cogPG.PG006 549
οὔπω ἡ ποίησις αὐτοῦ πεφανέρωται , διδάσκει ἡμᾶς ἡ Γραφὴ λέγουσα · Πηγὴ δὲ ἀνέβαινεν ἐκ τῆς γῆς , καὶ ἐπότιζε πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς · καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς , καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς , καὶ ἐγένετο ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν . Ὅθεν καὶ ἀθάνατος ἡ ψυχὴ ὡνόμασται παρὰ τοῖς πλείοσι . Μετὰ δὲ τὸ πλάσαι τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεὸς ἐξελέξατο αὐτῷ χωρίον ἐν τοῖς τόποις τοῖς ἀνατολικοῖς , διάφορον φωτὶ , διαυγὲς ἀέριλαμπροτέρῳ , φυτοῖς παγκάλοις , ἐν ᾧ ἔθετο τὸν ἄνθρωπον . Ζ . Τὰ δὲ ῥητὰ τῆς ἱστορίας τῆς ἱερᾶς ἡ Γραφὴ οὕτω περιέχει · « Καὶ ἐφύτευσε ὁ Θεὸς τὸν παράδεισον Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς , καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον ὃν ἔπλασε . Καὶ ἐξανέτειλεν ὁ Θεὸς ἐκ τῆς γῆς πᾶν ξύλον ὡραῖον εἰς ὅρασιν , καὶ καλὸν εἰς βρῶσιν · καὶ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου , καὶ τὸ ξύλον τοῦ εἰδέναι γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ . Ποταμὸς δὲ ἐκπορεύεται ἐξ Ἐδὲμ ποτίζειν τὸν παράδεισον · ἐκεῖθεν ἀφορίζεται εἰς τέσσαρας ἀρχάς Ὅνομα τῷ ἔνὶ Φεισών · οὗτος ὁ κυκλῶν πᾶσαν τὴν γῆν Εὐιλάτ · ἐκεῖ οὖν ἐστιν χρυσίον . Τὸ δὲ χρυσίον τῆς γῆς ἐκείνης καλόν . Κἀκεῖ ἐστιν ὁ ἄνθραξ καὶ ὁ λίθος ὁ πράσινος . Καὶ ὄνομα τῷ ποταμῷ τῷ δευτέρῳ Γεών · οὗτος κυκλοῖ πᾶσαν τὴν γῆν Αἰθιοπίας · καὶ ὁ ποταμὸς ὁ τρίτος , Τίγρις . οὗτος ὁ πορευόμενος κατεναντίας Συρίων . Ὁ δὲ ποταμὸς ὁ τέταρτος Εὐφράτης . Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον , ὃν ἔπλασεν , καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν . Καὶ ἐνετείλατο ὁ Θεὸς τῷ Ἀδὰμ , λέγων · ἂπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ · ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν , οὐ φάγησθε ἀπ´ αὐτοῦ . Ἦ δ´ ἂν ἡμέρᾳ φάγησθε ἀπ´ αὐτοῦ , θανάτῳ ἀποθανεῖσθε . Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός · Οὐ καλὸν εἰναι τὸν ἄνθρωπον μόνον · ποιήσωμεν αὐτῳ βοηθὸν κατ´ αὐτόν . Καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς ἔτι ἐκ τῆς γῆς πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ , καὶ ἤγαγεν αὐτὰ πρὸς τὸν Ἀδάμ . Καὶ πᾶν ὃ ἂν ἐκάλεσεν αὐτὰ Ἀδὰμ ψυχὴν ζῶσαν , τοῦτο ὄνομα αὐτοῦ . Καὶ ἐκάλεσεν Ἀδὰμ ὀνόματα πᾶσι τοῖς κτήνεσι καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τοῦ ἀγροῦ . Τῷ δὲ Ἀδὰμ οὐχ εὑρέθη βοηθὸς ὅμοιος αὐτῷ . Καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν Ἀδὰμ , καὶ ὕπνωσεν · καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ , καὶ ἐνεπλήρωσε σάρκα ἀντ´ αὐτοῦ . Καὶ ᾠκοδόμησε Κύριος ὁ Θεὸς τὴν πλευρὰν , ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδὰμ εἰς γυναῖκα , καὶ ἤγαγεναὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ . Καὶ εἶπεν Ἀδάμ · Τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου , καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου . Αὔτη κληθήσεται γυνὴ , ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτὴ ἐλήφθη . Ἔνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ , καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ , καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν . Καὶ ἦσαν οἱ δύο γυμνοί , ὅ τε Ἀδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ , καὶ οὐκ λσχύνοντο.ν
Lemmas: οὔπω ὁ ποίησις αὐτός φανερόω , διδάσκω ἐγώ ὁ γραφή λέγω · Πηγή δέ ἀναβαίνω ἐκ ὁ γῆ , καί ποτίζω πᾶς ὁ πρόσωπον ὁ γῆ · καί πλάσσω ὁ θεός ὁ ἄνθρωπος χόω ἀπό ὁ γῆ , καί ἐμφυσάω εἰς ὁ πρόσωπον αὐτός πνοή ζωή , καί γίγνομαι ἄνθρωπος εἰς ψυχή ζώννυμι . ὅθεν καί ἀθάνατος ὁ ψυχή ὀνομάζω παρά ὁ πλείων . μετά δέ ὁ πλάσσω ὁ ἄνθρωπος ὁ θεός ἐκλέγω αὐτός χωρίον ἐν ὁ τόπος ὁ ἀνατολικός , διάφορος φάος , διαυγής αεριλαμπρος , φυτός πάγκαλος , ἐν ὅς τίθημι ὁ ἄνθρωπος . Ζ . ὁ δέ ῥητός ὁ ἱστορία ὁ ἱερός ὁ γραφή οὗτος περιέχω · « καί φυτεύω ὁ θεός ὁ παράδεισος Ἐδέμ κατά ἀνατολή , καί τίθημι ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος ὅς πλάσσω . καί ἐξανατέλλω ὁ θεός ἐκ ὁ γῆ πᾶς ξύλον ὡραῖος εἰς ὅρασις , καί καλός εἰς βρῶσις · καί ὁ ξύλον ὁ ζωή ἐν μέσος ὁ παράδεισος , καί ὁ ξύλον ὁ οἶδα γνωστός καλός καί πονηρός . Ποταμός δέ ἐκπορεύω ἐκ Ἐδέμ ποτίζω ὁ παράδεισος · ἐκεῖθεν ἀφορίζω εἰς τέσσαρες ἀρχή ὄνομα ὁ ἐν Φεισών · οὗτος ὁ κυκλόω πᾶς ὁ γῆ Εὐιλάτ · ἐκεῖ οὖν εἰμί χρυσίον . ὁ δέ χρυσίον ὁ γῆ ἐκεῖνος καλός . ἀκέομαι εἰμί ὁ ἄνθραξ καί ὁ λίθος ὁ πράσινος . καί ὄνομα ὁ ποταμός ὁ δύο Γεών · οὗτος κυκλόω πᾶς ὁ γῆ Αἰθιοπία · καί ὁ ποταμός ὁ τρίτος , Τίγρης . οὗτος ὁ πορεύω κατεναντία Συρίων . ὁ δέ ποταμός ὁ τέταρτος Εὐφράτης . καί λαμβάνω Κύριος ὁ θεός ὁ ἄνθρωπος , ὅς πλάσσω , καί τίθημι αὐτός ἐν ὁ παράδεισος ἐργάζομαι αὐτός καί φυλάσσω . καί ἐντέλλω ὁ θεός ὁ Ἀδάμ , λέγω · ἀπό πᾶς ξύλον ὁ ἐν ὁ παράδεισος βρῶσις ἐσθίω · ἀπό δέ ὁ ξύλον ὁ γιγνώσκω καλός καί πονηρός , οὖον ἐσθίω ἀπ´ αὐτός . ἦς δδʹ εἄν ἡμέρα ἐσθίω ἀπ´ αὐτός , θάνατος ἀποθνῄσκω . καί εἶπον Κύριος ὁ Θεός · οὖον καλός εἰναι ὁ ἄνθρωπος μόνος · ποιέω αὐτός βοηθός κατ´ αὐτός . καί πλάσσω ὁ θεός ἔτι ἐκ ὁ γῆ πᾶς ὁ θηρίον ὁ ἀγρός καί πᾶς ὁ πετεινόν ὁ οὐρανός , καί ἄγω αὐτός πρός ὁ Ἀδάμ . καί πᾶς ὅς εἄν καλέω αὐτός Ἀδάμ ψυχή ζώννυμι , οὗτος ὄνομα αὐτός . καί καλέω Ἀδάμ ὄνομα πᾶς ὁ κτῆνος καί πᾶς ὁ πετεινός ὁ οὐρανός καί πᾶς ὁ θηρίον ὁ ἀγρός . ὁ δέ Ἀδάμ οὐ εὑρίσκω βοηθός ὅμοιος αὐτός . καί ἐπιβάλλω ὁ θεός ἔκστασις ἐπί ὁ Ἀδάμ , καί ὑπνόω · καί λαμβάνω εἷς ὁ πλευρά αὐτός , καί ἐμπληρόω σάρξ ἀντ´ αὐτός . καί οἰκοδομέω Κύριος ὁ θεός ὁ πλευρά , ὅς λαμβάνω ἀπό ὁ Ἀδάμ εἰς γυνή , καί ηγαγεναυος πρός ὁ Ἀδάμ . καί εἶπον Ἀδάμ · οὗτος νῦν ὀστέον ἐκ ὁ ὀστέον ἐγώ , καί σάρξ ἐκ ὁ σάρξ ἐγώ . οὗτος καλέω γυνή , ὅτι ἐκ ὁ ἀνήρ αὐτός λαμβάνω . ἐνέλκω οὗτος καταλείπω ἄνθρωπος ὁ πατήρ καί ὁ μήτηρ αὐτός , καί προσκολλάω πρός ὁ γυνή αὐτός , καί εἰμί ὁ δύο εἰς σάρξ εἷς . καί εἰμί ὁ δύο γυμνός , ὅς τε Ἀδάμ καί ὁ γυνή αὐτός , καί οὐ λσχύνοντο.ν