cogPG.PG006 757
μὴ ὄντος μὲν τοῦ γιγνομένου , κείμεναι τρεῖς ἦσαν ἀρχαί · ὄντος δὲ τοῦ γιγνομένου , οὐ τρεῖς , ἀλλὰ δύο . Πῶς οὖν οὐκ ἔστι τὸ γιγνόμενον ἀρχὴ τῆς ἀπωλείας τῆς μιᾶς ἀρχῆς , ἢ εἰ μὴ ἀπώλετο , οὐκ ἂν ἐγίνετο τὸ γιγνόμενον ; Εἰ ὥσπερ πάσχει ὁ ἄνθρωπος ὑπὸ τοῦ μουσικοῦ καὶ τοῦ ἀμούσου , καὶ τὸ σῶμα ὑπὸ ψυχροῦ καὶ θερμοῦ , καὶ ἡ φωνὴ ὑπὸ τῆς ἁρμονίας τε και ἀναρμοστίας · οὕτω πάσχει ἡ ὕλη ὑπὸ τοῦ εἴδους καὶ τῆς στερήσεως · ἔστω ἡ ὕλη οὐσία , ὡς ἄνθρωπος καὶ τὸ σῶμα · ἢ συμβεβηκὸς , ὡς ἡ φωνὴ , ἵνα σωθῆ τὸ τῆς ἀναλογίας ἀκόλουθον . Εἰ δὲ οὔτε οὐσία ἐστὶν ἡ ὕλη οὔτε συμβεβηκὸς , οὐδ´ ἄρα πάσχει ὑπὸ τῶν ἐναντίων . στου αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου . « Πόσαι μὲν οὖν αἱ ἀρχαὶ τῶν περὶ γένεσιν φυσικῶν , καὶ πῶς , εἴρηται . Καὶ δῆλόν ἐστιν ὅτι δεῖ ὑποκεῖσθαί τι τοῖς ἐναντίοις , καὶ τὰ ἐναντία δόοεῆμα , « τρόπον δέ τινα ἄλλον , οὐκ ἀναγκαῖον . Ἰκανὸν γὰρ τὸ ἕτερον τῶν ἐναντίων ποιεῖν τῇ παρουσία καὶ ἀπουσίᾳ τὴν μεταβολήν · ἡ δὲ ὑποκειμένη φύσις ἐπιστητὴ κατὰ ἀναλογίαν . Ὡς γὰρ πρὸς ἀνδριάντα χαλκὸς , ἢ πρὸς κλίνην ξύλον , ἢ πρὸς τῶν ἄλλων τι τῶν ἐχόντων μορφὴν ἡ ὕλη καὶ τὸ ἄμορφον ἔχει πρὸς λαβεῖν τὴν μορφήν · οὐτως αὕτη πρὸς οὐσίαν ἔχει , καὶ τὸ τόδε τι καὶ τὸ ὄν . Μία μὲν οὖν ἀρχὴ αὕτη , οὐχ οὕτω μία οὖσα , οὐδὲ ἓν ὡς τὸ τόδε τι , μία δὲ ᾖ λόγος · ἔστι δὲ τὸ ἐναντίον τούτῳ ἡ στέρησις . Πότερον δὲ οὐσία τὸ εἶδος ἢ τὸ ὑποκείμενον , οὔπω δῆλον . » Εἰ τὸ εἶδος τῇ παρουσίᾳ αὑτοῦ εἰδοποιεῖ τὴν ὕλην , καὶ τῇ ἀπουσίᾳ αὑτοῦ ποιεῖ ἀνείδεον , εἰσὶ δὲ ἀρχαὶ δύο , τό τε εἶδος καὶ τὸ ἀνείδεον , ποιεῖ δὲ αὐτὰ ταῦτα καὶ ἡ στέρησις τῇ παρουσίᾳ αὐτῆς καὶ τῇ ἀπουσίᾳ · ἔσονται ἄρα αἱ ἀρχαὶ ὑπ´ ἀλλήλων γιγνόμεναί τε καὶ ἀναιρούμεναι , καὶ οὐκ ἀἶδιοι . Τὸ γὰρ ἀίδιον παρουσίας τινὸς καὶ ἀπουσίας οὐ χρήζει πρὸς τὸ εἶναι . Εἰ τῇ παρουσίᾳ καὶ ἀπουσία τῶν ἐναντίων γίνεται τῶν ἀρχῶν ἡ μεταβολὴ , δῆλον ὅτι γίνεται ἡ μεταβολὴ ἐκ τοῦ εἶναι αὐτὰς ἀρχάς . Πῶς οὖν δύνανται μένειν ἀρχαὶ αἱ ἀποβεβληκυῖαι τὸ εἶναι ἀρχαί ; Εἰἡ ἀρχὴ , ἀρχὴν ἔχουσα , οὐκ ἔστιν ἀρχὴ , πῶς ἡ ὕλη , τοῦ μὲν εἶναι ἀρχὴν ἔχουσα τὸ εἶδος , τοῦ δὲ μὴ εἶναι τὴν στέρησιν , δύναται εἶναι ἀρχή ; Τὸ φύσιν ὀνομάζειν τὸ ὑποκείμενον τῆς στερήσει , τὸ μήτε οὐσία ὀν , μήτε τόδε τι , μήτε ὃν , πῶς οὐκ ἔστι περιττόν ; Εἰ ἀρχαὶ οὔτε ἐξ ἄλλων εἰσὶν οὔτε ἐξ ἀλλήλων · ἔστι δὲ ἐκ τῆς ἀπουσίας τοῦ εἶδους ἡ στέρησις , καὶ ἐκ τῆς ἀπουσίας τῆς στερήσεως τὸ εἶδος · πῶς οὐκ εἰσὶν ἐξ ἀλλήλων ἀρχαὶ , τό τε εἶδος καὶ ἡ στέρησις ; Τῇ γὰρ ἀπουσίᾳ ἀλλήλων ποιητικαὶ ἀλλήλων . Εἰ ὃν ἔχει λόγον ὁ χαλκὸς πρὸς τὸν μέλλοντα ἐξ αὐτοῦ γίνεσθαι ἀνδριάντα , τοῦτον ἔχει ἡ ὕλη πρὸς
Lemmas: μή εἰμί μέν ὁ γίγνομαι , κεῖμαι τρεῖς εἰμί ἀρχή · εἰμί δέ ὁ γίγνομαι , οὖον τρεῖς , ἀλλά δύο . Πῶς οὖν οὐ εἰμί ὁ γίγνομαι ἀρχή ὁ ἀπώλεια ὁ εἷς ἀρχή , ἢ εἰμί μή ἀπόλλυμι , οὐ εἄν γίγνομαι ὁ γίγνομαι ; εἰμί ὥσπερ πάσχω ὁ ἄνθρωπος ὑπό ὁ μουσικός καί ὁ ἄμουσος , καί ὁ σῶμα ὑπό ψυχρός καί θερμός , καί ὁ φωνή ὑπό ὁ ἁρμονία τε και ἀναρμοστία · οὗτος πάσχω ὁ ὕλη ὑπό ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις · ἵστημι ὁ ὕλη οὐσία , ὡς ἄνθρωπος καί ὁ σῶμα · ἢ συμβαίνω , ὡς ὁ φωνή , ἵνα σωθαίνω ὁ ὁ ἀναλογία ἀκόλουθος . εἰμί δέ οὔτε οὐσία εἰμί ὁ ὕλη οὔτε συμβαίνω , οὐδός ἄρα πάσχω ὑπό ὁ ἐναντίος . ἕκαστος αὐτός ἐκ ὁ αὐτός λόγος . « πόσος μέν οὖν ὁ ἀρχή ὁ περί γένεσις φυσικός , καί πῶς , εἴρω . καί δῆλος εἰμί ὅτι δεῖ ὑπόκειμαι τίς ὁ ἐναντίος , καί ὁ ἐναντίος δόοεῆμα , « τρόπος δέ τις ἄλλος , οὐ ἀναγκαῖος . ἱκανός γάρ ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος ποιέω ὁ παρουσία καί ἀπουσία ὁ μεταβολή · ὁ δέ ὑπόκειμαι φύσις ἐπιστητός κατά ἀναλογία . ὡς γάρ πρός ἀνδριάς χαλκός , ἢ πρός κλίνη ξύλον , ἢ πρός ὁ ἄλλος τίς ὁ ἔχω μορφή ὁ ὕλη καί ὁ ἄμορφος ἔχω πρός λαμβάνω ὁ μορφή · οὕτως οὗτος πρός οὐσία ἔχω , καί ὁ ὅδε τίς καί ὁ εἰμί . Μία μέν οὖν ἀρχή οὗτος , οὐ οὗτος εἷς εἰμί , οὐδέ εἷς ὡς ὁ ὅδε τίς , εἷς δέ εἰμί λόγος · εἰμί δέ ὁ ἐναντίος οὗτος ὁ στέρησις . πότερος δέ οὐσία ὁ εἶδος ἢ ὁ ὑπόκειμαι , οὔπω δῆλος . » εἰμί ὁ εἶδος ὁ παρουσία αὐτός εἰδοποιέω ὁ ὕλη , καί ὁ ἀπουσία αὐτός ποιέω ἀνείδεος , εἰμί δέ ἀρχή δύο , ὁ τε εἶδος καί ὁ ἀνείδεος , ποιέω δέ αὐτός οὗτος καί ὁ στέρησις ὁ παρουσία αὐτός καί ὁ ἀπουσία · εἰμί ἄρα ὁ ἀρχή ὑπό ἀλλήλων γίγνομαι τε καί ἀναιρέω , καί οὐ ἀΐδιος . ὁ γάρ ἀίδιος παρουσία τις καί ἀπουσία οὖον χρῄζω πρός ὁ εἰμί . εἰμί ὁ παρουσία καί ἀπουσία ὁ ἐναντίος γίγνομαι ὁ ἀρχή ὁ μεταβολή , δῆλος ὅτι γίγνομαι ὁ μεταβολή ἐκ ὁ εἰμί αὐτός ἀρχή . Πῶς οὖν δύναμαι μένω ἀρχή ὁ ἀποβάλλω ὁ εἰμί ἀρχή ; εἰμί ἀρχή , ἀρχή ἔχω , οὐ εἰμί ἀρχή , πῶς ὁ ὕλη , ὁ μέν εἰμί ἀρχή ἔχω ὁ εἶδος , ὁ δέ μή εἰμί ὁ στέρησις , δύναμαι εἰμί ἀρχή ; ὁ φύσις ὀνομάζω ὁ ὑπόκειμαι ὁ στερέω , ὁ μήτε οὐσία ἀνά , μήτε ὅδε τίς , μήτε ὅς , πῶς οὐ εἰμί περισσός ; εἰμί ἀρχή οὔτε ἐκ ἄλλος εἰμί οὔτε ἐκ ἀλλήλων · εἰμί δέ ἐκ ὁ ἀπουσία ὁ εἶδος ὁ στέρησις , καί ἐκ ὁ ἀπουσία ὁ στέρησις ὁ εἶδος · πῶς οὐ εἰμί ἐκ ἀλλήλων ἀρχή , ὁ τε εἶδος καί ὁ στέρησις ; ὁ γάρ ἀπουσία ἀλλήλων ποιητικός ἀλλήλων . εἰμί ὅς ἔχω λόγος ὁ χαλκός πρός ὁ μέλλω ἐκ αὐτός γίγνομαι ἀνδριάς , οὗτος ἔχω ὁ ὕλη πρός