claudius-aelianus.de-natura-animalium 15.20
βουλῆς γενόμενος ʽκαὶ οὔ τί που διὰ τοῦτο ἤδη τεκμηριῶσαι ἱκανός , δοκεῖ δέ μοι ἐπιστήμης τῆς ἁλιευτικῆς ἐς ἄκρον ἐλάσαι καὶ ὅσα ἔγνω εἰπεῖν κάλλιστα · εἰ δέ τί οἱ καὶ ἄλλο ἐσπούδασται τοῦδε σοβαρώτερον , καὶ σοφίας τῆς περὶ τὴν ψυχὴν προσέψαυσεν , οὐκ ἂν θαυμάσαιμἰ λέγει δὲ ὅδε ὁ ἀνήρ , ὑπὲρ ὅτου μὲν ἑτέρου τὴν ὁμιλίαν ἀναίνεται ἡ θήλεια οὐκ ἔχειν σαφῶς εἰδέναι , τεκμαίρεσθαι δὲ ἐκεῖνό φησιν . ἡ θήλεια οὐκ ἄλλως ὁμιλεῖ ἢ πρὸς τὸν ἄρρενα ὁρῶσα · καὶ ὁ μὲν ἐξέπλησε τὴν ἐπιθυμίαν κᾆτα ἀπηλλάγη , ἣ δὲ ἑαυτὴν ἐπιστρέψαι ἡκίστη ἐστὶ τῷ τε ὄγκῳ τοῦ χελωνίου καὶ ἐρεισθεῖσα ἐς τὴν γῆν . δεῖπνον οὖν ἕτοιμον ὑπὸ τοῦ γαμέτου καταλέλειπται τοῖς τε ἄλλοις ζῴοις καὶ οὖν καὶ τοῖς ἀετοῖς . αἱ μὲν οὖν ταῦτα ὀρρωδοῦσιν , ὡς ἐκεῖνος λέγει , οἵ γε μὴν ἄρρενες σωφρονούσας αὐτὰς καὶ τιθεμένας πρὸ τοῦ ἡδέος τὸ σωτήριον οὐκ ἔχουσιν ἀναπεῖσαι . οἳ δὲ φύσει τινὶ ἀπορρήτῳ ἴυγγα προσείουσιν ἐρωτικὴν καὶ δέους ἐπίληθον ἅπαντος . ἦσαν δὲ ἄρα ἐρωτικῶς ἐχούσης χελώνης ἴυγγες οὐκ ᾠδαὶ μὰ Δία , ὁποίας Θεόκριτος ὁ τῶν νομευτικῶν παιγνίων συνθέτης ληρεῖ , ἀλλʼ ἀπόρρητος πόα , ἧσπερ οὖν οὔτε ἐκεῖνος ὄνομα εἰδέναι φησίν , οὔτε ἄλλον ἐγνωκέναι ὁμολογεῖ · ἐοίκασι δὲ τῇ πόᾳ καλλωπίζεσθαι καί τινας ἀπορρήτους παλιώρας . εἰ γοῦν ἐκείνην διὰ στόματος ἔχοιεν , τὰ ἔμπαλιν γίνεται τῶν προειρημένων · θρύπτεται μὲν γὰρ ὁ ἄρρην , μεταθεῖ δὲ ἡ θήλεια ἡ τέως φεύγουσα νῦν φλεγομένη , καὶ ἐξοιστρᾶται καὶ ἱμείρει τῆς συνόδου · δέος δὲ ἐκείναις φροῦδόν ἐστι , καὶ ὑπὲρ ἑαυτῶν ὀρρωδοῦσιν ἥκιστα . Θεσσαλονίκῃ τῇ Μακεδονίτιδι χῶρός ἐστι γειτνιῶν καὶ καλεῖται Νίβας . οὐκοῦν οἱ ἐνταῦθα ἀλεκτρυόνες ᾠδῆς τῆς συμφυοῦς ἀμοιροῦσι καὶ σιωπῶσι πάντα πάντη . καὶ διαρρεῖ λόγος παροιμιώδης ἐπὶ τῶν ἀδυνάτων , ὃς λέγει ʽτότε ἂν ἔχοιτε τόδε τι , ὅταν Νίβας κοκκύσῃ.ʼ
Lemmas: βουλή γίγνομαι οἶκα οὐ τίς ποῦ διά οὗτος ἤδη τεκμηριόω ἱκανός , δοκέω δέ ἐγώ ἐπιστήμη ὁ ἁλιευτικός εἰς ἄκρος ἐλαύνω καί ὅσος γινώσκω λέγω καλός · εἰ δέ τίς ἕ καί ἄλλος σπουδάζω ὅδε σοβαρός , καί σοφία ὁ περί ὁ ψυχή προσψαύω , οὐ ἄν θαυμάζω λέγω δέ ὅδε ὁ ἀνήρ , ὑπέρ ὅστις μέν ἕτερος ὁ ὁμιλία ἀναίνομαι ὁ θῆλυς οὐ ἔχω σαφής οἶδα , τεκμαίρομαι δέ ἐκεῖνος φημί . ὁ θῆλυς οὐ ἄλλως ὁμιλέω ἤ πρός ὁ ἄρσην ὁράω · καί ὁ μέν ἐκπίμπλημι ὁ ἐπιθυμία καὶ ἀπαλλάσσω , ὁ δέ ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω ἦκα εἰμί ὁ τε ὄγκος ὁ χελώνιον καί ἐρείδω εἰς ὁ γῆ . δεῖπνον οὖν ἑτοῖμος ὑπό ὁ γαμέτης καταλείπω ὁ τε ἄλλος ζῷον καί οὖν καί ὁ ἀετός . ὁ μέν οὖν οὗτος ὀρρωδέω , ὡς ἐκεῖνος λέγω , ὁ γε μήν ἄρσην σωφρονέω αὐτός καί τίθημι πρό ὁ ἡδύς ὁ σωτήριος οὐ ἔχω ἀναπείθω . ὁ δέ φύσις τις ἀπόρρητος ἴυγξ προσείω ἐρωτικός καί δέος ἐπίληθος ἅπας . ἥδω δέ ἄρα ἐρωτικός ἔχω χελώνη ἴυγξ οὐ ᾠδή μά Ζεύς , ὁποῖος Θεόκριτος ὁ ὁ νομευτικός παίγνιον συνθέτης ληρέω , ἀλλά ἀπόρρητος πόα , ὅς οὖν οὔτε ἐκεῖνος ὄνομα οἶδα φημί , οὔτε ἄλλος γιγνώσκω ὁμολογέω · ἔοικα δέ ὁ πόα καλλωπίζω καί τις ἀπόρρητος παλιώρα . εἰ γοῦν ἐκεῖνος διά στόμα ἔχω , ὁ ἔμπαλιν γίγνομαι ὁ προλέγω · θρύπτω μέν γάρ ὁ ἄρσην , μεταθέω δέ ὁ θῆλυς ὁ τέως φεύγω νῦν φλέγω , καί ἐξοιστράω καί ἱμείρω ὁ σύνοδος · δέος δέ ἐκεῖνος φροῦδος εἰμί , καί ὑπέρ ἑαυτοῦ ὀρρωδέω ἦκα . Θεσσαλονίκη ὁ Μακεδονῖτις χῶρος εἰμί γειτνιάω καί καλέω Νίβας . οὐκοῦν ὁ ἐνταῦθα ἀλεκτρυών ἀοιδή ὁ συμφυής ἀμοιρέω καί σιωπάω πᾶς πάντῃ . καί διαρρέω λόγος παροιμιώδης ἐπί ὁ ἀδύνατος , ὅς λέγω οὐτάω ἄν ἔχω ὅδε τις , ὅταν Νίβας κοκκύζω