cogPG.PG067 676
ἐφρόνει διαλέγεσθαι μὲν καὶ περὶ δογμάτων ἀδολεσχεῖν οὔτε θέλον , οὔτε ἐπιστάμενον · παρ´ ἐκείνοις δὲ πειθόμενον εἶναι τὴν ἀλήθειαν , οἶ τοῖς ἔργοις τὴν ἀρετὴν ἐπεδείκνυντο . Ὁποίους τότε τῶν Αἰγυπτίων ἀσκητῶν ἡγεμόνας γενέσθαι ἀκούομεν , τοὺς δύο Μακαρίους , οὓς ἐν τοῖς πρόσθεν ἔγνωμεν · καὶ Πάμβω , καὶ Ἡρακλείδην , καὶ λοιποὺς Ἀντωνίου μαθητάς . Λογισάμενος οὖν Λούκιος , ὡς οὐκ ἐγγενήσεται τοῖς Ἀρείου βεβαίως κρατῆσαι τῶν ἀπὸ τῆς καθόλου Ἐκκλησίας , εἰ μὴ τοὺς μοναχοὺς τούτους ὁμόφρονας σφίσιν ἀποδείξειεν , ἐπεχείρει βιάζεσθαι · πείθειν γὰρ οὐκ ἠδύνατο . Διημάρτανε δὲ καὶ οὕτως τοῦ σκοποῦ . Εἰκαὶ ἀποθανεῖν δέοι , παρεσκευασμανων αὐτῶν , καὶ τοὺς αὐχένας ἑτοίμως ὑποβαλλόντων τοῖς ξίφεσιν , ἢ τῶν ἐν Νικαίᾳ δοξάντων ὑπεριδεῖν . Λέγεται δὲ τότε προσδοκωμένων αὐτοῖς ἐπιθήσεσθαι τῶν στρατιωτῶν , διακομισθῆναι τινὰ πρὸς αὐτοὺς ἐκ πολλοῦ τὰ ἄρθρα ἀπεσκληκότα , καὶ ἐπὶ ποδῶν στῆναι μὴ δυνάμενον . Ἐπεὶ δὲ ἐλαίῳ τοῦτον ἔχρισαν , παρεκελεύσαντο , ἐπ´ ὀνόματι Χριστοῦ , ὃν Λούκιος διώκει , ἐξανίστασθαι , καὶ οἴκαδε ἀπιέναι · ἐξαπίνης δὲ ὑγιὴς γενόμενος ὁ ἄνθρωπος , ἀναφανδὸν ἀπέδειξε παραπλήσια χρῆναι δοξάζειν τούτοις , οἷς καὶ Θεὸς αὐτὸς ἀλήθειαν ἐπεψηφίσατο , κατηγορουμένου Λουκίου , καὶ καλούντων ἐπακούσας καὶ τὸν κάμνοντα ἰασάμενος . Ἀλλ´ οὐ παρὰ τοῦτο μετεμελήθησαν οἱ τούτοις τοῖς μοναχοῖς ἐπιβουλεύοντες · εἰσότε δὴ νύκτωρ αὐτοὺς συλλαβόμενοι , διήγαγον εἰς Αἰγυπτίαν τινὰ νῆσον ὑπὸ λιμνῶν κυκλουμένην . ᾤκουν δὲ ταύτην ἄνδρες , ἀμύητοι τοῦ Χριστιανῶν δόγματος , καὶ δεισιδαίμονες · καθότι καὶ παλαιοτάτου ναοῦ παρ´ αὐτοῖς ὄντος , πολὺ τούτου σέβας εἶχον . Ὡς δὲ κατῆραν ἐνταῦθα , φασὶν ἅμα τῇ ἐπιβάσει τῶν ἀνδρῶν , δαίμονι κρατηθεῖσαν τὴν θυγατέρα τοῦ ἱερέως εἰς ἀπάντησιν αὐτοῖς ἐλθεῖν . Θεούσης δὲ καὶ βοώσης τῆς κόρης , καταπλαγέντες οἱ τῇδε ἄνθρωποι τῷ αἰφνιδίῳ καὶ παραδόξῳ τοῦ πράγματος , εἵποντο . Ὡς δὲ πρὸς τῇ νηῖ ἐγένετο ἢ τοὺς ἱεροὺς πρεσβύτας ἔφερε , ποτνιωμένη καὶ ἐπὶ γῆν κυλινδουμένη , ἱκέτευε καὶ μέγα ἀνέκραγε . Τί δὴ καὶ πρὸς ἡμᾶς ἤκετε , ὦ τοῦ μεγάλου Θεοῦ θεράποντες ; νησίον γὰρ τοῦτο παλαιὸν ἡμῖν ἐστιν οἰκητήριον Ὁχλοῦμεν δὲ οὐδενί · πᾶσι δὲ τοῖς ἀνθρώποις ἀγνῶτες , αὐτόθι λανθάνομεν , ταύταις ταῖς λίμναις περικεκλεισμένοι πάντοθεν . Εἰ δὲ τοῦτο φίλον ὑμῖν , δέχεσθε τὸ ἡμέτερον κτῆμα , καὶ οἰκεῖον ποιήσατε · ἡμεῖς δὲ ὑπείκομεν . Καὶ ἡ μὲν τοιαύτας ἠφίει φωνάς · ἐπιτιμησάντων δὲ τῷ δαιμονίῳ τῶν ἀμφὶ Μακάριον , ἡ παῖς ἑσοφρόνησεν . Ἐντεῦθεν δὲ ὁ ταύτης πατὴρ σὺν τοῖς οἰκείοις , καὶ ἡ νῆσος πανδημεὶ εἰς ΧριστιαΚΟΑΡ .
Lemmas: φρονέω διαλέγω μέν καί περί δόγμα ἀδολεσχέω οὔτε ἐθέλω , οὔτε ἐφίστημι · παρ´ ἐκεῖνος δέ πείθω εἰμί ὁ ἀλήθεια , οἶς ὁ ἔργον ὁ ἀρετή ἐπιδείκνυμι . ὁποῖος τότε ὁ Αἰγύπτιος ἀσκητής ἡγεμών γίγνομαι ἀκούω , ὁ δύο Μακάριος , ὅς ἐν ὁ πρόσθεν γιγνώσκω · καί Παμβῶ , καί Ἡρακλείδης , καί λοιπός Ἀντώνιος μαθητής . λογίζομαι οὖν Λούκιος , ὡς οὐ ἐγγίγνομαι ὁ Ἄρειος βεβαίως κρατέω ὁ ἀπό ὁ καθόλου ἐκκλησία , εἰμί μή ὁ μοναχός οὗτος ὁμόφρων σφεῖς ἀποδείκνυμι , ἐπιχειρέω βιάζομαι · πείθω γάρ οὐ δύναμαι . διαμαρτάνω δέ καί οὕτως ὁ σκοπός . εκάιγ ἀποθνῄσκω δήω , παρασκευάζω αὐτός , καί ὁ αὐχήν ἑτοίμως ὑποβάλλω ὁ ξίφος , ἢ ὁ ἐν Νίκαια δοκέω ὑπέρ-εἶδον . λέγω δέ τότε προσδοκάω αὐτός ἐπιτίθημι ὁ στρατιώτης , διακομίζω τις πρός αὐτός ἐκ πολύς ὁ ἄρθρον ἀποσκλῆναι , καί ἐπί πούς ἵστημι μή δύναμαι . ἐπεί δέ ἔλαιον οὗτος χρίω , παρακελεύομαι , ἐπι ὄνομα Χριστός , ὅς Λούκιος διώκω , ἐξανίστημι , καί οἴκαδε ἀφίημι · ἐξαπίνης δέ ὑγιής γίγνομαι ὁ ἄνθρωπος , ἀναφανδά ἀποδείκνυμι παραπλήσιος χρή δοξάζω οὗτος , ὅς καί θεός αὐτός ἀλήθεια ἐπιψηφίζω , κατηγορέω Λούκιος , καί καλέω ἐπακούω καί ὁ κάμνω ἰάομαι . Ἀλ οὖον παρά οὗτος μετεπιμελέομαι ὁ οὗτος ὁ μοναχός ἐπιβουλεύω · εἰσότε δή νύκτωρ αὐτός συλλαμβάνω , διάγω εἰς Αἰγύπτιος τις νῆσος ὑπό λίμνη κυκλόω . οἰκέω δέ οὗτος ἀνήρ , ἀμύητος ὁ Χριστιανός δόγμα , καί δεισιδαίμων · καθότι καί παλαιός ναός παρ´ αὐτός εἰμί , πολύς οὗτος σέβας ἔχω . ὡς δέ καταίρω ἐνταῦθα , φημί ἅμα ὁ ἐπίβασις ὁ ἀνήρ , δαίμων κρατέω ὁ θυγάτηρ ὁ ἱερεύς εἰς ἀπάντησις αὐτός ἔρχομαι . θέω δέ καί βοῦς ὁ κόρη , καταπλάσσω ὁ ὅδε ἄνθρωπος ὁ αἰφνίδιος καί παράδοξος ὁ πρᾶγμα , ἕπω . ὡς δέ πρός ὁ νῆ γίγνομαι ἢ ὁ ἱερός πρεσβύτης φέρω , ποτνιάομαι καί ἐπί γῆ κυλινδέω , ἱκετεύω καί μέγας ἀνακράζω . τις δή καί πρός ἐγώ ἥκω , εἰμί ὁ μέγας Θεός θεράπων ; νησίον γάρ οὗτος παλαιός ἐγώ εἰμί οἰκητήριον ὀχλέω δέ οὐδείς · πᾶς δέ ὁ ἄνθρωπος ἀγνώς , αὐτόθι λανθάνω , οὗτος ὁ λίμνη περικλείω πάντοθεν . εἰμί δέ οὗτος φίλος σύ , δέχομαι ὁ ἡμέτερος κτῆμα , καί οἰκέω ποιέω · ἐγώ δέ ὑπείκω . καί ὁ μέν τοιοῦτος ἀφίημι φωνή · ἐπιτιμάω δέ ὁ δαιμόνιος ὁ ἀμφί Μακάριος , ὁ παῖς εσοφρονεος . ἐντεῦθεν δέ ὁ οὗτος πατήρ σύν ὁ οἰκέω , καί ὁ νῆσος πανδημεί εἰς ΧριστιαΚΟΑΡ .