cogPG.PG006 764
Ἀ Ἐκ τοῦ δευτέρου λόγου τῆς Φυσικῆς Ἀκροάσεως Ἀριστοτέλους . « Ἔνα μὲν οὖν τρόπον ἡ φύσις οὕτω λέγεται , ἡ πρώτη ἑκάστῳ ὑποκειμένη ὕλη , τῶν ἐχόντων ἐν αὐτοῖς ἀρχὴν κινήσεως καὶ μεταβολῆς · ἄλλον δὲ τρόπον ἡ μορφὴ καὶ τὸ εἶδος τὸ κατὰ τὸν λόγον Ὥσπερ γὰρ τέχνη λέγεται τὸ κατὰ τὴν τέχνην καὶ τὸ τεχνικὸν , οὕτω καὶ φύσις τὸ κατὰ φύσιν λέγεται καὶ τὸ φυσικόν . » Τί οὖν ἂν εἴποιμεν τὸ κατὰ τὴν ὕλην καὶ τὸ ὑλικὸν εἰ μὴ ὕλην ; Εἰπὲ , τί ἕτερον ; Εἰ δὲ ὕλην λέγοιμεν τοῦτο , ἔσται ἄρα τότε ὕλην εἶναι τὴν ὕλην , ὅτε τὸ κατὰ τὴν ὕλην καὶ τὸ ὑλικόν . Καὶ γὰρ ἡ φύσις τότε φύσις , ὅτε τὸ κατὰ φύσιν καὶ τὸ φυσικόν · ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ τέχνη . Τὰ γὰρ κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐκφωνούμενα , τὸν αὐτὸν πρὸς ἄλληλα ἔχει λόγον . Ἀλλ´ εἰ τότε ἡ ὕλη ὑπάρχει , ὅτε τὸ κατὰ τὴν ὕλην καὶ τὸ ὀλικὸν , οὐκ ἄρα ἀγένητος ἡ ὕλη . θ . Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου . Ὥστε ἄλλον τρόπον ἡφύσις ἂν εἴη τῶν ἐχόντων ἐν αὐτοῖς κινήσεως ἀρχὴν , ἡ μορφὴ καὶ τὸ εἰδος , οὐ χωριστὸν ὃν , ἀλλ´ ἢ κατὰ τὸν λόγον . Τὸ δὲ ἐκ τούτων φύσις μὲν οὐκ ἔστι , φύσει δὲ , οἷον ἄνθρωπος . » Εἰ κατὰ φύσιν ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος , καὶ φυσικόν τι ζῶον , πῶς οὐκ ἔστι φύσις ὁ ἄνθρωπος ; Διορισάμενος γὰρ ἔλεγε · « Φύσις λέγεται τὸ κατὰ φύσιν καὶ τὸ φυσικόν . » Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λότον Ἔν μὲν οὖν τοῖς κατὰ τέχνην ἡμεῖς ποιοῦμεν τὴν ὕλην τοῦ ἔργου ἕνεκα , ἐν δὲ τοῖς φυσικοῖς ὑπάρχει οὖσα . » Ἐπειδή ἐστιν ἔργον ἕτερον τὸ μήτε κατὰ φύσιν μήτε κατὰ τέχνην , ποῦ τούτου τοῦ ἔργου τὴν ὕλην θετέον ; Γίνεται γὰρ ζῶον ἐκ ζώου , καὶ εἰ μὴ πρῶτον τὸ ζῶον , οὔτε ζῶον ἐκ ζώου . Καὶ κατὰ φύσιν μὲν γίνεται τὸ ἐκ ζώου ζῶον , οὐ κατὰ φύσιν δὲ τὸ ζῶον ἁπλῶς . Ἀλλ´ εἰ μὲν ἐν τοῖς κατὰ τέχνην ἡ ὕλη ἔξωθεν , ἐν δὲ τοῖς κατὰ φύσιν ἡ ὕλη ἐν τοῖς φυσικοῖς , δηλονότι ἐν τοῖς μήτε κατὰ τέχνην μήτε κατὰ φύσιν ἔργοις ἡ ὕλη ἐτέρως ὑπάρχει · ἧς εἰ μὴ ποιήσεις τὸν διορισμὸν , ὁ περὶ τῶν φυσικῶν τὴν πραγματείαν ἔχων , ἀσύστατα ποιεῖ καὶ τὰ ἤδη διορισθέντα . Εἰ γὰρ τότε οἰόμεθα εἰδέναι ἕκαστον , ὅταν τὰ αἴτια γνωρίζωμεν τὰ πρῶτα , καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας · πῶς ἂν γνωρίσειεν ἄν τις τὸ ἐκ ζώου ζῶον , ὁ τὸ ζῶον ἀγνοῶν τὸ μὴ ἐκ ζώου ; Ἐκεῖνο γὰρ τούτου ἀρχή τε καὶ αἴτιον ἰ Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου . « Ἐπειδή ἐστι τὸ αὐτόματον καὶ ἡ τύχη αἰτία ὧν ἄν νοῦς γένοιτο αἴτιος , ἢ φύσις , ὅταν κατὰ συμβεβηκὸς αἴτιόν τι γένηται τούτων αὐτῶν , οὐθὲν δὲ κατὰ συμβεβηκός ἐστι πρότερον τῶν καθ´ αὐτὸ , δῆλον , ὅτι οὐδὲ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς αἴτιον πρότερον τοῦ καθ´ αὐτό · ὕστερον ἄρα τὸ αὐτόματον καὶ ἡ τύχη καὶ
Lemmas: ὅς ἐκ ὁ δύο λόγος ὁ φυσικός ἀκρόασις Ἀριστοτέλης . « Ἔνα μέν οὖν τρόπος ὁ φύσις οὗτος λέγω , ὁ πρῶτος ἕκαστος ὑπόκειμαι ὕλη , ὁ ἔχω ἐν αὐτός ἀρχή κίνησις καί μεταβολεύς · ἄλλος δέ τρόπος ὁ μορφή καί ὁ εἶδος ὁ κατά ὁ λόγος ὥσπερ γάρ τέχνη λέγω ὁ κατά ὁ τέχνη καί ὁ τεχνικός , οὗτος καί φύσις ὁ κατά φύσις λέγω καί ὁ φυσικός . » τις οὖν εἄν εἶπον ὁ κατά ὁ ὕλη καί ὁ ὑλικός εἰμί μή ὕλη ; εἶπον , τίς ἕτερος ; εἰμί δέ ὕλη λέγω οὗτος , εἰμί ἄρα τότε ὕλη εἰμί ὁ ὕλη , ὅτε ὁ κατά ὁ ὕλη καί ὁ ὑλικός . καί γάρ ὁ φύσις τότε φύσις , ὅτε ὁ κατά φύσις καί ὁ φυσικός · ὡσαύτως δέ καί ὁ τέχνη . ὁ γάρ κατά ὁ αὐτός τρόπος ἐκφωνέω , ὁ αὐτός πρός ἀλλήλων ἔχω λόγος . Ἀλ εἰμί τότε ὁ ὕλη ὑπάρχω , ὅτε ὁ κατά ὁ ὕλη καί ὁ ὀλικός , οὐ ἄρα ἀγένητος ὁ ὕλη . θ . ὁ αὐτός ἐκ ὁ αὐτός λόγος . ὥστε ἄλλος τρόπος ηφυτις εἄν εἰμί ὁ ἔχω ἐν αὐτός κίνησις ἀρχή , ὁ μορφή καί ὁ εἶδος , οὖον χωριστός ὅς , ἀλ ἢ κατά ὁ λόγος . ὁ δέ ἐκ οὗτος φύσις μέν οὐ εἰμί , φύσις δέ , οἷος ἄνθρωπος . » εἰμί κατά φύσις εἰμί ὁ ἄνθρωπος , καί φυσικός τίς ζῷον , πῶς οὐ εἰμί φύσις ὁ ἄνθρωπος ; διορίζω γάρ λέγω · « Φύσις λέγω ὁ κατά φύσις καί ὁ φυσικός . » ἐκ ὁ αὐτός Λότον ἐν μέν οὖν ὁ κατά τέχνη ἐγώ ποιέω ὁ ὕλη ὁ ἔργον ἕνεκα , ἐν δέ ὁ φυσικός ὑπάρχω εἰμί . » ἐπεί εἰμί ἔργον ἕτερος ὁ μήτε κατά φύσις μήτε κατά τέχνη , ποῦ οὗτος ὁ ἔργον ὁ ὕλη θετέος ; γίγνομαι γάρ ζῷον ἐκ ζῷον , καί εἰμί μή πρῶτος ὁ ζῷον , οὔτε ζῷον ἐκ ζῷον . καί κατά φύσις μέν γίγνομαι ὁ ἐκ ζῷον ζῷον , οὖον κατά φύσις δέ ὁ ζῷον ἁπλόος . Ἀλ εἰμί μέν ἐν ὁ κατά τέχνη ὁ ὕλη ἔξωθεν , ἐν δέ ὁ κατά φύσις ὁ ὕλη ἐν ὁ φυσικός , δηλονότι ἐν ὁ μήτε κατά τέχνη μήτε κατά φύσις ἔργον ὁ ὕλη ἑτέρως ὑπάρχω · ὅς εἰμί μή ποιέω ὁ διορισμός , ὁ περί ὁ φυσικός ὁ πραγματεία ἔχω , ἀσύστατος ποιέω καί ὁ ἤδη διορίζω . εἰμί γάρ τότε οἴομαι οἶδα ἕκαστος , ὅταν ὁ αἴτιος γνωρίζω ὁ πρῶτος , καί ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος · πῶς εἄν γνωρίζω ἄν τις ὁ ἐκ ζῷον ζῷον , ὁ ὁ ζῷον ἀγνοέω ὁ μή ἐκ ζῷον ; ἐκεῖνος γάρ οὗτος ἀρχή τε καί αἴτιος εἷς ἐκ ὁ αὐτός λόγος . « ἐπεί εἰμί ὁ αὐτόματος καί ὁ τύχη αἰτία ὅς ἄν νόος γίγνομαι αἴτιος , ἢ φύσις , ὅταν κατά συμβαίνω αἴτιος τίς γίγνομαι οὗτος αὐτός , οὐδείς δέ κατά συμβεβηκός εἰμί πρότερος ὁ καθ´ αὐτός , δῆλος , ὅτι οὐδέ ὁ κατά συμβαίνω αἴτιος πρότερος ὁ καθ´ αὐτός · ὕστερος ἄρα ὁ αὐτόματος καί ὁ τύχη καί