cogPG.PG101 357
κ λαβών ; Δεύτερον δὲ , κἂν εἰς ἀναβολὴν τὸν νοῦν τῶν εἰρημένων ἐρεῖ τις ἀφορᾷν , καὶ τὸ μὴ βούλεσθαι τοῖς μαθηταῖς εἰπεῖν , ἅπερ αὐτοῖς οὐκ ἦν τέως συμ.φέρον μαθεῖν , οὐδὲ τοῦτο τῆς φιλανθρώπου προνοίας Καὶ μέθοδος παραιτεῖται · μεθοδεύοιτο δ´ ἂν , ἐξ οἰκονομίας σχηματιζομένη τὴν ἄγνοιαν , καὶ τὸ μᾶλλον δόξαι μὴ εἰδέναι , ὑπὲρ τοῦ μὴ λυπεῖν τοὺς μαθητὰς , τὸ ἐγνωσμένον μαθεῖν ζητοῦντας , οὐκ ἐκδιδάσκοντα · ὅπερ πῶς ἄλλως ἂν ἔχοι λόγον , τὰ μὲν πρὸ τῆς ὧρας τλδέναι τε , καὶ σὺν πολλῇ διδάσκειν τῇ ἀκριβεία , αὐτὴν δὲ τὴν ὥραν ἐκείνων ἐχομένην , καὶ τὸ βραχύπατον μέρος οὖσαν , οὐκ ἐπιγινώσκειν ; πῶς δ´ ἄν τι πῶς Κντων τὸν ἀλάθητον καὶ θεῖον διαλάθοι νοῦν · ἢ τίνα λόγον ἔχοι , τῶν μὲν παραγομένων αὐτὸν , καὶ τῆς παραγωγῆς , καὶ τῆς συνοχῆς , τὴν αἰτίαν ἔχειν , καὶ τὴν γνῶσιν · τὸν δὲ καιρὸν μόνον , κρείττω τῆς ἐκείνου καταλήψεως , ὑπάρχειν , καὶ τῆς μὲν κρίσεως αὐτὸν ἀνηρτῆσθαι τὸ κράτος«ὁ Πατὴρ γὰρ οὐδένα κρίνει , τὴν δὲ κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῷ » , τῆς ὥρας δὲ τὴν διάγνωσιν , καὶ κρίσιν , τὴν αὐτοῦ σοφίαν καὶ κυριότητα διαφεύγειν ; Καὶ τί ταῦτα λέγω ; Ἄρ ὁ τὸν Πατέρα εἰδὼς , ὥσπερ ὁ Πατὴρ τὸν Υἱὸν , ἡμέραν καὶ ὥραν , μικρά τινα καὶ εὐπεριόριστα διαστήματα ἀγνοήσει · ἢ δῆλον , ὡς οὐκ αὐτὸς , ὁ πάντα εἰδώς , καὶ πρὶν ὑποστῆναι , ἡ ἐνυπόστατος τοῦ Πατρὸς σοφία , ὁ πάντα τὰ τοῦ Πατρὸς ἔχων , πλὴν τῆς ἀγεννησίας , οὐ μὲν οὖν οὐδὲ τῶν τοιούτων τὴν ἄγνοιαν εἶχεν · ἀλλὰ τοῖς μαθηταῖς ἀσύμφορον οὖσαν ὑπερτιθέμενος τὴν γνῶσιν κοινὴν ἐκ φιλανθρωπίας . τὴν ἄγνοιαν ἐποιεῖτο , καὶ πρὸς τὸ ἄλυπον αὐτοῖς συνδιετίθετο τὴν ἀπολογίαν . Τρίτον δ´ ἂν εδοι τις κἀκεῖνο ὡς τῷ Πατρὶ διδοὺς ὀ Υἱὸς , ὡς αἰτίῳ , τὰ πρεσβεῖα . Πρέπει γὰρ Υἱῷ φιλοπάτορι , πάσης τε φύσεως καὶ εὐταξίας Δημιουργῷ καὶ νομοθέτῃ , καὶ τοῖς τῆς αἰτίας προνομίοις τιμᾷν τὸν Πατέρα , καὶ τὴν τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ ὥρας γνῶσιν , ὥερ δὴ καὶ ἄλλα πολλὰ ἐκείνῳ προσανατίθησι · οὐχ ἑαυτὸν παγε ! ταύτης ἀποστερῶν , ὅτι μηδ´ ἄλλου τινὸς τῶν τιμίων τε καὶ καλῶν , ἀλλ´ ἐκεῖνον κἀν ταύτῃ προτιμῶν · καὶ οὐ δήπου τις τὸ εὔγνωμον τοῦ Υἱοῦ ὑπόθεσιν ἀγνωμοσύνης ποιούμενος . Εἶτα τὴν ἄγνοιαν περιάπτων αὐτῷ , καὶ πρὸς τὰς τῆς λέξεως καταφεύγων ἰ συλλαβὰς , τῆς βλασφημίας ἀπολυθήσεται θὐδὲ γὰρ οὐδ´ ἡ τῆς λέξεως ἀκριβείᾳ , ὡς ὕστερον ἐπιδειχθήσεται , ἀφορμή τισιν εἰς τὸ μὴ βούλεσθαι τὰ ὀρθὰ φρονεῖν πορισθήσεται . Εἰ γὰρ καὶ συγκεχωρημένον νῦν τὰς λέξεις δηλοῦν ἀγνοεῖν τὸν Χίον , ὅμως οὐδὲν τῶν ἀτόπων παρεπόμενον εὐσεβῶς τὸν νοῦν θεωρήσαντες παρεστήσαμεν . Ἀλλ´ οὖν , οὐδ´ αἱ λέξεις τι χαριοῦνται τοῖς ἐπὶ καθαιρέσει τῆς δόξης τοῦ Μονογενοῦς , τὴν ἄγνοιαν περιχαίνουσιν . Ἐγὼ δὲ οἶδα πάλαι ποτὲ γέροντι σοφῷ τὰ θεῖα ἐνωμιληκώς , ὃς καίποι τῶν ὸ ἔξω θεωρημάτων πολλὴν ἔχων τὴν ὀλιγωρίαν , ὅμως τοιαύτην τινὰ περὶ τοῦ προκειμένον
Lemmas: Κ λαμβάνω ; δεύτερος δέ , κἀν εἰς ἀναβολή ὁ νόος ὁ εἴρω εἴρω τις ἀφοράω , καί ὁ μή βούλομαι ὁ μαθητής εἶπον , ὅσπερ αὐτός οὐ εἰμί τέως συμφέρω μανθάνω , οὐδέ οὗτος ὁ φιλάνθρωπον πρόνοια καί μέθοδος παραιτέομαι · μεθοδεύω δδʹ εἄν , ἐκ οἰκονομία σχηματίζω ὁ ἄγνοια , καί ὁ μᾶλλον δόξα μή οἶδα , ὑπέρ ὁ μή λυπέω ὁ μαθητής , ὁ γιγνώσκω μανθάνω ζητέω , οὐ ἐκδιδάσκω · ὅσπερ πῶς ἄλλως εἄν ἔχω λόγος , ὁ μέν πρό ὁ ἀείρω τλδέναι τε , καί σύν πολύς διδάσκω ὁ ἀκρίβεια , αὐτός δέ ὁ ὥρα ἐκεῖνος ἔχω , καί ὁ βραχυπατος μέρος εἰμί , οὐ ἐπιγιγνώσκω ; πῶς δδʹ ἄν τίς πῶς Κντων ὁ ἐλαύνω καί θέω διαλανθάνω νόος · ἢ τίς λόγος ἔχω , ὁ μέν παράγω αὐτός , καί ὁ παραγωγή , καί ὁ συνοχεύς , ὁ αἴτιος ἔχω , καί ὁ γνῶσις · ὁ δέ καιρός μόνος , ἀγαθός ὁ ἐκεῖνος κατάληψις , ὑπάρχω , καί ὁ μέν κρίσις αὐτός ἀναρτάω ὁ κράτος«ὁ πατήρ γάρ οὐδείς κρίνω , ὁ δέ κρίσις πᾶς δίδωμι ὁ υἱός » , ὁ ὥρα δέ ὁ διάγνωσις , καί κρίσις , ὁ αὐτός σοφία καί κυριότης διαφεύγω ; καί τίς οὗτος λέγω ; ἄρα ὁ ὁ πατήρ εἰδοί , ὥσπερ ὁ πατήρ ὁ υἱός , ἡμέρα καί ὥρα , μικρός τις καί εὐπεριόριστος διάστημα ἀγνοέω · ἢ δῆλος , ὡς οὐ αὐτός , ὁ πᾶς οἶδα , καί πρίν ὑφίστημι , ὁ ἐνυπόστατος ὁ πατήρ σοφία , ὁ πᾶς ὁ ὁ πατήρ ἔχω , πλήν ὁ ἀγεννησία , οὖον μέν οὖν οὐδέ ὁ τοιοῦτος ὁ ἄγνοια ἔχω · ἀλλά ὁ μαθητής ἀσύμφορος εἰμί ὑπερτίθημι ὁ γνῶσις κοινός ἐκ φιλανθρωπία . ὁ ἄγνοια ποιέω , καί πρός ὁ ἄλυπος αὐτός συνδιατίθημι ὁ ἀπολογία . Τρίτος δδʹ εἄν ἐσθίω τις ἐκεῖνος ὡς ὁ πατήρ δίδωμι ὁ υἱός , ὡς αἴτιος , ὁ πρεσβεῖον . πρέπω γάρ υἱός φιλοπάτωρ , πᾶς τε φύσις καί εὐταξία Δημιουργός καί νομοθέτης , καί ὁ ὁ αἴτιος προνόμιον τιμάω ὁ πατήρ , καί ὁ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καί ὥρα γνῶσις , ὅς δή καί ἄλλος πολύς ἐκεῖνος προσανατίθημι · οὐ ἑαυτοῦ πάγος ! οὗτος ἀποστερέω , ὅτι μηδ´ ἄλλος τις ὁ τίμιος τε καί καλός , ἀλ ἐκεῖνος ἐν οὗτος προτιμάω · καί οὖον δήπου τις ὁ εὐγνώμων ὁ υἱός ὑπόθεσις ἀγνωμοσύνη ποιέω . εἶτα ὁ ἄγνοια περιάπτω αὐτός , καί πρός ὁ ὁ λέξις καταφεύγω εἷς συλλαβή , ὁ βλασφημία ἀπολύω ΘΥ γάρ οὐδός ὁ ὁ λέξις ἀκρίβεια , ὡς ὕστερος ἐπιδείκνυμι , ἀφορμή τις εἰς ὁ μή βούλομαι ὁ ὀρθός φρονέω πορίζω . εἰμί γάρ καί συγχωρέω νῦν ὁ λέγω δηλόω ἀγνοέω ὁ Χίος , ὅμως οὐδείς ὁ ἄτοπος παρεπόμενον εὐσεβής ὁ νόος θεωρέω παρίστημι . Ἀλ οὖν , οὐδός ὁ λέγω τίς χαρίζομαι ὁ ἐπί καθαίρεσις ὁ δόξα ὁ Μονογενώ , ὁ ἄγνοια περιχαίνω . ἐγώ δέ οἶδα πάλαι ποτέ γέρων σοφός ὁ θεῖον ἐνομιλέω , ὅς καίποι ὁ ο ἔξω θεώρημα πολύς ἔχω ὁ ὀλιγωρία , ὅμως τοιοῦτος τις περί ὁ πρόκειμαι