cogPG.PG101 464
ἐκείνῃ τῆς ἀπάτης ἐποιήσατο τὸν Ἀδάμ · καὶ γὰρ τηνικαῦτά φησιν ἐν λύπαις καὶ ὀδύναις τὸν ἀνθρώ . πινον ὑποζευγνύων τόκον καὶ τὴν ἀράν · ἐξ ὧν προἑτρεχον ἐλπίδες χαρᾶς , σκυθρωπότητι κρατύνων λυπηρὰ · εἰς ταύτην οὖν τὴν λύπην ἀναφέρων τὸν νοῦν ὁ Ἰὼβ , μονονουχὶ τὴν ἀπόφασιν ἀποθαυμάζει καὶ ὑμνεῖ τὸν Δεσπότην , ὄντως , λέγων , ἐπικατάρατον ἡ ἡμέρα καθ´ ἣν τὰς μητρικὰς ὡδῖνας λύων ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὰς τοῦ ἡλίου ἔρχεται αὐγάς ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΡΟΕ . Τί ἐστι τὸ , « Κατ´ ἐμαυτοῦ ὤμοσα , λέγει Κύριος ; » Κατ´ ἐμαυτοῦ ὥμοσα , λέγει Κύριος · » καὶ ποῦ λαβεῖν ἔστιν ὀμωμοκότα τὸν Θεὸν ἢ καθ´ ἑαυτοῦ , ἢ καθ´ ἑτέρου τινός ; Πῶς δ´ ἂν Θεὸς ὀμωμόκει . πάντας ἀπείργων διὰ τῶν Εὐαγγελίων ἀπὸ παντὸς ἑαυτοὺς φυλάττειν ὅρκου καὶ μὴ τῇ γλώττῃ χρῆσθαι πρὸς ὑπηρεσίαν ἐνόρκου φωνῆς ; Καὶ γὰρ κατὰ πάντα σύμφωνος τῷ Πατρὶ ὁ Υἱός · καὶ ἅπερ λέγει , ἐξ αὐτοῦ λαβὼν ἔχει · τί οὖν ἐστι τὸ , « Κατ´ ἐμαυτοῦ ὤμοσα , λέγει Κύριος ; » ἀντὶ τοῦ , Ὡς ἔστιν ἀνθρώποις ἡ τοῦ ὅρκου δύναμις βεβαιοῦσα τὸ ὑπισχνούμενον , οὔτως ἐστὶ τῆς ἐμῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀπαράβατον · ὅρκου γὰρ πολλάκις προεληλυθότος , ἢ τὸ τῆς γνώμης οὐ πάγιον εἰς ἐπιορκίαν τὸν ὅρκον διέλυσεν , ἢ τὸ ῥέον τῆς ὕλης καὶ τῷν ἐπιγείων πραγμάτων τὸ ἄστατον καὶ τῆς γνώμης ἐῤῥωμένης τῶν ὡμοσμέκων τὸ πέρας διέκοψεν · ἐπὶ δὲ τῆς ψιλῆς ὑποσχέσεως τοῦ θεοῦ οὐδὲν ἔστι τοιοῦτον οὐδὲ ἐννοεῖν , μήτι γε καὶ πίστει λαβεῖν . Διὸ καὶ μηδένα παραλαμβάνων ὅρκον ὁ Θεὸς ἐπεὶ παντός ἐστιν ὅρκου τὸ θεῖον ἐπάγγελμα δυνατώτερον , ἐπάγειν εἴωθε τὸ , « Κατ ἐμαυτοῦ ὥμοσα · » μᾶλλον δὲ καὶ προτάττει τῶν ἰδίων ὑποσχέσεων , εἴτε σκυθρωπότητος καὶ ποινῆς , εἴτε χαρᾶς καὶ θυμηδίας ὑπάρχουσι παρεκτικαί · μάτην ἄρα οἱ τοῖς ὅρκοις ἐνασελγαίνοντες ἐπὶ τὸ προκείμενον σχῆμα τοῦ λόγου καταφεύγουσιν · οὐδαμοῦ γὰρ οὔτε τοῖς ὅρκοις , οὔτε τοῖς ὁρκικοῖς ἐπιῤῥήΚμασι τὸ Θεῖον ὥφθη χρησάμενον . ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΡΟϛʹ . Τῆς παναγνας καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας τὴν ψυχὴν ῥομφαία διῆλθε κατ´ αὐτὸ τὸ σωτήριον τοῦ Χριστοῦ πάθος , οὐκ ἐπιδιστάζουσι λογισμοῖς βαλλομένης , οὐκ ἀπιστίας βέλεσι τιτρωσκολένης οὐκ ἐφ´ σἷὸ ἔχαιρε τὴν λύπην ἀλλασσομένης , ἀλλὰ τὰ μητρικὰ σπλάγχνα διδούσης πρὸς τὴν ἔμφυτον συμπάθειαν , ἀνασκολοπιζομένου τοῦ Υἱοῦ , πράττειν τὰ οἰκεῖα . Τί γὰρ μήτηρ οὐκ ἂν πάθοι βλέπουσα τὸν υἱὸν καὶ μάλιστα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως πολιτευόυενον κρεῖττον , τὰς τῶν κακούργων ὑπέχοντα δίκας · Τοῦτο γέγονε τῇ παναχράντῳ Μητρὶ τοῦ Λόγου πικρότερον καὶ δριμύτερον ῥομφαίας ἀπάσης τὸ πάθος · εἰ γὰρ καὶ Θεὸν πολλὰς ὑποθέσεις εἶχεν εἰδέναι τὸν Υἱὸν σεσαρκωμένον , ἀλλ´ οὖν οὐκ ἐπὶ πέντων ἔλυε τοὺς τῆς φύσεως νόμους · ἐνεδίδου δὲ καὶ τῇ φύσει τοῖς οἰκείοις ἐνδιαπρέπειν ὅροις · διὸ
Lemmas: ἐκεῖνος ὁ ἀπάτη ποιέω ὁ Ἀδάμ · καί γάρ τηνικαῦτα φημί ἐν λύπη καί ὀδύνη ὁ ἀνθρώ . πίνω ὑποζευγνύω τόκος καί ὁ ἀρά · ἐκ ὅς προτρέχω ἐλπίς χαρά , σκυθρωπότης κρατύνω λυπηρός · εἰς οὗτος οὖν ὁ λύπη ἀναφέρω ὁ νόος ὁ Ἰώβ , μονονού ὁ ἀπόφασις ἀποθαυμάζω καί ὑμνέω ὁ δεσπότης , εἰμί , λέγω , ἐπικατάρατος ὁ ἡμέρα καθ´ ὅς ὁ Μητρίκας ὠδίς λύω ὁ ἄνθρωπος πρός ὁ ὁ ἥλιος ἔρχομαι αὐγή ἐρώτησις ῥόος . τις εἰμί ὁ , « Κατς ἐμαυτοῦ ὄμνυμι , λέγω Κύριος ; » Κατς ἐμαυτοῦ ομνύω , λέγω Κύριος · » καί ποῦ λαμβάνω εἰμί ὄμνυμι ὁ θεός ἢ καθ´ ἑαυτοῦ , ἢ καθ´ ἕτερος τις ; Πῶς δδʹ εἄν θεός ὄμνυμι . πᾶς ἀπείργω διά ὁ Εὐαγγελίων ἀπό πᾶς ἑαυτοῦ φυλάσσω Ὅρκος καί μή ὁ γλῶσσα χράω πρός ὑπηρεσία ἔνορκος φωνή ; καί γάρ κατά πᾶς σύμφωνος ὁ πατήρ ὁ υἱός · καί ὅσπερ λέγω , ἐκ αὐτός λαμβάνω ἔχω · τίς οὖν εἰμί ὁ , « Κατς ἐμαυτοῦ ὄμνυμι , λέγω Κύριος ; » ἀντί ὁ , ὡς εἰμί ἄνθρωπος ὁ ὁ Ὅρκος δύναμις βεβαιόω ὁ ὑπισχνέομαι , οὔτως εἰμί ὁ ἐμός ἐπαγγελία ὁ απαράβατος · Ὅρκος γάρ πολλάκις προέρχομαι , ἢ ὁ ὁ γνώμη οὖον πάγιος εἰς ἐπιορκία ὁ Ὅρκος διαλύω , ἢ ὁ ῥέω ὁ ὕλη καί τῷ ἐπίγειος πρᾶγμα ὁ ἄστατος καί ὁ γνώμη ῥώννυμι ὁ ὡμοσμέκων ὁ πέρας διακόπτω · ἐπί δέ ὁ ψιλός ὑπόσχεσις ὁ θεός οὐδείς εἰμί τοιοῦτος οὐδέ ἐννοέω , μῆτις γε καί πίστις λαμβάνω . Διὸ καί μηδείς παραλαμβάνω Ὅρκος ὁ θεός ἐπεί πᾶς εἰμί Ὅρκος ὁ θέω ἐπάγγελμα δυνατός , ἐπάγω εἴωθα ὁ , « κατά ἐμαυτοῦ ομνύω · » μᾶλλον δέ καί προτάσσω ὁ ἴδιος ὑπόσχεσις , εἴτε σκυθρωπότητα καί ποινή , εἴτε χαρά καί θυμηδία ὑπάρχω παρεκτικός · μάτην ἄρα ὁ ὁ Ὅρκος ἐνασελγαίνω ἐπί ὁ πρόκειμαι σχῆμα ὁ λόγος καταφεύγω · οὐδαμοῦ γάρ οὔτε ὁ Ὅρκος , οὔτε ὁ ὁρκικός ἐπιῤῥήΚμασι ὁ θεῖον ὁράω χράω . ἐρώτησις ΡΟϛʹ . ὁ παναγνας καί ἀειπάρθενος Μαρία ὁ ψυχή ῥομφαία διέρχομαι κατ´ αὐτός ὁ σωτήριος ὁ Χριστός πάθος , οὐ ἐπιδιστάζω λογισμός βάλλω , οὐ ἀπιστία βέλος τιτρωσκολένης οὐ ἐφίημι ὅς χαίρω ὁ λύπη ἀλλάσσω , ἀλλά ὁ μητρικός σπλάγχνον δίδωμι πρός ὁ ἔμφυτος συμπάθεια , ἀνασκολοπίζω ὁ υἱός , πράσσω ὁ οἰκεῖος . τις γάρ μήτηρ οὐ εἄν πάσχω βλέπω ὁ υἱός καί μάλιστα ὁ ἀνθρώπινος φύσις πολιτεύω ἀγαθός , ὁ ὁ κακοῦργος ὑπέχω δίκη · οὗτος γίγνομαι ὁ πανάχραντος Μήτηρ ὁ Λόγος πικρός καί δριμύς ῥομφαία ἀπασάω ὁ πάθος · εἰμί γάρ καί θεός πολύς ὑπόθεσις ἔχω οἶδα ὁ υἱός σαρκόω , ἀλ οὖν οὐ ἐπί πέντος λύω ὁ ὁ φύσις νόμος · ἐνδίδωμι δέ καί ὁ φύσις ὁ οἰκέω ἐνδιαπρέπω ὅρος · διό