηρία ἔγκλημα ὑπάγω μήτε τις ἐφέλκω ποινή · οὗτος δέ περί ὁ τέλος γίγνομαι ὁ βασιλεύς · ὅτε καί ὁ ὁ Λευΐτης συλλογίζομαι ἀριθμός · οὗτος δέ καί συνυπεμφαίνω ὁ γραφή , ὁ , « Ποοσέθετο ὀργή κύριος θυμόω ἐπί Ἰσραήλ , » διατίθημι πρό ὁ , « ἀνασείω ὁ Δαυίδ , » ἐνάγω οἱονεί καί διανιστάω ὁ ἀκροατής συνοράω ὡς οὐ διά ὁ ἀριθμέω ὁ λαός ὁ ὀργή ἀνάπτω ὁ Θεός , ἀλλά διά ὁ προσγίγνομαι αὐτός στάσις τε καί τυραννίς καί μιαιφονία · ὁ γάρ ὁ ὀργή προτίθημι ὁ ἀρίθμησις , οὖον διά ὁ ἀρίθμησις ἐπάγω οὗτος δηλόω · ἀνασείω δέ αὐτός ὁ Δαυίδ καί οὐ ἄλλος , ὅτιπερ διά ὁ αὐτός ἁμάρτημα ὁ ὁ Αβεσαλὼμ ἐπανάστασις συμβαίνω . « Ἀντ´ ὅς γάρ , φημί , φονεύω καί μοιχεύω , καί ἕτερος μέν ὑπάγω , πλήν ἀλλά καί ὁ γυνή σύ ἐνώπιος ὁ ὀφθαλμός σύ εἰς ἕτερος μεθίστημι « ὅς δή καί διαπράσσω ὁ Ἀβεσαλώμ · ἀνασείω σός αὐτός ὁ ἁμαρτάνω , ἵνα ὁ οἰκεῖος πταῖσμα εἰς συναίσθησις ἔρχομαι , « ἐγώ ἁμαρτάνω , ἀναβοάω , καί ἔκω κακοποιέω , οὗτος δέ ὁ λαός τίς ποιέω ; » καί ἐκ μέν ὁ ἐξαγόρευσις καί μετάνοια ηθραυτις κοπάζω · οὗτος δέ λήγω ὁ σωτηρία περιγίγνομαι ὁ γίγνομαι μᾶλλον δέ ἄνωθεν εἶπον , χρεωστέω ὁ δίκη ὁ λαός · διά οὗτος προστίθημι ὀργή Θεός θυμόω ἐπι αὐτός · ἀνασείω δέ ὁ θυμός πρός ὁ ἀρίθμησις ὁ Δαβίδ · ἀριθμέω δέ ἐπιτίθημι ὁ πληγή · σταίνω δέ ὁ πληγή εἰς συναίσθησις ὁ παράπτωμα ἥκω ὁ Δαυίδ ἐκ ὁ συναίσθησις , εἰς μετάνοια · ὁ μετάνοια δέ ὁ ἄνωθεν συγγνώμη καί ὁ ἔλεος κινέω · ὁ δέ παύω ὁ θραῦσις · ὥστε καί ὁ δεινός ὁ λαός ὡς ἀπό τις κεφαλή ὁ ἁμαρτάνω καταβαίνω · καί ὁ ὁ πάθος πάλιν ἀναστολή διά ὁ αὐτός μετάνοια καταπράσσω , ΣΙ ΤΒʹ . οεατί ὁ θεσπέσιος Δαβδ παραχωρώ πίπτω εἰς ἀμερτίαν καί τότε τηλικόσδε ; Τάχα μέν καί διατιναω ἕτερος ἀπόρρητος αἴτιος · πλήν ὡς εἄν καί ὁ βίος μετάνοια προστίθημι εἰμί παράδειγμα · εἰμί γάρ οὗτος βασιλεύς τε ὅς καί