cogPG.PG101 106
προκειμένων ῥημάτων φασὶ προενηνέχθαι , καὶ ὀνε·δίζειν τὸν Ἀδὰμ ἐφ´ οἷς ὑπέρογκα φαντασθεὶς καὶ ἃ φιλανθρωπία τοῦ Πλάσαντος χερσὶ κατεῖχεν , ἐξ ἰδίας ἀβουλίας ἀπώλεσεν · οἱ δὲ γείτονα προκομίζοντες λόγον , ἕτερόν τι νομίζουσι λέγειν . Διασύρεσθαι νὰρ . φασὶ , καὶ διαχλευάζεσθαι τοῖς παροῦσι λόγοις τὴν τοῦ Ἀδὰμ περιπέτειαν . Καὶ ἄλλοις ἔδοξεν ἐπεγγελᾶσθαι τὴν πρᾶξιν , δι´ ἧν ὑψηλότερον τῆς αὐτοῦ φύσεως τοῖς λογισμοῖς ὁ ἄνθρωπος ἀναδραμών , καὶ ἦς ἠξιώθη τάξεως παρὰ τοῦ Πλάσαντος ἐφεστάναι , κατηνέχθη . Παραπλήσια ταῦτα καὶ ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἐπιβολῆς τὴν πρόοδον λαβόντα , εἰ καὶ πρὸς διαφόρους δοκοῦσι παραφυάδας ἀποσχίζεσθαι , ἐγὼ δὲ ταυτα μὲν οὐκ ἂν οἰηθείην σοφὸν ἀποδοκιμάζειν , ἀκολουθότερον δ´ ἂν φαίην κατανοεῖν ἑτέρας εἶναι διανοίας παραστατικὸν τὸ ἱερὸν ἐκεῖνο χωρίον · ποίας ταύτης ; Ἐπειδήπερ ὁ Ἀδάμ ἀντὶ τοῦ νομοθετεῖσθαι , νομοθέου ἀξίωμα ἤρπασεν · ἀντὶ τοῦ κηδεμονίας καὶ παιδαγωγίας τῆς ἄνωθεν ἀπολαύειν , τῇ ἰδίᾳ γνώμῃ καὶ προνοίᾳ τὰς τοῦ βίου πράξεις κατεπίστευσε , καὶ τὴν μώμην ἔχειν ἐνόμισεν ἄνευ θείας ἐπιροπῆς καὶ της οῦ κρείττονος ἐπινεύσεως , ἐξαρκεῖν αὐτῳ διακρίνειν τὸ καλὸν ἀπὸ τοῦ χείρονοσὐ γὰρ ἂν μὴ ταῦτα Δμαθέμενος καὶ κυρώσας παρ´ ἑαυτῷ , οὔμενουν οὐκ ἂν ὑψῶσαι δόξαν ἑαυτὸν ὑπέδραμεν εἰς τὸ μέγεθος Καὶ πρώτης ἁρχῆς , ᾗ κρίνειν τε καὶ διακρίνειν τοῦ πονηροῦ τὸ καλὸν , σοφία ἔμφυτος καὶ ἀπερινόητος ἐξ ἀιδίου περίεστιν , ἀλλ´ οὐδ´ ἂν προτάττειν ὁρμὴν ἐτόλμησεν τὴν αὐτοῦ τῆς ἁπάντων δεσποζούσης τε καὶ πάσας κάοιτας διαγνώσεως πηγαζούσης καὶ διακρίσεως · οὐδ´ ἂν τὴν θείαν ἐντολὴν παρ´ οὐδὲν θέμενος , ἄλην αὐτοῦ τῇ γνώμῃ τῶν πρακτέων διοίκησιν ἐνεχείρισεν · ἐπεὶ οὖν , φησὶν ὁ Θεὸς , τοῖς ἔργοις παρέσχε ὸν ἔλεγχον , ἑαυτῷ καταπιστεύσας τοῦ βίου τὴν πρόνοιαν καὶ οὐκέτι τοῖς ἡμετέροις ὑποκύπτειν ἐθέλει προστάγμασιν , ἀλλὰ τό γε δοθὲν αὐτῶ αὐτεξούσιον πρὸς τὴν τοῦ δεδωκότος ὕβριν ἀπεχρήσατο , καὶ ἐνόμισεν ἑαυτὸν εἶναι ὡς ἕνα ἐξ ἡμῶν , νομοθέτην νομοθετούμενον , προνοητὴν οὐ προνοίας δεόμενον , δεσπότην οὐ δεσποζόμενον , ἄμεινόν ἐστιν αὐτὸν ἐκβληθῆναι τοῦ παραδείσου , διὰ δύο μάλιστα ταῦτα · ἓν μὲν ἵνα μὴ τρυφῆς εἰς ἄκαιρόν τε καὶ ἀπαιδαγώΤητον ἀπόλαυσιν καταστὰς , χείροσι καταλισθήσῃ παραπτώμασι , καὶ δεύτερον , ἵνα τοῖς τῆς ὑπερορίας κάποις ἐνταλαιπωρούμενος , ἀπ´ αὐτῶν πείρας μάθοι τῆς τε οἰκείας τὸ μέτρον δυνάμεως , καὶ ὡς πολὺ αὐτῷ λυσιτελέστερον ἦν , τῆς ἡμῶν προνοίας ἐξἁπτειν τὰ τῆς διανοίας καὶ τῆς πολιτείας κινήματα , ὅσον τε καθέστηκεν ἐνδεής τοῦ γινώσκειν ἀφ´ ἑαυτοῦ τε τὸ καλὸν καὶ τὸ πονηρόν . Ταύτης δὲ τῆς διανοίας οἶμαι καὶ Σύμμαχον ἐγγὺς γεγονότα τὴν περιοχὴν τοῦ ῥητοῦ ἐκδεδωκέναι · ιἸοὺ Ἀδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν , τοῦ γινώσκειν ἀφ´ ἑαυτοῦ καλὸν καὶ πονηρόν . » Αἱ δὲ ἔμπροσθεν εἰρημέναι τοῦ ῥητοῦ διηγήσεις ἐδίδασκον ἂν ἡμᾶς μὴ πρὸς ἕτερόν τι βλέπειν εἰ γε σύνηθες ἡμῖν ἐνῆν ὁρᾷν τοῖς ἱεροῖς ἡμῶν λογίοις ἐν τῷ διασύροντί τε καὶ ἰρωνικῷ καὶ διαγελῶντι τρόπῳ τὰ ἀντικείμενα τοῖς
Lemmas: πρόκειμαι ῥῆμα φημί προφέρω , καί ὀνειδίζω ὁ Ἀδάμ ἐφίημι ὅς ὑπέρογκος φαντάζω καί ὁ φιλανθρωπία ὁ πλάσσω χείρ κατέχω , ἐκ ἴδιος ἀβουλία ἀπόλλυμι · ὁ δέ γείτων προκομίζω λόγος , ἕτερος τίς νομίζω λέγω . διασύρω νηρ . φημί , καί διαχλευάζω ὁ πάρειμι λόγος ὁ ὁ Ἀδάμ περιπέτεια . καί ἄλλος δοκέω ἐπεγγελάω ὁ πρᾶξις , δις ἧμαι ὑψηλός ὁ αὐτός φύσις ὁ λογισμός ὁ ἄνθρωπος ἀνατρέχω , καί εἰμί ἀξιόω τάξις παρά ὁ πλάσσω ἐφίστημι , καταφέρω . παραπλήσιος οὗτος καί ἀπό ὁ αὐτός ἐπιβολεύς ὁ πρόοδος λαμβάνω , εἰμί καί πρός διάφορος δοκέω παραφυάς ἀποσχίζω , ἐγώ δέ Ούτος μέν οὐ εἄν οἴομαι σοφός ἀποδοκιμάζω , ἀκόλουθος δδʹ εἄν φημί κατανοέω ἕτερος εἰμί διάνοια παραστατικός ὁ ἱερόν ἐκεῖνος χωρίον · Ποίας οὗτος ; ἐπειδήπερ ὁ Ἀδάμ ἀντί ὁ νομοθετέω , νομοθεος ἀξίωμα ἁρπάζω · ἀντί ὁ κηδεμονία καί παιδαγωγία ὁ ἄνωθεν ἀπολαύω , ὁ ἴδιος γνώμη καί πρόνοια ὁ ὁ βίος πρᾶξις καταπιστεύω , καί ὁ μάω ἔχω νομίζω ἄνευ θεῖος επιροπη καί ὁ ἀρτύω ἀγαθός ἐπίνευσις , ἐξαρκέω αὐτός διακρίνω ὁ καλός ἀπό ὁ χείρονοσὐ γάρ εἄν μή οὗτος Δμαθέμενος καί κυρόω παρ´ ἑαυτοῦ , ουμενω οὐ εἄν ὑψόω δόξα ἑαυτοῦ ὑποτρέχω εἰς ὁ μέγεθος καί πρῶτος ἀρχή , ὅς κρίνω τε καί διακρίνω ὁ πονηρός ὁ καλός , σοφία ἔμφυτος καί ἀπερινόητος ἐκ ἀίδιος περίειμι , ἀλ οὐδός εἄν προτάσσω ὁρμή τολμάω ὁ αὐτός ὁ ἅπας δεσπόζων τε καί πᾶς καοιος διάγνωσις πήγνυμι καί διάκρισις · οὐδός εἄν ὁ θεῖος ἐντολή παρ´ οὐδείς τίθημι , ἄλη αὐτός ὁ γνώμη ὁ πρακτέος διοίκησις ἐγχειρίζω · ἐπεί οὖν , φημί ὁ θεός , ὁ ἔργον παρέχω εἰμί ἔλεγχος , ἑαυτοῦ καταπιστεύω ὁ βίος ὁ πρόνοια καί οὐκέτι ὁ ἡμέτερος ὑποκύπτω ἐθέλω πρόσταγμα , ἀλλά ὁ γε δίδωμι αὐτός αὐτεξούσιος πρός ὁ ὁ δίδωμι ὕβρις ἀποχράω , καί νομίζω ἑαυτοῦ εἰμί ὡς εἷς ἐκ ἐγώ , νομοθέτης νομοθετέω , προνοητής οὖον πρόνοια δήω , δεσπότης οὖον δεσπόζω , ἀμείνων εἰμί αὐτός ἐκβάλλω ὁ παράδεισος , διά δύο μάλιστα οὗτος · εἷς μέν ἵνα μή τρυφή εἰς ἄκαιρος τε καί ἀπαιδαγώΤητον ἀπόλαυσις καθίστημι , χείρων καταλισθήσῃ παράπτωμα , καί δύο , ἵνα ὁ ὁ ὑπερορία κάπος ἐνταλαιπωρέω , ἀπ´ αὐτός πείρω μανθάνω ὁ τε οἰκεῖος ὁ μέτρον δύναμις , καί ὡς πολύς αὐτός λυσιτελής εἰμί , ὁ ἐγώ πρόνοια ἐξάπτω ὁ ὁ διάνοια καί ὁ πολιτεία κίνημα , ὅσος τε καθίστημι ἐνδεής ὁ γιγνώσκω ἀφή ἑαυτοῦ τε ὁ καλός καί ὁ πονηρός . Ταύτη δέ ὁ διάνοια οἴομαι καί Σύμμαχος ἐγγύς γίγνομαι ὁ περιοχή ὁ ῥητός ἐκδίδωμι · ιἸοὺ Ἀδάμ γίγνομαι ὡς εἷς ἐκ ἐγώ , ὁ γιγνώσκω ἀφή ἑαυτοῦ καλός καί πονηρός . » ὁ δέ ἔμπροσθεν εἴρω ὁ ῥητός διήγησις διδάσκω εἄν ἐγώ μή πρός ἕτερος τίς βλέπω εἰμί γε συνήθης ἐγώ ἐν-εἰμί ὁράω ὁ ἱερός ἐγώ λόγιος ἐν ὁ διασύρω τε καί ἰρωνικῷ καί διαγελάω τρόπος ὁ ἀντίκειμαι ὁ