clemens-alexandrinus.stromata 7.12.70
ἀλλ᾿ ἔστι μὲν θεμέλιος γνώσεως ἡ τοιαύτη ἐγκράτεια καὶ προσαγωγή τις ἐπὶ τὸ βέλτιον καὶ ἐπὶ τὸ τέλειον ὁρμή . ἀρχὴ γὰρ σοφίας « . φησί . » φόβος κυρίου . « ὁ τέλειος δὲ δι᾿ ἀγάπην » πάντα στέγει . πάντα ὑπομένει . οὐχ ὡς ἀνθρώπῳ ἀρέσκων . ἀλλὰ θεῷ « . καίτοι καὶ ὁ ἔπαινος ἕπεται αὐτῷ κατ᾿ ἐπακολούθημα . οὐκ εἰς τὴν ἑαυτοῦ ὠφέλειαν , ἀλλ᾿ εἰς τὴν τῶν ἐπαινούντων μίμησίν τε καὶ χρῆσιν . λέγεται καὶ κατ᾿ ἄλλο σημαινόμενον ἐγκρατὴς οὐχ ὁ τῶν παθῶν μόνον κρατῶν . ἀλλὰ καὶ ὁ τῶν ἀγαθῶν ἐγκρατὴς γενόμενος καὶ βεβαίως κτησάμενος τῆς ἐπιστήμης τὰ μεγαλεῖα . ἀφ᾿ ὧν καρποφορεῖ τὰς κατ᾿ ἀρετὴν ἐνεργείας . ταύτῃ οὐδέποτε περιστάσεως γενομένης τῆς ἰδίας ἕξεως ὁ γνωστικὸς ἐξίσταται . ἔμπεδος γὰρ καὶ ἀμετάβλητος ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἐπιστημονικὴ κτῆσις . ἐπιστήμη θείων καὶ ἀνθρωπείων πραγμάτων ὑπάρχουσα . οὔποτε οὖν ἄγνοια γίνεται ἡ γνῶσις οὐδὲ μεταβάλλει τὸ ἀγαθὸν εἰς κακόν · διὸ καὶ ἐσθίει καὶ πίνει καὶ γαμεῖ οὐ προηγουμένως . ἀλλὰ ἀναγκαίως . τὸ γαμεῖν δὲ ἐὰν ὁ λόγος αἱρῇ λέγω καὶ ὡς καθήκει · γενόμενος γὰρ τέλειος εἰκόνας ἔχει τοὺς ἀποστόλους . καὶ τῷ ὄντι ἀνὴρ οὐκ ἐν τῷ μονήρη ἐπανελέσθαι δείκνυται βίον , ἀλλ᾿ ἐκεῖνος » ἄνδρας νικᾷ « ὁ γάμῳ καὶ παιδοποιίᾳ καὶ τῇ τοῦ οἴκου προνοίᾳ ἀνηδόνως τε καὶ ἀλυπήτως ἐγγυμνασάμενος . μετὰ τῆς τοῦ οἴκου κηδεμονίας ἀδιάστατος τῆς τοῦ θεοῦ γενόμενος ἀγάπης , καὶ πάσης κατεξανιστάμενος πείρας τῆς διὰ τέκνων καὶ γυναικὸς οἰκετῶν τε καὶ κτημάτων προσφερομένης . τῷ δὲ ἀοίκῳ τὰ πολλὰ εἶναι συμβέβηκεν ἀπειράστῳ . μόνου γοῦν ἑαυτοῦ κηδόμενος ἡττᾶται πρὸς τοῦ ἀπολειπομένου μὲν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν . περιττεύοντος δὲ ἐν τῇ κατὰ τὸν βίον οἰκονομίᾳ . εἰκόνα ἀτεχνῶς σῴζοντος ὀλίγην τῆς τῇ ἀληθείᾳ προνοίας . Ἀλλ᾿ ἡμῖν γε ὡς ἔνι μάλιστα προγυμναστέον ποικίλως τὴν ψυχήν .
Lemmas: ἀλλά εἰμί μέν θεμέλιος γνῶσις ὁ τοιοῦτος ἐγκράτεια καί προσαγωγή τις ἐπί ὁ ἀγαθός καί ἐπί ὁ τέλειος ὁρμή . ἀρχή γάρ σοφία « . φημί . » φόβος κύριος . « ὁ τέλειος δέ διά ἀγάπη » πᾶς στέγω . πᾶς ὑπομένω . οὐ ὡς ἄνθρωπος ἀρέσκω . ἀλλά θεός « . καίτοι καί ὁ ἔπαινος ἕπομαι αὐτός κατά ἐπακολούθημα . οὐ εἰς ὁ ἑαυτοῦ ὠφέλεια , ἀλλά εἰς ὁ ὁ ἐπαινέω μίμησις τε καί χρῆσις . λέγω καί κατά ἄλλος σημαίνω ἐγκρατής οὐ ὁ ὁ πάθος μόνος κρατέω . ἀλλά καί ὁ ὁ ἀγαθός ἐγκρατής γίγνομαι καί βέβαιος κτάομαι ὁ ἐπιστήμη ὁ μεγαλεῖος . ἀπό ὅς καρποφορέω ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια . οὗτος οὐδέποτε περίστασις γίγνομαι ὁ ἴδιος ἕξις ὁ γνωστικός ἐξίστημι . ἔμπεδος γάρ καί ἀμετάβλητος ὁ ὁ ἀγαθός ἐπιστημονικός κτῆσις . ἐπιστήμη θεῖος καί ἀνθρώπειος πρᾶγμα ὑπάρχω . οὔποτε οὖν ἄγνοια γίγνομαι ὁ γνῶσις οὐδέ μεταβάλλω ὁ ἀγαθός εἰς κακός · διό καί ἐσθίω καί πίνω καί γαμέω οὐ προηγέομαι . ἀλλά ἀναγκαῖος . ὁ γαμέω δέ ἐάν ὁ λόγος αἱρέω λέγω καί ὡς καθήκω · γίγνομαι γάρ τέλειος εἰκών ἔχω ὁ ἀπόστολος . καί ὁ εἰμί ἀνήρ οὐ ἐν ὁ μονήρης ἐπαναιρέω δείκνυμι βίος , ἀλλά ἐκεῖνος » ἀνήρ νικάω « ὁ γάμος καί παιδοποιία καί ὁ ὁ οἶκος πρόνοια ἀνήδονος τε καί ἀλύπητος ἐγγυμνάζω . μετά ὁ ὁ οἶκος κηδεμονία ἀδιάστατος ὁ ὁ θεός γίγνομαι ἀγάπη , καί πᾶς κατεξανίσταμαι πεῖρα ὁ διά τέκνον καί γυνή οἰκέτης τε καί κτῆμα προσφέρω . ὁ δέ ἄοικος ὁ πολύς εἰμί συμβαίνω ἀπείραστος . μόνος γοῦν ἑαυτοῦ κήδω ἡσσάομαι πρός ὁ ἀπολείπω μέν κατά ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία . περισσεύω δέ ἐν ὁ κατά ὁ βίος οἰκονομία . εἰκών ἄτεχνος σῴζω ὀλίγος ὁ ὁ ἀλήθεια πρόνοια . ἀλλά ἐγώ γε ὡς ἔνειμι μάλα προγυμνάζω ποικίλος ὁ ψυχή .