cogPG.PG101 124
πάσπς λαβῆς ἀνακεχώρηκε λύσις ; Καὶ γὰρ , ὅτι μὲν οὐ πάντα τὰ εἰς ταυτὸν συνιέντα κατὰ πάντα κοινῶν ,, νοῦν ἀλλήλοις ἀπαιτεῖται , δέδεικται τρόπον τινά · καὶ ὅτι ἡ ἀπὸ τῆς ἀνθρώπου , καὶ τῆς ἀνθρωπότητος φωνῆς προτεινομένη χρῆσις τὴν ἐν τῇ θεολογίᾳ διαλύει ἔριν . Τάχα δ´ ἂν ἐπὶ μέρους ἔτι μένει τὸ ζήτημα καὶ τὸν ἔρωτα τῶν φιλοσοφεῖν αἱρουμένων ἀναφλέγειν · ὅτι μὴ καὶ τὸ λοιπὸν συνορᾷν χειραγωγίαν εὖροι . Τί οὖν ἔστι φάναι ; Τί δὲ σοφώτερον ἕτερον πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς ἀπορίαν , ἢ διότι ἡ μὲν Θεὸς φωνὴ τήν τε φύσιν εἴωθε δηλοῦν , καὶ τῶν ἀτόμων ἕκαστον οὐδὲν ἔλαττον πέφυκε σημαίνειν · ἡ δὲ Θεότης σημαντικόν τε , καὶ δηλωτικὸν αὐτῆς γε μόνης τῆς φύσεως ; Διὸ περιεκτικὸν μὲν ἡ Θεότης , ὥσπερ καὶ ἡ φύσις , εἰκότως ἂν ῥηθείη τῶν ὑποστάσεων · οὐδὲ δὲ Θεότης τῶν ὑπ´ αὐτῆς περιεχομένων(καὶ γὰρ οὐδὲ φύσις ) δύναται λέγεσθαι . Ἡ δὲ Θεὸς φωνὴ , ὥσπερ περιληπτικὸν , οὕτω δὴ καὶ δηλωτικὸν τῶν ὑπερφυων ὑποστάσεων · διὸ καὶ ἀκολούθως ὁ λόγος ἕκαστον τῶν τριῶν Θεὸν ὀνομάζειν ἐπίσταται . Εἰδέ τις αἰτίαν νεανιευόμενος ἐπιζητεῖ , τί δή ποτε ἡ μὲν ἀνθρωπότης τὴν φύσιν , ὁ δὲ ἄνθρωπος καὶ τὴν φύσιν , καὶ τὸ καθ´ ἕκαστα πέφυκε δηλοῦν · λέληθεν ἑαυτὸν ἐν τῷ νομίζειν σοφίας ὑπόληψιν θηρᾷν , εἰς ἀμαθίαν ἐκφέρεσθαι , ἀρχὰς ἐπιζητῶν τῶν ἀρχῶν , καὶ τῶν ἀναιτίων ἀπαιτεῖν αἰτίας ὑποσυρόμενος . Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὁ κεφαλαιώδης τοῦ λόγου τύπος , ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΚΗʹ . πΙ τοῦ αὐτοῦ αἰτίου πρόεισιν ὁ Υἱὸς καὶ τοῦ Πνεῦμα , πῶς οὐχὶ τὴν τῶν ἀδελφῶν ἀναδέξονται κλῆσιν , καὶ τὴν τοῦ Υἱοῦ προσηγορίαν ὑπέλθοι τὸ Πνεῦμα ; Ἡ μὲν πρόοδος , ὦ βέλτιστε , ἅμα τε καὶ ἀδιαστάτως ἐκ τοῦ Πατρὸς τῷ τε Υἱῷ , καὶ τῷ Πνεύματι θεολογεῖται . Οὐδεὶς δ´ ἀναγκάσει λόγος εἰς τὴν τοῦ Υἱοῦ μεταπεσεῖν προσηγορίαν , ἢ τὴν ἀδελφικὴν ἀναδέξασθαι σχέσιν · ὅτι μηδὲ τὸ ἀνάπαλιν ἐννοεῖν , ἢ λέγειν , ὡς ὁ Υἱὸς εἰς τὸ ἐκπορευτὸν μέτεστι Πνεῦμα , ἢ τὴν ἐκείνου σχέσιν ἐξιδιώσατο . Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἕκαστος πᾶς νοῦν ἔχειν ἡξιωμένων Χριστοῦ καὶ φρονεῖν , καὶ διδάσκειν ἄλλους ἕτοιμον παρέχεται τὴν χάριν . Οὐ γὰρ διότι ἐκ τοῦ αὐτοῦ θεολογοῦνται προτέναι , ἢ εἰς υἱότητα τὸ Πνεῦμα συνδιαστήσεται τῆς
Lemmas: πάσπα λαβή ἀναχωρέω λύσις ; καί γάρ , ὅτι μέν οὖον πᾶς ὁ εἰς τατός συνίημι κατά πᾶς κοινός ,, νόος ἀλλήλων ἀπαιτέω , δείκνυμι τρόπος τις · καί ὅτι ὁ ἀπό ὁ ἄνθρωπος , καί ὁ ἀνθρωπότης φωνή προτείνω χρῆσις ὁ ἐν ὁ θεολογία διαλύω Ἔρις . Τάχα δδʹ εἄν ἐπί μέρος ἔτι μένω ὁ ζήτημα καί ὁ Ἔρως ὁ φιλοσοφέω αἱρέω ἀναφλέγω · ὅτι μή καί ὁ λοιπός συνοράω χειραγωγία ἐύρρους . τις οὖν εἰμί φαίνω ; τις δέ σοφός ἕτερος πρός ὁ ἐκ ἀρχή ἀπορία , ἢ διότι ὁ μέν θεός φωνή ὁ τε φύσις εἴωθα δηλόω , καί ὁ ἄτομος ἕκαστος οὐδείς μικρός φύω σημαίνω · ὁ δέ θεότης σημαντικός τε , καί δηλωτικός αὐτός γε μόνος ὁ φύσις ; Διὸ περιεκτικός μέν ὁ θεότης , ὥσπερ καί ὁ φύσις , εἰκότως εἄν εἴρω ὁ ὑπόστασις · οὐδέ δέ θεότης ὁ ὑπό αὐτός περιέχω γάρ οὐδέ φύσις ) δύναμαι λέγω . ὁ δέ θεός φωνή , ὥσπερ περιληπτικός , οὗτος δή καί δηλωτικός ὁ υπερφυής ὑπόστασις · διό καί ἀκόλουθος ὁ λόγος ἕκαστος ὁ τρεῖς θεός ὀνομάζω ἐπίσταμαι . ἀνάκλεις τις αἴτιος νεανιεύομαι ἐπιζητέω , τίς δή ποτός ὁ μέν ἀνθρωπότης ὁ φύσις , ὁ δέ ἄνθρωπος καί ὁ φύσις , καί ὁ καθ´ ἕκαστος φύω δηλόω · λανθάνω ἑαυτοῦ ἐν ὁ νομίζω σοφία ὑπόληψις θηράω , εἰς ἀμαθία ἐκφέρω , ἀρχή ἐπιζητέω ὁ ἀρχή , καί ὁ ἀναίτιος ἀπαιτέω αἴτιος ὑποσύρω . ἀλλά οὗτος μέν ὁ κεφαλαιώδης ὁ λόγος τύπος , ἐρώτησις καίω . πεῖ ὁ αὐτός αἴτιος πρόειμι ὁ υἱός καί ὁ πνεῦμα , πῶς οὐ ὁ ὁ ἀδελφός ἀναδέχομαι κλῆσις , καί ὁ ὁ υἱός προσηγορία ὑπέρχομαι ὁ πνεῦμα ; ὁ μέν πρόοδος , εἰμί ἀγαθός , ἅμα τε καί ἀδιάστατος ἐκ ὁ πατήρ ὁ τε υἱός , καί ὁ πνεῦμα θεολογέω . οὐδείς δδʹ ἀναγκάζω λόγος εἰς ὁ ὁ υἱός μεταπίπτω προσηγορία , ἢ ὁ ἀδελφικός ἀναδέχομαι σχέσις · ὅτι μηδέ ὁ ἀνάπαλιν ἐννοέω , ἢ λέγω , ὡς ὁ υἱός εἰς ὁ ἐκπόρευτος μέτειμι πνεῦμα , ἢ ὁ ἐκεῖνος σχέσις ἐξιδιόομαι . ἀλλά οὗτος μέν ἕκαστος πᾶς νόος ἔχω ἀξιόω Χριστός καί φρονέω , καί διδάσκω ἄλλος ἑτοῖμος παρέχω ὁ χάρις . οὖον γάρ διότι ἐκ ὁ αὐτός θεολογέω προτείνω , ἢ εἰς υἱότης ὁ πνεῦμα συνδιίστημι ὁ