cogPG.PG003 409
ξ ΧΧvΙ . πΙπὸν δὲ ὅτι οὐκ ἕστι τὸ κωεὸν ἐν τῇ φύσει , φησίν ὅτι οὐδὲ ἐν τοῖς φυσικοῖς όν . Ὥσπερ γὰρ κάλλος συμμετρία ἐστὶ μελῶν μετὰ δχροίας , οὕτως αἶσχος ἀσυμμετρία τῶν αὐτῶν ἐστι . Τὸ δὲ αἶσχος οὐ πάντη κακόν · εἰ γέρ ἐστι παντελῶς λύσις τοῦ εἴδους καὶ τῆς τάξεως , καὶ αὐτὸ τὸ σῶμοἰχήσοται . Ὅτι δὲ οὐδὲ κακίας αἴτιον τὸ σῶμα ψυχῖ , καθώς τινες κακῶς οἰόμενοι αἰτιῶνται τὸν δημιουργὸν , δῆλον ἐκ τῶν δαιμένων , ο τινες , ἀσώματοι ὄντες , τὴν κακίαν προσεκτήσαντο · ἐπὶ πᾶσι γὰρ τοῦτό ἐστι κακία , ἡ ἀπόπτωσις τῶν οἰκείων ἀγαθῶν . ἔ ΧΧΝΙ . Οὐδὲ ὄλη τὸ κακὸν , ὥς φασί τινες . Πρῶτον μὲν , ὅτι οὐχ εὑρεθήσεται πώποτε γυμνὴ τοῦ εδους ἀνείδεος · μετὰ εἶδους δὴ , ὡς γοῦν μετέχουσα εδους , κόσμου μετέχει καὶ καλλονῆς . Εἰ δὲ καθ´ ἐαυτὴν νοήσωμεν ταύτην ἀνείδεον , μηδὲν παθοῦσαν ἢ πάσχουσαν , πῶς δυνατή ἐστιν ἡ ὕλη ποιεῖν κακόν τι , ἡ μηδὲ τὸ πάσχειν ἔχουσα ; Εἰδὲ καὶ τὸ Θεῖον , μηδὲν πάσχειν ἔχον , πάντα ποιεῖ , ἀλλ´ ἐκεῖνο ἐξῃρημένον ἐστὶ τῶν φυσικῶν ἀποτελεσμέτων , καὶ εἰ αἴτιον , ἀλλὰ ποιητικόν . Τὸ δὲ ὑλικὸν αἴτιον , ἐν τοῖς ἀποτελέσμασι πεφυκὸς εἶναι , οὐ δράσει ποτὲ τὸ τυχὸν ἐν τοῖς ἀποτελέσμασιν , εἰ μὴ πάθοι πρότερον τὴν εἰδοποίησιν Ταῦτα δὲ πάντα λέγει ὁ ἅγιος , ἐκειδή τινες τῶν φελοσόφων ἐκ τοῦ ἀλόγου τῆς ψυχῆς μέρους ὕλῃ καὶ σώματι μεμιγμένου , ῥεπούσης εἰς τοῦτο τῆς ψυχης . τὰ κακὰ γίνεσθαι . Πάλιν περὶ τῆς ὄλης μάχεται καὶ ποιεῖται τὸν λόγον ἐκ διαιρέσεως . Ἡ γοῦν οὐδαμῆ οὐδαμῶς ἐστι , καὶ οὐδέτερον Κξει , ἢ πῆ ὄν · τὰ δὰ ὄντα ἐκ τοῦ Θεοῦ , καὶ αὐτὸ ὡς ἐκ Θεοῦ , ἀγαθόν . Ἄλλως δὲ δύο ὄντων , τοῦ τε Θεοῦ καὶ τῆς ὕλης , ἐὰν θάτερον . ὑποτεθῇ ἀγαθὸν , θάτορον δὲ κακὸν , συμβήσεται εἶναι ἣ τὸ ἀγαθὸν τοῦ κακοῦ ποιητικὸν , ἢ αὐτὸ τὸ κακὸν , ὡς ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ ὃν , ἀγαθόν · ἢ ἀνάπαλιντὸ κακὸν τοῦ ἀγαθοῦ ποιητικὸν , ἢ τὸ ἀγαθὸν , ὡς ἐκ τοῦ κακοῦ , κακόν . Ἡ οὐ γέγονε θάτερον ἐξ ἐτέρου · καὶ ἕπεται δύο εἶναι ἀρχὰς , ὅπερ οὐκ ἐνδέχεται λέγειν . Αὗται δὲ πάλιν ἀναγκαίως ἐπὶ μίαν ἀναχδήσονται , ἐπειδὴ ἀρχὴ ἡ μονὰς , οὐχ ἡ δυάς · κἀκείνη , ῥποία ποτ´ ἂν εἴη , τὰ αὐτὰ παλιν λεχθήσονται . Ἐ γὰρ ἀγαθὴ , καὶ ἀγαθὰ πάντως τὰ ἐξ αὐτῆς · ἢ πῆ μὲν κακὴ , πῆ δὲ ἀγαθή · καὶ ἤδη σύνθετος , καὶ οὐχ ἀπλῆ , οὐδ´ ἀρχὴ , ἀλλ´ ἐκεῖνα ἀρχὴ ἐξ ὧν συνετέθη , καὶ τοῦτο ἐπ´ ἄπειρον . Ἐπειδὴ δὲ ἔνιοι τῶν Ἐλλήνων ἔλεγον , διὰ τοῦτο τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἄστρα μὴ φθείρεσθαι , διὰ τὸ ἐκ τοῦ καθαρωτάτου τῆς ὕλης γενέσθαι · τὰ δὲ καθ´ ἡμᾶς ἐκ τῆς ὑποστάθμης καὶ παχυτέρας , καὶ διὰ τοῦτο φθείρεσθαι ταῦτα , μὴ δυνάμενα ἱδρύσθαι καὶ βεβαίως ἔχειν , φησὶν ὁ ἅγιος . Εἰ δὲ ἀναγκαῖόν φασι τὴν ὕλην πρὸς συμπλήρωσιν κόσμου , πῶς ἡ ὕλη κακόν ; Σημείωσαι δὲ , ὅτι τὴν ὕλην ἐξ ὑποθέσεως ἀναγκαῖόν φησιν ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς εἴδους ὄντος ἀναγκαῖον εἶναι καὶ ὕλην · ἔνι γὰρ αὶ τὸ εἶδος ἀναγκαῖον . Ἀλλὰ οὗ ἕνεκα ; καὶ τὸ τί ἦν εἶναι ; ἡ δὲ ὕλη ὑποθετικὸν ἀναγκαῖον , ὡς πρίονος ὑποτεθέντος εἶναι , ἀνάγκη εἶναι σίδηρον , ἄλλως γὰρ οὐ δύναται συσταθῆναι · οὐ μὴν ἐξ ἀνάγκης
Lemmas: ξ Χ . πῖπος δέ ὅτι οὐ εἰμί ὁ κωεὸν ἐν ὁ φύσις , φημί ὅτι οὐδέ ἐν ὁ φυσικός εἰμί . ὥσπερ γάρ κάλλος συμμετρία εἰμί μέλος μετά δίχροια , οὕτως αἶσχος ἀσυμμετρία ὁ αὐτός εἰμί . ὁ δέ αἶσχος οὖον πάντῃ κακός · εἰμί γέρα εἰμί παντελῶς λύσις ὁ εἶδος καί ὁ τάξις , καί αὐτός ὁ σωμοιχησοος . ὅτι2 δέ οὐδέ κακία αἴτιος ὁ σῶμα ψυχός , καθώς τις κακῶς οἴομαι αἰτιάομαι ὁ δημιουργός , δῆλος ἐκ ὁ δαίω , ὁ τις , ἀσώματος εἰμί , ὁ κακία προσκτάομαι · ἐπί πᾶς γάρ οὗτος εἰμί κακία , ὁ ἀπόπτωσις ὁ οἰκέω ἀγαθός . ἔ Χ . οὐδέ ὅλος ὁ κακός , ὅς φημί τις . Πρῶτος μέν , ὅτι οὐ εὑρίσκω πώποτε γυμνός ὁ ἕδος ἀνείδεος · μετά εἶδος δή , ὡς γοῦν μετέχω ἕδος , κόσμος μετέχω καί καλλονή . εἰμί δέ καθ´ ἑαυτοῦ νοέω οὗτος ἀνείδεος , μηδείς πάθος ἢ πάσχω , πῶς δυνατός εἰμί ὁ ὕλη ποιέω κακός τίς , ὁ μηδέ ὁ πάσχω ἔχω ; ἀνάκλεις καί ὁ θεῖον , μηδείς πάσχω ἔχω , πᾶς ποιέω , ἀλ ἐκεῖνος ἐξαιρέω εἰμί ὁ φυσικός ἀποτελέω , καί εἰμί αἴτιος , ἀλλά ποιητικός . ὁ δέ ὑλικός αἴτιος , ἐν ὁ ἀποτέλεσμα φύω εἰμί , οὖον δράω ποτέ ὁ τυγχάνω ἐν ὁ ἀποτέλεσμα , εἰμί μή πάσχω πρότερος ὁ εἰδοποίησις οὗτος δέ πᾶς λέγω ὁ ἅγιος , ἐκειδή τις ὁ φελοσοφος ἐκ ὁ ἄλογος ὁ Ψυχή μέρος ὕλη καί σῶμα μείγνυμι , ῥέπω εἰς οὗτος ὁ Ψυχή . ὁ κακός γίγνομαι . πάλιν περί ὁ ὅλος μάχομαι καί ποιέω ὁ λόγος ἐκ διαίρεσις . ὁ γοῦν οὐδαμῆ οὐδαμῶς εἰμί , καί οὐδέτερος Κξει , ἢ πῇ εἰμί · ὁ δᾶ εἰμί ἐκ ὁ Θεός , καί αὐτός ὡς ἐκ Θεός , ἀγαθός . ἄλλος δέ δύο εἰμί , ὁ τε Θεός καί ὁ ὕλη , ἐάν ἕτερος . ὑποτίθημι ἀγαθός , θάτορον δέ κακός , συμβαίνω εἰμί ὅς ὁ ἀγαθός ὁ κακός ποιητικός , ἢ αὐτός ὁ κακός , ὡς ἐκ ὁ ἀγαθός ὅς , ἀγαθός · ἢ ἀναπάλλω κακός ὁ ἀγαθός ποιητικός , ἢ ὁ ἀγαθός , ὡς ἐκ ὁ κακός , κακός . ὁ οὖον γίγνομαι ἕτερος ἐκ ἔτερον · καί ἕπω δύο εἰμί ἀρχή , ὅσπερ οὐ ἐνδέχομαι λέγω . οὗτος δέ πάλιν ἀναγκαῖος ἐπί εἷς αναχδησοντ , ἐπεί ἀρχή ὁ μονή , οὐ ὁ δυάς · ἐκεῖνος , ῥποία ποτ εἄν εἰμί , ὁ αὐτός πάλιν λέγω . εἰ γάρ ἀγαθός , καί ἀγαθός πάντως ὁ ἐκ αὐτός · ἢ πῇ μέν κακός , πῇ δέ Ἀγαθή · καί ἤδη σύνθετος , καί οὐ ἀπλῆ , οὐδός ἀρχή , ἀλ ἐκεῖνος ἀρχή ἐκ ὅς συντίθημι , καί οὗτος ἐπι ἤπειρος . ἐπεί δέ ἔνιοι ὁ Ἕλλην λέγω , διά οὗτος ὁ οὐρανός καί ὁ ἄστρον μή φθείρω , διά ὁ ἐκ ὁ καθαρός ὁ ὕλη γίγνομαι · ὁ δέ καθ´ ἐγώ ἐκ ὁ ὑποστάθμη καί παχύς , καί διά οὗτος φθείρω οὗτος , μή δύναμαι ἱδρύω καί βεβαίως ἔχω , φημί ὁ ἅγιος . εἰμί δέ ἀναγκαῖον φημί ὁ ὕλη πρός συμπλήρωσις κόσμος , πῶς ὁ ὕλη κακός ; σημειόω δέ , ὅτι ὁ ὕλη ἐκ ὑπόθεσις ἀναγκαῖον φημί ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς εἶδος εἰμί ἀναγκαῖος εἰμί καί ὕλη · ἐν γάρ ὅς ὁ εἶδος ἀναγκαῖος . ἀλλά ὅς ἕνεκα ; καί ὁ τίς εἰμί εἰμί ; ὁ δέ ὕλη ὑποθετικός ἀναγκαῖος , ὡς πρίων ὑποτίθημι εἰμί , ἀνάγκη εἰμί σίδηρος , ἄλλως γάρ οὖον δύναμαι συνίστημι · οὖον μήv ἐκ ἀνάγκη