cogPG.PG087_1 49
ἀγαθὸν ὅπερ ἔβλαψεν ἕτερον , ὥσπερ ἐστὶ πρὸς μέν ψᾶρας τὸ κώνειον , ἐλλέβορος δὲ πρὸς τοὺς ὄρτυγας , διά τινα φυσικὴν ἱδιότητα · τῷ παντὶ τοίνυν λυσιτελῆ τὰ μέρη τινὶ λυμαινόμενα . Καὶ γὰρ ὁ βοῦς πρὸς γεωργίαν εὕχρηστος , εἰ καὶ τὸ αἰμα τούτου καθέστηκεν ἡμῖν δηλητήριον · ἐν καιρῶ δὲ ἡμῖν καὶ ταῦτα χρήσιμα , ὡς ἰατρῶν ἴσασιν παῖἈλλὰ πῶς , φασὶν , ἐπὶ μὲν τῶν βοτανῶν εἶπε , « σπεῖρον σπέρμα , » ἐπὶ δὲ τῶνδένδρων « ξύλονκάρπιμον οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ ; » ὅπου γε οὔτε κάλαμος , οὔτε ἄγρωστις , οὔτε ἡμίνθη , οὐ κρόκος , οὐ σκόροδον , οὐ βούτομον , οὐδ´ ἄλλα μυρία γένη σπερματίζοντα φαίνεται · καὶ τῶν δένδρων ὁρῶμεν πολλὰ οὕτε καρποῖς , οὔτε σπέρματι κεχρημένα . Πρὸς ἅ φαμεν ὅτι πολλὰ τῶν φυομένων ἐκ γῆς ἐπὶ τοῦ πυθμένος καὶ τῆς ῥίζης ἔχει τὴν δύναμιν · ὥσπερ ὁ κάλαμος μετὰ τὴν ἐπέτειον αὔξησιν ἀπὸ τῆς ῥίζης ἀφίησί τινα προβολὴν σπέρματος λόγον ἔχουσαν , καὶ διὰ γῆς νεμόμενα ἐν ταῖς ῥίζαις τὴν διαδοχὴν κέκτηται , ὥστε ἑκάστῳ ἢ σπέρμα εἶναι ἢ δύναμίν τινα σπερματικὴν ἐνυπάρχειν . Καὶ τῶν δένδρων δὴ αἴγειροι καὶ πτελέαι καὶ ἰτέαι καὶ λεῦκαι . εἰ καὶ μὴ οέοοοσιε προδήλως καρπὸν , ἀλλ´ οὖν ὁ ὑποκείμενος αὐτῶν τῷ φύλλῳ κλάδος ὃν μίσχον καλοῦσί τινες , τοῦτο τοῦ σπέρματος ἔχει τὴν δύναμιν . Ὅσα γὰρ ἀπὸ κλάδων γίνεσθαι πέφυκεν , ἐντεῦθεν , ὡς τὰ πολλὰ , προβάλλει τὰς ῥίζας . Τάχα δὲ σπέρματος ἔχουσι λόγον καὶ αἱ τῶν ῥιζῶν ἀποφύσεις , ἃ παρασπῶντες οἱ φυτοκόμοι , τὸ γένος αὔξουσι . Πρὸς δὲ τούτοις τὰ τιμιώτερα τῇ φύσει προηγουμένης μνήμης τετύχηκεν , ὅσα ἤμελλε τοῖς οἰκείοις καρποῖς τὸν ἄνθρωπον δεξιούμενα ἄοθε νον αὐτῷ παρασκευάζειν τὴν δίαιταν . Ἐπισημαίνον . ται δέ , ὅτι πάντα μὲν ἅμα τῇ προστάξει προῆλθε , μετὰ τῆς οἰκείας ἕκαστον ἰδιότητος οἰκείῳ γνωριζόμενον χαρακτῆρι . Πλήν γε ὅτι τὸ ῥόδον τότε ἄνευ ἀκάνθης ἢν , ὕστερον δὲ τῷ κάλλει τοῦ ἄνθους ἡ ἄκανθα παρεζεύχθη , ἵνα τῷ τερπνῷ τῆς ἀπολαύσεως ἐγγύθεν ἔχωμεν παρακειμένην τὴν λύπην , μεμνημένοι τῆς ἀμαρτίας δι´ ἡν ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἡμῖν ἡ γῆ ἀνατέλλειν κατεδικάσθη . Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς , Γενηθήτωσαν φωστῆρες ἔν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ εἰς φαῦσιν , ὥστε φαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τῆς ἡμέρας καὶ ἀνὰ μέσον τῆς νυκτός . Ἔστιάσεως ἔοικε ταῦτα παρασκευῇ . Πρῶτον μὲν ἡ τοῦ τόπου κάθαρσις · δεύτερον δὲ ἡ τῆς εὐωχίας ποίησις · τρίτον δὲ φωτὸς ἔξαψις · εἶθ´ οὕτως ἡ τῶν εὐωχουμένων εἴσοδος οἰκετῶν τε προῖόντων ἀλόγων καὶ δεσποτῶν , μετὰ παῦτα ἐπιφαινομένου τοῦ λογικοῦ . Φησὶ γοῦν ὁ Σωτὴρ ἐν ταῖς παραβολαῖς , δείπνου παρασκευαστὴν ἀνθρώποις εἶναι τὸν Θεόν . Καὶ τό γε ἐπ´ αὐτῷ , πρὸς εὐωχίαν μακαριστὴν παρήχθημεν ἀπ´ ἀρχῆς ἐν καλλίστῳ
Lemmas: ἀγαθός ὅσπερ βλάπτω ἕτερος , ὥσπερ εἰμί πρός μέν ψάρ ὁ κώνειον , ἑλλέβορος δέ πρός ὁ ὄρτυξ , διά τις φυσικός ἰδιότης · ὁ πᾶς τοίνυν λυσιτελής ὁ μέρος τις λυμαίνομαι . καί γάρ ὁ βοῦς πρός γεωργία εὔχρηστος , εἰμί καί ὁ αἷμα οὗτος καθίστημι ἐγώ δηλητήριος · ἐν καιρός δέ ἐγώ καί οὗτος χρήσιμος , ὡς ἰατρός οἶδα παῖἈλλὰ πῶς , φημί , ἐπί μέν ὁ βοτάνη εἶπον , « σπείρω σπέρμα , » ἐπί δέ τῶνδένδρων « ξύλονκάρπιμον ὅς ὁ σπέρμα αὐτός ἐν αὐτός ; » ὅπου γε οὔτε κάλαμος , οὔτε ἄγρωστις , οὔτε ἡμίνθη , οὖον κρόκος , οὖον σκόροδον , οὖον βούτομον , οὐδός ἄλλος μυρίος γένος σπερματίζω φαίνω · καί ὁ δένδρον ὁράω πολύς ἵημι καρπός , οὔτε σπέρμα χράομαι . πρός ὅς φημί ὅτι πολύς ὁ φύω ἐκ γῆ ἐπί ὁ πυθμήν καί ὁ ῥίζα ἔχω ὁ δύναμις · ὥσπερ ὁ κάλαμος μετά ὁ ἐπέτειος αὔξησις ἀπό ὁ ῥίζα ἀφίημι τις προβολή σπέρμα λόγος ἔχω , καί διά γῆ νέμω ἐν ὁ ῥίζα ὁ διαδοχή κτάομαι , ὥστε ἕκαστος ἢ σπέρμα εἰμί ἢ δύναμις τις σπερματικός ἐν-ὑπάρχω . καί ὁ δένδρον δή αἴγειρος καί πτελέα καί ἰτέα καί λεύκη . εἰμί καί μή οἴομαι πρόδηλος καρπός , ἀλ οὖν ὁ ὑπόκειμαι αὐτός ὁ φύλλον κλάδος ὅς μίσχος καλέω τις , οὗτος ὁ σπέρμα ἔχω ὁ δύναμις . ὅσα γάρ ἀπό κλάδος γίγνομαι φύω , ἐντεῦθεν , ὡς ὁ πολύς , προβάλλω ὁ ῥίζα . Τάχα δέ σπέρμα ἔχω λόγος καί ὁ ὁ ῥίζα ἀπόφυσις , ὁ παρασπάω ὁ φυτοκόμος , ὁ γένος αὐξάνω . πρός δέ οὗτος ὁ τίμιος ὁ φύσις προηγούμενος μνήμη τυγχάνω , ὅσος μέλλω ὁ οἰκέω καρπός ὁ ἄνθρωπος δεξιόομαι ἄθος νοῦς αὐτός παρασκευάζω ὁ δίαιτα . ἐπισημαίνω . ὁ δέ , ὅτι πᾶς μέν ἅμα ὁ πρόσταξις προέρχομαι , μετά ὁ οἰκεῖος ἕκαστος ἰδιότης οἰκεῖος γνωρίζω χαρακτήρ . Πλῆν γε ὅτι ὁ ῥόδον τότε ἄνευ ἄκανθα εἄν , ὕστερος δέ ὁ κάλλος ὁ ἄνθος ὁ ἄκανθα παραζεύγνυμι , ἵνα ὁ τερπνός ὁ ἀπόλαυσις ἐγγύθεν ἔχω παράκειμαι ὁ λύπη , μιμνήσκω ὁ ἁμαρτία δις ἐάν ἄκανθα καί τρίβολος ἐγώ ὁ γῆ ἀνατέλλω καταδικάζω . καί εἶπον ὁ θεός , γίγνομαι φωστήρ ἐν ὁ στερέωμα ὁ οὐρανός εἰς φαῦσις , ὥστε φαίνω ἐπί ὁ γῆ καί διαχωρίζω ἀνά μέσος ὁ ἡμέρα καί ἀνά μέσος ὁ νύξ . ἑστίασις ἔοικα οὗτος παρασκευή . Πρῶτος μέν ὁ ὁ τόπος κάθαρσις · δύο δέ ὁ ὁ εὐωχία ποίησις · τρίτος δέ φάος ἔξαψις · ἔρχομαι οὕτως ὁ ὁ εὐωχέω εἴσοδος οἰκέτης τε πρόειμι ἄλογος καί δεσπότης , μετά Παῦτα ἐπιφαίνω ὁ λογικός . φημί γοῦν ὁ Σωτήρ ἐν ὁ παραβολή , δεῖπνον παρασκευαστής ἄνθρωπος εἰμί ὁ Θεός . καί ὁ γε ἐπι αὐτός , πρός εὐωχία μακαριστός παράγω ἀπ´ ἀρχή ἐν καλός