clemens-alexandrinus.paedagogus 1.5
Ὅτι μὲν οὖν ἡ παιδαγωγία παίδων ἐστὶν ἀγωγή , σαφὲς ἐκ τοῦ ὀνόματος · λοιπὸν δέ ἐστι τοὺς παῖδας ἐπιθεωρῆσαι , οὓς αἰνίττεται ἡ γραφή , εἶτα τὸν παιδαγωγὸν αὐτοῖς ἐπιστῆσαι . οἱ παῖδες ἡμεῖς · πολλαχῶς δὲ ἡμᾶς ἐξυμνεῖ πολυτρόπως τε ἀλληγορεῖ ὀνόμασι ποικίλοις τὸ ἀφελὲς τῆς πίστεως ἐξαλλάττουσα ἡ γραφή . ἐν γοῦν τῷ εὐαγγελίῳ · » σταθείς « , φησίν , » ὁ κύριος ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ πρὸς τοὺς μαθητάς ( ἁλιεύοντες δὲ ἔτυχον ) ἐνεφώνησέν [ τε ] , παιδία , μή τι ὄψον ἔχετε ; « τοὺς ἤδη ἐν ἕξει τῶν γνωρίμων παῖδας προσειπών . » προσήνεγκάν τε αὐτῷ « , φησί , » παιδία « εἰς χειροθεσίαν εὐλογίας , κωλυόντων δὲ τῶν γνωρίμων , εἶπεν ὁ Ἰησοῦς » ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με · τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν . « τί βούλεται τὸ λεχθέν , αὐτὸς διασαφήσει ὁ κύριος λέγων » ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία ταῦτα , οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν , « οὐ τὴν ἀναγέννησιν ἐνταῦθα ἀλληγορῶν , ἀλλὰ τὴν ἐν παισὶν ἁπλότητα εἰς ἐξομοίωσιν παρακατατιθέμενος ἡμῖν . τοὺς παῖδας [ ἡμᾶς ] καὶ τὸ προφητικὸν ἐκλέγεται πνεῦμα · » δρεψάμενοι « , φησί , » κλάδους ἐλαίας ἢ φοινίκων οἱ παῖδες ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν κυρίῳ καὶ ἐκέκραγον λέγοντες , ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαβίδ , εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου , « φῶς καὶ δόξα καὶ αἶνος μεθ᾿ ἱκετηρίας τῷ κυρίῳ · τουτὶ γὰρ ἐμφαίνει ἑρμηνευόμενον Ἑλλάδι φωνῇ τὸ ὡσαννά . καί μοι δοκεῖ ἡ γραφὴ ταύτην αἰνιττομένη τὴν προφητείαν τὴν προειρημένην ἐν ὀνείδους μέρει τοῖς ῥᾳθύμοις ἐγκαλεῖν · » οὐδέποτε ἀνέγνωτε ὅτι ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον ; « τοῦτό τοι καὶ ὁ κύριος ἐν τῷ εὐαγγελίῳ μυωπίζει τοὺς γνωρίμους , προσέχειν αὐτῷ παρορμῶν ὡς ἤδη σπεύδων πρὸς τὸν πατέρα , ὀρεκτικωτέρους παρασκευάζων τοὺς ἀκροατὰς μετ᾿ ὀλίγον ἀπεῖναι προμηνύων , ὡς δέον αὐτοῖς ἀποκαρπίζεσθαι τῆς ἀληθείας ἀφειδέστερον δηλῶν ὅσον οὐδέπω ἀπαίροντος εἰς οὐρανὸν τοῦ λόγου . πάλιν οὖν αὐτοὺς παιδία καλεῖ · φησὶ γὰρ » παιδία , ἔτι μικρὸν μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι . « αὖθίς τε παιδίοις ὁμοιοῖ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν » ἐν ἀγοραῖς καθημένοις καὶ λέγουσιν , ηὐλήσαμεν ὑμῖν καὶ οὐκ ὠρχήσασθε , ἐθρηνήσαμεν καὶ οὐκ ἐκόψασθε , « καὶ ὅσα ἄλλα τούτοις οἰκείως ἐπήγαγεν . καὶ οὔτι γε μόνον τὸ εὐαγγέλιον ταύτῃ φρονεῖ , ὁμοδοξεῖ δὲ αὐτῷ καὶ ἡ προφητεία . λέγει γοῦν Δαβὶδ » αἰνεῖτε , παῖδες , κύριον , αἰνεῖτε τὸ ὄνομα κυρίου . « λέγει δὲ καὶ διὰ Ἡσαΐου » ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία , ἅ μοι ἔδωκεν ὁ θεός . « Θαυμάζεις ἀκούων τοὺς ἄνδρας τοὺς ἐν ἔθνεσι παῖδας παρὰ κυρίῳ ; οὔ μοι δοκεῖς Ἀττικῆς ἐπαΐειν φωνῆς , παρ᾿ ἧς ἔστιν ἐκμαθεῖν τὰς καλὰς καὶ ὡραίας , ἔτι δὲ καὶ ἐλευθέρας νεάνιδας παιδίσκας καλουμένας , παιδισκάρια δὲ τὰς δούλας , [ καὶ ] νεάνιδας δὲ καὶ αὐτάς , πρὸς τὸ εὐθαλὲς τῆς παιδικῆς ἡλικίας ὑποκοριστικῶς τιμωμένας . καὶ » τὰ ἀρνία δέ μου « , ὅταν λέγῃ , » στήτω ἐκ δεξιῶν « , τοὺς ἀφελεῖς αἰνίττεται , παῖδας ὡς ἄρνας , οὐκ ἄνδρας ὡς πρόβατα ὄντας κατὰ γένος · τὰ δὲ ἀρνία προνομίας ἠξίωσεν , τὴν ἐν ἀνθρώποις ἁπαλότητα καὶ ἁπλότητα τῆς διανοίας , τὴν ἀκακίαν , προτιμῶν . αὖθίς τε ὅταν φῇ » ὡς μοσχάρια γαλαθηνά , « ἡμᾶς πάλιν ἀλληγορεῖ , καὶ » ὡς περιστερὰν ἄκακον καὶ ἄχολον « , πάλιν ἡμᾶς . νεοττούς τε ἔτι δύο περιστερῶν ἢ τρυγόνων ζεῦγος ὑπὲρ ἁμαρτίας κελεύει διὰ Μωσέως προσφέρεσθαι , τὸ ἀναμάρτητον τῶν ἁπαλῶν καὶ ἄκακον καὶ ἀμνησίκακον τῶν νεοττῶν εὐπρόσδεκτον εἶναι λέγων τῷ θεῷ καὶ τὸ ὅμοιον τοῦ ὁμοίου καθάρσιον ὑφηγούμενος · ἀλλὰ καὶ τὸ δειλὸν τῶν τρυγόνων τὴν πρὸς τὰς ἁμαρτίας εὐλάβειαν ὑποτυποῦται . ὅτι δὲ ἡμᾶς τοὺς νεοττοὺς λέγει , μάρτυς ἡ γραφή · » ὃν τρόπον ὄρνις συνάγει τὰ νοσσία ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτῆς « , οὕτως ἐσμὲν νεοττοὶ κυρίου , θαυμαστῶς πάνυ καὶ μυστικῶς τοῦ λόγου τὴν ἁπλότητα τῆς ψυχῆς εἰς ἡλικίαν ὑπογραφομένου παιδικήν . πῇ μὲν γὰρ παῖδας ἡμᾶς καλεῖ , πῇ δὲ νεοττούς , ἔσθ᾿ ὅτε δὲ νηπίους , υἱοὺς δὲ ἀλλαχόθι καὶ τέκνα πολλάκις καὶ λαὸν νέον καὶ λαὸν καινόν · » τοῖς δὲ δούλοις μου « , φησί , » κληθήσεται ὄνομα καινόν « ( νέον ὄνομα λέγει τὸ καινὸν καὶ ἀίδιον , ἄχραντον καὶ ἁπλοῦν καὶ νήπιον καὶ ἀληθινόν ) , » ὃ εὐλογηθήσεται ἐπὶ τῆς γῆς . « ἀλληγορῶν δὲ αὖθις ἡμᾶς πώλους καλεῖ , τοὺς ἀζυγεῖς κακίᾳ , τοὺς ἀδαμάστους πονηρίᾳ , ἀφελεῖς δὲ καὶ πρὸς αὐτὸν μόνον τὸν πατέρα σκιρτητικούς , οὐχὶ » τοὺς ἐπὶ ταῖς τῶν πλησίον γυναιξὶν χρεμετίζοντας ἵππους , τοὺς ὑποζυγίους καὶ θηλυμανεῖς , « ἀλλὰ τοὺς ἐλευθέρους καὶ νεογνούς , τοὺς γαύρους διὰ τὴν πίστιν , τοὺς εἰς ἀλήθειαν εὐδρόμους , τοὺς ταχεῖς πρὸς σωτηρίαν , τοὺς καταπατοῦντας καὶ κροαίνοντας τὰ κοσμικά . » χαῖρε σφόδρα , θύγατερ Σιών · κήρυσσε , θύγατερ Ἱερουσαλήμ · ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι δίκαιος [ πραῢς ] καὶ σῴζων , καὶ αὐτὸς πρᾶος καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον . « οὐκ ἤρκει τὸ πῶλον εἰρηκέναι μόνον , ἀλλὰ καὶ τὸ νέον προσέθηκεν αὐτῷ , τὴν ἐν Χριστῷ νεολαίαν τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἀγήρω μετὰ ἁπλότητος ἀιδιότητα ἐμφαίνων . τοιούτους δὲ ἡμᾶς νέους πώλους τοὺς νηπίους ὁ θεῖος ἡμῶν πωλοδάμνης ἀνατρέφει . εἰ δὲ καὶ ὄνος εἴη ὁ νέος ἐν τῇ γραφῇ , πλὴν ἀλλὰ πῶλος ὄνος καὶ οὗτος . » καὶ τὸν πῶλον « , φησί , » προσέδησεν ἀμπέλῳ · « τὸν ἁπλοῦν τοῦτον καὶ νήπιον λαὸν τῷ λόγῳ προσδήσας , ὃν ἄμπελον ἀλληγορεῖ · φέρει γὰρ οἶνον ἡ ἄμπελος , ὡς αἷμα ὁ λόγος , ἄμφω δὲ ἀνθρώποις ποτὸν εἰς σωτηρίαν , ὁ μὲν οἶνος τῷ σώματι , τὸ δὲ αἷμα τῷ πνεύματι . ὡς δὲ καὶ ἄρνας ἡμᾶς λέγει , ἐχέγγυος μάρτυς διὰ Ἡσαΐου τὸ πνεῦμα · » ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ καὶ τῷ βραχίονι αὐτοῦ συλλέξει ἄρνας , « τὸ ἔτι ἁπαλώτερον τῶν προβάτων εἰς ἀφέλειαν ἄρνας ἀλληγορῶν . Ἀμέλει καὶ ἡμεῖς τὰ κάλλιστα καὶ τελεώτατα τῶν ἐν τῷ βίῳ κτημάτων παιδικῇ προσηγορίᾳ τιμήσαντες παιδείαν καὶ παιδαγωγίαν κεκλήκαμεν . παιδαγωγίαν δὲ ὁμολογοῦμεν εἶναι ἀγωγὴν ἀγαθὴν ἐκ παίδων πρὸς ἀρετήν . ἐμφαντικώτερον δ᾿ οὖν ἡμῖν ἀποκαλύπτων ὁ κύριος τὸ σημαινόμενον ἐκ τῆς παιδίον προσηγορίας » γενομένης ζητήσεως ἐν τοῖς ἀποστόλοις , ὅστις αὐτῶν εἴη μείζων , ἔστησεν ὁ Ἰησοῦς ἐν μέσῳ παιδίον εἰπών · ὃς ἐὰν ἑαυτὸν ταπεινώσῃ ὡς τὸ παιδίον τοῦτο , οὗτος μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν . « οὐκ ἄρα κατακέχρηται τῇ τῶν παιδίων προσηγορίᾳ ὡς ἀλογίστων ἡλικίᾳ , ᾗ τισιν ἔδοξεν , οὐδ᾿ ἂν εἴπῃ » ἢν μὴ γένησθε ὡς τὰ παιδία ταῦτα , οὐκ εἰσελεύσεσθε εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ , « ἀμαθῶς ἐκδεκτέον . οὐκ ἄρ᾿ ἔτι κυλιόμεθα οἱ νήπιοι χαμαὶ οὐδὲ ἕρπομεν ὡς τὸ πρόσθεν ἐπὶ γῆς ὄφεων δίκην , ὅλῳ τῷ σώματι περὶ τὰς ἀνοήτους ἐπιθυμίας ἐλυσπώμενοι , ἀνατεινόμενοι δὲ ἄνω τῇ ἐννοίᾳ , κόσμῳ καὶ ἁμαρτίαις ἀποτεταγμένοι , » ὀλίγῳ ποδὶ ἐφαπτόμενοι τῆς γῆς , « ὅσον ἐν κόσμῳ εἶναι δοκεῖν , σοφίαν μεταδιώκομεν ἁγίαν · μωρία δὲ αὕτη τοῖς εἰς πανουργίαν ἠκονημένοις δοκεῖ . Παῖδες οὖν εἰκότως οἱ θεὸν μόνον ἐγνωκότες πατέρα ἀφελεῖς καὶ νήπιοι καὶ ἀκέραιοι , οἱ κεράτων μονοκερώτων ἐρασταί . τοῖς γοῦν προβεβηκόσιν ἐν τῷ λόγῳ ταύτην ἐπεκήρυξεν τὴν φωνήν . ἀφροντιστεῖν κελεύων τῶν τῇδε πραγμάτων καὶ μόνῳ προσέχειν τῷ πατρὶ παραινῶν μιμουμένους τὰ παιδία . διὸ κἀν τοῖς ἐχομένοις λέγει » μὴ μεριμνᾶτε περὶ τῆς αὔριον · ἀρκετὸν γὰρ τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς . « οὕτως ἀποθεμένους τὰς τοῦ βίου φροντίδας ἐξέχεσθαι μόνου τοῦ πατρὸς παραγγέλλει . καὶ ὁ πληρῶν τὴν ἐντολὴν ταύτην τῷ ὄντι νήπιός τέ ἐστι καὶ παῖς θεῷ τε καὶ τῷ κόσμῳ , τῷ μὲν ὡς πεπλανημένος , τῷ δὲ ὡς ἠγαπημένος . εἰ δὲ » εἷς διδάσκαλος ἐν οὐρανοῖς , « ὥς φησιν ἡ γραφή , ὁμολογουμένως , οἱ ἐπὶ γῆς εἰκότως ἂν πάντες κεκλήσονται μαθηταί . ἔχει γὰρ οὕτως τὸ ἀληθές , τὸ μὲν τέλειον εἶναι παρὰ τῷ κυρίῳ τῷ διδάσκοντι ἀεί , τὸ δὲ παιδικὸν καὶ νήπιον παρ᾿ ἡμῖν τοῖς ἀεὶ μανθάνουσιν . ταύτῃ τοι ἡ προφητεία τὸ τέλειον τῇ τοῦ ἀνδρὸς τετίμηκεν προσηγορίᾳ καὶ διά γε τοῦ Δαβὶδ ἐπὶ μὲν τοῦ διαβόλου » ἄνδρα αἱμάτων « φησὶ » βδελύσσεται κύριος « , ἄνδρα αὐτὸν ὡς τέλειον ἐν κακίᾳ καλεῖ · λέγεται δὲ καὶ ὁ κύριος ἀνὴρ διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν τέλειον ἐν δικαιοσύνῃ . αὐτίκα γοῦν ὁ ἀπόστολος ἐπιστέλλων πρὸς Κορινθίους φησίν · » ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρὶ παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ Χριστῷ « , εἴτε ὡς νηπίους καὶ ἁγίους πλὴν ἀλλὰ τῷ μόνῳ κυρίῳ . σαφέστατα δὲ Ἐφεσίοις γράφων ἀπεκάλυψεν τὸ ζητούμενον ὧδέ πως λέγων · » μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ θεοῦ . εἰς ἄνδρα τέλειον , εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ , ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι , κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας ἐν τῇ κυβείᾳ τῶν ἀνθρώπων , ἐν πανουργίᾳ πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης , ἀληθεύοντες δὲ ἐν ἀγάπῃ αὐξήσωμεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα · « ταῦτα λέγων » εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος Χριστοῦ « , » ὅς ἐστι κεφαλή « καὶ ἀνὴρ ὁ μόνος ἐν δικαιοσύνῃ τέλειος . ἡμεῖς δὲ οἱ νήπιοι τοὺς παραφυσῶντας εἰς φυσίωσιν φυλαξάμενοι τῶν αἱρέσεων ἀνέμους καὶ μὴ καταπιστεύοντες τοῖς ἄλλους ἡμῖν νομοθετοῦσι πατέρας , τελειούμεθα τότε , ὅτε ἐσμὲν ἐκκλησία τὴν κεφαλήν , τὸν Χριστόν , ἀπειληφότες . Ἐνταῦθα ἐπιστῆσαι δίκαιον τῇ προσηγορίᾳ τοῦ νηπίου , ὅτι οὐκ ἐπὶ ἀφρόνων τάττεται τὸ νήπιον · νηπύτιος μὲν γὰρ οὗτος , νήπιος δὲ ὁ νεήπιος , ὡς ἤπιος ὁ ἁπαλόφρων , οἷον ἤπιος νεωστὶ καὶ πρᾶος τῷ τρόπῳ γενόμενος . τοῦτό τοι σαφέστατα ὁ μακάριος Παῦλος ὑπεσημήνατο εἰπὼν » δυνάμενοι ἐν βάρει εἶναι ὡς Χριστοῦ ἀπόστολοι ἐγενήθημεν ἤπιοι ἐν μέσῳ ὑμῶν , ὡς ἂν τροφὸς θάλπῃ τὰ ἑαυτῆς τέκνα . « ἤπιος οὖν ὁ νήπιος καὶ ταύτῃ μᾶλλον ἀταλός , ἁπαλὸς καὶ ἁπλοῦς καὶ ἄδολος καὶ ἀνυπόκριτος , ἰθὺς τὴν γνώμην καὶ ὀρθός · τὸ δέ ἐστιν ἁπλότητος καὶ ἀληθείας ὑπόστασις . » ἐπὶ τίνα γάρ « , φησίν , » ἐπιβλέψω ἢ ἐπὶ τὸν πρᾶον καὶ ἡσύχιον ; « τοιοῦτος γὰρ ὁ παρθένιος λόγος , ἁπαλὸς καὶ ἄπλαστος · διὸ καὶ τὴν παρθένον ἀταλὴν νύμφην καὶ τὸν παῖδα ἀταλάφρονα κεκλῆσθαι ἔθος , ἀταλοὶ δὲ ἡμεῖς οἱ ἁπαλοὶ πρὸς πειθὼ καὶ εὐέργαστοι πρὸς ἀγαθωσύνην ἄχολοί τε καὶ ἀνεπίμικτοι κακοφροσύνῃ καὶ σκολιότητι · ἡ μὲν γὰρ γενεὰ ἡ παλαιὰ σκολιὰ καὶ σκληροκάρδιος , χορὸς δὲ νηπίων , ὁ καινὸς ἡμεῖς λαός , τρυφερὸς ὡς παῖς . ἐπὶ δὲ » ταῖς καρδίαις τῶν ἀκάκων « ἐν τῇ πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολῇ χαίρειν ὁ ἀπόστολος ὁμολογεῖ , καὶ δὴ ὅρον τινὰ νηπίων , ὡς εἰπεῖν , ἀποδίδωσιν εἰπών · » θέλω δὲ ὑμᾶς σοφοὺς μὲν εἶναι εἰς τὸ ἀγαθόν , ἀκεραίους δὲ εἰς τὸ κακόν . « καὶ γὰρ οὐδὲ ἔστιν τὸ ὄνομα τοῦ νηπίου κατὰ στέρησιν ἡμῖν νοούμενον , ἐπεὶ τὸ νη στερητικὸν γραμματικῶν νομοθετοῦσιν παῖδες . εἰ γὰρ ἄφρονας ἡμᾶς οἱ τῆς νηπιότητος κατατρέχοντες καλοῦσιν , ὁρᾶτε πῶς βλασφημοῦσιν ἐπὶ τὸν κύριον τοὺς εἰς θεὸν καταπεφευγότας ἄφρονας ὑπολαμβάνοντες · εἰ δέ , ὅπερ καὶ μᾶλλον ἐξακουστέον , τοὺς νηπίους καὶ αὐτοὶ ἐπὶ τῶν ἁπλῶν ἐκδέξονται , χαίρωμεν τῇ προσηγορίᾳ · νήπιαι γὰρ αἱ νέαι φρένες εἰσίν , ἐν παλαιᾷ τῇ ἀφροσύνῃ αἱ νεωστὶ συνεταί , αἱ κατὰ τὴν διαθήκην τὴν καινὴν ἀνατείλασαι . ἔναγχος γοῦν ἔγνωσται ὁ θεὸς κατὰ τὴν Χριστοῦ παρουσίαν . » θεὸν γὰρ οὐδεὶς ἔγνω , εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἂν ὁ υἱὸς ἀποκαλύψῃ . « νέοι τοίνυν ὁ λαὸς ὁ καινὸς πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ πρεσβυτέρου λαοῦ , τὰ νέα μαθόντες ἀγαθά . καὶ ἔστιν ἡμῖν τὸ οὖθαρ τῆς ἡλικίας ἡ ἀγήρως αὕτη νεότης , ἐν ᾗ πρὸς νόησιν ἀεὶ ἀκμάζομεν , ἀεὶ νέοι καὶ ἀεὶ ἤπιοι καὶ ἀεὶ καινοί · χρὴ γὰρ εἶναι καινοὺς τοὺς λόγου καινοῦ μετειληφότας . τὸ δὲ ἀιδιότητος μετειληφὸς ἐξομοιοῦσθαι φιλεῖ τῷ ἀφθάρτῳ , ὡς εἶναι ἡμῖν τῆς παιδικῆς ἡλικίας τὴν προσηγορίαν ἔαρ παντὸς τοῦ ζῆν διὰ τὸ ἀγήρω εἶναι τὴν ἐν ἡμῖν ἀλήθειαν καὶ τῇ ἀληθείᾳ , ἀνακεχυμένον ἡμῶν τὸν τρόπον . σοφία δὲ ἀειθαλής , ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχουσα καὶ οὔποτε μεταβάλλουσα . » Τὰ παιδία « , φησίν , » αὐτῶν ἐπ᾿ ὤμων ἀρθήσονται καὶ ἐπὶ γονάτων παρακληθήσονται · ὡς εἴ τινα μήτηρ παρακαλέσει , οὕτως κἀγὼ ὑμᾶς παρακληθήσονται · ὡς εἴ τινα μήτηρ παρακαλέσει , οὕτως κἀγὼ ὑμᾶς παρακαλέσω . « ἡ μήτηρ προσάγεται τὰ παιδία καὶ ἡμεῖς ζητοῦμεν τὴν μητέρα , τὴν ἐκκλησίαν . τὸ μὲν τοίνυν [ καὶ ] ἀσθενὲς καὶ ἁπαλὸν ἅπαν , ἅτε δι᾿ ἀσθένειαν [ ᾗ ] βοηθείας δεόμενον , κεχαρισμένον τέ ἐστι καὶ ἡδὺ καὶ τερπνόν , τοῦ θεοῦ μὴ περιισταμένου τῷ τηλικῷδε τὴν βοήθειαν · ὡς γὰρ οἱ πατέρες καὶ αἱ μητέρες ἥδιον ὁρῶσιν τῶν μὲν ἵππων τοὺς πώλους , τῶν δὲ βοῶν τὰ μικρὰ μοσχάρια καὶ λέοντος σκύμνον καὶ ἐλάφου νεβρὸν καὶ ἀνθρώπου παιδίον , οὕτως καὶ τῶν ὅλων ὁ πατὴρ τοὺς εἰς αὐτὸν καταπεφευγότας προσίεται καὶ ἀναγεννήσας πνεύματι εἰς υἱοθεσίαν ἠπίους οἶδεν καὶ φιλεῖ τούτους μόνους καὶ βοηθεῖ καὶ ὑπερμαχεῖ καὶ διὰ τοῦτο ὀνομάζει παιδίον . ἐγὼ καὶ τὸν Ἰσαὰκ εἰς παῖδα ἀναφέρω · γέλως ἑρμηνεύεται ὁ Ἰσαάκ . τοῦτον ἑώρακεν παίζοντα μετὰ τῆς γυναικὸς καὶ βοηθοῦ , τῆς Ῥεβέκκας , ὁ περίεργος βασιλεύς . βασιλεύς μοι δοκεῖ ( Ἀβιμέλεχ ὄνομα αὐτῷ ) σοφία τις εἶναι ὑπερκόσμιος , κατασκοποῦσα τῆς παιδιᾶς τὸ μυστήριον · Ῥεβέκκαν δὲ ἑρμηνεύουσιν ὑπομονήν . ὢ τῆς φρονίμου παιδιᾶς , γέλως [ καὶ ] δι᾿ ὑπομονῆς βοηθούμενος καὶ ἔφορος ὁ βασιλεύς . ἀγαλλιᾶται τὸ πνεῦμα τῶν ἐν Χριστῷ παιδίων ἐν ὑπομονῇ πολιτευομένων καὶ αὕτη ἡ θεία παιδιά . τοιαύτην τινὰ παίζειν παιδιὰν τὸν ἑαυτοῦ Δία Ἡράκλειτος λέγει . τί γὰρ ἄλλο εὐπρεπὲς ἔργον σοφῷ καὶ τελείῳ ἢ παίζειν καὶ συνευφραίνεσθαι τῇ τῶν καλῶν ὑπομονῇ καὶ τῇ διοικήσει τῶν καλῶν , συμπανηγυρίζοντα τῷ θεῷ ; ἔστι καὶ ἄλλως ὑπολαβεῖν τὸ ὑπὸ τῆς προφητείας μηνυόμενον χαίροντας ἡμᾶς καὶ γελῶντας ἐπὶ σωτηρίᾳ ὡς τὸν Ἰσαάκ . ἐγέλα δὲ κἀκεῖνος τοῦ θανάτου λελυμένος , παίζων καὶ ἀγαλλιώμενος σὺν τῇ νύμφῃ τῇ εἰς σωτηρίαν ἡμῶν βοηθῷ , τῇ ἐκκλησίᾳ · ᾗ ὑπομονὴ ὄνομα πάγιον τέθειται , ἤτοι ἐπεὶ μόνη αὕτη εἰς τοὺς αἰῶνας μένει χαίρουσα ἀεὶ ἢ ἐξ ὑπομονῆς τῶν πιστευόντων συνέστηκεν , οἵ ἐσμεν μέλη Χριστοῦ · καὶ ἡ τῶν εἰς τέλος ὑπομεινάντων μαρτυρία καὶ ἡ ἐπὶ τούτοις εὐχαριστία , αὕτη [ δέ ] ἐστιν ἡ μυστικὴ παιδιὰ καὶ ἡ σὺν τῇ σεμνῇ θυμηδίᾳ βοηθοῦσα σωτηρία . ὁ γοῦν βασιλεὺς ὁ Χριστὸς ἄνωθεν ἡμῶν ἐπισκοπεῖ τὸν γέλωτα καὶ » διακύψας τῆς θυρίδος « , ὥς φησιν ἡ γραφή , τὴν εὐχαριστίαν καὶ τὴν εὐλογίαν ἀγαλλίασίν τε καὶ εὐφροσύνην , ἔτι τε ὑπομονὴν συνεργοῦσαν , καὶ τὴν τούτων συμπλοκήν , τὴν ἐκκλησίαν , ἐποπτεύει τὴν ἑαυτοῦ , μόνον ἐπιδεικνὺς τὸ πρόσωπον τὸ αὑτοῦ τὸ λεῖπον τῇ ἐκκλησίᾳ , βασιλείῳ τελειουμένῃ κεφαλῇ . καὶ ποῦ ἄρα ἦν ἡ θυρίς , δι᾿ ἧς ὁ κύριος ἐδείκνυτο ; ἡ σάρξ , δι᾿ ἧς πεφανέρωται . αὖθίς ἐστιν ὁ Ἰσαὰκ ( καὶ γὰρ ἔστιν ἑτέρως ἐκλαβεῖν ) τύπος [ ὅς ἐστι ] τοῦ κυρίου , παῖς μὲν ὡς υἱός ( καὶ γὰρ υἱὸς ἦν Ἀβραὰμ ὡς ὁ Χριστὸς τοῦ θεοῦ ) ἱερεῖον δὲ ὡς ὁ κύριος . ἀλλ᾿ οὐ κεκάρπωται ὡς ὁ κύριος , μόνον . ἐβάστασε τὰ ξύλα τῆς ἱερουργίας ὁ Ἰσαάκ , ὡς ὁ κύριος τὸ ξύλον . ἐγέλα δὲ μυστικῶς , ἐμπλῆσαι ἡμᾶς προφητεύων χαρᾶς τὸν κύριον τοὺς αἵματι κυρίου ἐκ φθορᾶς λελυτρωμένους . οὐκ ἔπαθεν δέ , οὐ μόνον εἰκότως ἄρα [ ὁ Ἰσαὰκ ] τὰ πρωτεῖα τοῦ πάθους παραχωρῶν τῷ λόγῳ , ἀλλὰ καὶ τοῦ κυρίου τὴν θειότητα αἰνίττεται μὴ σφαγείς · ἀνέστη γὰρ μετὰ τὴν κηδείαν ὁ Ἰησοῦς * * μὴ παθών , καθάπερ ἱερουργίας ἀφειμένος ὁ Ἰσαάκ . μέγιστον δὲ εἰς συνηγορίαν καὶ ἄλλο παραθήσομαι τοῦ προκειμένου . τὸν κύριον αὐτὸν ὀνομάζει παιδίον , τοῦτο διὰ Ἡσαΐου θεσπίζον , τὸ πνεῦμα · » ἰδοὺ παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν , υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν , οὗ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ , καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος . « τί οὖν τὸ παιδίον τὸ νήπιον , οὗ κατ᾿ εἰκόνα ἡμεῖς οἱ νήπιοι ; διὰ τοῦ αὐτοῦ προφήτου διηγεῖται τὸ μέγεθος αὐτοῦ · » θαυμαστὸς σύμβουλος , θεὸς δυνάστης , πατὴρ αἰώνιος , ἄρχων εἰρήνης τῷ πληθύνειν τὴν παιδείαν · καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστι πέρας . « ὢ τοῦ μεγάλου θεοῦ , ὢ τοῦ τελείου παιδίου · υἱὸς ἐν πατρί , καὶ πατὴρ ἐν υἱῷ · καὶ πῶς οὐ τέλειος ἡ παιδεία τοῦ παιδίου ἐκείνου , ἐκείνου , ἣ ἐπὶ πάντας διήκει τοὺς παῖδας ἡμᾶς παιδαγωγοῦσα τοὺς νηπίους αὐτοῦ ; οὗτος εἰς ἡμᾶς ἐξεπέτασε τὰς χεῖρας τὰς ἐναργῶς πεπιστευμένας . τούτῳ προσμαρτυρεῖ τῷ παιδίῳ καὶ Ἰωάννης » ὁ μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν προφήτης « · » ἰδοὺ ὁ ἀμνὸς τοῦ θεοῦ . « ἐπεὶ γὰρ ἄρνας ὀνομάζει ἡ γραφὴ τοὺς παῖδας τοὺς νηπίους , τὸν θεὸν τὸν λόγον τὸν δι᾿ ἡμᾶς ἄνθρωπον γενόμενον , κατὰ πάντα ἡμῖν ἀπεικάζεσθαι βουλόμενον , ἀμνὸν κέκληκεν τοῦ θεοῦ , τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ , τὸν νήπιον τοῦ πατρός .
Lemmas: ὅτι μέν οὖν ὁ παιδαγωγία παῖς εἰμί ἀγωγή , σαφής ἐκ ὁ ὄνομα · λοιπός δέ εἰμί ὁ παῖς ἐπιθεωρέω , ὅς αἰνίσσομαι ὁ γραφή , εἶτα ὁ παιδαγωγός αὐτός ἐφίστημι . ὁ παῖς ἐγώ · πολλαχῶς δέ ἐγώ ἐξυμνέω πολύτροπος τε ἀλληγορέω ὄνομα ποικίλος ὁ ἀφελής ὁ πίστις ἐξαλλάσσω ὁ γραφή . ἐν γοῦν ὁ εὐαγγέλιον · » ἵστημι « , φημί , » ὁ κύριος ἐπί ὁ αἰγιαλός πρός ὁ μαθητής ( ἁλιεύω δέ τυγχάνω ) ἐμφωνέω [ τε ] , παιδίον , μή τις ὄψον ἔχω ; « ὁ ἤδη ἐν ἕξις ὁ γνώριμος παῖς προσλέγω . » προσφέρω τε αὐτός « , φημί , » παιδίον « εἰς χειροθεσία εὐλογία , κωλύω δέ ὁ γνώριμος , λέγω ὁ Ἰησοῦς » ἀφίημι ὁ παιδίον καί μή κωλύω αὐτός ἔρχομαι πρός ἐγώ · ὁ γάρ τοιοῦτος εἰμί ὁ βασιλεία ὁ οὐρανός . « τίς βούλομαι ὁ λέγω , αὐτός διασαφέω ὁ κύριος λέγω » ἐάν μή στρέφω καί γίγνομαι ὡς ὁ παιδίον οὗτος , οὐ μή εἰσέρχομαι εἰς ὁ βασιλεία ὁ οὐρανός , « οὐ ὁ ἀναγέννησις ἐνταῦθα ἀλληγορέω , ἀλλά ὁ ἐν παῖς ἁπλότης εἰς ἐξομοίωσις παρακατατίθεμαι ἐγώ . ὁ παῖς [ ἐγώ ] καί ὁ προφητικός ἐκλέγω πνεῦμα · » δρέπω « , φημί , » κλάδος ἐλαία ἤ φοῖνιξ ὁ παῖς ἐξέρχομαι εἰς ὑπάντησις κύριος καί ἐκακράζω λέγω , ὡσαννά ὁ υἱός Δαυίδ , εὐλογέω ὁ ἔρχομαι ἐν ὄνομα κύριος , « φάος καί δόξα καί αἶνος μετά ἱκετηρία ὁ κύριος · οὗτος γάρ ἐμφαίνω ἑρμηνεύω Ἑλλάς φωνή ὁ ὡσαννά . καί ἐγώ δοκέω ὁ γραφή οὗτος αἰνίσσομαι ὁ προφητεία ὁ προλέγω ἐν ὄνειδος μέρος ὁ ῥᾴθυμος ἐγκαλέω · » οὐδέποτε ἀναγιγνώσκω ὅτι ἐκ στόμα νήπιος καί θηλάζω καταρτίζω αἶνος ; « οὗτος τοι καί ὁ κύριος ἐν ὁ εὐαγγέλιον μυωπίζω ὁ γνώριμος , προσέχω αὐτός παρορμάω ὡς ἤδη σπεύδω πρός ὁ πατήρ , ὀρεκτικός παρασκευάζω ὁ ἀκροατής μετά ὀλίγος ἄπειμι προμηνύω , ὡς δέω αὐτός ἀποκαρπίζω ὁ ἀλήθεια ἀφειδής δηλόω ὅσος οὐδέπω ἀπαίρω εἰς οὐρανός ὁ λόγος . πάλιν οὖν αὐτός παιδίον καλέω · φημί γάρ » παιδίον , ἔτι μικρός μετά σύ εἰμί . « αὖθις τε παιδίον ὁμοιόω ὁ βασιλεία ὁ οὐρανός » ἐν ἀγορά κάθημαι καί λέγω , αὐλέω σύ καί οὐ ὀρχέομαι , θρηνέω καί οὐ κόπτω , « καί ὅσος ἄλλος οὗτος οἰκεῖος ἐπάγω . καί οὔτι γε μόνος ὁ εὐαγγέλιον ταύτῃ φρονέω , ὁμοδοξέω δέ αὐτός καί ὁ προφητεία . λέγω γοῦν Δαυίδ » αἰνέω , παῖς , κύριος , αἰνέω ὁ ὄνομα κύριος . « λέγω δέ καί διά Ἠσαΐας » ἰδού ἐγώ καί ὁ παιδίον , ὅς ἐγώ δίδωμι ὁ θεός . « θαυμάζω ἀκούω ὁ ἀνήρ ὁ ἐν ἔθνος παῖς παρά κύριος ; οὐ ἐγώ δοκέω Ἀττικός ἐπαΐω φωνή , παρά ὅς εἰμί ἐκμανθάνω ὁ καλός καί ὡραῖος , ἔτι δέ καί ἐλεύθερος νεᾶνις παιδίσκη καλέω , παιδισκάριον δέ ὁ δούλη , [ καί ] νεᾶνις δέ καί αὐτός , πρός ὁ εὐθηλής ὁ παιδικός ἡλικία ὑποκοριστικός τιμάω . καί » ὁ ἀρνίον δέ ἐγώ « , ὅταν λέγω , » ἵστημι ἐκ δεξιός « , ὁ ἀφελής αἰνίσσομαι , παῖς ὡς ἀρήν , οὐ ἀνήρ ὡς πρόβατον εἰμί κατά γένος · ὁ δέ ἀρνίον προνομία ἀξιόω , ὁ ἐν ἄνθρωπος ἁπαλότης καί ἁπλότης ὁ διάνοια , ὁ ἀκακία , προτιμάω . αὖθις τε ὅταν φημί » ὡς μοσχάριον γαλαθηνός , « ἐγώ πάλιν ἀλληγορέω , καί » ὡς περιστερά ἄκακος καί ἄχολος « , πάλιν ἐγώ . νεοσσός τε ἔτι δύο περιστερά ἤ τρυγών ζεῦγος ὑπέρ ἁμαρτία κελεύω διά Μωϋσῆς προσφέρω , ὁ ἀναμάρτητος ὁ ἁπαλός καί ἄκακος καί ἀμνησίκακος ὁ νεοσσός εὐπρόσδεκτος εἰμί λέγω ὁ θεός καί ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος καθάρσιος ὑφηγέομαι · ἀλλά καί ὁ δειλός ὁ τρυγών ὁ πρός ὁ ἁμαρτία εὐλάβεια ὑποτυπόω . ὅτι δέ ἐγώ ὁ νεοσσός λέγω , μάρτυς ὁ γραφή · » ὅς τρόπος ὄρνις συνάγω ὁ νεόσσιον ὑπό ὁ πτέρυξ αὐτός « , οὕτως εἰμί νεοσσός κύριος , θαυμαστός πάνυ καί μυστικός ὁ λόγος ὁ ἁπλότης ὁ ψυχή εἰς ἡλικία ὑπογράφω παιδικός . πῇ μέν γάρ παῖς ἐγώ καλέω , πῇ δέ νεοσσός , εἰμί ὅτε δέ νήπιος , υἱός δέ ἀλλαχόθι καί τέκνον πολλάκις καί λαός νέος καί λαός καινός · » ὁ δέ δοῦλος ἐγώ « , φημί , » καλέω ὄνομα καινός « ( νέος ὄνομα λέγω ὁ καινός καί ἀίδιος , ἄχραντος καί ἁπλόος καί νήπιος καί ἀληθινός ) , » ὅς εὐλογέω ἐπί ὁ γῆ . « ἀλληγορέω δέ αὖθις ἐγώ πῶλος καλέω , ὁ ἀζυγής κακία , ὁ ἀδάμαστος πονηρία , ἀφελής δέ καί πρός αὐτός μόνος ὁ πατήρ σκιρτητικός , οὐ » ὁ ἐπί ὁ ὁ πλησίον γυνή χρεμετίζω ἵππος , ὁ ὑποζύγιος καί θηλυμανής , « ἀλλά ὁ ἐλεύθερος καί νεογνός , ὁ γαῦρος διά ὁ πίστις , ὁ εἰς ἀλήθεια εὔδρομος , ὁ ταχύς πρός σωτηρία , ὁ καταπατέω καί κροαίνω ὁ κοσμικός . » χαίρω σφόδρα , θυγάτηρ Σιών · κηρύσσω , θυγάτηρ Ἱεροσόλυμα · ἰδού ὁ βασιλεύς σύ ἔρχομαι σύ δίκαιος [ πραΰς ] καί σῴζω , καί αὐτός πρᾶος καί ἐπιβαίνω ἐπί ὑποζύγιον καί πῶλος νέος . « οὐ ἀρκέω ὁ πῶλος λέγω μόνος , ἀλλά καί ὁ νέος προστίθημι αὐτός , ὁ ἐν Χριστός νεολαία ὁ ἀνθρωπότης καί ἀγήραος μετά ἁπλότης ἀιδιότης ἐμφαίνω . τοιοῦτος δέ ἐγώ νέος πῶλος ὁ νήπιος ὁ θεῖος ἐγώ πωλοδάμνης ἀνατρέφω . εἰ δέ καί ὄνος εἰμί ὁ νέος ἐν ὁ γραφή , πλήν ἀλλά πῶλος ὄνος καί οὗτος . » καί ὁ πῶλος « , φημί , » προσδέω ἄμπελος · « ὁ ἁπλόος οὗτος καί νήπιος λαός ὁ λόγος προσδέω , ὅς ἄμπελος ἀλληγορέω · φέρω γάρ οἶνος ὁ ἄμπελος , ὡς αἷμα ὁ λόγος , ἄμφω δέ ἄνθρωπος ποτός εἰς σωτηρία , ὁ μέν οἶνος ὁ σῶμα , ὁ δέ αἷμα ὁ πνεῦμα . ὡς δέ καί ἀρήν ἐγώ λέγω , ἐχέγγυος μάρτυς διά Ἠσαΐας ὁ πνεῦμα · » ὡς ποιμήν ποιμαίνω ὁ ποίμνιον αὐτός καί ὁ βραχίων αὐτός συλλέγω ἀρήν , « ὁ ἔτι ἁπαλός ὁ πρόβατον εἰς ἀφέλεια ἀρήν ἀλληγορέω . ἀμέλει καί ἐγώ ὁ καλός καί τέλειος ὁ ἐν ὁ βίος κτῆμα παιδικός προσηγορία τιμάω παιδεία καί παιδαγωγία καλέω . παιδαγωγία δέ ὁμολογέω εἰμί ἀγωγή ἀγαθός ἐκ παῖς πρός ἀρετή . ἐμφαντικός δέ οὖν ἐγώ ἀποκαλύπτω ὁ κύριος ὁ σημαίνω ἐκ ὁ παιδίον προσηγορία » γίγνομαι ζήτησις ἐν ὁ ἀπόστολος , ὅστις αὐτός εἰμί μέγας , ἵστημι ὁ Ἰησοῦς ἐν μέσος παιδίον λέγω · ὅς ἄν ἑαυτοῦ ταπεινόω ὡς ὁ παιδίον οὗτος , οὗτος μέγας εἰμί ἐν ὁ βασιλεία ὁ οὐρανός . « οὐ ἄρα καταχράω ὁ ὁ παιδίον προσηγορία ὡς ἀλόγιστος ἡλικία , ὅς τις δοκέω , οὐδέ ἄν λέγω » ἐάν μή γίγνομαι ὡς ὁ παιδίον οὗτος , οὐ εἰσέρχομαι εἰς ὁ βασιλεία ὁ θεός , « ἀμαθής ἐκδεκτέον . οὐ ἄρα ἔτι κυλίω ὁ νήπιος χαμαί οὐδέ ἕρπω ὡς ὁ πρόσθεν ἐπί γῆ ὄφις δίκη , ὅλος ὁ σῶμα περί ὁ ἀνόητος ἐπιθυμία ἐλυσπώμενοι , ἀνατείνω δέ ἄνω ὁ ἔννοια , κόσμος καί ἁμαρτία ἀποτάσσω , » ὀλίγος πούς ἐφάπτω ὁ γῆ , « ὅσος ἐν κόσμος εἰμί δοκέω , σοφία μεταδιώκω ἅγιος · μωρία δέ οὗτος ὁ εἰς πανουργία ἀκονάω δοκέω . παῖς οὖν ἔοικα ὁ θεός μόνος γιγνώσκω πατήρ ἀφελής καί νήπιος καί ἀκέραιος , ὁ κέρας μονοκέρως ἐραστής . ὁ γοῦν προβαίνω ἐν ὁ λόγος οὗτος ἐπικηρύσσω ὁ φωνή . ἀφροντιστέω κελεύω ὁ τῇδε πρᾶγμα καί μόνος προσέχω ὁ πατήρ παραινέω μιμέομαι ὁ παιδίον . διό ἐν ὁ ἔχω λέγω » μή μεριμνάω περί ὁ αὔριον · ἀρκετός γάρ ὁ ἡμέρα ὁ κακία αὐτός . « οὕτως ἀποτίθημι ὁ ὁ βίος φροντίς ἐξέχω μόνος ὁ πατήρ παραγγέλλω . καί ὁ πληρόω ὁ ἐντολή οὗτος ὁ εἰμί νήπιος τε εἰμί καί παῖς θεός τε καί ὁ κόσμος , ὁ μέν ὡς πλανάω , ὁ δέ ὡς ἀγαπάω . εἰ δέ » εἷς διδάσκαλος ἐν οὐρανός , « ὡς φημί ὁ γραφή , ὁμολογουμένως , ὁ ἐπί γῆ ἔοικα ἄν πᾶς καλέω μαθητής . ἔχω γάρ οὕτως ὁ ἀληθής , ὁ μέν τέλειος εἰμί παρά ὁ κύριος ὁ διδάσκω ἀεί , ὁ δέ παιδικός καί νήπιος παρά ἐγώ ὁ ἀεί μανθάνω . οὗτος τοι ὁ προφητεία ὁ τέλειος ὁ ὁ ἀνήρ τιμάω προσηγορία καί διά γε ὁ Δαυίδ ἐπί μέν ὁ διάβολος » ἀνήρ αἷμα « φημί » βδελύσσομαι κύριος « , ἀνήρ αὐτός ὡς τέλειος ἐν κακία καλέω · λέγω δέ καί ὁ κύριος ἀνήρ διά ὁ εἰμί αὐτός τέλειος ἐν δικαιοσύνη . αὐτίκα γοῦν ὁ ἀπόστολος ἐπιστέλλω πρός Κορίνθιος φημί · » ἁρμόζω γάρ σύ εἷς ἀνήρ παρθένος ἁγνός παρίστημι ὁ Χριστός « , εἴτε ὡς νήπιος καί ἅγιος πλήν ἀλλά ὁ μόνος κύριος . σαφής δέ Ἐφέσιος γράφω ἀποκαλύπτω ὁ ζητέω ὧδε πως λέγω · » μέχρι καταντάω ὁ πᾶς εἰς ὁ ἑνότης ὁ πίστις καί ὁ ἐπίγνωσις ὁ θεός . εἰς ἀνήρ τέλειος , εἰς μέτρον ἡλικία ὁ πλήρωμα ὁ Χριστός , ἵνα μηκέτι εἰμί νήπιος , κλυδωνίζομαι καί περιφέρω πᾶς ἄνεμος ὁ διδασκαλία ἐν ὁ κυβεία ὁ ἄνθρωπος , ἐν πανουργία πρός ὁ μεθοδεία ὁ πλάνη , ἀληθεύω δέ ἐν ἀγάπη αὐξάνω εἰς αὐτός ὁ πᾶς · « οὗτος λέγω » εἰς οἰκοδομή ὁ σῶμα Χριστός « , » ὅς εἰμί κεφαλή « καί ἀνήρ ὁ μόνος ἐν δικαιοσύνη τέλειος . ἐγώ δέ ὁ νήπιος ὁ παραφυσάω εἰς φυσίωσις φυλάσσω ὁ αἵρεσις ἄνεμος καί μή καταπιστεύω ὁ ἄλλος ἐγώ νομοθετέω πατήρ , τελειόω τότε , ὅτε εἰμί ἐκκλησία ὁ κεφαλή , ὁ Χριστός , ἀπολαμβάνω . ἐνταῦθα ἐφίστημι δίκαιος ὁ προσηγορία ὁ νήπιος , ὅτι οὐ ἐπί ἄφρων τάσσω ὁ νήπιος · νηπύτιος μέν γάρ οὗτος , νήπιος δέ ὁ νεήπιος , ὡς ἤπιος ὁ ἁπαλόφρων , οἷος ἤπιος νεωστί καί πρᾶος ὁ τρόπος γίγνομαι . οὗτος τοι σαφής ὁ μακάριος Παῦλος ὑποσημαίνω λέγω » δύναμαι ἐν βάρος εἰμί ὡς Χριστός ἀπόστολος γίγνομαι ἤπιος ἐν μέσος σύ , ὡς ἄν τροφός θάλπω ὁ ἑαυτοῦ τέκνον . « ἤπιος οὖν ὁ νήπιος καί οὗτος μάλα ἀταλός , ἁπαλός καί ἁπλόος καί ἄδολος καί ἀνυπόκριτος , ἰθύς ὁ γνώμη καί ὀρθός · ὁ δέ εἰμί ἁπλότης καί ἀλήθεια ὑπόστασις . » ἐπί τίς γάρ « , φημί , » ἐπιβλέπω ἤ ἐπί ὁ πρᾶος καί ἡσύχιος ; « τοιοῦτος γάρ ὁ παρθένιος λόγος , ἁπαλός καί ἄπλαστος · διό καί ὁ παρθένος ἀταλός νύμφη καί ὁ παῖς ἀταλάφρων καλέω ἔθος , ἀταλός δέ ἐγώ ὁ ἁπαλός πρός πειθώ καί εὐέργαστος πρός ἀγαθωσύνη ἄχολος τε καί ἀνεπίμικτος κακοφροσύνη καί σκολιότης · ὁ μέν γάρ γενεά ὁ παλαιός σκολιός καί σκληροκάρδιος , χορός δέ νήπιος , ὁ καινός ἐγώ λαός , τρυφερός ὡς παῖς . ἐπί δέ » ὁ καρδία ὁ ἄκακος « ἐν ὁ πρός Ῥωμαῖος ἐπιστολή χαίρω ὁ ἀπόστολος ὁμολογέω , καί δή ὅρος τις νήπιος , ὡς λέγω , ἀποδίδωμι λέγω · » ἐθέλω δέ σύ σοφός μέν εἰμί εἰς ὁ ἀγαθός , ἀκέραιος δέ εἰς ὁ κακός . « καί γάρ οὐδέ εἰμί ὁ ὄνομα ὁ νήπιος κατά στέρησις ἐγώ νοέω , ἐπεί ὁ νη στερητικός γραμματικός νομοθετέω παῖς . εἰ γάρ ἄφρων ἐγώ ὁ ὁ νηπιότης κατατρέχω καλέω , ὁράω πῶς βλασφημέω ἐπί ὁ κύριος ὁ εἰς θεός καταφεύγω ἄφρων ὑπολαμβάνω · εἰ δέ , ὅς καί μάλα ἐξακουστέον , ὁ νήπιος καί αὐτός ἐπί ὁ ἁπλόος ἐκδέχομαι , χαίρω ὁ προσηγορία · νήπιος γάρ ὁ νέος φρήν εἰμί , ἐν παλαιός ὁ ἀφροσύνη ὁ νεωστί συνετός , ὁ κατά ὁ διαθήκη ὁ καινός ἀνατέλλω . ἔναγχος γοῦν γιγνώσκω ὁ θεός κατά ὁ Χριστός παρουσία . » θεός γάρ οὐδείς γιγνώσκω , εἰ μή ὁ υἱός καί ὅς ἄν ὁ υἱός ἀποκαλύπτω . « νέος τοίνυν ὁ λαός ὁ καινός πρός ἀντιδιαστολή ὁ πρέσβυς λαός , ὁ νέος μανθάνω ἀγαθός . καί εἰμί ἐγώ ὁ οὖθαρ ὁ ἡλικία ὁ ἀγήραος οὗτος νεότης , ἐν ὅς πρός νόησις ἀεί ἀκμάζω , ἀεί νέος καί ἀεί ἤπιος καί ἀεί καινός · χρή γάρ εἰμί καινός ὁ λόγος καινός μεταλαμβάνω . ὁ δέ ἀιδιότης μεταλαμβάνω ἐξομοιόω φιλέω ὁ ἄφθαρτος , ὡς εἰμί ἐγώ ὁ παιδικός ἡλικία ὁ προσηγορία ἔαρ πᾶς ὁ ζάω διά ὁ ἀγήραος εἰμί ὁ ἐν ἐγώ ἀλήθεια καί ὁ ἀλήθεια , ἀναχέω ἐγώ ὁ τρόπος . σοφία δέ ἀειθαλής , ἀεί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω καί οὔποτε μεταβάλλω . » ὁ παιδίον « , φημί , » αὐτός ἐπί ὦμος ἀείρω καί ἐπί γόνυ παρακαλέω · ὡς εἰ τις μήτηρ παρακαλέω , οὕτως ἐγώ σύ παρακαλέω · ὡς εἰ τις μήτηρ παρακαλέω , οὕτως ἐγώ σύ παρακαλέω . « ὁ μήτηρ προσάγω ὁ παιδίον καί ἐγώ ζητέω ὁ μήτηρ , ὁ ἐκκλησία . ὁ μέν τοίνυν [ καί ] ἀσθενής καί ἁπαλός ἅπας , ἅτε διά ἀσθένεια [ ὅς ] βοήθεια δέω , χαρίζω τε εἰμί καί ἡδύς καί τερπνός , ὁ θεός μή περιίστημι ὁ τηλικόσδε ὁ βοήθεια · ὡς γάρ ὁ πατήρ καί ὁ μήτηρ ἡδύς ὁράω ὁ μέν ἵππος ὁ πῶλος , ὁ δέ βοῦς ὁ μικρός μοσχάριον καί λέων σκύμνος καί ἔλαφος νεβρός καί ἄνθρωπος παιδίον , οὕτως καί ὁ ὅλος ὁ πατήρ ὁ εἰς αὐτός καταφεύγω προσίημι καί ἀναγεννάω πνεῦμα εἰς υἱοθεσία ἤπιος οἶδα καί φιλέω οὗτος μόνος καί βοηθέω καί ὑπερμαχέω καί διά οὗτος ὀνομάζω παιδίον . ἐγώ καί ὁ Ἰσαάκ εἰς παῖς ἀναφέρω · γέλως ἑρμηνεύω ὁ Ἰσαάκ . οὗτος ὁράω παίζω μετά ὁ γυνή καί βοηθός , ὁ Ῥεβέκκα , ὁ περίεργος βασιλεύς . βασιλεύς ἐγώ δοκέω ( Ἀβιμέλεχ ὄνομα αὐτός ) σοφία τις εἰμί ὑπερκόσμιος , κατασκοπέω ὁ παιδιά ὁ μυστήριον · Ῥεβέκκα δέ ἑρμηνεύω ὑπομονή . ὦ ὁ φρόνιμος παιδιά , γέλως [ καί ] διά ὑπομονή βοηθέω καί ἔφορος ὁ βασιλεύς . ἀγαλλιάω ὁ πνεῦμα ὁ ἐν Χριστός παιδίον ἐν ὑπομονή πολιτεύω καί οὗτος ὁ θεῖος παιδιά . τοιοῦτος τις παίζω παιδιά ὁ ἑαυτοῦ Ζεύς Ἡράκλειτος λέγω . τίς γάρ ἄλλος εὐπρεπής ἔργον σοφός καί τέλειος ἤ παίζω καί συνευφραίνω ὁ ὁ καλός ὑπομονή καί ὁ διοίκησις ὁ καλός , συμπανηγυρίζω ὁ θεός ; εἰμί καί ἄλλος ὑπολαμβάνω ὁ ὑπό ὁ προφητεία μηνύω χαίρω ἐγώ καί γελάω ἐπί σωτηρία ὡς ὁ Ἰσαάκ . γελάω δέ ἐκεῖνος ὁ θάνατος λύω , παίζω καί ἀγαλλιάω σύν ὁ νύμφη ὁ εἰς σωτηρία ἐγώ βοηθός , ὁ ἐκκλησία · ὅς ὑπομονή ὄνομα πάγιος τίθημι , ἤτοι ἐπεί μόνος οὗτος εἰς ὁ αἰών μένω χαίρω ἀεί ἤ ἐκ ὑπομονή ὁ πιστεύω συνίστημι , ὅς εἰμί μέλος Χριστός · καί ὁ ὁ εἰς τέλος ὑπομένω μαρτυρία καί ὁ ἐπί οὗτος εὐχαριστία , οὗτος [ δέ ] εἰμί ὁ μυστικός παιδιά καί ὁ σύν ὁ σεμνός θυμηδία βοηθέω σωτηρία . ὁ γοῦν βασιλεύς ὁ Χριστός ἄνωθεν ἐγώ ἐπισκοπέω ὁ γέλως καί » διακύπτω ὁ θυρίς « , ὡς φημί ὁ γραφή , ὁ εὐχαριστία καί ὁ εὐλογία ἀγαλλίασις τε καί εὐφροσύνη , ἔτι τε ὑπομονή συνεργέω , καί ὁ οὗτος συμπλοκή , ὁ ἐκκλησία , ἐποπτεύω ὁ ἑαυτοῦ , μόνος ἐπιδείκνυμι ὁ πρόσωπον ὁ ἑαυτοῦ ὁ λείπω ὁ ἐκκλησία , βασίλειος τελειόω κεφαλή . καί ποῦ ἄρα εἰμί ὁ θυρίς , διά ὅς ὁ κύριος δείκνυμι ; ὁ σάρξ , διά ὅς φανερόω . αὖθις εἰμί ὁ Ἰσαάκ ( καί γάρ εἰμί ἕτερος ἐκλαμβάνω ) τύπος [ ὅς εἰμί ] ὁ κύριος , παῖς μέν ὡς υἱός ( καί γάρ υἱός εἰμί Ἀβραάμ ὡς ὁ Χριστός ὁ θεός ) ἱερεῖον δέ ὡς ὁ κύριος . ἀλλά οὐ καρπόω ὡς ὁ κύριος , μόνος . βαστάζω ὁ ξύλον ὁ ἱερουργία ὁ Ἰσαάκ , ὡς ὁ κύριος ὁ ξύλον . γελάω δέ μυστικός , ἐμπίμπλημι ἐγώ προφητεύω χαρά ὁ κύριος ὁ αἷμα κύριος ἐκ φθορά λυτρόω . οὐ πάσχω δέ , οὐ μόνος ἔοικα ἄρα [ ὁ Ἰσαάκ ] ὁ πρωτεῖον ὁ πάθος παραχωρέω ὁ λόγος , ἀλλά καί ὁ κύριος ὁ θειότης αἰνίσσομαι μή σφάζω · ἀνίστημι γάρ μετά ὁ κηδεία ὁ Ἰησοῦς * * μή πάσχω , καθά ἱερουργία ἀφίημι ὁ Ἰσαάκ . μέγας δέ εἰς συνηγορία καί ἄλλος παρατίθημι ὁ πρόκειμαι . ὁ κύριος αὐτός ὀνομάζω παιδίον , οὗτος διά Ἠσαΐας θεσπίζω , ὁ πνεῦμα · » ἰδού παιδίον γεννάω ἐγώ , υἱός καί δίδωμι ἐγώ , ὅς ὁ ἀρχή ἐπί ὁ ὦμος αὐτός , καί καλέω ὁ ὄνομα αὐτός μέγας βουλή ἄγγελος . « τίς οὖν ὁ παιδίον ὁ νήπιος , ὅς κατά εἰκών ἐγώ ὁ νήπιος ; διά ὁ αὐτός προφήτης διηγέομαι ὁ μέγεθος αὐτός · » θαυμαστός σύμβουλος , θεός δυνάστης , πατήρ αἰώνιος , ἄρχων εἰρήνη ὁ πληθύνω ὁ παιδεία · καί ὁ εἰρήνη αὐτός οὐ εἰμί πέρας . « ὦ ὁ μέγας θεός , ὦ ὁ τέλειος παιδίον · υἱός ἐν πατήρ , καί πατήρ ἐν υἱός · καί πῶς οὐ τέλειος ὁ παιδεία ὁ παιδίον ἐκεῖνος , ἐκεῖνος , ὅς ἐπί πᾶς διήκω ὁ παῖς ἐγώ παιδαγωγέω ὁ νήπιος αὐτός ; οὗτος εἰς ἐγώ ἐκπετάννυμι ὁ χείρ ὁ ἐναργής πιστεύω . οὗτος προσμαρτυρέω ὁ παιδίον καί Ἰωάννης » ὁ μέγας ἐν γεννητός γυνή προφήτης « · » ἰδού ὁ ἀμνός ὁ θεός . « ἐπεί γάρ ἀρήν ὀνομάζω ὁ γραφή ὁ παῖς ὁ νήπιος , ὁ θεός ὁ λόγος ὁ διά ἐγώ ἄνθρωπος γίγνομαι , κατά πᾶς ἐγώ ἀπεικάζω βούλομαι , ἀμνός καλέω ὁ θεός , ὁ υἱός ὁ θεός , ὁ νήπιος ὁ πατήρ .