cogPG.PG101 362
« Οὐδὲ ὁ Υἱὸς ἂν ᾔδει , μὴ ὁ Πατήρ . » Τί ταύτης τῆς μαρτυρίας λαμπρότερόν τε καὶ ἐμβριθέστερον · Ο δεν ὁ Πατὴρ , οἶδε καὶ ὁ Υἱός · εἰ λέληθέ τι τὸν Υίὸν , ἐκ τοῦ Πατρὸς ἕλκει τὴν αἰτίαν · ἀλλ´ οὐδὲν τὴν τοῦ Πατρὸς διαφεύγει γνῶσιν · οὐδ´ ἄρα τοῦ Υἱοῦ κοινὸν ἡ φύσις · κοινὸν ἡ θεότης · κοινὸν ἡ οὐσία · τούτων δὲ ἡ κοινωνία , καὶ τὰ ἄλλα θεοπρεπῆ ἀξιώματα κοινὰ ποιεῖται καὶ ἀδιαίρετα . « Οὓς θέλει ζωοποιεῖ ὁ Πατήρι καὶ οὓς θέλει πάλιν ὁ Υἱὸς ζωοποιεῖ . Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δεὰ τοῦ Υίοῦ · καὶ οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Υἱὸν , εἰ μὴ διὰ τοῦ Πατρός . Γινώσκει ὁ Πατὴρ τὸν Υἱόν · » ἀλλὰ καθὼς γινώσκει αὐτὸν , οὕτω καὶ « ὁ Υἱὸς γινώσκει τὸν Πατέρα . » Ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ , πλὴν τῆς ἀγεννησίας , πάντα ἔχει ὁ Υἱός · ἀλλὰ καὶ ὅσα ἔχει ὁ υἱὸς , πλὴν τῆς γεννήσεως , πάντα ἔχει ὁ Πατήρ . « Τὰ γὰρ ἐμὰ , φησί , σά ἐστι , καὶ τὰ σὰ , ἐμά · » ὧν δὲ μτμυσταγωγημένος καὶ μυσταγωγῶν ἡμᾶς ὁ θεῖος Μάρκος τὴν θεολογίαν , εἴς τε τὸ ἀκριβὲς ἅμα καὶ οὐντομον ἀφοριζόμενος τὴν διδασκαλίαν , ὡς « Οὐδὲ ὁ Υἱὸς ἂν ᾔδειὴ διαπρύσιον βοᾷ , εἰ μὴ ὁ Πατὴρ , » καὶ τὸ συνημμένον , εἰπών τοῦ λόγου , ὡς αὐτόθεν ἅπασι δήλην οὖσαν , καὶ μηδ´ ἀμφιδοξουμένην τινὶ τὴν μετάληψιν παρῆκεν · οὐ γὰρ ἔστιν , οὐκ ἔστιν , οὐδ´ οὐ μὴ γένηται , οὐδ´ ἂν αὐτὸς ὁ τῆς κακίας ἀρχιτέκτων πάλιν , εἰς ἀκοάς τινων αὐτοῖς ἐρεύξοιτο χείλεσιν , ὃς οὐχὶ τῷ Πατρὶ τὴν γνῶσιν ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ ὥρας προσαναθήσει αὸ - τοῦτο δὲ διδοὺς καὶ « δυσχεραίνων , οὐ λήξη · συγχωρήσει πάντως καὶ ἄκων , τὴν αύτὴν ἐνεῖναι γνῶσιν τῷ ΥΚῷ · τὸ γὰρ , « οὐδὲ ὁ Ὑἱὸς , εἰ μὴ ὁ Πατὴρ , » ἀπαραγράπτῳ λόγῳ τοῦ ἦiατρὸς εἰδότος εἰς τὴν αὐτὴν συνάγει γνῶσιν τὸν ἱόν . Ὥστε οὐδ´ ἀ ἔστιν εἰπεῖν , ὅσον εἰς τὸ ἀκριβέστατόν τε καὶ θεοπρεπέστατον τὴν ἐν Πατρὶ γνῶσιν κοινὴν ἀνακηρύττει καὶ τοῦ Υἱοῦ . Σὺ δέ μοι λοιπὸν τὴν τοῦ παναγίου καὶ θείου Πνεύματος σοφὴν οἰκονομίαν καὶ πολυμερῆ συνεπιλογίζου · ὅπως ἐνεργοῦν ἐν ἑκατέρῳ τῶν εὐαγγελιστῶν , δι´ ἑτέρας καὶ ἑτέρας λόγου συμφράσεως , εἰς τὴν αὐτὴν αὐτοὺς τῆς εὐσεβείας ἔννοιαν συνάγει . Ὁ μὲν γὰρ ἱερὸς Ματθαῖος , τὸ , μόνος , τοῖς λόγοις συνάπτων , οὐδαμῶς ἐντίθησι τὸ , « Οὐδὲ ὁ Υἱός · » ἠνα μὴ δόξῃ τὸν Υἱὸν τοῖς αἱοετίζουσιν τῆς μὲν πατρικῆς δόξης διαιρεῖν , εἰς δὲ τὴν τῶν ἀγγέλων τάξιν συνελαύνειν . Ὁ δὲ θεῖος Μάρκος , ποοστάξας τὸ , « Οὐδὲ ὁ Υἱὸς , » καὶ ἀρχὴν τοῦτο δευτέρας περιόδου ποιησάμενος , ἀφαιρεῖται τὸ μόνος , ἵνα μὴ τοῦτο πάλιν ἐνταῦθα προσκείμενον , ἅρπαγμα τοῖς δυσσεβέσι γένηται · καὶ οὐκ ἀρχὴ μᾶλλον ἑτέρας περιόδου , « Οὐδὲ ὁ Υἱὸς » νομισθῇ τῆς προτεταγμένης δὲ πέρας καὶ συναπαρτισμὸς ῥᾳδιουργηθῇ . Καὶ γὰρ κείνως μὲν ἡ πατρικὴ γνῶσις τῷ Υἱῷ κοινὴ καθίστατο καὶ αὐτοτελής · διὰ δὲ τῆς κακουργίας , ἡ ἄγνοια δέχεται , καὶ ὁ τῶν ἀγγέλων καὶ δούλων βαθμὸς , ὅπερ ἐστὶ τῶν θεομαχούντων σπούδασμα , τὸν Δεσπότην καὶ Δημιουργόν . Ὧν τὸ κακοῦργον ἐκτέμνων ὁ Εὐαγγελιστὴς , τὴν τοῦ μόνος πρόφασιν προδιακόπτει καὶ προαναιρεῖ . Οὕτως οὖν δι´ ἑκατέρου τῶν θεσπεσίων καὶ ἱερολόγων ἀνδρῶν , τὰ τῶν αἱρετιζόντων ὁρῶν ἐμφραττόμενα στόματα , καὶ τὰς λύσεις ὧν ἠπόρεις , δι´ αὐτῶν ἐκείνων καταπλουτιζόμενος , · υαο . ν , ἂἱ . ὃυα . κιν , Θ .
Lemmas: « οὐδέ ὁ υἱός εἄν οἶδα , μή ὁ Πατήρ . » τις οὗτος ὁ μαρτυρία λαμπρός τε καί ἐμβριθής · ὁ δεν ὁ πατήρ , οἶδα καί ὁ υἱός · εἰμί λανθάνω τίς ὁ υἱός , ἐκ ὁ πατήρ ἕλκω ὁ αἴτιος · ἀλ οὐδείς ὁ ὁ πατήρ διαφεύγω γνῶσις · οὐδός ἄρα ὁ υἱός κοινός ὁ φύσις · κοινός ὁ θεότης · κοινός ὁ οὐσία · οὗτος δέ ὁ κοινωνία , καί ὁ ἄλλος θεοπρεπής ἀξίωμα κοινός ποιέω καί ἀδιαίρετος . « ὅς ἐθέλω ζωοποιέω ὁ πατήρ καί ὅς ἐθέλω πάλιν ὁ υἱός ζωοποιέω . οὐδείς ἔρχομαι πρός ὁ πατήρ εἰμί μή δεά ὁ υἱός · καί οὐδείς ἔρχομαι πρός ὁ υἱός , εἰμί μή διά ὁ πατήρ . γιγνώσκω ὁ πατήρ ὁ υἱός · » ἀλλά καθώς γιγνώσκω αὐτός , οὗτος καί « ὁ υἱός γιγνώσκω ὁ πατήρ . » ὅσα ἔχω ὁ πατήρ , πλήν ὁ ἀγεννησία , πᾶς ἔχω ὁ υἱός · ἀλλά καί ὅσος ἔχω ὁ υἱός , πλήν ὁ γέννησις , πᾶς ἔχω ὁ Πατήρ . « ὁ γάρ ἐμός , φημί , σός εἰμί , καί ὁ σός , ἐμός · » ὅς δέ μτμυσταγωγημένος καί μυσταγωγός ἐγώ ὁ θεῖος Μάρκος ὁ θεολογία , εἰς τε ὁ ἀκριβής ἅμα καί οὐντομον ἀφορίζω ὁ διδασκαλία , ὡς « οὐδέ ὁ υἱός εἄν ἡδύς διαπρύσιον βοάω , εἰμί μή ὁ πατήρ , » καί ὁ συνάπτω , εἶπον ὁ λόγος , ὡς αὐτόθεν ἅπας δῆλος εἰμί , καί μηδ´ ἀμφιδοξέω τις ὁ μετάληψις παρίημι · οὖον γάρ εἰμί , οὐ εἰμί , οὐδός οὖον μή γίγνομαι , οὐδός εἄν αὐτός ὁ ὁ κακία ἀρχιτέκτων πάλιν , εἰς ἀκοή τίνω αὐτός ἐρεύγομαι χεῖλος , ὅς οὐ ὁ πατήρ ὁ γνῶσις ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα καί ὥρα προσανατίθημι ΑΟ - οὗτος δέ δίδωμι καί « δυσχεραίνω , οὖον λήγω · συγχωρέω πάντως καί ἄκων , ὁ αὐτός ἔνειμι γνῶσις ὁ Κῷος · ὁ γάρ , « οὐδέ ὁ υἱός , εἰμί μή ὁ πατήρ , » ἀπαράγραπτος λόγος ὁ ὅς οἶδα εἰς ὁ αὐτός συνάγω γνῶσις ὁ εἶμι . ὥστε οὐδός ὅς εἰμί εἶπον , ὅσος εἰς ὁ ἀκριβῶς τε καί θεοπρεπής ὁ ἐν πατήρ γνῶσις κοινός ἀνακηρύσσω καί ὁ υἱός . σύ δέ ἐγώ λοιπός ὁ ὁ πανάγιος καί θεῖον πνεῦμα σοφός οἰκονομία καί πολυμερής συνεπιλογίζω · ὅπως ἐνεργέω ἐν ἑκάτερος ὁ εὐαγγελιστής , δις ἕτερος καί ἕτερος λόγος σύμφρασις , εἰς ὁ αὐτός αὐτός ὁ εὐσέβεια ἔννοια συνάγω . ὁ μέν γάρ ἱερός Ματθαῖος , ὁ , μόνος , ὁ λόγος συνάπτω , οὐδαμῶς ἐντίθημι ὁ , « οὐδέ ὁ υἱός · » ἀπτήν μή δόξα ὁ υἱός ὁ αιοετιζεω ὁ μέν πατρικός δόξα διαιρέω , εἰς δέ ὁ ὁ ἄγγελος τάξις συνελαύνω . ὁ δέ θεῖος Μάρκος , ποοσταζω ὁ , « οὐδέ ὁ υἱός , » καί ἀρχή οὗτος δύο περίοδος ποιέω , ἀφαιρέω ὁ μόνος , ἵνα μή οὗτος πάλιν ἐνταῦθα πρόσκειμαι , ἅρπαγμα ὁ δυσσεβής γίγνομαι · καί οὐ ἀρχή μᾶλλον ἕτερος περίοδος , « οὐδέ ὁ υἱός » νομίζω ὁ προτάσσω δέ πέρας καί συναπαρτισμός ῥᾳδιουργέω . καί γάρ ἐκεῖνος μέν ὁ πατρικός γνῶσις ὁ υἱός κοινός καθίστημι καί αὐτοτελής · διά δέ ὁ κακουργία , ὁ ἄγνοια δέχομαι , καί ὁ ὁ ἄγγελος καί δοῦλος βαθμός , ὅσπερ εἰμί ὁ θεομαχέω σπούδασμα , ὁ δεσπότης καί Δημιουργός . ὅς ὁ κακοῦργος ἐκτέμνω ὁ εὐαγγελιστής , ὁ ὁ μόνος πρόφασις προδιακόπτω καί προαναιρέω . οὕτως οὖν δις ἑκάτερος ὁ θεσπέσιος καί ἱερολογέω ἀνήρ , ὁ ὁ αἱρετίζω ὁράω ἐμφράσσω στόμα , καί ὁ λύω ὅς ἀπορέω , δις αὐτός ἐκεῖνος καταπλουτίζω , · οὐ . Ν , άγιος . οὖον . κίς , Θ .