clemens-alexandrinus.stromata 7.11.67
οὔτ᾿ οὖν φόβῳ τῶν μειζόνων δεινῶν τὰ ἐλάττω καθάπερ οἱ λοιποὶ ὑπομένοντες οὔτ᾿ αὖ ψόγον τὸν ἀπὸ τῶν ὁμοτίμων καὶ ὁμογνωμόνων ὑφορώμενοι τῇ τῆς κλήσεως ἐμμένουσιν ὁμολογίᾳ . ἀλλὰ διὰ τὴν πρὸς τὸν θεὸν ἀγάπην ἑκόντες πείθονται τῇ κλήσει . μηδένα ἕτερον σκοπὸν ἑλόμενοι ἢ τὴν πρὸς τὸν θεὸν εὐαρέστησιν , οὐχὶ δὲ διὰ τὰ ἆθλα τῶν πόνων . οἳ μὲν γὰρ φιλοδοξίᾳ , οἳ δὲ εὐλαβείᾳ κολάσεως ἄλλης δριμυτέρας , οἳ δὲ διά τινας ἡδονὰς καὶ εὐφροσύνας τὰς μετὰ θάνατον ὑπομένοντες παῖδες ἐν πίστει . μακάριοι μέν , οὐδέπω δὲ ἄνδρες ἐν ἀγάπῃ τῇ πρὸς τὸν θεὸν καθάπερ ὁ γνωστικὸς γεγονότες ( εἰσὶ γάρ , εἰσὶ καθάπερ ἐν τοῖς ἀγῶσι τοῖς γυμνικοῖς . οὕτως δὲ καὶ κατὰ τὴν ἐκκλησίαν στέφανοι ἀνδρῶν τε καὶ παίδων ) · ἡ δὲ ἀγάπη αὐτὴ δι᾿ αὑτὴν αἱρετή , οὐ δι᾿ ἄλλο τι . σχεδὸν οὖν τῷ γνωστικῷ μετὰ γνώσεως ἡ τελειότης τῆς ἀνδρείας ἐκ τῆς τοῦ βίου συνασκήσεως αὔξεται . μελετήσαντος ἀεὶ τῶν παθῶν κρατεῖν . Ἄφοβον οὖν καὶ ἀδεᾶ καὶ πεποιθότα ἐπὶ κύριον ἡ ἀγάπη ἀλείφουσα καὶ γυμνάσασα κατασκευάζει τὸν ἴδιον ἀθλητήν , ὥσπερ δικαιοσύνη τὸ διὰ παντὸς ἀληθεύειν αὐτῷ τοῦ βίου περιποιεῖ . δικαιοσύνης γὰρ ἦν ἐπιτομὴ φάναι · » ἔσται ὑμῶν τὸ ναὶ καὶ τὸ οὒ οὔ . « ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῆς σωφροσύνης . οὔτε γὰρ διὰ φιλοτιμίαν ( καθάπερ οἱ ἀθληταὶ στεφάνων καὶ εὐδοξίας χάριν ) οὔτ᾿ οὖ διὰ φιλοχρηματίαν ( ὥς τινες προσποιοῦνται σωφρονεῖν , πάθει δεινῷ τὸ ἀγαθὸν μεταδιώκοντες ) , οὐ μὴν οὐδὲ διὰ φιλοσωματίαν ὑγείας χάριν , ἀλλ᾿ οὐδὲ δι᾿ ἀγροικίαν ἐγκρατὴς καὶ ἄγευστος ἡδονῶν οὐδεὶς κατ᾿ ἀλήθειαν σώφρων ( ἀμέλει γευσάμενοι τῶν ἡδονῶν οἱ τὸν ἐργάτην τρίβοντες βίον αὐτίκα μάλα καταγνύουσι τὸ ἀκαμπὲς τῆς ἐγκρατείας εἰς τὰς ἡδονάς ) . τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ νόμῳ καὶ φόβῳ κωλυόμενον καιρὸν γὰρ λαβόντες παρακλέπτουσι κλέπτουσι τὸν νόμον , ἀποδιδράσκοντες τὰ καλά . ἡ δὲ δι᾿ αὑτὴν αἱρετὴ σωφροσύνη , κατὰ τὴν γνῶσιν τελειουμένη ἀεί τε παραμένουσα , κύριον καὶ αὐτοκράτορα τὸν ἄνδρα κατασκευάζει , ὡς εἶναι τὸν γνωστικὸν σώφρονα καὶ ἀπαθῆ , ταῖς ἡδοναῖς τε καὶ λύπαις ἄτεγκτον , ὥσπερ φασὶ τὸν ἀδάμαντα τῷ πυρί .
Lemmas: οὔτε οὖν φόβος ὁ μέγας δεινός ὁ ἐλαχύς καθά ὁ λοιπός ὑπομένω οὔτε αὖ ψόγος ὁ ἀπό ὁ ὁμότιμος καί ὁμογνώμων ὑφοράω ὁ ὁ κλῆσις ἐμμένω ὁμολογία . ἀλλά διά ὁ πρός ὁ θεός ἀγάπη ἑκών πείθω ὁ κλῆσις . μηδείς ἕτερος σκοπός αἱρέω ἤ ὁ πρός ὁ θεός εὐαρέστησις , οὐ δέ διά ὁ ἆθλον ὁ πόνος . ὁ μέν γάρ φιλοδοξία , ὁ δέ εὐλάβεια κόλασις ἄλλος δριμύς , ὁ δέ διά τις ἡδονή καί εὐφροσύνη ὁ μετά θάνατος ὑπομένω παῖς ἐν πίστις . μακάριος μέν , οὐδέπω δέ ἀνήρ ἐν ἀγάπη ὁ πρός ὁ θεός καθά ὁ γνωστικός γίγνομαι ( εἰμί γάρ , εἰμί καθά ἐν ὁ ἀγών ὁ γυμνικός . οὕτως δέ καί κατά ὁ ἐκκλησία στέφανος ἀνήρ τε καί παῖς ) · ὁ δέ ἀγάπη αὐτός διά ἑαυτοῦ αἱρετός , οὐ διά ἄλλος τις . σχεδόν οὖν ὁ γνωστικός μετά γνῶσις ὁ τελειότης ὁ ἀνδρεία ἐκ ὁ ὁ βίος συνάσκησις αὐξάνω . μελετάω ἀεί ὁ πάθος κρατέω . ἄφοβος οὖν καί ἀδεής καί πείθω ἐπί κύριος ὁ ἀγάπη ἀλείφω καί γυμνάζω κατασκευάζω ὁ ἴδιος ἀθλητής , ὥσπερ δικαιοσύνη ὁ διά πᾶς ἀληθεύω αὐτός ὁ βίος περιποιέω . δικαιοσύνη γάρ εἰμί ἐπιτομή φημί · » εἰμί σύ ὁ ναί καί ὁ οὐ οὐ . « ὁ δέ αὐτός λόγος καί ἐπί ὁ σωφροσύνη . οὔτε γάρ διά φιλοτιμία ( καθά ὁ ἀθλητής στέφανος καί εὐδοξία χάριν ) οὔτε οὐ διά φιλοχρηματία ( ὡς τις προσποιέω σωφρονέω , πάθος δεινός ὁ ἀγαθός μεταδιώκω ) , οὐ μήν οὐδέ διά φιλοσωματία ὑγεία χάριν , ἀλλά οὐδέ διά ἀγροικία ἐγκρατής καί ἄγευστος ἡδονή οὐδείς κατά ἀλήθεια σώφρων ( ἀμέλει γεύω ὁ ἡδονή ὁ ὁ ἐργάτης τρίβω βίος αὐτίκα μάλα κατάγνυμι ὁ ἀκαμπής ὁ ἐγκράτεια εἰς ὁ ἡδονή ) . τοιοῦτος δέ καί ὁ νόμος καί φόβος κωλύω καιρός γάρ λαμβάνω παρακλέπτω κλέπτω ὁ νόμος , ἀποδιδράσκω ὁ καλός . ὁ δέ διά ἑαυτοῦ αἱρετός σωφροσύνη , κατά ὁ γνῶσις τελειόω ἀεί τε παραμένω , κύριος καί αὐτοκράτωρ ὁ ἀνήρ κατασκευάζω , ὡς εἰμί ὁ γνωστικός σώφρων καί ἀπαθής , ὁ ἡδονή τε καί λύπη ἄτεγκτος , ὥσπερ φημί ὁ ἀδάμας ὁ πῦρ .