ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
clemens-alexandrinus.stromata 5.11.71
μετὰ ταῦτα δ’ ἐστὶ τὰ μικρὰ μυστήρια διδασκαλίας τινὰ ὑπόθεσιν ἔχοντα καὶ προπαρασκευῆς τῶν μελλόντων , τὰ δὲ μεγάλα περὶ τῶν συμπάντων , οὗ μανθάνειν οὐκέτι ὑπολείπεται , ἐποπτεύειν δὲ καὶ περινοεῖν τήν τε φύσιν καὶ τὰ πράγματα . λάβοιμεν δ’ ἂν τὸν μὲν καθαρτικὸν τρόπον ὁμολογίᾳ , τὸν δὲ ἐποπτικὸν ἀναλύσει ἐπὶ τὴν πρώτην νόησιν προχωροῦντες , δἰ ἀναλύσεως ἐκ τῶν ὑποκειμένων αὐτῷ τὴν ἀρχὴν ποιούμενοι , ἀφελόντες μὲν τοῦ σώματος τὰς φυσικὰς ποιότητας , περιελόντες δὲ τὴν εἰς τὸ βάθος διάστασιν , εἶτα τὴν εἰς τὸ πλάτος , καὶ ἐπὶ τούτοις τὴν εἰς τὸ μῆκος · τὸ γὰρ ὑπολειφθὲν σημεῖόν ἐστι μονὰς ὡς εἰπεῖν θέσιν ἔχουσα , ἧς ἐὰν περιέλωμεν τὴν θέσιν , νοεῖται μονάς . εἰ τοίνυν , ἀφελόντες πάντα ὅσα πρόσεστι τοῖς σώμασιν καὶ τοῖς λεγομένοις ἀσωμάτοις , ἐπιρρίψαιμεν ἑαυτοὺς εἰς τὸ μέγεθος τοῦ Χριστοῦ κἀκεῖθεν εἰς τὸ ἀχανὲς ἁγιότητι προΐοιμεν , τῇ νοήσει τοῦ παντοκράτορος ἁμῇ γέ πῃ προσάγοιμεν ἄν , οὐχ ὅ ἐστιν , ὃ δὲ μή ἐστι γνωρίσαντες · σχῆμα δὲ καὶ κίνησιν ἢ στάσιν ἢ θρόνον ἢ τόπον ἢ δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ τοῦ τῶν ὅλων πατρὸς οὐδ’ ὅλως ἐννοητέον , καίτοι καὶ ταῦτα γέγραπται · ἀλλ’ ὃ βούλεται δηλοῦν αὐτῶν ἕκαστον , κατὰ τὸν οἰκεῖον ἐπιδειχθήσεται τόπον . οὔκουν ἐν τόπῳ τὸ πρῶτον αἴτιον , ἀλλ’ ὑπεράνω καὶ τόπου καὶ χρόνου καὶ ὀνόματος καὶ νοήσεως . διὰ τοῦτο καὶ ὁ Μωυσῆς φησιν ἐμφάνισόν μοι σαυτόν , ἐναργέστατα αἰνισσόμενος μὴ εἶναι διδακτὸν πρὸς ἀνθρώπων μηδὲ ῥητὸν τὸν θεόν , ἀλλ’ ἢ μόνῃ τῇ παρ’ αὐτοῦ δυνάμει γνωστόν . ἡ μὲν γὰρ ζήτησις ἀειδὴς καὶ ἀόρατος , ἡ χάρις δὲ τῆς γνώσεως παρ’ αὐτοῦ διὰ τοῦ υἱοῦ .
Lemmas: μετά οὗτος δέ εἰμί ὁ μικρός μυστήριον διδασκαλία τις ὑπόθεσις ἔχω καί προπαρασκευή ὁ μέλλω , ὁ δέ μέγας περί ὁ σύμπας , ὅς μανθάνω οὐκέτι ὑπολείπω , ἐποπτεύω δέ καί περινοέω ὁ τε φύσις καί ὁ πρᾶγμα . λαμβάνω δέ ἄν ὁ μέν καθαρτικός τρόπος ὁμολογία , ὁ δέ ἐποπτικός ἀνάλυσις ἐπί ὁ πρῶτος νόησις προχωρέω , διά ἀνάλυσις ἐκ ὁ ὑπόκειμαι αὐτός ὁ ἀρχή ποιέω , ἀφαιρέω μέν ὁ σῶμα ὁ φυσικός ποιότης , περιαιρέω δέ ὁ εἰς ὁ βάθος διάστασις , εἶτα ὁ εἰς ὁ πλάτος , καί ἐπί οὗτος ὁ εἰς ὁ μῆκος · ὁ γάρ ὑπολείπω σημεῖον εἰμί μονή ὡς λέγω θέσις ἔχω , ὅς ἄν περιαιρέω ὁ θέσις , νοέω μονή . εἰ τοίνυν , ἀφαιρέω πᾶς ὅσος πρόσειμι ὁ σῶμα καί ὁ λέγω ἀσώματος , ἐπιρριπτέω ἑαυτοῦ εἰς ὁ μέγεθος ὁ Χριστός ἐκεῖθεν εἰς ὁ ἀχανής ἁγιότης πρόειμι , ὁ νόησις ὁ παντοκράτωρ ἁμός γε πη προσάγω ἄν , οὐ ὅς εἰμί , ὅς δέ μή εἰμί γνωρίζω · σχῆμα δέ καί κίνησις ἤ στάσις ἤ θρόνος ἤ τόπος ἤ δεξιός ἤ ἀριστερός ὁ ὁ ὅλος πατήρ οὐδέ ὅλος ἐννοητέον , καίτοι καί οὗτος γράφω · ἀλλά ὅς βούλομαι δηλόω αὐτός ἕκαστος , κατά ὁ οἰκεῖος ἐπιδείκνυμι τόπος . οὔκουν ἐν τόπος ὁ πρῶτος αἴτιος , ἀλλά ὑπεράνω καί τόπος καί χρόνος καί ὄνομα καί νόησις . διά οὗτος καί ὁ Μωϋσῆς φημί ἐμφανίζω ἐγώ σεαυτοῦ , ἐναργής αἰνίσσομαι μή εἰμί διδακτός πρός ἄνθρωπος μηδέ ῥητός ὁ θεός , ἀλλά ἤ μόνος ὁ παρά αὐτός δύναμις γνωστός . ὁ μέν γάρ ζήτησις ἀειδής καί ἀόρατος , ὁ χάρις δέ ὁ γνῶσις παρά αὐτός διά ὁ υἱός .
clemens-alexandrinus.stromata 5.11.72
σαφέστατα δὲ ὁ Σολομὼν μαρτυρήσει ἡμῖν ὧδέ πως λέγων · φρόνησις ἀνθρώπου οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοί , θεὸς δὲ δίδωσί μοι σοφίαν · ἅγια δὲ ἐπίσταμαι . αὐτίκα τὴν φρόνησιν θείαν ἀλληγορῶν ὁ Μωυσῆς ξύλον ζωῆς ὠνόμασεν ἐν τῷ παραδείσῳ πεφυτευμένον , ὃς δὴ παράδεισος καὶ κόσμος εἶναι δύναται , ἐν ᾧ πέφυκεν τὰ ἐκ δημιουργίας ἅπαντα . ἐν τούτῳ καὶ ὁ λόγος ἤνθησέν τε καὶ ἐκαρποφόρησεν σὰρξ γενόμενος καὶ τοὺς γευσαμένους τῆς χρηστότητος αὐτοῦ ἐζωοποίησεν , ἐπεὶ μηδὲ ἄνευ τοῦ ξύλου εἰς γνῶσιν ἡμῖν ἀφῖκται · ἐκρεμάσθη γὰρ ἡ ζωὴ ἡμῶν εἰς πίστιν ἡμῶν . καὶ ὅ γε Σολομὼν πάλιν φησίν · δένδρον ἀθανασίας ἐστὶ τοῖς ἀντεχομένοις αὐτῆς . διὰ τοῦτο λέγει · ἰδοὺ δίδωμι πρὸ προσώπου σου τὴν ζωὴν καὶ τὸν θάνατον , τὸ ἀγαπᾶν κύριον τὸν θεὸν καὶ πορεύεσθαι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ καὶ τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούειν καὶ πιστεύειν τῇ ζωῇ · ἐὰν δὲ παραβῆτε τὰ δικαιώματα καὶ τὰ κρίματα ἅ δέδωκα ὑμῖν , ἀπωλείᾳ ἀπολεῖσθε · τοῦτο γὰρ ἡ ζωὴ καὶ ἡ μακρότης τῶν ἡμερῶν σου , τὸ ἀγαπᾶν κύριον τὸν θεόν σου .
Lemmas: σαφής δέ ὁ Σολομών μαρτυρέω ἐγώ ὧδε πως λέγω · φρόνησις ἄνθρωπος οὐ εἰμί ἐν ἐγώ , θεός δέ δίδωμι ἐγώ σοφία · ἅγιος δέ ἐπίσταμαι . αὐτίκα ὁ φρόνησις θεῖος ἀλληγορέω ὁ Μωϋσῆς ξύλον ζωή ὀνομάζω ἐν ὁ παράδεισος φυτεύω , ὅς δή παράδεισος καί κόσμος εἰμί δύναμαι , ἐν ὅς φύω ὁ ἐκ δημιουργία ἅπας . ἐν οὗτος καί ὁ λόγος ἀνθέω τε καί καρποφορέω σάρξ γίγνομαι καί ὁ γεύω ὁ χρηστότης αὐτός ζωοποιέω , ἐπεί μηδέ ἄνευ ὁ ξύλον εἰς γνῶσις ἐγώ ἀφικνέομαι · κρεμάννυμι γάρ ὁ ζωή ἐγώ εἰς πίστις ἐγώ . καί ὁ γε Σολομών πάλιν φημί · δένδρον ἀθανασία εἰμί ὁ ἀντέχω αὐτός . διά οὗτος λέγω · ἰδού δίδωμι πρό πρόσωπον σύ ὁ ζωή καί ὁ θάνατος , ὁ ἀγαπάω κύριος ὁ θεός καί πορεύω ἐν ὁ ὁδός αὐτός καί ὁ φωνή αὐτός ἀκούω καί πιστεύω ὁ ζωή · ἐάν δέ παραβαίνω ὁ δικαίωμα καί ὁ κρίμα ὅς δίδωμι σύ , ἀπώλεια ἀπόλλυμι · οὗτος γάρ ὁ ζωή καί ὁ μακρότης ὁ ἡμέρα σύ , ὁ ἀγαπάω κύριος ὁ θεός σύ .
clemens-alexandrinus.stromata 5.11.73
πάλιν · ὁ Ἀβραὰμ ἐλθὼν εἰς τὸν τόπον ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ θεὸς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναβλέψας ὁρᾷ τὸν τόπον μακρόθεν · πρώτη μὲν γὰρ ὁ δἰ ὄψεως τῶν καλῶν ἵμερος , δευτέρα δὲ ἡ ψυχῆς τῶν ἀρίστων ἐπιθυμία , τῇ τρίτῃ δὲ ὁ νοῦς τὰ πνευματικὰ διορᾷ , διοιχθέντων τῶν τῆς διανοίας ὀμμάτων πρὸς τοῦ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ διαναστάντος διδασκάλου . εἶεν δ’ ἂν καὶ αἱ τρεῖς ἡμέραι τῆς σφραγῖδος μυστήριον , δἰ ἧς ὁ τῷ ὄντι πιστεύεται θεός . μακρόθεν οὖν ἀκολούθως ὁρᾷ τὸν τόπον · δυσάλωτος γὰρ ἡ χώρα τοῦ θεοῦ , ὃν χώραν ἰδεῶν ὁ Πλάτων κέκληκεν , παρὰ Μωυσέως λαβὼν τόπον εἶναι αὐτόν , ὡς τῶν ἁπάντων καὶ τῶν ὅλων περιεκτικόν . ἀτὰρ εἰκότως πόρρωθεν ὁρᾶται τῷ Ἀβραὰμ διὰ τὸ ἐν γενέσει εἶναι , καὶ δἰ ἀγγέλου προσεχῶς μυσταγωγεῖται .
Lemmas: πάλιν · ὁ Ἀβραάμ ἔρχομαι εἰς ὁ τόπος ὅς λέγω αὐτός ὁ θεός ὁ τρίτος ἡμέρα ἀναβλέπω ὁράω ὁ τόπος μακρόθεν · πρῶτος μέν γάρ ὁ διά ὄψις ὁ καλός ἵμερος , δεύτερος δέ ὁ ψυχή ὁ ἀγαθός ἐπιθυμία , ὁ τρίτος δέ ὁ νόος ὁ πνευματικός διοράω , διοίγνυμι ὁ ὁ διάνοια ὄμμα πρός ὁ ὁ τρίτος ἡμέρα διανίσταμαι διδάσκαλος . εἰμί δέ ἄν καί ὁ τρεῖς ἡμέρα ὁ σφραγίς μυστήριον , διά ὅς ὁ ὁ εἰμί πιστεύω θεός . μακρόθεν οὖν ἀκόλουθος ὁράω ὁ τόπος · δυσάλωτος γάρ ὁ χώρα ὁ θεός , ὅς χώρα ἰδέα ὁ Πλάτων καλέω , παρά Μωϋσῆς λαμβάνω τόπος εἰμί αὐτός , ὡς ὁ ἅπας καί ὁ ὅλος περιεκτικός . ἀτάρ ἔοικα πρόσωθεν ὁράω ὁ Ἀβραάμ διά ὁ ἐν γένεσις εἰμί , καί διά ἄγγελος προσεχής μυσταγωγέω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.11.74
ἐντεῦθεν ὁ ἀπόστολος βλέπομεν νῦν ὡς δἰ ἐσόπτρου φησί , τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον , κατὰ μόνας ἐκείνας τὰς ἀκραιφνεῖς καὶ ἀσωμάτους τῆς διανοίας ἐπιβολάς . δυνατὸν δὲ κἀν τῷ διαλέγεσθαι τὸ καταμαντεύεσθαι τοῦ θεοῦ , ἐὰν ἐπιχειρῇ τις ἄνευ πασῶν τῶν αἰσθήσεων διὰ τοῦ λόγου ἐπ’ αὐτὸ ὅ ἐστιν ἕκαστον ὁρμᾶν καὶ μὴ ἀποστατεῖν τῶν ὄντων , πρὶν ἄν , ἐπαναβαίνων ἐπὶ τὰ ὑπερκείμενα , αὐτὸ ὅ ἐστιν ἀγαθὸν αὐτῇ νοήσει λάβῃ , ἐπ’ αὐτῷ γινόμενος τῷ τοῦ νοητοῦ τέλει κατὰ Πλάτωνα . πάλιν ὁ Μωυσῆς οὐκ ἐπιτρέπων βωμοὺς καὶ τεμένη πολλαχοῦ κατασκευάζεσθαι , ἕνα δ’ οὖν νεὼν ἱδρυσάμενος τοῦ θεοῦ , μονογενῆ τε κόσμον , ὥς φησιν ὁ Βασιλείδης , καὶ τὸν ἕνα , ὡς οὐκέτι τῷ Βασιλείδῃ δοκεῖ , κατήγγελλε θεόν . καὶ ὅτι οὐ περιλαμβάνει τόπῳ τὸ ἀπερίληπτον ὁ γνωστικὸς Μωυσῆς , ἀφίδρυμα οὐδὲν ἀνέθηκεν εἰς τὸν νεών , σεβάσμιον ἀόρατον καὶ ἀπερίγραφον δηλῶν εἶναι τὸν θεόν , προσάγων δὲ ἁμῇ γέ πῃ εἰς ἔννοιαν τοῦ θεοῦ τοὺς Ἑβραίους διὰ τῆς τιμῆς τοῦ κατὰ τὸν νεὼν ὀνόματος . ἀλλὰ γοῦν κωλύων ὁ λόγος τάς τε τῶν ἱερῶν κατασκευὰς καὶ τὰς θυσίας ἁπάσας τὸ μὴ ἔν τινι εἶναι τὸν παντοκράτορα αἰνίσσεται δἰ ὧν φησι · ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ μοι ; λέγει κύριος . ὁ οὐρανός μοι θρόνος καὶ τὰ ἑξῆς . περί τε τῶν θυσιῶν ὁμοίως · αἷμα ταύρων καὶ στέαρ ἀρνῶν οὐ βούλομαι , καὶ ὅσα ἐπὶ τούτοις διὰ τοῦ προφήτου τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀπαγορεύει .
Lemmas: ἐντεῦθεν ὁ ἀπόστολος βλέπω νῦν ὡς διά εἴσοπτρον φημί , τότε δέ πρόσωπον πρός πρόσωπον , κατά μόνος ἐκεῖνος ὁ ἀκραιφνής καί ἀσώματος ὁ διάνοια ἐπιβολή . δυνατός δέ ἐν ὁ διαλέγω ὁ καταμαντεύομαι ὁ θεός , ἐάν ἐπιχειρέω τις ἄνευ πᾶς ὁ αἴσθησις διά ὁ λόγος ἐπί αὐτός ὅς εἰμί ἕκαστος ὁρμάω καί μή ἀποστατέω ὁ εἰμί , πρίν ἄν , ἐπαναβαίνω ἐπί ὁ ὑπέρκειμαι , αὐτός ὅς εἰμί ἀγαθός αὐτός νόησις λαμβάνω , ἐπί αὐτός γίγνομαι ὁ ὁ νοητός τέλος κατά Πλάτων . πάλιν ὁ Μωϋσῆς οὐ ἐπιτρέπω βωμός καί τέμενος πολλαχοῦ κατασκευάζω , εἷς δέ οὖν ναός ἱδρύω ὁ θεός , μονογενής τε κόσμος , ὡς φημί ὁ Βασιλείδης , καί ὁ εἷς , ὡς οὐκέτι ὁ Βασιλείδης δοκέω , καταγγέλλω θεός . καί ὅτι οὐ περιλαμβάνω τόπος ὁ ἀπερίληπτος ὁ γνωστικός Μωϋσῆς , ἀφίδρυμα οὐδείς ἀνατίθημι εἰς ὁ ναός , σεβάσμιος ἀόρατος καί ἀπερίγραφος δηλόω εἰμί ὁ θεός , προσάγω δέ ἁμός γε πη εἰς ἔννοια ὁ θεός ὁ Ἑβραῖος διά ὁ τιμή ὁ κατά ὁ ναός ὄνομα . ἀλλά γοῦν κωλύω ὁ λόγος ὁ τε ὁ ἱερός κατασκευή καί ὁ θυσία ἅπας ὁ μή ἐν τις εἰμί ὁ παντοκράτωρ αἰνίσσομαι διά ὅς φημί · ποῖος οἶκος οἰκοδομέω ἐγώ ; λέγω κύριος . ὁ οὐρανός ἐγώ θρόνος καί ὁ ἑξῆς . περί τε ὁ θυσία ὅμοιος · αἷμα ταῦρος καί στέαρ ἀρήν οὐ βούλομαι , καί ὅσος ἐπί οὗτος διά ὁ προφήτης ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἀπαγορεύω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.11.75
παγκάλως τοίνυν καὶ ὁ Εὐριπίδης συνᾴδει τούτοις γράφων · ποῖος δ’ ἂν οἶκος τεκτόνων πλασθεὶς ὕπο δέμας τὸ θεῖον περιβάλοι τοίχων πτυχαῖς ; καὶ ἐπὶ τῶν θυσιῶν ὡσαύτως λέγει · δεῖται γὰρ ὁ θεός , εἴπερ ἔστ’ ὀρθῶς θεός , οὐδενός · ἀοιδῶν οἵδε δύστηνοι λόγοι . οὐ γὰρ χρείας ἕνεκεν ὁ θεὸς πεποίηκεν τὸν κόσμον , ἵνα τιμὰς πρός τε ἀνθρώπων καὶ πρὸς θεῶν τῶν ἄλλων καὶ δαιμόνων , φησὶν ὁ Πλάτων , καρποῖτο , οἷον πρόσοδόν τινα ἀπὸ τῆς γενέσεως ἀρνύμενος , παρὰ μὲν ἡμῶν καπνούς , παρὰ δὲ θεῶν καὶ δαιμόνων τὰς οἰκείας λειτουργίας . διδασκαλικώτατα ἄρα ὁ Παῦλος ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἀποστόλων ὁ θεὸς ὁ ποιήσας τὸν κόσμον φησὶ καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ , οὗτος οὐρανοῦ καὶ γῆς κύριος ὑπάρχων οὐκ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοικεῖ , οὐδὲ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων θεραπεύεται προσδεόμενός τινος , αὐτὸς διδοὺς πᾶσι πνοὴν καὶ ζωὴν καὶ τὰ πάντα .
Lemmas: πάγκαλος τοίνυν καί ὁ Εὐριπίδης συνᾴδω οὗτος γράφω · ποῖος δέ ἄν οἶκος τέκτων πλάσσω ὑπό δέμας ὁ θεῖος περιβάλλω τοῖχος πτυχή ; καί ἐπί ὁ θυσία ὡσαύτως λέγω · δέω γάρ ὁ θεός , εἴπερ εἰμί ὀρθός θεός , οὐδείς · ἀοιδός ὅδε δύστηνος λόγος . οὐ γάρ χρεία ἕνεκα ὁ θεός ποιέω ὁ κόσμος , ἵνα τιμή πρός τε ἄνθρωπος καί πρός θεός ὁ ἄλλος καί δαίμων , φημί ὁ Πλάτων , καρπόω , οἷος πρόσοδος τις ἀπό ὁ γένεσις ἄρνυμαι , παρά μέν ἐγώ καπνός , παρά δέ θεός καί δαίμων ὁ οἰκεῖος λειτουργία . διδασκαλικός ἄρα ὁ Παῦλος ἐν ὁ Πρᾶξις ὁ ἀπόστολος ὁ θεός ὁ ποιέω ὁ κόσμος φημί καί πᾶς ὁ ἐν αὐτός , οὗτος οὐρανός καί γῆ κύριος ὑπάρχω οὐ ἐν χειροποίητος ναός κατοικέω , οὐδέ ὑπό χείρ ἀνθρώπινος θεραπεύω προσδέω τις , αὐτός δίδωμι πᾶς πνοή καί ζωή καί ὁ πᾶς .
clemens-alexandrinus.stromata 5.11.76
λέγει δὲ καὶ Ζήνων ὁ τῆς Στωϊκῆς κτίστης αἱρέσεως ἐν τῷ τῆς πολιτείας βιβλίῳ μήτε ναοὺς δεῖν ποιεῖν μήτε ἀγάλματα · μηδὲν γὰρ εἶναι τῶν θεῶν ἄξιον κατασκεύασμα , καὶ γράφειν οὐ δέδιεν αὐταῖς λέξεσι τάδε · ἱερά τε οἰκοδομεῖν οὐδὲν δεήσει · ἱερὸν γὰρ μὴ πολλοῦ ἄξιον καὶ ἅγιον οὐδὲν χρὴ νομίζειν · οὐδὲν δὲ πολλοῦ ἄξιον καὶ ἅγιον οἰκοδόμων ἔργον καὶ βαναύσων . εἰκότως οὖν καὶ Πλάτων , νεὼν τοῦ θεοῦ τὸν κόσμον εἰδώς , τοῖς πολίταις ἐναπέδειξεν χωρίον τῆς πόλεως , ἵνα ἔμελλεν ἀνακεῖσθαι αὐτοῖς τὰ εἴδωλα , ἰδίᾳ δὲ ἀπεῖπεν μηδενὶ κεκτῆσθαι θεῶν ἀγάλματα . μηδεὶς οὖν ἑτέρως , φησίν , ἱερὰ καθιερούτω θεοῖς · χρυσὸς μὲν γὰρ καὶ ἄργυρος ἐν ἄλλαις πόλεσιν ἰδίᾳ τε καὶ ἐν ἱεροῖς ἐστιν ἐπίφθονον κτῆμα · ἐλέφας δὲ ἀπολελοιπότος ψυχὴν σώματος οὐκ εὐαγὲς ἀνάθημα · σίδηρος δὲ καὶ χαλκὸς πολέμων ὄργανα · ξύλου δὲ μονόξυλον , ὅ τι ἂν θέλῃ τις , ἀνατιθέτω , ὡσαύτως καὶ λίθου πρὸς τὰ κοινὰ ἱερά .
Lemmas: λέγω δέ καί Ζήνων ὁ ὁ Στωϊκός κτίστης αἵρεσις ἐν ὁ ὁ πολιτεία βιβλίον μήτε ναός δέω ποιέω μήτε ἄγαλμα · μηδείς γάρ εἰμί ὁ θεός ἄξιος κατασκεύασμα , καί γράφω οὐ δείδω αὐτός λέξις ὅδε · ἱερός τε οἰκοδομέω οὐδείς δέω · ἱερός γάρ μή πολύς ἄξιος καί ἅγιος οὐδείς χρή νομίζω · οὐδείς δέ πολύς ἄξιος καί ἅγιος οἰκοδόμος ἔργον καί βάναυσος . ἔοικα οὖν καί Πλάτων , ναός ὁ θεός ὁ κόσμος οἶδα , ὁ πολίτης ἐναποδείκνυμαι χωρίον ὁ πόλις , ἵνα μέλλω ἀνακέομαι αὐτός ὁ εἴδωλον , ἴδιος δέ ἀπολέγω μηδείς κτάομαι θεός ἄγαλμα . μηδείς οὖν ἕτερος , φημί , ἱερός καθιερόω θεός · χρυσός μέν γάρ καί ἄργυρος ἐν ἄλλος πόλις ἴδιος τε καί ἐν ἱερόν εἰμί ἐπίφθονος κτῆμα · ἐλέφας δέ ἀπολείπω ψυχή σῶμα οὐ εὐαγής ἀνάθημα · σίδηρος δέ καί χαλκός πόλεμος ὄργανον · ξύλον δέ μονόξυλος , ὅς τις ἄν ἐθέλω τις , ἀνατίθημι , ὡσαύτως καί λίθος πρός ὁ κοινός ἱερόν .
clemens-alexandrinus.stromata 5.11.77
εἰκότως οὖν ἐν τῇ μεγάλῃ ἐπιστολῇ ῥητὸν γὰρ φησὶν οὐδαμῶς ἐστιν ὡς τὰ ἄλλα μαθήματα , ἀλλ’ ἐκ πολλῆς ξυνουσίας γιγνομένης περὶ τὸ πρᾶγμα αὐτὸ καὶ τοῦ συζῆν ἐξαίφνης οἷον ἀπὸ πυρὸς πηδήσαντος ἐξαφθὲν φῶς ἐν τῇ ψυχῇ γενόμενον αὐτὸ ἑαυτὸ ἤδη τρέφει . ἆρ’ οὐχ ὅμοια ταῦτα τοῖς ὑπὸ Σοφονία λεχθεῖσι τοῦ προφήτου ; καὶ ἀνέλαβέν με πνεῦμα καὶ ἀνήνεγκέν με εἰς οὐρανὸν πέμπτον καὶ ἐθεώρουν ἀγγέλους καλουμένους κυρίους , καὶ τὸ διάδημα αὐτῶν ἐπικείμενον ἐν πνεύματι ἁγίῳ καὶ ἦν ἑκάστου αὐτῶν ὁ θρόνος ἑπταπλασίων φωτὸς ἡλίου ἀνατέλλοντος , οἰκοῦντας ἐν ναοῖς σωτηρίας καὶ ὑμνοῦντας θεὸν ἄρρητον ὕψιστον .
Lemmas: ἔοικα οὖν ἐν ὁ μέγας ἐπιστολή ῥητός γάρ φημί οὐδαμῶς εἰμί ὡς ὁ ἄλλος μάθημα , ἀλλά ἐκ πολύς συνουσία γίγνομαι περί ὁ πρᾶγμα αὐτός καί ὁ συζάω ἐξαίφνης οἷος ἀπό πῦρ πηδάω ἐξάπτω φάος ἐν ὁ ψυχή γίγνομαι αὐτός ἑαυτοῦ ἤδη τρέφω . ἆρα οὐ ὅμοιος οὗτος ὁ ὑπό Σοφονίας λέγω ὁ προφήτης ; καί ἀναλαμβάνω ἐγώ πνεῦμα καί ἀναφέρω ἐγώ εἰς οὐρανός πέμπτος καί θεωρέω ἄγγελος καλέω κύριος , καί ὁ διάδημα αὐτός ἐπίκειμαι ἐν πνεῦμα ἅγιος καί εἰμί ἕκαστος αὐτός ὁ θρόνος ἑπταπλάσιος φώς ἥλιος ἀνατέλλω , οἰκέω ἐν ναός σωτηρία καί ὑμνέω θεός ἄρρητος ὕψιστος .
clemens-alexandrinus.stromata 5.12.78
Τὸν γὰρ πατέρα καὶ ποιητὴν τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἐξειπεῖν ἀδύνατον . ῥητὸν γὰρ οὐδαμῶς ἐστιν ὡς τἄλλα μαθήματα , ὁ φιλαλήθης λέγει Πλάτων . ἀκήκοεν γὰρ εὖ μάλα ὡς ὁ πάνσοφος Μωυσῆς εἰς τὸ ὄρος ἀνιὼν ( διὰ τὴν ἁγίαν θεωρίαν ἐπὶ τὴν κορυφὴν τῶν νοητῶν ) ἀναγκαίως διαστέλλεται μὴ τὸν πάντα λαὸν συναναβαίνειν ἑαυτῷ · καὶ ὅταν λέγῃ ἡ γραφὴ εἰσῆλθεν δὲ Μωυσῆς εἰς τὸν γνόφον οὗ ἦν ὁ θεός , τοῦτο δηλοῖ τοῖς συνιέναι δυναμένοις , ὡς ὁ θεὸς ἀόρατός ἐστι καὶ ἄρρητος , γνόφος δὲ ὡς ἀληθῶς ἡ τῶν πολλῶν ἀπιστία τε καὶ ἄγνοια τῇ αὐγῇ τῆς ἀληθείας ἐπίπροσθε φέρεται . Ὀρφεύς τε αὖ ὁ θεολόγος ἐντεῦθεν ὠφελημένος εἰπών · εἷς ἔστ’ , αὐτοτελής , ἑνὸς ἔκγονα πάντα τέτυκται ( ἢ πέφυκεν , γράφεται γὰρ καὶ οὕτως ) , ἐπιφέρει · οὐδέ τις αὐτὸν εἰσοράᾳ θνητῶν , αὐτὸς δέ γε πάντας ὁρᾶται . σαφέστερον δὲ ἐπιλέγει · αὐτὸν δ’ οὐχ ὁρόω · περὶ γὰρ νέφος ἐστήρικται . πᾶσιν γὰρ θνητοῖς θνηταὶ κόραι εἰσὶν ἐν ὄσσοις μικραί , ἐπεὶ σάρκες τε καὶ ὀστέα ἐμπεφύασιν .
Lemmas: ὁ γάρ πατήρ καί ποιητής ὅδε ὁ πᾶς εὑρίσκω τε ἔργον καί εὑρίσκω εἰς πᾶς ἐκλέγω ἀδύνατος . ῥητός γάρ οὐδαμῶς εἰμί ὡς ἄλλος μάθημα , ὁ φιλαλήθης λέγω Πλάτων . ἀκούω γάρ εὖ μάλα ὡς ὁ πάνσοφος Μωϋσῆς εἰς ὁ ὄρος ἀνέρχομαι ( διά ὁ ἅγιος θεωρία ἐπί ὁ κορυφή ὁ νοητός ) ἀναγκαῖος διαστέλλω μή ὁ πᾶς λαός συναναβαίνω ἑαυτοῦ · καί ὅταν λέγω ὁ γραφή εἰσέρχομαι δέ Μωϋσῆς εἰς ὁ γνόφος οὗ εἰμί ὁ θεός , οὗτος δηλόω ὁ συνίημι δύναμαι , ὡς ὁ θεός ἀόρατος εἰμί καί ἄρρητος , γνόφος δέ ὡς ἀληθής ὁ ὁ πολύς ἀπιστία τε καί ἄγνοια ὁ αὐγή ὁ ἀλήθεια ἐπίπροσθεν φέρω . Ὀρφεύς τε αὖ ὁ θεολόγος ἐντεῦθεν ὠφελέω λέγω · εἷς εἰμί , αὐτοτελής , εἷς ἔκγονος πᾶς τεύχω ( ἤ φύω , γράφω γάρ καί οὕτως ) , ἐπιφέρω · οὐδέ τις αὐτός εἰσοράω θνητός , αὐτός δέ γε πᾶς ὁράω . σαφής δέ ἐπιλέγω · αὐτός δέ οὐ ὁράω · περί γάρ νέφος στηρίζω . πᾶς γάρ θνητός θνητός κόρη εἰμί ἐν ὄσσε μικρός , ἐπεί σάρξ τε καί ὀστέον ἐμφύω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.12.79
μαρτυρήσει τοῖς εἰρημένοις ὁ ἀπόστολος , οἶδα λέγων ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ ἁρπαγέντα ἕως τρίτου οὐρανοῦ , κἀκεῖθεν εἰς τὸν παράδεισον , ὃς ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα , ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι , τὸ ἄρρητον τοῦ θεοῦ οὕτως αἰνισσόμενος , οὐ νόμῳ καὶ φόβῳ παραγγελίας τινὸς τὸ οὐκ ἐξὸν προστιθείς , δυνάμει δὲ ἀνθρωπείᾳ ἄφθεγκτον εἶναι τὸ θεῖον μηνύων , εἴ γε ὑπὲρ οὐρανὸν τὸν τρίτον ἄρχεται λαλεῖσθαι , ὡς θέμις , τοῖς ἐκεῖ μυσταγωγοῦσιν τὰς ἐξειλεγμένας ψυχάς . οἶδα γὰρ ἐγὼ καὶ παρὰ Πλάτωνι ( τὰ γὰρ ἐκ τῆς βαρβάρου φιλοσοφίας παραδείγματα πολλὰ ὄντα ὑπερτίθεταί μοι νῦν ἡ γραφή , κατὰ τὰς πρώτας ὑποσχέσεις τὸν καιρὸν ἀναμένουσα ) πολλοὺς οὐρανοὺς νοουμένους . ἀπορήσας γοῦν ἐν τῷ Τιμαίῳ , εἰ χρὴ πλείονας κόσμους ἢ τοῦτον ἕνα νομίζειν , ἀδιαφορεῖ περὶ τὰ ὀνόματα , συνωνύμως κόσμον τε καὶ οὐρανὸν ἀποκαλῶν · τὰ δὲ τῆς λέξεως ὧδε ἔχει · πότερον οὖν ὀρθῶς ἕνα οὐρανὸν εἰρήκαμεν ἢ πολλοὺς καὶ ἀπείρους ἦν λέγειν ὀρθότερον ; ἕνα , εἴπερ κατὰ τὸ παράδειγμα ἔσται δεδημιουργημένος .
Lemmas: μαρτυρέω ὁ λέγω ὁ ἀπόστολος , οἶδα λέγω ἄνθρωπος ἐν Χριστός ἁρπάζω ἕως τρίτος οὐρανός , ἐκεῖθεν εἰς ὁ παράδεισος , ὅς ἀκούω ἄρρητος ῥῆμα , ὅς οὐ ἔξεστι ἄνθρωπος λαλέω , ὁ ἄρρητος ὁ θεός οὕτως αἰνίσσομαι , οὐ νόμος καί φόβος παραγγελία τις ὁ οὐ ἔξεστι προστίθημι , δύναμις δέ ἀνθρώπειος ἄφθεγκτος εἰμί ὁ θεῖος μηνύω , εἰ γε ὑπέρ οὐρανός ὁ τρίτος ἄρχω λαλέω , ὡς θέμις , ὁ ἐκεῖ μυσταγωγέω ὁ ἐκλέγω ψυχή . οἶδα γάρ ἐγώ καί παρά Πλάτων ( ὁ γάρ ἐκ ὁ βάρβαρος φιλοσοφία παράδειγμα πολύς εἰμί ὑπερτίθημι ἐγώ νῦν ὁ γραφή , κατά ὁ πρῶτος ὑπόσχεσις ὁ καιρός ἀναμένω ) πολύς οὐρανός νοέω . ἀπορέω γοῦν ἐν ὁ Τίμαιος , εἰ χρή πολύς κόσμος ἤ οὗτος εἷς νομίζω , ἀδιαφορέω περί ὁ ὄνομα , συνώνυμος κόσμος τε καί οὐρανός ἀποκαλέω · ὁ δέ ὁ λέξις ὧδε ἔχω · πότερος οὖν ὀρθός εἷς οὐρανός λέγω ἤ πολύς καί ἄπειρος εἰμί λέγω ὀρθός ; εἷς , εἴπερ κατά ὁ παράδειγμα εἰμί δημιουργέω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.12.81
σοφώτατα τοίνυν γέγραπται τῷ Σόλωνι ταῦτα περὶ θεοῦ · γνωμοσύνης δ’ ἀφανὲς χαλεπώτατόν ἐστι νοῆσαι μέτρον , ὃ δὴ πάντων πείρατα μοῦνον ἔχει . τὸ γάρ τοι θεῖον , ὁ Ἀκραγαντῖνός φησι ποιητής , οὐκ ἔστιν πελάσασθαι ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἐφικτὸν ἡμετέροις ἢ χερσὶ λαβεῖν , ᾗπέρ τε μεγίστη πειθοῦς ἀνθρώποισιν ἁμαξιτὸς εἰς φρένα πίπτει . καὶ Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος · θεὸν οὐδεὶς ἑώρακεν πώποτε · ὁ μονογενὴς θεός , ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός , ἐκεῖνος ἐξηγήσατο , τὸ ἀόρατον καὶ ἄρρητον κόλπον ὀνομάσας θεοῦ · βυθὸν δ’ αὐτὸν κεκλήκασιν ἐντεῦθεν τινὲς ὡς ἂν περιειληφότα καὶ ἐγκολπισάμενον τὰ πάντα ἀνέφικτόν τε καὶ ἀπέραντον . ναὶ μὴν ὁ δυσμεταχειριστότατος περὶ θεοῦ λόγος οὗτός ἐστιν . ἐπεὶ γὰρ ἀρχὴ παντὸς πράγματος δυσεύρετος , πάντως που ἡ πρώτη καὶ πρεσβυτάτη ἀρχὴ δύσδεικτος , ἥτις καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν αἰτία τοῦ γενέσθαι καὶ γενομένους εἶναι . πῶς γὰρ ἂν εἴη ῥητὸν ὃ μήτε γένος ἐστὶ μήτε διαφορὰ μήτε εἶδος μήτε ἄτομον μήτε ἀριθμός , ἀλλὰ μηδὲ συμβεβηκός τι μηδὲ ᾧ συμβέβηκέν τι . οὐκ ἂν δὲ ὅλον εἴποι τις αὐτὸν ὀρθῶς · ἐπὶ μεγέθει γὰρ τάττεται τὸ ὅλον καὶ ἔστι τῶν ὅλων πατήρ . οὐδὲ μὴν μέρη τινὰ αὐτοῦ λεκτέον · ἀδιαίρετον γὰρ τὸ ἕν , διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἄπειρον , οὐ κατὰ τὸ ἀδιεξίτητον νοούμενον , ἀλλὰ κατὰ τὸ ἀδιάστατον καὶ μὴ ἔχον πέρας , καὶ τοίνυν ἀσχημάτιστον καὶ ἀνωνόμαστον .
Lemmas: σοφός τοίνυν γράφω ὁ Σόλων οὗτος περί θεός · γνωμοσύνη δέ ἀφανής χαλεπός εἰμί νοέω μέτρον , ὅς δή πᾶς πεῖραρ μόνος ἔχω . ὁ γάρ τοι θεῖος , ὁ Ἀκραγαντῖνος φημί ποιητής , οὐ εἰμί πελάζω ἐν ὀφθαλμός ἐφικτός ἡμέτερος ἤ χείρ λαμβάνω , ᾗ τε μέγας πειθώ ἄνθρωπος ἁμάξιτος εἰς φρήν πίπτω . καί Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος · θεός οὐδείς ὁράω πώποτε · ὁ μονογενής θεός , ὁ εἰμί εἰς ὁ κόλπος ὁ πατήρ , ἐκεῖνος ἐξηγέομαι , ὁ ἀόρατος καί ἄρρητος κόλπος ὀνομάζω θεός · βυθός δέ αὐτός καλέω ἐντεῦθεν τις ὡς ἄν περιλαμβάνω καί ἐγκολπίζω ὁ πᾶς ἀνέφικτος τε καί ἀπέραντος . ναί μήν ὁ δυσμεταχείριστος περί θεός λόγος οὗτος εἰμί . ἐπεί γάρ ἀρχή πᾶς πρᾶγμα δυσεύρετος , πάντως που ὁ πρῶτος καί πρέσβυς ἀρχή δύσδεικτος , ὅστις καί ὁ ἄλλος ἅπας αἴτιος ὁ γίγνομαι καί γίγνομαι εἰμί . πῶς γάρ ἄν εἰμί ῥητός ὅς μήτε γένος εἰμί μήτε διαφορά μήτε εἶδος μήτε ἄτομος μήτε ἀριθμός , ἀλλά μηδέ συμβαίνω τις μηδέ ὅς συμβαίνω τις . οὐ ἄν δέ ὅλος λέγω τις αὐτός ὀρθός · ἐπί μέγεθος γάρ τάσσω ὁ ὅλος καί εἰμί ὁ ὅλος πατήρ . οὐδέ μήν μέρος τις αὐτός λεκτέος · ἀδιαίρετος γάρ ὁ εἷς , διά οὗτος δέ καί ἄπειρος , οὐ κατά ὁ ἀδιεξίτητος νοέω , ἀλλά κατά ὁ ἀδιάστατος καί μή ἔχω πέρας , καί τοίνυν ἀσχημάτιστος καί ἀνωνόμαστος .
clemens-alexandrinus.stromata 5.12.82
κἂν ὀνομάζωμεν αὐτό ποτε , οὐ κυρίως καλοῦντες ἤτοι ἓν ἢ τἀγαθὸν ἢ νοῦν ἢ αὐτὸ τὸ ὂν ἢ πατέρα ἢ θεὸν ἢ δημιουργὸν ἢ κύριον , οὐχ ὡς ὄνομα αὐτοῦ προφερόμενοι λέγομεν , ὑπὸ δὲ ἀπορίας ὀνόμασι καλοῖς προσχρώμεθα , ἵν’ ἔχῃ ἡ διάνοια , μὴ περὶ ἄλλα πλανωμένη , ἐπερείδεσθαι τούτοις . οὐ γὰρ τὸ καθ’ ἕκαστον μηνυτικὸν τοῦ θεοῦ , ἀλλὰ ἀθρόως ἅπαντα ἐνδεικτικὰ τῆς τοῦ παντοκράτορος δυνάμεως · τὰ γὰρ λεγόμενα ἢ ἐκ τῶν προσόντων αὐτοῖς ῥητά ἐστιν ἢ ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα σχέσεως , οὐδὲν δὲ τούτων λαβεῖν οἷόν τε περὶ τοῦ θεοῦ . ἀλλ’ οὐδὲ ἐπιστήμῃ λαμβάνεται τῇ ἀποδεικτικῇ · αὕτη γὰρ ἐκ προτέρων καὶ γνωριμωτέρων συνίσταται , τοῦ δὲ ἀγεννήτου οὐδὲν προϋπάρχει . λείπεται δὴ θείᾳ χάριτι καὶ μόνῳ τῷ παρ’ αὐτοῦ λόγῳ τὸ ἄγνωστον νοεῖν , καθὸ καὶ ὁ Λουκᾶς ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἀποστόλων ἀπομνημονεύει τὸν Παῦλον λέγοντα · ἄνδρες Ἀθηναῖοι , κατὰ πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ . περιερχόμενος γὰρ καὶ ἀναθεωρῶν τὰ σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καὶ βωμὸν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο · › ἀγνώστῳ θεῷ . ‹ ὃν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε , τοῦτον ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν .
Lemmas: ἐάν ὀνομάζω αὐτός ποτέ , οὐ κύριος καλέω ἤτοι εἷς ἤ ἀγαθός ἤ νόος ἤ αὐτός ὁ εἰμί ἤ πατήρ ἤ θεός ἤ δημιουργός ἤ κύριος , οὐ ὡς ὄνομα αὐτός προφέρω λέγω , ὑπό δέ ἀπορία ὄνομα καλός προσχράω , ἵνα ἔχω ὁ διάνοια , μή περί ἄλλος πλανάω , ἐπερείδω οὗτος . οὐ γάρ ὁ κατά ἕκαστος μηνυτικός ὁ θεός , ἀλλά ἀθρόος ἅπας ἐνδεικτικός ὁ ὁ παντοκράτωρ δύναμις · ὁ γάρ λέγω ἤ ἐκ ὁ πρόσειμι αὐτός ῥητός εἰμί ἤ ἐκ ὁ πρός ἀλλήλων σχέσις , οὐδείς δέ οὗτος λαμβάνω οἷος τε περί ὁ θεός . ἀλλά οὐδέ ἐπιστήμη λαμβάνω ὁ ἀποδεικτικός · οὗτος γάρ ἐκ πρότερος καί γνώριμος συνίστημι , ὁ δέ ἀγέννητος οὐδείς προυπάρχω . λείπω δή θεῖος χάρις καί μόνος ὁ παρά αὐτός λόγος ὁ ἄγνωστος νοέω , καθό καί ὁ Λουκᾶς ἐν ὁ Πρᾶξις ὁ ἀπόστολος ἀπομνημονεύω ὁ Παῦλος λέγω · ἀνήρ Ἀθηναῖος , κατά πᾶς ὡς δεισιδαίμων σύ θεωρέω . περιέρχομαι γάρ καί ἀναθεωρέω ὁ σέβασμα σύ εὑρίσκω καί βωμός ἐν ὅς ἐπιγράφω · › ἄγνωστος θεός . ‹ ὅς οὖν ἀγνοέω εὐσεβέω , οὗτος ἐγώ καταγγέλλω σύ .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.83
Πᾶν τοίνυν , ὃ ὑπὸ ὄνομα πίπτει , γεννητόν ἐστιν , ἐάν τε βούλωνται ἐάν τε μή . εἴτ’ οὖν ὁ πατὴρ αὐτὸς ἕλκει πρὸς αὑτὸν πάντα τὸν καθαρῶς βεβιωκότα καὶ εἰς ἔννοιαν τῆς μακαρίας καὶ ἀφθάρτου φύσεως κεχωρηκότα , εἴτε τὸ ἐν ἡμῖν αὐτεξούσιον εἰς γνῶσιν ἀφικόμενον τἀγαθοῦ σκιρτᾷ τε καὶ πηδᾷ ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα , ᾗ φασιν οἱ γυμνασταί , πλὴν οὐ χάριτος ἄνευ τῆς ἐξαιρέτου πτεροῦταί τε καὶ ἀνίσταται καὶ ἄνω τῶν ὑπερκειμένων αἴρεται ἡ ψυχή , πᾶν τὸ βρῖθον ἀποτιθεμένη ἀποτιθεμένη καὶ ἀποδιδοῦσα τῷ συγγενεῖ . λέγει δὲ καὶ ὁ Πλάτων ἐν τῷ Μένωνι θεόσδοτον τὴν ἀρετήν , ὡς δηλοῦσιν αἱ λέξεις αἵδε · ἐκ μὲν τοίνυν τούτου τοῦ λογισμοῦ , ὦ Μένων , θείᾳ ἡμῖν φαίνεται μοίρᾳ παραγινομένη ἡ ἀρετὴ οἷς παραγίνεται . ἆρ’ οὐ δοκεῖ σοι τὴν οὐκ εἰς πάντας ἥκουσαν γνωστικὴν ἕξιν θείαν μοῖραν ᾐνίχθαι ; σαφέστερον δὲ ἐπιφέρει · εἰ δὲ νῦν ἡμεῖς ἐν παντὶ τῷ λόγῳ τούτῳ καλῶς ἐζητήσαμεν , ἀρετὴ ἂν εἴη οὔτε φύσει οὔτε διδακτόν , ἀλλὰ θείᾳ μοίρᾳ παραγιγνόμενον , ἄνευ νοῦ , οἷς ἂν παραγίγνηται . θεόσδοτος τοίνυν ἡ σοφία , δύναμις οὖσα τοῦ πατρός , προτρέπει μὲν ἡμῶν τὸ αὐτεξούσιον , ἀποδέχεται δὲ τὴν πίστιν καὶ ἀμείβεται τὴν ἐπίστασιν τῆς ἐκλογῆς ἄκρᾳ κοινωνίᾳ .
Lemmas: πᾶς τοίνυν , ὅς ὑπό ὄνομα πίπτω , γεννητός εἰμί , ἐάν τε βούλομαι ἐάν τε μή . εἴτε οὖν ὁ πατήρ αὐτός ἕλκω πρός ἑαυτοῦ πᾶς ὁ καθαρός βιόω καί εἰς ἔννοια ὁ μακάριος καί ἄφθαρτος φύσις χωρέω , εἴτε ὁ ἐν ἐγώ αὐτεξούσιος εἰς γνῶσις ἀφικνέομαι ἀγαθός σκιρτάω τε καί πηδάω ὑπέρ ὁ σκάπτω , ᾗ φημί ὁ γυμναστής , πλήν οὐ χάρις ἄνευ ὁ ἐξαιρετός πτερόω τε καί ἀνίστημι καί ἄνω ὁ ὑπέρκειμαι ἀείρω ὁ ψυχή , πᾶς ὁ βρίθω ἀποτίθημι ἀποτίθημι καί ἀποδίδωμι ὁ συγγενής . λέγω δέ καί ὁ Πλάτων ἐν ὁ Μένων θεόσδοτος ὁ ἀρετή , ὡς δηλόω ὁ λέξις ὅδε · ἐκ μέν τοίνυν οὗτος ὁ λογισμός , ὦ Μένων , θεῖος ἐγώ φαίνω μοῖρα παραγίγνομαι ὁ ἀρετή ὅς παραγίγνομαι . ἆρα οὐ δοκέω σύ ὁ οὐ εἰς πᾶς ἥκω γνωστικός ἕξις θεῖος μοῖρα αἰνίσσομαι ; σαφής δέ ἐπιφέρω · εἰ δέ νῦν ἐγώ ἐν πᾶς ὁ λόγος οὗτος καλός ζητέω , ἀρετή ἄν εἰμί οὔτε φύσις οὔτε διδακτός , ἀλλά θεῖος μοῖρα παραγίγνομαι , ἄνευ νόος , ὅς ἄν παραγίγνομαι . θεόσδοτος τοίνυν ὁ σοφία , δύναμις εἰμί ὁ πατήρ , προτρέπω μέν ἐγώ ὁ αὐτεξούσιος , ἀποδέχομαι δέ ὁ πίστις καί ἀμείβω ὁ ἐπίστασις ὁ ἐκλογή ἄκρος κοινωνία .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.84
καὶ δὴ αὐτόν σοι Πλάτωνα παραστήσω ἄντικρυς ἤδη θεοῦ παισὶ πιστεύειν ἀξιοῦντα · περὶ γὰρ θεῶν ὁρατῶν τε καὶ γενητῶν ποιησάμενος τὸν λόγον ἐν τῷ Τιμαίῳ περὶ δὲ τῶν ἄλλων δαιμόνων εἰπεῖν καὶ γνῶναι τὴν γένεσιν φησὶ μεῖζον ἢ καθ’ ἡμᾶς , πειστέον δὲ τοῖς εἰρηκόσιν ἔμπροσθεν , ἐκγόνοις μὲν θεῶν οὖσιν , ὡς ἔφασαν , σαφῶς δέ πως τοὺς ἑαυτῶν προγόνους εἰδότων . ἀδύνατον οὖν θεῶν παισὶν ἀπιστεῖν , καίπερ ἄνευ εἰκότων καὶ ἀναγκαίων ἀποδείξεων λέγουσιν . οὐκ οἶμαι δύνασθαι σαφέστερον ὑπὸ Ἑλλήνων προσμαρτυρήσεσθαι τὸν σωτῆρα ἡμῶν καὶ τοὺς εἰς προφητείαν κεχρισμένους , τοὺς μὲν παῖδας θεοῦ ἀνηγορευμένους , τὸν δὲ κύριον υἱὸν ὄντα γνήσιον , ἀληθεῖς εἶναι περὶ τῶν θείων μάρτυρας · διὸ καὶ δεῖν πιστεύειν αὐτοῖς ἐνθέοις οὖσι προσέθηκε . κἂν τραγικώτερον εἴπῃ τις μὴ πιστεύειν · οὐ γάρ τί μοι Ζεὺς ἦν ὁ κηρύξας τάδε , ἀλλ’ ἴστω αὐτὸν τὸν θεὸν διὰ τοῦ υἱοῦ τὰς γραφὰς κηρύξαντα . πιστὸς δὲ ὁ τὰ οἰκεῖα καταγγέλλων , ἐπεὶ μηδεὶς φησὶν ὁ κύριος τὸν πατέρα ἔγνω , εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἂν ὁ υἱὸς ἀποκαλύψῃ .
Lemmas: καί δή αὐτός σύ Πλάτων παρίστημι ἄντικρυς ἤδη θεός παῖς πιστεύω ἀξιόω · περί γάρ θεός ὁρατός τε καί γενητός ποιέω ὁ λόγος ἐν ὁ Τίμαιος περί δέ ὁ ἄλλος δαίμων λέγω καί γιγνώσκω ὁ γένεσις φημί μέγας ἤ κατά ἐγώ , πείθω δέ ὁ λέγω ἔμπροσθεν , ἔκγονος μέν θεός εἰμί , ὡς φημί , σαφής δέ πως ὁ ἑαυτοῦ πρόγονος οἶδα . ἀδύνατος οὖν θεός παῖς ἀπιστέω , καίπερ ἄνευ ἔοικα καί ἀναγκαῖος ἀπόδειξις λέγω . οὐ οἴομαι δύναμαι σαφής ὑπό Ἕλλην προσμαρτυρέω ὁ σωτήρ ἐγώ καί ὁ εἰς προφητεία χρίω , ὁ μέν παῖς θεός ἀναγορεύω , ὁ δέ κύριος υἱός εἰμί γνήσιος , ἀληθής εἰμί περί ὁ θεῖος μάρτυς · διό καί δέω πιστεύω αὐτός ἔνθεος εἰμί προστίθημι . ἐάν τραγικός λέγω τις μή πιστεύω · οὐ γάρ τις ἐγώ Ζεύς εἰμί ὁ κηρύσσω ὅδε , ἀλλά οἶδα αὐτός ὁ θεός διά ὁ υἱός ὁ γραφή κηρύσσω . πιστός δέ ὁ ὁ οἰκεῖος καταγγέλλω , ἐπεί μηδείς φημί ὁ κύριος ὁ πατήρ γιγνώσκω , εἰ μή ὁ υἱός καί ὅς ἄν ὁ υἱός ἀποκαλύπτω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.85
πιστευτέον ἄρα τούτῳ καὶ κατὰ Πλάτωνα , κἂν ἄνευ γε εἰκότων καὶ ἀναγκαίων ἀποδείξεων διά τε τῆς παλαιᾶς διά τε τῆς νέας διαθήκης κηρύσσηται καὶ λέγηται . ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε , φησὶν ὁ κύριος , ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν · ἔμπαλιν δέ · ὁ πιστεύων ἔχει ζωὴν αἰώνιον . μακάριοι ἄρα πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ’ αὐτῷ . πλεῖόν ἐστι τῆς πίστεως τὸ πεποιθέναι · ὅταν γὰρ ἐπίστηταί τις ὅτι ὁ υἱός ἐστι τοῦ θεοῦ ὁ διδάσκαλος ἡμῶν , πέποιθεν ἀληθῆ εἶναι τὴν διδασκαλίαν αὐτοῦ . ὡς δὲ ἡ μάθησις κατ’ Ἐμπεδοκλέα τὰς φρένας αὔξει , οὕτως ἡ εἰς τὸν κύριον πεποίθησις αὔξει τὴν πίστιν . τῶν αὐτῶν γοῦν φαμεν εἶναι φιλοσοφίαν μὲν ψέγειν , πίστεως δὲ κατατρέχειν ἀδικίαν τε ἐπαινεῖν καὶ τὸν κατ’ ἐπιθυμίαν βίον εὐδαιμονίζειν .
Lemmas: πιστευτέος ἄρα οὗτος καί κατά Πλάτων , ἐάν ἄνευ γε ἔοικα καί ἀναγκαῖος ἀπόδειξις διά τε ὁ παλαιός διά τε ὁ νέος διαθήκη κηρύσσω καί λέγω . ἐάν γάρ μή πιστεύω , φημί ὁ κύριος , ἀποθνῄσκω ἐν ὁ ἁμαρτία σύ · ἔμπαλιν δέ · ὁ πιστεύω ἔχω ζωή αἰώνιος . μακάριος ἄρα πᾶς ὁ πείθω ἐπί αὐτός . πολύς εἰμί ὁ πίστις ὁ πείθω · ὅταν γάρ ἐπίσταμαι τις ὅτι ὁ υἱός εἰμί ὁ θεός ὁ διδάσκαλος ἐγώ , πείθω ἀληθής εἰμί ὁ διδασκαλία αὐτός . ὡς δέ ὁ μάθησις κατά Ἐμπεδοκλῆς ὁ φρήν αὐξάνω , οὕτως ὁ εἰς ὁ κύριος πεποίθησις αὐξάνω ὁ πίστις . ὁ αὐτός γοῦν φημί εἰμί φιλοσοφία μέν ψέγω , πίστις δέ κατατρέχω ἀδικία τε ἐπαινέω καί ὁ κατά ἐπιθυμία βίος εὐδαιμονίζω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.86
Ἤδη δὲ ἡ πίστις εἰ καὶ ἑκούσιος τῆς ψυχῆς συγκατάθεσις , ἀλλὰ ἐργάτις ἀγαθῶν καὶ δικαιοπραγίας θεμέλιος . κἂν ὁ Ἀριστοτέλης τεχνολογῇ , τὸ μὲν ποιεῖν καὶ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων τάσσεσθαι καὶ ἐπὶ ἀψύχων διδάσκων , τὸ δὲ πράττειν ἀνθρώπων εἶναι μόνων , εὐθυνέτω τοὺς λέγοντας ποιητὴν τῶν ὅλων τὸν θεόν . τὸ δὲ πρακτὸν ἢ ὡς ἀγαθὸν ἢ ὡς ἀναγκαῖόν φησι . τὸ τοίνυν ἀδικεῖν ἀγαθὸν οὐκ ἔστιν ( οὐδεὶς γὰρ εἰ μὴ διά τι ἕτερον ἀδικεῖ ) , τῶν δὲ ἀναγκαίων οὐδὲν ἑκούσιον · τὸ τοίνυν ἀδικεῖν ἑκούσιον , ὥστε οὐδὲ ἀναγκαῖον . τῶν δὲ φαύλων οἱ σπουδαῖοι μάλιστα ταῖς τε αἱρέσεσι καὶ ταῖς ἀστείαις ἐπιθυμίαις διαφέρουσιν . πᾶσα γὰρ μοχθηρία ψυχῆς μετὰ ἀκρασίας ἐστίν , καὶ ὁ διὰ πάθος πράττων δἰ ἀκρασίαν πράττει καὶ μοχθηρίαν . ἔπεισιν οὖν μοι παρ’ ἕκαστα θαυμάζειν τὴν θείαν ἐκείνην φωνήν · ἀμὴν ἀμήν , λέγω ὑμῖν · ὁ μὴ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλήν τῶν προβάτων , ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν , ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής · ὁ δὲ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων · τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει . εἶτα ἐπεξηγούμενος ὁ κύριος λέγει · ἐγώ εἰμι ἡ θύρα τῶν προβάτων .
Lemmas: ἤδη δέ ὁ πίστις εἰ καί ἑκούσιος ὁ ψυχή συγκατάθεσις , ἀλλά ἐργάτις ἀγαθός καί δικαιοπραγία θεμέλιος . ἐάν ὁ Ἀριστοτέλης τεχνολογέω , ὁ μέν ποιέω καί ἐπί ὁ ἄλογος ζῷον τάσσω καί ἐπί ἄψυχος διδάσκω , ὁ δέ πράσσω ἄνθρωπος εἰμί μόνος , εὐθύνω ὁ λέγω ποιητής ὁ ὅλος ὁ θεός . ὁ δέ πρακτός ἤ ὡς ἀγαθός ἤ ὡς ἀναγκαῖος φημί . ὁ τοίνυν ἀδικέω ἀγαθός οὐ εἰμί ( οὐδείς γάρ εἰ μή διά τις ἕτερος ἀδικέω ) , ὁ δέ ἀναγκαῖος οὐδείς ἑκούσιος · ὁ τοίνυν ἀδικέω ἑκούσιος , ὥστε οὐδέ ἀναγκαῖος . ὁ δέ φαῦλος ὁ σπουδαῖος μάλα ὁ τε αἵρεσις καί ὁ ἀστεῖος ἐπιθυμία διαφέρω . πᾶς γάρ μοχθηρία ψυχή μετά ἀκρασία εἰμί , καί ὁ διά πάθος πράσσω διά ἀκρασία πράσσω καί μοχθηρία . ἐπέρχομαι οὖν ἐγώ παρά ἕκαστος θαυμάζω ὁ θεῖος ἐκεῖνος φωνή · ἀμήν ἀμήν , λέγω σύ · ὁ μή εἰσέρχομαι διά ὁ θύρα εἰς ὁ αὐλή ὁ πρόβατον , ἀλλά ἀναβαίνω ἀλλαχόθεν , ἐκεῖνος κλέπτης εἰμί καί λῃστής · ὁ δέ εἰσέρχομαι διά ὁ θύρα ποιμήν εἰμί ὁ πρόβατον · οὗτος ὁ θυρωρός ἀνοίγνυμι . εἶτα ἐπεξηγέομαι ὁ κύριος λέγω · ἐγώ εἰμί ὁ θύρα ὁ πρόβατον .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.87
δεῖ τοίνυν διὰ Χριστοῦ τὴν ἀλήθειαν μεμαθηκότας σῴζεσθαι , κἂν φιλοσοφήσαντες τὴν Ἑλληνικὴν φιλοσοφίαν τύχωσιν · νῦν γὰρ ἐδείχθη ἐναργῶς , ὃ ἑτέραις γενεαῖς οὐκ ἐγνωρίσθη τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων , νῦν ἀπεκαλύφθη · θεοῦ μὲν γὰρ ἔμφασις ἑνὸς ἦν τοῦ παντοκράτορος παρὰ πᾶσι τοῖς εὖ φρονοῦσι πάντοτε φυσική , καὶ τῆς ἀιδίου κατὰ τὴν θείαν πρόνοιαν εὐεργεσίας ἀντελαμβάνοντο οἱ πλεῖστοι , οἱ καὶ μὴ τέλεον ἀπηρυθριακότες πρὸς τὴν ἀλήθειαν . καθόλου γοῦν τὴν περὶ τοῦ θείου ἔννοιαν Ξενοκράτης ὁ Καλχηδόνιος οὐκ ἀπελπίζει καὶ ἐν τοῖς ἀλόγοις ζῴοις , Δημόκριτος δέ , κἂν μὴ θέλῃ , ὁμολογήσει διὰ τὴν ἀκολουθίαν τῶν δογμάτων · τὰ γὰρ αὐτὰ πεποίηκεν εἴδωλα τοῖς ἀνθρώποις προσπίπτοντα καὶ τοῖς ἀλόγοις ζῴοις ἀπὸ τῆς θείας οὐσίας . πολλοῦ γε δεῖ ἄμοιρον εἶναι θείας ἐννοίας τὸν ἄνθρωπον , ὅς γε καὶ τοῦ ἐμφυσήματος ἐν τῇ γενέσει μεταλαβεῖν ἀναγέγραπται , καθαρωτέρας οὐσίας παρὰ τὰ ἄλλα ζῷα μετασχών .
Lemmas: δέω τοίνυν διά Χριστός ὁ ἀλήθεια μανθάνω σῴζω , ἐάν φιλοσοφέω ὁ Ἑλληνικός φιλοσοφία τυγχάνω · νῦν γάρ δείκνυμι ἐναργής , ὅς ἕτερος γενεά οὐ γνωρίζω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , νῦν ἀποκαλύπτω · θεός μέν γάρ ἔμφασις εἷς εἰμί ὁ παντοκράτωρ παρά πᾶς ὁ εὖ φρονέω πάντοτε φυσικός , καί ὁ ἀίδιος κατά ὁ θεῖος πρόνοια εὐεργεσία ἀντιλαμβάνω ὁ πολύς , ὁ καί μή τέλειος ἀπερυθριάω πρός ὁ ἀλήθεια . καθόλου γοῦν ὁ περί ὁ θεῖος ἔννοια Ξενοκράτης ὁ Καλχηδόνιος οὐ ἀπελπίζω καί ἐν ὁ ἄλογος ζῷον , Δημόκριτος δέ , ἐάν μή ἐθέλω , ὁμολογέω διά ὁ ἀκολουθία ὁ δόγμα · ὁ γάρ αὐτός ποιέω εἴδωλον ὁ ἄνθρωπος προσπίπτω καί ὁ ἄλογος ζῷον ἀπό ὁ θεῖος οὐσία . πολύς γε δέω ἄμοιρος εἰμί θεῖος ἔννοια ὁ ἄνθρωπος , ὅς γε καί ὁ ἐμφύσημα ἐν ὁ γένεσις μεταλαμβάνω ἀναγράφω , καθαρός οὐσία παρά ὁ ἄλλος ζῷον μετέχω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.88
ἐντεῦθεν οἱ ἀμφὶ τὸν Πυθαγόραν θείᾳ μοίρᾳ τὸν νοῦν εἰς ἀνθρώπους ἥκειν φασί , καθάπερ Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης ὁμολογοῦσιν . ἀλλ’ ἡμεῖς μὲν τῷ πεπιστευκότι προσεπιπνεῖσθαι τὸ ἅγιον πνεῦμά φαμεν , οἳ δὲ ἀμφὶ τὸν Πλάτωνα νοῦν μὲν ἐν ψυχῇ θείας μοίρας ἀπόρροιαν ὑπάρχοντα , ψυχὴν δὲ ἐν σώματι κατοικίζουσιν · ἀναφανδὸν γὰρ διὰ Ἰωὴλ ἑνὸς τῶν δώδεκα προφητῶν εἴρηται · καὶ ἔσται μετὰ ταῦτα , ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα , καὶ οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν προφητεύσουσιν . ἀλλ’ οὐχ ὡς μέρος θεοῦ ἐν ἑκάστῳ ἡμῶν τὸ πνεῦμα . ὅπως δὲ ἡ διανομὴ αὕτη καὶ ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ ἅγιον πνεῦμα , ἐν τοῖς Περὶ προφητείας κἀν τοῖς Περὶ ψυχῆς ἐπιδειχθήσεται ἡμῖν . ἀλλὰ τὰ μὲν τῆς γνώσεως βάθη κρύπτειν ἀπιστίη ἀγαθὴ καθ’ Ἡράκλειτον , ἀπιστίῃ γὰρ διαφυγγάνει μὴ γιγνώσκεσθαι .
Lemmas: ἐντεῦθεν ὁ ἀμφί ὁ Πυθαγόρας θεῖος μοῖρα ὁ νόος εἰς ἄνθρωπος ἥκω φημί , καθά Πλάτων καί Ἀριστοτέλης ὁμολογέω . ἀλλά ἐγώ μέν ὁ πιστεύω προσεπιπνέω ὁ ἅγιος πνεῦμα φημί , ὁ δέ ἀμφί ὁ Πλάτων νόος μέν ἐν ψυχή θεῖος μοῖρα ἀπόρροια ὑπάρχω , ψυχή δέ ἐν σῶμα κατοικίζω · ἀναφανδόν γάρ διά Ἰωήλ εἷς ὁ δώδεκα προφήτης λέγω · καί εἰμί μετά οὗτος , ἐκχέω ἀπό ὁ πνεῦμα ἐγώ ἐπί πᾶς σάρξ , καί ὁ υἱός σύ καί ὁ θυγάτηρ σύ προφητεύω . ἀλλά οὐ ὡς μέρος θεός ἐν ἕκαστος ἐγώ ὁ πνεῦμα . ὅπως δέ ὁ διανομή οὗτος καί ὅς τίς ποτέ εἰμί ὁ ἅγιος πνεῦμα , ἐν ὁ Περι προφητεία ἐν ὁ Περι ψυχή ἐπιδείκνυμι ἐγώ . ἀλλά ὁ μέν ὁ γνῶσις βάθος κρύπτω ἀπιστία ἀγαθός κατά Ἡράκλειτος , ἀπιστία γάρ διαφεύγω μή γιγνώσκω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.89
XIV . τὰ δ’ ἑξῆς προςαποδοτέον καὶ τὴν ἐκ τῆς βαρβάρου φιλοσοφίας Ελληνικὴν κλοπὴν σαφέστερον ἤδη παραστατέον . Φασὶ γὰρ σῶμα εἶναι τὸν θεὸν οἱ Στωϊκοὶ καὶ πνεῦμα κατ’ οὐσίαν , ὥσπερ ἀμέλει καὶ τὴν ψυχήν . πάντα ταῦτα ἄντικρυς εὑρήσεις ἐν ταῖς γραφαῖς . μὴ γάρ μοι τὰς ἀλληγορίας αὐτῶν ἐννοήσῃς τὰ νῦν ὡς ἡ γνωστικὴ παραδίδωσιν ἀλήθεια , εἰ ἄλλο τι δεικνύουσαι , καθάπερ οἱ σοφοὶ παλαισταί , ἄλλο μηνύουσιν . ἀλλ’ οἳ μὲν διήκειν διὰ πάσης τῆς οὐσίας τὸν θεόν φασιν , ἡμεῖς δὲ ποιητὴν μόνον αὐτὸν καλοῦμεν καὶ λόγῳ ποιητήν . παρήγαγεν δὲ αὐτοὺς τὸ ἐν τῇ Σοφίᾳ εἰρημένον διήκει δὲ καὶ χωρεῖ διὰ πάντων διὰ τὴν καθαριότητα , ἐπεὶ μὴ συνῆκαν λέγεσθαι ταῦτα ἐπὶ τῆς σοφίας τῆς πρωτοκτίστου τῷ θεῷ . ναί , φασίν , ἀλλὰ ὕλην ὑποτίθενται οἱ φιλόσοφοι ἐν ταῖς ἀρχαῖς , οἵ τε Στωϊκοὶ καὶ Πλάτων καὶ Πυθαγόρας , ἀλλὰ καὶ Ἀριστοτέλης ὁ Περιπατητικός , οὐχὶ δὲ μίαν ἀρχήν . ἴστωσαν οὖν τὴν καλουμένην ὕλην ἄποιον καὶ ἀσχημάτιστον λεγομένην πρὸς αὐτῶν , καὶ τολμηρότερον ἤδη μὴ ὂν πρὸς τοῦ Πλάτωνος εἰρῆσθαι . καὶ μή τι μυστικώτατα μίαν τὴν ὄντως οὖσαν ἀρχὴν εἰδὼς ἐν τῷ Τιμαίῳ αὐταῖς φησι λέξεσιν · νῦν δ’ οὖν τὸ παρ’ ἡμῶν ὧδε ἐχέτω · τὴν μὲν περὶ πάντων εἴτε ἀρχὴν εἴτε ἀρχὰς εἴτε ὅπῃ δοκεῖ τούτων πέρι , τὸ νῦν οὐ ῥητέον , δἰ ἄλλο μὲν οὐδέν , διὰ δὲ τὸ χαλεπὸν εἶναι κατὰ τὸν παρόντα τρόπον τῆς διεξόδου δηλῶσαι τὰ δοκοῦντα .
Lemmas: XIV . ὁ δέ ἑξῆς προσαποδοτέον καί ὁ ἐκ ὁ βάρβαρος φιλοσοφία Ἑλληνικός κλοπή σαφής ἤδη παραστατέον . φημί γάρ σῶμα εἰμί ὁ θεός ὁ Στωϊκός καί πνεῦμα κατά οὐσία , ὥσπερ ἀμέλει καί ὁ ψυχή . πᾶς οὗτος ἄντικρυς εὑρίσκω ἐν ὁ γραφή . μή γάρ ἐγώ ὁ ἀλληγορία αὐτός ἐννοέω ὁ νῦν ὡς ὁ γνωστικός παραδίδωμι ἀλήθεια , εἰ ἄλλος τις δείκνυμι , καθά ὁ σοφός παλαιστής , ἄλλος μηνύω . ἀλλά ὁ μέν διήκω διά πᾶς ὁ οὐσία ὁ θεός φημί , ἐγώ δέ ποιητής μόνος αὐτός καλέω καί λόγος ποιητής . παράγω δέ αὐτός ὁ ἐν ὁ Σοφία λέγω διήκω δέ καί χωρέω διά πᾶς διά ὁ καθαριότης , ἐπεί μή συνίημι λέγω οὗτος ἐπί ὁ σοφία ὁ πρωτόκτιστος ὁ θεός . ναί , φημί , ἀλλά ὕλη ὑποτίθημι ὁ φιλόσοφος ἐν ὁ ἀρχή , ὁ τε Στωϊκός καί Πλάτων καί Πυθαγόρας , ἀλλά καί Ἀριστοτέλης ὁ Περιπατητικός , οὐ δέ εἷς ἀρχή . οἶδα οὖν ὁ καλέω ὕλη ἄποιος καί ἀσχημάτιστος λέγω πρός αὐτός , καί τολμηρός ἤδη μή εἰμί πρός ὁ Πλάτων λέγω . καί μή τις μυστικός εἷς ὁ ὄντως εἰμί ἀρχή οἶδα ἐν ὁ Τίμαιος αὐτός φημί λέξις · νῦν δέ οὖν ὁ παρά ἐγώ ὧδε ἔχω · ὁ μέν περί πᾶς εἴτε ἀρχή εἴτε ἀρχή εἴτε ὅπῃ δοκέω οὗτος περί , ὁ νῦν οὐ λέγω , διό ἄλλος μέν οὐδείς , διά δέ ὁ χαλεπός εἰμί κατά ὁ πάρειμι τρόπος ὁ διέξοδος δηλόω ὁ δοκέω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.90
ἄλλως τε ἡ λέξις ἡ προφητικὴ ἐκείνη ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος ἀφορμὰς αὐτοῖς ὑλικῆς οὐσίας παρέσχηται . Ναὶ μὴν Ἐπικούρῳ μὲν ἡ τοῦ αὐτομάτου παρείσδυσις οὐ παρακολουθήσαντι τῷ ῥητῷ γέγονεν ἐντεῦθεν ματαιότης ματαιοτήτων , τὰ πάντα ματαιότης . Ἀριστοτέλει δὲ μέχρι σελήνης ἐπῆλθε καταγαγεῖν τὴν πρόνοιαν ἐκ τοῦδε τοῦ ψαλμοῦ · κύριε , ἐν τῷ οὐρανῷ τὸ ἔλεός σου καὶ ἡ ἀλήθειά σου ἕως τῶν νεφελῶν . οὐδέπω γὰρ ἀποκεκάλυπτο ἡ τῶν προφητικῶν δήλωσις μυστηρίων πρὸ τῆς τοῦ κυρίου παρουσίας . Τάς τε αὖ μετὰ θάνατον κολάσεις καὶ τὴν διὰ πυρὸς τιμωρίαν ἀπὸ τῆς βαρβάρου φιλοσοφίας ἥ τε ποιητικὴ πᾶσα μοῦσα , ἀλλὰ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ φιλοσοφία ὑφείλετο . Πλάτων γοῦν ἐν τῷ τελευταίῳ τῆς Πολιτείας αὐταῖς φησι ταῖς λέξεσιν · ἐνταῦθα δὴ ἄνδρες ἄγριοι , διάπυροι ἰδεῖν , παρεστῶτες , καταμανθάνοντες τὸ φθέγμα , τοὺς μὲν ἰδίᾳ παραλαβόντες ἦγον , τὸν δὲ Ἀριδαῖον καὶ τοὺς ἄλλους συμποδίσαντες χεῖράς τε καὶ πόδας καὶ κεφαλήν , καταβαλόντες καὶ ἐκδείραντες , εἷλκον παρὰ τὴν ὁδὸν ἐκτὸς ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάπτοντες . οἱ μὲν γὰρ ἄνδρες οἱ διάπυροι ἀγγέλους αὐτῷ βούλονται δηλοῦν , οἳ παραλαβόντες τοὺς ἀδίκους κολάζουσιν · ὁ ποιῶν , φησί , τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πῦρ φλέγον .
Lemmas: ἄλλος τε ὁ λέξις ὁ προφητικός ἐκεῖνος ὁ δέ γῆ εἰμί ἀόρατος καί ἀκατασκεύαστος ἀφορμή αὐτός ὑλικός οὐσία παρέχω . ναί μήν Ἐπίκουρος μέν ὁ ὁ αὐτόματος παρείσδυσις οὐ παρακολουθέω ὁ ῥητός γίγνομαι ἐντεῦθεν ματαιότης ματαιότης , ὁ πᾶς ματαιότης . Ἀριστοτέλης δέ μέχρι σελήνη ἐπέρχομαι κατάγω ὁ πρόνοια ἐκ ὅδε ὁ ψαλμός · κύριος , ἐν ὁ οὐρανός ὁ ἔλεος σύ καί ὁ ἀλήθεια σύ ἕως ὁ νεφέλη . οὐδέπω γάρ ἀποκαλύπτω ὁ ὁ προφητικός δήλωσις μυστήριον πρό ὁ ὁ κύριος παρουσία . ὁ τε αὖ μετά θάνατος κόλασις καί ὁ διά πῦρ τιμωρία ἀπό ὁ βάρβαρος φιλοσοφία ὁ τε ποιητικός πᾶς μοῦσα , ἀλλά καί ὁ Ἑλληνικός φιλοσοφία ὑφαιρέω . Πλάτων γοῦν ἐν ὁ τελευταῖος ὁ Πολιτεία αὐτός φημί ὁ λέξις · ἐνταῦθα δή ἀνήρ ἄγριος , διάπυρος ὁράω , παρίστημι , καταμανθάνω ὁ φθέγμα , ὁ μέν ἴδιος παραλαμβάνω ἄγω , ὁ δέ Ἀριδαῖος καί ὁ ἄλλος συμποδίζω χείρ τε καί πούς καί κεφαλή , καταβάλλω καί ἐκδέρω , ἕλκω παρά ὁ ὁδός ἐκτός ἐπί ἀσπάλαθος κνάπτω . ὁ μέν γάρ ἀνήρ ὁ διάπυρος ἄγγελος αὐτός βούλομαι δηλόω , ὅς παραλαμβάνω ὁ ἄδικος κολάζω · ὁ ποιέω , φημί , ὁ ἄγγελος αὐτός πνεῦμα καί ὁ λειτουργός αὐτός πῦρ φλέγω .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.91
ἕπεται δὲ τούτοις τὴν ψυχὴν εἶναι ἀθάνατον . τὸ γὰρ κολαζόμενον ἢ παιδευόμενον ἐν αἰσθήσει ὂν ζῇ , κἂν πάσχειν λέγηται . τί δ’ ; οὐκ οἶδεν ὁ Πλάτων καὶ πυρὸς ποταμοὺς καὶ τῆς γῆς τὸ βάθος , τὴν πρὸς τῶν βαρβάρων Γέενναν καλουμένην Τάρταρον ποιητικῶς ὀνομάζων , Κωκυτόν τε καὶ Ἀχέροντα καὶ Πυριφλεγέθοντα καὶ τοιαῦτά τινα εἰς τὴν παίδευσιν σωφρονίζοντα παρεισάγων κολαστήρια ; τῶν μικρῶν δὲ κατὰ τὴν γραφὴν καὶ ἐλαχίστων τοὺς ἀγγέλους τοὺς ὁρῶντας τὸν θεόν , πρὸς δὲ καὶ τὴν εἰς ἡμᾶς δἰ ἀγγέλων τῶν ἐφεστώτων ἥκουσαν ἐπισκοπὴν ἐμφαίνων οὐκ ὀκνεῖ γράφειν · ἐπειδὴ πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς βίους ᾑρῆσθαι , ὥσπερ ἔλαχον , ἐν τάξει προσιέναι πρὸς τὴν Αάχεσιν , κείνην δὲ ἑκάστῳ , ὃν εἵλετο δαίμονα , τοῦτον φύλακα συμπέμπειν τοῦ βίου καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν αἱρεθέντων . τάχα δὲ καὶ τῷ Σωκράτει τὸ δαιμόνιον τοιοῦτό τι ᾐνίσσετο .
Lemmas: ἕπομαι δέ οὗτος ὁ ψυχή εἰμί ἀθάνατος . ὁ γάρ κολάζω ἤ παιδεύω ἐν αἴσθησις εἰμί ζάω , ἐάν πάσχω λέγω . τίς δέ ; οὐ οἶδα ὁ Πλάτων καί πῦρ ποταμός καί ὁ γῆ ὁ βάθος , ὁ πρός ὁ βάρβαρος Γέεννα καλέω Τάρταρος ποιητικός ὀνομάζω , Κωκυτός τε καί Ἀχέρων καί Πυριφλεγέθων καί τοιοῦτος τις εἰς ὁ παίδευσις σωφρονίζω παρεισάγω κολαστήριον ; ὁ μικρός δέ κατά ὁ γραφή καί ἐλαχύς ὁ ἄγγελος ὁ ὁράω ὁ θεός , πρός δέ καί ὁ εἰς ἐγώ διά ἄγγελος ὁ ἐφίστημι ἥκω ἐπισκοπή ἐμφαίνω οὐ ὀκνέω γράφω · ἐπειδή πᾶς ὁ ψυχή ὁ βίος αἱρέω , ὥσπερ λαγχάνω , ἐν τάξις προσέρχομαι πρός ὁ Αάχεσιν , ἐκεῖνος δέ ἕκαστος , ὅς αἱρέω δαίμων , οὗτος φύλαξ συμπέμπω ὁ βίος καί ἀποπληρωτής ὁ αἱρέω . τάχα δέ καί ὁ Σωκράτης ὁ δαιμόνιον τοιοῦτος τις αἰνίσσομαι .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.92
Ναὶ μὴν γενετὸν εἶναι τὸν κόσμον ἐκ Μωυσέως παραλαβόντες ἐδογμάτισαν οἱ φιλόσοφοι . καὶ ὅ γε Πλάτων ἄντικρυς εἴρηκεν · πότερον ἦν , ἀρχὴν ἔχων γενέσεως οὐδεμίαν , ἢ γέγονεν , ἀπ’ ἀρχῆς τινος ἀρξάμενος ; γέγονεν · ὁρατὸς γὰρ ὢν ἁπτός ἐστιν ἁπτός τε ὢν καὶ σῶμα ἔχει . αὖθίς τε ὁπόταν εἴπῃ τὸν μὲν οὖν ποιητὴν καὶ πατέρα τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον , οὐ μόνον γενητὸν ἔδειξεν τὸν κόσμον , ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτοῦ γεγονέναι σημαίνει καθάπερ υἱόν , πατέρα δὲ αὐτοῦ κεκλῆσθαι , ὡς ἂν ἐκ μόνου γενομένου καὶ ἐκ μὴ ὄντος ὑποστάντος . γενητὸν δὲ καὶ οἱ Στωϊκοὶ τίθενται τὸν κόσμον . Τόν τε ὑπὸ τῆς βαρβάρου φιλοσοφίας θρυλούμενον διάβολον , τὸν τῶν δαιμόνων ἄρχοντα , κακοεργὸν εἶναι ψυχὴν ἐν τῷ δεκάτῳ τῶν Νόμων ὁ Πλάτων λέγει ταῖσδε ταῖς λέξεσιν · ψυχὴν διοικοῦσαν καὶ ἐνοικοῦσαν τοῖς πάντῃ κινουμένοις μῶν οὐ καὶ τὸν οὐρανὸν ἀνάγκη διοικεῖν φάναι ; τί μήν ; μίαν ἢ πλείους ; πλείους , ἐγὼ ὑπὲρ σφῶν ἀποκρινοῦμαι . δυοῖν μέν που ἔλαττον μηδὲν τιθῶμεν , τῆς τε εὐεργέτιδος καὶ τῆς τἀναντία δυναμένης ἐξεργάσασθαι .
Lemmas: ναί μήν γενετὸν εἰμί ὁ κόσμος ἐκ Μωϋσῆς παραλαμβάνω δογματίζω ὁ φιλόσοφος . καί ὁ γε Πλάτων ἄντικρυς λέγω · πότερος εἰμί , ἀρχή ἔχω γένεσις οὐδείς , ἤ γίγνομαι , ἀπό ἀρχή τις ἄρχω ; γίγνομαι · ὁρατός γάρ εἰμί ἁπτός εἰμί ἁπτός τε εἰμί καί σῶμα ἔχω . αὖθις τε ὁπόταν λέγω ὁ μέν οὖν ποιητής καί πατήρ ὅδε ὁ πᾶς εὑρίσκω τε ἔργον , οὐ μόνος γενητός δείκνυμι ὁ κόσμος , ἀλλά καί ἐκ αὐτός γίγνομαι σημαίνω καθά υἱός , πατήρ δέ αὐτός καλέω , ὡς ἄν ἐκ μόνος γίγνομαι καί ἐκ μή εἰμί ὑφίστημι . γενητός δέ καί ὁ Στωϊκός τίθημι ὁ κόσμος . ὁ τε ὑπό ὁ βάρβαρος φιλοσοφία θρυλέω διάβολος , ὁ ὁ δαίμων ἄρχω , κακοῦργος εἰμί ψυχή ἐν ὁ δέκατος ὁ Νόμος ὁ Πλάτων λέγω ὅδε ὁ λέξις · ψυχή διοικέω καί ἐνοικέω ὁ πάντῃ κινέω μῶν οὐ καί ὁ οὐρανός ἀνάγκη διοικέω φημί ; τίς μήν ; εἷς ἤ πολύς ; πολύς , ἐγώ ὑπέρ σφεῖς ἀποκρίνω . δύο μέν που ἐλαχύς μηδείς τίθημι , ὁ τε εὐέργετις καί ὁ ἐναντίος δύναμαι ἐξεργάζομαι .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.93
ὁμοίως δὲ κἀν τῷ Φαίδρῳ ταῦτα γράφει · ἔστι μὲν δὴ καὶ ἄλλα κακά , ἀλλά τις δαίμων ἔμιξε τοῖς πλείστοις ἐν τῷ παραυτίκα ἡδονήν . ἀλλὰ κἀν τῷ δεκάτῳ τῶν Νόμων ἄντικρυς τὸ ἀποστολικὸν δείκνυσιν ἐκεῖνο · οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα , ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς , πρὸς τὰς ἐξουσίας , πρὸς τὰ πνευματικὰ τῶν ἐν οὐρανοῖς , ὧδέ πως γράφων · ἐπειδὴ γὰρ συνεχωρήσαμεν ἡμῖν αὐτοῖς εἶναι μὲν τὸν οὐρανὸν πολλῶν μεστὸν ἀγαθῶν , εἶναι δὲ καὶ τῶν ἐναντίων , πλειόνων δὲ τῶν μή , μάχη , φαμέν , ἀθάνατός ἐσθ’ ἡ τοιαύτη καὶ φυλακῆς θαυμαστῆς δεομένη . Κόσμον τε αὖθις τὸν μὲν νοητὸν οἶδεν ἡ βάρβαρος φιλοσοφία , τὸν δὲ αἰσθητόν , τὸν μὲν ἀρχέτυπον , τὸν δὲ εἰκόνα τοῦ καλουμένου παραδείγματος · καὶ τὸν μὲν ἀνατίθησι μονάδι , ὡς ἂν νοητόν , τὸν δὲ αἰσθητὸν ἑξάδι · γάμος γὰρ παρὰ τοῖς Πυθαγορείοις , ὡς ἂν γόνιμος ἀριθμός , ἡ ἑξὰς καλεῖται . καὶ ἐν μὲν τῇ μονάδι συνίστησιν οὐρανὸν ἀόρατον καὶ γῆν ἀειδῆ καὶ φῶς νοητόν · ἐν ἀρχῇ γάρ φησιν ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν · ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος .
Lemmas: ὅμοιος δέ ἐν ὁ Φαῖδρος οὗτος γράφω · εἰμί μέν δή καί ἄλλος κακός , ἀλλά τις δαίμων μείγνυμι ὁ πολύς ἐν ὁ παραυτίκα ἡδονή . ἀλλά ἐν ὁ δέκατος ὁ Νόμος ἄντικρυς ὁ ἀποστολικός δείκνυμι ἐκεῖνος · οὐ εἰμί ἐγώ ὁ πάλη πρός αἷμα καί σάρξ , ἀλλά πρός ὁ ἀρχή , πρός ὁ ἐξουσία , πρός ὁ πνευματικός ὁ ἐν οὐρανός , ὧδε πως γράφω · ἐπειδή γάρ συγχωρέω ἐγώ αὐτός εἰμί μέν ὁ οὐρανός πολύς μεστός ἀγαθός , εἰμί δέ καί ὁ ἐναντίος , πολύς δέ ὁ μή , μάχη , φημί , ἀθάνατος εἰμί ὁ τοιοῦτος καί φυλακή θαυμαστός δέω . κόσμος τε αὖθις ὁ μέν νοητός οἶδα ὁ βάρβαρος φιλοσοφία , ὁ δέ αἰσθητός , ὁ μέν ἀρχέτυπος , ὁ δέ εἰκών ὁ καλέω παράδειγμα · καί ὁ μέν ἀνατίθημι μονάς , ὡς ἄν νοητός , ὁ δέ αἰσθητός ἑξάς · γάμος γάρ παρά ὁ Πυθαγόρειος , ὡς ἄν γόνιμος ἀριθμός , ὁ ἑξάς καλέω . καί ἐν μέν ὁ μονάς συνίστημι οὐρανός ἀόρατος καί γῆ ἀειδής καί φάος νοητός · ἐν ἀρχή γάρ φημί ποιέω ὁ θεός ὁ οὐρανός καί ὁ γῆ · ὁ δέ γῆ εἰμί ἀόρατος .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.94
εἶτ’ ἐπιφέρει · καὶ εἶπεν ὁ θεός · γενηθήτω φῶς · καὶ ἐγένετο φῶς . ἐν δὲ τῇ κοσμογονίᾳ τῇ αἰσθητῇ στερεὸν οὐρανὸν δημιουργεῖ ̔τὸ δὲ στερεὸν αἰσθητόν’ γῆν τε ὁρατὴν καὶ φῶς βλεπόμενον . ἆρ’ οὐ δοκεῖ σοι ἐντεῦθεν ὁ Πλάτων ζῴων ἰδέας ἐν τῷ νοητῷ ἀπολείπειν κόσμῳ καὶ τὰ εἴδη τὰ αἰσθητὰ κατὰ τὰ γένη δημιουργεῖν τὰ νοητά ; εἰκότως ἄρα ἐκ γῆς μὲν τὸ σῶμα διαπλάττεσθαι λέγει ὁ Μωυσῆς , ὃ γήινόν φησιν ὁ Πλάτων σκῆνος , ψυχὴν δὲ τὴν λογικὴν ἄνωθεν ἐμπνευσθῆναι ὑπὸ τοῦ θεοῦ εἰς πρόσωπον . ἐνταῦθα γὰρ τὸ ἡγεμονικὸν ἱδρῦσθαι λέγουσι , τὴν διὰ τῶν αἰσθητηρίων ἐπείσοδον τῆς ψυχῆς ἐπὶ τοῦ πρωτοπλάστου ἑρμηνεύοντες , διὸ καὶ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν τὸν ἄνθρωπον γεγονέναι . εἰκὼν μὲν γὰρ θεοῦ λόγος θεῖος καὶ βασιλικός , ἄνθρωπος ἀπαθής , εἰκὼν δ’ εἰκόνος ἀνθρώπινος νοῦς . ἑτέρῳ δ’ εἰ βούλει παραλαβεῖν ὀνόματι τὴν ἐξομοίωσιν , εὕροις ἂν παρὰ τῷ Μωυσεῖ ἀκολουθίαν ὀνομαζομένην θείαν · φησὶ γάρ · ὀπίσω κυρίου τοῦ θεοῦ ὑμῶν πορεύεσθε καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φυλάξατε . ἀκόλουθοι δ’ , οἶμαι , καὶ θεραπευταὶ θεοῦ πάντες οἱ ἐνάρετοι .
Lemmas: εἶτα ἐπιφέρω · καί λέγω ὁ θεός · γίγνομαι φάος · καί γίγνομαι φάος . ἐν δέ ὁ κοσμογονία ὁ αἰσθητός στερεός οὐρανός δημιουργέω ὁ δέ στερεός αἰσθητός γῆ τε ὁρατός καί φάος βλέπω . ἆρα οὐ δοκέω σύ ἐντεῦθεν ὁ Πλάτων ζῷον ἰδέα ἐν ὁ νοητός ἀπολείπω κόσμος καί ὁ εἶδος ὁ αἰσθητός κατά ὁ γένος δημιουργέω ὁ νοητός ; ἔοικα ἄρα ἐκ γῆ μέν ὁ σῶμα διαπλήσσω λέγω ὁ Μωϋσῆς , ὅς γήϊνος φημί ὁ Πλάτων σκῆνος , ψυχή δέ ὁ λογικός ἄνωθεν ἐμπνεύζω ὑπό ὁ θεός εἰς πρόσωπον . ἐνταῦθα γάρ ὁ ἡγεμονικός ἱδρύω λέγω , ὁ διά ὁ αἰσθητήριον ἐπείσοδος ὁ ψυχή ἐπί ὁ πρωτόπλαστος ἑρμηνεύω , διό καί κατά εἰκών καί ὁμοίωσις ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι . εἰκών μέν γάρ θεός λόγος θεῖος καί βασιλικός , ἄνθρωπος ἀπαθής , εἰκών δέ εἰκών ἀνθρώπινος νόος . ἕτερος δέ εἰ βούλομαι παραλαμβάνω ὄνομα ὁ ἐξομοίωσις , εὑρίσκω ἄν παρά ὁ Μωϋσῆς ἀκολουθία ὀνομάζω θεῖος · φημί γάρ · ὀπίσω κύριος ὁ θεός σύ πορεύω καί ὁ ἐντολή αὐτός φυλάσσω . ἀκόλουθος δέ , οἴομαι , καί θεραπευτής θεός πᾶς ὁ ἐνάρετος .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.95
ἐντεῦθεν οἱ μὲν Στωϊκοὶ τὸ τέλος τῆς φιλοσοφίας τὸ ἀκολούθως τῇ φύσει ζῆν εἰρήκασι , Πλάτων δὲ ὁμοίωσιν θεῷ ( ὡς ἐν τῷ δευτέρῳ παρεστήσαμεν Στρωματεῖ ) · Ζήνων δὲ ὁ Στωϊκὸς παρὰ Πλάτωνος λαβών , ὃ δὲ ἀπὸ τῆς βαρβάρου φιλοσοφίας , τοὺς ἀγαθοὺς πάντας ἀλλήλων εἶναι φίλους λέγει . φησὶ γὰρ ἐν τῷ Φαίδρῳ Σωκράτης ὡς οὐχ εἵμαρται κακὸν κακῷ φίλον εἶναι οὐδ’ ἀγαθὸν ἀγαθῷ μὴ φίλον , ὅπερ κἀν τῷ Λύσιδι ἀπέδειξεν ἱκανῶς , ὡς ἐν ἀδικίᾳ καὶ πονηρίᾳ οὐκ ἄν ποτε σωθείη φιλία . καὶ ὁ Ἀθηναῖος ξένος ὁμοίως φησὶ πρᾶξιν εἶναι φίλην καὶ ἀκόλουθον θεῷ καὶ ἕνα λόγον ἔχουσαν ἀρχαῖον , ὅταν τὸ μὲν ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ μετρίῳ ὄντι φίλον ᾖ , τὰ δὲ ἄμετρα οὔτε τοῖς ἀμέτροις οὔτε τοῖς ἐμμέτροις .
Lemmas: ἐντεῦθεν ὁ μέν Στωϊκός ὁ τέλος ὁ φιλοσοφία ὁ ἀκόλουθος ὁ φύσις ζάω λέγω , Πλάτων δέ ὁμοίωσις θεός ( ὡς ἐν ὁ δεύτερος παρίστημι Στρωματεύς ) · Ζήνων δέ ὁ Στωϊκός παρά Πλάτων λαμβάνω , ὅς δέ ἀπό ὁ βάρβαρος φιλοσοφία , ὁ ἀγαθός πᾶς ἀλλήλων εἰμί φίλος λέγω . φημί γάρ ἐν ὁ Φαῖδρος Σωκράτης ὡς οὐ μείρομαι κακός κακός φίλος εἰμί οὐδέ ἀγαθός ἀγαθός μή φίλος , ὅς ἐν ὁ Λύσις ἀποδείκνυμι ἱκανός , ὡς ἐν ἀδικία καί πονηρία οὐ ἄν ποτέ σῴζω φιλία . καί ὁ Ἀθηναῖος ξένος ὅμοιος φημί πρᾶξις εἰμί φίλος καί ἀκόλουθος θεός καί εἷς λόγος ἔχω ἀρχαῖος , ὅταν ὁ μέν ὅμοιος ὁ ὅμοιος μέτριος εἰμί φίλος εἰμί , ὁ δέ ἄμετρος οὔτε ὁ ἄμετρος οὔτε ὁ ἔμμετρος .
clemens-alexandrinus.stromata 5.13.96
ὁ δὲ θεὸς ἡμῖν πάντων χρημάτων μέτρον ἂν εἴη . εἶτα ὑποβὰς ἐπάγει πάλιν · πᾶς γὰρ δὴ ἀγαθὸς ἀγαθῷ ὅμοιος , κατὰ τοῦτο δὲ καὶ θεῷ ἐοικὼς ἀγαθῷ τε παντὶ φίλος ὑπάρχει καὶ θεῷ . ἐνταῦθα γενόμενος κἀκείνου ἀνεμνήσθην · ἐπὶ τέλει γὰρ τοῦ Τιμαίου λέγει τῷ κατανοουμένῳ τὸ κατανοοῦν ἐξομοιῶσαι δεῖν κατὰ τὴν ἀρχαίαν φύσιν , ὁμοιώσαντα δὲ τέλος ἔχειν τοῦ προτεθέντος ἀνθρώπῳ ὑπὸ θεῶν ἀρίστου βίου πρός τε τὸν παρόντα καὶ τὸν ἔπειτα χρόνον . ἴσον γὰρ τούτοις ἐκεῖνα δύναται · οὐ παύσεται ὁ ζητῶν , ἕως ἂν εὕρῃ · εὑρὼν δὲ θαμβηθήσεται , θαμβηθεὶς δὲ βασιλεύσει , βασιλεύσας δὲ ἐπαναπαήσεται . Τί δ’ ; οὐχὶ κἀκεῖνα τοῦ Θάλητος ἐκ τῶνδε ἤρτηται ; τὸ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων δοξάζεσθαι τὸν θεὸν καὶ τὸ καρδιογνώστην λέγεσθαι πρὸς ἡμῶν ἄντικρυς ἑρμηνεύει . ἐρωτηθεὶς γέ τοι ὁ Θάλης , τί ἐστι τὸ θεῖον , τὸ μήτε ἀρχήν , ἔφη , μήτε τέλος ἔχον . πυθομένου δὲ ἑτέρου , εἰ λανθάνει τὸ θεῖον πράσσων τι ἄνθρωπος , καὶ πῶς , εἶπεν , ὅς γε οὐδὲ διανοούμενος ; Ναὶ μὴν μόνον τὸ καλὸν ἀγαθὸν οἶδεν ἡ βάρβαρος φιλοσοφία καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτάρκη πρὸς εὐδαιμονίαν , ὁπηνίκα ἂν εἴπῃ · ἰδού , δέδωκα πρὸ ὀφθαλμῶν σου τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν , τὴν ζωὴν καὶ τὸν θάνατον · ἔκλεξαι τὴν ζωήν . τὸ μὲν γὰρ ἀγαθὸν ζωὴν καλεῖ καὶ καλὸν τὴν τούτου ἐκλογήν , κακὸν δὲ τὴν τοῦ ἐναντίου αἵρεσιν . ἀγαθοῦ δὲ καὶ ζωῆς ἓν τέλος τὸ φιλόθεον γενέσθαι · αὕτη γὰρ ἡ ζωή σου καὶ τὸ πολυήμερον , ἀγαπᾶν τὸ πρὸς ἀλήθειαν .
Lemmas: ὁ δέ θεός ἐγώ πᾶς χρῆμα μέτρον ἄν εἰμί . εἶτα ὑποβαίνω ἐπάγω πάλιν · πᾶς γάρ δή ἀγαθός ἀγαθός ὅμοιος , κατά οὗτος δέ καί θεός ἔοικα ἀγαθός τε πᾶς φίλος ὑπάρχω καί θεός . ἐνταῦθα γίγνομαι ἐκεῖνος ἀναμιμνῄσκω · ἐπί τέλος γάρ ὁ Τιμαῖος λέγω ὁ κατανοέω ὁ κατανοέω ἐξομοιόω δέω κατά ὁ ἀρχαῖος φύσις , ὁμοιόω δέ τέλος ἔχω ὁ προτίθημι ἄνθρωπος ὑπό θεός ἀγαθός βίος πρός τε ὁ πάρειμι καί ὁ ἔπειτα χρόνος . ἴσος γάρ οὗτος ἐκεῖνος δύναμαι · οὐ παύω ὁ ζητέω , ἕως ἄν εὑρίσκω · εὑρίσκω δέ θαμβέω , θαμβέω δέ βασιλεύω , βασιλεύω δέ ἐπαναπαύω . τίς δέ ; οὐ ἐκεῖνος ὁ Θάλης ἐκ ὅδε ἀρτέομαι ; ὁ εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών δοξάζω ὁ θεός καί ὁ καρδιογνώστης λέγω πρός ἐγώ ἄντικρυς ἑρμηνεύω . ἐρωτάω γε τοι ὁ Θάλης , τίς εἰμί ὁ θεῖος , ὁ μήτε ἀρχή , φημί , μήτε τέλος ἔχω . πυνθάνομαι δέ ἕτερος , εἰ λανθάνω ὁ θεῖος πράσσω τις ἄνθρωπος , καί πῶς , λέγω , ὅς γε οὐδέ διανοέω ; ναί μήν μόνος ὁ καλός ἀγαθός οἶδα ὁ βάρβαρος φιλοσοφία καί ὁ ἀρετή αὐτάρκης πρός εὐδαιμονία , ὁπηνίκα ἄν λέγω · ἰδού , δίδωμι πρό ὀφθαλμός σύ ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός , ὁ ζωή καί ὁ θάνατος · ἐκλέγω ὁ ζωή . ὁ μέν γάρ ἀγαθός ζωή καλέω καί καλός ὁ οὗτος ἐκλογή , κακός δέ ὁ ὁ ἐναντίος αἵρεσις . ἀγαθός δέ καί ζωή εἷς τέλος ὁ φιλόθεος γίγνομαι · οὗτος γάρ ὁ ζωή σύ καί ὁ πολυήμερος , ἀγαπάω ὁ πρός ἀλήθεια .