cogPG.PG101 110
ὸ τρόπαιον κατὰ τῶν ἀντιπάλων ὁ ἀριστεύς ἴστησι , καὶ τοῖς τραύμασι πρὸς τὸ παράδοξον βλέπων τοῦ κατορθώματος οὐκ ἀλγύνεται · καθ´ ἑαυτὰς δὲ τὰς πηγὰς λογοθετῶν , καὶ ταύτας ἐπιστρεφόμενος , οὐχ´ ἡδέως ὁρᾷ τραυματίαν τὸν τὴν νίκην ἀναδησάμενον · οὕτω δὲ καὶ ὁ Πατὴρ , οἱς μὲν ἑώρα τὸν Υἱὸν τοῦ τῷ Κθρωκίνου γένους τὸν πολέμιον ταῖς ἐπὶ τοῦ σώματος πληγαῖς καταβάλλοντα , τῆς Θεῷ πρεπούσης εὐφροσύνης ἦν , καὶ ταῖς τοῦ Παιδὸς ἀνδραγαθίαις ἐσεμνύνετο · οἷς δ´ ὁ φίλτατος τετραυματισμένος ἦν ταῖς πληγαῖς καὶ τοῖς μώλωψι , καθ´ ἑαυτό γε εἰς αρεσιν οὐκ ἀνέφερε · μᾶλλον δ´ ἐνταῦθα πλέον τὸ τῆς θελήσεως , ἤπερ ἐν τῷ παραδείγματι · ἐκεῖ μὲν γὰρ ἀρχομένων τῶν τραυμάτων , ἐπείπερ ἄδηλος ἠν ἡ νίκη , πικρὸν τὸ θέαμα τῷ στρατηγῷ , τῆς τροπῆς τῶν ἐχθρῶν οὔπω παρούσης , κατεφαίνετο · ἐνταῦθα δὲ ἀπ´ αὐτῶν τῶν τραυμάτων , μᾶλλον δὲ καὶ πρὶν Π τοὺς μιαιφόνους τὸν Σωτῆρα τοῖς τραύμασι ἐνυβρίσαι , λαμπρόν τε καθεωρᾶτο τὸ τρόπαιον , καὶ οὐδὲν ἔλαττον ἢ ὅτε τοῖς ἐναγεστάτοις ἐτολμᾶτο τὰ ἀτόλ . Κμητα · Θεῷ τε γὰρ καὶ τὰ μέλλοντα πάρεστι , καὶ ἡ γνῶσις ἀμφοῖν πρόεισι δι´ ἴσου · οὐδὲν κατ´ αὐτά γε τουτο τῶν ἀπογενομένων , οὔτε τῶν πάλαι γεγονότων , οὔτε μὴν τῶν ἥδη παρόντων , τὸ ἔλαττον ἀποφερομένων · οὐδὲν οὖν ἄπορον ἔτι παραδέχεται , τὸ θελητὸν εἶναι τῷ Πατρὶ τὸν θάνατον τοῦ Υἱοῦ καὶ ἀθέλητον · οὐδὲ τὸ σπουδὴν μὲν αὐτὸν εἶναι καταπραχθῆναι τῷ ἀρχηκάκιῳ τῆς φύσεως ἡμῶν ἐχθρῷ , πάσῃ δὲ μᾶλλον χαλεπωτέραν πληγὴν φέρειν τὸ προελθὸν κίρας ἀπὸ τῆς σπουδῆς · ὁ μὲν γὰρ πονηρὸς τῷ αἵματι Μίρων καὶ περιχανὼν τοῦ Σωτῆρος , οὔπω τῆς χαρᾶς τοῖς σπλάγχνοις ἐμβαθυναμένης , τήν τε ἀνίατον ἔσχε καταλαμβάνουσαν πληγὴν , καὶ τὸν ὄλεθρον ἀπαραίτητον · ὁ δὲ Πατὴρ οὐκ ἀρεσκόμενος αὐτόθεν τὴ τοῦ αἵματος χύσει , ἠρέσθη τε μάλιστα συμπροῖὸν τὸ τέλος ὁρῶν , καὶ περιχαρῶς προσεδέξατο · οὐκ αὐτὸ τοῦτο φιλῶν τὴν σφαγὴν τοῦ Παιδὸς , ἀλλ´ ἐκ τοῦ τέλους , ὡς εἴρηται , καὶ ταύτην ἐξοικειούμενος , καὶ εἰς εὐδοκίας λόγον μεταποιῶν . . Καὶ ἔχεις κἀντεῦθεν εἰ βούλει καὶ ἀπορήματος αλαιοῦ πρὸς λύσιν ὁρῶσαν ἀναφυομένην ἀφορμήν · τὸ ἄὲ ἀπόρημα εἰ καὶ τοῖς τὰ θεῖα φιλοσοφοῦσιν οὐκ ἄδηλον , ἀλλ´ οὖν εἰς κοινὴν ἁπάντων γνῶσιν εἰπεῖν λυσιτελέστερον · εἰ λύτρον ἐδόθη τὸ σωτήριον αἴμα τὴν ἀπὸ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνάῤῥυσιν τοῦ γένους ἡμῶν μεθοδεῦον , τίς ὁ λαβών ; Πατρὶ μὲν γὰρ οὐχ ήδὺ τοῦ Παιδὸς ἡ σφαγή · τῷ δὲ λῃστῇ πῶς οὐ τολμηρὸν καὶ φονεῖ , δοῦναι Κύριον αἵματος γενέσθαι τοῶ δεσποτικοῦ ; πολλὰ μὲν γὰρ καὶ ἄλλα τὴν διάλυσιν παραστήσει τοῦ ζητήματος , ὧν οὐκ ἄκαιρον ἴσως μετ´ ὀλίγον ἐπιμνησθῆναι · τὸ δὲ διὰ τῶν ῥηθέντων προῖὸν , ὁ Πατὴρ μὲν δέχεται τὸ αἷμα τοῦ Παιδὸς πόθῳ τοῦ ἐκβεβηκότος · ὁ δὲ πονηρὸς ἐτόλμα μεν καὶ ἐθρασύνετο λαβεῖν , ἀντέλαβε δὲ τῆς τυραννίδος
Lemmas: ο τρόπαιον κατά ὁ ἀντίπαλος ὁ Ἀριστεύς ἵστημι , καί ὁ τραῦμα πρός ὁ παράδοξος βλέπω ὁ κατόρθωμα οὐ ἀλγύνω · καθ´ ἑαυτοῦ δέ ὁ πηγή λογοθέτης , καί οὗτος ἐπιστρέφω , οὐ ἡδύς ὁράω τραυματίας ὁ ὁ Νίκη ἀναδέω · οὗτος δέ καί ὁ πατήρ , οἱςστις μέν ὁράω ὁ υἱός ὁ ὁ κθρωκινοος γένος ὁ πολέμιος ὁ ἐπί ὁ σῶμα πληγή καταβάλλω , ὁ Θεός πρέπω Εὐφρόσυνος εἰμί , καί ὁ ὁ Παῖς ἀνδραγαθία σεμνύνω · ὅς δδʹ ὁ φίλος τραυματίζω εἰμί ὁ πληγή καί ὁ μώλωψ , καθ´ ἑαυτοῦ γε εἰς ἄρεσις οὐ ἀναφέρω · μᾶλλον δδʹ ἐνταῦθα πλέω ὁ ὁ θέλησις , ἤ2 ἐν ὁ παράδειγμα · ἐκεῖ μέν γάρ ἄρχω ὁ τραῦμα , ἐπεί ἄδηλος ἐάν ὁ νίκη , πικρός ὁ θέαμα ὁ στρατηγός , ὁ τροπή ὁ ἐχθρός οὔπω πάρειμι , καταφαίνω · ἐνταῦθα δέ ἀπ´ αὐτός ὁ τραῦμα , μᾶλλον δέ καί πρίν Π ὁ μιαιφόνος ὁ Σωτήρ ὁ τραῦμα ἐνυβρίζω , λαμπρός τε καθοράω ὁ τρόπαιον , καί οὐδείς μικρός ἢ ὅτε ὁ ἐναγής τολμάω ὁ ἀτόλος . Κμητα · Θεός τε γάρ καί ὁ μέλλω πάρειμι , καί ὁ γνῶσις ἄμφω πρόειμι δις ἴσος · οὐδείς κατ´ αὐτός γε οὗτος ὁ ἀπογίγνομαι , οὔτε ὁ πάλαι γίγνομαι , οὔτε μήv ὁ ἥδη πάρειμι , ὁ μικρός ἀποφέρω · οὐδείς οὖν ἄπορος ἔτι παραδέχομαι , ὁ θελητός εἰμί ὁ πατήρ ὁ θάνατος ὁ υἱός καί ἀθελέω · οὐδέ ὁ σπουδή μέν αὐτός εἰμί καταπράσσω ὁ ἀρχέκακος ὁ φύσις ἐγώ ἐχθρός , πᾶς δέ μᾶλλον χαλεπός πληγή φέρω ὁ προέρχομαι κίρα ἀπό ὁ σπουδή · ὁ μέν γάρ πονηρός ὁ αἷμα Μίρων καί περιχάσκω ὁ Σωτήρ , οὔπω ὁ χαρά ὁ σπλάγχνον ἐμβαθύνω , ὁ τε ἀνίατος ἔχω καταλαμβάνω πληγή , καί ὁ ὄλεθρος ἀπαραίτητος · ὁ δέ πατήρ οὐ ἀρέσκω αὐτόθεν ὅς ὁ αἷμα χύσις , ἀρέσκω τε μάλιστα συμπροῖὸν ὁ τέλος ὁράω , καί περιχαρῶς προσδέχομαι · οὐ αὐτός οὗτος φίλος ὁ σφαγή ὁ Παῖς , ἀλ ἐκ ὁ τέλος , ὡς εἴρω , καί οὗτος ἐξοικειόω , καί εἰς εὐδοκία λόγος μεταποιέω . . καί ἔχω ἐντεῦθεν εἰμί βούλομαι καί ἀπόρημα ἀλαιός πρός λύσις ὁράω ἀναφύω ἀφορμή · ὁ ἀεί ἀπόρημα εἰμί καί ὁ ὁ θεῖον φιλοσοφέω οὐ ἄδηλος , ἀλ οὖν εἰς κοινός ἅπας γνῶσις εἶπον λυσιτελής · εἰμί λύτρον δίδωμι ὁ σωτήριος αἷμα ὁ ἀπό ὁ αἰχμαλωσία ἀνάρρυσις ὁ γένος ἐγώ μεθοδεύω , τίς ὁ λαμβάνω ; πατήρ μέν γάρ οὐ ἡδύς ὁ Παῖς ὁ σφαγή · ὁ δέ λῃστής πῶς οὖον τολμηρός καί φονεύς , δίδωμι κύριος αἷμα γίγνομαι τώ δεσποτικός ; πολύς μέν γάρ καί ἄλλος ὁ διάλυσις παρίστημι ὁ ζήτημα , ὅς οὐ ἄκαιρος ἴσως μετέ ὀλίγος ἐπιμιμνήσκομαι · ὁ δέ διά ὁ εἴρω πρόειμι , ὁ πατήρ μέν δέχομαι ὁ αἷμα ὁ Παῖς πόθος ὁ ἐκβαίνω · ὁ δέ πονηρός τολμάω μέν καί θρασύνω λαμβάνω , ἀντιλαμβάνω δέ ὁ τυραννίς