cogPG.PG101 373
φλογί · Πόθεν μόνον κατεσείετο τὸ δεσμωτήριονς Ιῶς ἀνεῴγνυντο αἱ θύραι ; πῶς ἐκεῖνα τὰ μυρία καὶ παράδοξα ἐγεγόνει , εἰ μὴ τῆς πάντα κρατούσης ἡ δύναμις ἐπεδείκνυτο χειρός ; Διὰ´ ἀμφοῖν οὖν ὁ Χριστὸς ἐν τῷ σώματι Παύλου ἐμεγαλύνετο , ταῖς τε πικραῖς καὶ θανατηφόροις βασάνοις ἐγκαρτεροῦντος τοῦ κήρυκος , καὶ διὰ´ ὧν ὑπερφυῶς ταῖς τῶν ἐπιβουλευόντων μιαιφονίαις καὶ παρὰ δόξαν ἀνάλωτον ἐτίθει καὶ ἀπεδείκνυεν τὸν ἀγωνιστήν . Οὕτως οὖν καὶ διὰ τῆς ζωῆς , τουτέστι τῶν ζωοποιούντων καὶ διας ´όντων , καὶ διὰ τῶν θανάτου παραιτίων πληγῶν καὶ βασάνων , ἡ τῆς σοφίας καὶ δυνάμεως πηγὴ Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ Παύλου σώματι ἐμεγαλύνετο . Οὐδὲν δὲ κωλύει τὰ τοῦ διδασκάλου ῥήματα καὶ πρόῤῥησιν ὑπογράφειν . Ἐπεὶ γὰρ δεύτερον τῷ Νρωνος βήματι παρέστη , καὶ τὴν μὲν πρώτην ἀπολογησάμενος ἠφείθη , τὸ δεύτερον δὲ , πρὸς πάντα τῆς Νέρωνος ὠμότητος ἀσχέτῳ ῥύμῃ φερομένης , ξίφει τὸν βίον ἀπολιμπάνει , τοῦτο νῦν ἂν εἵη λέγων , ὅτι Μεγαλυνθήσεται Χριστὸς ἐν τῷ σώματί μου , εἴτε διὰ ζωῆς , ὤσπερ νῦν ἐκ χειρὸς παλαμναίας καὶ φονώσης ἀφαρπάζων με , εἴτε διὰ θανάτου , ὡς ὕστερον ἔσται , μηδὲ τοῦ κεφαλαίου τῶν ἄθλων ἀποστεροῦντός με τοῦ ἀγωνοθέτου . Ἔδει γὰρ , ὡς ἔοικεν , μὴ προαποκαμεῖν τὸν ἀθλητὴν , μηδὲ τὸν ὑπὲρ ἄνθρωπον δρόμον κοινῷ τῆς φύσεως διακοπῆναι θανάτῳ ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν πρὸς τὸ ποθούμενον ἔξοδον ἄθλον εῖναι καὶ ἀγώνισμα κρείττω φύσεως γηγενοῦς . Τοῦτο δὴ οὖν , τοῦτο ὁ μὴ ζῶν ἑαυτῷ , ἀλλὰ τῷ Χριστῷ , ὁ τοῖς πᾶσι πάντα καὶ γινόμενος , καὶ ὢν , προῦποφαίνει , καὶ προαναδιδάσκει τοὺς μαθητὰς , ἵνα μὴ μετὰ σαῦταγα γὰρ ἦν ὡς ἀληθῶς καὶ πρώτη μετὰ Θεὸν σωτηρία ἡ Παύλου ζωὴ τοῦ πάθος ἀθρόον διτ δοθέντος θόρυβός τις καὶ τάραχος τῷ ἀνελπίστῳ τὰς ψυχὰς αὐτῶν διασείσῃ , καὶ εἰς ἀμήχανον ἀθυμίαν ἐμβαλὼν πᾶσαν αὐτοῖς ἐλπίδα συγκαταστρέψῃ , καὶ πρὸς τὴν εὐσέβειαν καταστήσῃ ὀκνηρούς , Ἔστι δὲ καὶ ἕτερον τῶν ῥημάτων θηρᾶσαι σκοπὸν , εἰ μή τι ἄλλο , ἀλλ´ οὖν παρὰ πόδα τέως ὑπάρχοντα τῷ ῥητῷ . Τίς οὐν οὐτος ; Ὡς πάντοτε , φησὶν , ἐν ὅλῳ τῷ τοῦ βίου διαστήματι ἐμεγαλύνετο ὁ Χριστὸς ἐν τῷ τοῦ Παύλου σώματι , πάσχοντος μὲν ἀνδρείως . ναὶ κρεῖττον ἢ κατὰ βίον φιλοῦντος τὸ ζῇν , ἀπαλλασσομένου δὲ ξένον ἀκοῦσαι καὶ πίστεως μεῖζον θνητῆς · οὕτω καὶ νῦν μεγαλυνθήσεται , καὶ ἐν αὐτῷ τῶν ἀγωνισμάτων τῷ τέλει . Μεγαλυνθήσεται δὲ ἔκ τε τοῦ μὴ παθεῖν τὸν ὑπασπιστὴν ὁμοίως καὶ ἐκ τοῦ παθεῖν . Ἥκων γὰρ ὁ γεννάδας οὗτος ἐπ´ αὐτὸ τὸ τελευταῖον στάδιον τῶν ἄθλων , ἀφίεται μὲν τὰ πρῶτα τοῦ θανάτου καὶ τῆς σφαγῆς , λόγῳ ἀληθείας καὶ γνώμῃ θεοσεβεῖ διαλυσάμενος τὰς αἰτίας , μᾶλκον δὲ τῆς παντοκράτορος φιλοτιμησαμένης ἐνταῦθα δεξιᾶς , καὶ δηλονότι ἐμεγαλύνετο ἐν τῶ Παύλου σώματι ὁ Χριστός . Πάλιν δὲ τὸ δεύτερον · οὐ γὰρ ἔδ ὶ
Lemmas: φλόξ · πόθεν μόνος κατασείω ὁ δεσμωτήριον ἰός ἀνοίγω ὁ θύρα ; πῶς ἐκεῖνος ὁ μυρίος καί παράδοξος γίγνομαι , εἰμί μή ὁ πᾶς κράτος ὁ δύναμις ἐπιδείκνυμι χείρ ; Διά ἄμφω οὖν ὁ Χριστός ἐν ὁ σῶμα Παῦλος μεγαλύνω , ὁ τε πικρός καί θανατηφόρος βάσανος ἐγκαρτερέω ὁ κῆρυξ , καί διά ὅς ὑπερφυῶς ὁ ὁ ἐπιβουλεύω μιαιφονία καί παρά δόξα ἀνάλωτος τίθημι καί ἀποδείκνυμι ὁ ἀγωνιστής . οὕτως οὖν καί διά ὁ ζωή , τουτέστι ὁ ζῳοποιέω καί δῖος ὄνομαι , καί διά ὁ θάνατος παραίτιος πληγή καί βάσανος , ὁ ὁ σοφία καί δύναμις πηγή Χριστός ὁ θεός ἐγώ ἐν ὁ Παῦλος σῶμα μεγαλύνω . οὐδείς δέ κωλύω ὁ ὁ διδάσκαλος ῥῆμα καί πρόρρησις ὑπογράφω . ἐπεί γάρ δύο ὁ Νρωνος βῆμα παρίστημι , καί ὁ μέν πρῶτος ἀπολογέομαι ἀφίημι , ὁ δύο δέ , πρός πᾶς ὁ Νέρων ὠμότης ἄσχετος ῥύμη φέρω , ξίφος ὁ βίος ἀπολείπω , οὗτος νῦν εἄν ἵημι λέγω , ὅτι μεγαλύνω Χριστός ἐν ὁ σῶμα ἐγώ , εἴτε διά ζωή , ὤσπερ νῦν ἐκ χείρ παλαμναῖος καί φονάω ἀφαρπάζω ἐγώ , εἴτε διά θάνατος , ὡς ὕστερος εἰμί , μηδέ ὁ κεφάλαιος ὁ ἆθλος ἀποστερέω ἐγώ ὁ ἀγωνοθέτης . δέω γάρ , ὡς ἔοικα , μή προαποκάμνω ὁ ἀθλητής , μηδέ ὁ ὑπέρ ἄνθρωπος δρόμος κοινός ὁ φύσις διακόπτω θάνατος ἀλλά καί αὐτός ὁ πρός ὁ ποθέω ἔξοδος ἆθλος εἰμί καί ἀγώνισμα ἀγαθός φύσις γηγενής . οὗτος δή οὖν , οὗτος ὁ μή ζῶ ἑαυτοῦ , ἀλλά ὁ Χριστός , ὁ ὁ πᾶς πᾶς καί γίγνομαι , καί εἰμί , προϋποφαίνω , καί προαναδιδάσκω ὁ μαθητής , ἵνα μή μετά σαυτασσω γάρ εἰμί ὡς ἀληθής καί πρῶτος μετά θεός σωτηρία ὁ Παῦλος ζωή ὁ πάθος ἀθρόος διτ δίδωμι θόρυβος τις καί τάραχος ὁ ἀνέλπιστος ὁ ψυχή αὐτός διασείω , καί εἰς ἀμήχανος ἀθυμία ἐμβάλλω πᾶς αὐτός ἐλπίς συγκαταστρέφω , καί πρός ὁ εὐσέβεια καθίστημι ὀκνηρός , εἰμί δέ καί ἕτερος ὁ ῥῆμα θηράω σκοπός , εἰμί μή τίς ἄλλος , ἀλ οὖν παρά πούς τέως ὑπάρχω ὁ ῥητός . Τῖς ὀν οὐτος ; ὡς πάντοτε , φημί , ἐν ὅλος ὁ ὁ βίος διάστημα μεγαλύνω ὁ Χριστός ἐν ὁ ὁ Παῦλος σῶμα , πάσχω μέν ἀνδρείως . ναί ἀγαθός ἢ κατά βίος φιλέω ὁ ζάω , ἀπαλλάσσω δέ ξένος ἀκούω καί πίστις μείζων θνητός · οὗτος καί νῦν μεγαλύνω , καί ἐν αὐτός ὁ ἀγώνισμα ὁ τέλος . μεγαλύνω δέ ἐκ τε ὁ μή πάσχω ὁ ὑπασπιστής ὁμοίως καί ἐκ ὁ πάσχω . ἥκω γάρ ὁ γεννάδας οὗτος ἐπι αὐτός ὁ τελευταῖος στάδιον ὁ ἆθλος , ἀφίημι μέν ὁ πρῶτος ὁ θάνατος καί ὁ σφαγή , λόγος ἀλήθεια καί γνώμη θεοσεβής διαλύω ὁ αἴτιος , μάλκος δέ ὁ παντοκράτωρ φιλοτιμέομαι ἐνταῦθα δεξιός , καί δηλονότι μεγαλύνω ἐν ὁ Παῦλος σῶμα ὁ Χριστός . πάλιν δέ ὁ δύο · οὖον γάρ ΕΔ ί