cogPG.PG003 240
νοεῖη , ὡς τῆς μνήμης τοῦ Θεοῦ ἀνανεουμένης ἐν τῇ Φαντασία τοῦ ἡγεμονικοῦ , ὅπερ ἐπὶ τῶν σαρκ ποος . δεδεμένων νοερῶν , τοῦτ´ ἔστιν ἡμῶν , συμβαίνει · ἀλλὰ μνήμη Θεοῦ λέγοιτο ἂν εἰκότως ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ , καθ᾿´ ἢν γινώσκει τοὺς τελείους , θεοειδεῖς ἐν μύτῶ γιγνομένους δι´ ἐναρέτου βίου , καὶ ἀξιωθέντας τῆς ἀνεπιλήστου περὶ αὐτῶν γνώσεως , καθὼς παρεστῶσι καὶ τὰ παρατεθέντα θεῖα ῥητά · Τίμιος δὰ ἑναντίον Κυρίου ὁ τῶν ὁσίων θάνατος , οὐ καθ᾿´ δ ἀπλῶς θάνατος καὶ διάζευξις ψυχῆς ἀπὸ σώματος , ἀλλὰ καθότι οἱ θεῖοι ἄνδρες τελειοῦνται ἐν ὁσιότητι · ὥσπερ λέγομεν καὶ τιμίαν ἄλυσιν , οὐ καθ᾿´ αὐτὴν τὸ τίμιον ἔχουσαν , ἀλλὰ διότι περιετέθη ὑπὲρ αὐτῆς τῆς εὐσεβείας τῷ κηρύττοντι τὴν εὐσέβειαν . Κἀκεῖνο δὲ τὸ τῆς πρὸς τὸν Χριστὸν ἑνώσεως ἀδιαίρετον τῶν ἀγίων παρίστησιν , ὅτι τῶν τιμίων δωρεῶν ἐπιτεθεισῶν , ἀδιαστάτως ἡ τῶν ὁνομάτων ἀνακήρυξις γίνεται . Καὶ Χ . Τούτων οὖν γεγονότων , νίπτεται τὰς χεῖρας ὁ ἰεράρχης ἔμπροσθεν τῶν ἱερῶν συμβόλων ἐστὼς , καὶ μετ´ αὐτοῦ ἅπαντες οἱ ἱερεῖς . Ἐ δὲ τῆς συντάξεως ἀνάγνωσις καθ᾿´ ὑπερβατόν ἐστιν , ὅτι μὲν οὖν ὁ λελουμένος οὐ χρήζει ἀπονίπτεσθαι ἕτερα μέρη , εἰ μὴ τὰ ἄκρα καὶ τὰ ἔσχατα · ἀφ´ ἦς δὴ ἀπονίψεως ἐν καθαρᾷ ἕξει γενόμενος , ἄχραντον ποιήσεται τὴν πρὸς τὸν Θεὸν ἐπιστροφὴν , ὁ ἱερὸς λουτὴρ ὁ ἐν τῷ νόμῳ εἰρημένος , καὶ ἡ νῦν ἀπόνιψις τῶν χειρῶν , δηλοῖ · τοῦτο γάρ ἐστιν´ τὸ ὑπαινίσσεται . Ὡς γὰρ ὁ νόμος εἶχε λουτῆρα , οὔτως ἐνταῦθα ἡ ἀπόνιψις γίνεται τῶν χειρῶν . Ὁ δὲ ἅγιος καὶ τὸ τὰς χεῖρας νίπτεσθαι ἀνάγει · δηλοῦται γὰρ ἐντεῦθεν ἡ μέχρι τῶν ἐσχάτων ἀκροτάτη κάθαρσις · ἔσχατα γὰρ καὶ ἄκρα τοῦ σώματος αἱ χεῖρές εἰσι . Διὰ τοῦτο γὰρ λέγει καὶ τὸ Ἄσχετος ἔσται , δηλονότι ἀπόλυτος , ὡς μὴ τῇ ἤττονι ἀγωγῇ καὶ διαθέσει συνεχόμενος . Εἰ γὰρ καὶ τὰς ἐσχάτας τῆς ψυχῆς φαντασίας καθαρθήσονται , φανερωτέρας ἔξουσι , τὰς θεοφανείας , τῶν ὑπερκοσμίων καὶ θείων μαρμαρυγῶν ἑφιέντωνντὶ τοῦ ἐφιεισῶν τὴν οἰκείαν αἴγλην εἰς τὴν τῶν ὁμοειδῶν κατὰ χάριν ἐσόπτρεων ἀγλαΐαν . Ἔσοπτρα δὲ λέγει τὰς τῶν ἁγίων ψυχὰς ὡς τοῦ θείου φωτὸς δεκτικὰς , καὶ τῆς κρείττονος λήξεως ἀφομοιωματικάς . Ἀττικίζων δὲ , ὡς Ἀθηναῖος , συνέταξε τὸ ῥητὸν , φάσκων , τῶν μαρμαρυγῶν ἐφιέντων τὴν οἰκείαν αἴγλην · οὕτω γὰρ καὶ ἐν τῷ ζʹ κεφαλαίῳ τῆς Οὐρανίου ἱεραρχίας πεποίηκε , κατὰ τὸ , Κλυτὸς Ἰπποδάμεια , καὶ Ψολόεντος ἐχίδνης . Διὰ τί δὲ ἐπίπροσθεν τῶν ἰερῶν συμβόλων ἡ τῶν ἱερέων ἀπόνιψις γίνεται ; Ὡς ἐπὶ Χριστοῦ τοῦ πάσας ἐφορῶντος τὰς ἀνθρωπίνας ἐννοίας , τῆς ἀκροτάτης ὁριζομένης καθάρσεως ἐν τοῖς πανεπισκόποις ἀκριβασμοῖς , καὶ ταῖς ἀδεκάστοις τούτου κρίσεσιν · οὕτω τοιγαροῦν ἑνωθεὶς ὁ ἱεράρχης τοῖς θείοις , ἱερουργεῖ τὰ θειότατα . Τίνας μὲν οὖν τὰς εἰς ἡμᾶς θεουργίας φαμὲν(ηλονότι τὰς τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Χριστοῦ περὶ ἡμᾶς προνοίας , ἂς ἐπὶ σωτηρίᾳ τοῦ γένους ἡμῶν , εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς ἐν Πνεύματι ἁγίῳ ἐτελείωσεν , ἑξῆς κατὰ δύναμιν εἴπωμεν περὶ ὤν ἂν
Lemmas: νόημι , ὡς ὁ μνήμη ὁ Θεός ἀνανοέω ἐν ὁ Φαντασία ὁ ἡγεμονικός , ὅσπερ ἐπί ὁ Σαρκ πο . δέω1 νοερός , τοῦτος εἰμί ἐγώ , συμβαίνω · ἀλλά μνήμη Θεός λέγω εἄν εἰκότως ὁ γνῶσις ὁ Θεός , καθ᾿´ εἄν γιγνώσκω ὁ τέλειος , θεοειδής ἐν μύω γίγνομαι δις ἐνάρετος βίος , καί ἀξιόω ὁ ἀνεπίληστος περί αὐτός γνῶσις , καθώς παρίστημι καί ὁ παρατίθημι θεῖον ῥητός · Τίμιος δᾶ ἐναντίος κύριος ὁ ὁ ὅσιος θάνατος , οὖον καθ᾿´ δ ἀπλόος θάνατος καί διάζευξις Ψυχή ἀπό σῶμα , ἀλλά καθότι ὁ θεῖος ἀνήρ τελειόω ἐν ὁσιότης · ὥσπερ λέγω καί τίμιος ἄλυς , οὖον καθ᾿´ αὐτός ὁ τίμιος ἔχω , ἀλλά διότι περιτίθημι ὑπέρ αὐτός ὁ εὐσέβεια ὁ κηρύσσω ὁ εὐσέβεια . ἐκεῖνος δέ ὁ ὁ πρός ὁ Χριστός ἕνωσις ἀδιαίρετος ὁ Ἀγίων παρίστημι , ὅτι ὁ τίμιος δωρεά ἐπιτίθημι , ἀδιάστατος ὁ ὁ ὁν͂ομα ἀνακήρυξις γίγνομαι . καί Χ . οὗτος οὖν γίγνομαι , νίζω ὁ χείρ ὁ ἱεράρχης ἔμπροσθεν ὁ ἱερός σύμβολον ἵστημι , καί μετέ αὐτός ἅπας ὁ ἱερεύς . εἰ δέ ὁ σύνταξις ἀνάγνωσις καθ᾿´ ὑπερβατόν εἰμί , ὅτι μέν οὖν ὁ λούω οὖον χρῄζω ἀπονίζω ἕτερος μέρος , εἰμί μή ὁ ἄκρος καί ὁ ἔσχατος · ἀφή εἰμί δή ἀπόνιψις ἐν καθαρός ἔχω γίγνομαι , ἄχραντος ποιέω ὁ πρός ὁ θεός ἐπιστροφή , ὁ ἱερός λουτήρ ὁ ἐν ὁ νόμος εἴρω , καί ὁ νῦν ἀπόνιψις ὁ χείρ , δηλόω · οὗτος γάρ εἰμί ὁ ὑπαινίσσομαι . ὡς γάρ ὁ νόμος ἔχω λουτήρ , οὔτως ἐνταῦθα ὁ ἀπόνιψις γίγνομαι ὁ χείρ . ὁ δέ ἅγιος καί ὁ ὁ χείρ νίζω ἀνάγω · δηλόω γάρ ἐντεῦθεν ὁ μέχρι ὁ ἔσχατος ἄκρος κάθαρσις · ἔσχατος γάρ καί ἄκρος ὁ σῶμα ὁ χείρ εἰμί . Ζεύς οὗτος γάρ λέγω καί ὁ ἄσχετος εἰμί , δηλονότι ἀπόλυτος , ὡς μή ὁ κακός ἀγωγή καί διάθεσις συνέχω . εἰμί γάρ καί ὁ ἔσχατος ὁ Ψυχή φαντασία καθαίρω , φανερός ἔχω , ὁ θεοφάνεια , ὁ ὑπερκόσμιος καί θεῖον μαρμαρυγή ἑφιέντωνντὶ ὁ ἐφίημι ὁ οἰκεῖος αἴγλη εἰς ὁ ὁ ὁμοειδής κατά χάρις ἔσοπτρος Ἀγλαΐα . ἔσοπτρον δέ λέγω ὁ ὁ ἅγιος ψυχή ὡς ὁ θεῖον φάος δεκτικός , καί ὁ ἀγαθός λῆξις ἀφομοιωματικός . ἀττικίζω δέ , ὡς Ἀθηναῖος , συντάσσω ὁ ῥητός , φάσκω , ὁ μαρμαρυγή ἐφίημι ὁ οἰκεῖος αἴγλη · οὗτος γάρ καί ἐν ὁ γῆ κεφάλαιος ὁ οὐράνιος ἱεραρχία ποιέω , κατά ὁ , κλυτός Ἱπποδάμεια , καί Ψολόεις ἔχιδνα . Ζεύς τίς δέ ἐπίπροσθεν ὁ ἱερός σύμβολον ὁ ὁ ἱερός ἀπόνιψις γίγνομαι ; ὡς ἐπί Χριστός ὁ πᾶς ἐφοράω ὁ ἀνθρώπινος ἔννοια , ὁ ἄκρος ὁρίζω κάθαρσις ἐν ὁ πανεπίσκοπος ἀκριβασμός , καί ὁ ἀδέκαστος οὗτος κρίσις · οὗτος τοιγάρ ἑνόω ὁ ἱεράρχης ὁ θεῖον , ἱερουργέω ὁ θεῖος . τίς μέν οὖν ὁ εἰς ἐγώ θεουργία φαμὲν(ηλονότι ὁ ὁ Ἰησοῦς ὁ κύριος ἐγώ Χριστός περί ἐγώ πρόνοια , ὅς ἐπί σωτηρία ὁ γένος ἐγώ , εὐδοκία ὁ πατήρ ἐν πνεῦμα ἅγιος τελειόω , ἑξῆς κατά δύναμις εἶπον περί εἰμί εἄν