claudius-aelianus.de-natura-animalium 10.30
εἶδος τῇ φύσει τοῦ λόγου · τὰ μὲν γὰρ μέλανα ὠκύπτερα τῷ τε σιγωμένῳ καὶ ἔνδον ἐπιστρεφομένῳ λόγῳ παραβάλλοιτο ἄν , τὰ δὲ λευκὰ τῷ προφερομένῳ τε καὶ ἀκουομένῳ ἤδη καὶ ὑπηρέτῃ τοῦ ἔνδον καὶ ἀγγέλῳ , ὡς ἂν εἴποις . ὡς μὲν οὖν μακροβιώτατόν ἐστι τὸ ζῷον καὶ δὴ εἶπον · λέγει δὲ Ἀπίων καὶ ἐπάγεται τοὺς ἐν Ἑρμοῦ πόλει ἱερέας μάρτυρας δεικνύντας οἱ ἶβιν ἀθάνατον . τοῦτο μὲν οὖν καὶ ἐκείνῳ δοκεῖ τῆς ἀληθείας ἀφεστάναι πάμπολυ , καὶ ἐμοὶ δὲ πάντως ἂν καταφαίνοιτο ψευδές . ἔστι δὲ τὴν φύσιν θερμότατον ἡ ἶβις , πολυβορώτατον γοῦν ὂν καὶ κακοβορώτατον , εἴγε ὄφεις σιτεῖται καὶ σκορπίους . ἀλλὰ τὰ μὲν πέττει ῥᾳδίως , τὰ δὲ εὐκολώτατα ἀποκρίνει . ἴδοι δʼ ἄν τις νοσοῦσαν ἶβιν σπανιώτατα . πανταχοῦ δὲ καθιεῖσα ἶβις τὸ ῥάμφος , τῶν ῥυπαρῶν καταφρονοῦσα καὶ ἐμβαίνουσα αὐτοῖς ὑπὲρ τοῦ καὶ ἐκεῖθέν τι ἀνιχνεῦσαι , ὅμως δʼ οὖν ἐς κοῖτον τρεπομένη λούει τε πρότερον ἑαυτὴν καὶ ἐκκαθαίρει . νεοττεύει δὲ ἐπὶ τῶν φοινίκων τοὺς αἰλούρους ἀποδιδράσκουσα · οὐ γάρ τί που ῥᾳδίως ἐκεῖνο τὸ ζῷον ἀναρριχᾶται καὶ ἀνέρπει κατὰ τοῦ φοίνικος , ἐκ τῶν ἐξοχῶν τῶν ἐπὶ τοῦ πρέμνου πολλάκις ἀντικρουόμενόν τε καὶ ἐκβαλλόμενον . καὶ ἐκεῖνα δὲ κυνοκεφάλων εἰπεῖν ἐπὶ στόμα μοι νῦν ἀφίκετο . εἰ λάβοι κυνοκέφαλος τρωκτὰ σὺν τοῖς ὀστράκοις , ʽἀμυγδάλας φημὶ καὶ τὰς τῶν δρυῶν βαλάνους καὶ κάρυἀ , ἐκλέπει τε καὶ καθαίρει , καταγνὺς πρότερον πάνυ συνετῶς , καὶ οἶδεν ὅτι ἄρα τὸ μὲν ἔνδον ἐδώδιμόν ἐστι , τὰ δὲ ἔξω ἐκβάλλειν χρή . πίνει δὲ οἴνου , καὶ παραθέντων ἑφθὰ κρέα καὶ ὀπτὰ ἐμπίπλαται , καὶ τοῖς μὲν ἡδυσμένοις χαίρει , τοῖς δὲ ἀσπουδάστως ἑφθοῖς πάνυ ἄχθεται . φείδεται δὲ καὶ ἐσθῆτος ἐνδὺς αὐτήν , καὶ τὰ ἄλλα δρᾷ ὅσα ἀνωτέρω εἶπον . θηλῇ δὲ γυναικὸς εἰ προσαγάγοις ἔτι νήπιον , σπάσει τοῦ γάλακτος ὡς παιδίον .
Lemmas: εἶδος ὁ φύσις ὁ λόγος · ὁ μέν γάρ μέλας ὠκύπτερος ὁ τε σιγάω καί ἔνδον ἐπιστρέφω λόγος παραβάλλω ἄν , ὁ δέ λευκός ὁ προφέρω τε καί ἀκούω ἤδη καί ὑπηρέτης ὁ ἔνδον καί ἄγγελος , ὡς ἄν λέγω . ὡς μέν οὖν μακρόβιος εἰμί ὁ ζῷον καί δή λέγω · λέγω δέ Ἀπίων καί ἐπάγω ὁ ἐν Ἑρμῆς πόλις ἱερεύς μάρτυς δείκνυμι ἕ ἶβις ἀθάνατος . οὗτος μέν οὖν καί ἐκεῖνος δοκέω ὁ ἀλήθεια ἀφίστημι πάμπολυς , καί ἐγώ δέ πάντως ἄν καταφαίνω ψευδής . εἰμί δέ ὁ φύσις θερμός ὁ ἶβις , πολυβόρος γοῦν χαμηλός καί κακοβόρος , εἰ ὄφις σιτέω καί σκορπίος . ἀλλά ὁ μέν πέσσω ῥᾴδιος , ὁ δέ εὔκολος ἀποκρίνω . ὁράω δέ ἄν τις νοσέω ἶβις σπάνιος . πανταχοῦ δέ καθίημι ἶβις ὁ ῥάμφος , ὁ ῥυπαρός καταφρονέω καί ἐμβαίνω αὐτός ὑπέρ ὁ καί ἐκεῖθεν τίς ἀνιχνεύω , ὅμως δέ οὖν εἰς κοῖτος τρέπω λούω τε πρότερος ἑαυτοῦ καί ἐκκαθαίρω . νεοσσεύω δέ ἐπί ὁ φοῖνιξ ὁ αἴλουρος ἀποδιδράσκω · οὐ γάρ τίς ποῦ ῥᾴδιος ἐκεῖνος ὁ ζῷον ἀναρριχάομαι καί ἀνέρπω κατά ὁ φοῖνιξ , ἐκ ὁ ἐξοχή ὁ ἐπί ὁ πρέμνον πολλάκις ἀντικρούω τε καί ἐκβάλλω . καί ἐκεῖνος δέ κυνοκέφαλος λέγω ἐπί στόμα ἐγώ νῦν ἀφικνέομαι . εἰ λαμβάνω κυνοκέφαλος τρωκτός σύν ὁ ὄστρακον , ἀμυγδάλη φημί καί ὁ ὁ δρῦς βάλανος καί κάρυον , ἐκλέπω τε καί καθαίρω , κατάγω πρότερος πάνυ συνετῶς , καί οἶδα ὅτι ἄρα ὁ μέν ἔνδον ἐδώδιμος εἰμί , ὁ δέ ἔξω ἐκβάλλω χρή . πίνω δέ οἶνος , καί παρατίθημι ἑφθός κρέας καί ὀπτός ἐμπίμπλημι , καί ὁ μέν ἑδύζω χαίρω , ὁ δέ ἀσπούδαστος ἑφθός πάνυ ἄχθομαι . φείδομαι δέ καί ἐσθής ἐνδύω αὐτός , καί ὁ ἄλλος δράω ὅσος ἀνώτερος λέγω . θηλή δέ γυνή εἰ προσάγω ἔτι νήπιος , σπάω ὁ γάλα ὡς παιδίον .