cogPG.PG003 516
ἁφὴν , ἀλλὰ κατὰ τὴν νοητὴν , ἤτις ἐστὶν ἡ γνῶσις . Ἐν γοῦν τῷ ἀναφεῖ , ἥγουν τῷ ἀγνώστῳ καὶ ἀοράτῳ , οὐ παύει τὸν πέθον τῶν ἀνατεινομένων , ἀλλὰ μᾶλλον ἀναζωπυρεῖ , διὸ καὶ τῶν καλλονῶν ἐμπίμπλησι . Σὺ δὲ , ὧ καλὲ Τιμάθεε , σύντονος ἔσο πρὸς τὰ μυστικὰ θεάματα , ὡς ἂν κἂν οὕτω τοῖς θείοις ὡς ἐφικτὸν ἐντρανίσῃ . Ὡς γὰρ ἐπί τινος ὁλκῆς , φέρε εἰπεῖν , διὰ σχοίνου βάρους τινὸς ὀφείλει σύντονος εἶναι ὁ ἕλκων , καὶ μηδὲν μεταξὺ τῆς ἐλκυστικῆς δυνάμεως καθυφεῖναιὰν γὰρ καθυφῇ , πάλιν ἀρχῆθεν χρεία συναγωγῆς τῆς δυνάμεως , καὶ πάλιν τάσεως συντόνου · καὶ ἐὰν πάλιν καθυφῇ ἐπὶ τὸ ἐξαρχῆς ἤξει , καὶ οὐδὲν εὐοδώσει · ἡ γὰρ ἐπὶ μικρὸν ὕφεσις τὸ πᾶν ἀπόλλυσιν · οὕτω λάβε καὶ ἀπὸ τῆς θείας ἐπεντρανίσεως , ἣν καὶ διατριβὴν λέγει . Τέως δὲ καὶ τὰς αἰσθήσεις ἀπόλιπε , ὅτι ὑπὲρ ασθηστν , καὶ τὰς νοήσεις , ὅτι ὑπὲρ νόησιν · καὶ πάντα αἰσθητὰ καὶ νοητὰ σύμβολε , καὶ μὴ ὄντα καὶ ὄντα , ἐκ παραλλήλου τὰ αὐτά . Τὰ γὰρ αἰσθητὰ ἐκάλουν μὴ ὄντα , ἅτε μεταβολῆς ἀπάσης πάντοτε μετέχοντα , καὶ μὴ ὡσαύτως ἀεὶ ὄντα · τὰ δὲ νοητὰ ὄντα , ὡς ἐν ταύτότητι μένοντα , καὶ πρὸς τὴν ἔνωσιν , τὴν ἑνιαίαν ἐκείνην καὶ ἀμερῆ καὶ θείαν ὡσανεἰ νόησιν . Τοῦτο γάρ ἐστιν ἡ ἕνωσις , καθ´ ἣν ἑνοῦται ὁ νοῦς , καὶ συνάγεται εἰς τὸ κατανοῆσαι τι . Ἀγνώστως ἀνατάθητι · πλὴν δὲ μὴ , ὅτι ἀγνώστως λέγω , ὑπολάβῃ τις , ὅτι σὺ μὲν , ὡς μὴ ἐφικνούμενος τυχὸν τῶν θείων πραγμάτων , ἄγνοιαν ἔχεις , ἄλλος δέ τις γνώσεται , ἀλλ´ ὑπὲρ πᾶσαν οὐσίαν καὶ γνῶσιν τὰ θεῖά εἰσι , καὶ ἀπολύτως πᾶσιν ἄγνωστα . Ἄσχετον δὲ ἔκστασιν λέγει τὴν ἀναχώρησιν πάσης σχέσεως . Μή γοῦν ἔχων σχέσιν τινὰ , μήτε μὴν πρὸς ἑαυτὸν , μήτε μὴν πρός τι τῶν κτισμάτων , καὶ αὐτὸς πάντα ἐξ ἑαυτοῦ ἀφελὼν , καὶ ἐκ πάντιωοων ἀπολυθεὶς , ὡς μήτε κατέχειν τι τῶν κάτω συμβόλων καὶ αἰσθητῶν , κἀντεῦθεν ἑδράζεσθαι οἴεσθαι , μήτε μὴν κατέχεσθαι παρά τινος τῶν τοιούτων ἐκ τοῦ περὶ τὰ τοιαῦτα στρέφεσθαι , οὕτως ἐπὶ τὴν ἀκτῖνα τῆς θείας ἀκαταληψίας ἀναχθήσῃ . ἔΠ Σημείωσαι ὅτι ἀμυήτους λέγει καὶ τοὺς Π οὐκ ἀμετόχους τῶν μυστικῶν , τοῖς δὲ αἰσθητοῖς ἐνέιλουμένους , καὶ οὐδὲν ὑπὲρ τὰ ὄντα εἰναι τὸ Θεῖον φανταζομένους , δηλονότι τοὺς πιστεύσαντας μὲν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ , μὴ μὴν ἐπὶ τελεωτέραν ἐλθόντας γνῶσιν · ἀμύστους δὲ λέγει τοὺς παντάπασι πάντων τῶν μυστικῶν ἀμετόχους εἰδωλολάερας . θησὶ τοίνυν · Ὢρα μή τις ἐκ τούτων τῶν μυστικῶν ἐπακούσηται · εἰ γὰρ οἱ ἀμύητοι οὐδὲν ἔχουσιν ὑψηλότερον φαντασθηναι , ἀλλὰ νομίζουσι τοιοῦτον εἶναι τὸν Θεὸν , καθὼς δύνανται αὐτοὶ νοεῖν , τ ν θέμενον σκότος ἀποκρυφὴν αὐτοῦ , κατὰ τὴν Γραφὴν , δηλονότι τὸν ἐν τῇ ὑπερτάτῃ ἀγνωσίᾳ
Lemmas: ἁφή , ἀλλά κατά ὁ νοητός , ὅστις εἰμί ὁ γνῶσις . ἐν γοῦν ὁ ἀναφής , ἤγουν ὁ ἄγνωστος καί ἀόρατος , οὖον παύω ὁ πέθω ὁ ἀνατείνω , ἀλλά μᾶλλον ἀναζωπυρέω , διό καί ὁ καλλονή ἐμπίμπλημι . σύ δέ , ἵημι καλός τιμαθος , σύντονος εἰμί πρός ὁ μυστικός θέαμα , ὡς εἄν κἀν οὗτος ὁ θεῖον ὡς ἐφικτός ἐντρανίζω . ὡς γάρ ἐπί τις ὁλκός , φέρω εἶπον , διά σχοῖνος βάρος τις ὀφείλω σύντονος εἰμί ὁ ἕλκω , καί μηδείς μεταξύ ὁ ελκυστικός δύναμις καθυφεῖναιὰν γάρ καθυφίημι , πάλιν ἀρχῆθεν χρεία συναγωγή ὁ δύναμις , καί πάλιν τάσις σύντονος · καί ἐάν πάλιν καθυφίημι ἐπί ὁ ἐξαρχῆς ἦξις , καί οὐδείς εὐόδωσις · ὁ γάρ ἐπί μικρός ὕφεσις ὁ πᾶς ἀπόλλυμι · οὗτος λαμβάνω καί ἀπό ὁ θεῖος ἐπεντράνισις , ὅς καί διατριβή λέγω . Τέως δέ καί ὁ αἴσθησις ἀπολείπω , ὅτι ὑπέρ ασθηστν , καί ὁ νοέω , ὅτι ὑπέρ νόησις · καί πᾶς αἰσθητός καί νοητός σύμβολος , καί μή εἰμί καί εἰμί , ἐκ παράλληλος ὁ αὐτός . ὁ γάρ αἰσθητός καλέω μή εἰμί , ἅτε μεταβολεύς ἀπασάω πάντοτε μετέχω , καί μή ὡσαύτως ἀεί εἰμί · ὁ δέ νοητός εἰμί , ὡς ἐν ταυτότης Μένων , καί πρός ὁ ἔνειμι , ὁ ἑνιαῖος ἐκεῖνος καί ἀμερής καί θεῖος ὡσανεἰ νόησις . οὗτος γάρ εἰμί ὁ ἕνωσις , καθ´ ὅς ἑνόω ὁ νόος , καί συνάγω εἰς ὁ κατανοέω τίς . ἄγνωστος ἀνατείνω · πλήν δέ μή , ὅτι ἄγνωστος λέγω , ὑπολαμβάνω τις , ὅτι σύ μέν , ὡς μή ἐφικνέομαι τυγχάνω ὁ θεῖον πρᾶγμα , ἄγνοια ἔχω , ἄλλος δέ τις γιγνώσκω , ἀλ ὑπέρ πᾶς οὐσία καί γνῶσις ὁ θεῖος εἰμί , καί ἀπόλυτος πᾶς ἄγνωστος . ἄσχετος δέ ἔκστασις λέγω ὁ ἀναχώρησις πᾶς σχέσις . μὴ γοῦν ἔχω σχέσις τις , μήτε μήv πρός ἑαυτοῦ , μήτε μήv πρός τίς ὁ κτίσμα , καί αὐτός πᾶς ἐκ ἑαυτοῦ ἀφαιρέω , καί ἐκ πάντιωοων ἀπολύω , ὡς μήτε καταχέω τίς ὁ κάτω σύμβολον καί αἰσθητής , ἐντεῦθεν ἑδράζω οἴομαι , μήτε μήv κατέχω παρά τις ὁ τοιοῦτος ἐκ ὁ περί ὁ τοιοῦτος στρέφω , οὕτως ἐπί ὁ ἀκτίς ὁ θεῖος ἀκαταληψία ἀνάγω . ἐπί σημειόω ὅτι ἀμύητος λέγω καί ὁ Π οὐ αμέτοχος ὁ μυστικός , ὁ δέ αἰσθητός ἐνέρχομαι , καί οὐδείς ὑπέρ ὁ εἰμί εἰναι ὁ θεῖον φαντάζω , δηλονότι ὁ πιστεύω μέν ὁ ὄνομα ὁ Χριστός , μή μήv ἐπί τέλειος ἔρχομαι γνῶσις · ἄμυστος δέ λέγω ὁ παντάπασι πᾶς ὁ μυστικός αμέτοχος εἰδωλολάερας . τίθημι τοίνυν · ὤρα μή τις ἐκ οὗτος ὁ μυστικός ἐπακούω · εἰμί γάρ ὁ ἀμύητος οὐδείς ἔχω ὑψηλός φαντάζω , ἀλλά νομίζω τοιοῦτος εἰμί ὁ θεός , καθώς δύναμαι αὐτός νοέω , τ Ν τίθημι σκότος ἀποκρυφή αὐτός , κατά ὁ γραφή , δηλονότι ὁ ἐν ὁ υπέρτατος ἀγνωσία