cogPG.PG006 464
Οὐ γὰρ λόγους διαμνημονεύουσιν , ἀλλὰ πράξεις ἀγαθὰς ἐπιδεικνύουσιν · παιόμενοι μὴ ἀντιτύπτειν , καὶ ἁρπαζόμενοι μὴ δικάζεσθαι , τοῖς αἰτοῦσι διδόναι , καὶ τοὺς πλησίον ἀγαπᾷν ὡς ἑαυτούς . νετὸα εοῖαΠυῖεαηι , εἰς Γεοιε ἱαοια εκλῖΒει μεουῖῖεηίομ Ποῦ Γεροτουίοιο , ταρίεηιῖ Ιἱει ποῦ ειμειε , ρειελῖυυε ἀαιε , ριοαίΗ Ι εείρεμ ἀΙἱμεε Ἄρα τοίνυν , εἰ μὴ ἐφεστηκέναι Θεὸν τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει ἐνομίζομεν , οὕτως ἂν ἑαυτοὺς ἐξεκαθαίρομεν ; Οὐκ ἔστιν εἰπεῖν . Ἀλλ´ ἐπεὶ πεπείσμεθα ὑφέξειν παντὸς τοῦ ἐνταῦθα βίου λόγον τῷ πεποιηκότι καὶ ἡμᾶς καὶ τὸν κόσμον Θεῷ , τὸν μέτριον καὶ φιλάνθρωπον καὶ εὐκαταφρόνητον βίον αἱρούμεθα , οὐδὲν τηλικοῦτον πείσεσθαι κακὸν ἀνταῦθα νομίζοντες , κἀν τῆς ψυχῆς ἡμᾶς ἀφαιρῶνταί τινες , ὧν ἐκεῖ κομιούμεθα τοῦ πράου καὶ φιλανθρώπου καὶ ἐπιεικοῦς βίου παρὰ τοῦ μεγάλου δικασυοῦ . Πλάτων μὲν οὖν Μίνω καὶ Ῥαδάμανθυν δικάσειν κιὶ κολάσειν τοὺς πονηροὺς ἔφη · ἡμεῖς δὲ , κἂν Μίνως τις κν Ῥαδάμανθυς ᾖ , κἂν ὁ τούτων πατὴρ , οὐδὲ τοῦτόν φαμεν διαφεύξεσθαι τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ . Εἶθ´ οἱ μὲν τὸν βίον τοῦτον νομίζοντες , φάγωμεν καὶ κίωμεν , αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν , καὶ τὸν θάνατον βαθὺν ὕπνον καὶ λήθην τιθέμενοιπνω καὶ θανάτω διδυμάονε , πιστεύονται θεοσεβεῖν · ἄνθρωποι δὲ , τὸν μὲν ἐνταῦθα ὀλίγου καὶ μικροῦ τινος ἄξιον βίον λελογισμένοι , ὑπὸ μόνου δὲ παραπεμπόμενοι τούτου , ὃν ἴσως Θεὸν καὶ τὸν παρ´ αὐτοῦ Λόγον εἰδέναι , τίς ἡ τοῦ Παιδὸς πρὸς τὸν Πατέρα ἑνότης , τίς ἡ τοῦ Πατρὸς πρὸς τὸν Υἱὸν κοινωνία , τί τὸ Πνεῦμα , τίς ἡ τῶν τοσούτων ἕνωσις . καὶ διαίρεσις ἐνουμένων , τοῦ Πνεύματος , τοῦ Παιδὸς , τοῦ Πατρός · πολὺ δὲ καὶ κρείττονα ἢ εἰπεῖν λόγῳ τὸν ἐκδεχόμενον βίον εἰδότες . ἐὰν καθαροὶ ὄντες ἀπὸ παντὸς παραπεμφθῶμεν ἀδικήματος · μέχρι τοσυύτου δὲ φιλανθρωπότατοι , ὥστε μὴ μόνον στέργειν τοὺς φίλουσν γὰρ ἀγαπᾶτε , φησὶν ,
Lemmas: οὖον γάρ λόγος διαμνημονεύω , ἀλλά πρᾶξις ἀγαθός ἐπιδείκνυμι · παίω μή ἀντιτύπτω , καί ἁρπάζω μή δικάζω , ὁ αἰτέω δίδωμι , καί ὁ πλησίος ἀγαπάω ὡς ἑαυτοῦ . νετὸα ποιέω , εἰς Γεοιε ἱαοια εκλῖΒει μεουῖῖεηίομ πός γεροτουιοω , ταρίεηιῖ Ιἱει ποῦ ειμειε , ρειελῖυυε ἀαιε , ριογη Ι εἴρω ἀΙἱμεε ἄρας τοίνυν , εἰμί μή ἐφίστημι θεός ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος νομίζω , οὕτως εἄν ἑαυτοῦ ἐκκαθαίρω ; οὐ εἰμί εἶπον . Ἀλ ἐπεί πείθω ὑπέχω πᾶς ὁ ἐνταῦθα βίος λόγος ὁ ποιέω καί ἐγώ καί ὁ κόσμος Θεός , ὁ μέτριος καί φιλάνθρωπον καί εὐκαταφρόνητος βίος αἱρέω , οὐδείς τηλικόσδε πείθω κακός ἐνταῦθα νομίζω , ἐν ὁ Ψυχή ἐγώ ἀφαιρέω τις , ὅς ἐκεῖ κομίζω ὁ πρᾶος καί φιλάνθρωπον καί ἐπιεικής βίος παρά ὁ μέγας δικάζω . Πλάτων μέν οὖν Μίνως καί Ῥαδάμανθυς δικάζω κιός κολάζω ὁ πονηρός φημί · ἐγώ δέ , κἀν Μίνως τις ΚΝ Ῥαδάμανθυς εἰμί , κἀν ὁ οὗτος πατήρ , οὐδέ οὗτος φημί διαφεύγω ὁ κρίσις ὁ Θεός . Εἴθε ὁ μέν ὁ βίος οὗτος νομίζω , ἐσθίω καί κίω , αὔριον γάρ ἀποθνῄσκω , καί ὁ θάνατος βαθύς ὕπνος καί λήθη τιθεμενοιπνος καί θάνατος διδυμάων , πιστεύω θεοσεβέω · ἄνθρωπος δέ , ὁ μέν ἐνταῦθα ὀλίγος καί μικρός τις ἄξιος βίος λογίζομαι , ὑπό μόνος δέ παραπέμπω οὗτος , ὅς ἴσως θεός καί ὁ παρ´ αὐτός Λόγος οἶδα , τίς ὁ ὁ Παῖς πρός ὁ πατήρ ἑνότης , τίς ὁ ὁ πατήρ πρός ὁ υἱός κοινωνία , τίς ὁ πνεῦμα , τίς ὁ ὁ τοσοῦτος ἕνωσις . καί διαίρεσις ενουμην , ὁ πνεῦμα , ὁ Παῖς , ὁ πατήρ · πολύς δέ καί ἀγαθός ἢ εἶπον λόγος ὁ ἐκδέχομαι βίος οἶδα . ἐάν καθαρός εἰμί ἀπό πᾶς παραπέμπω ἀδίκημα · μέχρι τοσυυος δέ φιλάνθρωπος , ὥστε μή μόνος στέργω ὁ φιλέω γάρ ἀγαπάω , φημί ,