cogPG.PG087_1 47
σημαίνει ἔμφασιν · ὅτε γοῦν ἐντολὴ δέδοτο τῷ πως · κυρίου γὰρ καὶ βασιλέως ἐστὶ τὸ νόμους καὶ ἐντολὰς διδόναι . Καὶ εἴπεν ὁ Θεός · Βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου , σπειρον σπέρμα κατὰ γένος , καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπὸν κατὰ γένος , οὖ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ . Δεῖ τὴν σύνταξιν ἀναστρέψαντας διαφεύγειν τὸ σολοικοφανές · Βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου κατὰ τὸ γένος σπεῖρον σπέρμα · οὕτω γὰρ πρὸς τὸ γένος τὸ σπεῖρον ἀποδοθήσεται · ἢ γοῦν διασταλτέον τὸ « σπεῖρον σπέρμα » καθ´ ἑαυτὸ , ἵνα ᾖ καὶ , « Βλαστησάτω πᾶν σπεῖρον σπέρμα , » ἀντὶ τοῦ , γεννῶν καὶ παρέχον . Ἀνακαλυφθέντος δὲ τοῦ ὕδατος , εἰκότως ἡ γῆ γεννῆσαι προστάττεται · καὶ ἡ τότε φωνὴ νόμος γέγονε μέχρι τέλους διηνεκὴς , ὡς ἐπὶ τῶν λοιπῶν δημιουργημάτων ὥν τὸ θεῖον ἡγήσατο πρόσταγμα . Εἰκὸς δὲ τὴν ἀρχὴν τάς τε πόας καὶ τὰ δένδρα τέλεια γεγενῆσθαι , τὰ οἰκεῖα φέροντα σπέρματα . ὁρῶμεν γὰρ ὅτι καὶ τὰ ζῶα [ οὐκ ] ἀτέλεια γέγονεν[ἀλλὰ τέλεια καὶ ] εὐθὺς ἑαυτοῖς ἀρκέσαι δυνάμενα . Καὶ τὸν παράδει . σον δὲ φυτεύσας , τοῖς ζώοις σπέρματα προευτρεπιΚσθῆναι δι´ ὧν ἤμελλον τρέφεσθαι · διὸ καὶ δεύτερα κτίζεται οὐχ ὡς βοτάνης καὶ φυτῶν τυγχάνοντα χείρονα , ἐπεὶ καὶ τῶν ζώων ἄνθρωπος δεύτερος · φυτὰ γὰρ ζῶα πρῶτα · εἶτα τούτοις ὁ χρώμενος , ὡς ἄν τις βασιλεὺς τοῖς ὧν ἐστι βασιλεὺς ἐπιστάς . Φασὶ δέ τινες ὡς πρῶτόν ἐστιν ἐν τῇ γενέσει τῶν φυομένων ἡ βλάστησις · εἶτα προκόψαν τὸ βλάστημα . βοτάνη γίνεται , καὶ αὐξηθεῖσα χόρτος ἐστί · καὶ τὰ μικρὸν διαρθρουμένων τῶν φυομένων καὶ μέχρι τῆς ἐσπὶ τὴ σπέρυα τελειότητος προῖόντων , ὅθεν τῇ μελλούση τάξει τῶν πραγμάτων ἐχρήσατο . Βλαστησάτω δὲ , φησὶν , ἡ γῆ μηδεμιᾶς δεομένη συνεργείας ἑτέρας . Καὶ πρὸ ἡλίου τοῦτο προσέταξεν , ἵνα μὴ ἥλιον ὡς αἴτιον τῶν ἐκ γῆς φυομένων θεοποιήσωμεν · ἰδοὺ γὰρ ταῦτα τούτου πρεσβύτερα τοῦ δοκοῦντος ὁλκῇ τοῦ θερμοῦ πρὸς τὴν ἐπιφάνειαν τὴν ἐκ βάθους δύναμιν ἕλκειν .
Lemmas: σημαίνω ἔμφασις · ὅτε γοῦν ἐντολή δίδωμι ὁ πως · κύριος γάρ καί βασιλεύς εἰμί ὁ νόμος καί ἐντολή δίδωμι . καί εἶπον ὁ Θεός · βλαστάνω ὁ γῆ βοτάνη χόρτος , σπεῖρον σπέρμα κατά γένος , καί ξύλον κάρπιμος ποιέω καρπός κατά γένος , οὖον ὁ σπέρμα αὐτός ἐν αὐτός . Δεύς ὁ σύνταξις ἀναστρέφω διαφεύγω ὁ σολοικοφανής · βλαστάνω ὁ γῆ βοτάνη χόρτος κατά ὁ γένος σπείρω σπέρμα · οὗτος γάρ πρός ὁ γένος ὁ σπείρω ἀποδίδωμι · ἢ γοῦν διασταλτέον ὁ « σπείρω σπέρμα » καθ´ ἑαυτοῦ , ἵνα εἰμί καί , « βλαστάνω πᾶς σπείρω σπέρμα , » ἀντί ὁ , γεννάω καί παρέχω . ανακαλύπτω δέ ὁ ὕδωρ , εἰκότως ὁ γῆ γεννάω προστάσσω · καί ὁ τότε φωνή νόμος γίγνομαι μέχρι τέλος διηνεκής , ὡς ἐπί ὁ λοιπός δημιούργημα ἀνά ὁ θέω ἡγέομαι πρόσταγμα . εἰκώς δέ ὁ ἀρχή ὁ τε πόα καί ὁ δένδρον τέλειος γίγνομαι , ὁ οἰκεῖος φέρω σπέρμα . ὁράω γάρ ὅτι καί ὁ ζῷον [ οὐ ] ἀτέλεια γέγονεν[ἀλλὰ τέλειος καί ] εὐθύς ἑαυτοῦ ἀρκέω δύναμαι . καί ὁ παραδέω . σός δέ φυτεύω , ὁ ζῷον σπέρμα προευτρεπίζω δις ὅς μέλλω τρέφω · διό καί δύο κτίζω οὐ ὡς βοτάνη καί φυτός τυγχάνω χείρων , ἐπεί καί ὁ ζῷον ἄνθρωπος δύο · φυτόν γάρ ζῷον πρῶτος · εἶτα οὗτος ὁ χράω , ὡς ἄν τις βασιλεύς ὁ ὅς εἰμί βασιλεύς ἐφίστημι . φημί δέ τις ὡς πρότερος εἰμί ἐν ὁ γένεσις ὁ φύω ὁ βλάστησις · εἶτα προκόπτω ὁ βλάστημα . βοτάνη γίγνομαι , καί αὐξάνω χόρτος εἰμί · καί ὁ μικρός διαρθρέω ὁ φύω καί μέχρι ὁ εἰμί ὅς σπέρνω τελειότης πρόειμι , ὅθεν ὁ μέλλω τάξις ὁ πρᾶγμα χράω . βλαστάνω δέ , φημί , ὁ γῆ μηδείς δήω συνέργεια ἕτερος . καί πρό ἥλιος οὗτος προστάσσω , ἵνα μή ἥλιος ὡς αἴτιος ὁ ἐκ γῆ φύω θεοποιέω · ἰδού γάρ οὗτος οὗτος πρέσβυς ὁ δοκέω ὁλκός ὁ θερμός πρός ὁ ἐπιφάνεια ὁ ἐκ βάθος δύναμις ἕλκω .