claudius-aelianus.varia-historia 13.2
Μυτιληναῖος ἀνήρ , Μακαρεὺς ὄνομα , ἱερεὺς τοῦ Διονύσου , ὅσα μὲν οὕτως ἰδεῖν πρᾶος ἦν καὶ ἐπιεικής , ἀνοσιώτατος δὲ ἀνθρώπων τὰ μάλιστα . ξένου δὲ ἥκοντος παρʼ αὐτὸν καὶ δόντος αὐτῷ παρακαταθήκην χρυσίου πλῆθος , ἐν τῷ μυχῷ τοῦ ἀνακτόρου τὴν γῆν διασκάψας ὁ Μακαρεὺς κατώρυξε τὸ χρυσίον . χρόνῳ δὲ ἀφικόμενος ὁ ξένος τὸ χρυσίον ἀπῄτει . ὃ δὲ ἐσαγαγὼν ἔνδον , ὡς ἀποδώσων , κατέσφαξε , καὶ τὸ χρυσίον ἀνώρυξεν , ἀντʼ αὐτοῦ δὲ τὸν ξένον κατέθετο · καὶ ᾤετο , ὥσπερ τοὺς ἀνθρώπους , λανθάνειν οὕτω καὶ τὸν θεόν . πλὴν οὐκ ἀπήντησε ταῦτα ταύτῃ · πόθεν ; χρόνου δὲ ὀλίγου διεληλυθότος , αἱ μὲν τοῦ θεοῦ τριετηρίδες ἀφίκοντο , ὃ δὲ ἔθυε μεγαλοπρεπῶς . καὶ ὃ μὲν περὶ τὴν βακχείαν εἶχεν , οἱ δὲ παῖδες αὐτοῦ , δύο ὄντες , ἔνδον ἀπελείφθησαν ἐν τῇ οἰκίᾳ , καὶ μιμούμενοι τὴν τοῦ πατρὸς ἱερουργίαν τῷ βωμῷ τῷ πατρῴῳ προσῆλθον ἔτι καομένων τῶν ἐμπύρων · καὶ ὁ μὲν νεώτερος παρέσχε τὸν τράχηλον , ὁ δὲ πρεσβύτερος ἠμελημένην εὑρὼν σφαγίδα τὸν ἀδελφὸν ἀπέκτεινεν ὡς ἱερεῖον · οἱ δὲ κατὰ τὴν οἰκίαν ἰδόντες ἀνεβόησαν . ἀκούσασα δὲ ἡ μήτηρ τῆς βοῆς ἐξεπήδησε , καὶ θεασαμένη τὸν μὲν νεκρόν , τὸν δὲ κατέχοντα ἔτι τὴν σφαγίδα ᾑμαγμένην , σχίζαν ἁρπάσασα τῶν ἐκ τοῦ βωμοῦ ἡμίκαυτον , ταύτῃ τὸν παῖδα ἀπέκτεινεν . ἧκε δὲ ἀγγελία πρὸς τὸν Μακαρέα , καὶ ἀπολιπὼν τὴν τελετήν , ὡς εἶχε σὺν ὀργῇ καὶ θυμῷ ἐσεπήδησεν ἐς τὴν οἰκίαν , καὶ τῷ θύρσῳ ᾧ κατεῖχε τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἔκτεινεν . ἔκπυστα οὖν ἐγένετο τὰ τολμηθέντα ἐς πάντας , καὶ συλληφθεὶς ὁ Μακαρεὺς καὶ στεβλούμενος ὡμολόγησεν ὅσα ἐν τῷ ἀνακτόρῳ ἔδρασεν · ἐν αὐταῖς δὲ ταῖς κολάσεσι τὴν ψυχὴν ἀπέρρηξεν . ὁ δὲ παρανόμως σφαγεὶς διὰ τιμῆς ἦλθε δημοσίᾳ , καὶ ἐτάφη τοῦ θεοῦ προστάξαντος . ἔτισεν οὖν ὁ Μακαρεὺς οὐ μεμπτὴν τὴν δίκην τοῦτο δὴ τὸ ποιητικὸν σὺν τῇ ἑαυτοῦ κεφαλῇ καὶ τῇ τῆς γυναικὸς καὶ οὖν καὶ τῇ τῶν παίδων προσέτι .
Lemmas: Μυτιληναῖος ἀνήρ , Μακαρεύς ὄνομα , ἱερεύς ὁ Διόνυσος , ὅσος μέν οὕτως ὁράω πρᾶος εἰμί καί ἐπιεικής , ἀνόσιος δέ ἄνθρωπος ὁ μάλα . ξένος δέ ἥκω παρά αὐτός καί δίδωμι αὐτός παρακαταθήκη χρυσίον πλῆθος , ἐν ὁ μυχός ὁ ἀνάκτορον ὁ γῆ διασκάπτω ὁ Μακαρεύς κατορύσσω ὁ χρυσίον . χρόνος δέ ἀφικνέομαι ὁ ξένος ὁ χρυσίον ἀπαιτέω . ὁ δέ εἰσάγω ἔνδον , ὡς ἀποδίδωμι , κατασφάζω , καί ὁ χρυσίον ἀνορύσσω , ἀντί αὐτός δέ ὁ ξένος κατατίθημι · καί οἴομαι , ὥσπερ ὁ ἄνθρωπος , λανθάνω οὕτως καί ὁ θεός . πλήν οὐ ἀπαντάω οὗτος οὗτος · πόθεν ; χρόνος δέ ὀλίγος διέρχομαι , ὁ μέν ὁ θεός τριετηρίς ἀφικνέομαι , ὁ δέ θύω μεγαλοπρεπής . καί ὅς μέν περί ὁ Βακχεία ἔχω , ὁ δέ παῖς αὐτός , δύο εἰμί , ἔνδον ἀπολείπω ἐν ὁ οἰκία , καί μιμέομαι ὁ ὁ πατήρ ἱερουργία ὁ βωμός ὁ πατρῷος προσέρχομαι ἔτι καίω ὁ ἔμπυρος · καί ὁ μέν νέος παρέχω ὁ τράχηλος , ὁ δέ πρέσβυς ἀμελέω εὑρίσκω σφαγίς ὁ ἀδελφός ἀποκτείνω ὡς ἱερεῖον · ὁ δέ κατά ὁ οἰκία ὁράω ἀναβοάω . ἀκούω δέ ὁ μήτηρ ὁ βοή ἐκπηδάω , καί θεάομαι ὁ μέν νεκρός , ὁ δέ κατέχω ἔτι ὁ σφαγίς αἱμάσσω , σχίζα ἁρπάζω ὁ ἐκ ὁ βωμός ἡμίκαυτος , ταύτῃ ὁ παῖς ἀποκτείνω . ἵημι δέ ἀγγελία πρός ὁ Μακαρεύς , καί ἀπολείπω ὁ τελετή , ὡς ἔχω σύν ὀργή καί θυμός εἰσπηδάω εἰς ὁ οἰκία , καί ὁ θύρσος ὅς κατέχω ὁ ἑαυτοῦ γυνή κτείνω . ἔκπυστος οὖν γίγνομαι ὁ τολμάω εἰς πᾶς , καί συλλαμβάνω ὁ Μακαρεύς καί στεβλουμην ὁμολογέω ὅσος ἐν ὁ ἀνάκτορον δράω · ἐν αὐτός δέ ὁ κόλασις ὁ ψυχή ἀπορρήγνυμι . ὁ δέ παράνομος σφάζω διά τιμή ἔρχομαι δημοσίᾳ , καί θάπτω ὁ θεός προστάσσω . τίνω οὖν ὁ Μακαρεύς οὐ μεμπτός ὁ δίκη οὗτος δή ὁ ποιητικός σύν ὁ ἑαυτοῦ κεφαλή καί ὁ ὁ γυνή καί οὖν καί ὁ ὁ παῖς προσέτι .