cogPG.PG006 602
εἶναι τούτου τοῦ κόσμου βουλόμεθα . Συνελόντι δ´ εἰπεῖν , ὁ θέλων εὖ διάγειν μήτε ὁράτω πολλὰ , μήτε ἀκούειν ἐπιτηδευέτω · μήτ´ ἂν ἀκούῃ ἢ θεωρῇ , ῥλέπειν ἢ ἀκούειν νομιζέτω . Τὸ γὰρ τῆς ἀταραξίας εἶδος ἐντεῦθεν λαμβάνει τὴν ἀρχήν . Ὁ δὲ πολλὰ πραγματευόμενος ἑαυτὸν ἀδικεῖ , καὶ τὸν πλησίον ἔτι καὶ ἀκουσίως ἁμαρτάνειν διὰ τὴν πρὸς αὐτὸν φιλονεικίαν ποιεῖ . Πολλάκις οὖν διασκεπτέον τὸ ὑποπεπτωκὸς πρᾶγμα , καὶ τότε μόλις χωριστέον ἀπ´ αὐτοῦ τὸν μήτε καυστηρσι , μήτε σμιλίοις τὴν νόσον φυγεῖν δεδυνημένον . Ὁμιλητέον δὲ κοσμικὸν οὐδὲν , ἀλλὰ τὸ καταρτίζον ἡμᾶς πρὸς τὴν ἀρετήν . Τοῦτο γὰρ ἐάν μὴ γίνηται , πολλὴν ἡμῖν τὴν εὐτραπελίαν ἐργάζεται · καὶ ὁ φιλόνεικος ἐντεῦθεν λαμβάνει τὴν ἀφορμήν . β.Ἡδη γοῦν τινας ἴσμεν δόγματι τῆς ἑαυτῶν προαιρέσεως , τὸ ὅσον ἐφ´ ἑαυτοῖς , τὴν ἡμέραν νύκτα ποιοῦντας , καὶ διὰ τὴν ἐσκιρωμένην φαντασίαν ἀλλόκοτον ἀπιστοῦντας τοῖς ἐνίων κατορθώμασιν , ἀχθομένους δὲ ἐπὶ τούτοις , καὶ ἅμα τῷ πονηρόν τι ἀκοῦσαι , τῷ καταψευδομένῳ μᾶλλον πιστεύοντας . Τί νῦν μοι λέγειν περὶ τῶν διὰ τὸ δυσσυνείδητον τὰς ἀπὸ τῶν πλησίον ὁμιλίας εἰς ἑαυτοὺς ἑλκόντων , καὶ ἵνα ἄλλο τις φθέγξηται περὶ οὐτινοσοῦν , οἰομένων πρὸς αὐτοὺς τείνειν τὸ λεγόμενον , ἀναπλάττειν τε κατὰ τὸ εἰκὸς ἐκ τούτων δρᾶμα καὶ σκηνήν ; Οἷς ἀπόχρη τὸ καθ´ ὑπόνοιαν λέγειν καὶ γράφειν . Γελάσαιιὶ δ´ ἂν καὶ τοὺς ἐν παραβύστῳ μετά τινος τῶν πλησίον συντάττοντας λόγων κεφάλαια , καὶ ὁμιλίας πρὸς μηδὲν εὔθετον ἀνηκούσας , μάχας δὲ διὰ τῶν ψιθυρισμῶν καὶ πολέμους ἐξαρτιζούσας , ἄνω τε καὶ κάτω σκηνοβατοῦντας . Καθάπερ ὁ λίαν μεγαλοφώνως τὸν Ὀρέστην ὑποκρινόμενος , φοβερὸς εἶναι ναὶ μέγας παρὰ τοῖς ἀνοήτοις διὰ τῶν ξυλίνων ποδῶν , καὶ κοιλίας ἐπιπλάστου , καὶ στολῆς ἀλλοκότου , καὶ προσώπου τερατώδους ὑπείληπται · τρόπῳ τῶ αὐτῷ καὶ οἱ ζῆλον ἔχειν ἐπαγγελλόμενοι , καὶ τὸ παὲόησιαστικὸν ἐπιτηδεύοντες , διὰ τὸ βούλεσθαι νικᾶν , πᾶν εἶδος ἐλευθερίας προσποιήτου περιτιθέασιν αυτοῖς , οἱ φιλόνεικοι τὸν ζηλωτὴν καταπεπωκότες · ὥσπερ αἱ Βάκχαι διὰ σχήματος εἰρηνικοῦ τὰς λόγχας ἐν τοῖς θύρσοις περιφέρουσιν . Ἔτι δὲ καὶ τοῦτο φυλακτέον , τὸ μή ποτε μὲν φαιδρῷ τῷ προσώπῳ προτέναι , ποτὲ δὲ σκυθρωπῷ · καὶ εἰ χρὴ τἀληθὲς εἰπεῖν , παραιτητέον πᾶν τὸ δωδεκαμερές καθ´ ἑκάστην ἡμέραν ἀπαγγελλόμενον δρᾶμα . Τὸ γοῦν ἐμοὶ δοκοῦν εἴποιμ´ ἂν , ὅτι πᾶς ὁ τὴν γνώμην κοσμικὸς καὶ τοῦ ὁρθοῦ κανόνος ἔξω γινόμενος αὐτοκατάκριτός ἐστιν , εἰδὼς ὃ πράττει κατ´ ἐπιτήδευσιν , καὶ γινώσκων μὲν τὸν ἐν αὐτῶ πόλεμον , τὴν δὲ εἰρήνην ἐν τοῖς σπλάγχνοις μὴ ἐπισπώμενος . Φίλους δὲ τιμητέον πάντας · τό τε ἐλεγκτικὸν οὐ πρακτέον μόνον , ἀλλ´ ἔτι καὶ ἀκουστέον . Οἴνῳ δὲ
Lemmas: εἰμί οὗτος ὁ κόσμος βούλομαι . συναιρέω δδʹ εἶπον , ὁ ἐθέλω εὕω διάγω μήτε ὁράω πολύς , μήτε ἀκούω ἐπιτηδεύω · μῆτε εἄν ἀκούω ἢ θεωρέω , ῥέπω ἢ ἀκούω νομίζω . ὁ γάρ ὁ ἀταραξία εἶδος ἐντεῦθεν λαμβάνω ὁ ἀρχή . ὁ δέ πολύς πραγματεύομαι ἑαυτοῦ ἀδικέω , καί ὁ πλησίος ἔτι καί ἀεκούσιος ἁμαρτάνω διά ὁ πρός αὐτός φιλονεικία ποιέω . πολλάκις οὖν διασκεπτέον ὁ ὑποπίπτω πρᾶγμα , καί τότε μόλις χωριστέον ἀπ´ αὐτός ὁ μήτε καυστήρ , μήτε σμιλίον ὁ νόσος φεύγω δύναμαι . ὁμιλητέον δέ κοσμικός οὐδείς , ἀλλά ὁ καταρτίζω ἐγώ πρός ὁ ἀρετή . οὗτος γάρ ἐάν μή γίγνομαι , πολύς ἐγώ ὁ εὐτραπελία ἐργάζομαι · καί ὁ Φιλόνεικος ἐντεῦθεν λαμβάνω ὁ ἀφορμή . β.Ἡδη γοῦν τις οἶδα δόγμα ὁ ἑαυτοῦ προαίρεσις , ὁ ὅσος ἐφίημι ἑαυτοῦ , ὁ ἡμέρα νύξ ποιέω , καί διά ὁ σκιρόομαι φαντασία ἀλλόκοτος ἀπιστέω ὁ ἔνιοι κατόρθωμα , ἄχθομαι δέ ἐπί οὗτος , καί ἅμα ὁ πονηρός τίς ἀκούω , ὁ καταψεύδομαι μᾶλλον πιστεύω . τις νῦν ἐγώ λέγω περί ὁ διά ὁ δυσσυνείδητος ὁ ἀπό ὁ πλησίος ὁμιλία εἰς ἑαυτοῦ ἕλκω , καί ἵνα ἄλλος τις φθέγγομαι περί ουτινοσεω , οἴομαι πρός αὐτός τείνω ὁ λέγω , ἀναπλάσσω τε κατά ὁ εἰκός ἐκ οὗτος δρᾶμα καί σκηνή ; οἷς ἀποχράω ὁ καθ´ ὑπόνοια λέγω καί γράφω . Γελάσης δδʹ εἄν καί ὁ ἐν παράβυστος μετά τις ὁ πλησίος συντάσσω λόγος κεφάλαιος , καί ὁμιλία πρός μηδείς εὔθετος ἀνήκω , μάχη δέ διά ὁ ψιθυρισμός καί πόλεμος ἐξαρτίζω , ἄνω τε καί κάτω σκηνοβατέω . καθά ὁ λίαν μεγαλόφωνα ὁ Ὀρέστης ὑποκρίνομαι , φοβερός εἰμί ναί μέγας παρά ὁ ἀνόητος διά ὁ ξύλινος πούς , καί κοιλία ἐπίπλαστος , καί στολή ἀλλόκοτος , καί πρόσωπον τερατώδης ὑπολαμβάνω · τρόπος ὁ αὐτός καί ὁ ζῆλος ἔχω ἐπαγγέλλω , καί ὁ παεοησιαστικος ἐπιτηδεύω , διά ὁ βούλομαι νικάω , πᾶς εἶδος ἐλευθερία προσποίητος περιτίθημι αὐτός , ὁ φιλόνεικος ὁ ζηλωτός καταπίνω · ὥσπερ ὁ Βάκχη διά σχῆμα εἰρηνικός ὁ λόγχη ἐν ὁ θύρσος περιφέρω . ἔτι δέ καί οὗτος φυλακτέος , ὁ μή ποτός μέν φαιδρός ὁ πρόσωπον προτείνω , ποτέ δέ σκυθρωπός · καί εἰμί χρή ἀληθής εἶπον , παραιτητέος πᾶς ὁ δωδεκαμερής καθ´ ἕκαστος ἡμέρα ἀπαγγέλλω δρᾶμα . ὁ γοῦν ἐγώ δοκέω εἶπον εἄν , ὅτι πᾶς ὁ ὁ γνώμη Κοσμικὸς καί ὁ ὀρθός κανών ἔξω γίγνομαι αυτοκατακριος εἰμί , εἰδοί ὅς πράσσω κατ´ ἐπιτήδευσις , καί γιγνώσκω μέν ὁ ἐν αὐτός πόλεμος , ὁ δέ εἰρήνη ἐν ὁ σπλάγχνον μή ἐπισπάω . Φίλους δέ τιμητέος πᾶς · ὁ τε ἐλεγκτικός οὖον πρακτέος μόνος , ἀλ ἔτι καί ἀκούω . Οἶνος δέ