cogPG.PG101 469
καὶ συνοχῆς . μετοχὴ δ´ ἑνὸς τοῦ κυρίως καὶ ὑπερουσίαν ἑνός . Ἐπεὶ οὐδὲ τμητὰ καὶ σκεδαστά . Οὐδὲ ῥεούσης ἂν ὅλως εἴησαν καὶ φθειρομένης φύσεως , ὰλλ´ ἑνὸς μετοχῇ , ὃ δὴ σκιάν τις ἁμυδρὰν εἰπὼν τοῦ κυρίως καὶ ὑπερουσίου ἑνὸς , ἐγγὺς ἂν εἰκασίας γένοιτο τῆς μηδὲν ἀνατυπουμένης τολμηρόν . Τοιοῦτον δ´ ἐστὶ τὸ παρ´ ἡμῖν ἕν . Οὗ καὶ τὸ πλῆθος , ὥσπερ εῖαηται . μέτοχον τμητὸν μέν ἐστι καὶ σκεδαστὸν καὶ ῥευστὸν , οὕπω δὲ τῇ περιόδῳ συνδιεῤῥύημεν ὥσπερ οὐδὲ διατέτμηται . Ταύτη τοι καὶ αὐτὸ τὸ πλῆθος ἄριστον ὃν , καὶ ἀνείδεον τῇ γε φύσει τῇ οἰκείᾳ δι´ ἐκείνου τε περιορίζεται καὶ εἰδοποιεῖται . Τετρὰς γὰρ καὶ ἑπτάς καὶ δεκὰς , καὶ τριακὰς τοῦ παρ´ ἡμῖν ἑνός εἰσιν . ὥσπερ ἰνδάλματα , προβολαὶ τὸ πλῆθος ἑνοποιοῦσαι καὶ εἰδοποιοῦσαι , καὶ περιορίζουσαι . Ἀσαύτως δὲ , καὶ εἰς τὸ ἡνωμένον ἐ ἅπαν οὐχ ἑαυτὸ ἑνοῖ , ἀλλὰ τῇ ἑνότητι ἥνωται . Καὶ αὐτὸ ἄρα τῇ τοῦ ἑνὸς μετοχῇ τὸ ἡνωμένον ἔχει σωζόμενον , ἑνὸς δὲ κἀνταῦθα οὐ τοῦ κυρίως καὶ ὑπερουσίου ἐνός · ἀλλ´ ὥσπερ εἴρηται τοῦ ἀπολαύοντος τῆς ἐκεῖθεν σκιᾶς . Ἔτι δὲ ἔστι μὲν ἐν τοῖς οὗσι λαβεῖν τὸ ἄρχον καὶ τὸ ἀρχόμενον . Καὶ αὐτὸ δὲ τὸ ἄρχον τὴν τοῦ ἁρχοΚμένου τάξιν ὑποδυόμενον , δῆλον ὅτι τὸ ἄρχον , οὐκ ἂν εἴη κυρίως ἄρχον ὅιὰ τοῦ ἄρχεσθαι καθαιρούμενον τῆς ἀρχῆς . Οὐδὲ τοῦτο ἕστι τις ὑπερανῳκισμένην καὶ ἄναρχος ἀρχὴ , ἐξ ἧς τὸ ἄρχον τὴν ἀμυδρὰν τοῦ εἰκάσματος δεξάμενον σκιὲν , τὴν σχέσιν εἴλκυσε καὶ τὴν ὀνομασίαν τῆς ἀρχῆς . Καὶ ἄλλως δὲ , ὥσπερ ἔστι τελευταῖόν τι λαβεῖν ἀρχόμενον μόνον , οὐκ ἄρχον δὲ , οὕτως ἔστιν ἀνα . θεωρεῖν ὡς ἔστι τις ὑπερτάτη καὶ ἐξηρημένη τῶν ἄλλων ἁπάντων ἄναρχος ἀρχὴ , ἥτις ἂν ἐφαρμόζουσα εἴη τῇ ὑπὲρ νοῦν , καὶ ὑπὲρ ἔννοιαν πᾶσαν θεότητι καὶ θεαρχίᾳ . Εἰ δὲ ἔστιν ἐν τῇ τῶν ὄντων φύσει καὶ ἀγαθλν εὐ ρεῖν , μᾶλλον δὲ πολλὰ καὶ ποικίλα τὰ ἀγαθὰ γὰρ μὴ ἀπολαύει τινὸς ἀγαθότητος , ἀλλ´ εἰς ἄκρατον ἥκει κακίας , οὐδ´ ὑφεστάναι ὅλως δύναται · σκεθα . σθείη γὰρ ἂν αὐτίκα καὶ διαφθαρείη , εἴπερ ἡ φθορὰ καὶ ὁ σκεδασμὸς τοῦ κακοῦ , δῆλον ὡς ἔστι τὰ μὲν
Lemmas: καί συνοχεύς . μετοχή δδʹ εἷς ὁ κύριος καί ὑπερουσία εἷς . ἐπεί οὐδέ τμητός καί σκεδαστής . οὐδέ ῥέω εἄν ὅλως εἰμί καί φθείρω φύσις , άλλος εἷς μετοχή , ὅς δή σκιά τις ἀμυδρός εἶπον ὁ κύριος καί υπερούσιος εἷς , ἐγγύς εἄν εἰκασία γίγνομαι ὁ μηδείς ἀνατυπόω τολμηρός . τοιοῦτος δδʹ εἰμί ὁ παρ´ ἐγώ εἷς . οὗ καί ὁ πλῆθος , ὥσπερ ἰάομαι . μέτοχος τμητός μέν εἰμί καί σκεδαστός καί ῥευστός , οὔπω δέ ὁ περίοδος συνδιρεω ὥσπερ οὐδέ διατέμνω . Ταύτη ὅς καί αὐτός ὁ πλῆθος ἀγαθός ὅς , καί ἀνείδεος ὁ γε φύσις ὁ οἰκεῖος δις ἐκεῖνος τε περιορίζω καί εἰδοποιέω . τετράς γάρ καί ἑπτάς καί Δεκὰς , καί τριακάς ὁ παρ´ ἐγώ εἷς εἰμί . ὥσπερ ἴνδαλμα , προβολή ὁ πλῆθος ἑνοποιέω καί εἰδοποιέω , καί περιορίζω . ασαυος δέ , καί εἰς ὁ ἑνόω εἰ ἅπας οὐ ἑαυτοῦ ἑνόω , ἀλλά ὁ ἑνότης ἑνόω . καί αὐτός ἄρα ὁ ὁ εἷς μετοχή ὁ ἑνόω ἔχω σῴζω , εἷς δέ ἐνταῦθα οὖον ὁ κύριος καί υπερούσιος εἷς · ἀλ ὥσπερ εἴρω ὁ ἀπολαύω ὁ ἐκεῖθεν σκιά . ἔτι δέ εἰμί μέν ἐν ὁ εἰμί λαμβάνω ὁ ἄρχω καί ὁ ἄρχω . καί αὐτός δέ ὁ ἄρχω ὁ ὁ ἁρχοΚμένου τάξις ὑποδύω , δῆλος ὅτι ὁ ἄρχω , οὐ εἄν εἰμί κύριος ἄρχω οἶος ὁ ἄρχω καθαιρέω ὁ ἀρχή . οὐδέ οὗτος εἰμί τις ὑπερανῳκισμένην καί ἄναρχος ἀρχή , ἐκ ὅς ὁ ἄρχω ὁ ἀμυδρός ὁ εἴκασμα δέχομαι σκιός , ὁ σχέσις ἕλκω καί ὁ ὀνομασία ὁ ἀρχή . καί ἄλλως δέ , ὥσπερ εἰμί τελευταῖος τίς λαμβάνω ἄρχω μόνος , οὐ ἄρχω δέ , οὕτως εἰμί ἀνα . θεωρέω ὡς εἰμί τις ὑπέρ καί ἐξαιρέω ὁ ἄλλος ἅπας ἄναρχος ἀρχή , ὅστις εἄν ἐφαρμόζω εἰμί ὁ ὑπέρ νόος , καί ὑπέρ ἔννοια πᾶς θεότης καί θεαρχία . εἰμί δέ εἰμί ἐν ὁ ὁ εἰμί φύσις καί ἀγαθλν εὕω ῥέω , μᾶλλον δέ πολύς καί ποικίλος ὁ ἀγαθός γάρ μή ἀπολαύω τις ἀγαθότης , ἀλ εἰς ἄκρατος ἥκω κακία , οὐδός ὑφίστημι ὅλως δύναμαι · σκεθα . σθείη γάρ εἄν αὐτίκα καί διαφθείρω , εἴπερ ὁ φθορά καί ὁ σκεδασμός ὁ κακός , δῆλος ὡς εἰμί ὁ μέν