cogPG.PG003 502
θρωπον , καὶ τὰ τοῦ ἀνθρώπου σωματικὰμέρη , ἢ τὰ τῆς οὐσίας αὐτοῦ μέρη , οἰον τὸ λογικὸν , τὸ θνητόν . Πάλιν πάντα καὶ τὰ ἀντικαίμενα , ἤγουν ἕν ἕκαστον στοιχεῖον ἰδίφ . Καὶ πάλιν ἐν ταὐτῷ τὰ ἀντικείμενα , ὅταν ἔν τινι ὑποκειμένῳ θειωρῶνται . Πάντα γὰρ ἐκ τῶν ἐναντίων στοιχείων συνίστανται καὶ ἐνίζονται . Τὸ δὲ ὑποθοῖτο ν ἄλλοις μὲν τὸ καθ´ ὑπόθεσιν λαμβάνεται , καὶ ἐπὶ τῶν πραγματικῶς οὐκ ὄντων , ἀλλὰ λόγῳ τυπουμένων ἀνταῦθα μέντοι οὐχ οὕτω ληπτέον , ἀλλὰ τὸ κατ´ ἐπίνοιαν λόγῳ τοῦτο θετέον διὰ τὴν τοῦ ἐξ ἐνὸς Θεοῦ ἐκτίσθαι ταὐτότητα , καὶ τὸ ἔλον ἐν τοῖς μέρεσι θεωΚρεῖσθαι , καὶ ἐν τῷ ὅλῳ τὰ μέρη . ἔ ΠΙ . Ἄνω μὴν ἔλεγεν , ὅτι τὸ ἓν προσυλλαμβάνει τὰ πάντα , νῦν δὲ , κατασκευάζων τοῦτο , φησίν · Ἀν μὴ γὰρ προεπινοηθῇ τὸ ἑνιαῖον , δηλονότι τὸ τῶν ἀνθρώπων εἶδος , ἥγουν ἡ φόσις , οὐκ ἄν τις εἴποι , τοὺς ἀνθρώπους ἡνῶσθαι ἀλλήλοις κατ´ αὐτὸν τὸν τῆς φύσεως λόγον . νῶσθαι τοίνυν τὰ ἡνωμένα λέγομεν κατ´ εἴδος προεπινοούμενον ἐνὸς ἐκάστου . Καὶ πάλιν τὰ εἴδη καὶ τὰ πολλὰ , στοιχεῖόν τι καὶ ἀρχὴν τὸ ἓν ἐπιγράφονται εἰς γένος ἀναγόμενα , οὖ γένους εἴδη εἰσίν · οἶον ἵπποι , βόες , ἄνθρωποι , ὥσπερ εἰς ἓν ἀνάγονται τὸ ζῶον . Τοῦτο δὲ λέγει , οὐχ ὅτι τὸ τῶν πρὸ τῶν πολῶν ἀποδέχεται , ὅπερ ὁ Πλάτων ἐπρέσβευε , τὴν ἰδέαν λέγω · ἀλλὰ τὸ ἐν τοῖς πολλοῖς , καὶ τὸ μετὰ τὰ πολλὰ μᾶλον δεχόμενος , ἐκ τούτων καὶ τὸ ἓν στοιχεῖον τῶν πολλῶν συνίστησιν · ἡ γὰρ ἡμετέρα ἐπίνοια , τοὺς πολλοός εἰς μίαν συνάγουσα φύσιν , ὅπερ πάντως γίνεται μετὰ τὰ πολλὰ τότε τὴν τοιαύτην μίαν φύσιν ὡς ἐνιαῖόν τι κατέχει , καὶ ταύτην συναγομένην οὕτω μετὰ τὰ πολλὰ τῶν πολλῶν προεπινοεῖ , ὡς τῶν πολλῶν συστατικὴν καὶ συνοχικήν . Εἰ τοίνυν ἀναιρεθείη τὸ ἕν , οὔτε ὅλον , οὔτε μόριον ἔσται , ἃ δὴ καὶ ἑνιαίως κατονομάζονται · τούτων δὲ ἀναιρεθέντων , οὐδὲν τῶν ὄντων ἔσται . Τὸ ἓν ἄρα πάντα ἑνοειδῶς , δηλονότι καθ´ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν λόγον · οὐδὲ γὰρ ἄλλως λέγεται τὸ ὅλον ἕν καὶ ἄλλως τὸ μέρος , καὶ ἄλλως τοῦτο καὶ ἄλλως ἐκεῖνο προείληφεν , ἀλλ´ ἵνα μὴ τις ὑποπτεύσῃ ἐντεῦθεν τὴν πρὸ τῶν πολλῶν ἰδέαν , φησὶ , καὶ προείληφεν , ὡσανεὶ ὅτι αὐτοῖς τοῖς πολλοῖς , καὶ οὐ καθ´ αὐτὸ θεωρεῖται τὸ ἕν . Ἐπεὶ τοίνυν τὸ ἂν τὰ πάντα περιλαμβάνει , πάντων δὲ ποιητὴς ὁ Θεός ἑστι , καὶ ἑκ πάντων ὀνομάζεται ὡς αἴτιος ἐκ τῶν αἰτιατῶν , εἰκότως καὶ τῇ τοῦ ἑνὸς ἐπωνυμίᾳ ὑμνεῖται , ὃ δὴ καὶ ἐκ τοῦ ἀποστολικοῦ ῥητοῦ παρίστησι , πάντως διὰ τὴν ἀμέρειαν τῆς ἐνότητος , ὅτι καὶ τὸ ἓν ἀμερές , καὶ πάντα ἐν τῷ Θεῷ περιέχονται κατὰ τὴν τοῦ ἑνὸς εἰκόνα · ὅτι πάντα καὶ ἐν αὐτῷ περιέχονται , πλὴν ἐνταῦθα μὲν ὡς ἐν στοιχείῳ καὶ φύσει , ἐπὶ δὲ Θεοῦ ὡς , ἐν αἰτίῳ ποιητικῷ καὶ ὑπεροχικῶς . Τῷ δὲ ὑφ´ ἦς καὶ ἐξ ἧς τὸ ἔστι καὶ τὸ συντέτακται ἀρμοστέον · καὶ τῷ δι´ ἦς καὶ ἐν ἧ τὸ μένει καὶ συνέχεταικαὶ τῷ εἰς ἣν τὸ ἀποπληροῦται καὶ ἐπιστρέφεται ἀποδοτέον , εἰ καὶ ὁ πατὴρ ὑφ´ ἓν τὰ ῥήματα ἔταξε . Καὶ οὐκ ἂν εὕροις τι τῶν ὄντων , ὃ μὴ ἐν τῷ ἑνὶ , καὶ
Lemmas: θρωπον , καί ὁ ὁ ἄνθρωπος σωματικὰμέρη , ἢ ὁ ὁ οὐσία αὐτός μέρος , οἷος ὁ λογικός , ὁ θνητός . πάλιν πᾶς καί ὁ ἀντικαίω , ἤγουν εἷς ἕκαστος στοιχεῖον ἰδίφ . καί πάλιν ἐν αὐτός ὁ ἀντίκειμαι , ὅταν ἐν τις ὑπόκειμαι θειωρεω . Πάν γάρ ἐκ ὁ ἐναντίος στοιχεῖον συνίστημι καί ἐνίζω . ὁ δέ ὑποτίθημι Ν ἄλλος μέν ὁ καθ´ ὑπόθεσις λαμβάνω , καί ἐπί ὁ πραγματικός οὐ εἰμί , ἀλλά λόγος τυπόω ἐνταῦθα μέντοι οὐ οὗτος ληπτέος , ἀλλά ὁ κατ´ ἐπίνοια λόγος οὗτος θετέος διά ὁ ὁ ἐκ εἷς Θεός κτίζω ταὐτότης , καί ὁ αἱρέω ἐν ὁ μέρος θεωκρειεπομαι , καί ἐν ὁ ὅλος ὁ μέρος . ἔ ΠΙ . ἄνοος μήv λέγω , ὅτι ὁ εἷς προσυλλαμβάνω ὁ πᾶς , νῦν δέ , κατασκευάζω οὗτος , φημί · εἰς μή γάρ προεπινοέω ὁ ἑνιαῖος , δηλονότι ὁ ὁ ἄνθρωπος εἶδος , ἤγουν ὁ Φόσις , οὐ ἄν τις εἶπον , ὁ ἄνθρωπος ἑνόω ἀλλήλων κατ´ αὐτός ὁ ὁ φύσις λόγος . νοέω τοίνυν ὁ ἑνόω λέγω κατ´ εἶδος προεπινοέω εἷς ἕκαστος . καί πάλιν ὁ εἶδος καί ὁ πολύς , στοιχεῖον τίς καί ἀρχή ὁ εἷς ἐπιγράφω εἰς γένος ἀνάγω , οὖον γένος εἶδος εἰμί · οἶος ἵππος , βοῦς , ἄνθρωπος , ὥσπερ εἰς εἷς ἀνάγω ὁ ζῷον . οὗτος δέ λέγω , οὐ ὅτι ὁ ὁ πρό ὁ πολέω ἀποδέχομαι , ὅσπερ ὁ Πλάτων πρεσβεύω , ὁ ἰδέα λέγω · ἀλλά ὁ ἐν ὁ πολύς , καί ὁ μετά ὁ πολύς μῆλον δέχομαι , ἐκ οὗτος καί ὁ εἷς στοιχεῖον ὁ πολύς συνίστημι · ὁ γάρ ἡμέτερος ἐπίνοια , ὁ πολλοός εἰς εἷς συνάγω φύσις , ὅσπερ πάντως γίγνομαι μετά ὁ πολύς τότε ὁ τοιοῦτος εἷς φύσις ὡς ἐνιαῖος τίς κατέχω , καί οὗτος συνάγω οὗτος μετά ὁ πολύς ὁ πολύς προεπινοέω , ὡς ὁ πολύς συστατικός καί συνοχικός . εἰμί τοίνυν ἀναιρέω ὁ εἷς , οὔτε ὅλος , οὔτε μόριον εἰμί , ὁ δή καί ενιαίως κατονομάζω · οὗτος δέ ἀναιρέω , οὐδείς ὁ εἰμί εἰμί . ὁ εἷς ἄρα πᾶς ἑνοειδής , δηλονότι καθ´ εἷς καί ὁ αὐτός λόγος · οὐδέ γάρ ἄλλως λέγω ὁ ὅλος εἷς καί ἄλλως ὁ μέρος , καί ἄλλως οὗτος καί ἄλλως ἐκεῖνος προλαμβάνω , ἀλ ἵνα μή τις ὑποπτεύω ἐντεῦθεν ὁ πρό ὁ πολύς ἰδέα , φημί , καί προλαμβάνω , ὡσανεί ὅτι αὐτός ὁ πολύς , καί οὖον καθ´ αὐτός θεωρέω ὁ εἷς . ἐπεί τοίνυν ὁ εἄν ὁ πᾶς περιλαμβάνω , πᾶς δέ ποιητής ὁ Θεός εἰμί , καί ἐκ πᾶς ὀνομάζω ὡς αἴτιος ἐκ ὁ αἰτιατός , εἰκότως καί ὁ ὁ εἷς ἐπωνυμία ὑμνέω , ὅς δή καί ἐκ ὁ ἀποστολικός ῥητός παρίστημι , πάντως διά ὁ ἀμέρεια ὁ ενοτητη , ὅτι καί ὁ εἷς ἀμερής , καί πᾶς ἐν ὁ Θεός περιέχω κατά ὁ ὁ εἷς εἰκών · ὅτι πᾶς καί ἐν αὐτός περιέχω , πλήν ἐνταῦθα μέν ὡς ἐν στοιχεῖον καί φύσις , ἐπί δέ Θεός ὡς , ἐν αἴτιος ποιητικός καί ὑπεροχικός . ὁ δέ ὑφ´ εἰμί καί ἐκ ὅς ὁ εἰμί καί ὁ συντάσσω ἀρμοστέον · καί ὁ δις εἰμί καί ἐν ἧ ὁ μένω καί συνέχω ὁ εἰς ὅς ὁ ἀποπληρόω καί ἐπιστρέφω ἀποδοτέον , εἰμί καί ὁ πατήρ ὑφ´ εἷς ὁ ῥῆμα τάσσω . καί οὐ εἄν εὑρίσκω τίς ὁ εἰμί , ὅς μή ἐν ὁ εἷς , καί