cogPG.PG067 449
καὶ λαβεῖν ἄ γε ἐπεθύμουν , κλέψαι μᾶλλον εἵλοντο , καὶ ἐν νυκτὶ τοσοῦτον ταλαιπωρῆσαι . Ὅμως δ´ οὖν αὐτοὺς ἐλεήσας , μᾶλλον δὲ πρὸς τὸν ἀμείνω ἂίον μετατεθῆναι παιδεύων , Ἃπιτε , ἔφη , τοῦτον τὸν κριὸν λαβόντες · κεκμήκατε γὰρ ἀγρυπνοῦντες , καὶ δεῖ ὑμᾶς μὴ μεμφομένους τοὺς πόνους , ἐκ τῆς ἐμῆς αὐλῆς ἀπαλλάττεσθαι . Τοῦτο θαυμάσεια μὲν ἄν τις εἰκότως · οὐχ ἦττον δὲ κἀκεῖνο · Θυγατρὶ αὐτοῦ παρθένῳ , Εἰρήνη τοὔνομα , παρέθετό τις τῶν γνωρίμων τι . Ἡ δὲ , λαβοῦσα κατώρυξεν οἵκοι , ὅπως ἐπιμελῶς φυλάττοιτο . Συμβὰν δὲ τὴν παῖδα τελευτῆσαι μηδὲν εἰποῦσαν , ἧκεν ὁ ἄνθρωπος τὴν παρακαταθήκην ἀπαιτῶν . Ἀγνοοῦντος δὲ Σπυρίδωνος ὅ τι λέγει , ἀναζητήσαντος δὲ ὅμως κατὰ τὴν οἰκίαν , καὶ μὴ εὐρόντος , ἔκλαιε , καὶ τὰς τρίχας ἔτιλλεν , καὶ θανατῶν δῆλος ἦν . Κινηθεὶς δὲ πρὸς ἔλεον ὁ Σπυρίδων , ἦλθεν ἐπὶ τὸν τάφον , καὶ ὀνομαστὶ τὴν παῖδα ἐκάλεσε . Τῆς δὲ ἀποκριναμένης , ἤρετο περὶ τῆς παρακαταθήκης · καὶ μαθὼν ἀνέστρεφε · καὶ εὑρών ᾗ ἐσήμαινεν , ἀπέδωκε τῷ ἀνθρώπῳ . Ἐπεὶ δὲ εἰς τοῦτο προήχθην λόγου , οὐκ ἄτοπον καὶ τοῦτο προσθεῖναι . Ἔθος ἦν τούτω τῷ Σπυρίδωνι , τῶν γινομένων αὐτῷ καρπῶν τοὺς μὲν , πτωχοῖς διανέμειν , τοὺς δὲ προῖκα δανείζειν τοῖς ἐθέλουσιν . Οὕτε δὲ διδοὺς , οὔτε ἀπολαμβάνων , δι´ ἑαυτοῦ παρεῖχεν ἦ ὑπεδέχετο · μόνον δὲ τὸ ταμεῖον ἐπιδεικνὺς , ἐπέτρεπε τοῖς προσιοῦσιν , ὅσον δέονται κομίζεσθαι , καὶ πάλιν ἀποδιδόναι ὅσον ᾔδεσαν κομισάμενοι . Δανεισάμενος οὐν τις τοῦτον τὸν τρόπον , ἧκεν ὡς ἀποδώσων . Ἐπιτραπεὶς δὲ κατὰ τὸ ἔθος αὐτὸς καθ´ ἑαυτὸν ἀποδοῦναι τῷ τομείω τὰ δεδανεισμένα , πρὸς ἀδικίαν εἶδε . Καὶ νομίσας λανθάνειν , οὐκ ἀπέδωκε τὸ χρέος · ἀλλ´ ὑφελόμενος τοῦ ὀφειλήματος τὴν ἀπόδοσιν , ὡς ἀποτίσας ἀπῆλθε . Τὸ δὲ ἄρα οὐκ ἔμελλεν ἐπὶ πολὺ λήσειν . Μετὰ γάρ τινα χρόνον , ὁ μὲν πάλιν ἐδεῖτο δανείζεσθαι . Ὁ δὲ , πρὸς τὸ ταμεῖον ἀπέπεμπεν , ἐξουσίαν δοὺς αὐτὸν ἑαυτῷ παραμετρεῖν ὅσον βούλεται . Κενὸν δὲ τὸν οἶκον ἰδὼν , ἐμήνυσε τῷ Σπυρίδωνι . Ὁ δὲ πρὸς αὐτὸν , Θαυμαστὸν ἄρα , ὦ ἄνθρωπε , ἔφη , πῶς σοὶ μόνῳ ἔδοξε τὸ ταμεῖον ἐπιλείπειν τὰ ἐπιτήδεια . Σκόπει οὖν κατὰ σαυτὸν , μὴ χρησάμενος ἄλλοτε , τὰ πρῶτα οὐκ ἀπέδωκας . Εἰ γὰρ μὴ τοῦτό ἐστιν , πάντως οὐκ ἀποτεύξῃ ὧν δέῃ . Καὶ πάλιν ἴθι θαῤῥῶν ὡς εὐρήσων . Καὶ ὁ μὲν οὕτως φωραθεὶς , κατεμήνυσε τὴν ἁμαρτίαν , Ἄξιον δὲ , τούτου τοῦ θείου ἀνδρὸς θαυμάσαι τὸ ἐμβριθὲς , καὶ τὴν ἀκρίβειαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως . Λέγεται οὖν χρόνῳ ὕστερον κατά τινα χρείαν εἰς ταὐτὸ συν ἐλθεῖν τοὺς ἐπισκόπους τῆς Κύπρου · εἶναι δὲ σὐν αὐτοῖς Σπυρίδωνα τοῦτον , καὶ Τριφύλλιον τὸν Λεδρῶν
Lemmas: καί λαμβάνω ὅς γε ἐπιθυμέω , κλέπτω μᾶλλον αἱρέω , καί ἐν νύξ τοσοῦτος ταλαιπωρέω . ὅμως δδʹ οὖν αὐτός ἐλεέω , μᾶλλον δέ πρός ὁ ἀγαθός ἀΐω μετατίθημι παιδεύω , ἄπειμι , φημί , οὗτος ὁ κριός λαμβάνω · κάμνω γάρ ἀγρυπνέω , καί δεῖ σύ μή μέμφομαι ὁ πόνος , ἐκ ὁ ἐμός αὐλή ἀπαλλάσσω . οὗτος θαυμάζω μέν ἄν τις εἰκότως · οὐ ἀίσσω δέ ἐκεῖνος · θυγάτηρ αὐτός παρθένος , Εἰρήνη ὄνομα , παρατίθημι τις ὁ γνώριμος τίς . ὁ δέ , λαμβάνω κατορύσσω οἴκοι , ὅπως ἐπιμελής φυλάσσω . συμβαίνω δέ ὁ παῖς τελευτάω μηδείς εἶπον , ἵημι ὁ ἄνθρωπος ὁ παρακαταθήκη ἀπαιτέω . ἀγνοέω δέ Σπυρίδων ὅς τίς λέγω , ἀναζητέω δέ ὅμως κατά ὁ οἰκίον , καί μή εὑρίσκω , καλέω , καί ὁ θρίξ τίλλω , καί θανατάω δῆλος εἰμί . κινέω δέ πρός ἔλεος ὁ Σπυρίδων , ἔρχομαι ἐπί ὁ τάφος , καί ὀνομαστί ὁ παῖς καλέω . ὁ δέ ἀποκρίνω , ἔρομαι περί ὁ παρακαταθήκη · καί μανθάνω ἀναστρέφω · καί εὑρίσκω ὅς σημαίνω , ἀποδίδωμι ὁ ἄνθρωπος . ἐπεί δέ εἰς οὗτος προάγω λόγος , οὐ ἄτοπος καί οὗτος προστίθημι . ἔθος εἰμί οὗτος ὁ Σπυρίδων , ὁ γίγνομαι αὐτός καρπός ὁ μέν , πτωχός διανέμω , ὁ δέ προίξ δανείζω ὁ ἐθέλω . ἵημι δέ δίδωμι , οὔτε ἀπολαμβάνω , δις ἑαυτοῦ παρέχω εἰμί ὑποδέχομαι · μόνος δέ ὁ ταμιεῖον ἐπιδείκνυμι , ἐπιτρέπω ὁ πρόσειμι , ὅσος δήω κομίζω , καί πάλιν ἀποδίδωμι ὅσος οἶδα κομίζω . δανείζω ὀν τις οὗτος ὁ τρόπος , ἵημι ὡς ἀποδίδωμι . ἐπιτρέπω δέ κατά ὁ ἔθος αὐτός καθ´ ἑαυτοῦ ἀποδίδωμι ὁ τομεῖον ὁ δανείζω , πρός ἀδικία ὁράω . καί νομίζω λανθάνω , οὐ ἀποδίδωμι ὁ χρέος · ἀλ ὑφαιρέω ὁ ὀφείλημα ὁ ἀπόδοσις , ὡς ἀποτίνω ἀπέρχομαι . ὁ δέ ἄρα οὐ μέλλω ἐπί πολύς λανθάνω . μετά γάρ τις χρόνος , ὁ μέν πάλιν δήω δανείζω . ὁ δέ , πρός ὁ ταμιεῖον ἀποπέμπω , ἐξουσία δίδωμι αὐτός ἑαυτοῦ παραμετρέω ὅσος βούλομαι . Κενός δέ ὁ οἶκος εἶδον , μηνύω ὁ Σπυρίδων . ὁ δέ πρός αὐτός , θαυμαστός ἄρα , εἰμί ἄνθρωπος , φημί , πῶς σύ μόνος δοκέω ὁ ταμιεῖον ἐπιλείπω ὁ ἐπιτήδειος . σκοπάω οὖν κατά σαυτοῦ , μή χράω ἄλλοτε , ὁ πρῶτος οὐ ἀποδίδωμι . εἰμί γάρ μή οὗτος εἰμί , πάντως οὐ ἀποτυγχάνω ὅς δήω . καί πάλιν ἔρχομαι θαρσέω ὡς εὑρίσκω . καί ὁ μέν οὕτως φωράω , καταμηνύω ὁ ἁμαρτία , Ἄξιος δέ , οὗτος ὁ θεῖον ἀνήρ θαυμάζω ὁ ἐμβριθής , καί ὁ ἀκρίβεια ὁ ἐκκλησιαστικός τάξις . λέγω οὖν χρόνος ὕστερος κατά τις χρεία εἰς αὐτός σῦς ἔρχομαι ὁ ἐπίσκοπος ὁ Κύπρος · εἰμί δέ σῦς αὐτός Σπυρίδων οὗτος , καί τριφύλλιον ὁ Λεδρῶν