cogPG.PG006 513
καθ´ ἑαυτὸ νόμου καὶ δίκης , ὁ δὲ ἑκ τούτων ἄνθρωπος τὴν ἐφ´´ ἑκάστῳ τῶν εἰργασμένων αὐτῷ δέχεται κρίσιν · τοῦτο δὲ οὔτε κατὰ τήνδε τὴν ζωὴν εὑρίσκει συμβαῖνον ὁ λόγος ὐ γὰρ σώζεται τὸ κατὰ ἀξίαν ἐν τῷ παρόντι βίῳ , διὰ τὸ πολλοὺς μὲν ἀθέους καὶ πᾶσαν ἀνομίαν καὶ κακίαν ἐπιτηδεύοντας , μέχρι τελευτῆς διατελεῖν κακῶν ἀπειράτους , καὶ τοὐναντίον τοὺς κατὰ πᾶσαν ἀρετὴν ἐξητασμένον τὸν ἑαυτῶν βίον ἐπιδειξαμένους , ἐν ὀδύναις ζῇν , ἐν ἐπηρείαις , ἐν συκοφαντίαις , αἰκίαις τε καὶ παντοίαις κακοπαθείαις , οὔτε δὲ μετὰ θάνατονὐδὲ γάρ ἐστιν ἔτι τὸ συναμφότερον , χωριζομένης μὲν τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος , σκεδαννυμένου δὲ καὶ αὐτοῦ τοῦ σώματος εἰς ἐκεῖνα πάλιν ἐξ ὧν συνεφορήθη , καὶ μηδὲν ἔτι σώζοντος τῆς προτέρας φυῆς , ἢ μορφῆς , ἧπού γε τὴν μνήμην τῶν πεπραγμένων ) · εὔδηλον παντὶ τὸ λειπόμενον , ὅτι δεῖ κατὰ τὸν Ἀπόστολον τὸ φθαρτὸν τοῦτο καὶ Σιασκεδαστὸν ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν , ἵνα , ζωοποιηθέντων ἐξ ἀναστάσεως τῶν νεκρωθέντων , καὶ πάλιν ἐνωθέντων τῶν κεχωρισμένων , ἢ καὶ πάντη διαλελυμένων , ἕκαστος κομίσηται δικαίως ἃ διὰ τοῦ σώματος ἔπραξεν , εἴτε ἀγαθὰ εἴτε κακά . θ . Πρὸς μὲν οὖν τοὺς ὁμολογοῦντας τὴν πρόνοιαν , καὶ τὰς αὐτὰς ἡμῖν παραδεξαμένους ἀρχὰς , εἶτα τῶν οἰκείων ὑποθέσεων οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐκπίπτοντας τοιούτοις χρήσαιτ´ ἄν τις λόγοις , καὶ πολλῷ πλείοσι τούτων , εἴγε πλατύνειν ἐθέλοι τὰ συντόμως καὶ κατ´ ἐπιδρομὴν εἰρημένα . Πρὸς δέ γε τοὺς περὶ τῶν πρώτων διαφερομένους ἴσως ἂν ἔχοι καλῶς ἑτέραν ὑποθέσθαι πρὸ τούτων ἀρχὴν , συνδιαποροῦντας αὐτοῖς περὶ ὧν δοξάζουσι , καὶ τοιαῦτα συνδιασκεπτομένους , ἄρά γε πάντη καθάπαξ ἡ τῶν ἀνθρώπων παρῶπται ζωὴ καὶ σύμπας ὁ βίος , ζόφος δὲ τις βαθὺς κατακέχυται τῆς γῆς , ἀγνοίᾳ καὶ σιγῇ κρύπτων αὐτούς τε τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰς τούτων πράξεις · ἢ πολὺ τούτων ἀσφαλέστερον τὸ δοξάζειν , ὅτι τοῖς ἑαυτοῦ ποιήμασιν ἐφέστηκεν ὁ ποιήσας , πάντων τῶν ὁπωσοῦν ὄντων ἢ γινομένων ἔφορος , ἔργων τε καὶ βουλευμάτων κριτής . Εἰ μὲν γὰρ μηδεμία μηδαμοῦ τῶν ἀνθρώποις πεπραγμένων γίγνοιτο κρίσις , οὐδὲν ἕξουσι πλεῖον τῶν ἀλόγων ἄνθρωποι · μᾶλλον δὲ κἀκείνων πράξουσιν ἀθλιώτερον , οἱ τὰ πάθη δουλαγωγοῦντες , καὶ φροντίζοντες εὐσεβείας καὶ δικαιοσύνης , ἢ τῆς ἄλλης , ἀρετῆς · ὁ δὲ κτηνώδης βίος καὶ θηριώδης ἄριστος · ἀρετὴ δὲ ἀνόητος · δίκης δὲ ἀπειλὴ γέλως πλατύς · τὸ δὲ πᾶσαν θεραπεύειν ἡδονὴν ἀγαθὸν τὸ μέγιστον · δόγμα δὲ κοινὸν τούτων ἁπάντων καὶ νόμος εἶς τὸ τοῖς ἀκολάστοις καὶ λάγνοις φίλον · Φάγωμεν δέ καὶ πίωμεν · αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν . Τοῦ γὰρ τοιούτου βίου τέλος οὐδὲ ἡδονὴ κατά τινας , ἀλλ´ ἀναισθησία παντελής . Εἰ δέ ἐστί τις τῷ ποιήσαντι τοὺς ἀνθρώπους τῶν ἰδίων ποιημάτων φροντὶς , καὶ σώζεταί που τῶν εὖ ἢ κακῶς
Lemmas: καθ´ ἑαυτοῦ νόμος καί δίκη , ὁ δέ ἐκ οὗτος ἄνθρωπος ὁ ἐφίημι ἕκαστος ὁ ἐργάζομαι αὐτός δέχομαι κρίσις · οὗτος δέ οὔτε κατά ὅδε ὁ ζωή εὑρίσκω συμβαίνω ὁ λόγος υἱός γάρ σῴζω ὁ κατά ἄξιος ἐν ὁ πάρειμι βίος , διά ὁ πολύς μέν ἄθεος καί πᾶς ἀνομία καί κακία ἐπιτηδεύω , μέχρι τελευτή διατελέω κακός ἀπείρατος , καί ἐναντίος ὁ κατά πᾶς ἀρετή ἐξετάζω ὁ ἑαυτοῦ βίος ἐπιδείκνυμι , ἐν ὀδύνη ζάω , ἐν ἐπήρεια , ἐν συκοφαντία , αἰκία τε καί παντοῖος κακοπάθεια , οὔτε δέ μετά θάνατος γάρ εἰμί ἔτι ὁ συναμφότεροι , χωρίζω μέν ὁ Ψυχή ἀπό ὁ σῶμα , σκεδάννυμι δέ καί αὐτός ὁ σῶμα εἰς ἐκεῖνος πάλιν ἐκ ὅς συμφορέω , καί μηδείς ἔτι σῴζω ὁ πρότερος φυή , ἢ μορφή , ἕπω γε ὁ μνήμη ὁ πράσσω ) · εὔδηλος πᾶς ὁ λείπω , ὅτι δεῖ κατά ὁ ἀπόστολος ὁ φθαρτός οὗτος καί Σιασκεδαστὸν ἐνδύω ἀφθαρσία , ἵνα , ζῳοποιέω ἐκ ἀνάστασις ὁ νεκρόω , καί πάλιν νοέω ὁ χωρίζω , ἢ καί πάντῃ διαλύω , ἕκαστος κομίζω δικαίως ὁ διά ὁ σῶμα πράσσω , εἴτε ἀγαθός εἴτε κακός . θ . πρός μέν οὖν ὁ ὁμολογέω ὁ πρόνοια , καί ὁ αὐτός ἐγώ παραδέχομαι ἀρχή , εἶτα ὁ οἰκέω ὑπόθεσις οὐ οἶδα ὅπως ἐκπίπτω τοιοῦτος χράω ἄν τις λόγος , καί πολύς πλείων οὗτος , εἰ πλατύνω ἐθέλω ὁ σύντομος καί κατ´ ἐπιδρομή εἴρω . πρός δέ γε ὁ περί ὁ πρῶτος διαφέρω ἴσως εἄν ἔχω καλῶς ἕτερος ὑποτίθημι πρό οὗτος ἀρχή , συνδιαπορέω αὐτός περί ὅς δοξάζω , καί τοιοῦτος συνδιασκέπτομαι , ἄρα γε πάντῃ καθάπαξ ὁ ὁ ἄνθρωπος παροράω ζωή καί σύμπας ὁ βίος , ζόφος δέ τις βαθύς καταχέω ὁ γῆ , ἄγνοια καί σιγή κρύπτω αὐτός τε ὁ ἄνθρωπος καί ὁ οὗτος πρᾶξις · ἢ πολύς οὗτος ἀσφαλής ὁ δοξάζω , ὅτι ὁ ἑαυτοῦ ποίημα ἐφίστημι ὁ ποιέω , πᾶς ὁ ὁπωσοῦν εἰμί ἢ γίγνομαι ἔφορος , ἔργον τε καί βούλευμα κριτής . εἰμί μέν γάρ μηδείς μηδαμοῦ ὁ ἄνθρωπος πράσσω γίγνομαι κρίσις , οὐδείς ἔχω πλείων ὁ ἄλογος ἄνθρωπος · μᾶλλον δέ ἐκεῖνος πράσσω ἄθλιος , ὁ ὁ πάθος δουλαγωγέω , καί φροντίζω εὐσέβεια καί δικαιοσύνη , ἢ ὁ ἄλλος , ἀρετή · ὁ δέ κτηνώδης βίος καί θηριώδης ἀγαθός · ἀρετή δέ ἀνόητος · δίκη δέ ἀπειλή γέλως πλατύς · ὁ δέ πᾶς θεραπεύω ἡδονά ἀγαθός ὁ μέγας · δόγμα δέ κοινός οὗτος ἅπας καί νόμος εἰμί ὁ ὁ ἀκόλαστος καί λάγνος φίλος · Φαγίσκω δέ καί πίνω · αὔριον γάρ ἀποθνῄσκω . ὁ γάρ τοιοῦτος βίος τέλος οὐδέ ἡδονή κατά τις , ἀλ ἀναισθησία παντελής . εἰμί δέ εἰμί τις ὁ ποιέω ὁ ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ποίημα φροντίς , καί σῴζω ποῦ ὁ εὕω ἢ κακῶς