cogPG.PG067 456
Ἀλλ´ ἐπειδὴ τοὺς περὶ παρθενίας λόγους ἐπῄνει ; γυνὴ , χωρισθῆναι δὲ αὐτοῦ χαλεπῶς ἔφερεν , ἰδίᾳ καθεύδων ἐπὶ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτεσι συνῆν αὐτῇ , μηδὲ οὖτω μοναχικῆς ἀσκήσεως ἀμελῶν . Ἐν τοσούτῳ δὲ χρόνῳ ζηλώσασα τὴν τοῦ ἀνδρὸς ἀρετὴν ἡ γυνὴ , ἐλογίσατο μὴ δίκαιον εἰναι , τηλικοῦτον ὄντα οἴκοι κρύπτεσθαι δι´ αὐτὴν , καὶ χρῆναι ἑκάτερον κεχωρισμένως οἰκοῦντα φιλοσοφεῖν . Καὶ περὶ τούτου ἐδεήθη τοῦ ἀνδρός . Ὁ δέ , χάριν ὁμολογήσας τῷ Θεῷ ὑπὲρ τῶν βεβουλευμένων τῇ γυναικὶ , Σὺ μὲν δὴ , ἔφη , τοῦτον τὸν οἶκον ἔχε · ἐγὼ δὲ ἕτερον ἐμαυτῷ ποιήσω . Καὶ πρὸς μεσημβρίαν τῆς Μαρείας λίμνης καταλαβὼν ἔρημον τόπον , ἀμφὶ τὴν Σκήτην καὶ τὸ καλούμενον τῆς Νητρίας ὄρος , δύο καὶ εἴκοσι ἔτη ἐνθάδε ἐφιλοσόφησε , δίς ἑκάστου ἔτους τὴν γυναῖκα θεώμενος . Τούτῳ δὲ τῷ θεσπεσίῳ ἀρχηγῷ γενομένῳ τῶν τῇδε μοναστερίων , πολλοὶ καὶ ἀξιόλογοι ἐγένοντο μαθηταί , ὡς αἱ διαδοχαὶ ἐπιδείξουσι . Πολλὰ δὲ καὶ θεσπέσια ἐπ´ αὐτῷ συμβέβηκεν , ἃ μάλιστα τοῖς κατ´ Αἴγυπτον μοναχοῖς ἠκρίβωται , περὶ πολλοῦ ποιουμένοις , διαδοχῇ παραδόσεως ἀγράφου ἐπιμελῶς ἀπομνημονεύειν τὰς τῶν παλαιοτέρων ἀσκητῶν ἀρετάς . Ἐμοὶ δὲ τῶν εἰς ἡμᾶς ἐλθόντων ἐκεῖνα ῥητέον . Ἐδέησεν αὐτῷ καὶ Θεοδώρῳ τῷ αὐτοῦ μαθητῇ ἀπιοῦσί που , διαβῆναι διώρυκα , ἣν Λύκον καλοῦσιν . Ἵνα δὲ μὴ γυμνούς ἀλλήλους θεάσωνται , ἐκέλευσεν Ἀμοῦν ὑπαναχωρῆσαι Θεόδωρον . Ὡς δὲ καὶ ἑαυτὸν ᾑσχύνετο γυμνὸν θεάσασθαι , ἐξαπίνης μετάρσιος ἀρθεὶς ὑπὸ θείας δυνάμεως , ἐπὶ τὴν ἀντικρὺ ὄχθην μετετέθη . Διαβὰς δὲ τὸ ὕδωρ Θεόδωρος , καὶ θεασάμενος αὐτοῦ τὴν ἐσθῆτα καὶ τοὺς πόδας ἀβρόχους , ἐλιπάρει τὸν πρεσβύτην φράζειν αὐτῷ τὴν αἰτίαν . Ἐπεὶ δὲ ὁ μὲν παρῃτεῖτο λέγειν · ὁ δὲ μὴ ἄλλως ἀνίσχειν ἰσχυρίζετο , εἰ μὴ μάθῃ , συνθεμένου Θεοδώρου , ζῶντος αὐτοῦ μηδενὶ λέξειν , ὡμολόγησε τὸ συμβάν . Παραπλήσιον δὲ τῷ εἰρημένῳ εἰς θαῦμα καὶ τοῦτο · Ἄδικοι πατέρες ὑπὸ κυνὸς λυσσῶντος ἴδιον παῖδα δηχθέντα , καὶ ἔχον οὔπω ἀπολέσθαι προσδοκώμενον , ἤγαγον ὡς αὐτόν · καὶ ὀλοφυρόμενοι ἐδέοντο αὐτοῦ θεραπεῦσαι τὸν υἱόν . Ὁ δὲ πρὸς αὐτούς · Ἀλλ´ οὐδὲν , ἔφη , δεῖται τῆς παρ´ ἐμοῦ θεραπείας · ὑμεῖς δὲ εἰ βούλεσθε τὸν βοῦν ὃν κεκλόφατε ἀποδοῦναι τοῖς δεσπόταις αὐτίκα ἰαθήσεται . Ὃ καὶ συνέβη . Ἄμα γὰρ ὁ βοῦς ἀπεδόθη , καὶ τὸ πάβος τὸν παῖδα ἀπέλιπεν . Ἡνίκα δὲ ὁ Ἀμοῦν οὗτος ἐτελεύτα , λέγεται τὸν Ἀντώνιον θεάσασθαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐπὶ τὸν οὐρανὸν ἀναγομένην , είων Δυνάμεων σὺν ψαλμῳδίαις ἡγουμένων Πυνθανομένοις δὲ τοῖς περὶ αὐτὸν τοῦ θαύματος τὴν αἰτίαν , οὐκ ἀπεκρύψατο · δῆλος γὰρ ἧν σπουδαίως τὸν ἀέρα κατανοῶν , καὶ ἐκπεπληγμένος πρὸς τὴν ὄψιν τοῦ παραδόξου θαύματος . Ὡς δὲ μετὰ ταῦτα παραγενόμενοί τινες ἀπὸ τῆς Σκήτεως , ἀνήγγειλαν τὴν ὥραν τῆς Ἀμοῦν τελευτῆς , τἀληθὲς ἐδείχθη τῆς Ἀντωνίου προῤῥήσεως . Καὶ ἀμφοτέρους ἐμακάριζον , τὸν μὲν , επὶ ὁμολογουμένοις ἀγαθοῖς μεταστάντα τῆς ἐνταῦθα βιοτῆς · τὸν δὲ , τοσαύτης ἀξιωθέντα θέας , ἣν ὁ Θεὸς αὐτῷ ἀπὸ τοσούτου ἐδήλωσε . Πολλῶν γὰρ ἡμερῶν ὁδός ἐστι , τὸ μέσον τῶν τόπων ἐν οἶς ἑκάτερος διέτριβεν . Καὶ τὰ μὲν ὧδε ἱστόρηται παρὰ τῶν
Lemmas: Ἀλ ἐπεί ὁ περί παρθενίη λόγος ἐπαινέω ; γυνή , χωρίζω δέ αὐτός χαλεπῶς φέρω , ἴδιος καθεύδω ἐπί δέκα καί ὀκτώ ἔτος σύνειμι αὐτός , μηδέ οὗτος μοναχικός ἄσκησις ἀμελής . ἐν τοσοῦτος δέ χρόνος ζηλόω ὁ ὁ ἀνήρ ἀρετή ὁ γυνή , λογίζομαι μή Δίκαιος εἰναι , τηλικόσδε εἰμί οἴκοι κρύπτω δις αὐτός , καί χρή ἑκάτερος κεχωρισμένως οἰκέω φιλοσοφέω . καί περί οὗτος δήω ὁ ἀνήρ . ὁ δέ , χάρις ὁμολογέω ὁ Θεός ὑπέρ ὁ βουλεύω ὁ γυνή , σύ μέν δή , φημί , οὗτος ὁ οἶκος ἔχω · ἐγώ δέ ἕτερος ἐμαυτοῦ ποιέω . καί πρός μεσημβρία ὁ Μάρεια λίμνη καταλαμβάνω ἐρῆμος τόπος , ἀμφί ὁ σκήτη καί ὁ καλέω ὁ νιτρία ὄρος , δύο καί εἴκοσι ἔτος ἐνθάδε φιλοσοφέω , δίς ἕκαστος ἔτος ὁ γυνή θεάομαι . οὗτος δέ ὁ θεσπέσιος ἀρχηγός γίγνομαι ὁ ὅδε μοναστερίων , πολύς καί ἀξιόλογος γίγνομαι μαθητής , ὡς ὁ διαδοχή ἐπιδείκνυμι . Πολύς δέ καί θεσπέσιος ἐπι αὐτός συμβαίνω , ὁ μάλιστα ὁ κατ´ Αἴγυπτος μοναχός ἀκριβόω , περί πολύς ποιέω , διαδοχή παράδοσις ἄγραφος ἐπιμελής ἀπομνημονεύω ὁ ὁ παλαιός ἀσκητής ἀρετή . ἐμός δέ ὁ εἰς ἐγώ ἔρχομαι ἐκεῖνος ῥητέος . δέω αὐτός καί Θεόδωρος ὁ αὐτός μαθητής ἄπειμι ποῦ , διαβαίνω διορύσσω , ὅς Λύκος καλέω . ἵνα δέ μή γυμνός ἀλλήλων θεάομαι , κελεύω Ἀμμοῦς ὑπαναχωρέω Θεόδωρος . ὡς δέ καί ἑαυτοῦ αἰσχύνω γυμνός θεάομαι , ἐξαπίνης μετάρσιος ἀραρίσκω ὑπό θεῖος δύναμις , ἐπί ὁ ἀντικρύ ὄχθη μετατίθημι . διαβαίνω δέ ὁ ὕδωρ Θεόδωρος , καί θεάομαι αὐτός ὁ ἐσθής καί ὁ πούς ἄβροχος , λιπαρέω ὁ πρεσβύτης φράζω αὐτός ὁ αἴτιος . ἐπεί δέ ὁ μέν παραιτέομαι λέγω · ὁ δέ μή ἄλλως ἀνίσχω ἰσχυρίζομαι , εἰμί μή μανθάνω , συντίθημι Θεόδωρος , ζῶ αὐτός μηδείς λέγω , ὁμολογέω ὁ συμβαίνω . παραπλήσιος δέ ὁ εἴρω εἰς θαῦμα καί οὗτος · ἄδικος πατήρ ὑπό κύων λυσσάω ἴδιος παῖς δάκνω , καί ἔχω οὔπω ἀπόλλυμι προσδοκάω , ἄγω ὡς αὐτός · καί ὀλοφύρομαι δήω αὐτός θεραπεύω ὁ υἱός . ὁ δέ πρός αὐτός · Ἀλ οὐδείς , φημί , δήω ὁ παρ´ ἐγώ θεραπεία · σύ δέ εἰμί βούλομαι ὁ βοῦς ὅς κλέπτω ἀποδίδωμι ὁ δεσπότης αὐτίκα ἰάομαι . ὅς καί συμβαίνω . Ἄμη γάρ ὁ βοῦς ἀποδίδωμι , καί ὁ πάβος ὁ παῖς ἀπολείπω . ἡνίκα δέ ὁ Ἀμμοῦς οὗτος τελευτάω , λέγω ὁ Ἀντώνιος θεάομαι ὁ ψυχή αὐτός ἐπί ὁ οὐρανός ἀνάγω , ἐάω Δύναμις σύν ψαλμῳδία ἡγέομαι πυνθάνομαι δέ ὁ περί αὐτός ὁ θαῦμα ὁ αἴτιος , οὐ ἀποκρύπτω · δῆλος γάρ ἧμαι σπουδαῖος ὁ ἀήρ κατανοέω , καί ἐκπλήσσω πρός ὁ ὄψις ὁ παράδοξος θαῦμα . ὡς δέ μετά οὗτος παραγίγνομαι τις ἀπό ὁ Σκῆτις , ἀναγγέλλω ὁ ὥρα ὁ Ἀμμοῦς τελευτή , ἀληθής δείκνυμι ὁ Ἀντώνιος πρόρρησις . καί ἀμφότερος μακαρίζω , ὁ μέν , επὶ ὁμολογέω ἀγαθός μεθίστημι ὁ ἐνταῦθα βιοτή · ὁ δέ , τοσοῦτος ἀξιόω θέα , ὅς ὁ θεός αὐτός ἀπό τοσοῦτος δηλόω . πολλες γάρ ἡμέρα ὁδός εἰμί , ὁ μέσος ὁ τόπος ἐν οἶς ἑκάτερος διατρίβω . καί ὁ μέν ὧδε ἱστορέω παρά ὁ