clemens-alexandrinus.stromata 4.21.131
μακάριος δ’ ἔνθεν ἂν εἴη τέλειός τε ἐν δίκῃ κηρυχθείη , ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν , ὥς φησιν ὁ ἀπόστολος · μόνον τὸ προαιρετικὸν καὶ τὴν ἀγάπην σῴζωμεν , ἐν παντὶ θλιβόμενοι , ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι , ἀπορούμενοι , ἀλλ’ οὐκ ἐξαπορούμενοι , διωκόμενοι , ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι , καταβαλλόμενοι , ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι . χρὴ γὰρ τοὺς σπεύδοντας εἰς συντελείωσιν κατὰ τὸν αὐτὸν ἀπόστολον μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόναι προσκοπήν , ἀλλ’ ἐν παντὶ συνιστάναι ἑαυτοὺς οὐκ ἀνθρώποις , ἀλλὰ τῷ θεῷ . ἔστω δὲ κατ’ ἐπακολούθημα πείθεσθαι καὶ τοῖς ἀνθρώποις · καὶ γὰρ τούτοις εὔλογον διὰ τὰς ἐπηρεαζούσας βλασφημίας . ἡ δὲ διασύστασις ἐν ὑπομονῇ πολλῇ , ἐν θλίψεσιν , ἐν ἀνάγκαις , ἐν στενοχωρίαις , ἐν πληγαῖς , ἐν φυλακαῖς , ἐν ἀκαταστασίαις , ἐν κόποις , ἐν ἀγρυπνίαις , ἐν νηστείαις , ἐν ἁγνότητι , ἐν γνώσει , ἐν μακροθυμίᾳ , ἐν χρηστότητι , ἐν πνεύματι ἁγίῳ , ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ , ἐν λόγῳ ἀληθείας , ἐν δυνάμει θεοῦ , ἵνα ὦμεν ναοὶ θεοῦ καθαρισθέντες ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος · κἀγώ , φησίν , εἰσδέξομαι ὑμᾶς καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα , καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας , λέγει κύριος παντοκράτωρ . ἐπιτελῶμεν οὖν , φησίν , ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ θεοῦ . εἰ γὰρ καὶ λύπην ὁ φόβος γεννᾷ , χαίρω λέγει , οὐχ ὅτι ἐλυπήθητε , ἀλλ’ ὅτι ἐλυπήθητε εἰς μετάνοιαν · ἐλυπήθητε γὰρ κατὰ θεόν , ἵνα ἐν μηδενὶ ζημιωθῆτε ἐξ ἡμῶν . ἡ γὰρ κατὰ θεὸν λύπη μετάνοιαν εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον ἐργάζεται · ἡ δὲ τοῦ κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται . ἰδοὺ γὰρ αὐτὸ τοῦτο τὸ κατὰ θεὸν λυπηθῆναι ὑμᾶς πόσην κατειργάσατο ὑμῖν σπουδήν , ἀλλὰ ἀπολογίαν , ἀλλὰ ἀγανάκτησιν , ἀλλὰ φόβον , ἀλλὰ ἐπιπόθησιν , ἀλλὰ ζῆλον , ἀλλὰ ἐκδίκησιν . ἐν παντὶ συνεστήσατε ἑαυτοὺς ἁγνοὺς εἶναι τῷ πράγματι .
Lemmas: μακάριος δέ ἔνθεν ἄν εἰμί τέλειος τε ἐν δίκη κηρύσσω , ἵνα ὁ ὑπερβολή ὁ δύναμις εἰμί ὁ θεός καί μή ἐκ ἐγώ , ὡς φημί ὁ ἀπόστολος · μόνος ὁ προαιρετικός καί ὁ ἀγάπη σῴζω , ἐν πᾶς θλίβω , ἀλλά οὐ στενοχωρέω , ἀπορέω , ἀλλά οὐ ἐξαπορέω , διώκω , ἀλλά οὐ ἐγκαταλείπω , καταβάλλω , ἀλλά οὐ ἀπόλλυμι . χρή γάρ ὁ σπεύδω εἰς συντελείωσις κατά ὁ αὐτός ἀπόστολος μηδείς ἐν μηδείς δίδωμι προσκοπή , ἀλλά ἐν πᾶς συνίστημι ἑαυτοῦ οὐ ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ θεός . εἰμί δέ κατά ἐπακολούθημα πείθω καί ὁ ἄνθρωπος · καί γάρ οὗτος εὔλογος διά ὁ ἐπηρεάζω βλασφημία . ὁ δέ διασύστασις ἐν ὑπομονή πολύς , ἐν θλῖψις , ἐν ἀνάγκη , ἐν στενοχωρία , ἐν πληγή , ἐν φυλακή , ἐν ἀκαταστασία , ἐν κόπος , ἐν ἀγρυπνία , ἐν νηστεία , ἐν ἁγνότης , ἐν γνῶσις , ἐν μακροθυμία , ἐν χρηστότης , ἐν πνεῦμα ἅγιος , ἐν ἀγάπη ἀνυπόκριτος , ἐν λόγος ἀλήθεια , ἐν δύναμις θεός , ἵνα εἰμί ναός θεός καθαρίζω ἀπό πᾶς μολυσμός σάρξ καί πνεῦμα · ἐγώ , φημί , εἰσδέχομαι σύ καί εἰμί σύ εἰς πατήρ , καί σύ εἰμί ἐγώ εἰς υἱός καί θυγάτηρ , λέγω κύριος παντοκράτωρ . ἐπιτελέω οὖν , φημί , ἁγιωσύνη ἐν φόβος θεός . εἰ γάρ καί λύπη ὁ φόβος γεννάω , χαίρω λέγω , οὐ ὅτι λυπέω , ἀλλά ὅτι λυπέω εἰς μετάνοια · λυπέω γάρ κατά θεός , ἵνα ἐν μηδείς ζημιόω ἐκ ἐγώ . ὁ γάρ κατά θεός λύπη μετάνοια εἰς σωτηρία ἀμεταμέλητος ἐργάζομαι · ὁ δέ ὁ κόσμος λύπη θάνατος κατεργάζομαι . ἰδού γάρ αὐτός οὗτος ὁ κατά θεός λυπέω σύ πόσος κατεργάζομαι σύ σπουδή , ἀλλά ἀπολογία , ἀλλά ἀγανάκτησις , ἀλλά φόβος , ἀλλά ἐπιπόθησις , ἀλλά ζῆλος , ἀλλά ἐκδίκησις . ἐν πᾶς συνίστημι ἑαυτοῦ ἁγνός εἰμί ὁ πρᾶγμα .