clearchus-philosophy.fragmenta clearchus_soli_fhg2_0047.1
Γενομένης δὲ τῆς ἐξουσίας ταύτης κύριος ὁ ὕπατος , ὅποις ἤν βουλομένους ἀφώνει καὶ μισθούς φέρεσθαι τῆς φυλακῆς , τούτους καθίστησιν ἐν ταῖς πόλεσιν . Ἐν οἷς ἤν τὸ πλεῖον μέρος ἀνεστιῶν καὶ καταχρεῶν καὶ τῶν οἴκοι πενίαν καὶ ἀγνοσίαν ἀσμένως ἀποδιδράσκοντων . Τούτους οἱ Καμπανοὶ ταῖς οἰκίαις ἀναλαμβάνοντες , τραπέζας τε ὑπεδέχοντο λαμπράς καὶ ταῖς ἄλλαις ἐξενίζου φιλοπροσύναις . Πολυτελῆς δὲ καὶ ἀδροδίαιτος ἦσαν Καμπανίαν οἰκοῦσι καὶ νῦν ἐστὶ καὶ τότε ἤν ὁ βίος , καὶ πάντα τὸν λοιπὸν ἔσται χρόνον · πολυχαρπὸν τε πεδιάδα καὶ πολυβότον καὶ πρὸς ὑγείαν ἀνθρώποις γεωργοῦσιν ἀρίστην οὔσαν . Κατ’ ἀρχὰς μὲν οὖν ἀγαπητὸς οἱ φρομοὶ τὴν φιλοξενίαν τῶν ἀνθρώπων ἐλάμβανον · ἔπειτα διαφθείρεσθαι τὰς ψυχὰς ὑπὸ τοῦ χάριτος τῶν ἀγαθῶν πονηροὺς ὑπολογισμοὺς κατὰ μικρὸν ἐλάμβανον · καὶ συνιόντες ἀλλήλοις ἔλεγον , ὡς ἀνοήτων ἀνθρώπων πράττουσι ἔργον , εἰ τοσαύτην καταλιπόντες εὐδαιμονίαν ἐπὶ τὸν ἐν Ῥώμῃ βίον ἀνακάμψουσιν , ἐνθὰ λυτρὰ μὲν ἡ γῆ , πολλὰ δὲ εἰσφορά , πολέμων δὲ καὶ κακῶν ἀνάπαυσιν οὐδεμία , τὰ δὲ τῶν κοινῶν πάντων ἄθλα παρ’ ὀλίγοις , οἱ δὲ ἀθενεῖς τοῖς βίοις καὶ τῶν καλῶν ἡμέρων ἀναγκαίων ἀπορούμενες , καὶ ἐτι μᾶλλον οἱ τὰ χρέα μὴ δυνάμενοι διαλῦσαι τοῖς συμβαλοῦσι · καὶ τὴν ἀνάγκην ἀπογνῶσιν εἶναι σύμβουλον τῶν συμφερόντων σφίσι ἀποφαίνοντες ἄνευ τοῦ καλοῦ · οὗδ’ εἴ πάντες νόμοι τε καὶ δρόντες τὰς ἐσχάτας τιμωρίας ἀπειλοῖεν αὐτοῖς , ἐν Καμπανοῖς ἐτι μεθίσσεσθαι τῆς παρούσης εὐδαιμονίας ἔλεγον , καὶ τελευτῶντες εἰς τοσαύτην ἀπόνοιαν ἤλθον , ὥστε καὶ λέγειν ἐτόλμων , « Τί δαὶ καὶ δράσασιν δεινόν , ἐὰν Καμπανοὺς ἐκβαλόντες τὰς ἐκείνων πόλεις κατάσχωμεν ; Οὕτοι γὰρ αὐτοὶ πρῶτον οὐκ ἐκ τοῦ πεδίου ( 2 ) κτησάμενοι τὴν γῆν κατέσχον , ἀλλὰ ἐπιξενοθέντες Τυρρηνοῖς ( 3 ) τοὺς κατοικοῦσιν αὐτήν , καὶ τοὺς ἄνδρας πάντας διαφθείραντες , τὰς τε γυναῖκας αὐτῶν καὶ τοὺς βίους καὶ τὰς πόλεις καὶ τὴν περιμάχητον χώραν παρέλαβον , ὥστε σύν δικῃ πείσονται πᾶν ὅτι ἂν πάθωσιν ( 4 ) αὐτοὶ τῆς παρανομίας κατάρξαντες καθ’ ἑτέρων . Τί δαὶ καὶ τὸ κωλύσαν ἡμᾶς ἔσται ταῦτα μέχρι τοῦ παντὸς χρόνου καρποῦσθαι τυχάθ ; Συνὶνται μὲν γε καὶ Σαμνιτῶν καὶ Αὐσόνες ( 5 ) καὶ πάντες οἱ περίοικοι τοσοῦτον δεήσονται Καμπανοὺς τιμωροῦντες ἐφ’ ἡμᾶς στρατεύειν ( 6 ) , ὥστε ἀποχρήν ὑπολήψονται σφίσι εἰ τὰ ἐλαυτῶν ἐκσώμεν ἐκείνοις ἔχειν . Ῥωμαῖοι δὲ ἴσως μὲν καὶ κατ’ εὐχὴν δεξονται τὸ πρᾶγμα , ἀπασαν ἀξιοῦντες Ἰταλίαν ταῖς αὐτῶν ἀποικίαις κρατεῖσθαι · εἰ δὲ ἀγαννκτεῖνπροσποιούμενοι , πολεμίους ἡμᾶς κρίναντες * ( 7 ) , οὐ τοσαύτα δεινὰ διαλῦσονται , ὅσα πείσονται πρὸς ἡμῶν · χώραν τε γὰρ αὐτῶν δηλώσομεν , ὅσον ἂν μὴν δοκῇ , καὶ δεσμώτας ἐκ τῶν ἀγρῶν λύσομεν καὶ θεράποντας ἐλευθερώσομεν καὶ μετὰ τῶν ἐχθίστων αὐτῶν Οὐλουσκάων τε καὶ Τυρρηνῶν καὶ Σαυνιτῶν καὶ
Lemmas: γίγνομαι δέ ὁ ἐξουσία οὗτος κύριος ὁ ὕπατος , ὄψ ἐάν βούλομαι ἀφωνέω καί μισθός φέρω ὁ φυλακή , οὗτος καθίστημι ἐν ὁ πόλις . ἐν ὅς ἐάν ὁ πλείων μέρος ανέστιος καί κατάχρεος καί ὁ οἴκοι πενία καί ἀγνωσία ἄσμενος ἀποδιδράσκω . οὗτος ὁ Καμπανοί ὁ οἰκίον ἀναλαμβάνω , τράπεζα τε ὑποδέχομαι λαμπρός καί ὁ ἄλλος ξενίζω φιλοπροσυναιας . πολυτελής δέ καί αδροδιαετος εἰμί Καμπανία οἰκέω καί νῦν εἰμί καί τότε ἐάν ὁ βίος , καί πᾶς ὁ λοιπός εἰμί χρόνος · πολυχαρπὸν τε πεδιάς καί πολύβοτος καί πρός ὑγεία ἄνθρωπος γεωργέω ἀγαθός εἰμί . κατά ἀρχή μέν οὖν ἀγαπητός ὁ φροεγω ὁ φιλοξενία ὁ ἄνθρωπος λαμβάνω · ἔπειτα διαφθείρω ὁ ψυχή ὑπό ὁ χάρις ὁ ἀγαθός πονηρός ὑπολογισμός κατά μικρός λαμβάνω · καί σύνειμι1 ἀλλήλων λέγω , ὡς ἀνόητος ἄνθρωπος πράσσω ἔργον , εἰμί τοσοῦτος καταλείπω εὐδαιμονία ἐπί ὁ ἐν Ῥώμη βίος ἀνακάμπτω , ἔνθα λύτρον μέν ὁ γῆ , πολύς δέ εἰσφορά , Πολέμων δέ καί κακός ἀνάπαυσις οὐδείς , ὁ δέ ὁ κοινός πᾶς ἄθλα παρά ὀλίγος , ὁ δέ ἀτενής ὁ βίος καί ὁ καλός ἥμερος ἀναγκαῖος ἀπορούω , καί ἔτι μᾶλλον ὁ ὁ χρεία μή δύναμαι διαλύω ὁ συμβάλλω · καί ὁ ἀνάγκη ἀπογιγνώσκω εἰμί σύμβουλος ὁ συμφέρω ὅς ἀποφαίνω ἄνευ ὁ καλός · οὐδέ εἰμί πᾶς νόμος τε καί δράω ὁ ἔσχατος τιμωρία ἀπειλέω αὐτός , ἐν Καμπανοί ἔτι μεθίσσεσθαι ὁ πάρειμι εὐδαιμονία λέγω , καί τελευτή εἰς τοσοῦτος ἀπόνοια ἔρχομαι , ὥστε καί λέγω τολμάω , « τις δαί καί δράω δεινός , ἐάν Καμπανοί ἐκβάλλω ὁ ἐκεῖνος πόλις κατέχω ; οὕτος γάρ αὐτός πρῶτος οὐ ἐκ ὁ πεδίον ( 2 ) κτάομαι ὁ γῆ κατέχω , ἀλλά επιξενοθεω Τυρρηνός ( 3 ) ὁ κατοικέω αὐτός , καί ὁ ἀνήρ πᾶς διαφθείρω , ὁ τε γυνή αὐτός καί ὁ βίος καί ὁ πόλις καί ὁ περιμάχητος χώρα παραλαμβάνω , ὥστε σῦς δίκη πείθω πᾶς ὅτι εἄν πάσχω ( 4 ) αὐτός ὁ παρανομία κατάρχω κατά ἕτερος . τις δαί καί ὁ κωλύω ἐγώ εἰμί οὗτος μέχρι ὁ πᾶς χρόνος καρπόω τυγχάνω ; συνιντ μέν γε καί Σαμνίτης καί Αὔσονες ( 5 ) καί πᾶς ὁ περίοικος τοσοῦτος δήω Καμπανοί τιμωρέω ἐπί ἐγώ στρατεύω ( 6 ) , ὥστε ἀποχράω ὑπολαμβάνω ὅς εἰμί ὁ ελαυος ἐκσῴζω ἐκεῖνος ἔχω . Ῥωμαῖος δέ ἴσως μέν καί κατά εὐχή δέχομαι ὁ πρᾶγμα , ἅπας ἄξιος Ἰταλία ὁ αὐτός ἀποικία κρατέω · εἰμί δέ αγαννκτεινπροσποιουμενοω , πολέμιος ἐγώ κρίνω * ( 7 ) , οὖον τοσοῦτος δεινός διαλύω , ὅσος πείθω πρός ἐγώ · χώρα τε γάρ αὐτός δηλόω , ὅσος εἄν μήv δοκέω , καί δεσμώτης ἐκ ὁ ἀγρός λύω καί θεράπων ἐλευθερόω καί μετά ὁ ἐχθρός αὐτός Οὐλουσκάων τε καί Τυρρηνός καί Σαυνίτης καί