cogPG.PG101 191
καταμυρίζον σου τὸ ἡγεμονικὸν , καὶ πάσης ἱερᾶς καὶ μακαρίας ἀνεμπιμπλῶν θεωρίας τε καὶ τελειότητος . Εἰ δὲ καὶ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας , τουτέστι τῶν σι´ στῶν , ὁ Χριστὸς λέγεται καὶ πιστεύεται , οἰκειοῦται δὲ πάλιν τρόπον ἕτερον τοὺς πένητας καὶ τὴν εἰς ἐκείνους ἐλεημοσύνην εἰς ἑαυτὸν ἀναδέχεται · « Ἐφ´ Κσον γὰρ ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων , ἐμοὶ ἐποιήσατε . » Διὰ τῶν προκειμένων λόγων ὁ Ἐκκλησιαστὴς παραινεῖ μὴ καταμελεῖν τοῦ ἀλείφειν ἡμῶν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν · ὅπερ ἐστὶν ὰ ἐννοῶν τὴν ἐλεημοσύνην τοῖς πενομένοις χορηγεῖν . Διὰ γὰρ ἐκείνων εἰς τὴν ἡμῶν κεφαλήν τὸν Χριστὸν τὸν ἔλεον ἀναφέρομεν · ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσρῦτον . Οἶδα δέ τινας ἀξιόλογον ἐν πολλοῖς ὑπόληψιν παρΚεχομένους τὴν ἀποκαθαίρουσαν ἡμῶν τοὺς ἀπὸ τῆς γενέσεως μολυσμοὺς καὶ τῆς ἐνύλου προσπαθείας τὸν ῥύπον · ταύτην δὲ τὴν καθάρσιον καὶ σωτήριον ἀναγέννησιν διὰ τῶν προκειμένων ῥημάτων ὑπὸ τοῦ Σολομῶντος δηλοῦσθαι · παραινεῖν γὰρ προορῶντα Χριστοῦ τὴν ἐπιδημίαν καὶ τὰς μυστικὰς δι´ αὐτοῦ τελετὰς τὸν ἄνθρωπον τὴν καθαρὰν ταύτην καὶ διαυγῆ λαμπροφορίαν καὶ μέχρι ψυχῆς ἐμβαθυνομένην λευκότητα τῶν ἄλλων ἀπάντων προαιρεῖσθαι · ἐν Τ καὶ ἡ κεφαλὴ τῷ ἐλαίῳ ἐπαλείφεται τῷ τεπελς σμένῳ μύρῳ διὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος · καὶ ὧν αἰσθήσεων ἡ κεφαλὴ καθηγεῖται , ἐξ αὐτῆς τὸ ῥεῦμα σῶν ἀντιλήψεων χορηγοῦσα · καὶ τὸ μὲν μικροῦ σύμπαν τῶν λέξεων περὶ πόδα εἶναι τῇ προκειμένῃ θεωρίᾳ καὶ τῶν ἄλλων πασῶν ἀναπτύξεων ἐξοικειοῦσθαι τὴν ἑρμηνείαν , οὐδενὶ δισταγμὸν μὴ οὐχὶ καλῶς καὶ εἰς τὸ ἀκριβέστατον τεθεωρῆσθαι παρέχει . Τὸ δὲ ἐν παντὶ καιρῷ περιβεβλῆσθαι τῶν ἱματίων τὰ λευκὰ , καὶ τὸ μὴ ὑστερεῖσθαι μηδέποτε τῆς διὰ τοῦ μύρου χρίσεως τὴν κεφαλὴν , οὐκ οἶδα πῶς ἂν ῥᾳδίως συμβιβασθείη ἅπαξ ἔχοντα καιρὸν ἐπιτελεῖσθαι · ἀλλὰ καὶ τὸ παραίνεσιν εἰσάγειν μηδενὶ τηνικαῦτα μήτε συνιέναι δυναμένῳ , μήτε μὴν εἰς ἔργον ἄγειν ἀνεχομένῳ , οὐκ οἶδα πῶς ἂν ἐκ τοῦ ῥάστου τὸ μάταιον ἀποσκευάσασθαι κατευοδωθείη . Τάχα δ´ ἂν ἐν παντὶ καιρῶ φορεῖν λευκὰ νοηθείη ὁ μετὰ τὸ καθάρσιον βάπτισμα τῇ λαμπρότητι τῶν ἀρετῶν περιστέλλων ἑαυτὸν , καὶ τὸν τῆς ἁμαρτίας ζόφον παντελῶς ἀπελαύνων πλησιάζειν ἑαυτῷ . Ὁ γὰρ τοιοῦτος ἐν παντὶ καιρῷ λαμπροφορεῖ · καὶ τὸ μῦρον δὲ ὁ τοιοῦτος ἐπὶ τῆς κεφαλῆς εἴη ἂν μὴ ὑστερούμενος , ἀεὶ φρονῶν τὰ τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ἐκεῖθεν χάριτος καταρδόμενος τοῖς ῥείθροις . Εἰ δὲ καὶ τὸ προφητικὸν ὁ Σολομῶν εἶχε χάρισμα συμπληρούμενον , τὰ θεῖα καὶ τὰ ἀνθρώπινα διεξιὼν , τὸν λόγον προεῖπεν οὓς χρόνοις ὕστερον ἔμελλε τὸ ἔργον ἐκβαίνειν . ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΜΕʹ . ῥ , « Τίς ἑστιν ἡ μήτηρ μου καὶ τίνες οἱ ἀδελ Κθοί μου , » πῶς νοητέον ; πολλοὶ γὰρ αὐτὸ προσκόμματος ἔθεντο πρόφασιν οὐδὲν θαυμαστὸν ἂν ὁ τὴν γνώμην ἀστήρικτος
Lemmas: καταμυρίζω σύ ὁ ἡγεμονικός , καί πᾶς ἱερός καί μακάριος ἀνεμπίμπλημι θεωρία τε καί τελειότης . εἰμί δέ καί κεφαλή ὁ ἐκκλησία , τουτέστι ὁ σι´ ἵστημι , ὁ Χριστός λέγω καί πιστεύω , οἰκειόω δέ πάλιν τρόπος ἕτερος ὁ πένης καί ὁ εἰς ἐκεῖνος ἐλεημοσύνη εἰς ἑαυτοῦ ἀναδέχομαι · « Ἐφ´ Κσον γάρ ποιέω ἐν οὗτος ὁ ἀδελφός ἐγώ ὁ μικρός , ἐγώ ποιέω . » Ζεύς ὁ πρόκειμαι λόγος ὁ ἐκκλησιαστής παραινέω μή καταμελέω ὁ ἀλείφω ἐγώ ἔλαιον ὁ κεφαλή · ὅσπερ εἰμί ά ἐννοέω ὁ ἐλεημοσύνη ὁ πένομαι χορηγέω . Ζεύς γάρ ἐκεῖνος εἰς ὁ ἐγώ κεφαλή ὁ Χριστός ὁ ἔλεος ἀναφέρω · ἀλλά οὗτος μέν ἐπί τοσρυος . οἶδα δέ τις ἀξιόλογος ἐν πολύς ὑπόληψις παρκεχομενος ὁ ἀποκαθαίρω ἐγώ ὁ ἀπό ὁ γένεσις μολυσμός καί ὁ ἔνυλος προσπάθεια ὁ ῥύπος · οὗτος δέ ὁ καθάρσιος καί σωτήριος ἀναγέννησις διά ὁ πρόκειμαι ῥῆμα ὑπό ὁ Σολομών δηλόω · παραινέω γάρ προοράω Χριστός ὁ ἐπιδημία καί ὁ μυστικός δις αὐτός τελετή ὁ ἄνθρωπος ὁ καθαρός οὗτος καί διαυγής λαμπροφορία καί μέχρι Ψυχή ἐμβαθύνω λευκότης ὁ ἄλλος ἀπαντάω προαιρέω · ἐν Τ καί ὁ κεφαλή ὁ ἔλαιον ἐπαλείφω ὁ τεπελς σμένος μύρον διά ὁ ἅγιος πνεῦμα · καί ὅς αἴσθησις ὁ κεφαλή καθηγέομαι , ἐκ αὐτός ὁ ῥεῦμα σός ἀντίληψις χορηγέω · καί ὁ μέν μικρός σύμπας ὁ λέξις περί πούς εἰμί ὁ πρόκειμαι θεωρία καί ὁ ἄλλος πᾶς ἀνάπτυξις ἐξοικειόω ὁ ἑρμηνεία , οὐδείς δισταγμός μή οὐ καλῶς καί εἰς ὁ ἀκριβῶς θεωρέω παρέχω . ὁ δέ ἐν πᾶς καιρός περιβάλλω ὁ ἱμάτιον ὁ λευκόν , καί ὁ μή ὑστερέω μηδέποτε ὁ διά ὁ μύρον χρῖσις ὁ κεφαλή , οὐ οἶδα πῶς εἄν ῥᾳδίως συμβιβάζω ἅπαξ ἔχω καιρός ἐπιτελέω · ἀλλά καί ὁ παραίνεσις εἰσάγω μηδείς τηνικαῦτα μήτε συνίημι δύναμαι , μήτε μήv εἰς ἔργον ἄγω ἀνέχω , οὐ οἶδα πῶς εἄν ἐκ ὁ ῥᾴδιος ὁ μάταιος ἀποσκευάζω κατευοδόω . Τάχα δδʹ εἄν ἐν πᾶς καιρός φορέω λευκόν νοέω ὁ μετά ὁ καθάρσιος βάπτισμα ὁ λαμπρότης ὁ ἀρετή περιστέλλω ἑαυτοῦ , καί ὁ ὁ ἁμαρτία ζόφος παντελῶς ἀπελαύνω πλησιάζω ἑαυτοῦ . ὁ γάρ τοιοῦτος ἐν πᾶς καιρός λαμπροφορέω · καί ὁ μύρω δέ ὁ τοιοῦτος ἐπί ὁ κεφαλή εἰμί εἄν μή ὑστερέω , ἀεί φρονέω ὁ ὁ πνεῦμα καί ὁ ἐκεῖθεν χάρις κατάρδω ὁ ῥεῖθρον . εἰμί δέ καί ὁ προφητικός ὁ Σολομών ἔχω χάρισμα συμπληρόω , ὁ θεῖον καί ὁ ἀνθρώπινος διέξειμι , ὁ λόγος προεῖπον ὅς χρόνος ὕστερος μέλλω ὁ ἔργον ἐκβαίνω . ἐρώτησις μου . Ῥ , « Τῖς εἱμί ὁ μήτηρ ἐγώ καί τίς ὁ ἀδελ Κθοί ἐγώ , » πῶς νοητέον ; πολύς γάρ αὐτός πρόσκομμα τίθημι πρόφασις οὐδείς θαυμαστός εἄν ὁ ὁ γνώμη ἀστήρικτος