cogPG.PG101 107
προτεινομένοις παραδηλούμενά τε καὶ αἰνιγματιζόμενα καὶ .... ον διὰ γράμματος ἰσχύει . Οὐδὲν γὰρ ἐν πλάτει κωλύει λόγων παρεμπίπτειν κατὰ τὸ σπάνιον καὶ τὸ ἄηθες . Ἀλλὰ πῶς οὐκ ἐκλύσειε τοῦ διασύρειν καὶ εἰρωνεύεσθαι καὶ ἐπιγελᾷν τὸν τόνον ἡ κατὰ παραβολὴν γεγενημένη καὶ ὁμοίωσιν λέξις ; Τοὐναντίον γὰρεἴπερ εἶχεν ἀκολουθίαν τὰ εἰρημένα , ἅπαν ἔδει παραφυλάττεσθαι ῥῆμα τὸ ἀπότομον καὶ πικρὸν διαπραῦνον τῶν ὀνειδισμῶν · ἡ δέ , ὡς εἰς ἐξ ἡμῶν , τὸ δριμὺ τῆς εἰρωνείας ὑποτέμνεται καὶ τὴν τραχύτητα καταλεαίνει τοῦ προπηλακισμοῦ . Οὐ γὰρ Ταον εἰπεῖν εἰς ἐπίπληξιν , οὐδὲ πολλοῦ δεῖ , « Ἰδοὺ γέγονεν Ἀδὰμ εἶς ἐξ ἡμῶν , » καὶ , « ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν · » τὸ μὲν ἄκρατον καὶ σφοδρὸν ἐπάγει καὶ καίριον τὸν χλευασμόν · τὸ δὲ διὰ τῆς παραβολῆς καὶ ὁμοιώσεως κεκραμένην πως καὶ μετριάζουσαν τὴν ἐπιτίμησιν ποιεῖ , καί τινα λόγον ὑφέξει χλευάζειν τε ἅμα καὶ τὴν χλεύην ὑφαιρεῖσθαι , ἐξὸν ἀπ´ ἀρχῆς τὸν τρόπον μηδόλως ὑπελθεῖν τῆς χλεύης . Ἔπί δὲ τούτοις κἀκεῖνο συλλογίζου · εἰ διασύροντος , εἰ διαγελῶντος , εἰ εἰρωνείας προβάλλοντος ὁ λόγος ἦν ὁ λέγων , « Ἰδοὺ Ἀδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν . » τίνα πρὸς αὐτὴν συνάφειαν ἢ ἀκολουθίαν ἕξει τὸ ἐπαγόμενον , οὐκ ἂν ἐθελήσῃ γνῶσιν παρασχεῖν · ὅμοιον γὰρ ὡσεὶ ἔλεγεν · Ἑπειδὴ τῶν ἐλπίδων καταπεσὼν ἂ Ἀδὰμ , αἷς ὁχούμενος τὰς ὀφρῦς ἀνέσπα , ὁρμῆς Κμὲν καὶ ἄκων τῆς ἀλόγου καθυφῆκε · τὸ γαυρίαμα δὲ κατήφεια διεδέξατο · καὶ αἰσχύνη τῆς γυμνώσεως αὐτόν περιετείχισεν · εἶτα τὸ ἐπαγόμενον · διὰ τοῦτο προσῆκεν αὐτὸν ἐκβληθῆναι τοῦ παραδείσου , ἵνα μὴ τὸ περιγεγονὸς αὐτῷ θράσος καὶ τὸ ὑπέρογκον τοῦ φρονήματος θρασυτέραν τὴν χεῖρα ἀπεργασάμενα εἰς τὴν ἀρπαγὴν ἐκείνων συνελάσῃ , ὧν οὐδ´ ἅπτεσθαι πρότερον οὐδεμίαν τόλμαν ἐπεδείκνυτο . Ἄρα γὰρ ἔχει τινὰ ταῦτα λόγον ἀκολουθίας , ἢ συνδιασώζει καθαρεύουσαν μάχης διάνοιαν ; Καὶ μὴν οὐδὲν μᾶλλον ἕτερον τὸ ἐπαγόμενον ἢ τὸ εἰρημένον δηλοῖ · λέγει γὰρ , « Καὶ νῦν , μήποτε ἐκτείνῃ τὴν χεῖρα καὶ λάβῃ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ φάγῃ καὶ ζήσεται εἷς τὸν αἰῶνα . » Πῶς γὰρ οὐκ ἐπίδηλον , εἰ ἐφ´ οἷς τῆς προσδοκίας διέπεσεν ἐχλευάζετο , ὡς τούτοις ἀδείκνυτο , πᾶσαν τε δύναμιν εἰς τὸ ἀσθενὲς μεταβεβλημένος , καὶ τῆς ἐφ´ οἷς ἐσοβαρεύετο παῤῥησίας ὑποστὰς ἀφαίρεσιν , καὶ οὐ περιτειχίζεσθαι συνεχόμενον οἴκοθεν , προσῆκον ἦν ὧν ἀπετειχίζετο πρότεπεριθραυσθῆναι τὸ γενναῖον τοῦ φρονήματος ἱκανῶν ὄντων , δευτέρας αὐτὸν ἀπάγειν θρασύτητος ; ἐμφανὲς δὲ καὶ ὡς ἡμῶν χλεύη κατὰ κατάπτωσιν αὐτοῦ τῶν νεανικῶν λογισμῶν καὶ ἀσθένειαν στηλιτεύει περιφανῶς . Τὸ δὲ κωλύειν αὐτὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς μετασχεῖν τὸ ἀπ .... μετὰ τὴν παράβασιν καὶ ἀνδρίζεσθαι ποιεῖν ἃ μὴ πρότερον ἠδύνατο , μαρτυρεῖ . Οὐδεὶς γὰρ ἀπείργει τὸν οἴκοθεν ἀπειργόμενον . Ἀλλ ἐκ πολλῶν μὲν ὀλίγα ταῦτα . Εἴρηται μέντοι γε τισὶ τῶν χαοιεστέρων τὸ , « Ἰδοὺ Ἀδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν , » οὐ πρὸς τὴν τῶς
Lemmas: προτείνω παραδηλόω τε καί αἰνιγματίζω καί .... εἰμί διά γράμμα ἰσχύω . οὐδείς γάρ ἐν πλάτος κωλύω λόγος παρεμπίπτω κατά ὁ σπάνις καί ὁ ἀήθης . ἀλλά πῶς οὐ ἐκλύω ὁ διασύρω καί εἰρωνεύομαι καί ἐπιγελάω ὁ τόνος ὁ κατά παραβολή γίγνομαι καί ὁμοίωσις λέξις ; ἐναντίος γὰρεἴπερ ἔχω ἀκολουθία ὁ εἴρω , ἅπας ἐσθίω παραφυλάσσω ῥῆμα ὁ ἀπότομος καί πικρός διαπραΰνω ὁ ὀνειδισμός · ὁ δέ , ὡς εἰς ἐκ ἐγώ , ὁ δριμύς ὁ εἰρωνεία ὑποτέμνω καί ὁ τραχύτης καταλεαίνω ὁ προπηλακισμός . οὖον γάρ τάων εἶπον εἰς ἐπίπληξις , οὐδέ πολύς δεῖ , « ἰδέ γίγνομαι Ἀδάμ εἰμί ἐκ ἐγώ , » καί , « ὡς εἷς ἐκ ἐγώ · » ὁ μέν ἄκρατος καί σφοδρός ἐπάγω καί καίριος ὁ χλευασμός · ὁ δέ διά ὁ παραβολή καί ὁμοίωσις κεράννυμι πως καί μετριάζω ὁ ἐπιτίμησις ποιέω , καί τις λόγος ὕφεξις χλευάζω τε ἅμα καί ὁ χλεύη ὑφαιρέω , ἔξεστι ἀπ´ ἀρχή ὁ τρόπος μηδόλως ὑπέρχομαι ὁ χλεύη . ἐπί δέ οὗτος ἐκεῖνος συλλογίζομαι · εἰμί διασύρω , εἰμί διαγελάω , εἰμί εἰρωνεία προβάλλω ὁ λόγος εἰμί ὁ λέγω , « ἰδέ Ἀδάμ γίγνομαι ὡς εἷς ἐκ ἐγώ . » τίς πρός αὐτός συνάφεια ἢ ἀκολουθία ἔχω ὁ ἐπάγω , οὐ εἄν ἐθέλω γνῶσις παρέχω · ὅμοιος γάρ ὡσεί λέγω · ἐπειδή ὁ ἐλπίς καταπίπτω ὅς Ἀδάμ , ὅς ὀχέω ὁ ὀφρύς ἀνασπάω , ὁρμή ΚΜΕ καί ἄκων ὁ ἄλογος καθυφίημι · ὁ γαυρίαμα δέ κατήφεια διαδέχομαι · καί αἰσχύνη ὁ γύμνωσις αὐτός περιτειχίζω · εἶτα ὁ ἐπάγω · διά οὗτος προσήκω αὐτός ἐκβάλλω ὁ παράδεισος , ἵνα μή ὁ περιγίγνομαι αὐτός θράσος καί ὁ ὑπέρογκος ὁ φρόνημα θρασύς ὁ χείρ ἀπεργάζομαι εἰς ὁ ἁρπάγη ἐκεῖνος συνελαύνω , ὅς οὐδός ἅπτω πρότερος οὐδείς τόλμα ἐπιδείκνυμι . ἄρας γάρ ἔχω τις οὗτος λόγος ἀκολουθία , ἢ συνδιασῴζω καθαρεύω μάχη διάνοια ; καί μήv οὐδείς μᾶλλον ἕτερος ὁ ἐπάγω ἢ ὁ εἴρω δηλόω · λέγω γάρ , « καί νῦν , μήποτε ἐκτείνω ὁ χείρ καί λαμβάνω ἀπό ὁ ξύλον ὁ ζωή καί ἐσθίω καί ζῶ εἷς ὁ αἰών . » Πῶς γάρ οὐ ἐπίδηλος , εἰμί ἐφίημι ὅς ὁ προσδοκία διαπίπτω χλευάζω , ὡς οὗτος ἀδείκνυτο , πᾶς τε δύναμις εἰς ὁ ἀσθενής μεταβάλλω , καί ὁ ἐφίημι ὅς σοβαρεύω παρρησία ὑφίστημι ἀφαίρεσις , καί οὖον περιτειχίζω συνέχω οἴκοθεν , προσήκω εἰμί ὅς ἀποτειχίζω πρότεπεριθραυσθῆναι ὁ γενναῖος ὁ φρόνημα ἱκανός εἰμί , δύο αὐτός ἀπάγω θρασύτης ; ἐμφανής δέ καί ὡς ἐγώ χλεύη κατά κατάπτωσις αὐτός ὁ νεανικός λογισμός καί ἀσθένεια στηλιτεύω περιφανής . ὁ δέ κωλύω αὐτός ὁ ξύλον ὁ ζωή μετέχω ὁ ἀπό .... μετά ὁ παράβασις καί ἀνδρίζω ποιέω ὁ μή πρότερος δύναμαι , μαρτυρέω . οὐδείς γάρ ἀπείργω ὁ οἴκοθεν ἀπείργω . ἀλλά ἐκ πολύς μέν ὀλίγος οὗτος . ἔρομαι μέντοι γε τις ὁ χαοιεστερας ὁ , « ἰδέ Ἀδάμ γίγνομαι ὡς εἷς ἐκ ἐγώ , » οὖον πρός ὁ Τῶς