cogPG.PG101 227
ἡ τοῦ δούλου παῤῥησία ἠρεμεῖ , τῷ δεσποτικῷ δὲ περιάγεται νεύματι . Ἀλλὰ γὰρ ἐν οἷς τὴν τῶν ἀνθρώπων ἐθεούργει σωτηρίαν , οἱ τοὺς ἀνθρώποος παιδαγωγοῦντες νόμοι ἡσύχαζον · κρεῖσσον γὰρ εἶναι πολλῷ τῆς ἰδίας παιδαγωγίας , αὐτὸ τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας συνίεσαν . Ἐν οἷς δ´ οὐκ ἦν τῶν νόμων ἡ συλακὴ τὴν θαυματουργίαν ὑπερτιθεμένη , οὐδὲ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας κατολιγωροῦσα , τηνικαῦτα καὶ αὐτοὶ τὸ οἰκεῖον δικαίωμα ἐπεγίνωσκον · μᾶλλον δ αὐτοῖς ἀεὶ συνδιασωζόμενον ὑπῆρχεν ἐξ ὧν ὁ Σωτὴρ διεπράττετο . Καὶ γὰρ ἡ τῶν νόμων εἰσφορὰ ὅτε καὶ μᾶλλον ἀνθοῦντες ἐφαίνοντο , τὸ ξυλοκοπεῖν καὶ πῦρ ἀνάπτειν καὶ κρεανομεῖν τοὺς ἱερεῖς οὐχ ὕβρι ἡγοῦντο οὐδὲ τῆς αὐτῶν ἰσχύος καθαίρεσιν · ἀλλὰ καὶ κόσμον ἐποιοῦντο καὶ σεμνολόγημα φέρειν ἐκείνων κατὰ δεύτερα · καὶ βοῦν δὲ καὶ ὄνον λύειν τῆς φάτνης · καὶ ἀπάγειν ποτοῦ μετασχεῖν τῆς ἰδίας ἐπικρατείας ἀσθένειαν οὐκ ἐτίθεντο , οὐδὲ λύσις αὐτοῖς ἐνομίζετο τὸ μὴ καὶ ταῦτα δουλεύειν τῷ παραγγέλματι . Τί δὲ δεῖ λέγειν πρόβατον βοθύνου ἀνασπώμενον καὶ βοῦν καὶ υἱὸν ἀνθρώπου τῶν φρεάτων ἀνιμώμενον · καὶ πόσα τοιαῦτα ἕτερα ; ὧν οἱ τοῦ Σαββάτου νόμοι τὸ κράτος διευλαβούμενοι , ἠρκοῦντο μᾶλλον καὶ ἐσεμνύνοντο · οἷς ἀπ´ ἀρχῆς εἰσφερόμενον , πολλῶν ἄλλων ἔργων περιοχῇ καὶ τῇ διατυπώσει τῶν ἐν αὐτοῖς ἀφωρίζοντο πράξεων . Ταῦτα τοιγαροῦν καὶ τὰ τοιαῦτα παράβασιν τοῦ Σαββάπου τῶν ἀγνωμόνων Ἰουδαίων τὰς θαυματουργίας τε καὶ τὴν τῶν ἀνιάτων νόσων θεραπείαν ἐπιβοωμένων , ὁ Σωτὴρ εἰς μέσον προήνεγκεν ἀντιπαρατιθεὶς τὰ ὑπὲρ λόγον ἔργα ταῖς χειροκμήτοις πράξεσι , καὶ δεικνὺς ὅσον ἑκατέρων τὸ μέσον · καὶ οὐκ ἦν οὐδὲ τοῖς ἀναισχύντοις ἐξαρνεῖσθαι Ἰουδαίοις μὴ οὐχὶ πολλῷ τιμιωτέρας εἶναι καὶ θαυμασιωτέρας τὰς σωτηρίους πράξεις ξυλοκοπίας τε καὶ κρεανομίας καὶ βόθρου καὶ φρέατος πρόβατον καὶ βοῦν ἀνασπᾶν , καὶ ὅσα τούτοις ἐνάμιλλα , κἂν τῆς ἀσεβούσης γνώμης καὶ θεομαχούσης οὐ μεθίσταντο . Ὅρα δὲ σὺ τὴν ἀκατάληπτον τοῦ Θεοῦ σοφίαν καὶ ἀπόρρητον πρόνοιαν · ὅπως ὅπερ ἤμελλεν ὑστέροις χρόνοις εἰς τὸ παντελῶς λελύσθαι τῷ τῆς χάριτος ὑπεξιστάμενον νόμος λέγω κράτει καὶ δόγματι , τοῦτο κατ´ ἀρχὰς αἰσαγόμενον καὶ κρατυνόμενον συνεσφίγγετο , ὡς ἂν ἡ παντελὴς ἐπιστᾶσα λύσις τὴν ἐπὶ μέρους καὶ μεθ´ ἦς προῆλθεν ὁ νόμος προβαλλομένη , οὐδὲν καινὸν οὐδὲ παράδοξον τὸ συνενεχθὲν ἐπιδείξειεν · ἀλλὰ καὶ τῶν Ἰουδαίων καταισχύνῃ καὶ ἐπιστομίσῃ τὸ ἀπτι θὲς , καὶ παρὰ τὸν νόμον οὐκ ἐν καιρῷ περισπούδαστον . ὡς οὐ νῦν τοῦ νόμου πρὸς λύσιν χωροῦντος , ἀλλ´ ἀπ´ ἀρχῆς μετὰ λύσεως προεληλυθότος , καὶ λύ σει μὲν συνισταμένου , τῷ ἀλύτῳ δὲ μηδὲ τὴν ἀρχὴν ὑφισταμένου · καὶ οὐκ ἐπὶ μόνων τῶν Σαββάτων τὴν νομοθεσίαν ἡ λύσις ἐν τοῖς ἑαυτῆς ὅροις περιέσωζεν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς τελετῆς τοῦ πάσχα τὸν ὡρισμένον καιρὸν ἐπιμερίζουσα , καὶ ἐν τῇ κατὰ μέρος ὑπερθέσει τὴν τῆς πράξεως ὁλοκληρίαν συνάγουσα . Ναὶ δὴ καὶ ναὸς εἶς ἐπὶ ταῖς θυσίαις ἀφοριζόμενος τοῖς πανταχόσε γῆς διεσπαρμένοις Ἰουδαίοις τὴν θυσίαν
Lemmas: ὁ ὁ δοῦλος παρρησία ἠρεμέω , ὁ δεσποτικός δέ περιάγω νεῦμα . ἀλλά γάρ ἐν ὅς ὁ ὁ ἄνθρωπος θεουργέω σωτηρία , ὁ ὁ ἀνθρώποος παιδαγωγέω νόμος ἡσυχάζω · κρατύς γάρ εἰμί πολύς ὁ ἴδιος παιδαγωγία , αὐτός ὁ ἔργον ὁ σωτηρία συνίημι . ἐν ὅς δδʹ οὐ εἰμί ὁ νόμος ὁ συλασκω ὁ θαυματουργία ὑπερτίθημι , οὐδέ ὁ ὁ ἄνθρωπος σωτηρία κατολιγωρέω , τηνικαῦτα καί αὐτός ὁ οἰκέω δικαίωμα ἐπιγιγνώσκω · μᾶλλον δ αὐτός ἀεί συνδιασῴζω ὑπάρχω ἐκ ὅς ὁ Σωτήρ διαπράσσω . καί γάρ ὁ ὁ νόμος εἰσφορά ὅτε καί μᾶλλον ἀναθέω φαίνω , ὁ ξυλοκοπέω καί πῦρ ἀνάπτω καί κρεανομέω ὁ ἱερεύς οὐ ὕβρις ἡγέομαι οὐδέ ὁ αὐτός ἰσχύς καθαίρεσις · ἀλλά καί κόσμος ποιέω καί σεμνολόγημα φέρω ἐκεῖνος κατά δύο · καί βοῦς δέ καί ὄνος λύω ὁ φάτνη · καί ἀπάγω ποτός μετέχω ὁ ἴδιος ἐπικράτεια ἀσθένεια οὐ τίθημι , οὐδέ λύσις αὐτός νομίζω ὁ μή καί οὗτος δουλεύω ὁ παράγγελμα . τις δέ δεῖ λέγω πρόβατον βόθυνος ἀνασπάω καί βοῦς καί υἱός ἄνθρωπος ὁ φρέαρ ἀνιμάω · καί πόσος τοιοῦτος ἕτερος ; ὅς ὁ ὁ Σάββατο νόμος ὁ κράτος διευλαβέομαι , ἀρκέω μᾶλλον καί σεμνύνω · ὅς ἀπ´ ἀρχή εἰσφέρω , πολύς ἄλλος ἔργον περιοχή καί ὁ διατύπωσις ὁ ἐν αὐτός ἀφορίζω πρᾶξις . οὗτος τοιγάρ καί ὁ τοιοῦτος παράβασις ὁ Σαββάπου ὁ ἀγνώμων Ἰουδαῖος ὁ θαυματουργία τε καί ὁ ὁ ἀνίατος νόσος θεραπεία ἐπιβοάω , ὁ Σωτήρ εἰς μέσος προφέρω ἀντιπαρατίθημι ὁ ὑπέρ λόγος ἔργον ὁ χειρόκμητος πρᾶξις , καί δείκνυμι ὅσος ἑκάτερος ὁ μέσος · καί οὐ εἰμί οὐδέ ὁ ἀναίσχυντος ἐξαρνέομαι Ἰουδαῖος μή οὐ πολύς τίμιος εἰμί καί θαυμάσιος ὁ σωτήριος πρᾶξις ξυλοκοπία τε καί κρεανομία καί βόθρος καί φρέαρ πρόβατον καί βοῦς ἀνασπάω , καί ὅσος οὗτος ἐνάμιλλος , κἀν ὁ ἀσεβέω γνώμη καί θεομαχέω οὖον μεθίστημι . Ὅρας δέ σύ ὁ ἀκατάληπτος ὁ Θεός σοφία καί ἀπόρρητος πρόνοια · ὅπως ὅσπερ μέλλω ὕστερος χρόνος εἰς ὁ παντελῶς λύω ὁ ὁ χάρις ὑπεξίστημι νόμος λέγω κράτος καί δόγμα , οὗτος κατ´ ἀρχή αισαγομενω καί κρατύνω συσφίγγω , ὡς εἄν ὁ παντελής ἐφίστημι λύσις ὁ ἐπί μέρος καί μεθ´ εἰμί προέρχομαι ὁ νόμος προβάλλω , οὐδείς καινός οὐδέ παράδοξος ὁ συμφέρω ἐπιδείκνυμι · ἀλλά καί ὁ Ἰουδαῖος καταισχύνω καί ἐπιστομίζω ὁ Άπτι τίθημι , καί παρά ὁ νόμος οὐ ἐν καιρός περισπούδαστος . ὡς οὖον νῦν ὁ νόμος πρός λύσις χωρέω , ἀλ ἀπ´ ἀρχή μετά λύσις προέρχομαι , καί λύω σέω μέν συνίστημι , ὁ ἄλυτος δέ μηδέ ὁ ἀρχή ὑφίστημι · καί οὐ ἐπί μόνος ὁ σάββατον ὁ νομοθεσία ὁ λύσις ἐν ὁ ἑαυτοῦ ὅρος περισῴζω , ἀλλά καί ἐπί ὁ τελετή ὁ πάσχα ὁ ὁρίζω καιρός ἐπιμερίζω , καί ἐν ὁ κατά μέρος ὑπέρθεσις ὁ ὁ πρᾶξις ὁλοκληρία συνάγω . ναίς δή καί ναός εἰμί ἐπί ὁ θυσία ἀφορίζω ὁ πανταχόσε γῆ διασπείρω Ἰουδαῖος ὁ θυσία