cogPG.PG003 293
ἑνωθέντα ταῖς ψυχαῖς , αἷς ἣνωνται κατὰ τὸν τῇδε βίον · ἀπολήψονται δὲ καὶ τὴν θεοειδῆ δόξαν ὡς μέλη Θεοῦ . Καὶ . Τῶν δὲ ἀνιέρων οἱ μὲν ἀλογιστότερον μη μόνον σωμάτων οὐ δοξάζουσιν ἐξανάστασιν , ἀλλὰ καὶ τὰς ψυχὰς αὐτὰς εἰς τελείαν ἀνυπαρξίαν χωρεῖν οἴονται . Οἱ δὲ λογικώτεροι δῆθεν αὐτῶν , ὡς ὁ Πλάτων , τὸ μὲν σῶμα μετὰ θάνατον οὐκέτι φασὶ συστήσεσθαι , ἀλλ´ εἰς αἰῶνας οὐχ ὑποστρέφειν ἔτι πρὸς ἡν ἔχει σύστασιν · τοῦτο γάρ ἐστιν ὅ φησιν εἰσάκαξ . ἀνάξιον γάρ φασιν εἶναι τὸ ὑλικὸν συναιωνίζειν τῇ ἀθλῳ ψυχῇ , τὴν ψυχὴν μόνην ἀθανάτως ὑπάρχειν . Ταῦτα καὶ οἱ ἀπὸ Σίμωνος ἔλεγον , οὐκ ἐννοήσαντες οὐδὲ μυηθέντες παρὰ τοῦ μεγάλου ἀποστόλου Παύλου λέγοντος , ἀῤῥαβῶνα καὶ ἀπόδειξιν τῆς μετὰ σώματος καθολικῆς ἀναστάσεως τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν γεγενῆσθαι , καὶ ὅτι ἐν αὐτῷ νῦν κέκρυπται ἡ ζωὴ ἡμῶν ἐν τῷ Θεῷ φανερωθησομένη ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ . Ἄλλοι δὲ αἰθέριον ἔφασκον ἔσεσθαι γε καὶ ἔσεσθαι σῶμα ταῖς ψυχαῖς , καὶ οὐκ αὐτὸ τοῦτο ἐξαναστήσεσθαι ὃ περικείμεθα , ἀδικοῦντες τὰ συναθλήσαντα σώματα . Ἄλλοι δὲ , οὐκ οἶδ´ ὅπως εἰς ἐννοίας ὑλικὰς ἀποκλιθέντες , τροφὰς αἰσθητὰς καὶ πόσεις ἐκεῖσε γενησομένας ἀνέγραφον . Αἰνίττεται δὲ , φασὶν , εἰς Παππίαν τὸν Ἰεραπόλεως τῆς Ἀσίας ἐπίσκοπον , τὸν τῷ θείῳ καὶ εὐαγγελιστῇ Ἰωάννῃ συνακμάσαντα . Οὗτος γὰρ ὁ Παππίας ἐν τῷ τετάρτῳ βιβλίῳ τῶν Κυριακῶν αὐτοῦ ἐξηγήσεων τὰς διὰ βρωμάτων εἶπεν ἐν τῇ ἀναστάσει ἀπολαύσεις · εἰς ὅπερ δόγμα καὶ ὁ Ἀπολλινάριος μετὰ ταῦτα ἐπίστευσε Πῶς οὔν Ἀπολλιναρίου ταῦτα τὰ τοῦ ἁγίου Διονυσίου συγγράμματα κατὰ τούς τινων λήρους , τὰ ] ἀναιροῦντα Ἀπολλινάριον ; Ἀλλ´ οὐκ ἄν τις τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν εἰς τοιαύτας ἀτοπίας ἀπενεχθήσεται · ἀλλὰ πιστεύοντες , ὅτι λήψονται τὴν Χριστοειδῆ λῆξιν , αὐ τὴν ἐπὶ θάνατον δεδοικότες τροπὴν , ἀλλ´ εὖ εἰδότος ὅτι τὰ κτηθέντα καλὰ βεβαίως ἕξουσιν . Οἱ δὲ ἀμαρτωλοὶ , εἴπερ εἰσὶ καὶ μεμυημένοι , ἐπεὶ πρὸς ἐπιθυμίας ἀπηυτομόλησαν , ὅταν πρὸς τὸ τέλος ἔρχωνται , οὐκέτι τότε εὐκαταφρόνητον τὸν θεῖον νόμον λογίζονται ὡς καὶ πρότερον , ἀλλ´ ἑτέροις ὀφθαλμοῖς νοεροῖς λοιπὸν καὶ τὰ ἐκεῖσε σκοποῦσιν , ἀποσκοποῦντες τὰ ἐκεῖσε , καὶ ὧν ἐκπεπτώκασι μακαρίζουσι μὲν τοὺς ἐκείνων ἁψαμένους , ἐλεεινως δὲ τῆς παρούσης ζωῆς ἀποσχίζονται , οὐκ ἔχοντες ἐλπίδα σωτηρίας διὰ τὴν χειρίστην διαγω γήν . ἔ Ιi . Τούτων οὐδενὸς γινομένων κατὰ τὰς τῶν ἀγίων ἀνδρῶν κοιμήσεις , αὐτὸς μὲν ὁ πρὸς τὸ πέρας ἐρχόμενος , χαίρει ἐπιβαίνων τῆς ἱερᾶς παλιγγενεσίας , οἱ δὲ τοῦ κοιμηθέντος οἰκεῖοι , οἱ πνευματικοὶ μᾶλλον ἤπερ οἱ κατὰ σάρκατοῦτο γάρ ἐστι τὸ κατὰ τὴν θείαν οἰκειότητα αὐτόν τε μακαρίζουσι καὶ τοιοῦτον μακαριστὸν τέλος εὔχονται καὶ αὐτοὶ λήψεσθαι . Ἄγουσι δὲ τοῦτον ἐπὶ τὸν ἱεράρχην , ὡς ἐπὶ δόσιν στεφάνων · ὁ δὲ , δεχόμενος , ἐκτελεῖ ἐπὶ
Lemmas: ἑνόω ὁ Ψυχή , ὅς ἑνόω κατά ὁ ὅδε βίος · ἀπολαμβάνω δέ καί ὁ θεοειδής δόξα ὡς μέλος Θεός . καί . ὁ δέ ἀνίερος ὁ μέν ἀλόγιστος μη μόνος σῶμα οὖον δοξάζω ἐξανάστασις , ἀλλά καί ὁ ψυχή αὐτός εἰς τέλειος ἀνυπαρξία χωρέω οἴομαι . ὁ δέ λογικός δῆθεν αὐτός , ὡς ὁ Πλάτων , ὁ μέν σῶμα μετά θάνατος οὐκέτι φημί συνίστημι , ἀλ εἰς αἰών οὐ ὑποστρέφω ἔτι πρός ἐάν ἔχω σύστασις · οὗτος γάρ εἰμί ὅς φημί εἰσάγω . ἀνάξιος γάρ φημί εἰμί ὁ ὑλικός συναιωνίζω ὁ ἆθλος Ψυχή , ὁ ψυχή μόνος ἀθάνατος ὑπάρχω . οὗτος καί ὁ ἀπό Σίμων λέγω , οὐ ἐννοέω οὐδέ μυέω παρά ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος λέγω , ἀρραβών καί ἀπόδειξις ὁ μετά σῶμα καθολικός ἀνάστασις ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός γίγνομαι , καί ὅτι ἐν αὐτός νῦν κρύπτω ὁ ζωή ἐγώ ἐν ὁ Θεός φανερόω ἐν ὁ παλιγγενεσία . ἄλλος δέ αἰθέριος φάσκω εἰμί γε καί εἰμί σῶμα ὁ Ψυχή , καί οὐ αὐτός οὗτος ἐξανίστημι ὅς περίκειμαι , ἀδικέω ὁ συναθλέω σῶμα . ἄλλος δέ , οὐ οἶδα ὅπως εἰς ἔννοια ὑλικός ἀποκλίνω , τροφή αἰσθητός καί πόσις ἐκεῖσε γίγνομαι ἀναγράφω . αἰνίσσομαι δέ , φημί , εἰς Παππίας ὁ Ἱεράπολις ὁ Ἀσία ἐπίσκοπος , ὁ ὁ θεῖον καί εὐαγγελιστής Ἰωάννης συνακμάζω . οὗτος γάρ ὁ Παππίας ἐν ὁ τέταρτος βιβλίον ὁ κυριακός αὐτός ἐξήγησις ὁ διά βρῶμα εἶπον ἐν ὁ ἀνάστασις ἀπολαύω · εἰς ὅσπερ δόγμα καί ὁ Ἀπολλινάριος μετά οὗτος πιστεύω Πῶς οὒν Ἀπολλινάριος οὗτος ὁ ὁ ἅγιος Διονύσιος σύγγραμμα κατά ὁ τίνω λῆρος , ὁ ] ἀναιρέω Ἀπολλινάριος ; Ἀλ οὐ ἄν τις ὁ ἱερός ἀνήρ εἰς τοιοῦτος ἀτοπία ἀποφέρω · ἀλλά πιστεύω , ὅτι λαμβάνω ὁ Χριστοειδής λῆξις , αὖος ὁ ἐπί θάνατος δείδω τροπή , ἀλ εὕω οἶδα ὅτι ὁ κτάομαι καλός βεβαίως ἔχω . ὁ δέ ἁμαρτωλός , εἴπερ εἰμί καί μυέω , ἐπεί πρός ἐπιθυμία ἀπαυτομολέω , ὅταν πρός ὁ τέλος ἔρχομαι , οὐκέτι τότε εὐκαταφρόνητος ὁ θέω νόμος λογίζομαι ὡς καί πρότερος , ἀλ ἕτερος ὀφθαλμός νοερός λοιπός καί ὁ ἐκεῖσε σκοπέω , ἀποσκοπέω ὁ ἐκεῖσε , καί ὅς ἐκπίπτω μακαρίζω μέν ὁ ἐκεῖνος ἅπτω , ελεεινώς δέ ὁ πάρειμι ζωή ἀποσχίζω , οὐ ἔχω ἐλπίς σωτηρία διά ὁ κακός διάγω γῆ . ἔ Ἴ . οὗτος οὐδείς γίγνομαι κατά ὁ ὁ Ἀγίων ἀνήρ κοιμάω , αὐτός μέν ὁ πρός ὁ πέρας ἐρχόμενος , χαίρω ἐπιβαίνω ὁ ἱερός παλιγγενεσία , ὁ δέ ὁ κοιμάω οἰκεῖος , ὁ πνευματικός μᾶλλον ἤ2 ὁ κατά σαρκάζω γάρ εἰμί ὁ κατά ὁ θεῖος οἰκειότης αὐτός τε μακαρίζω καί τοιοῦτος μακαριστός τέλος εὔχομαι καί αὐτός λαμβάνω . ἄγω δέ οὗτος ἐπί ὁ ἱεράρχης , ὡς ἐπί δόσις στέφανος · ὁ δέ , δέχομαι , ἐκτελέω ἐπί