cogPG.PG087_1 702
μόνον τὸ τῇ αἰσθήσει δοκοῦν , ἐπαινεῖν ἢ ψέγειν τὸ παρατυχὸν μεμαθήκασιν . κγʹ . Καρδία σοφοῦ , νοήσει τὰ ἀπὸ τοῦ ἰδίου στόματος . Τοῦ συνετοῦ ἡ ψυχὴ γνώσεται πρότερον τὰ δέοντα ῥηθῆναι , καὶ οὕτω ταῦτα προαγάγει τοῦ στόματος · καὶ οὐχ , ὡς ἔτυχε , τὰ μὴ δέοντα φθέγξεται . Ἐπὶ δὲ χείλεσι φορέσει ἐπιγνωμοσύνην , Αὐ . τὸς δὲ ἐπὶ τῇ τῶν χειλέων ἀνοίξει περιβαλεῖται ἐπίγνωσιν τοῦ πρέποντος καιροῦ , εἰς τὸ εἰπεῖν ἃ λαληθῆναι προέγνωκε δέοντα κδʹ . Κηρία μέλιτος , λόγοι καλοί . Οἱ πρὸς διδασκαλίαν ἀγαθοὶ λόγοι , δίκην μέλιτος κηρίων , εἰσὶ διεσκευασμένοι πολυειδῶς · ὥστε καταλλήλως τῇ τῶν δεχομένων δυνάμει ἁρμόττεσθαι . Γλύκασμα δὲ αὐτῶν , ἴασις ψυχῆς . Ἠ δὲ ἐν τούτοις ἐγκεκρυμμένη ὡς ἔν τισι σίμβλοις γλυκὺ . τάτη γνῶσις τῆς ἀληθείας , θεραπεία ὑπάρχει ψυχῆς , σκότους αὐτὴν ἀγνοίας ἀπαλλάττουσα . κεʹ . Εἰσὶν ὀδοὶ δοκοῦσαι εἰναι ὀρθαὶ ἀνδρί · τὰ μέντοι τελευταῖα αὐτῶν βλέπει εἰς πυθμένα ᾷδου . Ὑπάρχουσι πολιτεῖαί τινες , αἱ διὰ τὸ ἐπίκη ρον ἡδὺ καὶ ἐπίδοξον , νομίζονταί τινι ἀνθρώπῳ τυγχάνειν καλαί · τὰ δὲ τέλη τούτων , εἰς βάθος ἀπωλείας ῥρᾷ . Τῆς γὰρ κατ´ αἴσθησιν ἡδονῆς , τέλος ὀδύνη , ἐστί · καὶ τῆς διακένου δόξης , ἡ ἀτιμία . κϛʹ . Ἀνὴρ ἐν πόνοις πονεῖ ἑαυτῷ , καὶ ἐκβιᾶζεται ἐαιτοῦ τὴν ἀπώλειαν . Ἄνθρωπός τις τῷ δοκεῖν μοχθεῖ ὑπὲρ ἑαυτοῦ , ἐν μόχθοις πολλοῖς πλεονεκτικῶς πλουτῶν , καὶ τυραννικῶς δοξαζόμενος · ἐπεὶ δὲ κίνδυνος ταῦτα ψυχῆς , βιαστικῶς ἐπισπᾶται Δ τοιοῦτος τὸν ἴδιον ὄλεθρον . Ο μέντοι σκολιὸς , ἐπὶ τῷ ἑαυτοῦ στόματι φρρεῖ τὴν ἀπώλειαν . Ὁ μέντοι γνώμην ἔχων στρεβλὴν , καὶ βλάπτειν ἀεὶ μελετῶν . οὐ πολλοῦ δεῖται καμάτου εἰς βλάβην αὐτοῦ · ἀλλὰ παρὰ τῷ ἰδίῳ στόματι τὸν ἑαυτοῦ ἐπιφέρεται ὄλεθρον · προξενῶν ἀπώλειαν ἑαυτῷ , ἐξ ὧν εἴωθε φθέγγεσθαι · παρὰ μὲν Θεοῦ , τὴν κατὰ ψυχήν · παρὰ δὲ τῶν ἐνωτιζομένων τὰ παρ´ αὐτοῦ λεγόμενα , τὴν κατὰ σῶμα . κζʹ . Ἀνὴρ ἄφρων , ὀρύσσει ἑαυτῷ κακά . Ἄνθρωπος ὅς μὴ τὰ ἑαυτοῦ συμφέροντα διαλογίζεται , καθ´ ἑαυτοῦ ἐξευρίσκει τὰ βλαπτικὰ , ἐπινοῶν τὰ πρὸς οἰκείαν ἀπώλειαν . Ἐπὶ δέ τῶν ἐαυτοῦ χειλέων θησαυρίζει πῦρ . Ἐν δὲ τῷ στόματι αὐτοῦ , συνάγει ῥήματα , κακίαν ἅπασαν ἐκκαίοντα παρὰ τοῖς ἀκούουσιν . κηʹ . Ἀνὴρ σλολιὸς , διαπέμπεται κακά . Ἄνθρωπος κατὰ γνώμην στρεβλὸς , παραπέμπει διὰ μέσων τῶν ἐπιτηδείων εἰς τὸ ὑπουργεῖν τὰ αὐτοῦ βουλεύματα , τοὺς ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ μελετωμένους δόλους κατὰ τῶν ἀγαπώντων ἀλλήλους . Καὶ λαμπτῆρα δόλου πυρσεύσει κακοῖς · καὶ διακωρίζτι φίλους . Καὶ οὕτω πυρσὸν ὑπανάπτει ἀπάτης ἐν τοῖς πειθαρχοῦσιν αὐτῷ ὑπουργοῖς τῆς κακίας · καὶ διὰ τούτων , ὡς δι´ ὀργάνων τινῶν , τοὺς ἡνωμένους ὅι´ ἀγάπης εἰλικρινοῦς , ἀπ´ ἀλλήλων διίστησιν , ἔχθραν ἀνὰ μέσον αὐτῶν ἐμβαλών . κθʹ . Ἀνὴρ παράνομος ἀποπειρᾶται φίλων , καὶ
Lemmas: μόνος ὁ ὁ αἴσθησις δοκέω , ἐπαινέω ἢ ψέγω ὁ παρατυγχάνω μανθάνω . κγʹ . Καρδία σοφός , νοέω ὁ ἀπό ὁ ἴδιος στόμα . ὁ συνετός ὁ ψυχή γιγνώσκω πρότερος ὁ δήω εἴρω , καί οὗτος οὗτος προάγω ὁ στόμα · καί οὐ , ὡς τυγχάνω , ὁ μή δήω φθέγγομαι . ἐπί δέ χεῖλος φορέω ἐπιγνωμοσύνη , αὖος . τός δέ ἐπί ὁ ὁ χεῖλος ἀνοίγω περιβάλλω ἐπίγνωσις ὁ πρέπω καιρός , εἰς ὁ εἶπον ὁ λαλέω προγιγνώσκω δήω κδέʹ . κηρίον μέλι , λόγος καλός . ὁ πρός διδασκαλία ἀγαθός λόγος , δίκη μέλι κηρίων , εἰμί διασκευάζω πολυειδῶς · ὥστε κατάλληλος ὁ ὁ δέχομαι δύναμις ἁρμόζω . γλύκασμα δέ αὐτός , ἴασις Ψυχή . ὁ δέ ἐν οὗτος ἐγκρύπτω ὡς ἐν τις σίμβλος γλυκύς . τητάω γνῶσις ὁ ἀλήθεια , θεραπεία ὑπάρχω Ψυχή , σκότος αὐτός ἄγνοια ἀπαλλάσσω . κύ . εἰμί ὁδός δοκέω εἰναι ὀρθός ἀνήρ · ὁ μέντοι τελευταῖος αὐτός βλέπω εἰς πυθμήν ἀείδω . ὑπάρχω πολιτεία τις , ὁ διά ὁ ἐπικός ἀντίμοιρος ἡδύς καί Ἐπίδοξον , νομίζω τις ἄνθρωπος τυγχάνω καλός · ὁ δέ τέλος οὗτος , εἰς βάθος ἀπώλεια ῥαίνω . ὁ γάρ κατ´ αἴσθησις ἡδονή , τέλος ὀδύνη , εἰμί · καί ὁ διάκενος δόξα , ὁ ἀτιμία . κϛʹ . ἀνήρ ἐν πόνος πονέω ἑαυτοῦ , καί εκβιάζω αἰτέω ὁ ἀπώλεια . Ἄνθρωπος τις ὁ δοκέω μοχθέω ὑπέρ ἑαυτοῦ , ἐν μόχθος πολύς πλεονεκτικός πλοῦτος , καί τυραννικός δοξάζω · ἐπεί δέ κίνδυνος οὗτος Ψυχή , βιαστικός ἐπισπάω δ τοιοῦτος ὁ ἴδιος ὄλεθρος . ὁ μέντοι σκολιός , ἐπί ὁ ἑαυτοῦ στόμα φρέω ὁ ἀπώλεια . ὁ μέντοι γνώμη ἔχω στρεβλός , καί βλάπτω ἀεί μελέτη . οὖον πολύς δήω κάματος εἰς βλάβη αὐτός · ἀλλά παρά ὁ ἴδιος στόμα ὁ ἑαυτοῦ ἐπιφέρω ὄλεθρος · προξενέω ἀπώλεια ἑαυτοῦ , ἐκ ὅς εἴωθα φθέγγομαι · παρά μέν Θεός , ὁ κατά Ψυχή · παρά δέ ὁ ἐνωτίζω ὁ παρ´ αὐτός λέγω , ὁ κατά σῶμα . κζʹ . ἀνήρ ἄφρων , ὀρύσσω ἑαυτοῦ κακός . Ἄνθρωπος ὅς μή ὁ ἑαυτοῦ συμφέρω διαλογίζομαι , καθ´ ἑαυτοῦ ἐξευρίσκω ὁ βλαπτικός , ἐπινοέω ὁ πρός οἰκεῖος ἀπώλεια . ἐπί δέ ὁ ἑαυτοῦ χεῖλος θησαυρίζω πῦρ . ἐν δέ ὁ στόμα αὐτός , συνάγω ῥῆμα , κακία ἅπας ἐκκαίω παρά ὁ ἀκούω . καίω . ἀνήρ σλολις , διαπέμπω κακός . Ἄνθρωπος κατά γνώμη στρεβλός , παραπέμπω διά μέσος ὁ ἐπιτήδειος εἰς ὁ ὑπουργέω ὁ αὐτός βούλευμα , ὁ ἐν ὁ Ψυχή αὐτός μελετάω δόλος κατά ὁ ἀγαπάω ἀλλήλων . καί λαμπτήρ δόλος πυρσεύω κακός · καί διακορίζω φίλος . καί οὗτος πυρσός ὑπανάπτω ἀπάτη ἐν ὁ πειθαρχέω αὐτός ὑπουργέω ὁ κακία · καί διά οὗτος , ὡς δις ὄργανον τις , ὁ ἑνόω ὅς ἀγάπη εἰλικρινής , ἀπ´ ἀλλήλων διίστημι , ἔχθρα ἀνά μέσος αὐτός ἐμβάλλω . τύ . ἀνήρ παράνομος ἀποπειράομαι Φίλων , καί