cogPG.PG003 399
ἢ διὰ τὸ ἀγαθὸν , ἢ διὰ τὸ δοκοῦν γίνεται , καὶ αὐτὸς γὰρ ὁ φθόνος διά τι δοκοῦν ἀγαθὸν γίνεται , καὶ πᾶς ὁ τῶν ὄντων σκοπὸς ἀρχὴν ἔχει καὶ τέλος τὸ ἀγαθόν · ἕξει καὶ τὸ κακὸν , καθότι ἑστὶ , τὴν πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἔφεσιν · πῶς γὰρ ὅλως ὃς τῆς τοιαύτης ἀγαθῆς παραιρεθήσεται ἕξεως · Εἰ γοῦν τὰ ὄντα σπάτα καὶ ἐκ Θεοῦ καὶ ἑν τῷ Θεῷ εἰσι , καὶ αὐτὸ δὴ τὸ μὴ ὄν ὡτ ἡ ὕλη , καὶ τὰ ἐξ ἀφαιρέσεως λεγόμενα ἐπὶ τοῦ Θεοῦ ὑπερουσίως , τὸ κακὸν ἐν τοῖς οὖσι ταττόμενον , ἐν τῷ Θεῷ ἔσται , καὶ ἐν τοῖς μὴ οὐσι , πάλιν ἐν τῷ Θεῷ ἔσται . Εἰ δὲ οὐκ ἕστιν ἐν τῷ Θεῷ , τί ἂν εἴη ὅπερ ἔξω τῶν ὄντων καὶ τῶν μὴ ὄντων ἐστί ; Προομολογουμένου , ὅτι τὸ Θεῖον καὶ τῶν ὄντων καὶ τῶν μὴ ὄντων ἔξω ἐστὶ , καὶ τὸ μὴ ὃς ἐν τῷ ἀγαθῷ κατὰ τὸ ὑπερούσιον λέγεται , οὐ τέδε γὰρ , οὐ τόδε , ἀλλ´ ὑπὲρ ταῦτα ὑπερουσίως . Λοιπὸν τὸ ἀγαθὸν ὑπεριδρυμένον ἐστὶ καὶ ἐν τῷ ὄντι καὶ ἐν τῷ μὴ ὄντι · τὸ δὲ κακὸν μὴ μόνον τῶν ὄντων ἀλλότριον,ν γὰρ ἦν , μετεῖχεν ἂν τοῦ ἀγαθοῦ · ἀλλὰ καὶ τῶν μὴ ὄντων ἀλλότριον , καὶ ἀνουσιώτερον , ἐπεὶ καὶ τὸ μὴ ὃς ἐν τῶ Θεῷ ὑπερίδρυται . Συνάγεται τοίνυν , ὅτι οὐδαμῆ οὐδαμῶς τὸ κακόν ἐστι · καὶ εἰ τοῦτο , ἀδιάκριτα ἔσται πάντα καὶ ἐπαινούμενα , καὶ μὴ μόνον ἡ ἀρετὴ τῇ κακίᾳ ταύτὸν , ἡ καθόλου , τῇ καθόλου , καὶ ἡ μερικὴ τῇ ἀναλόγῳ , δηλονότι ἡ ἀνδρία τῇ δειλίᾳ , ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντικείμενον τῇ ἀρετῇ ἀρετὴ ἔσται . Λοιπὸν συνάξας τὸν ὑποθετικὸν συλλογισμὸν , ἀναιρεῖ τὸ ἑπόμενον , καίτοι λέγων · Ἐναντία τῇ · σωφροσύνῃ ἡ ἀκολασία . Καὶ οὐ λέγω κατ´ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς μετέχοντας τούτων , ὅτι μάχονται καὶ ἀντίκεινταιθξειαν γὰρ δι´ ἄλλας τινὰς αἰτίας αὐτοὺς ἀντικεῖσθαι · ἀλλὰ καὶ πρὸ τῶν ἐξωτερικων τούτων καὶ φαινομένων ἐν αὐτῇ πολλῷ πρότερον τῇ ψυχῇ στασιάζει πρὸς τὸ λογικὸν τῆς ψυχῆς τὰ πάθη , ὁ θυμὸς λέγω καὶ ἡ ἐπιθυμία , κἀκεῖνος μὲν ἡνίοχος λέγεται , ταῦτα δὸ ὑποζύγια , ἀεὶ μὲν ἀντιβαίνοντα , ποτὲ δὲ καὶ ὑπείκοντα , ὅτε δηλαδὴ ὁ λόγος κατακρατήσει . Ἀνάγκη γοῦν ἐκ τούτου δοῦναι τῷ ἀγαθῷ ἐναντίον · οὐδὲ γὰρ τὸ ἀγαθὸν ἐναντίον ἑαυτῷ · πάντα γὰρ τὰ ἀγαθὰ , ὡς ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς καὶ ἐνὸς αἰτίου ἔκγονα , τῇ ἑνότητι χαίρει , καὶ οὐκ ἀντίκειται πρὸς ἄλληλα . Μὴ οὖν εἴποι τις ὅτι μαχόμενόν ἐστι τὸ μεῖζον ἀγαθὸν πρὸς τὸ Εαττον ἀγαθόν · τῷ γὰρ ποσῷ οὐδέν ἐστιν ἐναντίον , καὶ τὸ μᾶλλον θερμὸν τῷ ἦττον θερμῷ οὐκ ἀντίκειται . Συνάγεται τοίνυν , τοῦ ἑπομένου ἀναιρεθέντος , ὅτι ἔστι τὸ κακὸν , καὶ ἀντίκειται τῷ ἀγαθῷ · οὐδὲ γὰρ ὅτι τὸ κακὸν φθορά ἐστι τῶν ὄντων , ἐκβάλλει καὶ αὐτὸ τὸ κακὸν τοῦ εἶναι · ἀλλ´ ἡ φθορὰ αὐτὴ ἔσθ´ ὅτε εἰς γένεσιν ἄγει . Οἷον τὸ ὡὸν φθείρεται μὲν , μεταστοινειοῦται δὲ εἰς πτηνόν · καὶ ὁ τοῦ ἐγκεφάλου τοῦ βοὸς μυελὸς εἰς μελίσσας , καὶ ὁ τοῦ ἕππου εἰς σφῆκας , φθειρόμενοι μεταβάλλονται . Ἔσται γοῦν καὶ αὐτὸ μὴ μόνον ὓν , ἀλλὰ καὶ γενεσιουργὸν , καὶ εἰς συμπλήρωσιν συντελοῦν , καὶ δι´ ἑαυτὸ παρέχον τῷ ἀποτελέσματι , τὸ μὴ ἀτελὲς εἶναι . ἔ ΚΧ . Εἰπὼν ὄτι συνάγεται ἐκ τῶν τοιούτων λόγοων καὶ εἶναι τὸ κακὸν , καὶ γενεσιουργὸν εἶναί τινων , ἀτιτίθησιν
Lemmas: ἢ διά ὁ ἀγαθός , ἢ διά ὁ δοκέω γίγνομαι , καί αὐτός γάρ ὁ φθόνος διά τίς δοκέω ἀγαθός γίγνομαι , καί πᾶς ὁ ὁ εἰμί σκοπός ἀρχή ἔχω καί τέλος ὁ ἀγαθός · ἔχω καί ὁ κακός , καθότι εἰμί , ὁ πρός ὁ ἀγαθός ἔφεσις · πῶς γάρ ὅλως ὅς ὁ τοιοῦτος ἀγαθός παραιρέω ἕξις · εἰμί γοῦν ὁ εἰμί Σπάτα καί ἐκ Θεός καί ἑν ὁ Θεός εἰμί , καί αὐτός δή ὁ μή εἰμί ὅτε ὁ ὕλη , καί ὁ ἐκ ἀφαίρεσις λέγω ἐπί ὁ Θεός ὑπερούσιος , ὁ κακός ἐν ὁ εἰμί τάσσω , ἐν ὁ Θεός εἰμί , καί ἐν ὁ μή οὐ , πάλιν ἐν ὁ Θεός εἰμί . εἰμί δέ οὐ ἕστiν ἐν ὁ Θεός , τίς εἄν εἰμί ὅσπερ ἔξω ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί εἰμί ; προομολογέω , ὅτι ὁ θεῖον καί ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί ἔξω εἰμί , καί ὁ μή ὅς ἐν ὁ ἀγαθός κατά ὁ ὑπερούσιος λέγω , οὖον τε γάρ , οὖον ὅδε , ἀλ ὑπέρ οὗτος ὑπερούσιος . λοιπός ὁ ἀγαθός ὑπεριδρύω εἰμί καί ἐν ὁ εἰμί καί ἐν ὁ μή εἰμί · ὁ δέ κακός μή μόνος ὁ εἰμί ἀλλότριος γάρ εἰμί , μετέχω εἄν ὁ ἀγαθός · ἀλλά καί ὁ μή εἰμί ἀλλότριος , καί ἀνούσιος , ἐπεί καί ὁ μή ὅς ἐν ὁ Θεός ὑπεριδρύω . συνάγω τοίνυν , ὅτι οὐδαμῆ οὐδαμῶς ὁ κακός εἰμί · καί εἰμί οὗτος , ἀδιάκριτος εἰμί πᾶς καί ἐπαινέω , καί μή μόνος ὁ ἀρετή ὁ κακία αὐτός , ὁ καθόλου , ὁ καθόλου , καί ὁ μερικός ὁ ἀνάλογος , δηλονότι ὁ Ἀνδρία ὁ δειλία , ἀλλά καί ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἀρετή ἀρετή εἰμί . λοιπός συνάγω ὁ ὑποθετικός συλλογισμός , ἀναιρέω ὁ ἕπω , καίτοι λέγω · ἐναντίος ὁ · σωφροσύνη ὁ ἀκολασία . καί οὖον λέγω κατ´ αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὁ μετέχω οὗτος , ὅτι μάχομαι καί ἀντίκειμαι γάρ δις ἄλλος τις αἴτιος αὐτός ἀντίκειμαι · ἀλλά καί πρό ὁ ἐξωτερικός οὗτος καί φαίνω ἐν αὐτός πολύς πρότερος ὁ Ψυχή στασιάζω πρός ὁ λογικός ὁ Ψυχή ὁ πάθος , ὁ θυμός λέγω καί ὁ ἐπιθυμία , ἐκεῖνος μέν ἡνίοχος λέγω , οὗτος δίδωμι ὑποζύγιον , ἀεί μέν ἀντιβαίνω , ποτέ δέ καί ὑπείκω , ὅτε δηλαδή ὁ λόγος κατακράτησις . Ἀνάγκη γοῦν ἐκ οὗτος δίδωμι ὁ ἀγαθός ἐναντίος · οὐδέ γάρ ὁ ἀγαθός ἐναντίος ἑαυτοῦ · πᾶς γάρ ὁ ἀγαθός , ὡς ἀπό εἷς ἀρχή καί εἷς αἴτιος ἔκγονος , ὁ ἑνότης χαίρω , καί οὐ ἀντίκειμαι πρός ἀλλήλων . μή οὖν εἶπον τις ὅτι μάχομαι εἰμί ὁ μείζων ἀγαθός πρός ὁ ᾄττω ἀγαθός · ὁ γάρ ποσός οὐδείς εἰμί ἐναντίος , καί ὁ μᾶλλον θερμός ὁ ἀίσσω θερμός οὐ ἀντίκειμαι . συνάγω τοίνυν , ὁ ἕπομαι ἀναιρέω , ὅτι εἰμί ὁ κακός , καί ἀντίκειμαι ὁ ἀγαθός · οὐδέ γάρ ὅτι ὁ κακός φθορά εἰμί ὁ εἰμί , ἐκβάλλω καί αὐτός ὁ κακός ὁ εἰμί · ἀλ ὁ φθορά αὐτός ἐσθίω ὅτε εἰς γένεσις ἄγω . οἷος ὁ ᾠόν φθείρω μέν , μεταστοινειουος δέ εἰς πτηνός · καί ὁ ὁ ἐγκέφαλος ὁ βοῦς μυελός εἰς μέλισσα , καί ὁ ὁ ἕρπω εἰς σφήξ , φθείρω μεταβάλλω . εἰμί γοῦν καί αὐτός μή μόνος ὗς , ἀλλά καί γενεσιουργός , καί εἰς συμπλήρωσις συντελέω , καί δις ἑαυτοῦ παρέχω ὁ ἀποτέλεσμα , ὁ μή ἀτελής εἰμί . ἔ ΚΧ . εἶπον ὅστις συνάγω ἐκ ὁ τοιοῦτος λογόω καί εἰμί ὁ κακός , καί γενεσιουργός εἰμί τίνω , ατιτιθημι