clemens-alexandrinus.stromata 2.5.22
τίς δ’ ἂν τούτου εὐγενέστερος , οὗ μόνος πατὴρ ὁ θεός ; φέρε φὴ καὶ Πλάτωνα τοῖς αὐτοῖς ἐπιβάλλοντα παραστησώμεθα δόγμασιν · πλούσιον μὲν τὸν σοφὸν εἴρηκεν ἐν τῷ Φαίδρῳ , ὦ φίλε Πὰν λέγων καὶ ὅσοι ἄλλοι τῇδε θεοί , δοίητέ μοι καλῷ γενέσθαι τἄνδοθεν · ἔξωθεν δὲ ὅσα ἔχω , τοῖς ἐντὸς εἷναί μοι φίλα πλούσιον δὲ νομίζοιμι τὸν σοφόν . καταμεμφόμενος δὲ ὁ Ἀθηναῖος ξένος τῶν οἰομένων πλουσίους εἶναι τοὺς πολλὰ κεκτημένους χρήματα ὧδε λέγει · πλουσίους δ’ αὖ σφόδρα εἶναι καὶ ἀγαθοὺς ἀδύνατον , οὕς γε δὴ πλουσίους οἱ πολλοὶ καταλέγουσι · λέγουσι δὲ τοὺς κεκτημένους ἐν ὀλίγοις τῶν ἀνθρώπων πλείστου νομίσματος ἄξια κτήματα , ἃ καὶ κακός τις κέκτηται . τοῦ πιστοῦ ὅλος ὁ κόσμος τῶν χρημάτων , ὁ Σολομὼν λέγει , τοῦ δὲ ἀπίστου οὐδὲ ὀβολός . πειστέον οὖν πολλῷ μᾶλλον τῇ γραφῇ λεγούσῃ θᾶττον κάμηλον διὰ τρυπήματος βελόνης διελεύσεσθαι ἢ πλούσιον φιλοσοφεῖν · μακαρίζει δ’ ἔμπαλιν τοὺς πένητας , ὡς συνῆκεν Πλάτων λέγων · πενίαν δὲ ἡγητέον οὐ τὸ τὴν οὐσίαν ἐλάττω ποιεῖν , ἀλλὰ τὸ τὴν ἀπληστίαν πλείω . οὐ γάρ ποτε ἡ ὀλιγοχρηματία , ἀλλ’ ἡ ἀπληστία , ἧς φροῦδος ὁ ἀγαθὸς ὢν καὶ πλούσιός γ’ ἂν εἴη . ἐν τε τῷ Ἀλκιβιάδῃ δουλοπρεπὲς μὲν τὴν κακίαν προσαγορεύει , ἐλευθεροπρεπὲς δὲ τὴν ἀρετήν . ἄρατε , φησίν , ἀφ’ ὑμῶν τὸν βαρὺν ζυγὸν καὶ λάβετε τὸν πρᾶον , ἡ γραφή φησι , καθάπερ καὶ οἱ ποιηταὶ δούλειον καλοῦσι ζυγόν . καὶ τὸ ἐπράθητε ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν τοῖς προειρημένοις συνᾴδει . πᾶς μὲν οὖν ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστιν . ὁ δὲ δοῦλος οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰς τὸν αἰῶνα . ἐὰν δὲ ὁ υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ , ἐλεύθεροι ἔσεσθε , καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς . καλὸν δ’ αὖ εἶναι τὸν σοφὸν ὁ Ἀθηναῖος ὡδὶ λέγει · ὡς εἴ τις διισχυρίζοιτο εἶναι τοὺς δικαίους , ἄν καὶ τυγχάνωσιν ὄντες αἰσχροὶ τὰ σώματα , κατά γε τὸ δικαιότατον ἦθος ταύτῃ παγκάλους εἶναι , σχεδὸν οὐδεὶς ἂν λέγων οὕτω πλημμελῶς δόξειεν λέγειν · καὶ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων ἦν ἡ προφητεία προηγόρευσεν . Πλάτων δὲ βασιλέα τὸν σοφόν εἴρηκεν ἐν τῷ Πολιτικῷ , καὶ πρόκειται ἡ λέξις .
Lemmas: τίς δέ ἄν οὗτος εὐγενής , ὅς μόνος πατήρ ὁ θεός ; φέρω φημί καί Πλάτων ὁ αὐτός ἐπιβάλλω παρίστημι δόγμα · πλούσιος μέν ὁ σοφός λέγω ἐν ὁ Φαῖδρος , ὦ φίλος Πάν λέγω καί ὅσος ἄλλος τῇδε θεός , δίδωμι ἐγώ καλός γίγνομαι ἔνδοθεν · ἔξωθεν δέ ὅσος ἔχω , ὁ ἐντός εἰμί ἐγώ φίλος πλούσιος δέ νομίζω ὁ σοφός . καταμέμφομαι δέ ὁ Ἀθηναῖος ξένος ὁ οἴομαι πλούσιος εἰμί ὁ πολύς κτάομαι χρῆμα ὧδε λέγω · πλούσιος δέ αὖ σφόδρα εἰμί καί ἀγαθός ἀδύνατος , ὅς γε δή πλούσιος ὁ πολύς καταλέγω · λέγω δέ ὁ κτάομαι ἐν ὀλίγος ὁ ἄνθρωπος πολύς νόμισμα ἄξιος κτῆμα , ὅς καί κακός τις κτάομαι . ὁ πιστός ὅλος ὁ κόσμος ὁ χρῆμα , ὁ Σολομών λέγω , ὁ δέ ἄπιστος οὐδέ ὀβολός . πείθω οὖν πολύς μάλα ὁ γραφή λέγω ταχύς κάμηλος διά τρύπημα ῥαφίς διέρχομαι ἤ πλούσιος φιλοσοφέω · μακαρίζω δέ ἔμπαλιν ὁ πένης , ὡς συνίημι Πλάτων λέγω · πενία δέ ἡγέομαι οὐ ὁ ὁ οὐσία ἐλαχύς ποιέω , ἀλλά ὁ ὁ ἀπληστία πολύς . οὐ γάρ ποτέ ὁ ὀλιγοχρηματία , ἀλλά ὁ ἀπληστία , ὅς φροῦδος ὁ ἀγαθός εἰμί καί πλούσιος γε ἄν εἰμί . ἐν τε ὁ Ἀλκιβιάδης δουλοπρεπής μέν ὁ κακία προσαγορεύω , ἐλευθεροπρεπής δέ ὁ ἀρετή . ἀείρω , φημί , ἀπό σύ ὁ βαρύς ζυγόν καί λαμβάνω ὁ πρᾶος , ὁ γραφή φημί , καθά καί ὁ ποιητής δουλεία καλέω ζυγόν . καί ὁ πιπράσκω ὁ ἁμαρτία σύ ὁ προλέγω συνᾴδω . πᾶς μέν οὖν ὁ ποιέω ὁ ἁμαρτία δοῦλος εἰμί . ὁ δέ δοῦλος οὐ μένω ἐν ὁ οἰκία εἰς ὁ αἰών . ἐάν δέ ὁ υἱός σύ ἐλευθερόω , ἐλεύθερος εἰμί , καί ὁ ἀλήθεια ἐλευθερόω σύ . καλός δέ αὖ εἰμί ὁ σοφός ὁ Ἀθηναῖος ὡδί λέγω · ὡς εἰ τις διισχυρίζομαι εἰμί ὁ δίκαιος , ἐάν καί τυγχάνω εἰμί αἰσχρός ὁ σῶμα , κατά γε ὁ δίκαιος ἦθος οὗτος πάγκαλος εἰμί , σχεδόν οὐδείς ἄν λέγω οὕτως πλημμελής δοκέω λέγω · καί ὁ εἶδος αὐτός ἐκλείπω παρά πᾶς ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος εἰμί ὁ προφητεία προαγορεύω . Πλάτων δέ βασιλεύς ὁ σοφός λέγω ἐν ὁ Πολιτικός , καί πρόκειμαι ὁ λέξις .