cogPG.PG101 372
περικείμενος . Οὐκοῦν καὶ εἰς αὖθις κατὰ τὴν λέαν τε καὶ φύσιν ἐμφανισθήσεσθαι , εἰς γνῶσίν σε καὶ κατάληψιν ἀφικέσθαι τὸν κοινὸν Δεσπότην ὁ ἱερὸς χρησμὸς ἐβεβαίωσεν . Καὶ τότε ὅρα μοι , τίσιν . Οὐ γὰρ τοῖς τυχοῦσιν , οὐδ´ ὅσοι μικρῷ τῷ μέτρῳ τῶν Κλλων ἀνθρώπων εἰς ἐπίπνοιάν τε θείαν καὶ θεωρίας ὕψος , καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς ὑπερανέχουσιν , ἀλλ´ αὐτοῖς ἐκείνοις , οἱ ἀπ´ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται τοῦ λόγου γεγενῆσθαι συμπάσης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ Πλάστου προεκρίθησαν . Σὺ δέ μοι τά τε ἄλλα ἔρρωσο , καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα Θεῷ καθαρὸν συντηρῶν εἴης τοῦ βίου τὰ κύματα ἱλαρὸν πνεούσαις αὕραις διαπερῶν , καὶ τῆς ἐκεῖθεν ἅλμης ὑπερνηχόμενος . ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΡΚʹ . Τί δηλοῖ τὸ ἀποστολικὸν ῥητὸν , τὸ , « Πάντοτε καὶ νῦν δοξασθήσεται Χριστὸς ἐν τῷ σώματί μου , » κ . ἐ . ; ΕΔιαΓωω αΝοῖΝοϛωῶαΛ . ο , Ρ . ΤΙῶΤΙθ , Οαὶίαυ . Ρ . Ἡ τοῦ ῥήτορος τῆς ἀληθείας φωνὴ , ἡ , ὡς « Πάντοτε καὶ νῦν δοξασθήσεται Χριστὸς ἐν τῷ σώματί μου εῖτε διὰ ζωῆς , εἴτε διὰ θανάτου , » πόθου μὲν αὐτὴ προχεῖται σεβασμίου τε καὶ ἱεροῦ , ἐλπίδος δὲ βέβηκεν φύσιν ἀγνοούσης θνητὴν , τοιαύτην δὲ τὴν διάνοιαν ὑποδηλοῖ · Πάντοτε ὁ Χριστὸς ἐν τῷ σώματι Πύλου ἐμεγαλύνετο , καὶ ὅτε δεσμοῖς αὐτὸν καὶ μάστιξι ἐνταλαιπωρεῖσθαι συνεχώρει , καὶ θανάτου πρὸ πυλῶν ἐῤῥῖφθαι , καὶ ὅτε ἐξεῖλκε αὐτὸν καὶ ἀνήρπαζεν ἐκ μέσων τῶν ἀνιαρῶν . Οἷς μὲν γὰρ ἐναθλεῖν ἠφίετο , καὶ τοῖς εἰς θάνατον ἄγουσι συνεπλέκετο , πειρασμοῖς ἐβεβαιοῦτο καὶ ἐκρατύνετο τῆς εὐσεβείας τὸ κήρυγμα . Λογιζομένων τῶν ὁρώντων τὰ Παύλου δεσμὰ , καὶ τὰς θλίψεις , καὶ τὴν ἐν αὐτοῖς ὑπομονὴν ἐκπληττομένων , καὶ τῷ θαύματι πρὸς ἐπιστροφὴν διανισταμένων , ὡς εἰ μὴ θεῖόν τι καὶ πανάληθες τὸ παρ´ αὐτοῦ κηρυσσόμενον καθεστήκει , οὐκ ἂν ἑαυτὸν μυρίοις χαίρων καὶ ἀφορήτοις ἐδίδοι κακοῖς , ἐνὸν παυσάμενον ἀπαλλάττεσθαι τῶν ἀλγεινῶν καὶ μὴ θάνατον εἰς ἀγῶνα καλεῖν . Ἐμεγαλύνετο τοίνυν εἰκότως διὰ τούτων ὁ Χριστὸς , τοῦ κηρύγματο - εἰς Δεβαίωσιν τοῖς πολλοῖς ἀφικνουμένου , καὶ ταῖς τῶν ἀνθρώπων ἐμπλατυνομένου ψυχαῖς . Πάλιν δὲ , ἡνίκα ἐξεῖλκεν αὐτὸν καὶ ἀνήρπαζεν κινδύνων ὀλεθρίων , αὐτόθεν ἐμεγαλύνετο . Οὐδὲ γάρ τινος ἀνθρωπίνης ἦν ἐπινοίας ἐκ μέσου χειρὸς φονώσης , καὶ τοῦ αἴματος διψώντων κακῶν , ἀπαθῆ πολλάκις ἀπολύεσθαι τὸν ἀγωνιστὴν , ἀλλὰ θεία τις καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον χάρις ἦν , ἡ παρ´ ἐλπίδας τὸν θεράποντα ῥυομένη καὶ διαλύουσα τὰ δεινά . Πῶς ἐλύετο τὰ δεσμά ; Πῶς ἐξέπιπτον αἱ ἁλύσεις ; τὸ φῶς τίς ὑφῆπτεν τῷ οἰκήματι ; πῶς περιήστραπτεν ὅλον τὸ αἴγλῃ πληροῦν , μηδεμιᾶς ὕλης ὑπηρετουμένης τῇ
Lemmas: περίκειμαι . οὐκοῦν καί εἰς αὖθις κατά ὁ λέα τε καί φύσις ἐμφανίζω , εἰς γνῶσις σύ καί κατάληψις ἀφικνέομαι ὁ κοινός δεσπότης ὁ ἱερός χρησμός βεβαιόω . καί τότε ὁράω ἐγώ , τίσις . οὖον γάρ ὁ τυγχάνω , οὐδός ὅσος μικρός ὁ μέτρον ὁ Κλών ἄνθρωπος εἰς ἐπίπνοια τε θεῖος καί θεωρία ὕψος , καί ὁ ἄλλος ἀρετή ὑπερανέχω , ἀλ αὐτός ἐκεῖνος , ὁ ἀπ´ ἀρχή αὐτόπτης καί ὑπηρέτης ὁ λόγος γίγνομαι σύμπας ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὑπό αὐτός ὁ Πλάστης προκρίνω . σύ δέ ἐγώ ὁ τε ἄλλος ῥώννυμι , καί ψυχή καί σῶμα Θεός καθαρός συντηρέω εἰμί ὁ βίος ὁ κῦμα ἱλαρός πνέω αὔρα διαπεράω , καί ὁ ἐκεῖθεν ἅλμη ὑπερφέρω . ἐρώτησις ρκεʹ . τις δηλόω ὁ ἀποστολικός ῥητός , ὁ , « πάντοτε καί νῦν δοξάζω Χριστός ἐν ὁ σῶμα ἐγώ , » Κ . εἰ . ; ΕΔιαΓωω αΝοῖΝοϛωῶαΛ . ὁ , Ρ . Τῶς , Οαὶίαυ . Ρ . ὁ ὁ ῥήτωρ ὁ ἀλήθεια φωνή , ὁ , ὡς « πάντοτε καί νῦν δοξάζω Χριστός ἐν ὁ σῶμα ἐγώ εἴτε διά ζωή , εἴτε διά θάνατος , » πόθος μέν αὐτός προχέω σεβάσμιος τε καί ἱερός , ἐλπίς δέ βαίνω φύσις ἀγνοέω θνητός , τοιοῦτος δέ ὁ διάνοια ὑποδηλόω · πάντοτε ὁ Χριστός ἐν ὁ σῶμα Πύλος μεγαλύνω , καί ὅτε δεσμός αὐτός καί μάστιξ ἐνταλαιπωρέω συγχωρέω , καί θάνατος πρό πύλη ῥίπτω , καί ὅτε ἐξέλκω αὐτός καί ἀναρπάζω ἐκ μέσος ὁ ἀνιαρός . οἷς μέν γάρ ἐναθλέω ἀφίημι , καί ὁ εἰς θάνατος ἄγω συμπλέκω , πειρασμός βεβαιόω καί κρατύνω ὁ εὐσέβεια ὁ κήρυγμα . λογίζομαι ὁ ὁράω ὁ Παῦλος δεσμός , καί ὁ θλῖψις , καί ὁ ἐν αὐτός ὑπομονή ἐκπλήσσω , καί ὁ θαῦμα πρός ἐπιστροφή διανίστημι , ὡς εἰμί μή θεῖος1 τίς καί παναληθής ὁ παρ´ αὐτός κηρύσσω καθίστημι , οὐ εἄν ἑαυτοῦ μυρίος χαίρω καί ἀφόρητος δίδωμι κακός , ἐν-εἰμί παύω ἀπαλλάσσω ὁ ἀλγεινός καί μή θάνατος εἰς ἀγών καλέω . μεγαλύνω τοίνυν εἰκότως διά οὗτος ὁ Χριστός , ὁ κήρυγμα - εἰς δεβαιους ὁ πολύς ἀφικνέομαι , καί ὁ ὁ ἄνθρωπος ἐμπλατύνω Ψυχή . πάλιν δέ , ἡνίκα ἐξέλκω αὐτός καί ἀναρπάζω κίνδυνος ὀλέθριος , αὐτόθεν μεγαλύνω . οὐδέ γάρ τις ἀνθρώπινος εἰμί ἐπίνοια ἐκ μέσος χείρ φονάω , καί ὁ αἶμα διψάω κακός , ἀπαθής πολλάκις ἀπολύω ὁ ἀγωνιστής , ἀλλά θεῖος τις καί ὑπέρ ἄνθρωπος χάρις εἰμί , ὁ παρ´ ἐλπίς ὁ θεράπων ῥύομαι καί διαλύω ὁ δεινός . Πῶς λύω ὁ δεσμός ; Πῶς ἐκπίπτω ὁ ἅλυσις ; ὁ φάος τίς ὑφάπτω ὁ οἴκημα ; πῶς περιαστράπτω ὅλος ὁ αἴγλη πληρόω , μηδείς ὕλη ὑπηρετέω ὁ