cogPG.PG006 134
ψυχροῦ , ξηραίνεται . Εἶθ´ ὥσπερ μὴ ἀρκούμενος οἷς στοχάζεται , καὶ τὸν Ὅμηρον ὡς ἀξιόπιστον μαρτύρεται , οὕτως λέγοντα · Ὡκεανὸς , δσπερ γένεσις πάντεσσι τέτυκται . Πῶς οὖν οὐκ εἰκότως πρὸς αὐτὸν ὁ Θαλῆς φήσει ; Δι´ ἡν αἰτίαν , ὧ Ἀριστότελες , τὰς μὲν Πλάτωνος ἀναιρεῖν ἐθέλων δόξας , ὡς ἀληθεύοντι προσέχεις Ὡαήρῳ · ἐμῶν δὲ τὴν ἐναντίαν ἀποφηνάμενος δόξτο . οὐκ ἀληθεύειν Ὅμηρον οἴει · ἔτι τοίνυν οἱ σφόδρα θαυμαστοὶ καθ´ ὑμᾶς σοὶ οὐδ´ ἐν τοῖς ἄλλοις συμφωνοῦντες φαίνονται καὶ ἀπὸ τούτων γνῶναι ῥάδιον . Τοῦ γὰρ Πλάτωνος , τρεῖς ἀρχὰς τοῦ παντὸς εἶναι λέγοντος , Θεὸν καὶ ὕλην καὶ εἶδος · Θεὸν μὲν , τὸν πάντων ποιητήν · ὕλην ἄ , τὴν ὑποκειμένην τῇ πρώτῃ τῶν γενομένων γενέσει , σὴν πρόφασιν αὐτῷ τῆς δημιουργίας παρέχουσαν · εἶδος δὲ , τὸ ἑκάστου τῶν γινομένων παράδειγμα · Ἀριστοτέλης τοῦ μὲν εἴδους ὡς ἀρχῆς οὐδαμῶς μέμνηται · δύο δὲ ἀρχὰς Θεὸν καὶ ὕλην εἶναί φησι . Καὶ αὖθις τοῦ Πλάτωνος ἐν τῇ πρώτῃ τοῦ ἀνωτάτω τοῦ οὐρανοῦ ἀπλανεῖ σφαίρᾳ τόν τε πρῶτον Θεὸν καὶ τὰς ἰδέας εἶναι λέγοντος , Ἀριστοτέλης μετὰ τὸν πρῶτον Θεὸν οὐ τὰς ἰδέας , ἀλλά τινας νοητοὺς θεοὺς εἶναι λέγει . Οὕτω μὲν οὖν περὶ τῶν ἐν οὐρανοῖς πρὸς ἀλλήλους διαφέρονται πραγμάτων . Ὥστε εἰδέναι προσήκει ὅτι οἱ μηδὲ τὰ παρ´ ἡμῖν ἐνταῦθα . γνῶναι δυνηθέντες , ἀλλὰ καὶ περὶ τούτων πρὸς ἀλλήλους διενεχθέντες , οὐκ ἀξιόπιστοι φανήσονται περὶ τῶν ἐν οὐρανοῖς διηγούμενοι . Ὅτι τοίνυν οὐδὲ ὁ περὶ τῆς ἐνταῦθα ἀνθρωπίνης ψυχῆς αὐτοῖς συμφωνήσει λόγος , δὅῆλον ἀπὸ τῶν ὑφ´ ἑκατέρου αὐτῶν περὶ αὐτῆς λεχθέντων . Πλάτων μὲν γὰρ τριμερῆ αὐτὴν εἶναί φησι , καὶ τὸ μὲν λογικὸν αὐτῆς , τὸ δὲ θυμικὸν , τὸ ὲ ἐπιθυμητικὸν εἶναι λέγει . Ἀριστοτέλης δὲ οὐ κοινοτέραν τὴν ψυχήν εἶναί φησιν , ἐν ᾧ περιείλητται καὶ τὰ φθαρτὰ μόρια , ἀλλὰ τὸ λογικὸν μόνσν . Καὶ ὁ μὲν Πλάτων , Ψυχὴ πᾶσαἀθάνατος , κέκραγε λέγων · Ἀριστοτέλης δὲ , ἐντελέχειαν αὐτὴν ἐνμάζων , οὐκ ἀθάνατον , ἀλλὰ θνητὴν αὐτὴν εἶναι βούλεται . Καὶ ὁ μὲν , ἀεικίνητον αὐτὴν εἶναι λέγει · Ἀριστοτέλης δὲ ἀκίνητον αὐτὴν εἶναί φησιν , ἀπάσης κονήσεως προηγουμένην . τἄλλ´ ἐν τούτοις μὲν ὑπεναντία φρονοῦντες ἀλλόλκς ἐλέγχονται . Εἰ δέ τις ἀκριβῶς τὰ κατ´ αὐτοὺς μπεῖν ἐθέλοι , οὐδὲ ταῖς ἑαυτῶν δόξαις ἐμμένειν
Lemmas: ψυχρός , ξηραίνω . Εἴθε ὥσπερ μή ἀρκέω ὅς στοχάζομαι , καί ὁ Ὅμηρος ὡς ἀξιόπιστος μαρτύρομαι , οὕτως λέγω · Ὠκεανός , ΔΣ γένεσις πᾶς τεύχω . Πῶς οὖν οὐ εἰκότως πρός αὐτός ὁ Θαλῆς φημί ; Δις ἐάν αἴτιος , ἵημι Ἀριστοτέλης , ὁ μέν Πλάτων ἀναιρέω ἐθέλω δόξα , ὡς ἀληθεύω προσέχω Ὡαήρῳ · ἐμέω δέ ὁ ἐναντίος ἀποφαίνω δόξτο . οὐ ἀληθεύω Ὅμηρος οἴομαι · ἔτι τοίνυν ὁ σφόδρα θαυμαστός καθ´ σύ σύ οὐδός ἐν ὁ ἄλλος συμφωνέω φαίνω καί ἀπό οὗτος γιγνώσκω ῥούδιον . ὁ γάρ Πλάτων , τρεῖς ἀρχή ὁ πᾶς εἰμί λέγω , θεός καί ὕλη καί εἶδος · Θεός μέν , ὁ πᾶς ποιητής · ὕλη ὅς , ὁ ὑπόκειμαι ὁ πρῶτος ὁ γίγνομαι γένεσις , σός πρόφασις αὐτός ὁ δημιουργία παρέχω · εἶδος δέ , ὁ ἕκαστος ὁ γίγνομαι παράδειγμα · Ἀριστοτέλης ὁ μέν εἶδος ὡς ἀρχή οὐδαμῶς μιμνήσκω · δύο δέ ἀρχή θεός καί ὕλη εἰμί φημί . καί αὖθις ὁ Πλάτων ἐν ὁ πρῶτος ὁ ἄνω2 ὁ οὐρανός ἀπλανής σφαῖρα ὁ τε πρῶτος θεός καί ὁ ἰδέα εἰμί λέγω , Ἀριστοτέλης μετά ὁ πρῶτος θεός οὖον ὁ ἰδέα , ἀλλά τις νοητός θεός εἰμί λέγω . οὕτως μέν οὖν περί ὁ ἐν οὐρανός πρός ἀλλήλων διαφέρω πρᾶγμα . ὥστε οἶδα προσήκω ὅτι ὁ μηδέ ὁ παρ´ ἐγώ ἐνταῦθα . γιγνώσκω δύναμαι , ἀλλά καί περί οὗτος πρός ἀλλήλων διαφέρω , οὐ ἀξιόπιστος φαίνω περί ὁ ἐν οὐρανός διηγέομαι . ὅτι2 τοίνυν οὐδέ ὁ περί ὁ ἐνταῦθα ἀνθρώπινος Ψυχή αὐτός συμφώνησις λόγος , δὅῆλον ἀπό ὁ ὑφ´ ἑκάτερος αὐτός περί αὐτός λέγω . Πλάτων μέν γάρ τριμερής αὐτός εἰμί φημί , καί ὁ μέν λογικός αὐτός , ὁ δέ θυμικός , ὁ ε ἐπιθυμητικός εἰμί λέγω . Ἀριστοτέλης δέ οὖον κοινός ὁ Ψυχή εἰμί φημί , ἐν ὅς περιαιρέω καί ὁ φθαρτός μόριον , ἀλλά ὁ λογικός μόνσν . καί ὁ μέν Πλάτων , Ψυχή πᾶσαἀθάνατος , κράζω λέγω · Ἀριστοτέλης δέ , ἐντελέχεια αὐτός ἐνμάζων , οὐ ἀθάνατος , ἀλλά θνητός αὐτός εἰμί βούλομαι . καί ὁ μέν , ἀεικίνητος αὐτός εἰμί λέγω · Ἀριστοτέλης δέ ἀκίνητος αὐτός εἰμί φημί , ἀπασάω κώνησις προηγούμενος . ἄλλος ἐν οὗτος μέν ὑπεναντίος φρονέω ἀλλόλκς ἐλέγχω . εἰμί δέ τις ἀκριβῶς ὁ κατ´ αὐτός Μπέι ἐθέλω , οὐδέ ὁ ἑαυτοῦ δόξα ἐμμένω