cogPG.PG003 239
πρώτως παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ ὑπέστημεν , καὶ τοῖς ἀρχετύποις κάλλεσι πρὸς τὸ θεοειδὲς ἐμορφώθημεν . Ἀρχέτυπα δέ φησι τὰ τῇ θείᾳ φύσει ἐπιθεωρούμενα , ὧν τὴν κατὰ τὸ ἐνδεχόμενον μετουσίαν τοῖς ἀνθρώποις Θεὸς ἐδωρήσατο , καὶ θειοτέρας ἀναγωγῆς ἐν τῷ παραδείσω κατηξιώθημεν . Εἶτα , ἐπεὶ ἐξ ἀπροσεξίας τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων ἐξώσθημεν , ἐπισκευαστοῖς ἀγαθοῖς εἰς τὸ ἀρχαῖον ἔγνω ἀνακαλέσασθαι,πισκευαστὰ δὲ λέγει τὰ ἀγαθὰ , ὅτι , ἀμαρτωλοὶ ὄντες , χάριτι ἐκαλλωπίσθημεν καὶ ἐσώθημεν · καὶ διὰ τῆς παντελοῦς προσλήψεως , τῆς τελείας λέγω ἐνανθρωπήσεως , τὴν τῶν οἰκείων μετάδοσιν ἀγαθουργῆσαι . Τοῶσο λέγει καὶ ὁ μέγας Γρηγόριος · Προσέλαβε τὸ χεῖρον , ἱνα δῷ τὸ βέλτιον , ἔvi . Σημείωσαι δὲ , ὅτι κεφαλαιωδῶς τὴν ἱερὰν υμνολογίαν πᾶσαν ἐν τούτοις διέλαβε , καθ´ ἣν τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ ὑμνηθείσης , περικεκαλυμμένων κειμένων τῶν δώρων , ὁ ἀσπασμὸς τελεῖται , καὶ τῶν πτυχῶν ἡ ἀνάῤῥησις . Καὶ ὁ μὲν ἀσπασμὸς , ἄτι πως συναχθήσονται ἐπὶ τὴν ἑνιαίαν ἐκείνην διὰ τῆς ἀγίας μεταλήψεως κατάστασιν οἱ διηρημένοι κατά τι ἢ πρὸς ἑαυτοὺς ἢ πρὸς ἀλλήλους . Τὸ γοῦν πρὸς ἀλλήλους ἡνῶσθαι ὁ ἀσπασμὸς δηλοῖ . Τὸ δὲ πρὸς ἑαυτοὺς πῶς ; Ἡ δηλονότι καὶ ἕκαστος ἐνίζεται πρὸς ἑαυτὸν , καὶ εἰς μίαν ὁρμὴν φέρεται , τὴν πρὸς τὸν ἀδελφὸν δηλονότι σύμπνοιαν . Εἰ γὰρ μὴ ἑαυτόν τις εἰς τὸ ἓν συνάξει γενέσθαι τοιᾶσδέ τινος ὁρμῆς , οὐκ ἂν εἰς τοῦτο ὁρμήσειε πώποτε . Ταῦτα δὲ πράττονται , ὡς οὐ καλὸν ὃν ἐνοποιηθέντας αὐτοὺς τῇ ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου συναγωγῇ , ἐπὶ τὰς μεριστὰς καὶ πάλιν καταπίπτειν ἐπιθυμίας , ἐξ ὧν πάντως δημιουργοῦνται αἱ ἐμπαθεῖς ἀπέχθειαι πρὸς τὸ κατὰ φύσιν . ὁμοειδεῖς δὲ λέγει ταύτας ὡς ἀνθρώπων πρὸς ἀνθρώπους . Τὸ δὲ πρὸς τὸ κατὰ φύσιν , τὸ ἀγαθὸν δηλονότι · πᾶν γὰρ ἀνθρώπινον ἀγαθὸν κατὰ φύσιν , ὡς τὸ κακὸν παρὰ φύσιν . Ἡ μὴν τὸν ὁμοειδῆ καὶ τῆς αὐτῆς φύσεως ἄνθρωπον , εἴτουν τὸν πλησίον . ἔτι . Ταύτην οὖν τὴν ἑνιαίαν ζωὴν ὁ ἀσπασμὸς νομοθετεῖ , ἐνιδρύων τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον , καὶ ἀποδιαστέλλων τὰ θεῖα καὶ ἐνιαῖα τῶν μερικῶν καὶ ἀνθρωπίνων . Καὶ ὁ μὲν ἀσπασμὸς οὕτω καὶ διὰ ταῦτα · ἡ δὲ τῶν πτυχῶν ἀνάῤῥησις ἀνακηρύττει τοὺς βεβιωκότας ὁσίως , οὐ μὴν δὲ , ἀλλὰ καὶ τοὺς ζῶντας διεγείρει εἰς τὸν τοῦ ὁμοίου ζῆλον · οὐδὲ γὰρ ὡς τελευτήσαντας ἔχομεν τοὺς ἁγίους , ἀλλ´ ὡς ζῶντας κρείττονα ζωὴν καὶ ἀδιον . Λαμβάνει δὲ τοῦτο ἐκ Σολομῶντος · δίκαιοι , λέγοντος , εἰς τὸν αιῶνα ζῶσι , καὶ ἀπὸ τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων · Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ , κἂν ἀποθάνῃ , ήσεται . Μὴ μόνον γοῦν ἡμεῖς τῶν ὁσίων μνημονεύομεν , ἀλλὰ καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ μνημοσύνῃ τούτους ἀνατίθεμεν . Μετὰ ταῦτα , καὶ πῶς ἡ θεία μνήμη γίνεται , λέγει · τὸ γὰρ λεγόμενον ἐν προφήταις , Ἀναμνῆσαι ἐνώπιον Κυρίου , οὐχ οὔτως δὲ
Lemmas: πρῶτος παρά ὁ ἀγαθός Θεός ὑφίστημι , καί ὁ ἀρχέτυπος κάλλος πρός ὁ θεοειδής μορφόω . ἀρχέτυπος δέ φημί ὁ ὁ θεῖος φύσις ἐπιθεωρέω , ὅς ὁ κατά ὁ ἐνδέχομαι μετουσία ὁ ἄνθρωπος θεός δωρέω , καί θεῖος ἀναγωγή ἐν ὁ παράδεισος καταξιόω . εἶτα , ἐπεί ἐκ ἀπροσεξία ὁ ἀγαθός ἐκεῖνος ἐξίημι , ἐπισκευαστός ἀγαθός εἰς ὁ ἀρχαῖος γιγνώσκω ἀνακαλέω δέ λέγω ὁ ἀγαθός , ὅτι , ἁμαρτωλός εἰμί , χάρις καλλωπίζω καί σῴζω · καί διά ὁ παντελής πρόσληψις , ὁ τέλειος λέγω ἐνανθρώπησις , ὁ ὁ οἰκέω μετάδοσις ἀγαθουργῆσαι . Τοῶσο λέγω καί ὁ μέγας Γρηγόριος · προσλαμβάνω ὁ χείρων , ἵνα δίδωμι ὁ ἀγαθός , ὅς . σημειόω δέ , ὅτι κεφαλαιώδης ὁ ἱερά ὑμνολογία πᾶς ἐν οὗτος διαλαμβάνω , καθ´ ὅς ὁ φιλανθρωπία ὁ Θεός ὑμνέω , περικαλύπτω κεῖμαι ὁ δῶρον , ὁ ἀσπασμός τελέω , καί ὁ πτυχή ὁ ἀνάρρησις . καί ὁ μέν ἀσπασμός , αὔγ-ασμα πως συνάγω ἐπί ὁ ἑνιαῖος ἐκεῖνος διά ὁ Ἀγίας μετάληψις κατάστασις ὁ διαιρεμένος κατά τίς ἢ πρός ἑαυτοῦ ἢ πρός ἀλλήλων . ὁ γοῦν πρός ἀλλήλων ἑνόω ὁ ἀσπασμός δηλόω . ὁ δέ πρός ἑαυτοῦ πῶς ; ὁ δηλονότι καί ἕκαστος ἐνίζω πρός ἑαυτοῦ , καί εἰς εἷς ὁρμή φέρω , ὁ πρός ὁ ἀδελφός δηλονότι σύμπνοια . εἰμί γάρ μή ἑαυτοῦ τις εἰς ὁ εἷς συνάγω γίγνομαι τοιόσδε τις ὁρμή , οὐ εἄν εἰς οὗτος ὁρμάω πώποτε . οὗτος δέ πράσσω , ὡς οὖον καλός ὅς ἐμποιέω αὐτός ὁ ἐντός ὁ ἱερός θυσιαστήριον συναγωγή , ἐπί ὁ μεριστός καί πάλιν καταπίπτω ἐπιθυμία , ἐκ ὅς πάντως δημιουργέω ὁ ἐμπαθής ἀπέχθεια πρός ὁ κατά φύσις . ὁμοειδής δέ λέγω οὗτος ὡς ἄνθρωπος πρός ἄνθρωπος . ὁ δέ πρός ὁ κατά φύσις , ὁ ἀγαθός δηλονότι · πᾶς γάρ ἀνθρώπινος ἀγαθός κατά φύσις , ὡς ὁ κακός παρά φύσις . ὁ μήv ὁ ὁμοειδής καί ὁ αὐτός φύσις ἄνθρωπος , εἴτουν ὁ πλησίος . ἔτι . οὗτος οὖν ὁ ἑνιαῖος ζωή ὁ ἀσπασμός νομοθετέω , ἐνιδρύω ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος , καί ἀποδιαστέλλω ὁ θεῖον καί ενιαία ὁ μερικός καί ἀνθρώπινος . καί ὁ μέν ἀσπασμός οὗτος καί διά οὗτος · ὁ δέ ὁ πτυχή ἀνάρρησις ἀνακηρύσσω ὁ βιόω ὅσιος , οὖον μήv δέ , ἀλλά καί ὁ ζῶ διά-ἐγείρω εἰς ὁ ὁ ὁμοιόω ζῆλος · οὐδέ γάρ ὡς τελευτάω ἔχω ὁ ἅγιος , ἀλ ὡς ζῶ ἀγαθός ζωή καί ἀδιον . λαμβάνω δέ οὗτος ἐκ Σολομών · Δίκαιος , λέγω , εἰς ὁ αἰών ζῶ , καί ἀπό ὁ ἱερός Εὐαγγελίων · ὁ πιστεύω εἰς ἐγώ , κἀν ἀποθνῄσκω , ἵημι . μή μόνος γοῦν ἐγώ ὁ ὅσιος μνημονεύω , ἀλλά καί ὁ ὁ Θεός μνημοσύνη οὗτος ἀνατίθημι . μετά οὗτος , καί πῶς ὁ θεῖος μνήμη γίγνομαι , λέγω · ὁ γάρ λέγω ἐν προφήτης , ἀναμιμνήσκω ἐνώπιος κύριος , οὐ οὔτως δέ