claudius-aelianus.de-natura-animalium 14.27
ὄνομα φυτοῦ κυνόσπαστος ʽκαλεῖται δὲ ἄρα καὶ ἀγλαόφωτις ἡ αὐτή · βούλομαι γὰρ ἐκτῖσαι χρέος ὑπομνησθείσʼ ὃ μεθʼ ἡμέραν μὲν ἐν τοῖς ἄλλοις διαλέληθε καὶ οὐκ ἔστι πάνυ τι σύνοπτον , νύκτωρ δὲ ἐκφαίνεται καὶ διαπρέπει , ὡς ἀστήρ · φλογώδης γάρ ἐστι καὶ ἔοικε πυρί . οὐκοῦν σημεῖόν τι ταῖς ῥίζαις παραπήξαντες αὐτῆς ἀπαλλάττονται , οὔτε τὴν χρόαν ἔχοντες μεθʼ ἡμέραν εἰ μὴ τοῦτο δράσαιεν μνημονεῦσαι οὔτε μὴν τὸ εἶδος . παρελθούσης δὲ τῆς νυκτὸς ἥκουσι , καὶ θεασάμενοι τὸ σημεῖον ὅπερ οὖν κατέλιπον καὶ γνωρίσαντες ἔχουσι συμβαλεῖν ὅτι ἄρα τοῦτο ἐκεῖνό ἐστιν οὗ καὶ δέονται , ἐπεί τοι τελέως ὅμοιόν ἐστι τοῖς παρεστῶσι καὶ οὐδὲ ὀλίγον διαλλάττει αὐτῶν . οὐκ ἀνασπῶσι δὲ αὐτοὶ τὸ φυτὸν τόδε , ἢ οὐ χαιρήσουσι πάντως . οὔκουν οὔτε περισκάπτει τις οὔτε ἀνασπᾷ , ἐπεὶ καί , φασί , τὸν πρώτιστον ὑπʼ ἀπειρίας τῆς κατʼ αὐτὸ φύσεως προσαψάμενον οὐκ ἐς μακρὰν ἀπώλεσεν . ἄγουσιν οὖν κύνα νεανίαν ἡμερῶν ἀτροφήσαντα καὶ λιμώττοντα ἰσχυρῶς , καὶ τούτου σπάρτον ἐξάψαντες εὖ μάλα στερεὸν καὶ τῆς ἀγλαοφώτιδος τῷ κάτω στελέχει βρόχον τινὰ δύσλυτον προσαρτήσαντες ὡς οἷοί τέ εἰσι μακρόθεν , εἶτα τῷ κυνὶ προτιθέασι κρέα πάμπολλα ὀπτὰ κνίσσης προσβάλλοντα · ὃ δὲ ὑπὸ τοῦ λιμοῦ φλεγόμενος καὶ στρεβλούμενος ὑπὸ τῆς κνίσσης ἐπὶ τὰ προκείμενα ᾅττει κρέα , καὶ ὑπὸ ῥύμης αὐτόρριζον ἀνασπᾷ τὸ φυτόν . ἐπὰν δὲ ὁ ἥλιος ἴδῃ τὰς ῥίζας , ὁ κύων ἀποθνήσκει παραχρῆμα . θάπτουσι δὲ ἐν αὐτῷ τῷ χώρῳ αὐτόν , καί τινας δράσαντες ἀπορρήτους ἱερουργίας καὶ τιμήσαντες τοῦ κυνὸς τὸν νεκρὸν ὡς ὑπὲρ αὐτῶν τεθνεῶτος εἶτα μέντοι προσάψασθαι τολμῶσι τοῦ φυτοῦ τοῦ προειρημένου , καὶ κομίζουσιν οἴκαδε . καὶ καταχρῶνταί φασιν ἐς πολλὰ καὶ λυσιτελῆ · ἐν δὲ τοῖς καὶ τὴν ἐκ τῆς σελήνης νόσον ἐνσκήπτειν τοῖς ἀνθρώποις λεγομένην ἰᾶσθαί φασιν αὐτήν , καὶ τῶν ὀφθαλμῶν τὸ πάθος , ὅπερ οὖν ὑγροῦ ἐπικλύσαντος καὶ παγέντος ἀφαιρεῖ τὴν ὄψιν αὐτούς .
Lemmas: ὄνομα φυτόν κυνόσπαστος αἰκάλλω δέ ἄρα καί ἀγλαόφωτις ὁ αὐτός · βούλομαι γάρ ἐκτίνω χρέος ὑπομιμνῄσκω ὅς μετά ἡμέρα μέν ἐν ὁ ἄλλος διαλελημθάνω καί οὐ εἰμί πάνυ τις σύνοπτος , νύκτωρ δέ ἐκφαίνω καί διαπρέπω , ὡς ἀστήρ · φλογώδης γάρ εἰμί καί ἔοικα πῦρ . οὐκοῦν σημεῖον τις ὁ ῥίζα παραπήγνυμι αὐτός ἀπαλλάσσω , οὔτε ὁ χροιά ἔχω μετά ἡμέρα εἰ μή οὗτος δράω μνημονεύω οὔτε μήν ὁ εἶδος . παρέρχομαι δέ ὁ νύξ ἥκω , καί θεάομαι ὁ σημεῖον ὅς οὖν καταλείπω καί γνωρίζω ἔχω συμβάλλω ὅτι ἄρα οὗτος ἐκεῖνος εἰμί ὅς καί δέω , ἐπεί τοι τέλειος ὅμοιος εἰμί ὁ παρίστημι καί οὐδέ ὀλίγος διαλλάσσω αὐτός . οὐ ἀνασπάω δέ αὐτός ὁ φυτόν ὅδε , ἤ οὐ χαίρω πάντως . οὔκουν οὔτε περισκάπτω τις οὔτε ἀνασπάω , ἐπεί καί , φημί , ὁ πρῶτος ὑπό ἀπειρία ὁ κατά αὐτός φύσις προσάπτω οὐ εἰς μακρός ἀπόλλυμι . ἄγω οὖν κύων νεανίας ἡμέρα ἀτροφέω καί λιμώσσω ἰσχυρός , καί οὗτος σπάρτος ἐξάπτω εὖ μάλα στερεός καί ὁ ἀγλαοφῶτις ὁ κάτω στέλεχος βρόχος τις δύσλυτος προσαρτάω ὡς οἷος τε εἰμί μακρόθεν , εἶτα ὁ κύων προτίθημι κρέας πάμπολυς ὀπτός κνῖσα προσβάλλω · ὁ δέ ὑπό ὁ λιμός φλέγω καί στρεβλόω ὑπό ὁ κνῖσα ἐπί ὁ πρόκειμαι ᾄττω κρέας , καί ὑπό ῥύμη αὐτόρριζος ἀνασπάω ὁ φυτόν . ἐπάν δέ ὁ ἥλιος ὁράω ὁ ῥίζα , ὁ κύων ἀποθνῄσκω παραχρῆμα . θάπτω δέ ἐν αὐτός ὁ χῶρος αὐτός , καί τις δράω ἀπόρρητος ἱερουργία καί τιμάω ὁ κύων ὁ νεκρός ὡς ὑπέρ αὐτός θνῄσκω εἶτα μέντοι προσάπτω τολμάω ὁ φυτόν ὁ προλέγω , καί κομίζω οἴκαδε . καί καταχράομαι φημί εἰς πολύς καί λυσιτελής · ἐν δέ ὁ καί ὁ ἐκ ὁ σελήνη νόσος ἐνσκήπτω ὁ ἄνθρωπος λέγω ἰάομαι φημί αὐτός , καί ὁ ὀφθαλμός ὁ πάθος , ὅς οὖν ὑγρός ἐπικλύω καί πήσσω ἀφαιρέω ὁ ὄψις αὐτός .