ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.105
Πάσης τοίνυν ἀρετῆς μεμνημένος ὁ θεῖος νόμος ἀλείφει μάλιστα τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ τὴν ἐγκράτειαν , θεμέλιον ἀρετῶν κατατιθέμενος ταύτην , καὶ δὴ προπαιδεύει ἡμᾶς εἰς τὴν περιποίησιν τῆς ἐγκρατείας ἀπὸ τῆς τῶν ζῴων χρήσεως , ἀπαγορεύων μεταλαμβάνειν τῶν ὅσα φύσει πίονα καθάπερ τὸ τῶν συῶν γένος εὐσαρκότατον τυγχάνον · τρυφητιῶσι γὰρ ἡ τοιαύτη χρῆσις χορηγεῖται . λέγεται γοῦν τινα τῶν φιλοσοφούντων ἐτυμολογοῦντα τὴν ὗν θῦν εἶναι φάναι . ὡς εἰς θύσιν καὶ σφαγὴν μόνον ἐπιτήδειον · δεδόσθαι γὰρ τῷδε τῷ ζῴῳ ψυχὴν πρὸς οὐδὲν ἕτερον ἢ ἕνεκα τοῦ τὰς σάρκας σφριγᾶν . τῶν τε ἰχθύων ὁμοίως ἀπηγόρευσε μεταλαμβάνειν , στέλλων ἡμῶν τὰς ἐπιθυμίας ἐκείνων οἷς μήτε πτερύγια μήτε λεπίδες εἰσίν · εὐσαρκίᾳ γὰρ καὶ πιότητι τῶν ἄλλων ἰχθύων οὗτοι διαφέρουσιν .
Lemmas: πᾶς τοίνυν ἀρετή μιμνῄσκω ὁ θεῖος νόμος ἀλείφω μάλα ὁ ἄνθρωπος ἐπί ὁ ἐγκράτεια , θεμέλιος ἀρετή κατατίθημι οὗτος , καί δή προπαιδεύω ἐγώ εἰς ὁ περιποίησις ὁ ἐγκράτεια ἀπό ὁ ὁ ζῷον χρῆσις , ἀπαγορεύω μεταλαμβάνω ὁ ὅσος φύσις πίων καθά ὁ ὁ ὗς γένος εὔσαρκος τυγχάνω · τρυφητιάω γάρ ὁ τοιοῦτος χρῆσις χορηγέω . λέγω γοῦν τις ὁ φιλοσοφέω ἐτυμολογέω ὁ ὗς θῦς εἰμί φημί . ὡς εἰς θύσις καί σφαγή μόνος ἐπιτήδειος · δίδωμι γάρ ὅδε ὁ ζῷον ψυχή πρός οὐδείς ἕτερος ἤ ἕνεκα ὁ ὁ σάρξ σφριγάω . ὁ τε ἰχθῦς ὅμοιος ἀπαγορεύω μεταλαμβάνω , στέλλω ἐγώ ὁ ἐπιθυμία ἐκεῖνος ὅς μήτε πτερύγιον μήτε λεπίς εἰμί · εὐσαρκία γάρ καί πιότης ὁ ἄλλος ἰχθῦς οὗτος διαφέρω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.106
ἐντεῦθεν οἶμαι καὶ τὸν εὑρόντα τὰς τελετὰς οὐ μόνον τινῶν ζῴων ἀπαγορεύειν ἅπτεσθαι , ἀλλ’ ἔστιν ἅ καὶ τῶν καταθυομένων ὑπεξείλετο τῆς χρήσεως μέρη δἰ αἰτίας ἅς ἴσασιν οἱ μύσται . Εἰ δὴ γαστρὸς καὶ τῶν ὑπὸ γαστέρα κρατητέον , δῆλον ὡς ἄνωθεν παρειλήφαμεν παρὰ τοῦ κυρίου διὰ τοῦ νόμου τὴν ἐπιθυμίαν ἐκκόπτειν . γένοιτο δ’ ἂν τελείως τοῦτο , εἰ τοῦ ὑπεκκαύματος τῆς ἐπιθυμίας , τῆς ἡδονῆς λέγω , ἀνυποκρίτως καταγνοίημεν . φασὶ δὲ αὐτῆς εἶναι τὴν ἔννοιαν κίνησιν λείαν καὶ προσηνῆ μετά τινος αἰσθήσεως . ταύτῃ δουλεύοντα τὸν Μενέλεων μετὰ τὴν Ἰλίου ἅλωσιν φασὶν ὁρμήσαντα τὴν Ἑλένην ἀνελεῖν ὡς κακῶν τοσούτων αἰτίαν γενομένην , ὅμως οὐ κατισχῦσαι πρᾶξαι ἡττηθέντα τῷ κάλλει , δἰ οὗ ἐπὶ τὴν ἀνάμνησιν τῆς ἡδονῆς ἀφίκετο .
Lemmas: ἐντεῦθεν οἴομαι καί ὁ εὑρίσκω ὁ τελετή οὐ μόνος τις ζῷον ἀπαγορεύω ἅπτω , ἀλλά εἰμί ὅς καί ὁ καταθύω ὑπεξαιρέω ὁ χρῆσις μέρος διά αἰτία ὅς οἶδα ὁ μύστης . εἰ δή γαστήρ καί ὁ ὑπό γαστήρ κρατητέον , δῆλος ὡς ἄνωθεν παραλαμβάνω παρά ὁ κύριος διά ὁ νόμος ὁ ἐπιθυμία ἐκκόπτω . γίγνομαι δέ ἄν τέλειος οὗτος , εἰ ὁ ὑπέκκαυμα ὁ ἐπιθυμία , ὁ ἡδονή λέγω , ἀνυπόκριτος καταγιγνώσκω . φημί δέ αὐτός εἰμί ὁ ἔννοια κίνησις λεῖος καί προσηνής μετά τις αἴσθησις . οὗτος δουλεύω ὁ Μενέλαος μετά ὁ Ἴλιον ἅλωσις φημί ὁρμάω ὁ Ἑλένη ἀναιρέω ὡς κακός τοσοῦτος αἰτία γίγνομαι , ὅμως οὐ κατισχύω πράσσω ἡττάω ὁ κάλλος , διά ὅς ἐπί ὁ ἀνάμνησις ὁ ἡδονή ἀφικνέομαι .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.107
ὅθεν ἐπισκώπτοντες οἱ τραγῳδοποιοὶ ὀνειδιστικῶς ἐπεβόησαν αὐτῷ · σὺ δ’ , ὡς ἐσεῖδες μαστόν , ἐκβαλὼν ξίφος φίλημ’ ἐδέξω , προδότιν αἰκάλλων κύνα . καὶ πάλιν · ἆρ’ εἰς τὸ κάλλος ἐκκεκώφηνται ξίφη ; ἐγὼ δὲ ἀποδέχομαι τὸν Ἀντισθένη , τὴν Ἀφροδίτην λέγοντα κἂν κατατοξεύσαιμι , εἰ λάβοιμι , ὅτι πολλὰς ἡμῶν καλὰς καὶ ἀγαθὰς γυναῖκας διέφθειρεν . τόν τε ἔρωτα κακίαν φησὶ φύσεως · ἧς ἥττους ὄντες οἱ κακοδαίμονες θεὸν τὴν νόσον καλοῦσιν . δείκνυται γὰρ διὰ τούτων ἡττᾶσθαι τοὺς ἀμαθεστέρους δἰ ἄγνοιαν ἡδονῆς , ἣν οὐ χρὴ προσίεσθαι , κἂν θεὸς λέγηται , τουτέστι κἂν θεόθεν ἐπὶ τὴν τῆς παιδοποιίας χρείαν δεδομένη τυγχάνῃ . καὶ ὁ Ξενοφῶν ἄντικρυς κακίαν λέγων τὴν ἡδονήν φησιν · ὦ τλῆμον , τί δὲ σὺ ἀγαθὸν οἶσθα , ἢ τί καλὸν σκοπεῖς ; ἥτις οὐδὲ τὴν τῶν ἡδέων ἐπιθυμίαν ἀναμένεις , πρὶν μὲν πεινῆν ἐσθίουσα , πρὶν δὲ διψῆν πίνουσα , καὶ ἵνα μὲν ἡδέως φάγῃς , ὀψοποιοὺς μηχανωμένη · ἵνα δὲ ἡδέως πίνῃς , οἴνους πολυτελεῖς παρασκευάζῃ , καὶ τοῦ θέρους χιόνα περιθέουσα ζητεῖς · ἵνα δὲ κατακοιμηθῇς ἡδέως , οὐ μόνον τὰς κλίνας μαλθακάς , ἀλλὰ καὶ τὰ ὑπόβαθρα ταῖς κλίναις παρασκευάζῃ .
Lemmas: ὅθεν ἐπισκώπτω ὁ τραγῳδοποιός ὀνειδιστικός ἐπιβοάω αὐτός · σύ δέ , ὡς εἰσοράω μαστός , ἐκβάλλω ξίφος φίλημα δέχομαι , προδότις αἰκάλλω κύων . καί πάλιν · ἆρα εἰς ὁ κάλλος ἐκκωφέω ξίφος ; ἐγώ δέ ἀποδέχομαι ὁ Ἀντισθένης , ὁ Ἀφροδίτη λέγω ἄν κατατοξεύω , εἰ λαμβάνω , ὅτι πολύς ἐγώ καλός καί ἀγαθός γυνή διαφθείρω . ὁ τε ἔρως κακία φημί φύσις · ὅς ἥσσων εἰμί ὁ κακοδαίμων θεός ὁ νόσος καλέω . δείκνυμι γάρ διά οὗτος ἡσσάομαι ὁ ἀμαθής διά ἄγνοια ἡδονή , ὅς οὐ χρή προσίημι , ἐάν θεός λέγω , τουτέστι ἐάν θεόθεν ἐπί ὁ ὁ παιδοποιΐα χρεία δίδωμι τυγχάνω . καί ὁ Ξενοφῶν ἄντικρυς κακία λέγω ὁ ἡδονή φημί · ὦ τλήμων , τίς δέ σύ ἀγαθός οἶδα , ἤ τίς καλός σκοπέω ; ὅστις οὐδέ ὁ ὁ ἡδύς ἐπιθυμία ἀναμένω , πρίν μέν πεινάω ἐσθίω , πρίν δέ διψάω πίνω , καί ἵνα μέν ἡδύς ἐσθίω , ὀψοποιός μηχανάομαι · ἵνα δέ ἡδύς πίνω , οἶνος πολυτελής παρασκευάζω , καί ὁ θέρος χιών περιθέω ζητέω · ἵνα δέ κατακοιμάω ἡδύς , οὐ μόνος ὁ κλίνη μαλθακός , ἀλλά καί ὁ ὑπόβαθρον ὁ κλίνη παρασκευάζω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.108
ὅθεν ὡς ἔλεγεν Ἀρίστων πρὸς ὅλον τὸ τετράχορδον , ἡδονήν , λύπην , φόβον , ἐπιθυμίαν , πολλῆς δεῖ τῆς ἀσκήσεως καὶ μάχης , οὗτοι γάρ , οὗτοι καὶ σπλάγχνων ἔσω χωροῦσι καὶ κυκῶσιν ἀνθρώπων κέαρ . καὶ γὰρ τῶν σεμνῶν οἰομένων εἶναι τοὺς θυμοὺς ἡ ἡδονὴ κηρίνους ποιεῖ κατὰ Πλάτωνα , ὅτι ἑκάστη ἡδονή τε καὶ λύπη προσπασσαλοῖ τῷ σώματι τὴν ψυχὴν τοῦ τε μὴ ἀφορίζοντος καὶ ἀποσταυροῦντος ἑαυτὸν τῶν παθῶν . ὁ ἀπολέσας τὴν ψυχὴν τὴν ἑαυτοῦ , φησὶν ὁ κύριος , σώσει αὐτήν , ἤτοι ῥιψοκινδύνως ὑπὲρ τοῦ σωτῆρος αὐτὴν ἐπιδιδούς , ὡς αὐτὸς ὑπὲρ ἡμῶν πεποίηκεν , ἢ ἀπολύσας αὐτὴν ἐκ τῆς πρὸς τὸν συνήθη βίον κοινωνίας . ἐὰν γὰρ ἀπολῦσαι καὶ ἀποστῆσαι καὶ ἀφορίσαι ( τοῦτο γὰρ ὁ σταυρὸς σημαίνει ) τὴν ψυχὴν ἐθελήσῃς τῆς ἐν τούτῳ τῷ ζῆν τέρψεώς τε καὶ ἡδονῆς , ἕξεις αὐτὴν ἐν τῇ ἐλπίδι τῇ προσδοκωμένῃ εὑρημένην καὶ ἀναπεπαυμένην .
Lemmas: ὅθεν ὡς λέγω Ἀρίστων πρός ὅλος ὁ τετράχορδος , ἡδονή , λύπη , φόβος , ἐπιθυμία , πολύς δέω ὁ ἄσκησις καί μάχη , οὗτος γάρ , οὗτος καί σπλάγχνον ἔσω χωρέω καί κυκάω ἄνθρωπος κέαρ . καί γάρ ὁ σεμνός οἴομαι εἰμί ὁ θυμός ὁ ἡδονή κήρινος ποιέω κατά Πλάτων , ὅτι ἕκαστος ἡδονή τε καί λύπη προσπασσαλόω ὁ σῶμα ὁ ψυχή ὁ τε μή ἀφορίζω καί ἀποσταυρόω ἑαυτοῦ ὁ πάθος . ὁ ἀπόλλυμι ὁ ψυχή ὁ ἑαυτοῦ , φημί ὁ κύριος , σῴζω αὐτός , ἤτοι ῥιψοκίνδυνος ὑπέρ ὁ σωτήρ αὐτός ἐπιδίδωμι , ὡς αὐτός ὑπέρ ἐγώ ποιέω , ἤ ἀπολύω αὐτός ἐκ ὁ πρός ὁ συνήθης βίος κοινωνία . ἐάν γάρ ἀπολύω καί ἀφίστημι καί ἀφορίζω ( οὗτος γάρ ὁ σταυρός σημαίνω ) ὁ ψυχή ἐθέλω ὁ ἐν οὗτος ὁ ζάω τέρψις τε καί ἡδονή , ἔχω αὐτός ἐν ὁ ἐλπίς ὁ προσδοκάω εὑρίσκω καί ἀναπαύω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.109
εἴη δ’ ἂν τοῦτο μελέτη θανάτου , εἰ μόναις ταῖς κατὰ φύσιν μεμετρημέναις ὀρέξεσι , μηδὲν ὑπεροριζούσαις τῶν κατὰ φύσιν ἐπὶ τὸ μᾶλλον ἢ παρὰ φύσιν , ἔνθα τὸ ἁμαρτητικὸν φύεται , ἀρκεῖσθαι βουλοίμεθα . ἐνδύσασθαι οὖν δεῖ τὴν πανοπλίαν τοῦ θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ἡμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου , ἐπεὶ τὰ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά , ἀλλὰ δυνατὰ τῷ θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων , λογισμοὺς καθαιροῦντες καὶ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ , καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ , ὁ θεῖός φησιν ἀπόστολος . ἀνδρὸς δὴ χρεία ὅστις ἀθαυμάστως καὶ ἀσυγχύτως τοῖς πράγμασι χρήσεται ἀφ’ ὧν τὰ πάθη ὁρμᾶται , οἷον πλούτῳ καὶ πενίᾳ καὶ δόξῃ καὶ ἀδοξίᾳ , ὑγείᾳ καὶ νόσῳ , ζωῇ καὶ θανάτῳ , πόνῳ καὶ ἡδονῇ . ἵνα γὰρ ἀδιαφόρως τοῖς ἀδιαφόροις χρησώμεθα , πολλῆς ἡμῖν δεῖ διαφορᾶς , ἅτε προκεκακωμένοις ἀσθενείᾳ πολλῇ καὶ προδιαστροφῇ κακῆς ἀγωγῆς τε καὶ τροφῆς μετὰ ἀμαθίας προαπολελαυκόσιν .
Lemmas: εἰμί δέ ἄν οὗτος μελέτη θάνατος , εἰ μόνος ὁ κατά φύσις μετρέω ὄρεξις , μηδείς ὑπερορίζω ὁ κατά φύσις ἐπί ὁ μάλα ἤ παρά φύσις , ἔνθα ὁ ἁμαρτητικός φύω , ἀρκέω βούλομαι . ἐνδύω οὖν δέω ὁ πανοπλία ὁ θεός πρός ὁ δύναμαι ἐγώ ἵστημι πρός ὁ μεθοδεία ὁ διάβολος , ἐπεί ὁ ὅπλον ὁ στρατεία ἐγώ οὐ σαρκικός , ἀλλά δυνατός ὁ θεός πρός καθαίρεσις ὀχύρωμα , λογισμός καθαιρέω καί πᾶς ὕψωμα ἐπαίρω κατά ὁ γνῶσις ὁ θεός , καί αἰχμαλωτίζω πᾶς νόημα εἰς ὁ ὑπακοή ὁ Χριστός , ὁ θεῖος φημί ἀπόστολος . ἀνήρ δή χρεία ὅστις ἀθαύμαστος καί ἀσύγχυτος ὁ πρᾶγμα χράω ἀπό ὅς ὁ πάθος ὁρμάω , οἷος πλοῦτος καί πενία καί δόξα καί ἀδοξία , ὑγεία καί νόσος , ζωή καί θάνατος , πόνος καί ἡδονή . ἵνα γάρ ἀδιάφορος ὁ ἀδιάφορος χράω , πολύς ἐγώ δέω διαφορά , ἅτε προκακόω ἀσθένεια πολύς καί προδιαστροφάω κακός ἀγωγή τε καί τροφή μετά ἀμαθία προαπολαύω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.110
ὁ μὲν οὖν ἁπλοῦς λόγος τῆς καθ’ ἡμᾶς φιλοσοφίας τὰ πάθη πάντα ἐναπερείσματα τῆς ψυχῆς φησιν εἶναι τῆς μαλθακῆς καὶ εἰκούσης καὶ οἶον ἐναποσφραγίσματα τῶν πνευματικῶν δυνάμεων , πρὸς ἃς ἡ πάλη ἡμῖν . ἔργον γάρ , οἶμαι , ταῖς κακούργοις δυνάμεσιν ἐνεργεῖν τι τῆς ἰδίας ἕξεως παρ’ ἕκαστα πειρᾶσθαι εἰς τὸ καταγωνίσασθαι καὶ ἐξιδιοποιήσασθαι τοὺς ἀπειπαμένους αὐτάς . ἕπεται δ’ εἰκότως τοὺς μὲν καταπαλαίεσθαι , ὅσοι δὲ ἀθλητικώτερον τὸν ἀγῶνα μεταχειρίζονται πάμμαχον ἀγωνισάμενοι καὶ μέχρι τοῦ στεφάνου χωρήσαντες , αἱ προειρημέναι δυνάμεις ἐν πολλῷ τῷ λύθρῳ τότε δὴ ἀπαυδῶσι θαυμάζουσαι τοὺς νικηφόρους . Τῶν γὰρ κινουμένων τὰ μὲν καθ’ ὁρμὴν καὶ φαντασίαν κινεῖται , ὡς τὰ ζῷα , τὰ δὲ κατὰ μετάθεσιν , ὡς τὰ ἄψυχα . κινεῖσθαι δὲ καὶ τῶν ἀψύχων τὰ φυτὰ μεταβατικῶς φασιν εἰς αὔξησιν , εἴ τις αὐτοῖς ἄψυχα εἶναι συγχωρήσει τὰ φυτά .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ἁπλόος λόγος ὁ κατά ἐγώ φιλοσοφία ὁ πάθος πᾶς ἐναπερέισμα ὁ ψυχή φημί εἰμί ὁ μαλθακός καί εἴκω καί οἷος ἐναποσφράγισμα ὁ πνευματικός δύναμις , πρός ὅς ὁ πάλη ἐγώ . ἔργον γάρ , οἴομαι , ὁ κάκουργος δύναμις ἐνεργέω τις ὁ ἴδιος ἕξις παρά ἕκαστος πειράω εἰς ὁ καταγωνίζομαι καί ἐξιδιοποιέομαι ὁ ἀπολέγω αὐτός . ἕπομαι δέ ἔοικα ὁ μέν καταπαλαίω , ὅσος δέ ἀθλητικός ὁ ἀγών μεταχειρίζω πάμμαχος ἀγωνίζομαι καί μέχρι ὁ στέφανος χωρέω , ὁ προλέγω δύναμις ἐν πολύς ὁ λύθρον τότε δή ἀπαυδάω θαυμάζω ὁ νικηφόρος . ὁ γάρ κινέω ὁ μέν κατά ὁρμή καί φαντασία κινέω , ὡς ὁ ζῷον , ὁ δέ κατά μετάθεσις , ὡς ὁ ἄψυχος . κινέω δέ καί ὁ ἄψυχος ὁ φυτόν μεταβατικός φημί εἰς αὔξησις , εἰ τις αὐτός ἄψυχος εἰμί συγχωρέω ὁ φυτόν .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.111
ἕξεως μὲν οὖν οἱ λίθοι , φύσεως δὲ τὰ φυτά , ὁρμῆς δὲ καὶ φαντασίας τῶν τε αὖ δυεῖν τῶν προειρημένων καὶ τὰ ἄλογα μετέχει ζῷα . ἡ λογικὴ δὲ δύναμις , ἰδία οὖσα τῆς ἀνθρωπείας ψυχῆς , οὐχ ὡσαύτως τοῖς ἀλόγοις ζῴοις ὁρμᾶν ὀφείλει , ἀλλὰ καὶ διακρίνειν τὰς φαντασίας καὶ μὴ συναποφέρεσθαι αὐταῖς . Αἱ τοίνυν δυνάμεις , περὶ ὧν εἰρήκαμεν , κάλλη καὶ δόξας καὶ μοιχείας καὶ ἡδονὰς καὶ τοιαύτας τινὰς φαντασίας δελεαστικὰς προτείνουσι ταῖς εὐεπιφόροις ψυχαῖς , καθάπερ οἱ ἀπελαύνοντες τὰ θρέμματα θαλλοὺς προσείοντες , εἶτα , κατασοφισάμεναι τοὺς μὴ διακρίνειν δυνηθέντας τὴν ἀληθῆ ἀπὸ ψευδοῦς ἡδονὴν καὶ τὸ ἐπίκηρόν τε καὶ ἐφύβριστον ἀπὸ τοῦ ἁγίου κάλλους , ἄγουσιν δουλωσάμεναι . ἑκάστη δὲ ἀπάτη , συνεχῶς ἐναπερειδομένη τῇ ψυχῇ , τὴν φαντασίαν ἐν αὐτῇ τυποῦται . καὶ δὴ τὴν εἰκόνα ἔλαθε περιφέρουσα τοῦ πάθους ἡ ψυχή , τῆς αἰτίας ἀπό τε τοῦ δελέατος καὶ τῆς ἡμῶν συγκαταθέσεως γινομένης .
Lemmas: ἕξις μέν οὖν ὁ λίθος , φύσις δέ ὁ φυτόν , ὁρμή δέ καί φαντασία ὁ τε αὖ δύο ὁ προλέγω καί ὁ ἄλογος μετέχω ζῷον . ὁ λογικός δέ δύναμις , ἴδιος εἰμί ὁ ἀνθρώπειος ψυχή , οὐ ὡσαύτως ὁ ἄλογος ζῷον ὁρμάω ὀφείλω , ἀλλά καί διακρίνω ὁ φαντασία καί μή συναποφέρω αὐτός . ὁ τοίνυν δύναμις , περί ὅς λέγω , κάλλος καί δόξα καί μοιχεία καί ἡδονή καί τοιοῦτος τις φαντασία δελεαστικός προτείνω ὁ εὐεπίφορος ψυχή , καθά ὁ ἀπελαύνω ὁ θρέμμα θαλλός προσείω , εἶτα , κατασοφίζομαι ὁ μή διακρίνω δύναμαι ὁ ἀληθής ἀπό ψεῦδος ἡδονή καί ὁ ἐπικηρος τε καί ἐφύβριστος ἀπό ὁ ἅγιος κάλλος , ἄγω δουλόω . ἕκαστος δέ ἀπάτη , συνεχής ἐναπερείδω ὁ ψυχή , ὁ φαντασία ἐν αὐτός τυπόω . καί δή ὁ εἰκών λανθάνω περιφέρω ὁ πάθος ὁ ψυχή , ὁ αἰτία ἀπό τε ὁ δέλεαρ καί ὁ ἐγώ συγκατάθεσις γίγνομαι .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.112
Οἱ δ’ ἀμφὶ τὸν Βασιλείδην προσαρτήματα τὰ πάθη καλεῖν εἰώθασι , πνεύματά τέ τινα ταῦτα κατ’ οὐσίαν ὑπάρχειν προσηρτημένα τῇ λογικῇ ψυχῇ κατά τινα τάραχον καὶ σύγχυσιν ἀρχικὴν ἄλλας τε αὖ πνευμάτων νόθους καὶ ἑτερογενεῖς φύσεις προσεπιφύεσθαι ταύταις , οἷον λύκου , πιθήκου , λέοντος , τράγου , ὧν τὰ ἰδιώματα περὶ τὴν ψυχὴν φανταζόμενα τὰς ἐπιθυμίας τῆς ψυχῆς τοῖς ζῴοις ἐμφερῶς ἐξομοιοῦν λέγουσιν · ὧν γὰρ ἰδιώματα φέρουσι , τούτων τὰ ἔργα μιμοῦνται , καὶ οὐ μόνον ταῖς ὁρμαῖς καὶ φαντασίαις τῶν ἀλόγων ζῴων προσοικειοῦνται , ἀλλὰ καὶ φυτῶν κινήματα καὶ κάλλη ζηλοῦσι διὰ τὸ καὶ φυτῶν ἰδιώματα προσηρτημένα φέρειν ,
Lemmas: ὁ δέ ἀμφί ὁ Βασιλείδης προσάρτημα ὁ πάθος καλέω εἴωθα , πνεῦμα τε τις οὗτος κατά οὐσία ὑπάρχω προσαρτάω ὁ λογικός ψυχή κατά τις τάραχος καί σύγχυσις ἀρχικός ἄλλος τε αὖ πνεῦμα νόθος καί ἑτερογενής φύσις προσεπιφύω οὗτος , οἷος λύκος , πίθηκος , λέων , τράγος , ὅς ὁ ἰδίωμα περί ὁ ψυχή φαντάζω ὁ ἐπιθυμία ὁ ψυχή ὁ ζῷον ἐμφερής ἐξομοιόω λέγω · ὅς γάρ ἰδίωμα φέρω , οὗτος ὁ ἔργον μιμέομαι , καί οὐ μόνος ὁ ὁρμή καί φαντασία ὁ ἄλογος ζῷον προσοικειόω , ἀλλά καί φυτόν κίνημα καί κάλλος ζηλόω διά ὁ καί φυτόν ἰδίωμα προσαρτάω φέρω ,
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.113
ἔτι δὲ καὶ ἕξεως ἰδιώματα , οἶον ἀδάμαντος σκληρίαν . Ἀλλὰ πρὸς μὲν τὸ δόγμα τοῦτο διαλεξόμεθα ὕστερον , ὁπηνίκα περὶ ψυχῆς διαλαμβάνομεν · νῦν δὲ τοῦτο μόνον παρασημειωτέον , ὡς δουρείου τινὸς ἵππου κατὰ τὸν ποιητικὸν μῦθον εἰκόνα σῴζει ὁ κατὰ Βασιλείδην ἄνθρωπος , ἐν ἑνὶ σώματι τοσούτων πνευμάτων διαφόρων στρατὸν ἐγκεκολπισμένος . αὐτὸς γοῦν ὁ τοῦ Βασιλείδου υἱὸς Ἰσίδωρος ἐν τῷ Περὶ προσφυοῦς ψυχῆς συναισθόμενος τοῦ δόγματος οἷον ἑαυτοῦ κατηγορῶν γράφει κατὰ λέξιν · ἐὰν γάρ τινι πεῖσμα δῷς , ὅτι μὴ ἔστιν ἡ ψυχὴ μονομερής , τῇ δὲ τῶν προσαρτημάτων βίᾳ τὰ τῶν χειρόνων γίνεται πάθη , πρόφασιν οὐ τὴν τυχοῦσαν ἕξουσιν οἱ μοχθηροὶ τῶν ἀνθρώπων λέγειν · › ἐβιάσθην , ἀπηνέχθην , ἄκων ἔδρασα , μὴ βουλόμενος ἐνήργησα , τῆς τῶν κακῶν ἐπιθυμίας αὐτοὶ ἡγησάμενοι καὶ οὐ μαχεσάμενοι ταῖς τῶν προσαρτημάτων βίαις .
Lemmas: ἔτι δέ καί ἕξις ἰδίωμα , οἷος ἀδάμας σκληρία . ἀλλά πρός μέν ὁ δόγμα οὗτος διαλέγω ὕστερον , ὁπηνίκα περί ψυχή διαλαμβάνω · νῦν δέ οὗτος μόνος παρασημειωτέον , ὡς δούρειος τις ἵππος κατά ὁ ποιητικός μῦθος εἰκών σῴζω ὁ κατά Βασιλείδης ἄνθρωπος , ἐν εἷς σῶμα τοσοῦτος πνεῦμα διάφορος στρατός ἐγκολπίζω . αὐτός γοῦν ὁ ὁ Βασιλείδης υἱός Ἰσίδωρος ἐν ὁ Περι προσφυής ψυχή συναισθάνομαι ὁ δόγμα οἷος ἑαυτοῦ κατηγορέω γράφω κατά λέξις · ἐάν γάρ τις πεῖσμα δίδωμι , ὅτι μή εἰμί ὁ ψυχή μονομερής , ὁ δέ ὁ προσάρτημα βία ὁ ὁ κακός γίγνομαι πάθος , πρόφασις οὐ ὁ τυγχάνω ἔχω ὁ μοχθηρός ὁ ἄνθρωπος λέγω · › βιάζω , ἀποφέρω , ἄκων δράω , μή βούλομαι ἐνεργέω , ὁ ὁ κακός ἐπιθυμία αὐτός ἡγέομαι καί οὐ μάχομαι ὁ ὁ προσάρτημα βία .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.114
δεῖ δέ , τῷ λογιστικῷ κρείττονας γενομένους , τῆς ἐλάττονος ἐν ἡμῖν κτίσεως φανῆναι κρατοῦντας . δύο γὰρ δὴ ψυχὰς ὑποτίθεται καὶ οὗτος ἐν ἡμῖν , καθάπερ οἱ Πυθαγόρειοι , περὶ ὧν ὕστερον ἐπισκεψόμεθα . ἀλλὰ καὶ Οὐαλεντῖνος πρός τινας ἐπιστέλλων αὐταῖς λέξεσι γράφει περὶ τῶν προσαρτημάτων · εἷς δέ ἐστιν ἀγαθός , οὗ παρρησία ἡ διὰ τοῦ υἱοῦ φανέρωσις , καὶ δἰ αὐτοῦ μόνου δύναιτο ἂν ἡ καρδία καθαρὰ γενέσθαι , παντὸς πονηροῦ πνεύματος ἐξωθουμένου τῆς καρδίας . πολλὰ γὰρ ἐνοικοῦντα αὐτῇ πνεύματα οὐκ ἐᾷ καθαρεύειν , ἕκαστον δὲ αὐτῶν τὰ ἴδια ἐκτελεῖ ἔργα πολλαχῶς ἐνυβριζόντων ἐπιθυμίαις οὐ προσηκούσαις . καί μοι δοκεῖ ὅμοιόν τι πάσχειν τῷ πανδοχείῳ ἡ καρδία · καὶ γὰρ ἐκεῖνο κατατιτρᾶταί τε καὶ ὀρύττεται καὶ πολλάκις κόπρου πίμπλαται ἀνθρώπων ἀσελγῶς ἐμμενόντων καὶ μηδεμίαν πρόνοιαν ποιουμένων τοῦ χωρίου , καθάπερ ἀλλοτρίου καθεστῶτος . τὸν τρόπον τοῦτον καὶ ἡ καρδία , μέχρι μὴ προνοίας τυγχάνει , ἀκάθαρτος , πολλῶν οὖσα δαιμόνων οἰκητήριον · ἐπειδὰν δὲ ἐπισκέψηται αὐτὴν ὁ μόνος ἀγαθὸς πατήρ , ἡγίασται καὶ φωτὶ διαλάμπει , καὶ οὕτω μακαρίζεται ὁ ἔχων τὴν τοιαύτην καρδίαν , ὅτι ὄψεται τὸν θεόν .
Lemmas: δέω δέ , ὁ λογιστικός κρατύς γίγνομαι , ὁ ἐλαχύς ἐν ἐγώ κτίσις φαίνω κρατέω . δύο γάρ δή ψυχή ὑποτίθημι καί οὗτος ἐν ἐγώ , καθά ὁ Πυθαγόρειος , περί ὅς ὕστερον ἐπισκοπέω . ἀλλά καί Οὐαλεντῖνος πρός τις ἐπιστέλλω αὐτός λέξις γράφω περί ὁ προσάρτημα · εἷς δέ εἰμί ἀγαθός , ὅς παρρησία ὁ διά ὁ υἱός φανέρωσις , καί διά αὐτός μόνος δύναμαι ἄν ὁ καρδία καθαρός γίγνομαι , πᾶς πονηρός πνεῦμα ἐξωθέω ὁ καρδία . πολύς γάρ ἐνοικέω αὐτός πνεῦμα οὐ ἐάω καθαρεύω , ἕκαστος δέ αὐτός ὁ ἴδιος ἐκτελέω ἔργον πολλαχῶς ἐνυβρίζω ἐπιθυμία οὐ προσήκω . καί ἐγώ δοκέω ὅμοιος τις πάσχω ὁ πανδοχεῖον ὁ καρδία · καί γάρ ἐκεῖνος κατατιτράω τε καί ὀρύσσω καί πολλάκις κόπρος πίμπλημι ἄνθρωπος ἀσελγής ἐμμένω καί μηδείς πρόνοια ποιέω ὁ χωρίον , καθά ἀλλότριος καθίστημι . ὁ τρόπος οὗτος καί ὁ καρδία , μέχρι μή πρόνοια τυγχάνω , ἀκάθαρτος , πολύς εἰμί δαίμων οἰκητήριον · ἐπειδάν δέ ἐπισκοπέω αὐτός ὁ μόνος ἀγαθός πατήρ , ἁγιάζω καί φώς διαλάμπω , καί οὕτως μακαρίζω ὁ ἔχω ὁ τοιοῦτος καρδία , ὅτι ὁράω ὁ θεός .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.115
Τίς οὖν ἡ αἰτία τοῦ μὴ προνοεῖσθαι ἐξ ἀρχῆς τὴν τοιαύτην ψυχήν , εἰπάτωσαν ἡμῖν . ἤτοι γὰρ οὐκ ἔστιν ἀξία ( καὶ πῶς ὥσπερ ἐκ μετανοίας ἡ πρόνοια πρόσεισιν αὐτῇ ) ; ἢ φύσις σῳζομένη , ὡς αὐτὸς βούλεται , τυγχάνει καὶ ἀνάγκη ταύτην ἐξ ἀρχῆς διὰ συγγένειαν προνοουμένην μηδεμίαν παρείσδυσιν τοῖς ἀκαθάρτοις παρέχειν πνεύμασιν , ἐκτὸς εἰ μὴ βιασθείη καὶ ἀσθενὴς ἐλεγχθείη . ἐὰν γὰρ δῷ μετανοήσασαν αὐτὴν ἑλέσθαι τὰ κρείττω , τοῦτ’ ἐκεῖνος ἄκων ἐρεῖ , ὅπερ ἡ παρ’ ἡμῖν ἀλήθεια δογματίζει , ἐκ μεταβολῆς πειθηνίου , ἀλλ’ οὐκ ἐκ φύσεως γίγνεσθαι τὴν σωτηρίαν . ὥσπερ γὰρ αἱ ἀναθυμιάσεις αἵ τε γῆθεν αἵ τε ἀπὸ τελμάτων εἰς ὁμίχλας συνίστανται καὶ νεφελώδεις συστροφάς , οὕτως αἱ τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν ἀναδόσεις καχεξίαν προστρίβονται ψυχῇ , κατασκεδαννύουσαι τὰ εἴδωλα τῆς ἡδονῆς ἐπίπροσθε τῆς ψυχῆς .
Lemmas: τίς οὖν ὁ αἰτία ὁ μή προνοέω ἐκ ἀρχή ὁ τοιοῦτος ψυχή , λέγω ἐγώ . ἤτοι γάρ οὐ εἰμί ἄξιος ( καί πῶς ὥσπερ ἐκ μετάνοια ὁ πρόνοια πρόσειμι αὐτός ) ; ἤ φύσις σῴζω , ὡς αὐτός βούλομαι , τυγχάνω καί ἀνάγκη οὗτος ἐκ ἀρχή διά συγγένεια προνοέω μηδείς παρείσδυσις ὁ ἀκάθαρτος παρέχω πνεῦμα , ἐκτός εἰ μή βιάζω καί ἀσθενής ἐλέγχω . ἐάν γάρ δίδωμι μετανοέω αὐτός αἱρέω ὁ κρατύς , οὗτος ἐκεῖνος ἄκων λέγω , ὅς ὁ παρά ἐγώ ἀλήθεια δογματίζω , ἐκ μεταβολή πειθήνιος , ἀλλά οὐ ἐκ φύσις γίγνομαι ὁ σωτηρία . ὥσπερ γάρ ὁ ἀναθυμίασις ὁ τε γῆθεν ὁ τε ἀπό τέλμα εἰς ὁμίχλη συνίστημι καί νεφελώδης συστροφή , οὕτως ὁ ὁ σαρκικός ἐπιθυμία ἀνάδοσις καχεξία προστρίβω ψυχή , κατασκεδάννυμι ὁ εἴδωλον ὁ ἡδονή ἐπίπροσθεν ὁ ψυχή .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.116
ἐπισκοτοῦσι γοῦν τῷ φωτὶ τῷ νοερῷ ἐπισπωμένης τῆς ψυχῆς τὰς ἐκ τῆς ἐπιθυμίας ἀναδόσεις καὶ παχυνούσης τὰς συστροφὰς τῶν παθῶν ἐνδελεχείᾳ ἡδονῶν . χρυσοῦ δὲ ἀπὸ γῆς οὐκ αἴρεται βῶλος , ἀλλ’ ἀφεψόμενος διυλίζεται , ἔπειτα καθαρὸς γενόμενος χρυσὸς ἀκούει , γῆ κεκαθαρμένη . αἰτεῖσθε γὰρ καὶ δοθήσεται ὑμῖν τοῖς ἐξ ἑαυτῶν ἑλέσθαι τὰ κάλλιστα δυναμένοις λέγεται . ὅπως δ’ ἡμεῖς τοῦ διαβόλου βόλου τὰς ἐνεργείας καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰς τὴν τοῦ ἁμαρτωλοῦ ψυχὴν ἐπισπείρειν φαμέν , οὔ μοι δεῖ πλειόνων λόγων παραθεμένῳ μάρτυν τὸν ἀποστολικὸν Βαρνάβαν ( ὃ δὲ τῶν ἑβδομήκοντα ἦν καὶ συνεργὸς τοῦ Παύλου ) κατὰ λέξιν ὧδέ πως λέγοντα · πρὸ τοῦ ἡμᾶς πιστεῦσαι τῷ θεῷ ἦν ἡμῶν τὸ οἰκητήριον τῆς καρδίας φθαρτὸν καὶ ἀσθενές , ἀληθῶς οἰκοδομητὸς ναὸς διὰ χειρός · ὅτι ἦν πλήρης μὲν εἰδωλολατρείας καὶ ἦν οἶκος δαιμόνων , διὰ τὸ ποιεῖν ὅσα ἦν ἐναντία τῷ θεῷ .
Lemmas: ἐπισκοτέω γοῦν ὁ φώς ὁ νοερός ἐπισπάω ὁ ψυχή ὁ ἐκ ὁ ἐπιθυμία ἀνάδοσις καί παχύνω ὁ συστροφή ὁ πάθος ἐνδελέχεια ἡδονή . χρυσός δέ ἀπό γῆ οὐ ἀείρω βῶλος , ἀλλά ἀφέψω διυλίζω , ἔπειτα καθαρός γίγνομαι χρυσός ἀκούω , γῆ κίγκαθαρμαι . αἰτέω γάρ καί δίδωμι σύ ὁ ἐκ ἑαυτοῦ αἱρέω ὁ καλός δύναμαι λέγω . ὅπως δέ ἐγώ ὁ διάβολος βῶλος ὁ ἐνέργεια καί ὁ πνεῦμα ὁ ἀκάθαρτος εἰς ὁ ὁ ἁμαρτωλός ψυχή ἐπισπείρω φημί , οὐ ἐγώ δέω πολύς λόγος παρατίθημι μάρτυς ὁ ἀποστολικός Βαρναβᾶς ( ὅς δέ ὁ ἑβδομήκοντα εἰμί καί συνεργός ὁ Παῦλος ) κατά λέξις ὧδε πως λέγω · πρό ὁ ἐγώ πιστεύω ὁ θεός εἰμί ἐγώ ὁ οἰκητήριον ὁ καρδία φθαρτός καί ἀσθενής , ἀληθής οἰκοδομητός ναός διά χείρ · ὅτι εἰμί πλήρης μέν εἰδωλολατρία καί εἰμί οἶκος δαίμων , διά ὁ ποιέω ὅσος εἰμί ἐναντίος ὁ θεός .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.117
τὰς ἐνεργείας οὖν τὰς τοῖς δαιμονίοις καταλλήλους ἐπιτελεῖν φησι τοὺς ἁμαρτωλούς , οὐχὶ δὲ αὐτὰ τὰ πνεύματα ἐν τῇ τοῦ ἀπίστου κατοικεῖν ψυχῇ λέγει . διὰ τοῦτο καὶ ἐπιφέρει · προσέχετε , ἵνα ὁ ναὸς τοῦ κυρίου ἐνδόξως οἰκοδομηθῇ . πῶς ; μάθετε · λαβόντες τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἐλπίσαντες ἐπὶ τὸ ὄνομα γενώμεθα καινοί , πάλιν ἐξ ἀρχῆς κτιζόμενοι . οὐ γὰρ οἱ δαίμονες ἡμῶν ἀπελαύνονται , ἀλλ’ αἱ ἁμαρτίαι , φησίν , ἀφίενται , ἃς ὁμοίως ἐκείνοις ἐπετελοῦμεν πρὶν ἢ πιστεῦσαι . εἰκότως οὖν ἀντέθηκε τὰ ἐπιφερόμενα · διὸ ἐν τῷ κατοικητηρίῳ ἡμῶν ἀληθῶς ὁ θεὸς κατοικεῖ ἐν ἡμῖν . πῶς ; ὁ λόγος αὐτοῦ τῆς πίστεως , ἡ κλῆσις αὐτοῦ τῆς ἐπαγγελίας , ἡ σοφία τῶν δικαιωμάτων , αἱ ἐντολαὶ τῆς διδαχῆς . οἶδα ἐγὼ αἱρέσει τινὶ ἐντυχών , καὶ ὁ ταύτης προϊστάμενος διὰ τῆς χρήσεως ἔφασκεν τῆς ἡδονῆς ἡδονῇ μάχεσθαι , αὐτομολῶν πρὸς ἡδονὴν διὰ προσποιητοῦ μάχης ὁ γενναῖος οὗτος γνωστικός ̔ἔφασκε γὰρ δὴ αὑτὸν καὶ γνωστικὸν εἶναἰ , ἐπεὶ οὐδὲ μέγα ἔλεγεν τὸ ἀπέχεσθαι ἡδονῆς μὴ πεπειραμένον , ἐν αὐτῇ δὲ γενόμενον μὴ κρατεῖσθαι , ὅθεν γυμνάζεσθαι δἰ αὐτῆς ἐν αὐτῇ .
Lemmas: ὁ ἐνέργεια οὖν ὁ ὁ δαιμόνιον κατάλληλος ἐπιτελέω φημί ὁ ἁμαρτωλός , οὐ δέ αὐτός ὁ πνεῦμα ἐν ὁ ὁ ἄπιστος κατοικέω ψυχή λέγω . διά οὗτος καί ἐπιφέρω · προσέχω , ἵνα ὁ ναός ὁ κύριος ἔνδοξος οἰκοδομέω . πῶς ; μανθάνω · λαμβάνω ὁ ἄφεσις ὁ ἁμαρτία καί ἐλπίζω ἐπί ὁ ὄνομα γίγνομαι καινός , πάλιν ἐκ ἀρχή κτίζω . οὐ γάρ ὁ δαίμων ἐγώ ἀπελαύνω , ἀλλά ὁ ἁμαρτία , φημί , ἀφίημι , ὅς ὅμοιος ἐκεῖνος ἐπιτελέω πρίν ἤ πιστεύω . ἔοικα οὖν ἀνατίθημι ὁ ἐπιφέρω · διό ἐν ὁ κατοικητήριον ἐγώ ἀληθής ὁ θεός κατοικέω ἐν ἐγώ . πῶς ; ὁ λόγος αὐτός ὁ πίστις , ὁ κλῆσις αὐτός ὁ ἐπαγγελία , ὁ σοφία ὁ δικαίωμα , ὁ ἐντολή ὁ διδαχή . οἶδα ἐγώ αἵρεσις τις ἐντυγχάνω , καί ὁ οὗτος προΐστημι διά ὁ χρῆσις φάσκω ὁ ἡδονή ἡδονή μάχομαι , αὐτομολέω πρός ἡδονή διά προσποιητός μάχη ὁ γενναῖος οὗτος γνωστικός φάσκω γάρ δή ἑαυτοῦ καί γνωστικός εἰμί , ἐπεί οὐδέ μέγας λέγω ὁ ἀπέχω ἡδονή μή πειράω , ἐν αὐτός δέ γίγνομαι μή κρατέω , ὅθεν γυμνάζω διά αὐτός ἐν αὐτός .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.118
ἐλάνθανεν δὲ ἑαυτὸν κατασοφιζόμενος ὁ ἄθλιος τῇ φιληδόνῳ τέχνῃ . ταύτῃ δηλονότι τῇ δόξῃ καὶ Ἀρίστιππος ὁ Κυρηναῖος προσέβαλλεν τοῦ τὴν ἀλήθειαν αὐχοῦντος σοφιστοῦ . ὀνειδιζόμενος γοῦν ἐπὶ τῷ συνεχῶς ὁμιλεῖν τῇ ἑταίρᾳ τῇ Κορινθίᾳ , ἔχω γὰρ ἔλεγεν Λαΐδα καὶ οὐκ ἔχομαι ὑπ’ αὐτῆς . τοιοῦτοι δὲ καὶ οἱ φάσκοντες ἑαυτοὺς Νικολάῳ ἕπεσθαι , ἀπομνημόνευμά τι τἀνδρὸς φέροντες ἐκ παρατροπῆς τὸ δεῖν παραχρῆσθαι τῇ σαρκί . ἀλλ’ ὁ μὲν γενναῖος κολούειν δεῖν ἐδήλου τάς τε ἡδονὰς τάς τε ἐπιθυμίας καὶ τῇ ἀσκήσει ταύτῃ καταμαραίνειν τὰς τῆς σαρκὸς ὁρμάς τε καὶ ἐπιθέσεις . οἳ δὲ εἰς ἡδονὴν τράγων δίκην ἐκχυθέντες , οἷον ἐφυβρίζοντες τῷ σώματι , καθηδυπαθοῦσιν , οὐκ εἰδότες ὅτι τὸ μὲν ῥακοῦται φύσει ῥευστὸν ὄν , ἡ ψυχὴ δὲ αὐτῶν ἐν βορβόρῳ κακίας κατορώρυκται , δόγμα ἡδονῆς αὐτῆς , οὐχὶ δὲ ἀνδρὸς ἀποστολικοῦ μεταδιωκόντων . τίνι γὰρ οὗτοι Σαρδαναπάλλου διαφέρουσιν ; οὗ τὸν βίον δηλοῖ τὸ ἐπίγραμμα · ταῦτ’ ἔχω ὅσς̓ ἔφαγον καὶ ἐφύβρισα καὶ μετ’ ἔρωτος τέρπν’ ἔπαθον , τὰ δὲ πολλὰ καὶ ὄλβια κεῖνα λέλειπται . καὶ γὰρ ἐγὼ σποδός εἰμι , Νίνου μεγάλης βασιλεύσας . καθόλου γὰρ οὐκ ἀναγκαῖον τὸ τῆς ἡδονῆς πάθος , ἐπακολούθημα δὲ χρείαις τισὶ φυσικαῖς , πείνῃ , δίψει , ῥίγει , γάμῳ .
Lemmas: λανθάνω δέ ἑαυτοῦ κατασοφίζομαι ὁ ἄθλιος ὁ φιλήδονος τέχνη . οὗτος δηλονότι ὁ δόξα καί Ἀρίστιππος ὁ Κυρηναῖος προσβάλλω ὁ ὁ ἀλήθεια αὐχέω σοφιστής . ὀνειδίζω γοῦν ἐπί ὁ συνεχής ὁμιλέω ὁ ἑταίρα ὁ Κορίνθιος , ἔχω γάρ λέγω Λαίς καί οὐ ἔχω ὑπό αὐτός . τοιοῦτος δέ καί ὁ φάσκω ἑαυτοῦ Νικόλαος ἕπομαι , ἀπομνημόνευμα τις ἀνήρ φέρω ἐκ παρατροπή ὁ δέω παραχράομαι ὁ σάρξ . ἀλλά ὁ μέν γενναῖος κολούω δέω δηλόω ὁ τε ἡδονή ὁ τε ἐπιθυμία καί ὁ ἄσκησις οὗτος καταμαραίνω ὁ ὁ σάρξ ὁρμή τε καί ἐπίθεσις . ὁ δέ εἰς ἡδονή τράγος δίκη ἐκχέω , οἷος ἐφυβρίζω ὁ σῶμα , καθηδυπαθέω , οὐ οἶδα ὅτι ὁ μέν ῥακόω φύσις ῥευστός εἰμί , ὁ ψυχή δέ αὐτός ἐν βόρβορος κακία κατορύσσω , δόγμα ἡδονή αὐτός , οὐ δέ ἀνήρ ἀποστολικός μεταδιώκω . τίς γάρ οὗτος Σαρδανάπαλλος διαφέρω ; ὅς ὁ βίος δηλόω ὁ ἐπίγραμμα · οὗτος ἔχω ὅσος ἐσθίω καί ἐφυβρίζω καί μετά ἔρως τερπνός πάσχω , ὁ δέ πολύς καί ὄλβιος ἐκεῖνος λείπω . καί γάρ ἐγώ σποδός εἰμί , Νίνος μέγας βασιλεύω . καθόλου γάρ οὐ ἀναγκαῖος ὁ ὁ ἡδονή πάθος , ἐπακολούθημα δέ χρεία τις φυσικός , πεῖνα , δίψος , ῥῖγος , γάμος .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.119
εἰ γοῦν ταύτης δίχα πιεῖν οἷόν τε ἦν ἢ τροφὴν προσίεσθαι ἢ παιδοποιεῖν , ἐδείχθη ἂν οὐδεμία ἑτέρα χρεία ταύτης . οὔτε γὰρ ἐνέργεια οὔτε διάθεσις οὐδὲ μὴν μέρος τι ἡμέτερον ἡ ἡδονή , ἀλλ’ ὑπουργίας ἕνεκα παρῆλθεν εἰς τὸν βίον , ὥσπερ τοὺς ἄλας φασὶ τῆς παραπέψεως τῆς τροφῆς χάριν . ἣ δὲ ἀφηνιάσασα καὶ τοῦ οἴκου κατακρατήσασα † πρώτην ἐπιθυμίαν γεννᾷ , ἔφεσιν καὶ ὄρεξιν οὖσαν ἄλογον τοῦ κεχαρισμένου αὐτῇ , ἣ καὶ τὸν Ἐπίκουρον τέλος εἶναι τοῦ φιλοσόφου ἀνέπεισε θέσθαι τήν ἡδονήν , θειάζει γοῦν σαρκὸς εὐσταθὲς κατάστημα καὶ τὸ περὶ ταύτης πιστὸν ἔλπισμα . τί γὰρ ἕτερον ἡ τρυφὴ ἢ φιλήδονος λιχνεία καὶ πλεονασμὸς περίεργος πρὸς ἡδυπάθειαν ἀνειμένων ; ἐμφαντικῶς ὁ Διογένης ἔν τινι τραγῳδίᾳ γράφει · οἱ τῆς ἀνάνδρου καὶ διεσκατωμένης τρυφῆς ὑφ’ ἡδοναῖσι σαχθέντες κέαρ πονεῖν θέλοντες οὐδὲ βαιά . καὶ τὰ ἐπὶ τούτοις ὅσα αἰσχρῶς μὲν εἴρηται . ἐπαξίως δὲ τῶν φιληδόνων .
Lemmas: εἰ γοῦν οὗτος δίχα πίνω οἷος τε εἰμί ἤ τροφή προσίημι ἤ παιδοποιέω , δείκνυμι ἄν οὐδείς ἕτερος χρεία οὗτος . οὔτε γάρ ἐνέργεια οὔτε διάθεσις οὐδέ μήν μέρος τις ἡμέτερος ὁ ἡδονή , ἀλλά ὑπουργία ἕνεκα παρέρχομαι εἰς ὁ βίος , ὥσπερ ὁ ἅλς φημί ὁ παράπεψις ὁ τροφή χάριν . ὁ δέ ἀφηνιάζω καί ὁ οἶκος κατακρατέω † πρῶτος ἐπιθυμία γεννάω , ἔφεσις καί ὄρεξις εἰμί ἄλογος ὁ χαρίζω αὐτός , ὅς καί ὁ Ἐπίκουρος τέλος εἰμί ὁ φιλόσοφος ἀναπείθω τίθημι ὁ ἡδονή , θειάζω γοῦν σάρξ εὐσταθής κατάστημα καί ὁ περί οὗτος πιστός ἔλπισμα . τίς γάρ ἕτερος ὁ τρυφή ἤ φιλήδονος λιχνεία καί πλεονασμός περίεργος πρός ἡδυπάθεια ἀνίημι ; ἐμφαντικός ὁ Διογένης ἐν τις τραγῳδία γράφω · ὁ ὁ ἄνανδρος καί διεσκατόω τρυφή ὑπό ἡδονή σάττω κέαρ πονέω ἐθέλω οὐδέ βαιός . καί ὁ ἐπί οὗτος ὅσος αἰσχρός μέν λέγω . ἐπάξιος δέ ὁ φιλήδονος .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.120
Διό μοι δοκεῖ ὁ θεῖος νόμος ἀναγκαίως τὸν φόβον ἐπαρτᾶν , ἵν’ εὐλαβείᾳ καὶ προσοχῇ τὴν ἀμεριμνίαν ὁ φιλόσοφος κτήσηταί τε καὶ τηρήσῃ , ἀδιάπτωτός τε καὶ ἀναμάρτητος ἐν πᾶσι διαμένων . οὐ γὰρ ἄλλως εἰρήνη καὶ ἐλευθερία περιγίνεται ἢ διὰ τῆς ἀπαύστου καὶ ἀναπαυδήτου πρὸς τῶν παθῶν ἡμῶν ἀντιμαχήσεις . οὗτοι γὰρ οἱ ἀνταγωνισταὶ παχεῖς καὶ Ὀλυμπικοὶ σφηκῶν ὡς εἰπεῖν εἰσι δριμύτεροι , καὶ μάλιστα ἡ ἡδονή , οὐ μόνον μεθ’ ἡμέραν , ἀλλὰ καὶ νύκτωρ ἐν αὐτοῖς τοῖς ἐνυπνίοις μετὰ γοητείας δελεαστικῶς ἐπιβουλεύουσα καὶ δάκνουσα . πῶς οὖν ἔτι δίκαιοι κατατρέχειν τοῦ νόμου Ἕλληνες , φόβῳ καὶ αὐτοὶ τὴν ἡδονὴν δουλοῦσθαι διδάσκοντες ; ὁ γοῦν Σωκράτης φυλάσσεσθαι κελεύει τὰ ἀναπείθοντα μὴ πεινῶντας ἐσθίειν καὶ μὴ διψῶντας , πίνειν καὶ τὰ βλέμματα καὶ τὰ φιλήματα τῶν καλῶν ὡς χαλεπώτερον σκορπίων καὶ φαλαγγίων ἰὸν ἐνιέναι πεφυκότα .
Lemmas: διό ἐγώ δοκέω ὁ θεῖος νόμος ἀναγκαῖος ὁ φόβος ἐπαρτάω , ἵνα εὐλάβεια καί προσοχή ὁ ἀμεριμνία ὁ φιλόσοφος κτάομαι τε καί τηρέω , ἀδιάπτωτος τε καί ἀναμάρτητος ἐν πᾶς διαμένω . οὐ γάρ ἄλλος εἰρήνη καί ἐλευθερία περιγίγνομαι ἤ διά ὁ ἄπαυστος καί ἀναπάυδητος πρός ὁ πάθος ἐγώ ἀντιμάχησις . οὗτος γάρ ὁ ἀνταγωνιστής παχύς καί Ὀλυμπικός σφήξ ὡς λέγω εἰμί δριμύς , καί μάλα ὁ ἡδονή , οὐ μόνος μετά ἡμέρα , ἀλλά καί νύκτωρ ἐν αὐτός ὁ ἐνύπνιον μετά γοητεία δελεαστικός ἐπιβουλεύω καί δάκνω . πῶς οὖν ἔτι δίκαιος κατατρέχω ὁ νόμος Ἕλλην , φόβος καί αὐτός ὁ ἡδονή δουλόω διδάσκω ; ὁ γοῦν Σωκράτης φυλάσσω κελεύω ὁ ἀναπείθω μή πεινάω ἐσθίω καί μή διψάω , πίνω καί ὁ βλέμμα καί ὁ φίλημα ὁ καλός ὡς χαλεπός σκορπίος καί φαλάγγιον ἰός ἐνίημι φύω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.121
καὶ Ἀντισθένης δὲ μανῆναι μᾶλλον ἢ ἡσθῆναι αἱρεῖται , ὅ τε Θηβαῖος Κράτης τῶν δὲ ( φησὶ ) κράτει ψυχῆς ἤθει ἀγαλλομένη · οὔθ’ ὑπὸ χρυσείων δουλουμένη οὔθ’ ὑπ’ ἐρώτων τηξιπόθων , ούδ’ εἴ τι συνέμπορόν ἐστι φίλυβρι . καὶ τὸ ὅλον ἐπιλέγει · ἡδονῇ ἀνδραποδώδει ἀδούλωτοι καὶ ἄκναπτοι ἀθάνατον βασιλείαν ἐλευθερίαν τ’ ἀγαπῶσιν . οὗτος ἐν ἄλλοις εὐθυρημόνως γράφει τῆς εἰς τὰ ἀφροδίσια ἀκατασχέτου ὁρμῆς κατάπλασμα εἶναι λιμόν , εἰ δὲ μή , βρόχον . Ζήνωνι δὲ τῷ Στωϊκῷ τὴν διδασκαλίαν μαρτυροῦσι καίτοι διασύροντες οἱ κωμικοὶ ὧδέ πως · φιλοσοφίαν καινὴν γὰρ οὗτος φιλοσοφεῖ · πεινῆν διδάσκει καὶ μαθητὰς λαμβάνει · εἷς ἄρτος , ὄψον ἰσχάς , ἐπιπιεῖν ὕδωρ .
Lemmas: καί Ἀντισθένης δέ μαίνομαι μάλα ἤ ἥδομαι αἱρέω , ὁ τε Θηβαῖος Κράτης Τοῦ δέ ( φημί ) κρατέω ψυχή ἦθος ἀγάλλω · οὔτε ὑπό χρύσεος δουλόω οὔτε ὑπό ἔρως τηξίποθος , οὐδέ εἰ τις συνέμπορος εἰμί φίλυβρις . καί ὁ ὅλος ἐπιλέγω · ἡδονή ἀνδραποδώδης ἀδούλωτος καί ἄκναπτος ἀθάνατος βασιλεία ἐλευθερία τε ἀγαπάω . οὗτος ἐν ἄλλος εὐθυρήμων γράφω ὁ εἰς ὁ ἀφροδίσιος ἀκατάσχετος ὁρμή κατάπλασμα εἰμί λιμός , εἰ δέ μή , βρόχος . Ζήνων δέ ὁ Στωϊκός ὁ διδασκαλία μαρτυρέω καίτοι διασύρω ὁ κωμικός ὧδε πως · φιλοσοφία καινός γάρ οὗτος φιλοσοφέω · πεινάω διδάσκω καί μαθητής λαμβάνω · εἷς ἄρτος , ὄψον ἰσχάς , ἐπιπίνω ὕδωρ .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.122
Πάντες δὴ οὗτοι οὐκ αἰσχύνονται σαφῶς ὁμολογεῖν τὴν ἐκ τῆς εὐλαβείας ὠφέλειαν · ἡ δὲ άληθὴς καὶ οὐκ ἄλογος σοφία οὐ λόγιος ψιλοῖς καὶ θεσπίσμασι πεποιθυῖα , ἀλλὰ σκεπαστηρίοις ἀτρώτοις καὶ μυστηρίοις δραστικοῖς , ταῖς θείαις ἐντολαῖς , συγγυμνασίᾳ τε καὶ συνασκήσει μελετῶσα , δύναμιν θείαν κατὰ τὸ ἐμπνεόμενον μέρος αὐτῆς ὑπὸ τοῦ λόγου λαμβάνει . ἤδη γοῦν καὶ τοῦ ποιητικοῦ Διὸς τὴν αἰγίδα γράφουσι δεινήν , ἣν πέρι μὲν πάντῃ φόβος ἐστεφάνωται , ἐν δ’ Ἔρις , ἐν δ’ Ἀλκή , ἐν δὲ κρυόεσσα Ἰωκή · ἐν δέ τε Γοργείη κεφαλὴ δεινοῖο πελώρου , δεινή τε σμερδνή τε , Διὸς τέρας αἰγιόχοιο .
Lemmas: πᾶς δή οὗτος οὐ αἰσχύνω σαφής ὁμολογέω ὁ ἐκ ὁ εὐλάβεια ὠφέλεια · ὁ δέ ἀληθής καί οὐ ἄλογος σοφία οὐ λόγιος ψιλός καί θέσπισμα πείθω , ἀλλά σκεπαστήριος ἄτρωτος καί μυστήριον δραστικός , ὁ θεῖος ἐντολή , συγγυμνασία τε καί συνάσκησις μελετάω , δύναμις θεῖος κατά ὁ ἐμπνέω μέρος αὐτός ὑπό ὁ λόγος λαμβάνω . ἤδη γοῦν καί ὁ ποιητικός Ζεύς ὁ αἰγίς γράφω δεινός , ὅς περί μέν πάντῃ φόβος στεφανόω , ἐν δέ Ἔρις , ἐν δέ Ἀλκή , ἐν δέ κρυόεις Ἰωκή · ἐν δέ τε Γόργειος κεφαλή δεινός πέλωρον , δεινός τε σμερδνός τε , Ζεύς τέρας αἰγίοχος .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.123
τοῖς δὲ τὸ σωτήριον διορᾶν ὀρθῶς δυναμένοις οὐκ οἶδα εἴ τι φίλτερον φανήσεται τῆς τε σεμνότητος τοῦ νόμου καὶ τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ εὐλαβείας . ἀλλὰ γὰρ ὅταν ὑπέρτονον ᾄδειν λέγηται , ὥσπερ καὶ ὁ κύριος ἐπί τινας , ἵνα μή τινες τῶν ζηλούντων αὐτὸν ἔκτονον καὶ ἀπόχορδον ᾄσωσιν , οὕτως ἀκούω , οὐχ ὡς ὑπέρτονον , ἀλλὰ τοῖς μὴ βουλομένοις ἀναλαβεῖν τὸν θεῖον ζυγόν , τούτοις ὑπέρτονον · τοῖς γὰρ ἀτόνοις καὶ ἀσθενικοῖς τὸ μέτριον ὑπέρτονον δοκεῖ , καὶ τοῖς ἀδίκοις ἀκροδίκαιον τὸ ἐπιβάλλον . ὅσους γὰρ διὰ τὸ φιλικῶς πρὸς ἁμαρτίας ἔχειν ἡ συγγνώμη παρεισέρχεται , οὗτοι τὴν ἀλήθειαν ἀπήνειαν ὑπολαμβάνουσιν καὶ τὴν αὐστηρίαν ἀποτομίαν , καὶ ἀνηλεῆ τὸν μὴ συναμαρτάνοντα μηδὲ συγκατασπώμενον .
Lemmas: ὁ δέ ὁ σωτήριος διοράω ὀρθός δύναμαι οὐ οἶδα εἰ τις φίλτερος φαίνω ὁ τε σεμνότης ὁ νόμος καί ὁ θυγάτηρ αὐτός εὐλάβεια . ἀλλά γάρ ὅταν ὑπέρτονος ἀείδω λέγω , ὥσπερ καί ὁ κύριος ἐπί τις , ἵνα μή τις ὁ ζηλέω αὐτός ἔκτονος καί ἀπόχορδος ἀείδω , οὕτως ἀκούω , οὐ ὡς ὑπέρτονος , ἀλλά ὁ μή βούλομαι ἀναλαμβάνω ὁ θεῖος ζυγόν , οὗτος ὑπέρτονος · ὁ γάρ ἄτονος καί ἀσθενικός ὁ μέτριος ὑπέρτονος δοκέω , καί ὁ ἄδικος ἀκροδίκαιος ὁ ἐπιβάλλω . ὅσος γάρ διά ὁ φιλικός πρός ἁμαρτία ἔχω ὁ συγγνώμη παρεισέρχομαι , οὗτος ὁ ἀλήθεια ἀπήνεια ὑπολαμβάνω καί ὁ αὐστηρία ἀποτομία , καί ἀνηλεής ὁ μή συναμαρτάνω μηδέ συγκατασπάω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.124
εὖ γοῦν ἡ τραγῳδία ἐπὶ τοῦ Ἅιδου γράφει · πρὸς δ’ οἷον ἥξεις δαίμονα ὡς ἔρωτα , † ὃς οὔτε τοὐπιεικὲς οὔτε τὴν χάριν ᾔδει , μόνον δ’ ἔστεργε τὴν ἁπλῶς δίκην . καὶ γὰρ εἰ μηδέπω ποιεῖν τὰ προσταττόμενα ὑπὸ τοῦ νόμου οἷοί τέ ἐστε , ἀλλά τοι συνορῶντες , ὡς ὑποδείγματα ἡμῖν ἔκκειται κάλλιστα ἐν αὐτῷ , τρέφειν καὶ αὔξειν τὸν ἔρωτα τῆς ἐλευθερίας δυνάμεθα · καὶ τῇδε ὠφελοίμεθ’ ἄν , κατὰ δύναμιν προθυμότερον τὰ μὲν προκαλούμενοι , τὰ δὲ μιμούμενοι , τὰ δὲ καὶ δυσωπούμενοι . οὔτε γὰρ οἱ παλαιοὶ δίκαιοι κατὰ νόμον βιώσαντες ἀπὸ δρυὸς ἦσαν παλαιφάτου οὐδ’ ἀπὸ πέτρης . τῷ γοῦν βουληθῆναι γνησίως φιλοσοφεῖν ὅλους αὑτοὺς φέροντες ἀνέθεσαν τῷ θεῷ καὶ εἰς πίστιν ἐλογίσθη .
Lemmas: εὖ γοῦν ὁ τραγῳδία ἐπί ὁ ᾍδης γράφω · πρός δέ οἷος ἥκω δαίμων ὡς ἔρως , † ὅς οὔτε ἐπιεικής οὔτε ὁ χάρις οἶδα , μόνος δέ στέργω ὁ ἁπλῶς δίκη . καί γάρ εἰ μηδέπω ποιέω ὁ προστάσσω ὑπό ὁ νόμος οἷος τε εἰμί , ἀλλά τοι συνοράω , ὡς ὑπόδειγμα ἐγώ ἔκκειμαι καλός ἐν αὐτός , τρέφω καί αὐξάνω ὁ ἔρως ὁ ἐλευθερία δύναμαι · καί τῇδε ὠφελέω ἄν , κατά δύναμις πρόθυμος ὁ μέν προκαλέω , ὁ δέ μιμέομαι , ὁ δέ καί δυσωπέω . οὔτε γάρ ὁ παλαιός δίκαιος κατά νόμος βιόω ἀπό δρῦς εἰμί παλαίφατος οὐδέ ἀπό πέτρα . ὁ γοῦν βούλομαι γνήσιος φιλοσοφέω ὅλος ἑαυτοῦ φέρω ἀνατίθημι ὁ θεός καί εἰς πίστις λογίζομαι .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.125
Παγκάλως ὁ Ζήνων ἐπὶ τῶν Ἰνδῶν ἔλεγεν ἕνα Ἰνδὸν παροπτώμενον ἐθέλειν ἂν ἰδεῖν ἢ πάσας τὰς περὶ πόνου ἀποδείξεις μαθεῖν . ἡμῖν δὲ ἄφθονοι μαρτύρων πηγαὶ ἑκάστης ἡμέρας ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν θεωρούμεναι παροπτωμένων ἀνασκινδυλευομένων τὰς κεφαλὰς ἀποτεμνομένων . τούτους πάντας ὁ παρὰ τοῦ νόμου φόβος εἰς Χριστὸν παιδαγωγήσας συνήσκησε τὸ εὐλαβὲς καὶ δἰ αἱμάτων ἐνδείκνυσθαι . ὁ θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν , ἐν μέσῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ . τίνας τούτους ; τοὺς ἡδονῆς κρείττονας , τοὺς τῶν παθῶν διαφέροντας , τοὺς ἕκαστον ὧν πράσσουσιν ἐπισταμένους , τοὺς γνωστικούς , τοὺς τοῦ κόσμου μείζονας . καὶ πάλιν ἐγὼ εἶπα , θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες τίσι λέγει ὁ κύριος ; τοῖς παραιτουμένοις ὡς οἷόν τε πᾶν τὸ ἀνθρώπινον . καὶ ὁ ἀπόστολος λέγει · ὑμεῖς γὰρ οὐκέτι ἐστὲ ἐν σαρκί , ἀλλ’ ἐν πνεύματι . καὶ πάλιν λέγει · ἐν σαρκὶ ὄντες οὐ κατὰ σάρκα στρατευόμεθα · σὰρξ γὰρ καὶ αἷμα βασιλείαν θεοῦ κληρονομῆσαι οὐ δύνανται , οὐδὲ ἡ φθορὰ τὴν ἀφθαρσίαν κληρονομεῖ · ἰδοὺ δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνῄσκετε διελέγχον ἡμᾶς τὸ πνεῦμα εἴρηκεν .
Lemmas: πάγκαλος ὁ Ζήνων ἐπί ὁ Ἰνδός λέγω εἷς Ἰνδός παροπτάω ἐθέλω ἄν ὁράω ἤ πᾶς ὁ περί πόνος ἀπόδειξις μανθάνω . ἐγώ δέ ἄφθονος μάρτυς πηγή ἕκαστος ἡμέρα ἐν ὀφθαλμός ἐγώ θεωρέω παροπτάω ἀνασκινδυλέͅυω ὁ κεφαλή ἀποτέμνω . οὗτος πᾶς ὁ παρά ὁ νόμος φόβος εἰς Χριστός παιδαγωγέω συνασκέω ὁ εὐλαβής καί διά αἷμα ἐνδείκνυμι . ὁ θεός ἵστημι ἐν συναγωγή θεός , ἐν μέσος δέ θεός διακρίνω . τίς οὗτος ; ὁ ἡδονή κρατύς , ὁ ὁ πάθος διαφέρω , ὁ ἕκαστος ὅς πράσσω ἐπίσταμαι , ὁ γνωστικός , ὁ ὁ κόσμος μέγας . καί πάλιν ἐγώ λέγω , θεός εἰμί καί υἱός ὕψιστος πᾶς τίς λέγω ὁ κύριος ; ὁ παραιτέομαι ὡς οἷος τε πᾶς ὁ ἀνθρώπινος . καί ὁ ἀπόστολος λέγω · σύ γάρ οὐκέτι εἰμί ἐν σάρξ , ἀλλά ἐν πνεῦμα . καί πάλιν λέγω · ἐν σάρξ εἰμί οὐ κατά σάρξ στρατεύω · σάρξ γάρ καί αἷμα βασιλεία θεός κληρονομέω οὐ δύναμαι , οὐδέ ὁ φθορά ὁ ἀφθαρσία κληρονομέω · ἰδού δέ ὡς ἄνθρωπος ἀποθνῄσκω διελέγχω ἐγώ ὁ πνεῦμα λέγω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.20.126
χρὴ τοίνυν συνασκεῖν αὑτοὺς εἰς εὐλάβειαν τῶν ὑποπιπτόντων τοῖς πάθεσι , φυγαδεύοντας κατὰ τοὺς ὄντως φιλοσόφους τὰ πασχητιῶντα τῶν βρωμάτων καὶ τὴν παρὰ τὴν κοίτην ἔκλυτον ἄνεσιν καὶ τὴν τρυφὴν καὶ τὰ εἰς τρυφὴν πάθη , ἄλλοις εἶναι ἆθλον βαρύ , ἡμῖν δὲ οὐκέτι · δῶρον γὰρ τοῦ θεοῦ σωφροσύνη τὸ μέγιστον . αὐτὸς γὰρ εἴρηκεν , οὐ μή σε ἀνῶ οὐδ’ οὐ μή σε ἐγκαταλείπω , ἄξιον κρίνας διὰ τὴν γνησίαν αἵρεσιν . οὕτω τοίνυν ἡμᾶς εὐλαβῶς προσιέναι πειρωμένους ἐκδέξεται ὁ χρηστὸς τοῦ κυρίου ζυγός , ἐκ πίστεως εἰς πίστιν ἑνὸς ἡνιόχου κατὰ προκοπὴν ἐλαύνοντος ἕκαστον ἡμῶν εἰς σωτηρίαν , ὅπως ὁ προσήκων τῆς εὐδαιμονίας περιγένηται καρπός . γίνεται δὲ ἄσκησις κατὰ τὸν Κῷον Ἱπποκράτην οὐ μόνον τοῦ σώματος , ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχῆς ὑγιείης ἀοκνίη πόνων , ἀκορίη τροφῆς .
Lemmas: χρή τοίνυν συνασκέω ἑαυτοῦ εἰς εὐλάβεια ὁ ὑποπίπτω ὁ πάθος , φυγαδεύω κατά ὁ ὄντως φιλόσοφος ὁ πασχητιάω ὁ βρῶμα καί ὁ παρά ὁ κοίτη ἔκλυτος ἄνεσις καί ὁ τρυφή καί ὁ εἰς τρυφή πάθος , ἄλλος εἰμί ἆθλον βαρύς , ἐγώ δέ οὐκέτι · δῶρον γάρ ὁ θεός σωφροσύνη ὁ μέγας . αὐτός γάρ λέγω , οὐ μή σύ ἀνέω οὐδέ οὐ μή σύ ἐγκαταλείπω , ἄξιος κρίνω διά ὁ γνήσιος αἵρεσις . οὕτως τοίνυν ἐγώ εὐλαβής προσέρχομαι πειράω ἐκδείκνυμι ὁ χρηστός ὁ κύριος ζυγός , ἐκ πίστις εἰς πίστις εἷς ἡνίοχος κατά προκοπή ἐλαύνω ἕκαστος ἐγώ εἰς σωτηρία , ὅπως ὁ προσήκω ὁ εὐδαιμονία περιγίγνομαι καρπός . γίγνομαι δέ ἄσκησις κατά ὁ Κῷος Ἱπποκράτης οὐ μόνος ὁ σῶμα , ἀλλά καί ὁ ψυχή ὑγίεια ἀοκνία πόνος , ἀκορία τροφή .
clemens-alexandrinus.stromata 2.21.127
Ἐπίκουρος δέ , ἐν τῷ μὴ πεινῆν μηδὲ διψῆν μηδὲ ῥιγοῦν τὴν εὐδαιμονίαν τιθέμενος τὴν ἰσόθεον , ἐπεφώνησε φωνὴν ἀσεβῶς εἰπών , ἐν τούτοις κἂν Διὶ πατρὶ μάχεσθαι , ὥσπερ ὑῶν σκατοφάγων καὶ οὐχὶ τῶν λογικῶν καὶ φιλοσόφων τὴν μακαρίαν νίκην δογματίζων . τῶν γὰρ ἀπὸ τῆς ἡδονῆς ἀρχομένων τούς τε Κυρηναϊκοὺς εἶναι καὶ τὸν Ἐπίκουρον · τούτους γὰρ τέλος εἶναι λέγειν διαρρήδην τὸ ἡδέως ζῆν , τέλειον δὲ ἀγαθὸν μόνον τὴν ἡδονήν . ὁ δὲ Ἐπίκουρος καὶ τὴν τῆς ἀλγηδόνος ὑπεξαίρεσιν ἡδονὴν εἷναι λέγει · αἱρετὸν δὲ εἶναί φησιν ὃ πρῶτον ἐξ ἑαυτοῦ ἐφ’ ἑαυτὸ ἐπισπᾶται , πάντως δηλονότι ἐν κινήσει ὑπάρχον . Δεινόμαχος δὲ καὶ Καλλιφῶν τέλος εἶναι ἔφασαν πᾶν τὸ καθ’ αὑτὸν ποιεῖν ἕνεκα τοῦ ἐπιτυγχάνειν ἡδονῆς καὶ τυγχάνειν , ὅ τε Ἱερώνυμος ὁ Περιπατητικὸς τέλος μὲν εἶναι τὸ ἀοχλήτως ζῆν , τελικὸν δὲ ἀγαθὸν μόνον τὴν εὐδαιμονίαν . καὶ Διόδωρος ὁμοίως ἀπὸ τῆς αὐτῆς αἱρέσεως γενόμενος τέλος ἀποφαίνεται τὸ ἀοχλήτως καὶ καλῶς ζῆν .
Lemmas: Ἐπίκουρος δέ , ἐν ὁ μή πεινάω μηδέ διψάω μηδέ ῥιγόω ὁ εὐδαιμονία τίθημι ὁ ἰσόθεος , ἐπιφωνέω φωνή ἀσεβής λέγω , ἐν οὗτος ἄν Ζεύς πατήρ μάχομαι , ὥσπερ ὗς σκατόφαγος καί οὐ ὁ λογικός καί φιλόσοφος ὁ μακάριος νίκη δογματίζω . ὁ γάρ ἀπό ὁ ἡδονή ἄρχω ὁ τε Κυρηναικός εἰμί καί ὁ Ἐπίκουρος · οὗτος γάρ τέλος εἰμί λέγω διαρρήδην ὁ ἡδύς ζάω , τέλειος δέ ἀγαθός μόνος ὁ ἡδονή . ὁ δέ Ἐπίκουρος καί ὁ ὁ ἀλγηδών ὑπεξαίρεσις ἡδονή εἰμί λέγω · αἱρετός δέ εἰμί φημί ὅς πρῶτος ἐκ ἑαυτοῦ ἐπί ἑαυτοῦ ἐπισπάω , πάντως δηλονότι ἐν κίνησις ὑπάρχω . Δεινόμαχος δέ καί Καλλιφῶν τέλος εἰμί φημί πᾶς ὁ κατά ἑαυτοῦ ποιέω ἕνεκα ὁ ἐπιτυγχάνω ἡδονή καί τυγχάνω , ὁ τε Ἱερώνυμος ὁ Περιπατητικός τέλος μέν εἰμί ὁ ἀόχλητος ζάω , τελικός δέ ἀγαθός μόνος ὁ εὐδαιμονία . καί Διόδωρος ὅμοιος ἀπό ὁ αὐτός αἵρεσις γίγνομαι τέλος ἀποφαίνω ὁ ἀόχλητος καί καλός ζάω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.21.128
Ἐπίκουρος μὲν οὖν καὶ οἱ Κυρηναϊκοὶ τὸ πρῶτον οἰκεῖόν φασιν ἡδονὴν εἶναι · ἕνεκα γὰρ ἡδονῆς παρελθοῦσα . φασίν , ἡ ἀρετὴ ἡδονὴν ἐνεποίησε . κατὰ δὲ τοὺς περὶ Καλλιφῶντα ἕνεκα μὲν τῆς ἡδονῆς παρεισῆλθεν ἡ ἀρετή , χρόνῳ δὲ ὕστερον τὸ περὶ αὐτὴν κάλλος κατιδοῦσα ἰσότιμον ἑαυτὴν τῇ ἀρχῇ , τουτέστι τῇ ἡδονῇ , παρέσχεν . Οἱ δὲ περὶ τὸν Ἀριστοτέλη τέλος ἀποδιδόασιν εἶναι τὸ ζῆν κατ’ ἀρετήν , οὔτε δὲ τὴν εὐδαιμονίαν οὔτε τὸ τέλος παντὶ τῷ τὴν ἀρετὴν ἔχοντι παρεῖναι · βασανιζόμενον γὰρ καὶ τύχαις ἀβουλήτοις περιπίπτοντα τὸν σοφὸν καὶ διὰ ταῦτα ἐκ τοῦ ζῆν ἀσμένως ἐθέλοντα διαφεύγειν μὴ εἷναι μήτε μακάριον μήτ’ εὐδαίμονα . δεῖ γὰρ καὶ χρόνου τινὸς τῇ ἀρετῇ · οὐ γὰρ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ περιγίνεται , ἣ καὶ ἐν τελείῳ συνίσταται , ἐπεὶ μὴ ἔστιν , ὥς φασι , παῖς εὐδαίμων ποτέ · τέλειος δ’ ἂν εἴη χρόνος ὁ ἀνθρώπινος βίος . συμπληροῦσθαι τοίνυν τὴν εὐδαιμονίαν ἐκ τῆς τριγενείας τῶν ἀγαθῶν . οὔτ’ οὖν ὁ πένης οὔθ’ ὁ ἄδοξος , ἀλλ’ οὐδ’ ὁ ἐπίνοσος , ἀλλ’ οὐδ’ ἄν οἰκέτης ᾖ τις , κατ’ αὐτοὺς .
Lemmas: Ἐπίκουρος μέν οὖν καί ὁ Κυρηναικός ὁ πρῶτος οἰκεῖος φημί ἡδονή εἰμί · ἕνεκα γάρ ἡδονή παρέρχομαι . φημί , ὁ ἀρετή ἡδονή ἐμποιέω . κατά δέ ὁ περί Καλλιφῶν ἕνεκα μέν ὁ ἡδονή παρεισέρχομαι ὁ ἀρετή , χρόνος δέ ὕστερον ὁ περί αὐτός κάλλος κατοράω ἰσότιμος ἑαυτοῦ ὁ ἀρχή , τουτέστι ὁ ἡδονή , παρέχω . ὁ δέ περί ὁ Ἀριστοτέλης τέλος ἀποδίδωμι εἰμί ὁ ζάω κατά ἀρετή , οὔτε δέ ὁ εὐδαιμονία οὔτε ὁ τέλος πᾶς ὁ ὁ ἀρετή ἔχω πάρειμι · βασανίζω γάρ καί τύχη ἀβούλητος περιπίπτω ὁ σοφός καί διά οὗτος ἐκ ὁ ζάω ἄσμενος ἐθέλω διαφεύγω μή εἰμί μήτε μακάριος μήτε εὐδαίμων . δέω γάρ καί χρόνος τις ὁ ἀρετή · οὐ γάρ ἐν εἷς ἡμέρα περιγίγνομαι , ὅς καί ἐν τέλειος συνίστημι , ἐπεί μή εἰμί , ὡς φημί , παῖς εὐδαίμων ποτέ · τέλειος δέ ἄν εἰμί χρόνος ὁ ἀνθρώπινος βίος . συμπληρόω τοίνυν ὁ εὐδαιμονία ἐκ ὁ τριγένεια ὁ ἀγαθός . οὔτε οὖν ὁ πένης οὔτε ὁ ἄδοξος , ἀλλά οὐδέ ὁ ἐπίνοσος , ἀλλά οὐδέ ἐάν οἰκέτης εἰμί τις , κατά αὐτός .
clemens-alexandrinus.stromata 2.21.129
Πάλιν δ’ αὗ Ζήνων μὲν ὁ Στωϊκὸς τέλος ἡγεῖται τὸ κατ’ ἀρετὴν ζῆν , Κλεάνθης δὲ τὸ ὁμολογουμένως τῇ φύσει ζῆν , Διογένης δὲ τὸ τέλος κεῖσθαι ἡγεῖτο ἐν τῷ εὐλογιστεῖν , ὃ ἐν τῇ τῶν κατὰ φύσιν ἐκλογῇ κεῖσθαι διελάμβανεν . ὅ τε Ἀντίπατρος ὁ τούτου γνώριμος τὸ τέλος κεῖσθαι ἐν τῷ διηνεκῶς καὶ ἀπαραβάτως ἐκλέγεσθαι μὲν τὰ κατὰ φύσιν , ἀπεκλέγεσθαι δὲ τὰ παρὰ φύσιν ὑπολαμβάνει . Ἀρχέδημός τε αὗ οὕτως ἐξηγεῖτο εἶναι τὸ τέλος , ζῆν ἐκλεγόμενον τὰ κατὰ φύσιν μέγιστα καὶ κυριώτατα , οὐχ οἷόν τε ὄντα ὑπερβαίνειν . πρὸς τούτοις ἔτι Παναίτιος τὸ ζῆν κατὰ τὰς δεδομένας ἡμῖν ἐκ φύσεως ἀφορμὰς τέλος ἀπεφήνατο · ἐπὶ πᾶσί τε ὁ Ποσειδώνιος τὸ ζῆν θεωροῦντα τὴν τῶν ὅλων ἀλήθειαν καὶ τάξιν καὶ συγκατασκευάζοντα αὑτὸν κατὰ τὸ δυνατόν , κατὰ μηδὲν ἀγόμενον ὑπὸ τοῦ ἀλόγου μέρους τῆς ψυχῆς . τινὲς δὲ τῶν νεωτέρων Στωϊκῶν οὕτως ἀπέδοσαν , τέλος εἷναι τὸ ζῆν ἀκολούθως τῇ τοῦ ἀνθρώπου κατασκευῇ . τί δή σοι Ἀρίστωνα ἂν καταλέγοιμι ; τέλος οὗτος εἶναι τὴν ἀδιαφορίαν ἔφη , τὸ δὲ ἀδιάφορον ἁπλῶς ἀδιάφορον ἀπολείπει · ἢ τὰ Ἡρίλλου εἰς μέσον παράγοιμι ; τὸ κατ’ ἐπιστήμην ζῆν τέλος εἶναι τίθησιν . τοὺς γὰρ ἐκ τῆς Ἀκαδημίας νεωτέρους ἀξιοῦσί τινες τέλος ἀποδιδόναι τὴν ἀσφαλῆ πρὸς τὰς φαντασίας ἐποχήν . ναὶ μὴν Λύκων ὁ Περιπατητικὸς τὴν ἀληθινὴν χαρὰν τῆς ψυχῆς τέλος ἔλεγεν εἶναι , ὡς † Λεύκιμος τὴν ἐπὶ τοῖς καλοῖς . Κριτόλαος δέ , ὁ καὶ αὐτὸς Περιπατητικός , τελειότητα ἔλεγεν κατὰ φύσιν εὐροοῦντος βίου , τὴν ἐκ τῶν τριῶν γενῶν συμπληρουμένην τριγενικὴν τελειότητα μηνύων .
Lemmas: πάλιν δέ αὖ Ζήνων μέν ὁ Στωϊκός τέλος ἡγέομαι ὁ κατά ἀρετή ζάω , Κλεάνθης δέ ὁ ὁμολογουμένως ὁ φύσις ζάω , Διογένης δέ ὁ τέλος κεῖμαι ἡγέομαι ἐν ὁ εὐλογιστέω , ὅς ἐν ὁ ὁ κατά φύσις ἐκλογή κεῖμαι διαλαμβάνω . ὁ τε Ἀντίπατρος ὁ οὗτος γνώριμος ὁ τέλος κεῖμαι ἐν ὁ διηνεκής καί ἀπαράβατος ἐκλέγω μέν ὁ κατά φύσις , ἀπεκλέγω δέ ὁ παρά φύσις ὑπολαμβάνω . Ἀρχέδημος τε αὖ οὕτως ἐξηγέομαι εἰμί ὁ τέλος , ζάω ἐκλέγω ὁ κατά φύσις μέγας καί κύριος , οὐ οἷος τε εἰμί ὑπερβαίνω . πρός οὗτος ἔτι Παναίτιος ὁ ζάω κατά ὁ δίδωμι ἐγώ ἐκ φύσις ἀφορμή τέλος ἀποφαίνω · ἐπί πᾶς τε ὁ Ποσειδώνιος ὁ ζάω θεωρέω ὁ ὁ ὅλος ἀλήθεια καί τάξις καί συγκατασκευάζω ἑαυτοῦ κατά ὁ δυνατός , κατά μηδείς ἄγω ὑπό ὁ ἄλογος μέρος ὁ ψυχή . τις δέ ὁ νέος Στωϊκός οὕτως ἀποδίδωμι , τέλος εἰμί ὁ ζάω ἀκόλουθος ὁ ὁ ἄνθρωπος κατασκευή . τίς δή σύ Ἀρίστων ἄν καταλέγω ; τέλος οὗτος εἰμί ὁ ἀδιαφορία φημί , ὁ δέ ἀδιάφορος ἁπλῶς ἀδιάφορος ἀπολείπω · ἤ ὁ Ἥριλλος εἰς μέσος παράγω ; ὁ κατά ἐπιστήμη ζάω τέλος εἰμί τίθημι . ὁ γάρ ἐκ ὁ Ἀκαδήμεια νέος ἀξιόω τις τέλος ἀποδίδωμι ὁ ἀσφαλής πρός ὁ φαντασία ἐποχή . ναί μήν Λύκων ὁ Περιπατητικός ὁ ἀληθινός χαρά ὁ ψυχή τέλος λέγω εἰμί , ὡς † Λεύκιμος ὁ ἐπί ὁ καλός . Κριτόλαος δέ , ὁ καί αὐτός Περιπατητικός , τελειότης λέγω κατά φύσις εὐροέω βίος , ὁ ἐκ ὁ τρεῖς γένος συμπληρόω τριγενικός τελειότης μηνύω .
clemens-alexandrinus.stromata 2.21.130
Οὔκουν ἐπὶ τούτοις ἀρκουμένους καταπαυστέον , φιλοτιμητέον δὲ ὡς ἔνι μάλιστα καὶ τὰ πρὸς τῶν φυσικῶν δογματιζόμενα περὶ τοῦ προκειμένου παραθέσθαι . Ἀναξαγόραν μὲν γὰρ τὸν Κλαζομένιον τὴν θεωρίαν φάναι τοῦ βίου τέλος εἶναι καἰ τὴν ἀπὸ ταύτης ἐλευθερίαν λέγουσιν Ἡρακλειτόν τε τὸν Ἐφέσιον τὴν εὐαρέστησιν . Πυθαγόραν δὲ ὁ Ποντικὸς Ἡρακλείδης ἱστορεῖ τὴν ἐπιστήμην τῆς τελειότητος τῶν ἀριθμῶν τῆς ψυχῆς εὐδαιμονίαν εἶναι παραδεδωκέναι . ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀβδηρῖται τέλος ὑπάρχειν διδάσκουσι , Δημόκριτος μὲν ἐν τῷ Περὶ τέλους τὴν εὐθυμίαν , ἣν καὶ εὐεστὼ προσηγόρευσεν ( καὶ πολλάκις ἐπιλέγει · τέρψις γὰρ καὶ ἀτερπίη οὖρος † τῶν περιηκμακότων ) , Ἑκαταῖος δὲ αὐτάρκειαν , καὶ δὴ Ἀπολλόδοτος ὁ Κυζικηνὸς τὴν ψυχαγωγίαν , καθάπερ Ναυσιφάνης τὴν ἀκαταπληξίαν · ταύτην γὰρ ἔφη ὑπὸ Δημοκρίτου ἀθαμβίην λέγεσθαι . ἔτι πρὸς τούτοις Διότιμος τὴν παντέλειαν τῶν ἀγαθῶν , ἣν εὐεστὼ προσαγορεύεσθαι , τέλος ἀπέφηνεν . πάλιν Ἀντισθένης μὲν τὴν ἀτυφίαν , οἱ δὲ Ἀννικέρειοι καλούμενοι ἐκ τῆς Κυρηναϊκῆς διαδοχῆς τοῦ μὲν ὅλου βίου τέλος οὐδὲν ὡρισμένον ἔταξαν , ἑκάστης δὲ πράξεως ἴδιον ὑπάρχειν τέλος τὴν ἐκ τῆς πράξεως περιγινομένην ἡδονήν . οὗτοι οἱ Κυρηναϊκοὶ τὸν ὅρον τῆς ἡδονῆς Ἐπικούρου , τουτέστι τὴν τοῦ ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσιν , ἀθετοῦσιν , νεκροῦ κατάστασιν ἀποκαλοῦντες · χαίρειν γὰρ ἡμᾶς μὴ μόνον ἐπὶ ἡδοναῖς , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ὁμιλίαις καὶ ἐπὶ φιλοτιμίαις . ὁ δὲ Ἐπίκουρος πᾶσαν χαρὰν τῆς ψυχῆς οἴεται ἐπὶ πρωτοπαθούσῃ τῇ σαρκὶ γενέσθαι .
Lemmas: οὔκουν ἐπί οὗτος ἀρκέω καταπαυστέον , φιλοτιμητέον δέ ὡς ἔνειμι μάλα καί ὁ πρός ὁ φυσικός δογματίζω περί ὁ πρόκειμαι παρατίθημι . Ἀναξαγόρας μέν γάρ ὁ Κλαζομένιος ὁ θεωρία φημί ὁ βίος τέλος εἰμί καί ὁ ἀπό οὗτος ἐλευθερία λέγω Ἡρακλειτός τε ὁ Ἐφέσιος ὁ εὐαρέστησις . Πυθαγόρας δέ ὁ Ποντικός Ἡρακλείδης ἱστορέω ὁ ἐπιστήμη ὁ τελειότης ὁ ἀριθμός ὁ ψυχή εὐδαιμονία εἰμί παραδίδωμι . ἀλλά καί ὁ Ἀβδηρίτης τέλος ὑπάρχω διδάσκω , Δημόκριτος μέν ἐν ὁ Περι τέλος ὁ εὐθυμία , ὅς καί εὐεστώ προσαγορεύω ( καί πολλάκις ἐπιλέγω · τέρψις γάρ καί ἀτερπία οὖρος † ὁ περιακμάζω ) , Ἑκαταῖος δέ αὐτάρκεια , καί δή Ἀπολλόδοτος ὁ Κυζικηνός ὁ ψυχαγωγία , καθά Ναυσιφάνης ὁ ἀκαταπληξία · οὗτος γάρ φημί ὑπό Δημόκριτος ἀθαμβία λέγω . ἔτι πρός οὗτος Διότιμος ὁ παντέλεια ὁ ἀγαθός , ὅς εὐεστώ προσαγορεύω , τέλος ἀποφαίνω . πάλιν Ἀντισθένης μέν ὁ ἀτυφία , ὁ δέ Ἀννικέρειος καλέω ἐκ ὁ Κυρηναικός διαδοχή ὁ μέν ὅλος βίος τέλος οὐδείς ὁρίζω τάσσω , ἕκαστος δέ πρᾶξις ἴδιος ὑπάρχω τέλος ὁ ἐκ ὁ πρᾶξις περιγίγνομαι ἡδονή . οὗτος ὁ Κυρηναικός ὁ ὅρος ὁ ἡδονή Ἐπίκουρος , τουτέστι ὁ ὁ ἀλγέω ὑπεξαίρεσις , ἀθετέω , νεκρός κατάστασις ἀποκαλέω · χαίρω γάρ ἐγώ μή μόνος ἐπί ἡδονή , ἀλλά καί ἐπί ὁμιλία καί ἐπί φιλοτιμία . ὁ δέ Ἐπίκουρος πᾶς χαρά ὁ ψυχή οἴομαι ἐπί πρωτοπαθέω ὁ σάρξ γίγνομαι .
clemens-alexandrinus.stromata 2.21.131
ὅ τε Μητρόδωρος ἐν τῷ Περὶ τοῦ μείζονα εἶναι τὴν παρ’ ἡμᾶς αἰτίαν πρὸς εὐδαιμονίαν τῆς ἐκ τῶν πραγμάτων ἀγαθὸν φησὶ ψυχῆς τί ἄλλο ἢ τὸ σαρκὸς εὐσταθὲς κατάστημα καὶ τὸ περὶ ταύτης πιστὸν ἔλπισμα ;
Lemmas: ὁ τε Μητρόδωρος ἐν ὁ Περι ὁ μέγας εἰμί ὁ παρά ἐγώ αἰτία πρός εὐδαιμονία ὁ ἐκ ὁ πρᾶγμα ἀγαθός φημί ψυχή τίς ἄλλος ἤ ὁ σάρξ εὐσταθής κατάστημα καί ὁ περί οὗτος πιστός ἔλπισμα ;
clemens-alexandrinus.stromata 2.22.131
Ναὶ μὴν Πλάτων ὁ φιλόσοφος διττὸν εἶναι τὸ τέλος φησίν , τὸ μὲν μεθεκτόν τε καὶ πρῶτον ἐν αὐτοῖς ὑπάρχον τοῖς εἴδεσιν , ὃ δὴ καὶ τἀγαθὸν προσονομάζει , τὸ δὲ μετέχον ἐκείνου καὶ τὴν ἀπ’ αὐτοῦ δεχόμενον ὁμοιότητα , ὃ περὶ ἀνθρώπους γίνεται τοὺς μεταποιουμένους ἀρετῆς τε καὶ τῆς ἀληθοῦς φιλοσοφίας . διὸ καὶ Κλεάνθης ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ ἡδονῆς τὸν Σωκράτην φησὶ παρ’ ἕκαστα διδάσκειν ὡς ὁ αὐτὸς δίκαιός τε καὶ εὐδαίμων ἀνὴρ καὶ τῷ πρώτῳ διελόντι τὸ δίκαιον ἀπὸ τοῦ συμφέροντος καταρᾶσθαι ὡς ἀσεβές τι πρᾶγμα δεδρακότι · ἀσεβεῖς γὰρ τῷ ὄντι οἱ τὸ συμφέρον ἀπὸ τοῦ δικαίου τοῦ κατὰ νόμον χωρίζοντες . αὐτὸς δὲ ὁ Πλάτων τὴν εὐδαιμονίαν τὸ εὖ τὸν δαίμονα ἔχειν , δαίμονα δὲ λέγεσθαι τὸ τῆς ψυχῆς ἡμῶν ἡγεμονικόν , τὴν δὲ εὐδαιμονίαν τὸ τελειότατον ἀγαθὸν καὶ πληρέστατον λέγει . ἔσθ’ ὅτε δὲ βίον ὁμολογούμενον καὶ σύμφωνον αὐτὴν ἀποκαλεῖ , καὶ ἔσθ’ ὅτε τὸ κατ’ ἀρετὴν τελειότατον , τοῦτο δὲ ἐν ἐπιστήμῃ τοῦ ἀγαθοῦ τίθεται καὶ ἐν ἐξομοιώσει τῇ πρὸς τὸν θεόν , ὁμοίωσιν ἀποφαινόμενος δίκαιον καὶ ὅσιον μετὰ φρονήσεως εἶναι . ἢ γὰρ οὐχ οὕτως τινὲς τῶν ἡμετέρων τὸ μὲν κατ’ εἰκόνα εὐθέως κατὰ τὴν γένεσιν εἰληφέναι τὸν ἄνθρωπον , τὸ καθ’ ὁμοίωσιν δὲ ὕστερον κατὰ τὴν τελείωσιν μέλλειν ἀπολαμβάνειν ἐκδέχονται ;
Lemmas: ναί μήν Πλάτων ὁ φιλόσοφος δισσός εἰμί ὁ τέλος φημί , ὁ μέν μεθεκτός τε καί πρῶτος ἐν αὐτός ὑπάρχω ὁ εἶδος , ὅς δή καί ἀγαθός προσονομάζω , ὁ δέ μετέχω ἐκεῖνος καί ὁ ἀπό αὐτός δέχομαι ὁμοιότης , ὅς περί ἄνθρωπος γίγνομαι ὁ μεταποιέω ἀρετή τε καί ὁ ἀληθής φιλοσοφία . διό καί Κλεάνθης ἐν ὁ δεύτερος Περι ἡδονή ὁ Σωκράτης φημί παρά ἕκαστος διδάσκω ὡς ὁ αὐτός δίκαιος τε καί εὐδαίμων ἀνήρ καί ὁ πρῶτος διαιρέω ὁ δίκαιος ἀπό ὁ συμφέρω καταράομαι ὡς ἀσεβής τις πρᾶγμα δράω · ἀσεβής γάρ ὁ εἰμί ὁ ὁ συμφέρω ἀπό ὁ δίκαιος ὁ κατά νόμος χωρίζω . αὐτός δέ ὁ Πλάτων ὁ εὐδαιμονία ὁ εὖ ὁ δαίμων ἔχω , δαίμων δέ λέγω ὁ ὁ ψυχή ἐγώ ἡγεμονικός , ὁ δέ εὐδαιμονία ὁ τέλειος ἀγαθός καί πλήρης λέγω . εἰμί ὅτε δέ βίος ὁμολογέω καί σύμφωνος αὐτός ἀποκαλέω , καί εἰμί ὅτε ὁ κατά ἀρετή τέλειος , οὗτος δέ ἐν ἐπιστήμη ὁ ἀγαθός τίθημι καί ἐν ἐξομοίωσις ὁ πρός ὁ θεός , ὁμοίωσις ἀποφαίνω δίκαιος καί ὅσιος μετά φρόνησις εἰμί . ἤ γάρ οὐ οὕτως τις ὁ ἡμέτερος ὁ μέν κατά εἰκών εὐθύς κατά ὁ γένεσις λαμβάνω ὁ ἄνθρωπος , ὁ κατά ὁμοίωσις δέ ὕστερον κατά ὁ τελείωσις μέλλω ἀπολαμβάνω ἐκδέχομαι ;