claudius-aelianus.fragmenta 10
τῶν ἐξ Ἐλευσῖνος ὀργεώνων εἷς . χλούνης τε καὶ γύνανδρος ἀνήρ , εἰ δοίημεν αὐτὸν ἄνδρα εἶναι , διὰ τῶν Ἐπικούρου λόγων τὴν ψυχὴν ἐκνευρισθεὶς καὶ θῆλυς γενόμενος . ὁ πρὸς Στρατοκλέα Ἀθήνησι δᾳδουχήσας ὁ χλούνης τε καὶ γύννις , καταγοητευθεὶς καὶ οἷον ἐν δεσμῷ τινι ἀφύκτῳ πεδηθείς . ἀνήρ τις ἦν ( εἰ δοίημεν αὐτὸν ἄνδρα εἶναι ) διὰ τῶν Ἐπικούρου λόγων τὴν ψυχὴν ἐκνευρισθεὶς καὶ θῆλυς γενόμενος , ὁ χλούνης τε καὶ γύννις , ὅσπερ ἐπιλαθόμενος ὤθησεν ἑαυτὸν εἰς τὸ μέγαρον φέρων , ἔνθα δήπου τῷ ἱεροφάντῃ μόνῳ παρελθεῖν θεμιτὸν ἦν . καὶ δᾳδουχήσας Ἀθήνησιν . ὡς Ἀθηναίων φασὶν οἱ ταῦτα ἀκριβοῦντες δόκιμοι . εὔξαντο δὲ καὶ τῇ Βουλαίᾳ καὶ τῇ Κόρῃ διά τε τῶν ἱεροφαντῶν καὶ τοῦ δᾳδούχου σωτηρίαν αὐτοῖς . καὶ δᾳδουχήσας λαμπαδοφορήσας . ὁ πρὸ Στρατοκλέους Ἀθήνησι δᾳδουχήσας , ἐκ τῆς ἡδονῆς , ἣν ἐκεῖνος ὕμνει ὁ χλούνης τε καὶ γύννις . κακὴν σοφίαν μετιών , καὶ τοὺς ἀθέους Ἐπικούρου λόγους καὶ γύννιδας ἐπασκῶν , κὰκ τῆς ἡδονῆς , ἣν ἐκεῖνος ὕμνει ὁ χλούνης τε καὶ γύννις . ὅτι δὲ καὶ ἐντομίαν ὁ χλούνης δηλοῖ οὐ μόνον Αἰσχύλος δίδωσι χρῆσιν , ἀλλὰ καὶ Αἰλιανὸς μάλιστα ἐν τοῖς περὶ Προνοίας . εἶτα μέντοι παρ’ οὐδὲν θέμενος τὰ σεμνὰ Εὐμολπιδῶν καὶ Κηρύκων καὶ τῶν ἄλλων γενῶν ἱερῶν τε ὄντων καὶ θεοφιλῶν , ἐπίρρητον δὲ καὶ θῆλυν σοφίαν προελόμενος . καὶ ὡς οὐ μέλει τῶν ἀνθρωπείων τῷ θεῷ δεῖξαι φλεγόμενος , ὠθεῖ ἑαυτὸν φέρων ἐς τὸ μέγαρον · ἔνθα δήπου τῷ μὲν ἱεροφάντῃ μόνῳ παρελθεῖν θεμιτὸν ἦν κατὰ τὸν τῆς τελετῆς νόμον , ἐκείνῳ δὲ οὐκ ἐξῆν . ἐπεὶ δὲ ἐτολμήθη οἱ τὸ τόλμημα , φρίκη τις αὐτὸν περιέρχεται , καὶ νοσεῖ νόσῳ μακροτάτῃ , καὶ τηκεδὼν αὐτὸν διεδέξατο · καὶ ὅσα ἐτόλμησε βοῶν καὶ λέγων καὶ ὅσα ἐστὶν ἀνθρώπων ἀσεβεστάτων ἐκτραγῳδῶν καὶ εὐχόμενος , τὴν ἐπίρρητόν τε καὶ κατάρατον ψυχὴν ἀπορρῆξαι διψῶντα , μόλις καὶ ὀψὲ τούτου τυχόντα .
Lemmas: ὁ ἐκ Ἐλευσίς ὀργεών εἷς . χλούνης τε καί γύνανδρος ἀνήρ , εἰμί δήω αὐτός ἀνήρ εἰμί , διά ὁ Ἐπίκουρος λόγος ὁ ψυχή ἐκνευρίζω καί θῆλυς γίγνομαι . ὁ πρός Στρατοκλῆς Ἀθήνησι δᾳδουχέω ὁ χλούνης τε καί γύννις , καταγοητεύω καί οἷος ἐν δεσμός τις ἄφυκτος πεδάω . ἀνήρ τις εἰμί ( εἰμί δήω αὐτός ἀνήρ εἰμί ) διά ὁ Ἐπίκουρος λόγος ὁ ψυχή ἐκνευρίζω καί θῆλυς γίγνομαι , ὁ χλούνης τε καί γύννις , ὅσπερ ἐπιλανθάνομαι ὠθέω ἑαυτοῦ εἰς ὁ μέγαρον φέρω , ἔνθα δήπου ὁ ἱεροφάντης μόνος παρέρχομαι θεμιτός εἰμί . καί δᾳδουχέω Ἀθήνησιν . ὡς Ἀθηναῖος φημί ὁ οὗτος ἀκριβόω δόκιμος . εὔχομαι δέ καί ὁ Βουλαία καί ὁ Κόρη διά τε ὁ ἱεροφάντης καί ὁ δᾳδοῦχος σωτηρία αὐτός . καί δᾳδουχέω λαμπαδοφορεω . ὁ πρό Στρατοκλῆς Ἀθήνησι δᾳδουχέω , ἐκ ὁ ἡδονή , ὅς ἐκεῖνος ὑμνέω ὁ χλούνης τε καί γύννις . κακός σοφία μέτειμι , καί ὁ ἄθεος Ἐπίκουρος λόγος καί γύννις ἐπασκέω , κατά ὁ ἡδονή , ὅς ἐκεῖνος ὑμνέω ὁ χλούνης τε καί γύννις . ὅτι δέ καί ἐντομίας ὁ χλούνης δηλόω οὖον μόνος Αἰσχύλος δίδωμι χρῆσις , ἀλλά καί Αἰλιανός μάλιστα ἐν ὁ περί Πρόνοια . εἶτα μέντοι παρά οὐδείς τίθημι ὁ σεμνός Εὐμολπίδης καί Κῆρυξ καί ὁ ἄλλος γένος ἱερός τε εἰμί καί θεοφιλής , ἐπίρρητος δέ καί θῆλυς σοφία προαιρέω . καί ὡς οὖον μέλος ὁ ἀνθρώπειος ὁ θεός δείκνυμι φλέγω , ὠθέω ἑαυτοῦ φέρω εἰς ὁ μέγαρον · ἔνθα δήπου ὁ μέν ἱεροφάντης μόνος παρέρχομαι θεμιτός εἰμί κατά ὁ ὁ τελετή νόμος , ἐκεῖνος δέ οὐ ἔξεστι . ἐπεί δέ τολμάω ὁ ὁ τόλμημα , φρίκη τις αὐτός περιέρχομαι , καί νοσέω νόσος μακρός , καί τηκεδών αὐτός διαδέχομαι · καί ὅσος τολμάω βοῦς καί λέγω καί ὅσος εἰμί ἄνθρωπος ἀσεβής ἐκτραγῳδέω καί εὔχομαι , ὁ ἐπιρρέω τε καί καταίρω ψυχή ἀπορρήγνυμι διψάω , μόλις καί ὀψέ οὗτος τυγχάνω .