cogPG.PG087_1 90
καὶ ἔπλασεν ἄνθρωπον , ὅπερ ἐστὶ τοῦ σώματος ; τίς Ἀὲ καὶ ἡ γύμνωσις ἡ τοῦ σώματος ; τί δὲ τὰ δὲ φύλλα τῆς συκῆς περιέσκεπεν ; Οὐκοῦν πρόδηλον ὡς δὴ σεσωματοποιηται πρὸ τῶν δερματίνων χιτώνων ὁ ἄνθρωπος Ἀναπλασθεὶς οὖν κακίας , ἔξω γέγονε τοῦ παραδείσου , ὅπως μὴ τοῦ ξύλου μεταλαβών τῆς ζωῆς , ἔχῃ ταύτην ἀθάνατον ἐν ἀθανάτῳ σώματι , ἅπαξ ἐν αὐτῷ διὰ τῆς παραβάσεως ἐμφωλεύσασαν . Οὐ γὰρ ὡς φθονήσας αὐτῷ τῆς ζωῆς ὁ Θεός · ἢ διὰ τί Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν ἀπεστέλλετο , εἰ τὸν ἄνθρωπον εθελε διὰ παντὸς ἀπεστερῆσθαι ζωῆς ; Ἔδει τοίνυν νεκρωθῆναι θανάτῳ τὴν ἁμαρτίαν , ἵν´ ἐκτακείσης ὁ ἄνθρωπος φάγῃ λοιπὸν τῆς ζωῆς . Ὁ δὲ τὴν σάρκα τῆς ἀθανασίας ἀνεπίδεκτον ὁριζόμενος , ὑπὸ τοῦ ῥητοῦ διελέγχεται , λέγοντος καὶ μετὰ τὴν τῶν δερματίνων χιτώνων κατασκευὴν ἐκβεβλῆσθαι τὸν Ἀἱνι , ἵνα μὴ φαγὼν αἰωνίου μεταλάβῃ ζωῆς , ὡς δυνάμεκς δηλαδὴ μὴ ἀποθανεῖν , εἰ μεταλάβοι τῆς βρώσεως . Οὐκοῦν ἠκολούθει διὰ τοῦ θανάτου τὴν ῥίζαν τῆς ἀμαρτίας ἐξαφανισθῆναι τοῦ σώματος , ἵνα μηδὲ βραχύτατον αὐτῆς ἀπομένον , νέους ἁμαρτημάτων ἀναδιδοίη βλαστούς . Τοῦτο πολλάκις καὶ ἐν ναῶν οἰκοδομήμασι γίνεται · συκῆς γὰρ τυχὸν ἐν αὐτοῖς γεννηθείσης , καὶ ταῖς τῶν λίθων ἀρμονίαις ῥίζας παραπεμψάσης ἀφανεῖς τε καὶ φαχερὰς , λύσις τούτων ἐξ ἀνάγκης ἀκολουθεῖ · οὐ γὰρ παύεται τῆς ἐκφύσεως , μὴ πάσης ῥίζης ἀνῃρημένης · οὗ δὴ γεγονότος οἱ λίθοι λοιπὸν ἀβλαβῆ τὴν ἐξ ἀρχῆς ἁρμονίαν ἐκτήσαντο · οὕτως οὗν ἡ σὰρξ ἀνίσταται τελέως ἐκ βάθρων ἀνῃρημένης τῆς ἁμαρτίας · νῦν γὰρ διὰ ταύτην καὶ νουθεσίας ὑπερορᾷ , καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα πλημμελεῖ , καὶ μόνης τῆς ἐκ θανάτου δέδεκται διορθώσεως , ἐν τῇ ἀναστάσει τοῦ Θεοῦ δίκην κεραμέως αὐτὴν ἀναπλάττοντος , συντριβεῖσαν διὰ τῆς πτώσεως . Νον δὲ τίς οὕτω καθαρὸς ὡς μηδὲ ῥυπαρὸν ἀναδέχεσθαι λογισμὸν , εἰ καὶ τούτους ἐκκόπτειν σπουδάζομεν , ἵνα μή τις ῥίζα πικρίας ἀναφύουσα ἐνοἈέδωκε δὲ , φασί τινες , νόμον οὔτε βαρὺν , καὶ τῷ ναιρῷ κατάλληλον · ἀποχὴ γὰρ ἑνὸς ὑπῆρχε φυτοῦ , τοσούτων ὄντων ἑτέρων ἐκπρεπῶν ὄψει καὶ βρώσει . ηδενὸς γὰρ πλὴν Ἀδὰμ τότε τυγχάνοντος , ποίαν εἶχε χῶραν τὸ , « Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν ; » ποίαν δὲ τὸ « Οὐ φονεύσεις , οὐ κλέψεις ; » ἢ τὸ περὶ ἀθανασίας μελλούσης ἢ ἀτρεπτότητος , νηπίου τούτου τυγχάνοντος ; Οὐκ εἶχεν οὖν παραβὰς ἐξ ἀμελείας , αἰτιᾶσθαι τὴν τοῦ προστεταγμένου βαρύτητα , λαβὼν τὴν ἐντολὴν , ὡς ἂν ἔχοι ἐν ἑαυτῷ τὸ λογικὸν ἐνεργὸν , ὡς καὶ τὴν δύναμιν ἤμελλεν ἀγνοεῖν , καλοῦ καὶ πονηροῦ γνῶσιν ἐμποιοῦσαν αὐτῷ , μὴ τῆς ἐντολῆς δεδοικένης . Ὢσπερ δέ φασι , τὸ δένδρον τοῦ εἰδέναι καλύν καὶ πονηρὸν οὐκ [ κ ] τῆς φύσεως , ἐκ δὲ συμβεβηκότος
Lemmas: καί πλάσσω ἄνθρωπος , ὅσπερ εἰμί ὁ σῶμα ; τίς ἀεί καί ὁ γύμνωσις ὁ ὁ σῶμα ; τίς δέ ὁ δέ φύλλον ὁ συκέα περισκοπέω ; οὐκοῦν πρόδηλος ὡς δή σωματοποιέω πρό ὁ δερμάτινος χιτών ὁ ἄνθρωπος ἀναπολάζω οὖν κακία , ἔξω γίγνομαι ὁ παράδεισος , ὅπως μή ὁ ξύλον μεταλαμβάνω ὁ ζωή , ἔχω οὗτος ἀθάνατος ἐν ἀθάνατος σῶμα , ἅπαξ ἐν αὐτός διά ὁ παράβασις ἐμφωλεύω . οὖον γάρ ὡς φθονέω αὐτός ὁ ζωή ὁ Θεός · ἢ διά τίς Χριστός ἐκ οὐρανός ἀποστέλλω , εἰμί ὁ ἄνθρωπος ἐθέλω διά πᾶς ἀποστερέω ζωή ; δέω τοίνυν νεκρόω θάνατος ὁ ἁμαρτία , ὅς ἐκτήκω ὁ ἄνθρωπος ἐσθίω λοιπός ὁ ζωή . ὁ δέ ὁ σάρξ ὁ ἀθανασία ἀνεπίδεκτος ὁρίζω , ὑπό ὁ ῥητός διελέγχω , λέγω καί μετά ὁ ὁ δερμάτινος χιτών κατασκευή ἐκβάλλω ὁ Αϊνί , ἵνα μή φαγεῖν αἰώνιος μεταλαμβάνω ζωή , ὡς δυνάμεκς δηλαδή μή ἀποθνῄσκω , εἰμί μεταλαμβάνω ὁ βρῶσις . οὐκοῦν ἀκολουθέω διά ὁ θάνατος ὁ ῥίζα ὁ ἁμαρτία ἐξαφανίζω ὁ σῶμα , ἵνα μηδέ βραχύς αὐτός απομένων , νέος ἁμάρτημα ἀναδίδωμι βλαστός . οὗτος πολλάκις καί ἐν ναός οἰκοδόμημα γίγνομαι · συκέα γάρ τυγχάνω ἐν αὐτός γεννάω , καί ὁ ὁ λίθος ἁρμονία ῥίζα παραπέμπω ἀφανής τε καί φαχερὰς , λύσις οὗτος ἐκ ἀνάγκη ἀκολουθέω · οὖον γάρ παύω ὁ ἔκφυσις , μή πᾶς ῥίζα ἀναιρέω · ὅς δή γίγνομαι ὁ λίθος λοιπός ἀβλαβής ὁ ἐκ ἀρχή ἁρμονία κτάομαι · οὕτως ἐν ὁ σάρξ ἀνίστημι τέλειος ἐκ βάθρον ἀναιρέω ὁ ἁμαρτία · νῦν γάρ διά οὗτος καί νουθεσία ὑπεροράω , καί μετά ὁ βάπτισμα πλημμελέω , καί μόνος ὁ ἐκ θάνατος δέχομαι διόρθωσις , ἐν ὁ ἀνάστασις ὁ Θεός δίκη κεραμεύς αὐτός ἀναπλάσσω , συντρίβω διά ὁ πτῶσις . Νον δέ τίς οὗτος καθαρός ὡς μηδέ ῥυπαρός ἀναδέχομαι λογισμός , εἰμί καί οὗτος ἐκκόπτω σπουδάζω , ἵνα μή τις ῥίζα πικρία ἀναφύω ἐνοἈέδωκε δέ , φημί τις , νόμος οὔτε βαρύς , καί ὁ ναῖρον κατάλληλος · ἀποχή γάρ εἷς ὑπάρχω φυτός , τοσοῦτος εἰμί ἕτερος ἐκπρεπής ὁράω καί βρῶσις . ἀδήν γάρ πλήν Ἀδάμ τότε τυγχάνω , ποῖος ἔχω χώρα ὁ , « ἀγάπησις ὁ πλησίος σύ ὡς ἑαυτοῦ ; » ποῖος δέ ὁ « οὖον φονεύω , οὖον κλέπτω ; » ἢ ὁ περί ἀθανασία μέλλω ἢ ἀτρεπτότης , νήπιος οὗτος τυγχάνω ; οὐ ἔχω οὖν παραβαίνω ἐκ ἀμέλεια , αἰτιάομαι ὁ ὁ προστάσσω βαρύτης , λαμβάνω ὁ ἐντολή , ὡς εἄν ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ λογικός ἐνεργός , ὡς καί ὁ δύναμις μέλλω ἀγνοέω , καλός καί πονηρός γνῶσις ἐμποιέω αὐτός , μή ὁ ἐντολή δίδωμι . ὤσπερ δέ φημί , ὁ δένδρον ὁ οἶδα καλέω καί πονηρός οὐ [ Κ ] ὁ φύσις , ἐκ δέ συμβεβηκός