cogPG.PG101 226
ἀθλούντων οἷς στέφανοι · « Οὐδεὶς γὰρ , φησὶ τῆς Ἐκκλησίας ὁ κῆρυξ , στεφανοῦται , ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ . » Οἶδε δὲ καὶ καινὴν κτίσιν τὴν κατὰ Χριστὸν προκοπὴν καὶ τελείωσιν ὁ τοῖς αὐτοῖς καινοῖς πολιτεύμασιν τὴν καινὴν διαθήκην καινοτέραν ἀεὶ συντηρήσας . « Εἶ τις γὰρ , φησίν , ἐν χρόνῳ καινὴ κτίσις , » ἀνακαινίζεσθαι · τουτέστι διὰ πάντων ἐν τῇ σοφῶς τε καὶ ὑπὲρ λόγον οἰκονομηθείσῃ καινότητι διατηρεῖσθε καινιζόμενοι , μηδὲν παλαιὸν μηδὲ σαθρότητος νόσον ἐπιφέροντες . Εἰ γὰρ μὴ ἐπιτεθείη στεφάνη τῷ καινιζομένῳ δωματίῳ τοῖς κατορθώμασι , τουτέστιν εἰ μὴ μέχρι τέλους τοὺς νεανικοὺς καὶ καινοὺς καὶ καλοὺς ἀγῶνας τοὺς προξένους ἡμῖν τῶν στεφάνων συντηρήσομεν , φόνος καὶ φόνων ὁ χαλεπώτατος ἐν τῇ σαθρότητι τοῦ οἰκοδομήματος · συγκατενεγκόντος δὲ καὶ συγκατορύξαντος καὶ τὸν ἀπ´ ἀρχῆς τῆς καινύτητος τῆς οἰκοδομῆς , ὡς εἴθε μὴ ὥφελεν εἰς μάτην , φιλοτιμησάμενον · τῷ γὰρ οὕτως ἀθλίως περιενεχθέντι καὶ μετὰ τοσούτους πόνους καὶ ἱδρῶτας ὥσπερ ἐκ μεταμελείας ἐνυβρίσαι τὰ φθάσαντα , καὶ παθῶν ἀνδράποδον γενέσθαι καὶ τοῦ ἐχθροῦ θήραμα , οὐδεν ἂν εἴη χεῖρον , μηδὲ τὴν ἀρχὴν ἐλέσθαι τὴν καινότητα τοῦ πολιτεύματος , ἢ προελομένους μὴ διενενκεῖν μέχρι τέλους , ἀλλ´ ἀνθελέσθαι τῶν σπουσαζομένων τὰ ἀπευκταῖα · καὶ οἷς ἂν ἕξουσιν οἷς μισοῦντες ἐντρυφᾷν τῇ χλεύῃ καὶ τοῖς ὀνειδίσμασιν οὐδὲ τὸν θεσπέσιον δὲ παρασιωπεῖσθαι Κύριλλον ὅσιο ΕΡΩΤΗΣΙΣ Ξʹ . χ δήποτε τροῆνόιου κωλύοντος ἄπτεσθαι λεπροῦ , εἰ δὲ μὴ , ἀκάφαρτον εἰναι ἔως ἑσπέρας , ἐν τῷ βεραπεύειν τὸν λεπρὸν ὁ Σωτὴρ ἄπτεται αὐλλ τοῦ , καίτοι λόγῳ θεραπεύειν δυνατὸς ὤν ; Πρῶτον μὲν ἐκεῖνο προσῆκεν εἰδέναι , ὡς ἐξ ὧν ὁ Σωτὴρ νῦν μὲν τὸν νόμον ἔκρινε φυλάττειν , νῦν δὲ τῶν κρειστόνων καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον ἔργων ἀπέφαινεν ἥττονα , οὐδ´ ὅτε νομοφυλακεῖν ἐδοκίμαζεν , ὡς ὑποκείμενος τοῖς νόμοις ἐφύλαττεν · ἀλλὰ τοῦτο μὲν οἰκονομίαν πληρῶν , καὶ δεικνὺς οἰα δὴ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν μὴ ἀπαξιώσας ἀναλαβεῖν , ὅτι καὶ αὐτὸς οὐκ ἀτιμάζει τὰ δι´ ὧν ἤδη ῥυθμίζεται τὰ ἀνθρώπινα , ἀλλὰ καὶ μετέρχεται ταῦτα ὅταν μηδὲν ἄλλο τῶν κρειττόνων εἰς ἑαυτὸν μεθέλκη καὶ μετα βιβάζῃ τὴν πρόνοιαν · τοῦτο δὲ καὶ τῶν Ἰουδαίων ἅμα ἐμφράττων τὰ βλάσφημα καὶ ἀπύλωτα στόματα , καὶ τὸ ἀντίθεον καὶ παράνομον ὥσπερ εἰς τὸν Δεσπότην ἐναποῤῥίπτειν οὐκ ἔφριττεν ἡ θεομάχος αὐτῶν ἀτόνοια εἰς τὰς ἐκείνων περιτρέπων κεφαλάς · ἐπεὶ καὶ τοὺς μαθητὰς ἐγκαλουμένους ὅτι κατὰ τὸ Σάββατον πορευόμενοι τοὺς στάχεις ἔτιλλον , καὶ ψύΚχοντες λιμοῦ τὴν αὐτοσχέδιον τράπεζαν ἐποιοῦντο ἴαμα , ἱεραῖς τε ἄλλαις ἐφόδοις καὶ δὴ καὶ παραδειγμάτων ἐπιφορᾷ κράτει καὶ ἀξιώματι τὸ ἀπαράγραπτον προβαλλομένων ἀνευθύνους ἐδείκνυ καὶ πάσης ἀνεπάφους μέμψεως · ναὶ μὴν καὶ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου Κύριον εἶναι τοῦ Σαββάτου , οὐχὶ δὲ τῇ ἐκείνου παρατηρήσει δουλεύοντα περιφανῶς ἀνεκήρυττε . Διὸ καὶ παρόντος αὐτοῦ τὸ προνόμιον τοῦ Σαββάτου συνεστέλλετο , ὥσπερ ἐπιστάντος δεσπότου ΟΔΒΤΙΩ Ιλ [ μΙΧΙ .
Lemmas: ἀθλέω ὅς στέφανος · « οὐδείς γάρ , φημί ὁ ἐκκλησία ὁ κῆρυξ , στεφανόω , ἐάν μή νόμιμος ἀθλέω . » οἶδα δέ καί καινός κτίσις ὁ κατά Χριστός προκοπή καί τελέω ὁ ὁ αὐτός καινός πολίτευμα ὁ καινός διαθήκη καινός ἀεί συντηρέω . « εἰμί τις γάρ , φημί , ἐν χρόνος καινός κτίσις , » ἀνακαινίζω · τουτέστι διά πᾶς ἐν ὁ σοφός τε καί ὑπέρ λόγος οἰκονομέω καινότης διατηρέω καινίζω , μηδείς παλαιός μηδέ σαθρότης νόσος ἐπιφέρω . εἰμί γάρ μή ἐπιτίθημι στεφάνη ὁ καινίζω δωμάτιον ὁ κατόρθωμα , τουτέστιν εἰμί μή μέχρι τέλος ὁ νεανικός καί καινός καί καλός ἀγών ὁ πρόξενος ἐγώ ὁ στέφανος συντηρέω , φόνος καί φόνος ὁ χαλεπός ἐν ὁ σαθρότης ὁ οἰκοδόμημα · συγκαταφέρω δέ καί συγκατορύσσω καί ὁ ἀπ´ ἀρχή ὁ καινυτητη ὁ οἰκοδομεύς , ὡς εἴθε μή ὀφείλω εἰς μάτην , φιλοτιμέομαι · ὁ γάρ οὕτως ἄθλιος περιφέρω καί μετά τοσοῦτος πόνος καί ἱδρώς ὥσπερ ἐκ μεταμέλεια ἐνυβρίζω ὁ φθάνω , καί πάθος ἀνδράποδον γίγνομαι καί ὁ ἐχθρός θήραμα , οὐδείς εἄν εἰμί χείρων , μηδέ ὁ ἀρχή αἱρέω ὁ καινότης ὁ πολίτευμα , ἢ προαιρέω μή διαφέρω μέχρι τέλος , ἀλ ἀνθαιρέομαι ὁ σπουσαζομένων ὁ απευκταίος · καί ὅς εἄν ἔχω ὅς μισέω ἐντρυφάω ὁ χλεύη καί ὁ ὀνείδισμα οὐδέ ὁ θεσπέσιος δέ παρασιωπάω Κύριλλος όσιος ἐρώτησις ξο . χ δήποτε τροηνοιος κωλύω ἅπτω λεπρός , εἰμί δέ μή , ἀκάφαρτον εἰναι ἔως ἑσπέρα , ἐν ὁ βεραπευεν ὁ λεπρός ὁ Σωτήρ ἄπτω αὐλλ ὁ , καίτοι λόγος θεραπεύω δυνατός εἰμί ; Πρῶτος μέν ἐκεῖνος προσήκω οἶδα , ὡς ἐκ ὅς ὁ Σωτήρ νῦν μέν ὁ νόμος κρίνω φυλάσσω , νῦν δέ ὁ κρειστονος καί ὑπέρ ἄνθρωπος ἔργον ἀποφαίνω κακός , οὐδός ὅτε νομοφυλακέω δοκιμάζω , ὡς ὑπόκειμαι ὁ νόμος φυλάσσω · ἀλλά οὗτος μέν οἰκονομία πληρόω , καί δείκνυμι οἶος δή ὁ ἀνθρώπινος φύσις μή ἀπαξιόω ἀναλαμβάνω , ὅτι καί αὐτός οὐ ἀτιμάζω ὁ δις ὅς ἤδη ῥυθμίζω ὁ ἀνθρώπινος , ἀλλά καί μετέρχομαι οὗτος ὅταν μηδείς ἄλλος ὁ ἀγαθός εἰς ἑαυτοῦ μεθέλκω καί μετά βιβάζω ὁ πρόνοια · οὗτος δέ καί ὁ Ἰουδαῖος ἅμα ἐμφράσσω ὁ βλάσφημος καί απύλωτος στόμα , καί ὁ ἀντίθεος καί παράνομος ὥσπερ εἰς ὁ δεσπότης ἐναπορρίπτω οὐ φρίσσω ὁ θεομάχος αὐτός ἄτονος εἰς ὁ ἐκεῖνος περιτρέπω κεφαλή · ἐπεί καί ὁ μαθητής ἐγκαλέω ὅτι κατά ὁ σάββατον πορεύω ὁ στάζω τίλλω , καί ψύΚχοντες λιμός ὁ αὐτοσχέδιος τράπεζα ποιέω ἴαμα , ἱερός τε ἄλλος ἔφοδος καί δή καί παράδειγμα ἐπιφορά κράτος καί ἀξίωμα ὁ ἀπαράγραπτος προβάλλω ἀνεύθυνος δείκνυμι καί πᾶς ἀνέπαφος μέμψις · ναί μήv καί ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος κύριος εἰμί ὁ Σάββατο , οὐ δέ ὁ ἐκεῖνος παρατήρησις δουλεύω περιφανής ἀνακηρύσσω . Διὸ καί πάρειμι αὐτός ὁ προνομία ὁ Σάββατο συστέλλω , ὥσπερ ἐφίστημι δεσπότης ΟΔ Ιλ [ Χ .