cogPG.PG101 486
ἐνεργεῖν · οὐχὶ δὲ τὸ ἀνάπαλιν ἀναδεχόμεθα λέγειν · οὔτε γὰρ τὸν Υiὸν οὔτε τὸ Πνεῦμα διὰ τοῦ Πατρὸς ἐνεργεῖν μυσταγωγούμεθα δογματίζειν ἔʹ . Χωρὶς δὲ τῶν εἰρημένων οὐκ Ἰουδαίοις μόνον , ἀλλὰ καὶ ὅσοις ἡ τῶν εἰδώλων πλάνη λατρεία , ἡδύ τε καὶ ἐπίχαρι καλεῖν τὸν Θεὸν ἑαυτῶν Πατέρα · καὶ Ἰνα τὸ τῶν ποιητῶν αὐτόνομον παραδράμω , ἀλλ´ οὖν ἀκούειν ἔστι τὸν Ἀρίστωνος τῆς ἐν Ἕλλησι φιλοσοφίας μετὰ πολλῶν καὶ ἄλλων τὴν αὐτὴν σπουδὴν Ἀναδεδεγμένων , Πατέρα καὶ Ποιητὴν τοῦδε τοῦ παντὸς τὸν Θεὸν ὑμνολογοῦντα , ὃν καὶ εὐρεῖν ἔργον τε εἶναι , καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἐξειπεῖν ἀδύνατον ἐφιλοσόφει · καὶ τοῖς Ἰουδαίοις δὲ πρόχειρός τε ἦν καὶ γλυκεῖα ἡ φωνὴ καὶ σεμνότητος ἀφορμή . Διὸ καὶ τὰς ὀφρῦς ἀνασπῶντες , ἀνθ´ ὧν ἐρυθριᾷν καὶ συνεστάλθαι τοῦ θράσους ἔδει , Ἡμεῖς , ὥσπερ ἐπιγαυριῶντες τῷ ῥήματι ἔλεγον , ἕνα Πατέρα ἔχομεν τὸν Θεύν . Ὁρᾷς ὅπως ἡδύ τε καὶ ἐπαφρόδιτον τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει Πατέρα καλεῖν ἑαυτῶν τὸν Θεόν · Περὶ δὲ τοῦ Υἱοῦ ἢ τοῦ Πνεύματος , τί ἄν τις τοιοῦτον λαβεῖν εὑρήσει , ἢ εἰπεῖν οὐκ ἐρυθριάσῃ ; Καὶ διὰ τοῦτο ἄρα κατ´ ἀρχὰς οὐκ ἦν ὁμοίως τὸν Υἱὸν ὥσπερ τὸν Πατέρα καταγγέλλεσθαι ῥάδιον · ἀλλ´ ἐτέραις ἰσοδυναμούσαις φωναῖς τοῖς οὐκ ἀναξίοις ἡ περὶ αὐτοῦ μυσταγωγία παρεδίδοτο , βραχίονι , λέγω , καὶ δεξιᾷ καὶ σοφίᾳ , καὶ τοῖς παραπληρίαν ὑποβαλλομένοις τὴν δύναμιν . Ἡ δὲ τοῦ Υἱοῦ προσηγορία σιγῇ Ἀρίοις ἐθαλαιεύετο . Διὰ τί ; Διότι τὸ μὲν Υἱὸς αὐτό θεν τε καὶ αὐτίκα διαφορὰν προσώπου συνεπιφέρεται , ὃ τοὺς ἀσθενεστέρους ἢ φιλοτιμουμένους τὸ φιλόνεικον πρὸς τὸ πολύθεον ὑποσκελίζει . Ἡ δεξιὰ δὲ καὶ ὅσα ἐφάμιλλα , μικροῦ τὴν ῥοπὴν ἐξισάζοντα , διαφοράν τε παραδηλοῦν ὑποστάσεων , καὶ πρὸς τὴν σύτὴν καὶ μίαν συνάγεσθαι , οὐκέτι τοῖς πρὸς εἰδω.λολατρείαν κεχηνόσιν ἀφορμὴ τῆς ἴσης βλάβης γίνετο . Κϛʹ . Καὶ μέντοι καὶ τοῦ Πνεύματος ἡ φωνὴ ἐπιμερίζεσθαι δυναμένη πρός τε τὸ αὐθυοόστατον καὶ πρός γε τὸ ἐνυπόστατον , οὐχ ὥσπερ ἡ ὀνομασία τοῦ Υἱοῦ τοὺς μὴ βουλομένους αὐτὸν καθ´ ὑπόστασιν αὐτοτελῆ παραδέχεσθαι συναναγκάζει καὶ μετάγει πρὸς συγκατάθεσιν , ἀλλ´ ἔτι δεῖται τῆς διὰ τῶν λογικῶν κατασκευῆς καὶ συνεπικρίσεως . Διὰ τοῦτο ἄρα εἰ καὶ τὸ Πνεῦμα ἦττον μὲν ἤπερ ὁ Πατὴρ , μᾶλλον δὲ ἤπερ ὁ Υἱὸς , κατ´ ἀρχὰς ἐκηρύττετο , οὐ δίδωσιν αὐτῷ τοῦ κηρύγματος ἡ τάξις τὴν αὐτὴν ἐν τῇ συναριθμήσει κατάστασιν . Ὁ μὲν γὰρ Πατὴρ καὶ Υἱὸς κηρυττόμενοι , τὸ αὐθυπόστασο . άνεπιμερίστως εἰσάγουσιν · ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος φωνὴ δυναμένη μὲν ὁμοίως δηλοῦν τὸ αὐθυπόστατον , ρὐχ ὁμοίας δὲ πρὸς μόνην ὑπόστασιν ἀποδίδοσθαι , κλ πιλινδιασώζει τοῦ προτάττεσθαι τὸ ἀξίωμα . Ἔτι δὲ εἰ διὰ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα τοῖς μαθηταῖς ἀπεστέλλετο , τῆς ἀποστολῆς τὴν φύσιν οὐδὲν ἐλαττούσης , ἀλλὰ τὸ ἀπαράλλακτον συντηρούσης , ἡ καφὰ συναοίθμησιν
Lemmas: ἐνεργέω · οὐ δέ ὁ ἀνάπαλιν ἀναδέχομαι λέγω · οὔτε γάρ ὁ Ὕς οὔτε ὁ πνεῦμα διά ὁ πατήρ ἐνεργέω μυσταγωγέω δογματίζω έι . Χωρὶς δέ ὁ εἴρω οὐ Ἰουδαῖος μόνος , ἀλλά καί ὅσος ὁ ὁ εἴδωλον πλάνη λατρεία , ἡδύς τε καί ἐπίχαρις καλέω ὁ θεός ἑαυτοῦ πατήρ · καί ἵνα ὁ ὁ ποιητής αὐτόνομος παρατρέχω , ἀλ οὖν ἀκούω εἰμί ὁ Ἀρίστων ὁ ἐν Ἕλλην φιλοσοφία μετά πολύς καί ἄλλος ὁ αὐτός σπουδή ἀναδέχομαι , πατήρ καί Ποιητής ὅδε ὁ πᾶς ὁ θεός ὑμνολογέω , ὅς καί εὑρίσκω ἔργον τε εἰμί , καί εὑρίσκω εἰς πᾶς ἐξεῖπον ἀδύνατος φιλοσοφέω · καί ὁ Ἰουδαῖος δέ πρόχειρος τε εἰμί καί γλυκύς ὁ φωνή καί σεμνότης ἀφορμή . Διὸ καί ὁ ὀφρύς ἀνασπάω , ἄνθ ὅς ἐρυθριάω καί συστέλλω ὁ θράσος ἐσθίω , ἐγώ , ὥσπερ ἐπιγαυριάω ὁ ῥῆμα λέγω , εἷς πατήρ ἔχω ὁ Θεῦς . ὁράω ὅπως ἡδύς τε καί Ἐπαφρόδιτον ὁ ἀνθρώπινος φύσις πατήρ καλέω ἑαυτοῦ ὁ Θεός · περι δέ ὁ υἱός ἢ ὁ πνεῦμα , τίς ἄν τις τοιοῦτος λαμβάνω εὑρίσκω , ἢ εἶπον οὐ ερυθρίαση ; καί διά οὗτος ἄρα κατ´ ἀρχή οὐ εἰμί ὁμοίως ὁ υἱός ὥσπερ ὁ πατήρ καταγγέλλω ῥούδιον · ἀλ ἕτερος ἰσοδυναμέω φωνή ὁ οὐ ἀνάξιος ὁ περί αὐτός μυσταγωγία παραδίδωμι , βραχύς , λέγω , καί δεξιός καί σοφία , καί ὁ παραπληρίαν ὑποβάλλω ὁ δύναμις . ὁ δέ ὁ υἱός προσηγορία σιγή ἄριοι εθαλαιευαρτυω . Ζεύς τίς ; διότι ὁ μέν υἱός αὐτός τίθημι τε καί αὐτίκα διαφορά πρόσωπον συνεπιφέρω , ὅς ὁ ἀσθενής ἢ φιλοτιμέομαι ὁ φιλόνεικος πρός ὁ πολύθεος ὑποσκελίζω . ὁ δεξιός δέ καί ὅσος ἐφάμιλλος , μικρός ὁ ῥοπή ἐξισάζω , διαφορά τε παραδηλόω ὑπόστασις , καί πρός ὁ σύτη καί εἷς συνάγω , οὐκέτι ὁ πρός ειδω.λολατρεια χάσκω ἀφορμή ὁ ἴσος βλάβη γίγνομαι . κϛʹ . καί μέντοι καί ὁ πνεῦμα ὁ φωνή ἐπιμερίζω δύναμαι πρός τε ὁ αυθυοοστατος καί πρός γε ὁ ἐνυπόστατος , οὐ ὥσπερ ὁ ὀνομασία ὁ υἱός ὁ μή βούλομαι αὐτός καθ´ ὑπόστασις αὐτοτελής παραδέχομαι συναναγκάζω καί μετάγω πρός συγκατάθεσις , ἀλ ἔτι δήω ὁ διά ὁ λογικός κατασκευή καί συνεπίκρισις . Ζεύς οὗτος ἄρα εἰμί καί ὁ πνεῦμα ἀίσσω μέν ἤ2 ὁ πατήρ , μᾶλλον δέ ἤ2 ὁ υἱός , κατ´ ἀρχή κηρύσσω , οὖον δίδωμι αὐτός ὁ κήρυγμα ὁ τάξις ὁ αὐτός ἐν ὁ συναρίθμησις κατάστασις . ὁ μέν γάρ πατήρ καί υἱός κηρύσσω , ὁ αὐθυπόστασο . ανεπιμεριστος εἰσάγω · ὁ δέ ὁ πνεῦμα φωνή δύναμαι μέν ὁμοίως δηλόω ὁ αὐθυπόστατος , ρὐχ ὅμοιος δέ πρός μόνος ὑπόστασις ἀποδίδωμι , κλ πιλινδιασώζει ὁ προτάσσω ὁ ἀξίωμα . ἔτι δέ εἰμί διά ὁ υἱός ὁ πνεῦμα ὁ μαθητής ἀποστέλλω , ὁ ἀποστολή ὁ φύσις οὐδείς ἐλασσόω , ἀλλά ὁ ἀπαράλλακτος συντηρέω , ὁ Καφά συναοίθμησιν