cogPG.PG101 459
ἀσεβεῖν ἔθετο μελέτην , ὅτι μὴ οὐχὶ παρθένος , ἢ Παρθένος καὶ μέχρι τέλους διέμεινεν ; Εἰ δὲ τὸ , « Οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἕτεκεν τὸν Υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον , » ὑπόθεσιν βλασφημίας ἑαυτοῖς τινες ἂν εὑρίσκουσιν , ἴστωσαν , ὡς ἡ τῶν ἀχράντων Λογίων ἀλήθεια τὸ μὲν παράδοξον καὶ ὑπερφυὲς καὶ ὑπὲρ κατάληψιν ἠβουλήθη πραστῆσαι , ὅπερ ἐστὶ τόκος ἄνευ ἀνδρὸς , ἐπιγνώσεως · τὸ δὲ μετὰ ταῦτα νοεῖν κατέλιπεν ὡς ἀκόλουθον . Τὸ γὰρ , τὴν ἐν τόκῳ παρθενεύουσαν , καὶ τὸ λοιπὸν διὰ βίου παρθενεύειν , οὔτε καινὸν ὅλως ἢ παράδοξον , ἀλλὰ καὶ τοῖς προηγησαμένοις ἐξ ἀναγκαίου μᾶλλον ἑπόμενον . Ἄλλως τε δὲ καὶ τῶν Ἰωδαίων τέως ἐπιστομίζειν ἔγνω τὸ βλάσφημον , οἱ ἐκ πορνείας τὸν ἄσπορον τόκον διέσυρον . Διὸ καὶ πρὸς τὴν ἐκείνων ἵσταται κακόνοιαν , δι´ ὧν τρανοῖ καὶ ἀνακηρύττει τῆς τεκούσης τὸ ἀνέπαφον . Κἀκεῖνο δὲ συνιέτωσαν , ὅτι μηδ´ αὐτὰς τὰς λέξεις , ἐξ ὡν οἱ θεῖοι χρησμοὶ , συνιέναι ἠβουλήθησαν · ἣ γὰρ ἂν τὸ , ἄως , κατέμαθον ἐνίοτε μὲν πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐφεξῆς χρόνου παραλαμβανόμενον , ἐνίοτε δ´ οὐν ἐπὶ δηλώσει μεγάλων μὲν ἔργων καὶ θεοπρεπῶν · καθάπερ καὶ νῦν , οὐ μὴν πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρου χρόνου τινὸς , ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον , εἰς ὑποδήλωσιν ἀπεράντου διαστήματος · καὶ ἀνὰ χεῖρα τὰ παραδείγματα · « Ἀνατελεῖ γὰρ ἐν ταῖς ἡιέραις αὐτοῦ Αιναιι . σύνη καὶ πλῆθος εἰρήνης , ἕως οὗ ἀνταναιρεθῇ ἡ σελήνη · » καὶ , « Κάθου ἐκ δεξιῶν μου»ἀνάγραπτός ἐστιν ὁ Πατὴρ λέγων τῷ Υἱῷ ) « ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου · » καὶ , « Ἰδοὺ , ἐγὼ μεθ´ ὑμῶν εἰμι(πάλιν ὁ Σωτὴρ τοῖς μαθηταῖς φησιν ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος » Καὶ δῆλον , ὡς ἐνταῦθα τὸ , ἔως , οὐ χρονικόν τι μεθὁριον καὶ πέρας παρεισάγει , μέγεθος δὲ θείων πραγμάτων ἡ λέξις συμπαραδηλοῦσα εἰς ἀπεριόριστον παράτασιν τὸν νοῦν τῶν ἐντυγχανόντων ἀναπέμπει Ὀὐ μόνον δὲ , ἀλλὰ καὶ τρίτον ἔστιν ἰδεῖν αὐτοῦ σημαινόμενον , δι´ οὗ μέγα μὲν καὶ ὑπέρογκον οὐδὲν ὧποδηλοῦται , ἁπλῶς δὲ τὸ ἐναντίον τοῦ προτέρου ἔως , διασημαίνεται · ὡς τὸ , « Οὐκ ἀνέστρεψε πρὸς , τὸν Νῶε ἡ περιστερὰ , ἕως τοῦ καταξηρανθῆναι τὴν γῆν · » καὶ , Ἔως ἂν καταγηράσητε ( ἀλλαχοῦ ησιν ] , ἐγώ εἰμι ὁ Θεός · » καὶ ἄλλα μυρία , δι´ ὡν εὔδηλον καὶ τοῖς λίαν ἐθελοκωφοῦσι καθίσταται , ὡς ἀντὶ τοῦ Διηνεκῶς , καὶ Εἰς τὸν αἰῶνα , ἡ λέξις , παραλαμβάνεται . Ὅταν οὗν δείξωσιν οἱ πάντα θρασεῖς , μετὰ τὴν τῆς σελήνης ἀνταναίρεσιν , τὴν του xριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν δικαιοσύνην εἰς τὸ μὴ ὃν καταδύουσαν , καὶ τὸ πλῆθος αὐτοῦ τῆς εἰρήνης ἐκμειούμενον , καὶ εἰς ἔχθραν διαχεόμενον · καὶ μετά γε τὸ ὑποτεθῆναι τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ , τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας τοῦ Πατρὸς παρακινούμενον τρέποιτοτδε τὸ βλάσφημον εἰς τὰς των ἀναισχυντούντων κεφαλὰς ] · εἶτα δὲ καὶ μετὰ τὴν αυντέλειαν τοῦ αἰῶνος , ὅτε μᾶλλον αὐτοῖς ἡ οἰκείωσις , τῶν μαθητῶν ἀφιστάμενον · καὶ ἐπειδ´ ἂν καταγηράσωσιν οἱ τότε ἄνθρωποι , μηκέτι ὄντα τὸν Θεόν ·
Lemmas: ἀσεβέω τίθημι μέλω , ὅτι μή οὐ παρθένος , ἢ Παρθένος καί μέχρι τέλος διαμένω ; εἰμί δέ ὁ , « οὐ γιγνώσκω αὐτός ἠώς ὅς τίκτω ὁ υἱός αὐτός ὁ πρωτότοκος , » ὑπόθεσις βλασφημία ἑαυτοῦ τις εἄν εὑρίσκω , οἶδα , ὡς ὁ ὁ ἄχραντος Λόγιος ἀλήθεια ὁ μέν παράδοξος καί ὑπερφυής καί ὑπέρ κατάληψις βούλομαι πραστῆσαι , ὅσπερ εἰμί τόκος ἄνευ ἀνήρ , ἐπίγνωσις · ὁ δέ μετά οὗτος νοέω καταλείπω ὡς ἀκόλουθος . ὁ γάρ , ὁ ἐν τόκος παρθενεύω , καί ὁ λοιπός διά βίος παρθενεύω , οὔτε καινός ὅλως ἢ παράδοξος , ἀλλά καί ὁ προηγέομαι ἐκ ἀναγκαῖος μᾶλλον ἕπω . ἄλλος τε δέ καί ὁ Ἰώδης τέως ἐπιστομίζω γιγνώσκω ὁ βλάσφημος , ὁ ἐκ πορνεία ὁ ἄσπορος τόκος διασύρω . Διὸ καί πρός ὁ ἐκεῖνος ἵστημι κακόνοια , δις ὅς τρανός καί ἀνακηρύσσω ὁ τίκτω ὁ ἀνέπαφος . ἐκεῖνος δέ συνίημι , ὅτι μηδ´ αὐτός ὁ λέγω , ἐκ ὡς ὁ θεῖος χρησμός , συνίημι βούλομαι · ὅς γάρ εἄν ὁ , ἠώς , καταμανθάνω ἐνίοτε μέν πρός ἀντιδιαστολή ὁ ἐφεξῆς χρόνος παραλαμβάνω , ἐνίοτε δδʹ ὀν ἐπί δήλωσις μέγας μέν ἔργον καί θεοπρεπής · καθάπερ καί νῦν , οὖον μήv πρός ἀντιδιαστολή ἕτερος χρόνος τις , ἀλλά καί ἐναντίος , εἰς ὑποδήλωσις ἀπέραντος διάστημα · καί ἀνά χείρ ὁ παράδειγμα · « ἀνατέλλω γάρ ἐν ὁ ηιεραι αὐτός αἰνέω . σύνειμι καί πλῆθος εἰρήνη , ἠώς ὅς ἀνταναιρέω ὁ σελήνη · » καί , « κάθημαι ἐκ δεξιός μου»ἀνάγραπτός εἰμί ὁ πατήρ λέγω ὁ υἱός ) « ἠώς εἄν τίθημι ὁ ἐχθρός σύ ὑποπόδιον ὁ πούς σύ · » καί , « ἰδέ , ἐγώ μεθ´ σύ εἰμι(πάλιν ὁ Σωτήρ ὁ μαθητής φημί ἠώς ὁ συντέλεια ὁ αἰών » καί δῆλος , ὡς ἐνταῦθα ὁ , ἔως , οὖον χρονικός τίς μεθὁριον καί πέρας παρεισάγω , μέγεθος δέ θεῖον πρᾶγμα ὁ λέξις συμπαραδηλόω εἰς ἀπεριόριστος παράτασις ὁ νόος ὁ ἐντυγχάνω ἀναπέμπω οὖον μόνος δέ , ἀλλά καί τρίτος εἰμί ὁράω αὐτός σημαίνω , δις ὅς μέγας μέν καί ὑπέρογκος οὐδείς ωποδηλοω , ἁπλόος δέ ὁ ἐναντίος ὁ πρότερος ἔως , διασημαίνω · ὡς ὁ , « οὐ ἀναστρέφω πρός , ὁ Νῶε ὁ περιστερά , ἠώς ὁ καταξηραίνω ὁ γῆ · » καί , ἔως εἄν καταγηράσκω ( ἀλλαχοῦ εἰμί ] , ἐγώ εἰμί ὁ Θεός · » καί ἄλλος μυρίος , δις ὡς εὔδηλος καί ὁ λίαν ἐθελοκωφέω καθίστημι , ὡς ἀντί ὁ διηνεκής , καί εἰς ὁ αἰών , ὁ λέξις , παραλαμβάνω . ὅταν ἐν δείκνυμι ὁ πᾶς θρασύς , μετά ὁ ὁ σελήνη ἀνταναίρεσις , ὁ ὁ ὁριστός καί Θεός ἐγώ δικαιοσύνη εἰς ὁ μή ὅς καταδύω , καί ὁ πλῆθος αὐτός ὁ εἰρήνη ἐκμειόω , καί εἰς ἔχθρα διαχέω · καί μετά γε ὁ ὑποτίθημι ὁ ἐχθρός αὐτός ὑπό ὁ πούς αὐτός , ὁ ἐκ δεξιός καθέδρα ὁ πατήρ παρακινέω τρέπω ὁ βλάσφημος εἰς ὁ ὁ ἀναισχυντέω κεφαλή ] · εἶτα δέ καί μετά ὁ αυντέλειαν ὁ αἰών , ὅτε μᾶλλον αὐτός ὁ οἰκείωσις , ὁ μαθητής ἀφίστημι · καί ἐπειδ´ εἄν καταγηράσκω ὁ τότε ἄνθρωπος , μηκέτι εἰμί ὁ Θεός ·