ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.120
Δύναται δὲ ὁ ὑπὸ τοῦ ἀποστόλου λεγόμενος ἐγκεντρισμὸς εἰς τὴν καλλιέλαιον γίγνεσθαι , τὸν Χριστὸν αὐτόν , τῆς ἀνημέρου καὶ ἀπίστου φύσεως καταφυτευομένης εἰς Χριστόν , τουτέστι τῶν εἰς Χριστὸν πιστευόντων · ἄμεινον δὲ τὴν ἑκάστου πίστιν ἐν αὐτῇ ἐγκεντρίζεσθαι τῇ ψυχῇ . καὶ γὰρ τὸ ἅγιον πνεῦμα ταύτῃ πως μεταφυτεύεται διανενεμημένον κατὰ τὴν ἑκάστου περιγραφὴν ἀπεριγράφως . περὶ δὲ τῆς γνώσεως ὁ Σολομὼν διαλεγόμενος τάδε φησί · λαμπρὰ καὶ ἀμάραντός ἐστιν ἡ σοφία καὶ εὐχερῶς θεωρεῖται ὑπὸ τῶν ἀγαπώντων αὐτήν · φθάνει τοὺς ἐπιθυμοῦντας προγνωσθῆναι . ὁ ὀρθρίσας ἐπ’ αὐτὴν οὐ κοπιάσει · τὸ γὰρ ἐνθυμηθῆναι περὶ αὐτῆς φρονήσεως τελειότης , καὶ ὁ ἀγρυπνήσας δἰ αὐτὴν ταχέως ἀμέριμνος ἔσται · ὅτι τοὺς ἀξίους αὐτῆς αὕτη περιέρχεται ζητοῦσα ( οὐ γὰρ πάντων ἡ γνῶσις ) καὶ ἐν ταῖς τρίβοις φαντάζεται αὐτοῖς εὐμενῶς · τρίβοι δὲ ἡ τοῦ βίου διεξαγωγὴ καὶ ἡ κατὰ τὰς διαθήκας πολυειδία . αὐτίκα ἐπιφέρει ·
Lemmas: δύναμαι δέ ὁ ὑπό ὁ ἀπόστολος λέγω ἐγκεντρισμός εἰς ὁ καλλιέλαιος γίγνομαι , ὁ Χριστός αὐτός , ὁ ἀνήμερος καί ἄπιστος φύσις καταφυτεύω εἰς Χριστός , τουτέστι ὁ εἰς Χριστός πιστεύω · ἀγαθός δέ ὁ ἕκαστος πίστις ἐν αὐτός ἐγκεντρίζω ὁ ψυχή . καί γάρ ὁ ἅγιος πνεῦμα ταύτῃ πως μεταφυτεύω διανέμω κατά ὁ ἕκαστος περιγραφή ἀπερίγραφος . περί δέ ὁ γνῶσις ὁ Σολομών διαλέγω ὅδε φημί · λαμπρός καί ἀμάραντος εἰμί ὁ σοφία καί εὐχερής θεωρέω ὑπό ὁ ἀγαπάω αὐτός · φθάνω ὁ ἐπιθυμέω προγιγνώσκω . ὁ ὀρθρίζω ἐπί αὐτός οὐ κοπιάω · ὁ γάρ ἐνθυμέομαι περί αὐτός φρόνησις τελειότης , καί ὁ ἀγρυπνέω διά αὐτός ταχύς ἀμέριμνος εἰμί · ὅτι ὁ ἄξιος αὐτός οὗτος περιέρχομαι ζητέω ( οὐ γάρ πᾶς ὁ γνῶσις ) καί ἐν ὁ τρίβος φαντάζω αὐτός εὐμενής · τρίβος δέ ὁ ὁ βίος διεξαγωγή καί ὁ κατά ὁ διαθήκη πολυειδία . αὐτίκα ἐπιφέρω ·
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.121
καὶ ἐν πάσῃ ἐπινοίᾳ ὑπαντᾷ αὐτοῖς , ποικίλως θεωρουμένη , διὰ πάσης δηλονότι παιδείας . εἶτα ἐπιλέγει , τὴν τελειωτικὴν ἀγάπην παρατιθέμενος , διὰ λόγου συλλογιστικοῦ καὶ λημμάτων ἀληθῶν ἀποδεικτικωτάτην καὶ ἀληθῆ ὧδέ πως ἐπάγων ἐπιφοράν · ἀρχὴ γὰρ αὐτῆς ἀληθεστάτη παιδείας ἐπιθυμία ( τουτέστι τῆς γνώσεως ) , φροντὶς δὲ παιδείας ἀγάπη , ἀγάπη δὲ τήρησις νόμων αὐτῆς , προσοχὴ δὲ νόμων βεβαίωσις ἀφθαρσίας , ἀφθαρσία δὲ ἐγγὺς εἶναι ποιεῖ θεοῦ . ἐπιθυμία ἄρα σοφίας ἀνάγει ἐπὶ βασιλείαν . διδάσκει γάρ , οἶμαι , ὡς ἀληθινὴ παιδεία ἐπιθυμία τίς ἐστι γνώσεως , ἄσκησις δὲ παιδείας συνίσταται δἰ ἀγάπην γνώσεως . καὶ ἡ μὲν ἀγάπη τήρησις τῶν εἰς γνῶσιν ἀναγουσῶν ἐντολῶν , ἡ τήρησις δὲ αὐτῶν βεβαίωσις τῶν ἐντολῶν , δἰ ἣν ἡ ἀφθαρσία ἐπισυμβαίνει , ἀφθαρσία δὲ ἐγγὺς εἶναι ποιεῖ θεοῦ . εἰ ἄρα ἀγάπη τῆς γνώσεως ἄφθαρτον ποιεῖ καὶ ἐγγὺς θεοῦ βασιλέως τὸν βασιλικὸν ἀνάγει , ζητεῖν ἄρα δεῖ τὴν γνῶσιν εἰς εὕρεσιν . ἔστιν δὲ ἡ μὲν ζήτησις ὁρμὴ ἐπὶ τὸ καταλαβεῖν , διά τινων σημείων ἀνευρίσκουσα τὸ ὑποκείμενον , ἡ εὕρεσις δὲ πέρας καὶ ἀνάπαυσις ζητήσεως ἐν καταλήψει γενομένης , ὅπερ ἐστὶν ἡ γνῶσις . καὶ αὕτη κυρίως εὕρεσίς ἐστιν , κατάληψις ζητήσεως ὑπάρχουσα . σημεῖον δ’ εἶναί φασι τὸ προηγούμενον ἢ συνυπάρχον ἢ ἑπόμενον .
Lemmas: καί ἐν πᾶς ἐπίνοια ὑπαντάω αὐτός , ποικίλος θεωρέω , διά πᾶς δηλονότι παιδεία . εἶτα ἐπιλέγω , ὁ τελειωτικός ἀγάπη παρατίθημι , διά λόγος συλλογιστικός καί λῆμμα ἀληθής ἀποδεικτικός καί ἀληθής ὧδε πως ἐπάγω ἐπιφορά · ἀρχή γάρ αὐτός ἀληθής παιδεία ἐπιθυμία ( τουτέστι ὁ γνῶσις ) , φροντίς δέ παιδεία ἀγάπη , ἀγάπη δέ τήρησις νόμος αὐτός , προσοχή δέ νόμος βεβαίωσις ἀφθαρσία , ἀφθαρσία δέ ἐγγύς εἰμί ποιέω θεός . ἐπιθυμία ἄρα σοφία ἀνάγω ἐπί βασιλεία . διδάσκω γάρ , οἴομαι , ὡς ἀληθινός παιδεία ἐπιθυμία τις εἰμί γνῶσις , ἄσκησις δέ παιδεία συνίστημι διά ἀγάπη γνῶσις . καί ὁ μέν ἀγάπη τήρησις ὁ εἰς γνῶσις ἀνάγω ἐντολή , ὁ τήρησις δέ αὐτός βεβαίωσις ὁ ἐντολή , διά ὅς ὁ ἀφθαρσία ἐπισυμβαίνω , ἀφθαρσία δέ ἐγγύς εἰμί ποιέω θεός . εἰ ἄρα ἀγάπη ὁ γνῶσις ἄφθαρτος ποιέω καί ἐγγύς θεός βασιλεύς ὁ βασιλικός ἀνάγω , ζητέω ἄρα δέω ὁ γνῶσις εἰς εὕρεσις . εἰμί δέ ὁ μέν ζήτησις ὁρμή ἐπί ὁ καταλαμβάνω , διά τις σημεῖον ἀνευρίσκω ὁ ὑπόκειμαι , ὁ εὕρεσις δέ πέρας καί ἀνάπαυσις ζήτησις ἐν κατάληψις γίγνομαι , ὅς εἰμί ὁ γνῶσις . καί οὗτος κύριος εὕρεσις εἰμί , κατάληψις ζήτησις ὑπάρχω . σημεῖον δέ εἰμί φημί ὁ προηγέομαι ἤ συνυπάρχω ἤ ἕπομαι .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.122
Τῆς τοίνυν περὶ θεοῦ ζητήσεως εὕρεσις μὲν ἡ διὰ τοῦ υἱοῦ διδασκαλία , σημεῖον δὲ τοῦ εἶναι τὸν σωτῆρα ἡμῶν αὐτὸν ἐκεῖνον τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ αἵ τε προηγούμεναι τῆς παρουσίας αὐτοῦ προφητεῖαι , τοῦτον κηρύσσουσαι , αἵ τε συνυπάρξασαι τῇ γενέσει αὐτοῦ τῇ αἰσθητῇ περὶ αὐτοῦ μαρτυρίαι , πρὸς δὲ καὶ αἱ μετὰ τὴν ἀνάληψιν κηρυσσόμεναί τε καὶ ἐμφανῶς δεικνύμεναι δυνάμεις αὐτοῦ . τεκμήριον ἄρα τοῦ παρ’ ἡμῖν εἶναι τὴν ἀλήθειαν τὸ αὐτὸν διδάξαι τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ · εἰ γὰρ περὶ πᾶν ζήτημα καθολικὰ ταῦτα εὑρίσκεται πρόσωπόν τε καὶ πρᾶγμα , ἡ ὄντως ἀλήθεια παρ’ ἡμῖν δείκνυται μόνοις , ἐπεὶ πρόσωπον μὲν τῆς δεικνυμένης ἀληθείας ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ , τὸ πρᾶγμα δὲ ἡ δύναμις τῆς πίστεως ἡ καὶ παντὸς οὑτινοσοῦν ἐναντιουμένου καὶ αὐτοῦ ὅλου ἐνισταμένου τοῦ κόσμου πλεονάζουσα . ἀλλ’ ἐπεὶ τοῦτο ἀνωμολόγηται βεβαιωθῆναι ἐν αἰωνίοις ἔργοις καὶ λόγοις καὶ πέφηνεν ἤδη κολάσεως , οὐκ ἀντιρρήσεως ἄξιος ἅπας ὁ μὴ νομίζων εἶναι πρόνοιαν καὶ τῷ ὄντι ἄθεος , πρόκειται δ’ ἡμῖν , τί ποιοῦντες καὶ τίνα τρόπον βιοῦντες εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ παντοκράτορος θεοῦ ἀφικοίμεθα καὶ πῶς τιμῶντες τὸ θεῖον σφίσιν σωτηρίας αἴτιοι γινοίμεθα , οὐ παρὰ τῶν σοφιστῶν , ἀλλὰ παρ’ αὐτοῦ τοῦ θεοῦ γνόντες καὶ μαθόντες τὸ εὐάρεστον αὐτῷ , τὸ δίκαιον καὶ ὅσιον δρᾶν ἐγχειροῦμεν . τὸ σῴζεσθαι δ’ ἡμᾶς εὐάρεστον αὐτῷ , καὶ ἡ σωτηρία διά τε εὐπραγίας διά τε γνώσεως παραγίνεται , ὧν ἀμφοῖν ὁ κύριος διδάσκαλος .
Lemmas: ὁ τοίνυν περί θεός ζήτησις εὕρεσις μέν ὁ διά ὁ υἱός διδασκαλία , σημεῖον δέ ὁ εἰμί ὁ σωτήρ ἐγώ αὐτός ἐκεῖνος ὁ υἱός ὁ θεός ὁ τε προηγέομαι ὁ παρουσία αὐτός προφητεία , οὗτος κηρύσσω , ὁ τε συνυπάρχω ὁ γένεσις αὐτός ὁ αἰσθητός περί αὐτός μαρτυρία , πρός δέ καί ὁ μετά ὁ ἀνάληψις κηρύσσω τε καί ἐμφανής δείκνυμι δύναμις αὐτός . τεκμήριον ἄρα ὁ παρά ἐγώ εἰμί ὁ ἀλήθεια ὁ αὐτός διδάσκω ὁ υἱός ὁ θεός · εἰ γάρ περί πᾶς ζήτημα καθολικός οὗτος εὑρίσκω πρόσωπον τε καί πρᾶγμα , ὁ ὄντως ἀλήθεια παρά ἐγώ δείκνυμι μόνος , ἐπεί πρόσωπον μέν ὁ δείκνυμι ἀλήθεια ὁ υἱός ὁ θεός , ὁ πρᾶγμα δέ ὁ δύναμις ὁ πίστις ὁ καί πᾶς ὅστις ἐναντιόω καί αὐτός ὅλος ἐνίστημι ὁ κόσμος πλεονάζω . ἀλλά ἐπεί οὗτος ἀνομολογέομαι βεβαιόω ἐν αἰώνιος ἔργον καί λόγος καί φαίνω ἤδη κόλασις , οὐ ἀντίρρησις ἄξιος ἅπας ὁ μή νομίζω εἰμί πρόνοια καί ὁ εἰμί ἄθεος , πρόκειμαι δέ ἐγώ , τίς ποιέω καί τίς τρόπος βιάζω εἰς ὁ ἐπίγνωσις ὁ παντοκράτωρ θεός ἀφικνέομαι καί πῶς τιμάω ὁ θεῖος σφεῖς σωτηρία αἴτιος γίγνομαι , οὐ παρά ὁ σοφιστής , ἀλλά παρά αὐτός ὁ θεός γιγνώσκω καί μανθάνω ὁ εὐάρεστος αὐτός , ὁ δίκαιος καί ὅσιος δράω ἐγχειρέω . ὁ σῴζω δέ ἐγώ εὐάρεστος αὐτός , καί ὁ σωτηρία διά τε εὐπραγία διά τε γνῶσις παραγίγνομαι , ὅς ἄμφω ὁ κύριος διδάσκαλος .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.123
Εἴπερ οὖν καὶ κατὰ Πλάτωνα ἢ παρὰ τοῦ θεοῦ ἢ παρὰ τῶν ἐκγόνων τοῦ θεοῦ τὸ ἀληθὲς ἐκμανθάνειν μόνως οἷόν τε , εἰκότως παρὰ τῶν θείων λογίων τὰ μαρτύρια ἐκλεγόμενοι τὴν ἀλήθειαν αὐχοῦμεν ἐκδιδάσκεσθαι διὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ , προφητευθέντων μὲν τὸ πρῶτον , ἔπειτα δὲ καὶ σαφηνισθέντων · τὰ συνεργοῦντα δὲ πρὸς τὴν εὕρεσιν τῆς ἀληθείας οὐδὲ αὐτὰ ἀδόκιμα . ἡ γοῦν φιλοσοφία , πρόνοιαν καταγγέλλουσα καὶ τοῦ μὲν εὐδαίμονος βίου τὴν ἀμοιβήν , τοῦ δ’ αὖ κακοδαίμονος τὴν κόλασιν , περιληπτικῶς θεολογεῖ , τὰ πρὸς ἀκρίβειαν δὲ καὶ τὰ ἐπὶ μέρους οὐκέτι σῴζει . οὔτε γὰρ περὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ οὔτε περὶ τῆς κατὰ τὴν πρόνοιαν οἰκονομίας ὁμοίως ἡμῖν διαλαμβάνει · οὐ γὰρ τὴν κατὰ τὸν θεὸν ἔγνω θρῃσκείαν . διόπερ αἱ κατὰ τὴν βάρβαρον φιλοσοφίαν αἱρέσεις , κἂν θεὸν λέγωσιν ἕνα κἂν Χριστὸν ὑμνῶσι , κατὰ περίληψιν λέγουσιν , οὐ πρὸς ἀλήθειαν · ἄλλον τε γὰρ θεὸν παρευρίσκουσι καὶ τὸν Χριστὸν οὐχ ὡς αἱ προφητεῖαι παραδιδόασιν , ἐκδέχονται . ἀλλ’ οὔτι γε τὰ ψευδῆ τῶν δογμάτων αὐτοῖς , ἔστ’ ἂν ἐναντιῶνται τῇ κατὰ τὴν ἀλήθειαν ἀγωγῇ , καθ’ ἡμῶν ἐστιν .
Lemmas: εἴπερ οὖν καί κατά Πλάτων ἤ παρά ὁ θεός ἤ παρά ὁ ἔκγονος ὁ θεός ὁ ἀληθής ἐκμανθάνω μόνος οἷος τε , ἔοικα παρά ὁ θεῖος λόγιον ὁ μαρτύριον ἐκλέγω ὁ ἀλήθεια αὐχέω ἐκδιδάσκω διά ὁ υἱός ὁ θεός , προφητεύω μέν ὁ πρῶτος , ἔπειτα δέ καί σαφηνίζω · ὁ συνεργέω δέ πρός ὁ εὕρεσις ὁ ἀλήθεια οὐδέ αὐτός ἀδόκιμος . ὁ γοῦν φιλοσοφία , πρόνοια καταγγέλλω καί ὁ μέν εὐδαίμων βίος ὁ ἀμοιβή , ὁ δέ αὖ κακοδαίμων ὁ κόλασις , περιληπτικός θεολογέω , ὁ πρός ἀκρίβεια δέ καί ὁ ἐπί μέρος οὐκέτι σῴζω . οὔτε γάρ περί ὁ υἱός ὁ θεός οὔτε περί ὁ κατά ὁ πρόνοια οἰκονομία ὅμοιος ἐγώ διαλαμβάνω · οὐ γάρ ὁ κατά ὁ θεός γιγνώσκω θρησκεία . διόπερ ὁ κατά ὁ βάρβαρος φιλοσοφία αἵρεσις , ἐάν θεός λέγω εἷς ἐάν Χριστός ὑμνέω , κατά περίληψις λέγω , οὐ πρός ἀλήθεια · ἄλλος τε γάρ θεός παρευρίσκω καί ὁ Χριστός οὐ ὡς ὁ προφητεία παραδίδωμι , ἐκδέχομαι . ἀλλά οὔτι γε ὁ ψευδής ὁ δόγμα αὐτός , ἔστε ἄν ἐναντιόομαι ὁ κατά ὁ ἀλήθεια ἀγωγή , κατά ἐγώ εἰμί .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.124
αὐτίκα ὁ Παῦλος τὸν Τιμόθεον περιέτεμεν διὰ τοὺς ἐξ Ἰουδαίων πιστεύοντας , ἵνα μή , καταλύοντος αὐτοῦ τὰ ἐκ τοῦ νόμου σαρκικώτερον προειλημμένα , ἀποστῶσι τῆς πίστεως οἱ ἐκ νόμου κατηχούμενοι , εἰδὼς ἀκριβῶς ὅτι περιτομὴ οὐ δικαιοῖ · τοῖς πᾶσι γὰρ πάντα γίγνεσθαι ὡμολόγει , κατὰ συμπεριφορὰν σῴζων τὰ κύρια τῶν δογμάτων , ἵνα πάντας κερδήσῃ . Δανιὴλ δὲ τὸν μανιάκην ἐβάστασεν ἐπὶ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν , μὴ ὑπεριδὼν θλιβῆναι τὸν λεών . ψεῦσται τοίνυν τῷ ὄντι οὐχ οἱ συμπεριφερόμενοι δἰ οἰκονομίαν σωτηρίας οὐδ’ οἱ περί τινα τῶν ἐν μέρει σφαλλόμενοι , ἀλλ’ οἱ εἰς τὰ κυριώτατα παραπίπτοντες καὶ ἀθετοῦντες μὲν τὸν κύριον τὸ ὅσον ἐπ’ αὐτοῖς , ἀποστεροῦντες δὲ τοῦ κυρίου τὴν ἀληθῆ διδασκαλίαν , οἱ μὴ κατ’ ἀξίαν τοῦ θεοῦ καὶ τοῦ κυρίου τὰς γραφὰς λαλοῦντές τε καὶ παραδιδόντες · παραθήκη γὰρ ἀποδιδομένη θεῷ ἡ κατὰ τὴν τοῦ κυρίου διδασκαλίαν διὰ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ τῆς θεοσεβοῦς παραδόσεως σύνεσίς τε καὶ συνάσκησις · ὃ δὲ ἀκούετε εἰς τὸ οὖς ( ἐπικεκρυμμένως δηλονότι καὶ ἐν μυστηρίῳ , τὰ τοιαῦτα γὰρ εἰς τὸ οὖς λέγεσθαι ἀλληγορεῖται ) , ἐπὶ τῶν δωμάτων , φησί , κηρύξατε , μεγαλοφρόνως τε ἐκδεξάμενοι καὶ ὑψηγόρως παραδιδόντες καὶ κατὰ τὸν τῆς ἀληθείας κανόνα διασαφοῦντες τὰς γραφάς · οὔτε γὰρ ἡ προφητεία οὔτε ὁ σωτὴρ αὐτὸς ἁπλῶς οὕτως , ὡς τοῖς ἐπιτυχοῦσιν εὐάλωτα εἶναι , τὰ θεῖα μυστήρια ἀπεφθέγξατο , ἀλλ’ ἐν παραβολαῖς διελέξατο .
Lemmas: αὐτίκα ὁ Παῦλος ὁ Τιμόθεος περιτέμνω διά ὁ ἐκ Ἰουδαῖος πιστεύω , ἵνα μή , καταλύω αὐτός ὁ ἐκ ὁ νόμος σαρκικός προλαμβάνω , ἀφίστημι ὁ πίστις ὁ ἐκ νόμος κατηχέω , οἶδα ἀκριβής ὅτι περιτομή οὐ δικαιόω · ὁ πᾶς γάρ πᾶς γίγνομαι ὁμολογέω , κατά συμπεριφορά σῴζω ὁ κύριος ὁ δόγμα , ἵνα πᾶς κερδαίνω . Δανιήλ δέ ὁ μανιάκης βαστάζω ἐπί ὁ βασιλεύς ὁ Πέρσης , μή ὑπεροράω θλίβω ὁ λαός . ψεύστης τοίνυν ὁ εἰμί οὐ ὁ συμπεριφέρω διά οἰκονομία σωτηρία οὐδέ ὁ περί τις ὁ ἐν μέρος σφάλλω , ἀλλά ὁ εἰς ὁ κύριος παραπίπτω καί ἀθετέω μέν ὁ κύριος ὁ ὅσος ἐπί αὐτός , ἀποστερέω δέ ὁ κύριος ὁ ἀληθής διδασκαλία , ὁ μή κατά ἀξία ὁ θεός καί ὁ κύριος ὁ γραφή λαλέω τε καί παραδίδωμι · παραθήκη γάρ ἀποδίδωμι θεός ὁ κατά ὁ ὁ κύριος διδασκαλία διά ὁ ἀπόστολος αὐτός ὁ θεοσεβής παράδοσις σύνεσις τε καί συνάσκησις · ὅς δέ ἀκούω εἰς ὁ οὖς ( ἐπικεκρυμμένως δηλονότι καί ἐν μυστήριον , ὁ τοιοῦτος γάρ εἰς ὁ οὖς λέγω ἀλληγορέω ) , ἐπί ὁ δῶμα , φημί , κηρύσσω , μεγαλόφρων τε ἐκδέχομαι καί ὑψήγορος παραδίδωμι καί κατά ὁ ὁ ἀλήθεια κανών διασαφέω ὁ γραφή · οὔτε γάρ ὁ προφητεία οὔτε ὁ σωτήρ αὐτός ἁπλῶς οὕτως , ὡς ὁ ἐπιτυγχάνω εὐάλωτος εἰμί , ὁ θεῖος μυστήριον ἀποφθέγγομαι , ἀλλά ἐν παραβολή διαλέγω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.125
λέγουσιν γοῦν οἱ ἀπόστολοι περὶ τοῦ κυρίου , ὅτι πάντα ἐν παραβολαῖς ἐλάλησεν καὶ οὐδὲν ἄνευ παραβολῆς ἐλάλει αὐτοῖς . εἰ δὲ πάντα δἰ αὐτοῦ ἐγένετο καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν , καὶ ἡ προφητεία ἄρα καὶ ὁ νόμος δἰ αὐτοῦ τε ἐγένετο καὶ ἐν παραβολαῖς ἐλαλήθησαν δἰ αὐτοῦ · πλὴν ἅπαντα ὀρθὰ ἐνώπιον τῶν συνιέντων , φησὶν ἡ γραφή , τουτέστι τῶν ὅσοι ὑπ’ αὐτοῦ σαφηνισθεῖσαν τὴν τῶν γραφῶν ἐξήγησιν κατὰ τὸν ἐκκλησιαστικὸν κανόνα ἐκδεχόμενοι διασῴζουσι · κανὼν δὲ ἐκκλησιαστικὸς ἡ συνῳδία καὶ ἡ συμφωνία νόμου τε καὶ προφητῶν τῇ κατὰ τὴν τοῦ κυρίου παρουσίαν παραδιδομένῃ διαθήκῃ . γνώσει μὲν οὖν ἕπεται φρόνησις , σωφροσύνη δὲ τῇ φρονήσει · εἰρήσθω γὰρ τὴν μὲν φρόνησιν ὑπάρχειν γνῶσιν θείαν καὶ ἐν τοῖς θεοποιουμένοις , τὴν δὲ σωφροσύνην θνητὴν καὶ ἐν ἀνθρώποις εἶναι φιλοσοφοῦσιν , οὐδέπω σοφοῖς . αὐτίκα , εἴπερ ἀρετή ἐστιν θεία , καὶ γνῶσις αὐτῆς · ἡ σωφροσύνη δὲ οἷον ἀτελὴς φρόνησις , ἐφιεμένη μὲν φρονήσεως , ἐργατικὴ δὲ ἐπιπόνως καὶ οὐ θεωρητική , καθάπερ ἀμέλει ἡ δικαιοσύνη , ἀνθρωπίνη οὖσα , κοινόν , ὑποβέβηκε δὲ τὴν ὁσιότητα , θείαν δικαιοσύνην ὑπάρχουσαν . τῷ τελείῳ γὰρ οὐκ ἐν συμβολαίοις πολιτικοῖς οὐδὲ ἐν ἀπαγορεύσει νόμου , ἀλλ’ ἐξ ἰδιοπραγίας καὶ τῆς πρὸς θεὸν ἀγάπης ἡ δικαιοσύνη .
Lemmas: λέγω γοῦν ὁ ἀπόστολος περί ὁ κύριος , ὅτι πᾶς ἐν παραβολή λαλέω καί οὐδείς ἄνευ παραβολή λαλέω αὐτός . εἰ δέ πᾶς διά αὐτός γίγνομαι καί χωρίς αὐτός γίγνομαι οὐδέ εἷς , καί ὁ προφητεία ἄρα καί ὁ νόμος διά αὐτός τε γίγνομαι καί ἐν παραβολή λαλέω διά αὐτός · πλήν ἅπας ὀρθός ἐνώπιον ὁ συνίημι , φημί ὁ γραφή , τουτέστι ὁ ὅσος ὑπό αὐτός σαφηνίζω ὁ ὁ γραφή ἐξήγησις κατά ὁ ἐκκλησιαστικός κανών ἐκδέχομαι διασῴζω · κανών δέ ἐκκλησιαστικός ὁ συνῳδία καί ὁ συμφωνία νόμος τε καί προφήτης ὁ κατά ὁ ὁ κύριος παρουσία παραδίδωμι διαθήκη . γνῶσις μέν οὖν ἕπομαι φρόνησις , σωφροσύνη δέ ὁ φρόνησις · λέγω γάρ ὁ μέν φρόνησις ὑπάρχω γνῶσις θεῖος καί ἐν ὁ θεοποιέω , ὁ δέ σωφροσύνη θνητός καί ἐν ἄνθρωπος εἰμί φιλοσοφέω , οὐδέπω σοφός . αὐτίκα , εἴπερ ἀρετή εἰμί θεῖος , καί γνῶσις αὐτηες͂ς · ὁ σωφροσύνη δέ οἷος ἀτελής φρόνησις , ἐφίημι μέν φρόνησις , ἐργατικός δέ ἐπίπονος καί οὐ θεωρητικός , καθά ἀμέλει ὁ δικαιοσύνη , ἀνθρώπινος εἰμί , κοινός , ὑποβαίνω δέ ὁ ὁσιότης , θεῖος δικαιοσύνη ὑπάρχω . ὁ τέλειος γάρ οὐ ἐν συμβόλαιον πολιτικός οὐδέ ἐν ἀπαγόρευσις νόμος , ἀλλά ἐκ ἰδιοπραγία καί ὁ πρός θεός ἀγάπη ὁ δικαιοσύνη .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.126
Διὰ πολλὰς τοίνυν αἰτίας ἐπικρύπτονται τὸν νοῦν αἱ γραφαί , πρῶτον μὲν ἵνα ζητητικοὶ ὑπάρχωμεν καὶ προσαγρυπνῶμεν ἀεὶ τῇ τῶν σωτηρίων λόγων εὑρέσει , ἔπειτα ὅτι μηδὲ τοῖς ἅπασι προσῆκον ἦν νοεῖν , ὡς μὴ βλαβεῖεν ἑτέρως ἐκδεξάμενοι τὰ ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματος σωτηρίως εἰρημένα . διὸ δὴ τοῖς ἐκλεκτοῖς τῶν ἀνθρώπων τοῖς τε ἐκ πίστεως εἰς γνῶσιν ἐγκρίτοις τηρούμενα τὰ ἅγια τῶν προφητειῶν μυστήρια ταῖς παραβολαῖς ἐγκαλύπτεται · παραβολικὸς γὰρ ὁ χαρακτὴρ ὑπάρχει τῶν γραφῶν , διότι καὶ ὁ κύριος , οὐκ ὢν κοσμικός , ὡς κοσμικὸς εἰς ἀνθρώπους ἦλθεν · καὶ γὰρ ἐφόρεσεν τὴν πᾶσαν ἀρετὴν ἔμελλέν τε τὸν σύντροφον τοῦ κόσμου ἄνθρωπον ἐπὶ τὰ νοητὰ καὶ κύρια διὰ τῆς γνώσεως ἀνάγειν ἐκ κόσμου εἰς κόσμον . διὸ καὶ μεταφορικῇ κέχρηται τῇ γραφῇ · τοιοῦτον γὰρ ἡ παραβολή , λόγος ἀπό τινος οὐ κυρίου μέν , ἐμφεροῦς δὲ τῷ κυρίῳ ἐπὶ τἀληθὲς καὶ κύριον ἄγων τὸν συνιέντα , ἤ , ὥς τινές φασι , λέξις δἰ ἑτέρων τὰ κυρίως λεγόμενα μετ’ ἐνεργείας παριστάνουσα .
Lemmas: διά πολύς τοίνυν αἰτία ἐπικρύπτω ὁ νόος ὁ γραφή , πρῶτος μέν ἵνα ζητητικός ὑπάρχω καί προσαγρυπνέω ἀεί ὁ ὁ σωτήριος λόγος εὕρεσις , ἔπειτα ὅτι μηδέ ὁ ἅπας προσήκω εἰμί νοέω , ὡς μή βλάπτω ἕτερος ἐκδέχομαι ὁ ὑπό ὁ ἅγιος πνεῦμα σωτήριος λέγω . διό δή ὁ ἐκλεκτός ὁ ἄνθρωπος ὁ τε ἐκ πίστις εἰς γνῶσις ἔγκριτος τηρέω ὁ ἅγιος ὁ προφητεία μυστήριον ὁ παραβολή ἐγκαλύπτω · παραβολικός γάρ ὁ χαρακτήρ ὑπάρχω ὁ γραφή , διότι καί ὁ κύριος , οὐ εἰμί κοσμικός , ὡς κοσμικός εἰς ἄνθρωπος ἔρχομαι · καί γάρ φορέω ὁ πᾶς ἀρετή μέλλω τε ὁ σύντροφος ὁ κόσμος ἄνθρωπος ἐπί ὁ νοητός καί κύριος διά ὁ γνῶσις ἀνάγω ἐκ κόσμος εἰς κόσμος . διό καί μεταφορικός χράω ὁ γραφή · τοιοῦτος γάρ ὁ παραβολή , λόγος ἀπό τις οὐ κύριος μέν , ἐμφερής δέ ὁ κύριος ἐπί ἀληθής καί κύριος ἄγω ὁ συνίημι , ἤ , ὡς τις φημί , λέξις διά ἕτερος ὁ κύριος λέγω μετά ἐνέργεια παριστάνω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.127
ἤδη δὲ καὶ ἡ οἰκονομία πᾶσα ἡ περὶ τὸν κύριον προφητευθεῖσα παραβολὴ ὡς ἀληθῶς φαίνεται τοῖς μὴ τὴν ἀλήθειαν ἐγνωκόσιν , ὅταν τις τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ τοῦ τὰ πάντα πεποιηκότος σάρκα ἀνειληφότα καὶ ἐν μήτρᾳ παρθένου κυοφορηθέντα , καθὸ γεγέννηται τὸ αἰσθητὸν αὐτοῦ σαρκίον , ἀκολούθως δέ , καθὸ γέγονεν τοῦτο , πεπονθότα καὶ ἀνεσταμένον ὃ μὲν λέγῃ , οἳ δὲ ἀκούωσιν , Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον , Ἕλλησι δὲ μωρίαν , ὥς φησιν ὁ ἀπόστολος . διανοιχθεῖσαι δὲ αἱ γραφαὶ καὶ τοῖς ὦτα ἔχουσιν ἐμφήνασαι τὸ ἀληθὲς αὐτὸ ἐκεῖνο , ὃ πέπονθεν ἡ σάρξ , ἣν ἀνείληφεν ὁ κύριος , δύναμιν θεοῦ καὶ σοφίαν καταγγέλλουσιν . ἐπὶ πᾶσί τε τὸ παραβολικὸν εἶδος τῆς γραφῆς , ἀρχαιότατον ὄν , ὡς παρεστήσαμεν , εἰκότως παρὰ τοῖς προφήταις μάλιστα ἐπλεόνασεν , ἵνα δὴ καὶ τοὺς φιλοσόφους τοὺς παρ’ Ἕλλησι καὶ τοὺς παρὰ τοῖς ἄλλοις βαρβάροις σοφοὺς ἠγνοηκέναι τὸ ἅγιον ἐπιδείξῃ πνεῦμα τὴν ἐσομένην τοῦ κυρίου παρουσίαν καὶ τὴν ὑπ’ αὐτοῦ παραδοθησομένην μυστικὴν διδασκαλίαν . εἰκότως ἄρα κηρύσσουσα ἡ προφητεία τὸν κύριον , ὡς μὴ παρὰ τὰς τῶν πολλῶν ὑπολήψεις λέγουσα βλασφημεῖν τισι δοκοίη , ἐσχημάτισε τὰ σημαινόμενα φωναῖς ταῖς καὶ ἐπὶ ἑτέρας ἐννοίας ἄγειν δυναμέναις . αὐτίκα οἱ προφῆται πάντες οἱ προθεσπίσαντες τὴν παρουσίαν τοῦ κυρίου καὶ σὺν αὐτῇ τὰ ἅγια μυστήρια ἐδιώχθησαν , ἐφονεύθησαν , καθάπερ καὶ αὐτὸς ὁ κύριος διασαφήσας αὐτῶν τὰς γραφὰς καὶ οἱ τούτου γνώριμοι οἱ κηρύξαντες τὸν λόγον ὡσαύτως μετ’ αὐτὸν τὸ ζῆν παρεβάλοντο .
Lemmas: ἤδη δέ καί ὁ οἰκονομία πᾶς ὁ περί ὁ κύριος προφητεύω παραβολή ὡς ἀληθής φαίνω ὁ μή ὁ ἀλήθεια γιγνώσκω , ὅταν τις ὁ υἱός ὁ θεός ὁ ὁ πᾶς ποιέω σάρξ ἀναλαμβάνω καί ἐν μήτρα παρθένος κυοφορέω , καθό γεννάω ὁ αἰσθητός αὐτός σαρκίον , ἀκόλουθος δέ , καθό γίγνομαι οὗτος , πάσχω καί ἀνίστημι ὅς μέν λέγω , ὁ δέ ἀκούω , Ἰουδαῖος μέν σκάνδαλον , Ἕλλην δέ μωρία , ὡς φημί ὁ ἀπόστολος . διανοίγω δέ ὁ γραφή καί ὁ οὖς ἔχω ἐμφαίνω ὁ ἀληθής αὐτός ἐκεῖνος , ὅς πάσχω ὁ σάρξ , ὅς ἀναλαμβάνω ὁ κύριος , δύναμις θεός καί σοφία καταγγέλλω . ἐπί πᾶς τε ὁ παραβολικός εἶδος ὁ γραφή , ἀρχαῖος εἰμί , ὡς παρίστημι , ἔοικα παρά ὁ προφήτης μάλα πλεονάζω , ἵνα δή καί ὁ φιλόσοφος ὁ παρά Ἕλλην καί ὁ παρά ὁ ἄλλος βάρβαρος σοφός ἀγνοέω ὁ ἅγιος ἐπιδείκνυμι πνεῦμα ὁ εἰμί ὁ κύριος παρουσία καί ὁ ὑπό αὐτός παραδίδωμι μυστικός διδασκαλία . ἔοικα ἄρα κηρύσσω ὁ προφητεία ὁ κύριος , ὡς μή παρά ὁ ὁ πολύς ὑπόληψις λέγω βλασφημέω τις δοκέω , σχηματίζω ὁ σημαίνω φωνή ὁ καί ἐπί ἕτερος ἔννοια ἄγω δύναμαι . αὐτίκα ὁ προφήτης πᾶς ὁ προθεσπίζω ὁ παρουσία ὁ κύριος καί σύν αὐτός ὁ ἅγιος μυστήριον διώκω , φονεύω , καθά καί αὐτός ὁ κύριος διασαφέω αὐτός ὁ γραφή καί ὁ οὗτος γνώριμος ὁ κηρύσσω ὁ λόγος ὡσαύτως μετά αὐτός ὁ ζάω παραβάλλω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.128
ὅθεν καὶ ὁ Πέτρος ἐν τῷ κηρύγματι περὶ τῶν ἀποστόλων λέγων φησίν · ἡμεῖς δὲ ἀναπτύξαντες τὰς βίβλους ἃς εἴχομεν τῶν προφητῶν , ἃ μὲν διὰ παραβολῶν , ἃ δὲ δἰ αἰνιγμάτων , ἃ δὲ αὐθεντικῶς καὶ αὐτολεξεὶ τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν ὀνομαζόντων , εὕρομεν καὶ τὴν παρουσίαν αὐτοῦ καὶ τὸν θάνατον καὶ τὸν σταυρὸν καὶ τὰς λοιπὰς κολάσεις πάσας ὅσας ἐποίησαν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι , καὶ τὴν ἔγερσιν καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψιν πρὸ τοῦ Ἱεροσόλυμα † κτισθῆναι , καθὼς ἐγέγραπτο ταῦτα πάντα , ἃ ἔδει αὐτὸν παθεῖν καὶ † μετ’ αὐτὸν ἃ ἔσται . ταῦτα οὖν ἐπιγνόντες ἐπιστεύσαμεν τῷ θεῷ διὰ τῶν γεγραμμένων εἰς αὐτόν . καὶ μετ’ ὀλίγα ἐπιφέρει πάλιν θείᾳ προνοίᾳ τὰς προφητείας γεγενῆσθαι παριστὰς ὧδε · ἔγνωμεν γὰρ ὅτι ὁ θεὸς αὐτὰ προσέταξεν ὄντως , καὶ οὐδὲν ἄτερ γραφῆς λέγομεν .
Lemmas: ὅθεν καί ὁ Πέτρος ἐν ὁ Κήρυγμα περί ὁ ἀπόστολος λέγω φημί · ἐγώ δέ ἀναπτύσσω ὁ βίβλος ὅς ἔχω ὁ προφήτης , ὅς μέν διά παραβολή , ὅς δέ διά αἴνιγμα , ὅς δέ αὐθεντικός καί αὐτολεξεί ὁ Χριστός Ἰησοῦς ὀνομάζω , εὑρίσκω καί ὁ παρουσία αὐτός καί ὁ θάνατος καί ὁ σταυρός καί ὁ λοιπός κόλασις πᾶς ὅσος ποιέω αὐτός ὁ Ἰουδαῖος , καί ὁ ἔγερσις καί ὁ εἰς οὐρανός ἀνάληψις πρό ὁ Ἱεροσόλυμα † κτίζω , καθώς γράφω οὗτος πᾶς , ὅς δέω αὐτός πάσχω καί † μετά αὐτός ὅς εἰμί . οὗτος οὖν ἐπιγιγνώσκω πιστεύω ὁ θεός διά ὁ γράφω εἰς αὐτός . καί μετά ὀλίγος ἐπιφέρω πάλιν θεῖος πρόνοια ὁ προφητεία γίγνομαι παρίστημι ὧδε · γιγνώσκω γάρ ὅτι ὁ θεός αὐτός προστάσσω ὄντως , καί οὐδείς ἄτερ γραφή λέγω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.129
Ἔχει δ’ οὖν καὶ ἄλλας τινὰς ἰδιότητας ἡ Ἑβραίων διάλεκτος , καθάπερ καὶ ἑκάστη τῶν λοιπῶν , λόγον τινὰ ἐμπεριέχουσα ἐθνικὸν ἐμφαίνοντα χαρακτῆρα . διάλεκτον γοῦν ὁρίζονται λέξιν ἐθνικῷ χαρακτῆρι συντελουμένην . ἀλλ’ οὔτι γε ἐκείναις ταῖς διαλέκτοις ἡ προφητεία γνώριμος καθίσταται · ταῖς μὲν γὰρ Ἑλληνικαῖς κατ’ ἐπιτήδευσιν αἱ καλούμεναι τῶν τρόπων ἐξαλλαγαὶ τὰς ἐπικρύψεις ποιοῦνται κατ’ εἰκόνα τῶν παρ’ ἡμῖν προφητειῶν , † ἀναγόμεναι , πλὴν ἑκουσίου τῆς παρατροπῆς παρὰ τὸ ὀρθὸν ἐμμέτρῳ ἢ σχεδίῳ φράσει γινομένης δείκνυται . ἔστι γοῦν ὁ τρόπος λέξις παραγεγραμμένη ἀπὸ τοῦ κυρίου ἐπὶ τὸ μὴ κύριον κατασκευῆς ἕνεκα καὶ φράσεως τῆς ἐν τῷ λόγῳ εὐχρηστίας χάριν . ἡ προφητεία δὲ οὐδ’ ὅλως τοὺς περὶ τὰς λέξεις σχηματισμοὺς ἐπιτηδεύει διὰ τὸ κάλλος τῆς φράσεως , τῷ δὲ μὴ πάντων εἶναι τὴν ἀλήθειαν ἐπικρύπτεται πολυτρόπως , μόνοις τοῖς εἰς γνῶσιν μεμυημένοις , τοῖς δἰ ἀγάπην ζητοῦσι τὴν ἀλήθειαν , τὸ φῶς ἀνατέλλουσα .
Lemmas: ἔχω δέ οὖν καί ἄλλος τις ἰδιότης ὁ Ἑβραῖος διάλεκτος , καθά καί ἕκαστος ὁ λοιπός , λόγος τις ἐμπεριέχω ἐθνικός ἐμφαίνω χαρακτήρ . διάλεκτος γοῦν ὁρίζω λέξις ἐθνικός χαρακτήρ συντελέω . ἀλλά οὔτι γε ἐκεῖνος ὁ διάλεκτος ὁ προφητεία γνώριμος καθίστημι · ὁ μέν γάρ Ἑλληνικός κατά ἐπιτήδευσις ὁ καλέω ὁ τρόπος ἐξαλλαγή ὁ ἐπίκρυψις ποιέω κατά εἰκών ὁ παρά ἐγώ προφητεία , † ἀνάγω , πλήν ἑκούσιος ὁ παρατροπή παρά ὁ ὀρθός ἔμμετρος ἤ σχέδιος φράσις γίγνομαι δείκνυμι . εἰμί γοῦν ὁ τρόπος λέξις παραγράφω ἀπό ὁ κύριος ἐπί ὁ μή κύριος κατασκευή ἕνεκα καί φράσις ὁ ἐν ὁ λόγος εὐχρηστία χάριν . ὁ προφητεία δέ οὐδέ ὅλος ὁ περί ὁ λέξις σχηματισμός ἐπιτηδεύω διά ὁ κάλλος ὁ φράσις , ὁ δέ μή πᾶς εἰμί ὁ ἀλήθεια ἐπικρύπτω πολύτροπος , μόνος ὁ εἰς γνῶσις μυάω , ὁ διά ἀγάπη ζητέω ὁ ἀλήθεια , ὁ φάος ἀνατέλλω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.130
λέγεται δ’ οὖν εἶδος τῆς προφητείας ἡ παροιμία κατὰ τὴν βάρβαρον φιλοσοφίαν λέγεταί τε καὶ παραβολὴ τό τε αἴνιγμα ἐπὶ τούτοις . ἀλλὰ μὴν καὶ σοφία λέγεται , καὶ ὡς ἕτερον αὐτῆς ἡ παιδεία λόγοι τε αὖ φρονήσεως καὶ στροφαὶ λόγων καὶ δικαιοσύνη ἀληθὴς διδασκαλία τε αὖ τοῦ κατευθῦναι κρῖμα καὶ πανουργία ἀκάκοις κατὰ τὴν παιδείαν περιγινομένη αἴσθησίς τε καὶ ἔννοια τῷ νεοκατηχήτῳ γινομένη . ὁ τούτων ἀκούσας , φησί , τῶν προφητῶν σοφὸς σοφώτερος ἔσται , κυβέρνησιν δὲ ὁ νοήμων κτήσεται καὶ νοήσει παραβολὴν καὶ σκοτεινὸν λόγον ῥήσεις τε σοφῶν καὶ αἰνίγματα . εἰ δὲ ἀπὸ Ἕλληνος τοῦ Διὸς τοῦ κατ’ ἐπίκλησιν Δευκαλίωνος τὰς Ἑλληνικὰς συνέβη κεκλῆσθαι διαλέκτους , ἐκ τῶν χρόνων , ὧν φθάσαντες παρεστήσαμεν , ῥᾴδιον συνιδεῖν ὅσαις γενεαῖς τῆς Ἑβραίων φωνῆς αἱ παρ’ Ἕλλησι μεταγενέστεραι διάλεκτοι ὑπάρχουσι .
Lemmas: λέγω δέ οὖν εἶδος ὁ προφητεία ὁ παροιμία κατά ὁ βάρβαρος φιλοσοφία λέγω τε καί παραβολή ὁ τε αἴνιγμα ἐπί οὗτος . ἀλλά μήν καί σοφία λέγω , καί ὡς ἕτερος αὐτός ὁ παιδεία λόγος τε αὖ φρόνησις καί στροφή λόγος καί δικαιοσύνη ἀληθής διδασκαλία τε αὖ ὁ κατευθύνω κρῖμα καί πανουργία ἄκακος κατά ὁ παιδεία περιγίγνομαι αἴσθησις τε καί ἔννοια ὁ νέοκατηχητος γίγνομαι . ὁ οὗτος ἀκούω , φημί , ὁ προφήτης σοφός σοφός εἰμί , κυβέρνησις δέ ὁ νοήμων κτάομαι καί νοέω παραβολή καί σκοτεινός λόγος ῥῆσις τε σοφός καί αἴνιγμα . εἰ δέ ἀπό Ἕλλην ὁ Ζεύς ὁ κατά ἐπίκλησις Δευκαλίων ὁ Ἑλληνικός συμβαίνω καλέω διάλεκτος , ἐκ ὁ χρόνος , ὅς φθάνω παρίστημι , ῥᾴδιος συνοράω ὅσος γενεά ὁ Ἑβραῖος φωνή ὁ παρά Ἕλλην μεταγενής διάλεκτος ὑπάρχω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.131
Προϊούσης δὲ τῆς γραφῆς τοὺς προειρημένους ὑπὸ τοῦ προφήτου τρόπους καθ’ ἑκάστην περικοπὴν σημειωσάμενοι παραστήσομεν , τὴν γνωστικὴν ἀγωγὴν κατὰ τὸν τῆς ἀληθείας κανόνα φιλοτέχνως ἐνδεικνύμενοι . ἦ γὰρ οὐχὶ καὶ ἐν τῇ ὁράσει τῷ Ἑρμᾷ ἡ δύναμις ἐν τῷ τύπῳ τῆς ἐκκλησίας φανεῖσα ἔδωκεν τὸ βιβλίον εἰς μεταγραφήν , ὃ τοῖς ἐκλεκτοῖς ἀναγγελῆναι ἐβούλετο ; τοῦτο δὲ μετεγράψατο πρὸς γράμμα , φησί , μὴ εὑρίσκων τὰς συλλαβὰς τελέσαι . ἐδήλου δ’ ἄρα τὴν μὲν γραφὴν πρόδηλον εἶναι πᾶσι κατὰ τὴν ψιλὴν ἀνάγνωσιν ἐκλαμβανομένην , καὶ ταύτην εἶναι τὴν πίστιν στοιχείων τάξιν ἔχουσαν , διὸ καὶ ἡ πρὸς τὸ γράμμα ἀνάγνωσις ἀλληγορεῖται · τὴν διάπτυξιν δὲ τὴν γνωστικὴν τῶν γραφῶν , προκοπτούσης ἤδη τῆς πίστεως , εἰκάζεσθαι τῇ κατὰ τὰς συλλαβὰς ἀναγνώσει ἐκδεχόμεθα . ἀλλὰ καὶ Ἡσαΐας ὁ προφήτης βιβλίον καινὸν κελεύεται λαβὼν ἐγγράψαι τινά , τὴν γνῶσιν τὴν ἁγίαν διὰ τῆς τῶν γραφῶν ἐξηγήσεως ὕστερον ἔσεσθαι προφητεύοντος τοῦ πνεύματος τὴν ἔτι κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἄγραφον τυγχάνουσαν διὰ τὸ μηδέπω γινώσκεσθαι · εἴρητο γὰρ ἀπ’ ἀρχῆς μόνοις τοῖς νοοῦσιν . αὐτίκα διδάξαντος τοῦ σωτῆρος τοὺς ἀποστόλους ἡ τῆς ἐγγράφου ἄγραφος ἤδη καὶ εἰς ἡμᾶς διαδίδοται παράδοσις , καρδίαις καιναῖς κατὰ τὴν ἀνακαίνωσιν τοῦ βιβλίου τῇ δυνάμει τοῦ θεοῦ ἐγγεγραμμένη .
Lemmas: προέρχομαι δέ ὁ γραφή ὁ προλέγω ὑπό ὁ προφήτης τρόπος κατά ἕκαστος περικοπή σημειόω παρίστημι , ὁ γνωστικός ἀγωγή κατά ὁ ὁ ἀλήθεια κανών φιλότεχνος ἐνδείκνυμι . ἦ γάρ οὐ καί ἐν ὁ ὅρασις ὁ Ἑρμῆς ὁ δύναμις ἐν ὁ τύπος ὁ ἐκκλησία φαίνω δίδωμι ὁ βιβλίον εἰς μεταγραφή , ὅς ὁ ἐκλεκτός ἀναγγέλλω βούλομαι ; οὗτος δέ μεταγράφω πρός γράμμα , φημί , μή εὑρίσκω ὁ συλλαβή τελέω . δηλόω δέ ἄρα ὁ μέν γραφή πρόδηλος εἰμί πᾶς κατά ὁ ψιλός ἀνάγνωσις ἐκλαμβάνω , καί οὗτος εἰμί ὁ πίστις στοιχεῖον τάξις ἔχω , διό καί ὁ πρός ὁ γράμμα ἀνάγνωσις ἀλληγορέω · ὁ διάπτυξις δέ ὁ γνωστικός ὁ γραφή , προκόπτω ἤδη ὁ πίστις , εἰκάζω ὁ κατά ὁ συλλαβή ἀνάγνωσις ἐκδέχομαι . ἀλλά καί Ἡσαΐας ὁ προφήτης βιβλίον καινός κελεύω λαμβάνω ἐγγράφω τις , ὁ γνῶσις ὁ ἅγιος διά ὁ ὁ γραφή ἐξήγησις ὕστερον εἰμί προφητεύω ὁ πνεῦμα ὁ ἔτι κατά ἐκεῖνος ὁ καιρός ἄγραφος τυγχάνω διά ὁ μηδέπω γιγνώσκω · λέγω γάρ ἀπό ἀρχή μόνος ὁ νοέω . αὐτίκα διδάσκω ὁ σωτήρ ὁ ἀπόστολος ὁ ὁ ἔγγραφος ἄγραφος ἤδη καί εἰς ἐγώ διαδίδωμι παράδοσις , καρδία καινός κατά ὁ ἀνακαίνωσις ὁ βιβλίον ὁ δύναμις ὁ θεός ἐγγράφω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.15.132
Ταύτῃ οἱ τῶν παρ’ Ἕλλησι λογιώτατοι τῷ Ἑρμῇ , ὃν δὴ λόγον εἶναί φασι , διὰ τὴν ἑρμηνείαν καθιεροῦσι τῆς ῥοιᾶς τὸν καρπόν · πολυκευθὴς γὰρ ὁ λόγος . εἰκότως ἄρα καὶ τὸν Μωυσέα ἀναλαμβανόμενον διττὸν εἶδεν Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ , καὶ τὸν μὲν μετ’ ἀγγέλων , τὸν δὲ ἐπὶ τὰ ὄρη περὶ τὰς φάραγγας κηδείας ἀξιούμενον . εἶδεν δὲ Ἰησοῦς τὴν θέαν ταύτην κάτω πνεύματι ἐπαρθεὶς σὺν καὶ τῷ Χαλέβ . ἀλλ’ οὐχ ὁμοίως ἄμφω θεῶνται , ἀλλ’ ὃ μὲν καὶ θᾶττον κατῆλθεν , πολὺ τὸ βρῖθον ἐπαγόμενος , ὃ δὲ ἐπικατελθὼν ὕστερον τὴν δόξαν διηγεῖτο ἣν ἐθεᾶτο , διαθρῆσαι δυνηθεὶς μᾶλλον θατέρου , ἅτε καὶ καθαρώτερος γενόμενος , δηλούσης , οἶμαι , τῆς ἱστορίας μὴ πάντων εἶναι τὴν γνῶσιν , ἐπεὶ οἳ μὲν τὸ σῶμα τῶν γραφῶν , τὰς λέξεις καὶ τὰ ὀνόματα , καθάπερ τὸ σῶμα τὸ Μωυσέως , προσβλέπουσιν , οἳ δὲ τὰς διανοίας καὶ τὰ ὑπὸ τῶν ὀνομάτων δηλούμενα διορῶσι , τὸν μετὰ ἀγγέλων Μωυσέα πολυπραγμονοῦντες . ἀμέλει καὶ τῶν ἐπιβοωμένων τὸν κύριον αὐτὸν οἱ μὲν πολλοὶ υἱὲ Δαβίδ , ἐλέησόν με ἔλεγον , ὀλίγοι δὲ υἱὸν ἐγίγνωσκον τοῦ θεοῦ , καθάπερ ὁ Πέτρος , ὃν καὶ ἐμακάρισεν , ὅτι αὐτῷ σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψε τὴν ἀλήθειαν , ἀλλ’ ἢ ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς , δηλῶν τὸν γνωστικὸν οὐ διὰ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ τῆς κυηθείσης , ἀλλὰ δἰ αὐτῆς τῆς δυνάμεως τῆς πατρικῆς γνωρίζειν τὸν υἱὸν τοῦ παντοκράτορος . οὐ μόνον τοίνυν τοῖς ἐπιτυγχάνουσιν ἁπλῶς οὕτως δύσκολος ἡ τῆς ἀληθείας κτῆσις , ἀλλὰ καὶ ὧν τυγχάνει ἡ ἐπιστήμη οἰκεία , μηδὲ τούτοις ἀθρόαν δίδοσθαι τὴν θεωρίαν ἡ κατὰ τὸν Μωυσέα ἱστορία διδάσκει , μέχρις ἂν ἐθισθέντες ἀντωπεῖν , καθάπερ οἱ Ἑβραῖοι τῇ δόξῃ τῇ Μωυσέως καὶ οἱ ἅγιοι τοῦ Ἰσραὴλ ταῖς τῶν ἀγγέλων ὀπτασίαις , οὕτως καὶ ἡμεῖς ταῖς τῆς ἀληθείας μαρμαρυγαῖς ἀντιβλέπειν δυνηθῶμεν .
Lemmas: οὗτος ὁ ὁ παρά Ἕλλην λόγιος ὁ Ἑρμῆς , ὅς δή λόγος εἰμί φημί , διά ὁ ἑρμηνεία καθιερόω ὁ ῥοιά ὁ καρπός · πολυκευθής γάρ ὁ λόγος . ἔοικα ἄρα καί ὁ Μωϋσῆς ἀναλαμβάνω δισσός ὁράω Ἰησοῦς ὁ ὁ Ναυῆ , καί ὁ μέν μετά ἄγγελος , ὁ δέ ἐπί ὁ ὄρος περί ὁ φάραγξ κηδεία ἀξιόω . ὁράω δέ Ἰησοῦς ὁ θέα οὗτος κάτω πνεῦμα ἐπαίρω σύν καί ὁ Χαλέβ . ἀλλά οὐ ὅμοιος ἄμφω θεάομαι , ἀλλά ὁ μέν καί ταχύς κατέρχομαι , πολύς ὁ βρίθω ἐπάγω , ὁ δέ ἐπικατέρχομαι ὕστερον ὁ δόξα διηγέομαι ὅς θεάομαι , διαθρέω δύναμαι μάλα ἕτερος , ἅτε καί καθαρός γίγνομαι , δηλόω , οἴομαι , ὁ ἱστορία μή πᾶς εἰμί ὁ γνῶσις , ἐπεί ὁ μέν ὁ σῶμα ὁ γραφή , ὁ λέξις καί ὁ ὄνομα , καθά ὁ σῶμα ὁ Μωϋσῆς , προσβλέπω , ὁ δέ ὁ διάνοια καί ὁ ὑπό ὁ ὄνομα δηλόω διοράω , ὁ μετά ἄγγελος Μωϋσῆς πολυπραγμονέω . ἀμέλει καί ὁ ἐπιβοάω ὁ κύριος αὐτός ὁ μέν πολύς υἱός Δαυίδ , ἐλεέω ἐγώ λέγω , ὀλίγος δέ υἱός γιγνώσκω ὁ θεός , καθά ὁ Πέτρος , ὅς καί μακαρίζω , ὅτι αὐτός σάρξ καί αἷμα οὐ ἀποκαλύπτω ὁ ἀλήθεια , ἀλλά ἤ ὁ πατήρ αὐτός ὁ ἐν ὁ οὐρανός , δηλόω ὁ γνωστικός οὐ διά ὁ σάρξ αὐτός ὁ κυέω , ἀλλά διά αὐτός ὁ δύναμις ὁ πατρικός γνωρίζω ὁ υἱός ὁ παντοκράτωρ . οὐ μόνος τοίνυν ὁ ἐπιτυγχάνω ἁπλῶς οὕτως δύσκολος ὁ ὁ ἀλήθεια κτῆσις , ἀλλά καί ὅς τυγχάνω ὁ ἐπιστήμη οἰκεῖος , μηδέ οὗτος ἀθρόος δίδωμι ὁ θεωρία ὁ κατά ὁ Μωϋσῆς ἱστορία διδάσκω , μέχρι ἄν ἐθίζω ἀντωπέω , καθά ὁ Ἑβραῖος ὁ δόξα ὁ Μωϋσῆς καί ὁ ἅγιος ὁ Ἰσραήλ ὁ ὁ ἄγγελος ὀπτασία , οὕτως καί ἐγώ ὁ ὁ ἀλήθεια μαρμαρυγή ἀντιβλέπω δύναμαι .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.133
Ὑπόδειγμα δ’ ἡμῖν κατὰ παραδρομὴν ἐκκείσθω εἰς σαφήνειαν γνωστικὴν ἡ δεκάλογος . καὶ ὅτι μὲν ἱερὰ ἡ δεκάς , παρέλκει λέγειν τὰ νῦν . εἰ δὲ αἱ πλάκες αἱ γεγραμμέναι ἔργον θεοῦ , φυσικὴν ἐμφαίνουσαι δημιουργίαν εὑρεθήσονται · δάκτυλος γὰρ θεοῦ δύναμις νοεῖται θεοῦ , δἰ ἧς ἡ κτίσις τελειοῦται οὐρανοῦ καὶ γῆς , ὧν ἀμφοῖν αἱ πλάκες νοηθήσονται σύμβολα . θεοῦ μὲν γὰρ γραφὴ καὶ εἰδοποιία ἐναποκειμένη τῇ πλακὶ δημιουργία τοῦ κόσμου τυγχάνει . ἡ δεκάλογος δὲ κατὰ μὲν οὐράνιον εἰκόνα περιέχει ἥλιον καὶ σελήνην , ἄστρα , νέφη , φῶς , πνεῦμα , ὕδωρ , ἀέρα , σκότος , πῦρ . αὕτη φυσικὴ δεκάλογος οὐρανοῦ . ἡ δὲ τῆς γῆς εἰκὼν περιέχει ἀνθρώπους , κτήνη , ἑρπετά , θηρία καὶ τῶν ἐνύδρων ἰχθύας καὶ κήτη , τῶν τε αὖ πτηνῶν ὁμοίως τά τε σαρκοβόρα καὶ τὰ ἡμέρῳ χρώμενα τροφῇ , φυτῶν τε ὡσαύτως τὰ καρποφόρα καὶ ἄκαρπα . αὕτη φυσικὴ δεκάλογος γῆς . καὶ ἡ κιβωτὸς δὲ ἡ ταῦτα περιειληφυῖα ἡ τῶν θείων τε καὶ ἀνθρωπίνων γνῶσις εἴη ἂν καὶ σοφία . τάχα δ’ ἃν εἶεν αἱ δύο πλάκες αὗται δισσῶν προφητεία διαθηκῶν .
Lemmas: ὑπόδειγμα δέ ἐγώ κατά παραδρομή ἔκκειμαι εἰς σαφήνεια γνωστικός ὁ δεκάλογος . καί ὅτι μέν ἱερός ὁ δεκάς , παρέλκω λέγω ὁ νῦν . εἰ δέ ὁ πλάξ ὁ γράφω ἔργον θεός , φυσικός ἐμφαίνω δημιουργία εὑρίσκω · δάκτυλος γάρ θεός δύναμις νοέω θεός , διά ὅς ὁ κτίσις τελειόω οὐρανός καί γῆ , ὅς ἄμφω ὁ πλάξ νοέω σύμβολον . θεός μέν γάρ γραφή καί εἰδοποιία ἐναπόκειμαι ὁ πλάξ δημιουργία ὁ κόσμος τυγχάνω . ὁ δεκάλογος δέ κατά μέν οὐράνιος εἰκών περιέχω ἥλιος καί σελήνη , ἄστρον , νέφος , φάος , πνεῦμα , ὕδωρ , ἀήρ , σκότος , πῦρ . οὗτος φυσικός δεκάλογος οὐρανός . ὁ δέ ὁ γῆ εἰκών περιέχω ἄνθρωπος , κτῆνος , ἑρπετόν , θηρίον καί ὁ ἔνυδρος ἰχθῦς καί κῆτος , ὁ τε αὖ πτηνός ὅμοιος ὁ τε σαρκοβόρος καί ὁ ἥμερος χράω τροφή , φυτόν τε ὡσαύτως ὁ καρποφόρος καί ἄκαρπος . οὗτος φυσικός δεκάλογος γῆ . καί ὁ κιβωτός δέ ὁ οὗτος περιλαμβάνω ὁ ὁ θεῖος τε καί ἀνθρώπινος γνῶσις εἰμί ἄν καί σοφία . τάχα δέ ἄν εἰμί ὁ δύο πλάξ οὗτος δισσός προφητεία διαθήκη .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.134
ἀνεκαινίσθησαν οὖν μυστικῶς , πλεοναζούσης ἀγνοίας ἅμα καὶ ἁμαρτίας . δισσῶς , ὡς ἔοικεν , γράφονται δισσοῖς πνεύμασιν ἐντολαί , τῷ τε ἡγεμονικῷ τῷ τε ὑποκειμένῳ , ἐπεὶ ἡ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος καὶ τὸ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός . ἔστι δὲ καὶ δεκάς τις περὶ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν , τά τε αἰσθητήρια πέντε καὶ τὸ φωνητικὸν καὶ τὸ σπερματικὸν καὶ τοῦτο δὴ ὄγδοον τὸ κατὰ τὴν πλάσιν πνευματικόν , ἔνατον δὲ τὸ ἡγεμονικὸν τῆς ψυχῆς καὶ δέκατον τὸ διὰ τῆς πίστεως προσγινόμενον ἁγίου πνεύματος χαρακτηριστικὸν ἰδίωμα . ἔτι πρὸς τούτοις δέκα τισὶν ἀνθρωπείοις μέρεσι προστάσσειν ἡ νομοθεσία φαίνεται , τῇ τε ὁράσει καὶ ἀκοῇ καὶ τῇ ὀσφρήσει ἁφῇ τε καὶ γεύσει καὶ τοῖς τούτων ὑπουργοῖς ὀργάνοις δισσοῖς οὖσι , χερσί τε καὶ ποσίν · αὕτη γὰρ ἡ πλάσις τοῦ ἀνθρώπου .
Lemmas: ἀνακαινίζω οὖν μυστικός , πλεονάζω ἄγνοια ἅμα καί ἁμαρτία . δισσός , ὡς ἔοικα , γράφω δισσός πνεῦμα ἐντολή , ὁ τε ἡγεμονικός ὁ τε ὑπόκειμαι , ἐπεί ὁ σάρξ ἐπιθυμέω κατά ὁ πνεῦμα καί ὁ πνεῦμα κατά ὁ σάρξ . εἰμί δέ καί δεκάς τις περί ὁ ἄνθρωπος αὐτός , ὁ τε αἰσθητήριον πέντε καί ὁ φωνητικός καί ὁ σπερματικός καί οὗτος δή ὄγδοος ὁ κατά ὁ πλάσις πνευματικός , ἔνατος δέ ὁ ἡγεμονικός ὁ ψυχή καί δέκατος ὁ διά ὁ πίστις προσγίγνομαι ἅγιος πνεῦμα χαρακτηριστικός ἰδίωμα . ἔτι πρός οὗτος δέκα τις ἀνθρώπειος μέρος προστάσσω ὁ νομοθεσία φαίνω , ὁ τε ὅρασις καί ἀκοή καί ὁ ὄσφρησις ἁφή τε καί γεῦσις καί ὁ οὗτος ὑπουργός ὄργανον δισσός εἰμί , χείρ τε καί πούς · οὗτος γάρ ὁ πλάσις ὁ ἄνθρωπος .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.135
ἐπεισκρίνεται δὲ ἡ ψυχὴ καὶ προσεισκρίνεται τὸ ἡγεμονικόν , ᾧ διαλογιζόμεθα , οὐ κατὰ τὴν τοῦ σπέρματος καταβολὴν γεννώμενον , ὡς συνάγεσθαι καὶ ἄνευ τούτου τὸν δέκατον ἀριθμόν , δἰ ὧν ἡ πᾶσα ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιτελεῖται . τῇ τάξει γὰρ εὐθέως γενόμενος . ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τῶν παθητικῶν τὴν ἀρχὴν τοῦ ζῆν λαμβάνει . τὸ λογιστικὸν τοίνυν καὶ ἡγεμονικὸν αἴτιον εἶναί φαμεν τῆς συστάσεως τῷ ζῴῳ , ἀλλὰ καὶ τοῦ τὸ ἄλογον μέρος ἐψυχῶσθαί τε καὶ μόριον αὐτῆς εἶναι . αὐτίκα τὴν μὲν ζωτικὴν δύναμιν , ᾗ ἐμπεριέχεται τὸ θρεπτικόν τε καὶ αὐξητικὸν καὶ καθ’ ὅλου κινητικόν , τὸ πνεῦμα εἴληχεν τὸ σαρκικόν , ὀξυκίνητον ὃν καὶ πάντῃ διά τε τῶν αἰσθήσεων καὶ τοῦ λοιποῦ σώματος πορευόμενόν τε καὶ πρωτοπαθοῦν διὰ σώματος · τὴν προαιρετικὴν δὲ τὸ ἡγεμονικὸν ἔχει δύναμιν , περὶ ἣν ἡ ζήτησις καὶ ἡ μάθησις καὶ ἡ γνῶσις . ἀλλὰ γὰρ ἡ πάντων ἀναφορὰ εἰς ἓν συντέτακται τὸ ἡγεμονικὸν καὶ δἰ ἐκεῖνο ζῇ τε ὁ ἄνθρωπος καί πως ζῇ .
Lemmas: ἐπεισκρίνω δέ ὁ ψυχή καί προσεισκρίνω ὁ ἡγεμονικός , ὅς διαλογίζομαι , οὐ κατά ὁ ὁ σπέρμα καταβολή γεννάω , ὡς συνάγω καί ἄνευ οὗτος ὁ δέκατος ἀριθμός , διά ὅς ὁ πᾶς ἐνέργεια ὁ ἄνθρωπος ἐπιτελέω . ὁ τάξις γάρ εὐθύς γίγνομαι . ὁ ἄνθρωπος ἀπό ὁ παθητικός ὁ ἀρχή ὁ ζάω λαμβάνω . ὁ λογιστικός τοίνυν καί ἡγεμονικός αἴτιος εἰμί φημί ὁ σύστασις ὁ ζῷον , ἀλλά καί ὁ ὁ ἄλογος μέρος ψυχόω τε καί μόριον αὐτός εἰμί . αὐτίκα ὁ μέν ζωτικός δύναμις , ὅς ἐμπεριέχω ὁ θρεπτικός τε καί αὐξητικός καί κατά ὅλος κινητικός , ὁ πνεῦμα λαγχάνω ὁ σαρκικός , ὀξυκίνητος εἰμί καί πάντῃ διά τε ὁ αἴσθησις καί ὁ λοιπός σῶμα πορεύω τε καί πρωτοπαθέω διά σῶμα · ὁ προαιρετικός δέ ὁ ἡγεμονικός ἔχω δύναμις , περί ὅς ὁ ζήτησις καί ὁ μάθησις καί ὁ γνῶσις . ἀλλά γάρ ὁ πᾶς ἀναφορά εἰς εἷς συντάσσω ὁ ἡγεμονικός καί διά ἐκεῖνος ζάω τε ὁ ἄνθρωπος καί πως ζάω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.136
διὰ τοῦ σωματικοῦ ἄρα πνεύματος αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος , ἐπιθυμεῖ , ἥδεται , ὀργίζεται , τρέφεται , αὔξεται · καὶ δὴ καὶ πρὸς τὰς πράξεις διὰ τούτου πορεύεται τὰς κατ’ ἔννοιάν τε καὶ διάνοιαν , καὶ ἐπειδὰν κρατῇ τῶν ἐπιθυμιῶν , βασιλεύει τὸ ἡγεμονικόν . τὸ οὖν οὐκ ἐπιθυμήσεις οὐ δουλεύσεις φησὶ τῷ σαρκικῷ πνεύματι , ἀλλὰ ἄρξεις αὐτοῦ , ἐπεὶ ἡ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος καὶ εἰς τὸ παρὰ φύσιν ἀτακτεῖν ἐπανίσταται , καὶ τὸ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκὸς εἰς τὴν κατὰ φύσιν τοῦ ἀνθρώπου διεξαγωγὴν ἐπικρατεῖ · μή τι οὖν εἰκότως κατ’ εἰκόνα θεοῦ γεγονέναι ὁ ἄνθρωπος εἴρηται , οὐ κατὰ τῆς κατασκευῆς τὸ σχῆμα , ἀλλ’ ἐπεὶ ὁ μὲν θεὸς λόγῳ τὰ πάντα δημιουργεῖ , ὁ δὲ ἄνθρωπος ὁ γνωστικὸς γενόμενος τῷ λογικῷ τὰς καλὰς πράξεις ἐπιτελεῖ . εἰκότως τοίνυν αἱ δύο πλάκες τὰς τοῖς δισσοῖς πνεύμασι δεδομένας ἐντολὰς τῷ τε πλασθέντι τῷ τε ἡγεμονικῷ τὰς πρὸ τοῦ νόμου παραδεδομένας ἀλλαχῇ εἴρηνται μηνύειν · καὶ τὰ τῶν αἰσθήσεων κινήματα κατά τε τὴν διάνοιαν ἀποτυποῦνται κατά τε τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος ἐνέργειαν φανεροῦνται · ἐξ ἀμφοῖν γὰρ ἡ κατάληψις .
Lemmas: διά ὁ σωματικός ἄρα πνεῦμα αἰσθάνομαι ὁ ἄνθρωπος , ἐπιθυμέω , ἥδομαι , ὀργίζω , τρέφω , αὐξάνω · καί δή καί πρός ὁ πρᾶξις διά οὗτος πορεύω ὁ κατά ἔννοια τε καί διάνοια , καί ἐπειδάν κρατέω ὁ ἐπιθυμία , βασιλεύω ὁ ἡγεμονικός . ὁ οὖν οὐ ἐπιθυμέω οὐ δουλεύω φημί ὁ σαρκικός πνεῦμα , ἀλλά ἄρχω αὐτός , ἐπεί ὁ σάρξ ἐπιθυμέω κατά ὁ πνεῦμα καί εἰς ὁ παρά φύσις ἀτακτέω ἐπανίστημι , καί ὁ πνεῦμα κατά ὁ σάρξ εἰς ὁ κατά φύσις ὁ ἄνθρωπος διεξαγωγή ἐπικρατέω · μή τις οὖν ἔοικα κατά εἰκών θεός γίγνομαι ὁ ἄνθρωπος λέγω , οὐ κατά ὁ κατασκευή ὁ σχῆμα , ἀλλά ἐπεί ὁ μέν θεός λόγος ὁ πᾶς δημιουργέω , ὁ δέ ἄνθρωπος ὁ γνωστικός γίγνομαι ὁ λογικός ὁ καλός πρᾶξις ἐπιτελέω . ἔοικα τοίνυν ὁ δύο πλάξ ὁ ὁ δισσός πνεῦμα δίδωμι ἐντολή ὁ τε πλάσσω ὁ τε ἡγεμονικός ὁ πρό ὁ νόμος παραδίδωμι ἀλλαχῆ λέγω μηνύω · καί ὁ ὁ αἴσθησις κίνημα κατά τε ὁ διάνοια ἀποτυπόω κατά τε ὁ ἀπό ὁ σῶμα ἐνέργεια φανερόω · ἐκ ἄμφω γάρ ὁ κατάληψις .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.137
πάλιν τε αὖ ὡς αἴσθησις πρὸς τὸ αἰσθητόν , οὕτως νόησις πρὸς τὸ νοητόν . διτταὶ δὲ καὶ αἱ πράξεις , αἳ μὲν κατ’ ἔννοιαν , αἳ δὲ κατ’ ἐνέργειαν . Καὶ ἡ μὲν πρώτη τῆς δεκαλόγου ἐντολὴ παρίστησιν , ὅτι μόνος εἷς ἐστιν θεὸς παντοκράτωρ , ὃς ἐκ τῆς Αἰγύπτου τὸν λαὸν μετήγαγεν διὰ τῆς ἐρήμου εἰς τὴν πατρῴαν γῆν , ὅπως καταλαμβάνωσι μὲν διὰ τῶν θείων ἐνεργημάτων , ὡς ἐδύναντο , τὴν δύναμιν αὐτοῦ , ἀφιστῶνται δὲ τῆς τῶν γενητῶν εἰδωλολατρείας , τὴν πᾶσαν ἐλπίδα ἐπὶ τὸν κατ’ ἀλήθειαν ἔχοντες θεόν . ὁ δεύτερος δὲ ἐμήνυεν λόγος μὴ δεῖν λαμβάνειν μηδὲ ἐπιφέρειν τὸ μεγαλεῖον κράτος τοῦ θεοῦ ( ὅπερ ἐστὶ τὸ ὄνομα · τοῦτο γὰρ μόνον ἐχώρουν , ὡς καὶ ἔτι νῦν οἱ πολλοί , μαθεῖν ) — μὴ φέρειν τούτου τὴν ἐπίκλησιν ἐπὶ τὰ γενητὰ καὶ μάταια , ἃ δὴ οἱ τεχνῖται τῶν ἀνθρώπων πεποιήκασι , καθ’ ὧν ὁ ὢν οὐ τάσσεται · ἐν ταὐτότητι γὰρ ἀγενήτῳ ὁ ὢν αὐτὸς μόνος . τρίτος δέ ἐστι λόγος ὁ μηνύων γεγονέναι πρὸς τοῦ θεοῦ τὸν κόσμον καὶ δεδωκέναι ἀνάπαυσιν ἡμῖν ἑβδόμην ἡμέραν διὰ τὴν κατὰ τὸν βίον κακοπάθειαν · θεὸς γὰρ ἄκμητός τε καὶ ἀπαθὴς καὶ ἀπροσδεής , ἀναπαύλης δὲ ἡμεῖς οἱ σαρκοφοροῦντες δεόμεθα .
Lemmas: πάλιν τε αὖ ὡς αἴσθησις πρός ὁ αἰσθητός , οὕτως νόησις πρός ὁ νοητός . δισσός δέ καί ὁ πρᾶξις , ὁ μέν κατά ἔννοια , ὁ δέ κατά ἐνέργεια . καί ὁ μέν πρῶτος ὁ δεκάλογος ἐντολή παρίστημι , ὅτι μόνος εἷς εἰμί θεός παντοκράτωρ , ὅς ἐκ ὁ Αἴγυπτος ὁ λαός μετάγω διά ὁ ἐρῆμος εἰς ὁ πατρῷος γῆ , ὅπως καταλαμβάνω μέν διά ὁ θεῖος ἐνέργημα , ὡς δύναμαι , ὁ δύναμις αὐτός , ἀφρίστημι δέ ὁ ὁ γενητός εἰδωλολατρία , ὁ πᾶς ἐλπίς ἐπί ὁ κατά ἀλήθεια ἔχω θεός . ὁ δεύτερος δέ μηνύω λόγος μή δέω λαμβάνω μηδέ ἐπιφέρω ὁ μεγαλεῖος κράτος ὁ θεός ( ὅς εἰμί ὁ ὄνομα · οὗτος γάρ μόνος χωρέω , ὡς καί ἔτι νῦν ὁ πολύς , μανθάνω ) — μή φέρω οὗτος ὁ ἐπίκλησις ἐπί ὁ γενητός καί μάταιος , ὅς δή ὁ τεχνίτης ὁ ἄνθρωπος ποιέω , κατά ὅς ὁ εἰμί οὐ τάσσω · ἐν ταὐτότης γάρ ἀγένητος ὁ εἰμί αὐτός μόνος . τρίτος δέ εἰμί λόγος ὁ μηνύω γίγνομαι πρός ὁ θεός ὁ κόσμος καί δίδωμι ἀνάπαυσις ἐγώ ἕβδομος ἡμέρα διά ὁ κατά ὁ βίος κακοπάθεια · θεός γάρ ἄκμητος τε καί ἀπαθής καί ἀπροσδεής , ἀνάπαυλα δέ ἐγώ ὁ σαρκοφοσέω δέω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.138
ἡ ἑβδόμη τοίνυν ἡμέρα ἀνάπαυσις κηρύσσεται , ἀποχῇ κακῶν ἑτοιμάζουσα τὴν ἀρχέγονον ἡμέραν τὴν τῷ ὄντι ἀνάπαυσιν ἡμῶν , ἣ δὴ καὶ πρώτη τῷ ὄντι φωτὸς γένεσις , ἐν ᾧ τὰ πάντα συνθεωρεῖται καὶ πάντα κληρονομεῖται . ἐκ ταύτης τῆς ἡμέρας ἡ πρώτη σοφία καὶ ἡ γνῶσις ἡμῖν ἐλλάμπεται · τὸ γὰρ φῶς τῆς ἀληθείας φῶς ἀληθές , ἄσκιον , ἀμερῶς μεριζόμενον πνεῦμα κυρίου εἰς τοὺς διὰ πίστεως ἡγιασμένους , λαμπτῆρος ἐπέχον τάξιν εἰς τὴν τῶν ὄντων ἐπίγνωσιν . ἀκολουθοῦντες οὖν αὐτῷ δἰ ὅλου τοῦ βίου ἀπαθεῖς καθιστάμεθα , τὸ δέ ἐστιν ἀναπαύσασθαι . διὸ καὶ Σολομὼν πρὸ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ πάντων τῶν ὄντων τῷ παντοκράτορι γεγονέναι τὴν σοφίαν λέγει , ἧς ἡ μέθεξις ( ἡ κατὰ δύναμιν , οὐ κατ’ οὐσίαν λέγω ) θείων καὶ ἀνθρωπίνων καταληπτικῶς ἐπιστήμονα εἶναι διδάσκει . ἐνταῦθα γενομένους ἐν παρέργῳ καὶ ταῦτα ὑπομνηστέον , ἐπεὶ περὶ ἑβδομάδος καὶ ὀγδοάδος ὁ λόγος παρεισῆλθε · κινδυνεύει γὰρ ἡ μὲν ὀγδοὰς ἑβδομὰς εἶναι κυρίως , ἑξὰς δὲ ἡ ἑβδομὰς κατά γε τὸ ἐμφανές , καὶ ἣ μὲν κυρίως εἶναι σάββατον , ἐργάτις δὲ ἡ ἑβδομάς · ἥ τε γὰρ κοσμογονία ἐν ἓξ περαιοῦται ἡμέραις , ἥ τε ἀπὸ τροπῶν ἐπὶ τροπὰς κίνησις τοῦ ἡλίου ἐν ἓξ συντελεῖται μησί , καθ’ ἣν πῇ μὲν φυλλορροεῖ , πῇ δὲ βλαστάνει τὰ φυτὰ καὶ αἱ τῶν σπερμάτων γίνονται τελειώσεις .
Lemmas: ὁ ἕβδομος τοίνυν ἡμέρα ἀνάπαυσις κηρύσσω , ἀποχή κακός ἑτοιμάζω ὁ ἀρχέγονος ἡμέρα ὁ ὁ εἰμί ἀνάπαυσις ἐγώ , ὅς δή καί πρῶτος ὁ εἰμί φώς γένεσις , ἐν ὅς ὁ πᾶς συνθεωρέω καί πᾶς κληρονομέω . ἐκ οὗτος ὁ ἡμέρα ὁ πρῶτος σοφία καί ὁ γνῶσις ἐγώ ἐλλάμπω · ὁ γάρ φάος ὁ ἀλήθεια φάος ἀληθής , ἄσκιος , ἀμερής μερίζω πνεῦμα κύριος εἰς ὁ διά πίστις ἁγιάζω , λαμπτήρ ἐπέχω τάξις εἰς ὁ ὁ εἰμί ἐπίγνωσις . ἀκολουθέω οὖν αὐτός διά ὅλος ὁ βίος ἀπαθής καθίστημι , ὁ δέ εἰμί ἀναπαύω . διό καί Σολομών πρό οὐρανός καί γῆ καί πᾶς ὁ εἰμί ὁ παντοκράτωρ γίγνομαι ὁ σοφία λέγω , ὅς ὁ μέθεξις ( ὁ κατά δύναμις , οὐ κατά οὐσία λέγω ) θεῖος καί ἀνθρώπινος καταληπτικός ἐπιστήμων εἰμί διδάσκω . ἐνταῦθα γίγνομαι ἐν πάρεργος καί οὗτος ὑπομνάομαι , ἐπεί περί ἑβδομάς καί ὀγδοάς ὁ λόγος παρεισέρχομαι · κινδυνεύω γάρ ὁ μέν ὀγδοάς ἑβδομάς εἰμί κύριος , ἑξάς δέ ὁ ἑβδομάς κατά γε ὁ ἐμφανής , καί ὁ μέν κύριος εἰμί σάββατον , ἐργάτις δέ ὁ ἑβδομάς · ὁ τε γάρ κοσμογονία ἐν ἕξ περαιόω ἡμέρα , ὁ τε ἀπό τροπή ἐπί τροπή κίνησις ὁ ἥλιος ἐν ἕξ συντελέω μείς , κατά ὅς πῇ μέν φυλλορροέω , πῇ δέ βλαστάνω ὁ φυτόν καί ὁ ὁ σπέρμα γίγνομαι τελείωσις .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.139
φασὶ δὲ καὶ τὸ ἔμβρυον ἀπαρτίζεσθαι πρὸς ἀκρίβειαν μηνὶ τῷ ἕκτῳ , τουτέστιν ἑκατὸν ἡμέραις καὶ ὀγδοήκοντα πρὸς ταῖς δύο καὶ ἡμίσει , ὡς ἱστορεῖ Πόλυβος μὲν ὁ ἰατρὸς ἐν τῷ Περὶ ὀκταμήνων , Ἀριστοτέλης δὲ ὁ φιλόσοφος ἐν τῷ Περὶ φύσεως · οἵ τε Πυθαγόρειοι ἐντεῦθεν , οἶμαι , ἀπὸ τῆς τοῦ κόσμου κατὰ τὸν προφήτην γενέσεως , τὸν ἓξ ἀριθμὸν τέλειον νομίζουσι καὶ μεσευθὺν καλοῦσι τοῦτον καὶ γάμον διὰ τὸ μέσον αὐτὸν εἶναι τοῦ εὐθέος , τουτέστι τοῦ δέκα καὶ τοῦ δύο · φαίνεται γὰρ ἴσον ἀμφοῖν ἀπέχων . ὡς δ’ ὁ γάμος ἐξ ἄρρενος καὶ θηλείας γεννᾷ , οὕτως ὁ ἓξ ἐκ περισσοῦ μὲν τοῦ τρία , ἄρρενος ἀριθμοῦ λεγομένου , ἀρτίου δὲ τοῦ δύο , θήλεος νομιζομένου , γεννᾶται · δὶς γὰρ τὰ τρία γίνεται ὁ ἕξ . τοσαῦται πάλιν αἱ γενικώταται κινήσεις , καθ’ ἃς ἡ πᾶσα γένεσις φέρεται , ἄνω κάτω , εἰς δεξιὰ εἰς ἀριστερά , πρόσω ὀπίσω .
Lemmas: φημί δέ καί ὁ ἔμβρυον ἀπαρτίζω πρός ἀκρίβεια μείς ὁ ἕκτος , τουτέστι ἑκατόν ἡμέρα καί ὀγδοήκοντα πρός ὁ δύο καί ἥμισυς , ὡς ἱστορέω Πόλυβος μέν ὁ ἰατρός ἐν ὁ Περι ὀκτάμηνος , Ἀριστοτέλης δέ ὁ φιλόσοφος ἐν ὁ Περι φύσις · ὁ τε Πυθαγόρειος ἐντεῦθεν , οἴομαι , ἀπό ὁ ὁ κόσμος κατά ὁ προφήτης γένεσις , ὁ ἕξ ἀριθμός τέλειος νομίζω καί μεσευθύς καλέω οὗτος καί γάμος διά ὁ μέσος αὐτός εἰμί ὁ εὐθύς , τουτέστι ὁ δέκα καί ὁ δύο · φαίνω γάρ ἴσος ἄμφω ἀπέχω . ὡς δέ ὁ γάμος ἐκ ἄρσην καί θῆλυς γεννάω , οὕτως ὁ ἕξ ἐκ περισσός μέν ὁ τρεῖς , ἄρσην ἀριθμός λέγω , ἄρτιος δέ ὁ δύο , θῆλυς νομίζω , γεννάω · δίς γάρ ὁ τρεῖς γίγνομαι ὁ ἕξ . τοσοῦτος πάλιν ὁ γενικός κίνησις , κατά ὅς ὁ πᾶς γένεσις φέρω , ἄνω κάτω , εἰς δεξιός εἰς ἀριστερός , πρόσω ὀπίσω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.140
Εἰκότως ἄρα τὸν ἑπτὰ ἀριθμὸν ἀμήτορα καὶ ἄγονον λογίζονται , τὸ σάββατον ἑρμηνεύοντες καὶ τὸ τῆς ἀναπαύσεως εἶδος ἀλληγοροῦντες , καθ’ ἣν οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίσκονται ἔτι · οὔτε γὰρ ἔκ τινος ἀριθμοῦ ἐπί τινα λαμβάνουσι γίνεται ὁ ἑπτὰ οὔτε ἐπί τινα ληφθεὶς ἀποτελεῖ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος ἕτερον . τήν τε ὀγδοάδα κύβον καλοῦσι , μετὰ τῶν ἑπτὰ , πλανωμένων τὴν ἀπλανῆ συγκαταριθμοῦντες σφαῖραν , δἰ ὧν ὁ μέγας ἐνιαυτὸς γίνεται οἷον περίοδός τις τῆς τῶν ἐπηγγελμένων ἀνταποδόσεως . ταύτῃ τοι ὁ κύριος τέταρτος ἀναβὰς εἰς τὸ ὄρος ἕκτος γίνεται καὶ φωτὶ περιλάμπεται πνευματικῷ , τὴν δύναμιν τὴν ἀπ’ αὐτοῦ παραγυμνώσας εἰς ὅσον οἷόν τε ἦν ἰδεῖν τοῖς ὁρᾶν ἐκλεγεῖσι , δἰ ἑβδόμης ἀνακηρυσσόμενος τῆς φωνῆς υἱὸς εἶναι θεοῦ , ἵνα δὴ οἳ μὲν ἀναπαύσωνται πεισθέντες περὶ αὐτοῦ , ὃ δέ , διὰ γενέσεως , ἣν ἐδήλωσεν ἡ ἑξάς , ἐπίσημος , ὀγδοὰς ὑπάρχων φανῇ , θεὸς ἐν σαρκίῳ τὴν δύναμιν ἐνδεικνύμενος , ἀριθμούμενος μὲν ὡς ἄνθρωπος , κρυπτόμενος δὲ ὃς ἦν · τῇ μὲν γὰρ τάξει τῶν ἀριθμῶν συγκαταλέγεται καὶ ὁ ἕξ , ἡ δὲ τῶν στοιχείων ἀκολουθία ἐπίσημον γνωρίζει τὸ μὴ γραφόμενον .
Lemmas: ἔοικα ἄρα ὁ ἑπτά ἀριθμός ἀμήτωρ καί ἄγονος λογίζομαι , ὁ σάββατον ἑρμηνεύω καί ὁ ὁ ἀνάπαυσις εἶδος ἀλληγορέω , κατά ὅς οὔτε γαμέω οὔτε γαμίζω ἔτι · οὔτε γάρ ἐκ τις ἀριθμός ἐπί τις λαμβάνω γίγνομαι ὁ ἑπτά οὔτε ἐπί τις λαμβάνω ἀποτελέω ὁ ἐντός ὁ δεκάς ἕτερος . ὁ τε ὀγδοάς κύβος καλέω , μετά ὁ ἑπτά , πλανάω ὁ ἀπλανής συγκαταριθμέω σφαῖρα , διά ὅς ὁ μέγας ἐνιαυτός γίγνομαι οἷος περίοδος τις ὁ ὁ ἐπαγγέλλω ἀνταπόδοσις . ταύτῃ τοι ὁ κύριος τέταρτος ἀναβαίνω εἰς ὁ ὄρος ἕκτος γίγνομαι καί φώς περιλάμπω πνευματικός , ὁ δύναμις ὁ ἀπό αὐτός παραγυμνόω εἰς ὅσος οἷος τε εἰμί ὁράω ὁ ὁράω ἐκλέγω , διά ἕβδομος ἀνακηρύσσω ὁ φωνή υἱός εἰμί θεός , ἵνα δή ὁ μέν ἀναπαύω πείθω περί αὐτός , ὁ δέ , διά γένεσις , ὅς δηλόω ὁ ἑξάς , ἐπίσημος , ὀγδοάς ὑπάρχω φαίνω , θεός ἐν σαρκίον ὁ δύναμις ἐνδείκνυμι , ἀριθμέω μέν ὡς ἄνθρωπος , κρύπτω δέ ὅς εἰμί · ὁ μέν γάρ τάξις ὁ ἀριθμός συγκαταλέγω καί ὁ ἕξ , ὁ δέ ὁ στοιχεῖον ἀκολουθία ἐπίσημος γνωρίζω ὁ μή γράφω .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.141
ἐνταῦθα κατὰ μὲν τοὺς ἀριθμοὺς αὐτοὺς σῴζεται τῇ τάξει ἑκάστη μονὰς εἰς ἑβδομάδα τε καὶ ὀγδοάδα , κατὰ δὲ τὸν τῶν στοιχείων ἀριθμὸν ἕκτον γίνεται τὸ ζῆτα , καὶ ἕβδομον τὸ η . εἰσκλαπέντος δ’ οὐκ οἶδ’ ὅπως τοῦ ἐπισήμου εἰς τὴν γραφήν , ἐὰν οὕτως ἑπώμεθα , ἕκτη μὲν γίνεται ἡ ἑβδομάς , ἑβδόμη δὲ ἡ ὀγδοάς · διὸ καὶ ἐν τῇ ἕκτῃ ὁ ἄνθρωπος λέγεται πεποιῆσθαι ὁ τῷ ἐπισήμῳ πιστὸς γενόμενος ὡς εὐθέως κυριακῆς κληρονομίας ἀνάπαυσιν ἀπολαβεῖν . τοιοῦτόν τι καὶ ἡ ἕκτη ὥρα τῆς σωτηρίου οἰκονομίας ἐμφαίνει , καθ’ ἣν ἐτελειώθη ὁ ἄνθρωπος . ναὶ μὴν τῶν μὲν ὀκτὼ αἱ μεσότητες γίνονται ἑπτά , τῶν δὲ ἑπτὰ φαίνονται εἶναι τὰ διαστήματα ἕξ . ἄλλος γὰρ ἐκεῖνος λόγος , ἐπὰν ἑβδομὰς δοξάζῃ τὴν ὀγδοάδα καὶ οἱ οὐρανοὶ τοῖς οὐρανοῖς διηγοῦνται δόξαν θεοῦ . οἱ τούτων αἰσθητοὶ τύποι τὰ παρ’ ἡμῖν φωνήεντα στοιχεῖα . οὕτως καὶ αὐτὸς εἴρηται ὁ κύριος ἄλφα καὶ ὦ , ἀρχὴ καὶ τέλος , δι οὗ τὰ πάντα ἐγένετο καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν . οὐ τοίνυν , ὥσπερ τινὲς ὑπολαμβάνουσι τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ θεοῦ , πέπαυται ποιῶν ὁ θεός · ἀγαθὸς γὰρ ὤν , εἰ παύσεταί ποτε ἀγαθοεργῶν , καὶ τοῦ θεὸς εἶναι παύσεται , ὅπερ οὐδὲ εἰπεῖν θέμις .
Lemmas: ἐνταῦθα κατά μέν ὁ ἀριθμός αὐτός σῴζω ὁ τάξις ἕκαστος μονή εἰς ἑβδομάς τε καί ὀγδοάς , κατά δέ ὁ ὁ στοιχεῖον ἀριθμός ἕκτος γίγνομαι ὁ ζῆτα , καί ἕβδομος ὁ η̅ . εἰσκλέπτω δέ οὐ οἶδα ὅπως ὁ ἐπίσημος εἰς ὁ γραφή , ἐάν οὕτως ἕπομαι , ἕκτος μέν γίγνομαι ὁ ἑβδομάς , ἕβδομος δέ ὁ ὀγδοάς · διό καί ἐν ὁ ἕκτος ὁ ἄνθρωπος λέγω ποιέω ὁ ὁ ἐπίσημος πιστός γίγνομαι ὡς εὐθύς κυριακός κληρονομία ἀνάπαυσις ἀπολαμβάνω . τοιοῦτος τις καί ὁ ἕκτος ὥρα ὁ σωτήριος οἰκονομία ἐμφαίνω , κατά ὅς τελειόω ὁ ἄνθρωπος . ναί μήν ὁ μέν ὀκτώ ὁ μεσότης γίγνομαι ἑπτά , ὁ δέ ἑπτά φαίνω εἰμί ὁ διάστημα ἕξ . ἄλλος γάρ ἐκεῖνος λόγος , ἐπάν ἑβδομάς δοξάζω ὁ ὀγδοάς καί ὁ οὐρανός ὁ οὐρανός διηγέομαι δόξα θεός . ὁ οὗτος αἰσθητός τύπος ὁ παρά ἐγώ φωνήεις στοιχεῖον . οὕτως καί αὐτός λέγω ὁ κύριος ἄλφα καί ὦ , ἀρχή καί τέλος , διά ὅς ὁ πᾶς γίγνομαι καί χωρίς αὐτός γίγνομαι οὐδέ εἷς . οὐ τοίνυν , ὥσπερ τις ὑπολαμβάνω ὁ ἀνάπαυσις ὁ θεός , παύω ποιέω ὁ θεός · ἀγαθός γάρ εἰμί , εἰ παύω ποτέ ἀγαθοεργέω , καί ὁ θεός εἰμί παύω , ὅς οὐδέ λέγω θέμις .
clemens-alexandrinus.stromata 6.16.142
ἔστιν δ’ οὖν καταπεπαυκέναι τὸ τὴν τάξιν τῶν γενομένων εἰς πάντα χρόνον ἀπαραβάτως φυλάσσεσθαι τεταχέναι καὶ τῆς παλαιᾶς ἀταξίας ἕκαστον τῶν κτισμάτων καταπεπαυκέναι · αἱ μὲν γὰρ κατὰ τὰς διαφόρους ἡμέρας δημιουργίαι ἀκολουθίᾳ μεγίστῃ παρειλήφεισαν ὡς ἂν ἐκ τοῦ προγενεστέρου τὴν τιμήν , τάξιν ἑξόντων ἁπάντων τῶν γενομένων , ἅμα νοήματι κτισθέντων , ἀλλ’ οὐκ ἐπ’ ἴσης ὄντων τιμίων · οὐδ’ ἄν φωνῇ δεδήλωτο ἡ ἑκάστου γένεσις ἀθρόως πεοιῆσθαι λεχθείσης τῆς δημιουργίας · ἐχρῆν γάρ τι καὶ πρῶτον ὀνομάσαι . διὰ τοῦτο ἄρα προεφητεύθη πρῶτα , ἐξ ὧν τὰ δεύτερα , πάντων ὁμοῦ ἐκ μιᾶς οὐσίας μιᾷ δυνάμει γενομένων · ἓν γάρ , οἶμαι , τὸ βούλημα τοῦ θεοῦ ἐν μιᾷ ταὐτότητι . πῶς δ’ ἂν ἐν χρόνῳ γένοιτο κτίσις , συγγενομένου τοῖς οὖσι καὶ τοῦ χρόνου ; Ἤδη δὲ καὶ ἐν ἑβδομάσι πᾶς ὁ κόσμος κυκλεῖται τῶν ζῳογονουμένων καὶ τῶν φυομένων ἁπάντων .
Lemmas: εἰμί δέ οὖν καταπαύω ὁ ὁ τάξις ὁ γίγνομαι εἰς πᾶς χρόνος ἀπαράβατος φυλάσσω τάσσω καί ὁ παλαιός ἀταξία ἕκαστος ὁ κτίσμα καταπαύω · ὁ μέν γάρ κατά ὁ διάφορος ἡμέρα δημιουργία ἀκολουθία μέγας παραλαμβάνω ὡς ἄν ἐκ ὁ προγενής ὁ τιμή , τάξις ἔχω ἅπας ὁ γίγνομαι , ἅμα νόημα κτίζω , ἀλλά οὐ ἐπί ἴσος εἰμί τίμιος · οὐδέ ἄν φωνή δηλόω ὁ ἕκαστος γένεσις ἀθρόος ποιέω λέγω ὁ δημιουργία · χρή γάρ τις καί πρῶτος ὀνομάζω . διά οὗτος ἄρα προφητεύω πρῶτος , ἐκ ὅς ὁ δεύτερος , πᾶς ὁμοῦ ἐκ εἷς οὐσία εἷς δύναμις γίγνομαι · εἷς γάρ , οἴομαι , ὁ βούλημα ὁ θεός ἐν εἷς ταὐτότης . πῶς δέ ἄν ἐν χρόνος γίγνομαι κτίσις , συγγίγνομαι ὁ εἰμί καί ὁ χρόνος ; ἤδη δέ καί ἐν ἑβδομάς πᾶς ὁ κόσμος κυκλέω ὁ ζωογονέω καί ὁ φύω ἅπας .