cogPG.PG003 241
καὶ δυνηθείημαν . Ὅσα δὲ παρὰ τῶν ἐνθέων ἱεραρχῶν ἱερουργούντων τὴν ἀναίμακτον θυσίαν ὑμνεῖται , ὡς ἡμῖν ἐφικτὸν . ἐροῦμεν . ἱΧΙ . Ἐ ἀνθρωπεία φύσις , ἀρχῆθεν τοῦ παραδείσου ἐξολισθήσασα , παρεδόθη τῷ θανάτῳ · ἀκολούθως γὰρ ἡ παράβασις τὸν ἐξοιστρήσαντα τοῦ θείου θελήματος προπάτορα ταῖς ἀπάταις τοῦ πλάνου , τοῖς ἐναντίοις τῶν θείων ἀγαθῶν , τῷ θανάτῳ δηλονότι καὶ τῇ φθορᾷ . ἰδίαις ἐαυτοῖς ῥοπαῖς παραδέδωκε . Τί δέ ἐστι τὸ οἰκείαις ῥοπαῖς ; ἤγουν ἐπειδὴ ἀρχὴν τῆς συστάσεως ἐκ γῆς ἔσχομεν,τὸ γὰρ σωματικὸν ἡμῶν ἐξ αὐτῆς · ὴ εἰκότως μετὰ τὴν παράβασιν , καὶ τὸ τέλος πρόσφορον ἔσχομεν τῇ ἀρχῇ , εἰς γῆν ἀναλύοντες , ἐπειδὴ ἐῤῥέθη , Γῆ εἴ , καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ . Ἔγουν διὰ τὸ ἐπιφερόμενον τίθεται τὸ οἰκείαις ὁρμαῖς , ἢ δηλονότι προαιρετικαῖς καὶ αὐτεξουσίοις , καὶ τὸ ἐπιφερόμενον πάλιν καθ´ αὐτὸ νοεῖται . Ὃρα δὲ πῶς εἶπε τὸ Ἀναγώγου ζωῆς · ἀνάγωγος γὰρ ζωὴ λέγεται καὶ ἡ ἀκόλαστος καὶ ἀπαίδευτος , ὡς κακὴν ἀγωγὴν ἔχουσα · ἐνταῦθα δὲ τὴν τὰ ἄνω ζητοῦσαν , καὶ πρὸς Θεὸν ἐπεστραμμένην φησίν . Ἐντεῦθεν ἡ φύσις πλανωμένη τῆς πρὸς Θεὸν εὐθείας ὁδοῦ , ἐλάνθανεν οὐ θεοὺς , οὐ φλους , ἀλλὰ δυσμενεῖς θεραπεύουσα , ὡν δὴ καὶ ἀφειδῶς αὐτῇ κατακεχρημένων κατὰ τὸ οἰκεῖον ἀνηλεὲς , ίγὰρ κακὸν οὐκ ἐποίησεν ; ] εἰς κίνδυνον ἀπωλείας ἐμπεπτώκει , ὅν δὴ καὶ ἀνυπαρξίανλέγει , δηλονότε θάνατον ψυχικόν . Ὁ γοῦν Θεὸς ἡμῶν δι´ οἰκείαν ἀπειροτάτην ἀγαθότητα , τὴν αὐτουργὸν οὐκ ἀπηνήνατο πρόνοιαν · ὅτι δηλαδὴ αὐτὸς ἦν ὁ τοῦ Θεοῆ Ἀόγος , ὁ ἀναμαρτήτως ἀναδεξάμενος τὰ ἡμέτερα , ὃς δὴ καὶ μείνας ἀλώβητος πάντη ὅπερ ἦν , μὴ ἐκστὰς τῆς ἰδίας ἔξεως,ξιν δὲ λέγει ἐνταῦθα οὐ ποιότητά τινα ἔμμονον , ἀλλὰ τὴν φυσικὴν αὐτὴν διαμονὴν καὶ κατάσχεσιν · τὴν πρὸς αὐτὴν ἡμῖν κοινωνίαν ἐδωρήσατο , καὶ κατέλυσε τὸ καθ´ ἡμῶν κράτος τῆς ἀποστατικῆς δυνάμεωσν καὶ πληθὺν λέγει , οὐ κατ´ ἀριθμὸν πάντως , ἀλλὰ διὰ τὸ ἀποστῆναι ποῤῥωτάτω τοῦ ἐνιαίου καὶ ὑπὲρ τὸ ἓν Θεοῦ ] , οὐκ ἐν ἰσχύΐ θεότητος . ἀλλ´ ἑν κρίσει καὶ δικαιοσύνῃ . Ἐπεὶ γὰρ δι´ ἁμαρτίαν παρεδόθημεν τῷ θανάτῳ , εὐρέθη αὐτὸς . ὁ Κύριος ἀναμάρτητος , καὶ τοῦ θανάτου δικαίως ἀνώτερος γέγονε . Καὶ ὥσπερ ἐξ ἐνὸς τοῦ πρώτου Ἀδὰμ ἦλθεν ἐπὶ πάντας τὸ βλαβερὸν , οὕτως ἐξ ἑνὸς πάλιν τοῦ δευτέρου Ἀδάμ , τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ἐπὶ πάντας διέβη τὸ σωτήριον . Ἐντεῦθεν καὶ τὴν ἡμετέραν μετεσκεύασε φύσιν , τὸ ἀλαμπὲς ἑμπλήσας φωτὸς , τὸ ἀνείδεον καὶ ἀκαλλὲς κοσμήσας τὸ τῆς ψυχῆς οἰκητήριον σῶμα , πάντως μολυσμοῦ φθοροποιοῦ ἐλευθερώσας · καὶ ἔδειξεν ἡμῖν ὁδὸν ἀναγωγῆς πρὸς ἔ ΧΙί . Πῶς δὲ ἄλλως ἔμελλεν ἡ θεομιμησία γίνεσθαι . μὴ ἀνανεουμένων ἀεὶ τῶν τοιούτων ἱερῶν τελετῶν ; Τοῦτο γὰρ ποιεῖτε , φησίν , εἰς τὴν ἐμλὴν
Lemmas: καί δύναμαι . ὅσα δέ παρά ὁ ἔνθεος ἱεράρχης ἱερουργέω ὁ ἀναίμακτος θυσία ὑμνέω , ὡς ἐγώ ἐφικτός . εἴρω . ἄδδιξ . εἰ ἀνθρώπειος φύσις , ἀρχῆθεν ὁ παράδεισος ἐξολισθάνω , παραδίδωμι ὁ θάνατος · ἀκόλουθος γάρ ὁ παράβασις ὁ ἐξοιστράω ὁ θεῖον θέλημα πατήρ ὁ ἀπάτη ὁ πλάνος , ὁ ἐναντίος ὁ θεῖον ἀγαθός , ὁ θάνατος δηλονότι καί ὁ φθορά . ἴδιος ἑαυτοῦ ῥοπή παραδίδωμι . τις δέ εἰμί ὁ οἰκεῖος ῥοπή ; ἤγουν ἐπεί ἀρχή ὁ σύστασις ἐκ γῆ ἔχω γάρ σωματικός ἐγώ ἐκ αὐτός · ἤ εἰκότως μετά ὁ παράβασις , καί ὁ τέλος πρόσφορος ἔχω ὁ ἀρχή , εἰς γῆ ἀναλύω , ἐπεί εἴρω , Γῆ εἰμί , καί εἰς γῆ ἀπέρχομαι . Ἔγουν διά ὁ ἐπιφέρω τίθημι ὁ οἰκεῖος ὁρμή , ἢ δηλονότι προαιρετικός καί αὐτεξούσιος , καί ὁ ἐπιφέρω πάλιν καθ´ αὐτός νοέω . Ὅρας δέ πῶς εἶπον ὁ ἀνάγωγος ζωή · ἀνάγωγος γάρ ζωή λέγω καί ὁ Ἀκόλαστος καί ἀπαίδευτος , ὡς κακός ἀγωγή ἔχω · ἐνταῦθα δέ ὁ ὁ ἄνω ζητέω , καί πρός θεός ἐπιστρέφω φημί . ἐντεῦθεν ὁ φύσις πλανάω ὁ πρός θεός εὐθύς ὁδός , λανθάνω οὖον θεός , οὖον φλόος , ἀλλά δυσμενής θεραπεύω , ὡς δή καί ἀφειδής αὐτός καταχράομαι κατά ὁ οἰκέω ἀνηλεής , ίγὰρ κακός οὐ ποιέω ; ] εἰς κίνδυνος ἀπώλεια ἐμπίπτω , ὅς δή καί ἀνυπαρξίανλέγει , δηλονοτος θάνατος ψυχικός . ὁ γοῦν θεός ἐγώ δις οἰκεῖος ἀπολέγω ἀγαθότης , ὁ αὐτουργός οὐ ἀπαναίνομαι πρόνοια · ὅτι δηλαδή αὐτός εἰμί ὁ ὁ θεόω Ἀόγος , ὁ ἀναμάρτητος ἀναδέχομαι ὁ ἡμέτερος , ὅς δή καί μένω ἀλώβητος πάντῃ ὅσπερ εἰμί , μή ἐξίστημι ὁ ἴδιος ἔξεως,ξιν δέ λέγω ἐνταῦθα οὖον ποιότης τις ἔμμονος , ἀλλά ὁ φυσικός αὐτός διαμονή καί κατάσχεσις · ὁ πρός αὐτός ἐγώ κοινωνία δωρέω , καί καταλύω ὁ καθ´ ἐγώ κράτος ὁ ἀποστατικός δύναμαι καί πληθύς λέγω , οὖον κατ´ ἀριθμός πάντως , ἀλλά διά ὁ ἀφίστημι προσωτέρω ὁ ενιαίος καί ὑπέρ ὁ εἷς Θεός ] , οὐ ἐν ἰσχύς θεότης . ἀλ ἑν κρίσις καί δικαιοσύνη . ἐπεί γάρ δις ἁμαρτία παραδίδωμι ὁ θάνατος , εὑρίσκω αὐτός . ὁ Κύριος ἀναμάρτητος , καί ὁ θάνατος δικαίως ἀνώτερος γίγνομαι . καί ὥσπερ ἐκ εἷς ὁ πρῶτος Ἀδάμ ἔρχομαι ἐπί πᾶς ὁ βλαβερός , οὕτως ἐκ εἷς πάλιν ὁ δύο Ἀδάμ , ὁ Σωτήρ ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ἐπί πᾶς διαβαίνω ὁ σωτήριος . ἐντεῦθεν καί ὁ ἡμέτερος μετασκευάζω φύσις , ὁ ἀλαμπής ἐμπίμπλημι φάος , ὁ ἀνείδεος καί ἀκαλλής κοσμέω ὁ ὁ Ψυχή οἰκητήριον σῶμα , πάντως μολυσμός φθοροποιός ἐλευθερόω · καί δείκνυμι ἐγώ ὁδός ἀναγωγή πρός ἔ ΧΙί . Πῶς δέ ἄλλως μέλλω ὁ θεομιμησία γίγνομαι . μή ἀνανοέω ἀεί ὁ τοιοῦτος ἱερός τελετή ; οὗτος γάρ ποιέω , φημί , εἰς ὁ ἐμός