cogPG.PG006 606
ἔπειτα δὲ καὶ τὸν πλησίον · ἑαυτὸν μὲν ταράττων , ἐκεῖνον δὲ ὀδυνῶν . Γέγραπται γὰρ , ὅτι Πᾶς ὁ ὀργιζόμενος εἰκῆ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ , ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει . Τὸ δὲ τοῦ κινήματος αὐτός τις καθ´ ἑαυτὸν γινόμενος καταμαθεῖν δυνατός . Ἢδη δέ τινας ἴσμεν διὰ τῆς πρὸς τοὺς πλησίον νουθεσίας ἑαυτοὺς κατακρίνοντας . Ὃ γάρ τις παιδεύει τὸν ἕτερον , τοῦτ´ αὐτὸς πολείτω πρότερον · μήπως λάθῃ διὰ τοῦ πληαίον καθ’´ ἑαυτοῦ ποιούμενος τὴν ἀπόφασιν . Ῥητέον οὖν τῷ εὐγνώμονι πρὸς ἑαυτὸν , ἐπειδάν τινων ἁμαρτήμασι τὸν ἐαυτοῦ χρήσῃ νοῦν · Μή τι ἄρα κἀγὼ τοιοῦτος ; Ὁ δὲ οἶνος μήτεόσημέραι ἐπὶ τὸ μεθύειν πινέσθω , μήτε ὡς ὕδωρ ἐπιζητείσθω . ἑκάτερα μὲν γὰρ Θεοῦ ποιήματά ἐστιν , ἀλλὰ τὸ μὲν ὕδωρ ἀναγκαῖον , ὁ δὲ οἶνος βοηθείας χάριν τοῦ σώματος γέγονεν . Ὁ δὲ πρῶτον μὲν τὴν γλῶτταν δεσμευόμενος , πῦρ δὲ ὥσπερ ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν λάμπων , τρέμων δὲ καὶ τὰς βάσεις καὶ ἀναισθητῶν , φάρμακον προσίεται θανάσιμον · τὸν μὲν σίδηρον οὐ ποιῶν δρέπανον , ἥ τι τῶν ἐργαζομένων τὴν γῆν , μάχαιραν δὲ αὐτὸν ἢ λόγχην κατασκευάζων , καὶ μεταπλάττων τοῦ Θεοῦ τὴν οἰκονομίαν . Ὁ γὰρ οἰνοποτῶν , δέον τοῦ μὲν χειμῶνος , διὰ τὸ κρύος πίνειν , μέχρι τοῦ μὴ ῥιγοῦν , τοῦ δὲ θέρους , διὰ τὴν τῶν ἐντὸς θεραπείαν · παραχρώμενος δʹ αὐτῷ , ληραίνει , καὶ δίκην συῶν ἢ κυνῶν , ῥεύματι τῆς θεραπείας ὑπερζέων , ἀσχημονεῖ . Χρὴ δὲ μὴ καθάπερ ἀσωτευομένους ἡμᾶς παραχρῆσθαι τοῖς τοῦ Θεοῦ ποιήμασι , τὴν δίψαν εἰς τὴν μέθην ἕλκοντας · ἀλλὰ μεταλαμβάνειν ποτοῦ , χάριν τοῦ μὴ διψᾷν . Ὃσοι δὲ ῥοφῶντες τὸν οἶνον , καθάπερ οἱ πυρέττοντες καυσωνιζόμενοι πίνουσιν , ὅσον οὐδέ διὰ τὴν ἀκρασίαν τεθνήξονται . Παραιτητέον δὲ καὶ τὴν λιχνείαν , ὀλίγων τινῶν καὶ τῶν ἀναγκαίων μεταλαμβάνοντα . Καθάπερ γὰρ σῶμα νοσοῦν , πολλῶν καὶ μυρίων δεῖται φαρμάκων , οὔτω καὶ ἡ δι´ αὐτὴν ἀτυχοῦσα ψυχὴ , μονονουχὶ καὶ δερμάτων ἐμπίπλασθαι βούλεται . Κἂν πύθηταί τις τὸ αἴτιον , πάθος ἀναπλάττει σωματικόν . Πρὸς οὓς ῥητέον · Οὐ πᾶν ἐπιτήδευμα δόγματι τῆς ἐννοίας κρατυνόμενον εὐαπολόγητον ἔχει τὴν ἀπόδειξιν , ὡς καὶ μέχρι μοιχοῦ καὶ φονέως καὶ δραπέτου πολλὴν εὑρίσκεσθαι τὴν ἀπολογίαν , ὅτι καλῶς πράττεται τὸ ὑπ´ αὐτῶν γινόμενον ; Ὁ δὲ εἰπὼν πρὸς τὸν πυνθανόΚμενον τὸ αἴτιον τοῦ κακοῦ , καὶ ἀποκρινόμενος , δόγμα πάνυ θαυμαστῶς ἐξεφώνησε . Τροφαῖς ἄρα χρηστέον ἐπὶ τὸ μὴ πεινῆν . Ὁ δὲ τοιοῦτος ἑκατοντάχειρ τὸ ὅσον ἐφ´ ἑαυτῷ βούλεται περιπατεῖν , καὶ πεντηκοντακέφαλος , Γηρύονας τρικεφάλους καὶ
Lemmas: ἔπειτα δέ καί ὁ πλησίος · ἑαυτοῦ μέν ταράσσω , ἐκεῖνος δέ ὀδύνη . γράφω γάρ , ὅτι Πᾶς ὁ ὀργίζω εἰκῇ ὁ ἀδελφός αὐτός , ἔνοχος εἰμί ὁ κρίσις . ὁ δέ ὁ κίνημα αὐτός τις καθ´ ἑαυτοῦ γίγνομαι καταμανθάνω δυνατός . ἤδη δέ τις οἶδα διά ὁ πρός ὁ πλησίος νουθεσία ἑαυτοῦ κατακρίνω . ὅς γάρ τις παιδεύω ὁ ἕτερος , τοῦτος αὐτός πολέω πρότερος · μήπως λανθάνω διά ὁ πληαίον καθίημι ἑαυτοῦ ποιέω ὁ ἀπόφασις . ῥητέος οὖν ὁ εὐγνώμων πρός ἑαυτοῦ , ἐπειδάν τίνω ἁμάρτημα ὁ ἑαυτοῦ χράω νόος · μὴ τίς ἄρα ἐγώ τοιοῦτος ; ὁ δέ οἶνος μήτεόσημέραι ἐπί ὁ μεθύω πίνω , μήτε ὡς ὕδωρ ἐπιζητέω . ἑκάτερος μέν γάρ Θεός ποίημα εἰμί , ἀλλά ὁ μέν ὕδωρ ἀναγκαῖος , ὁ δέ οἶνος βοήθεια χάρις ὁ σῶμα γίγνομαι . ὁ δέ πρῶτος μέν ὁ γλῶσσα δεσμεύω , πῦρ δέ ὥσπερ ἀπό ὁ ὀφθαλμός λάμπω , τρέμω δέ καί ὁ βάσις καί ἀναισθητέω , φάρμακον προσίημι θανάσιμος · ὁ μέν σίδηρος οὖον ποιέω δρεπάνη , ὅς τίς ὁ ἐργάζομαι ὁ γῆ , μάχαιρα δέ αὐτός ἢ λόγχη κατασκευάζω , καί μεταπλάσσω ὁ Θεός ὁ οἰκονομία . ὁ γάρ οἰνοπότης , δήω ὁ μέν χειμών , διά ὁ κρύος πίνω , μέχρι ὁ μή ῥιγέω , ὁ δέ θέρος , διά ὁ ὁ ἐντός θεραπεία · παραχράομαι δέ αὐτός , ληραίνω , καί δίκη σῦς ἢ κύω , ῥεῦμα ὁ θεραπεία ὑπερζέω , ἀσχημονέω . χρή δέ μή καθάπερ ἀσωτεύω ἐγώ παραχράομαι ὁ ὁ Θεός ποίημα , ὁ δίψα εἰς ὁ μέθη ἕλκω · ἀλλά μεταλαμβάνω ποτός , χάρις ὁ μή διψάω . ὅσος δέ ῥοφέω ὁ οἶνος , καθάπερ ὁ πυρέσσω καυσωνίζω πίνω , ὅσος οὐδέ διά ὁ ἀκράτεια θνῄσκω . παραιτητέος δέ καί ὁ λιχνεία , ὀλίγος τις καί ὁ ἀναγκαῖος μεταλαμβάνω . καθά γάρ σῶμα νοσέω , πολύς καί μυρίος δήω φάρμακον , οὐτάω καί ὁ δις αὐτός ἀτυχέω ψυχή , μονονού καί δέρμα ἐμπίμπλημι βούλομαι . κἀν πυνθάνομαι τις ὁ αἴτιος , πάθος ἀναπλάσσω σωματικός . πρός ὅς ῥητέος · οὖον πᾶς ἐπιτήδευμα δόγμα ὁ ἔννοια κρατύνω εὐαπολόγητος ἔχω ὁ ἀπόδειξις , ὡς καί μέχρι μοιχός καί φονεύς καί δραπέτης πολύς εὑρίσκω ὁ ἀπολογία , ὅτι καλῶς πράσσω ὁ ὑπό αὐτός γίγνομαι ; ὁ δέ εἶπον πρός ὁ πυνθανόΚμενον ὁ αἴτιος ὁ κακός , καί ἀποκρίνω , δόγμα πάνυ θαυμαστός ἐκφωνέω . τροφή ἄρα χρηστέον ἐπί ὁ μή πεινάω . ὁ δέ τοιοῦτος Ἑκατοντάχειρ ὁ ὅσος ἐφίημι ἑαυτοῦ βούλομαι περιπατέω , καί πεντηκοντακέφαλος , Γηρυόνης τρικέφαλος καί