clemens-alexandrinus.stromata 7.16.95
Καθάπερ οὖν εἴ τις ἐξ ἀνθρώπου θηρίον γένοιτο παραπλησίως τοῖς ὑπὸ τῆς Κίρκης φαρμαχθεῖσιν · οὕτως τὸ ἄνθρωπος εἶναι τοῦ θεοῦ καὶ πιστὸς τῷ κυρίῳ διαμένειν ἀπολώλεκεν ὁ ἀναλακτίσας τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν καὶ ἀποσκιρτήσας εἰς δόξας αἱρέσεων ἀνθρωπίνων . ὁ δὲ ἐκ τῆσδε τῆς ἀπάτης παλινδρομήσας , κατακούσας τῶν γραφῶν καὶ τὸν ἑαυτοῦ βίον ἐπιτρέψας τῇ ἀληθείᾳ . οἷον ἐξ ἀνθρώπου θεὸς ἀποτελεῖται . ἔχομεν γὰρ τὴν ἀρχὴν τῆς διδασκαλίας . τὸν κύριον διά τε τῶν προφητῶν διά τε τοῦ εὐαγγελίου καὶ διὰ τῶν μακαρίων ἀποστόλων » πολυτρόπως καὶ πολυμερῶς « ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος ἡγούμενον τῆς γνώσεως . τὴν ἀρχὴν δ᾿ εἴ τις ἑτέρου δεῖσθαι ὑπολάβοι , οὐκέτ᾿ ἂν ὄντως ἀρχὴ φυλαχθείη . ὁ μὲν οὖν ἐξ ἑαυτοῦ πιστὸς τῇ κυριακῇ γραφῇ τε καὶ φωνῇ ἀξιόπιστος εἰκότως ὡς ἂν διὰ τοῦ κυρίου πρὸς τὴν τῶν ἀνθρώπων εὐερ γεσίαν ἐνεργουμένῃ · ἀμέλει πρὸς τὴν τῶν πραγμάτων εὕρεσιν αὐτῇ χρώμεθα κριτηρίῳ · τὸ κρινόμενον δὲ πᾶν ἔτι ἄπιστον πρὶν κριθῆναι . ὥστ᾿ οὐδ᾿ ἀρχὴ τὸ κρίσεως δεόμενον . εἰκότως τοίνυν πίστει περιλαβόντες ἀναπόδεικτον τὴν ἀρχήν , ἐκ περιουσίας καὶ τὰς ἀποδείξεις παρ᾿ αὐτῆς τῆς ἀρχῆς περὶ τῆς ἀρχῆς λαβόντες , φωνῇ κυρίου παιδευόμεθα πρὸς τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας . οὐ γὰρ ἁπλῶς ἀποφαινομένοις ἀνθρώποις προσέχοιμεν ἄν , οἷς καὶ ἀνταποφαίνεσθαι ἐπ᾿ ἴσης ἔξεστιν . εἰ δ᾿ οὐκ ἀρκεῖ μόνον ἁπλῶς εἰπεῖν τὸ δόξαν , ἀλλὰ πιστώσασθαι δεῖ τὸ λεχθέν , οὐ τὴν ἐξ ἀνθρώπων ἀναμένομεν μαρτυρίαν . ἀλλὰ τῇ τοῦ κυρίου φωνῇ πιστούμεθα τὸ ζητούμενον , ἣ πασῶν ἀποδείξεων ἐχεγγυωτέρα . μᾶλλον δὲ ἣ μόνη ἀπόδειξις οὖσα τυγχάνει · καθ᾿ ἣν ἐπιστήμην οἱ μὲν ἀπογευσάμενοι μόνον τῶν γραφῶν πιστοί , οἱ δὲ καὶ προσωτέρω χωρήσαντες ἀκριβεῖς γνώμονες τῆς ἀληθείας ὑπάρχουσιν . οἱ γνωστικοί , ἐπεὶ κἀν τοῖς κατὰ τὸν βίον ἔχουσί τι πλέον οἱ τεχνῖται τῶν ἰδιωτῶν καὶ παρὰ τὰς κοινὰς ἐννοίας ἐκτυποῦσι τὸ βέλτιον .
Lemmas: καθά οὖν εἰ τις ἐκ ἄνθρωπος θηρίον γίγνομαι παραπλήσιος ὁ ὑπό ὁ Κίρκη φαρμάσσω · οὕτως ὁ ἄνθρωπος εἰμί ὁ θεός καί πιστός ὁ κύριος διαμένω ἀπόλλυμι ὁ ἀναλακτίζω ὁ ἐκκλησιαστικός παράδοσις καί ἀποσκιρτάω εἰς δόξα αἵρεσις ἀνθρώπινος . ὁ δέ ἐκ ὅδε ὁ ἀπάτη παλινδρομέω , κατακούω ὁ γραφή καί ὁ ἑαυτοῦ βίος ἐπιτρέπω ὁ ἀλήθεια . οἷος ἐκ ἄνθρωπος θεός ἀποτελέω . ἔχω γάρ ὁ ἀρχή ὁ διδασκαλία . ὁ κύριος διά τε ὁ προφήτης διά τε ὁ εὐαγγέλιον καί διά ὁ μακάριος ἀπόστολος » πολύτροπος καί πολυμερῶς « ἐκ ἀρχή εἰς τέλος ἡγέομαι ὁ γνῶσις . ὁ ἀρχή δέ εἰ τις ἕτερος δέω ὑπολαμβάνω , οὐκέτι ἄν ὄντως ἀρχή φυλάσσω . ὁ μέν οὖν ἐκ ἑαυτοῦ πιστός ὁ κυριακός γραφή τε καί φωνή ἀξιόπιστος ἔοικα ὡς ἄν διά ὁ κύριος πρός ὁ ὁ ἄνθρωπος εὐερ γέσιος ἐνεργέω · ἀμέλει πρός ὁ ὁ πρᾶγμα εὕρεσις αὐτός χράω κριτήριον · ὁ κρίνω δέ πᾶς ἔτι ἄπιστος πρίν κρίνω . ὥστε οὐδέ ἀρχή ὁ κρίσις δέω . ἔοικα τοίνυν πίστις περιλαμβάνω ἀναπόδεικτος ὁ ἀρχή , ἐκ περιουσία καί ὁ ἀπόδειξις παρά αὐτός ὁ ἀρχή περί ὁ ἀρχή λαμβάνω , φωνή κύριος παιδεύω πρός ὁ ἐπίγνωσις ὁ ἀλήθεια . οὐ γάρ ἁπλῶς ἀποφαίνω ἄνθρωπος προσέχω ἄν , ὅς καί ἀνταποφαίνω ἐπί ἴσος ἔξεστι . εἰ δέ οὐ ἀρκέω μόνος ἁπλῶς λέγω ὁ δόξα , ἀλλά πιστόω δέω ὁ λέγω , οὐ ὁ ἐκ ἄνθρωπος ἀναμένω μαρτυρία . ἀλλά ὁ ὁ κύριος φωνή πιστόω ὁ ζητέω , ὅς πᾶς ἀπόδειξις ἐχέγγυος . μάλα δέ ὅς μόνος ἀπόδειξις εἰμί τυγχάνω · κατά ὅς ἐπιστήμη ὁ μέν ἀπογεύω μόνος ὁ γραφή πιστός , ὁ δέ καί πρόσω χωρέω ἀκριβής γνώμων ὁ ἀλήθεια ὑπάρχω . ὁ γνωστικός , ἐπεί ἐν ὁ κατά ὁ βίος ἔχω τις πολύς ὁ τεχνίτης ὁ ἰδιώτης καί παρά ὁ κοινός ἔννοια ἐκτυπόω ὁ ἀγαθός .