cogPG.PG101 296
ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΠΑʹ . Τί ἐστι τὸ κατὰ τῷ Λουκῇ · « Γενομένης δὲ τῆς θφνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη , » κ . τ . Λ Ωηάα οἱ ἰίκα αρα Ιαεαηι « Εαεία ιεπ ἡαε ὑοο σοηνρκίί αίιαάο εἰ εκιε οομοα εεθ » Θι ΕΔια εεί α Π . ΜοΩιαευΙΙο ἰπίε ΡΛοιίἱ ερίειοῖαε εἀ . Γο Πότερον οἱ χλευάζοντες συνίεσαν λαλούντων γλώσσαις τῶν ἀποστόλων , ἢ οὔ ; Εἰ μὲν γὰρ οὐ συνίεσαν , πῶς ἀπάσαις[ἅπασιν ] ἐλάλουν οἱ ἀπόστολοι ; εἰ δὲ συνίεσαν , πῶς ἐθάῤῥησαν μέθην αἰτιάσασθαι , παρὰ πόδας τὸν ἔλεγχον ἔχοντες , αὐτῶν τῶν ἀκουόντων καὶ συνιέντων τὴν αἴσθησιν ; Οὕτω μὲν ἄν τις εἴποι τὴν σὴν ἀπορίαν εἰς τὸ δριμύτερον μεταχειριζόμενος . Ἐγὼ δὲ φαίην ἂν τοὐναντίον · ὡς , εἰ μὴ συνίεσαν , οὐδ´ ἂν εἰς μέθην τὸ θαῦμα διέβαλλον . Τί γὰρ . Κν τις καὶ διαβάλλειν ἐπιχειροίη ὅπερ οὐδὲ τῶν λυπούντων αὐτὸν εἴή ; Ἀλλὰ συνίεσαν μὲν , ἀπήρέσκοντο δέ · τὰ γὰρ μεγαλεῖα ἔλεγον ἐκεῖνοι τοῦ Θεοῦ · ἐφ´ οἷς , οἱ ἀγνωμονοῦντες νυττόμενοι , χλεύην ἐπεχείρουν τὸ θαῦμα ἐργάζεσθαι . Δὸ καὶ ὁ μακάριος Ἀουκᾶς , « Χλευάζοντες , φησὶν , ἔλεγον · » οἱονεὶ διασύροντες , ἐνδιαβάλλοντες , ἐπισκιάσαι τὴν θαυισο συργίαν μηχανώμενοι . Πῶς οὗν συνιέντες , ἐἰς μέθην ἀνέφερον τὰ λεγόμενα ; Ἀπὸ πολλῆς ἀπονοίας · ἐξ ὑπερβαλλούσης ἀνοίας · ἔθος γὰρ τοῖς τοιούτοις , ὅταν ᾖ μὴ καταθύμια τὰ λεγόμενα , κἂν ἄλλως πολὺ τὸ σωτηριῶδες ἔχῃ καὶ ὠφέλιμον , παραφορὰν τῶν εἰρημένων , ἢ μέθην ἢ καὶ δαιμόνιον αἰτιᾶσθαι τοῦ λέγοντος · καὶ μήτε αὐτὸν ἐκεῖνον , ἃ λέγοι , συνιέναι · μήτε μὴν τὸν ἀκούοντα , καί τοι καί τοῦ λέγοντος ἐπὶ τὸ ἄπταιστον φθεγγομένου , καὶ τοῦ χλευάζοντος καὶ αἰτιωμένου , μέχρι τοῦ ἀκούειν καὶ συνιέναι , ὑγιῶς ἔχοντος . Ἐκεῖνοι δὲ καὶ μᾶλλον ἐθάῤῥουν μέθην ἐγκαλεῖν , ὅτι τῇ ἰδίᾳ γλώσσῃ ἀκούοντες , τοὺς ἄλλους δὲ διὰ τὸ ἑτερόγλωσσον μὴ συνιέναι νομίζοντες , οὐδ´ ἕλεγχον τῆς συκοφαντίας εὐρεῖν ἐξ ἑτοίμου ὑπελάμβανον . αὐτοὶ μὲν γὰρ συνίεσαν · τοὺς δὲ συμπαρόντας , δι´ οὖς καὶ πρὸς μέθην τὸ θαῦμα κατέφερον , πόρῳ τοῦ συνιέναι ἐτόπαζον . Καὶ θαυμαστὸν οὐδέν . Ὥσπεργὰρ τῆς Δεσποτικῆς ἐξουσίας , ἐλαυνούσης τὰ δαιμόνια , συνίεσαν μὲν καὶ ἔβλεπον τὰ παράδοξα , δέον δὲ ὑμνεῖν καὶ προσκυνεῖν , εἰς βλασφημίας ἀπήγοντο · καὶ νόσους πάσας καὶ πάθη πάντα ὁρῶντες φυγαὲ δευόμενα , τῶν θαυμάτων τὴν ὑπερβολὴν καὶ της εεργεσίας , φθόνου καὶ συκοφαντίας καὶ φόνου ὕλην εἰργάζοντο · οὕτω καὶ νῦν οὐκ ἔχοντες ἔξαρνήσασθαι τὸ ὑπερφυὲς τῶν γλωσσῶν καὶ παράδοβον , ὁμοίως [ μῶς ] τῇ βασκανία ἀνερεθιζόμενοι , μέθην κατασκεδάζειν τοῦ θαύματος οὐκ ἐνεκαλόπτοντο . Καὶ σκόπει κακουργίας ὑπερβολὴν , ἐν ἴσῳ τὴν ἄνοιαν ἔχουσαν , Ἐπεὶ γὰρ ἀπίθανον ἦν , καθ´ ὕραν μάλιστα τρίτην , μέθῃ διδόναι τοὺς ἀποστόλους , ἀνθρώπους ἀρετῆς τε κήρυκας , καὶ ἐν μέσοις φόβοις καὶ κινδύνοις ἐναπειλημμένους , ἐπὶ τὸ τοῦ πόματος πρόσφατον
Lemmas: ἐρώτησις παῖς . τις εἰμί ὁ κατά ὁ Λουκή · « γίγνομαι δέ ὁ φθάνω οὗτος συνέρχομαι ὁ πλῆθος καί συγχέω , » Κ . τ . Λ Ωηάα ὁ ιικός ἄρα Ιαεαηι « Εαεία εἶπον ἡαε ὕω σοηνρκίί αἴαιος εἰμί κίω οομοα θεάομαι » Θι ΕΔια ἀπολύω ὅς Π . ΜοΩιαευΙΙο ἰπίε Ρίος ἐρείδω ἑός . Γ πότερος ὁ χλευάζω συνίημι λαλέω γλῶσσα ὁ ἀπόστολος , ἢ οὖον ; εἰμί μέν γάρ οὖον συνίημι , πῶς ἀπάσαις[ἅπασιν ] λαλέω ὁ ἀπόστολος ; εἰμί δέ συνίημι , πῶς θαρσέω μέθη αἰτιάομαι , παρά πούς ὁ ἔλεγχος ἔχω , αὐτός ὁ ἀκούω καί συνίημι ὁ αἴσθησις ; οὕτως μέν ἄν τις εἶπον ὁ σός ἀπορία εἰς ὁ δριμύς μεταχειρίζω . ἐγώ δέ φημί εἄν ἐναντίος · ὡς , εἰμί μή συνίημι , οὐδός εἄν εἰς μέθη ὁ θαῦμα διαβάλλω . τις γάρ . ΚΝ τις καί διαβάλλω ἐπιχειρέω ὅσπερ οὐδέ ὁ λυπέω αὐτός εἰμί ; ἀλλά συνίημι μέν , ἀπαρέσκω δέ · ὁ γάρ μεγαλεῖος λέγω ἐκεῖνος ὁ Θεός · ἐφίημι ὅς , ὁ ἀγνωμονέω νύσσω , χλεύη ἐπιχειρέω ὁ θαῦμα ἐργάζομαι . Δὸ καί ὁ μακάριος αοαμβυξ , « χλευάζω , φημί , λέγω · » οἱονεί διασύρω , ἐνδιαβάλλω , ἐπισκιάζω ὁ θαυισος συργίαν μηχανάομαι . Πῶς ἐν συνίημι , εἰς μέθη ἀναφέρω ὁ λέγω ; ἀπό πολύς ἀπόνοια · ἐκ ὑπερβάλλω ἄνοια · ἔθος γάρ ὁ τοιοῦτος , ὅταν εἰμί μή καταθύμιος ὁ λέγω , κἀν ἄλλως πολύς ὁ σωτηριώδης ἔχω καί ὠφέλιμος , παραφορά ὁ εἴρω , ἢ μέθη ἢ καί δαιμόνιον αἰτιάομαι ὁ λέγω · καί μήτε αὐτός ἐκεῖνος , ὁ λέγω , συνίημι · μήτε μήv ὁ ἀκούω , καί ὅς καί ὁ λέγω ἐπί ὁ ἄπταιστος φθέγγομαι , καί ὁ χλευάζω καί αἰτιάομαι , μέχρι ὁ ἀκούω καί συνίημι , ὑγιής ἔχω . ἐκεῖνος δέ καί μᾶλλον θαρσέω μέθη ἐγκαλέω , ὅτι ὁ ἴδιος γλῶσσα ἀκούω , ὁ ἄλλος δέ διά ὁ ἑτερόγλωσσος μή συνίημι νομίζω , οὐδός ἐλέγχω ὁ συκοφαντία εὑρίσκω ἐκ ἑτοῖμος ὑπολαμβάνω . αὐτός μέν γάρ συνίημι · ὁ δέ συμπάρειμι1 , δις οὖς καί πρός μέθη ὁ θαῦμα καταφέρω , πόρος ὁ συνίημι τοπάζω . καί θαυμαστός οὐδείς . Ὥσπεργὰρ ὁ δεσποτικός ἐξουσία , ἐλαύνω ὁ δαιμόνιος , συνίημι μέν καί βλέπω ὁ παράδοξος , δήω δέ ὑμνέω καί προσκυνέω , εἰς βλασφημία ἀπάγω · καί νόσος πᾶς καί πάθος πᾶς ὁράω φυγή δευόμενα , ὁ θαῦμα ὁ ὑπερβολή καί ὁ εεργεσίας , φθόνος καί συκοφαντία καί φόνος ὕλη ἐργάζομαι · οὗτος καί νῦν οὐ ἔχω ἐξαρνέομαι ὁ ὑπερφυής ὁ γλῶσσα καί παραδίδωμι , ὁμοίως [ μάω ] ὁ βασκανία ἀνερεθίζω , μέθη κατασκεδάζω ὁ θαῦμα οὐ ἐνεκαλόπτοντο . καί σκοπέω κακουργία ὑπερβολή , ἐν ἴσος ὁ ἄνοια ἔχω , ἐπεί γάρ ἀπίθανος εἰμί , καθ´ ὕραν μάλιστα τρίτος , μέθη δίδωμι ὁ ἀπόστολος , ἄνθρωπος ἀρετή τε κῆρυξ , καί ἐν μέσος φόβος καί κίνδυνος ἐναπολαμβάνω , ἐπί ὁ ὁ πόμα πρόσφατος