claudius-aelianus.de-natura-animalium 7.7
Ἀριστοτέλους ἀκούω λέγοντος ὅτι ἄρα γέρανοι ἐκ τοῦ πελάγους ἐς τὴν γῆν πετόμεναι χειμῶνος ἀπειλὴν ἰσχυροῦ ὑποσημαίνουσι τῷ συνιέντι . πετόμεναι δὲ ἄρα ἡσυχῆ αἱ αὐταὶ ὑπισχνοῦνται εὐημερίαν τινὰ καὶ εἰρήνην ἀέρος , καὶ σιωπῶσαι δὲ ὅτι ἔσται ὑπεύδια τοὺς οὐκ ἀπείρως ἔχοντας τῇ σιωπῇ ὑπομιμνήσκουσιν αἱ αὐταί . ἐὰν δὲ καταπέτωνται καὶ βοῶσι καὶ ταράττωσί τε καὶ ταράττωνται , ἀπειλοῦσι κἀνταῦθα χειμῶνα ἰσχυρόν . ἐρωδιὸς δὲ κνεφαῖος βοῶν τὰ αὐτὰ ἔοικεν ὑποδηλοῦν . πετόμενος δὲ ἐρωδιὸς τῆς θαλάττης εὐθὺ ὕδωρ ἐξ οὐρανοῦ ῥαγήσεσθαι αἰνίττεται . εἰ δὲ εἴη χειμέρια , ᾅσασα γλαῦξ εὐδίαν μαντεύεται καὶ ἡμέραν φαιδράν · ἐὰν δὲ εὐδία μὲν ᾖ , ἣ δὲ ὑποφθέγγηται , χειμῶνα δεῖ προσδέχεσθαι . κόραξ δὲ ἐπιτρόχως φθεγγόμενος καὶ κρούων τὰς πτέρυγας καὶ κροτῶν αὐτάς , ὅτι χειμὼν ἔσται κατέγνω πρῶτος . κόραξ δὲ αὖ καὶ κορώνη καὶ κολοιὸς δείλης ὀψίας εἰ φθέγγοιντο , χειμῶνος ἔσεσθαί τινα ἐπιδημίαν διδάσκουσι . κολοιοὶ δὲ ἱερακίζοντες , ὡς ἐκεῖνος λέγει , καὶ πετόμενοι πῆ μὲν ἀνωτέρω πῆ δὲ κατωτέρω , κρυμὸν καὶ ὑετὸν δηλοῦσι . κορώνη δὲ ἐπὶ δείπνου ὑποφθεγγομένη ἡσυχῆ , ἐς τὴν ὑστεραίαν εὐδίαν παρακαλεῖ . φανέντες δὲ ὄρνιθες πολλοὶ μὲν τὸν ἀριθμόν , λευκοὶ δὲ τὴν χρόαν , χειμὼν ὅτι ἔσται πολὺς ἐκδιδάσκουσι . νῆτται δὲ καὶ αἴθυιαι πτερυγίζουσαι πνεῦμα δηλοῦσιν ἰσχυρόν . ὄρνιθες δὲ ἐκ τοῦ πελάγους ἐς τὴν γῆν σὺν ὁρμῇ πετόμενοι μαρτύρονται χειμῶνα . ἐρίθακος δὲ ἐς τὰ αὔλια καὶ τὰ οἰκούμενα παριὼν δῆλός ἐστι χειμῶνος ἐπιδημίαν ἀποδιδράσκων . ἀλεκτρυόνες γε μὴν καὶ ὄρνιθες οἱ ἠθάδες πτερυσσόμενοι καὶ φρυαττόμενοι καὶ ὑποτρύζοντες χειμῶνα δηλοῦσιν . ἀπειλοῦσι δὲ πνεῦμα λουόμεναί γε ὄρνιθες , καὶ ἀνέμων τινὰς ἐμβολὰς ὑποφαίνουσι . χειμῶνος δὲ ὄντος ἐς ἀλλήλους ὄρνιθες πετόμενοι καὶ διʼ ἀλλήλων θέοντες σημαίνουσιν εὐδίαν . ὄρνιθες δὲ ἀθροιζόμενοι περί τε λίμνας καὶ ποταμῶν ὄχθας χειμῶνα ἐσόμενον οὐκ ἀγνοοῦσι . πάλιν τε ὄρνιθες οἱ μὲν θαλάττιοι καὶ οἱ λιμναῖοι ἐς τὴν γῆν ἰόντες ὡς ἔσται χειμὼν πολὺς οὐκ ἀγνοοῦσιν , οἱ δὲ χερσαῖοι σπεύδοντες ἐς τὰ νοτερὰ εὐδίας ἄγγελοί εἰσιν , ἐὰν μέντοι σιωπῶσιν .
Lemmas: Ἀριστοτέλης ἀκούω λέγω ὅτι ἄρα γέρανος ἐκ ὁ πέλαγος εἰς ὁ γῆ πέτομαι χειμών ἀπειλή ἰσχυρός ὑποσημαίνω ὁ συνιίημι . πέτομαι δέ ἄρα ἡσυχῆ ὁ αὐτός ὑπισχνέομαι εὐημερία τις καί εἰρήνη ἀήρ , καί σιωπάω δέ ὅτι εἰμί ὑπεύδιος ὁ οὐ ἄπειρος ἔχω ὁ σιωπή ὑπομιμνήσκω ὁ αὐτός . ἐάν δέ καταπετάννυμι καί βοάω καί ταράσσω τε καί ταράσσω , ἀπειλέω ἐνταῦθα χειμών ἰσχυρός . ἐρῳδιός δέ κνεφαῖος βοάω ὁ αὐτός ἔοικα ὑποδηλόω . πέτομαι δέ ἐρῳδιός ὁ θάλασσα εὐθύς ὕδωρ ἐκ οὐρανός ἀράσσω αἰνίσσομαι . εἰ δέ εἰμί χειμέριος , ᾄͅζω γλαύξ εὐδία μαντεύομαι καί ἡμέρα φαιδρός · ἐάν δέ εὐδία μέν εἰμί , ὁ δέ ὑποφθέγγομαι , χειμών δέω προσδέχομαι . κόραξ δέ ἐπίτροχος φθέγγομαι καί κρούω ὁ πτέρυξ καί κροτέω αὐτός , ὅτι χειμών εἰμί καταγιγνώσκω πρῶτος . κόραξ δέ αὖ καί κορώνη καί κολοιός δείλη ὄψιος εἰ φθέγγομαι , χειμών εἰμί τις ἐπιδημία διδάσκω . κολοιός δέ ἱερακίζω , ὡς ἐκεῖνος λέγω , καί πέτομαι πη μέν ἀνώτερος πη δέ κάτω , κρυμός καί ὑετός δηλόω . κορώνη δέ ἐπί δεῖπνον ὑποφθέγγομαι ἡσυχῆ , εἰς ὁ ὑστεραῖος εὐδία παρακαλέω . φαίνω δέ ὄρνις πολύς μέν ὁ ἀριθμός , λευκός δέ ὁ χροιά , χειμών ὅτι εἰμί πολύς ἐκδιδάσκω . νῆττα δέ καί αἴθυια πτερυγίζω πνεῦμα δηλόω ἰσχυρός . ὄρνις δέ ἐκ ὁ πέλαγος εἰς ὁ γῆ σύν ὁρμή πέτομαι μαρτύρομαι χειμών . ἐρίθακος δέ εἰς ὁ αὔλιον καί ὁ οἰκέω παρέρχομαι δῆλος εἰμί χειμών ἐπιδημία ἀποδιδράσκω . ἀλεκτρυών γε μήν καί ὄρνις ὁ ἠθάς πτερύσσομαι καί φρυάσσομαι καί ὑποτρύζω χειμών δηλόω . ἀπειλέω δέ πνεῦμα λούω γε ὄρνις , καί ἄνεμος τις ἐμβολή ὑποφαίνω . χειμών δέ εἰμί εἰς ἀλλήλων ὄρνις πέτομαι καί διά ἀλλήλων θέω σημαίνω εὐδία . ὄρνις δέ ἀθροίζω περί τε λίμνη καί ποταμός ὄχθη χειμών εἰμί οὐ ἀγνοέω . πάλιν τε ὄρνις ὁ μέν θαλάσσιος καί ὁ λιμναῖος εἰς ὁ γῆ ἔρχομαι ὡς εἰμί χειμών πολύς οὐ ἀγνοέω , ὁ δέ χερσαῖος σπεύδω εἰς ὁ νοτερός εὐδία ἄγγελος εἰμί , ἐάν μέντοι σιωπάω .