cogPG.PG006 509
τοῦ δημιουργήσαντος γνώμην , καὶ τὴν τῶν δημιουργηθέντων φύσιν . Ἀρκούσης δὲ καὶ μόνης τῆς ἐπὶ τῆς γενέσι τῶν ἀνθρώπων θεωρουμένης αἰτίας , δεῖξαι τὴν ἀνάστασιν κατὰ φυσικὴν ἀκολουθίαν ἐπομένην τοῖς διαλυθεῖσι σώμασι · δίκαιον ἴσως πρὸς μηδὲν ἀποκνῆσαι τῶν προτεθέντων , ἀκολούθως δὲ τοῖς εἰρημένοις , καὶ τὰς ἐξ ἑκάστου τῶν ἑπομένων ἀφορμὰς ὑποδεῖξαι τοῖς ἐξ αὐτῶν συνιδεῖν μὴ δυναμένοις · καὶ πρό γε τῶν ἄλλων , τὴν τῶν γενομένων ἀνθρώπων φύσιν , ἐπὶ τὴν αὐτὴν ἄγουσαν ἔννοιαν , καὶ τὴν ἴσην παρέχουσαν περὶ τῆς ἀναστάσεως πίστιν . Εἰ γὰρ πᾶσα κοινῶς ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις , ἐκ ψυχῆς ἀθανάτου , καὶ τοῦ κατὰ τὴν γένεσιν αὐτῇ συναρμοσθέντος σώματος ἔχει τὴν σύστασιν , καὶ μήτε τῇ φύσει τῆς ψυχῆς καθ´ ἑαυτὴν , μήτε τῇ φύσει τοῦ σώματος χωρὶς ἀπεκλήρωσε Θεὸς τὴν τοιάνδε γένεσιν , ἢ τὴν ζωὴν καὶ τὸν σύμπαντα βίον , ἀλλὰ τοῖς ἁκ τούτων γενομένοις ἀνθρώποις , ἵν´ ἐξ ὡν γεννῶνται καὶ ζῶσι , διαβιώσαντες , εἰς ἕν τι καὶ κοινὸν καταλήξωσι τέλος · δεῖ πάντως ἑνὸς ὄντος ἐξ ἀμφοτέρων ζώου , τοῦ καὶ πάσχοντος ὁπόσα πάθη ψυχῆς , καὶ ὁπόσα τοῦ σώματος , ἐνεργοῦντός τε καὶ πράττοντος ὁπόσα τῆς αἰσθητικῆς ἢ τῆς λογικῆς δεῖται κρίσεως , πρὸς ἔν τι τέλος ἀναφέρεσθαι πάντα τὸν ἐκ τούτων εἱρμὸν · ἵνα πάντα καὶ διὰ πάντων συντρέχῃ πρὸς μίαν ἀρμονίαν καὶ τὴν αὐτὴν συμπάθειαν ἀνθρώπου , γένεσις ἀνθρώπου , φύσις ἀνθρώπου , ζωὴ ἀνθρώπου , πράξεις καὶ πάθη , καὶ βίος , καὶ τὸ τῇ φύσει προσῆκον τέλος . Εἰ δὲ μία τις ἐστὶν ἁρμονία τοῦ ζώου παντὸς καὶ συμπάθεια , καὶ τῶν ἐκ ψυχῆς φυομένων , καὶ τῶν διὰ τοῦ σώματος ἐπιτελουμένων , ἓν εἰναι δεῖ καὶ τὸ ἐπὶ πᾶσι τούτοις τέλος . Ἔν δὲ τέλος ἔσται κατ´ ἀλήθειαν τοῦ αὐτοῦ ζώου κατὰ τὴν ἑαυτοῦ σύστασιν ὄντος , οὗ πέρ ἐστι τέλος τὸ τέλος . Τὸ αὐτὸ δὲ ζῶον ἔσται καθαρῶς , τῶν αὐτῶν ὄντων πάντωθ ἐξ ὧν ὡς μερῶν τὸ ζῶον · τὰ αὐτὰ δὲ , κατὰ τὴν ἰδιάζουσαν ἕνωσιν ἔσται , τῶν διαλυθέντων , πάλιν ἐνωθέντων πρὸς τὴν τοῦζώου σύστασιν . Ἐ δὲ τῶν αὐτῶν ἀνθρώπων σύστασις ἐξ ἀνάγκης ἑπομένην δείκνυσι τὴν τῶν νεκρωθέντων καὶ διαλυθέντων σωμάτων ἀνάστασιν . Ταύτης γὰρ χωρὶς , οὔτ´ ἂν ἑνωθείη τὰ αὐτὰ μέρη κατὰ φύσιν ἀλλήλοις , οὔτ´ ἂν συσταίη τῶν αὐτῶν ἀνθρώπων ἡ φύσις . Εἰ δὲ καὶ νοῦς καὶ λόγος δέδοται τοῖς ἀνθρώποις πρὸς διάκρισιν νοητῶν , οὐκ οὐσιῶν μόνον , ἀλλὰ καὶ τῆς τοῦ δόντος ἀγαθότητος καὶ σοφίας καὶ δικαιοσύνης · ἀνάγκη , διαμενόντων ὧν ἕνεκεν ἡ λογικὴ δέδοται κρίσις , καὶ αὐτὴν διαμένειν τὴν ἐπὶ τούτοις δοθεῖσαν κρίσιν . Ταύτην δὲ διαμένειν ἀδύνατον , μὴ τῆς δεξαμένης αὐτὴν καὶ τῆς ἐν οἷς ἐστι διαμενούσης φύσεως . Ὁ δὲ καὶ νοῦν καὶ λόγον δεξάμενος , ἔστιν ἄνθρωπος , οὐ ψυχὴ καθ´ ἑαυτήν . Ἄνθρωπον ἄρα δεῖ τὸν ἐξ ἀμφοτέρων ὄντα διαμένειν εἰς ἀεί . Τοῦτον δὲ ἀδύνατον διαμένειν ,
Lemmas: ὁ δημιουργέω γνώμη , καί ὁ ὁ δημιουργέω φύσις . ἀρκέω δέ καί μόνος ὁ ἐπί ὁ γένεσις ὁ ἄνθρωπος θεωρέω αἴτιος , δείκνυμι ὁ ἀνάστασις κατά φυσικός ἀκολουθία πίνω ὁ διαλύω σῶμα · Δίκαιος ἴσως πρός μηδείς ἀποκνέω ὁ προτίθημι , ἀκόλουθος δέ ὁ εἴρω , καί ὁ ἐκ ἕκαστος ὁ ἕπομαι ἀφορμή ὑποδείκνυμι ὁ ἐκ αὐτός συνοράω μή δύναμαι · καί πρό γε ὁ ἄλλος , ὁ ὁ γίγνομαι ἄνθρωπος φύσις , ἐπί ὁ αὐτός ἄγω ἔννοια , καί ὁ ἴσος παρέχω περί ὁ ἀνάστασις πίστις . εἰμί γάρ πᾶς κοινῶς ὁ ὁ ἄνθρωπος φύσις , ἐκ Ψυχή ἀθάνατος , καί ὁ κατά ὁ γένεσις αὐτός συναρμόζω σῶμα ἔχω ὁ σύστασις , καί μήτε ὁ φύσις ὁ Ψυχή καθ´ ἑαυτοῦ , μήτε ὁ φύσις ὁ σῶμα Χωρὶς ἀποκληρόω θεός ὁ τοιόσδε γένεσις , ἢ ὁ ζωή καί ὁ σύμπας βίος , ἀλλά ὁ ΑΚ οὗτος γίγνομαι ἄνθρωπος , ὅς ἐκ ὡς γεννάω καί ζῶ , διαβιόω , εἰς εἷς τίς καί κοινός καταλήγω τέλος · δεῖ πάντως εἷς εἰμί ἐκ ἀμφότερος ζῷον , ὁ καί πάσχω ὁπόσος πάθος Ψυχή , καί ὁπόσος ὁ σῶμα , ἐνεργέω τε καί πράσσω ὁπόσος ὁ αἰσθητικός ἢ ὁ λογικός δήω κρίσις , πρός ἐν τίς τέλος ἀναφέρω πᾶς ὁ ἐκ οὗτος εἱρμός · ἵνα πᾶς καί διά πᾶς συντρέχω πρός εἷς ἁρμονία καί ὁ αὐτός συμπάθεια ἄνθρωπος , γένεσις ἄνθρωπος , φύσις ἄνθρωπος , ζωή ἄνθρωπος , πρᾶξις καί πάθος , καί βίος , καί ὁ ὁ φύσις προσήκω τέλος . εἰμί δέ εἷς τις εἰμί ἁρμονία ὁ ζῷον πᾶς καί συμπάθεια , καί ὁ ἐκ Ψυχή φύω , καί ὁ διά ὁ σῶμα ἐπιτελέω , εἷς εἰναι δεῖ καί ὁ ἐπί πᾶς οὗτος τέλος . ἐν δέ τέλος εἰμί κατ´ ἀλήθεια ὁ αὐτός ζῷον κατά ὁ ἑαυτοῦ σύστασις εἰμί , ὅς περ εἰμί τέλος ὁ τέλος . ὁ αὐτός δέ ζῷον εἰμί καθαρός , ὁ αὐτός εἰμί πάντω ἐκ ὅς ὡς μέρος ὁ ζῷον · ὁ αὐτός δέ , κατά ὁ ἰδιάζω ἕνωσις εἰμί , ὁ διαλύω , πάλιν νοέω πρός ὁ τουζωον σύστασις . εἰ δέ ὁ αὐτός ἄνθρωπος σύστασις ἐκ ἀνάγκη ἕπομαι δείκνυμι ὁ ὁ νεκρόω καί διαλύω σῶμα ἀνάστασις . Ταύτη γάρ Χωρὶς , οὔτ´ εἄν ἑνόω ὁ αὐτός μέρος κατά φύσις ἀλλήλων , οὔτ´ εἄν συνίστημι ὁ αὐτός ἄνθρωπος ὁ φύσις . εἰμί δέ καί νόος καί λόγος δίδωμι ὁ ἄνθρωπος πρός διάκρισις νοητός , οὐ οὐσία μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ δίδωμι ἀγαθότης καί σοφία καί δικαιοσύνη · ἀνάγκη , διαμένω ὅς ἕνεκα ὁ λογικός δίδωμι κρίσις , καί αὐτός διαμένω ὁ ἐπί οὗτος δίδωμι κρίσις . οὗτος δέ διαμένω ἀδύνατος , μή ὁ δέχομαι αὐτός καί ὁ ἐν ὅς εἰμί διαμένω φύσις . ὁ δέ καί νόος καί λόγος δέχομαι , εἰμί ἄνθρωπος , οὖον ψυχή καθ´ ἑαυτοῦ . Ἄνθρωπος ἄρα δεῖ ὁ ἐκ ἀμφότερος εἰμί διαμένω εἰς ἀεί . οὗτος δέ ἀδύνατος διαμένω ,