claudius-aelianus.de-natura-animalium 14.18
ἵππος ὅταν τέκῃ , τοῦ βρέφους ἐκπεφυκυῖαν σάρκα οὐ πολλὴν ἀλλὰ ὀλίγην ἀπηρτῆσθαι οἳ μὲν κατὰ τοῦ μετώπου φασίν , οἳ δὲ κατὰ τῆς ὀσφύος , ἄλλοι γε μὴν κατὰ τοῦ αἰδοίου . ταύτην οὖν ἀποτραγοῦσα ἀφανίζει , καλεῖται δὲ τὸ σαρκίον τοῦτα ἱππομανές . οἴκτῳ δὲ ἄρα τῆς φύσεως καὶ ἐλέῳ ἐς τοὺς ἵππους δρᾶται τοῦτο . εἰ γὰρ ἀεί , φασί , καὶ διὰ τέλους προσήρτητο ἐκεῖνο , ἐς οἶστρον ἂν ἀκατασχέτου μίξεως ἐξήπτοντο οἵ τε ἄρρενες καὶ αἱ θήλειαι αὐτῶν . ἔστω δέ , εἰ δοκεῖ , Ἱππείου Ποσειδῶνος ἢ Ἀθηνᾶς Ἱππείας τοῦτο δῶρον ἵπποις δοθέν , ἵνα αὐτοῖς τὸ γένος διαμείνῃ , μηδὲ ἀφροδισίων λύττῃ διαφθείρηται . ἴσασι δὲ ἄρα ἱπποφορβοὶ τοῦτο εὖ καὶ καλῶς , καὶ ἐάν ποτε δεηθῶσι τοῦ προειρημένου σαρκίου εἰς ἐπιβουλήν τινος , ὡς ἐξάψαι οἱ ἔρωτα , τὴν ἵππον κύουσαν παραφυλάττουσι , καὶ ὅταν τέκῃ παραχρῆμα ἁρπάζουσι τὸ πωλίον , καὶ ἀποκόπτουσι τὴν προειρημένην σάρκα , καὶ ἐς ὁπλὴν ἐμβάλλουσιν ἵππου θηλείας · ἐνταυθοῖ γὰρ καὶ μόνως ἂν φυλαχθείη καλῶς καὶ ἀποθησαυρισθείη . τὸν δὲ πῶλον ἀνίσχοντι τῷ ἡλίῳ καταθύουσιν · οὐ γὰρ ἔτι θηλάζει ἡ μήτηρ αὐτὸν τὸ γνώρισμα ἀφῃρημένον καὶ τῆς εὐνοίας οὐκ ἔχοντα τὴν ὑπόθεσιν · ἐκ γάρ τοι τοῦ κατατραγεῖν τὴν σάρκα φιλεῖν τὸ βρέφος ἡ μήτηρ ἰσχυρῶς ἄρχεται . ὅστις δʼ ἂν κατά τινα ἐπιβουλὴν ἀνὴρ ἐκείνου γεύσηται τοῦ σαρκίου ἔρωτι καὶ μάλα γε ἀκρατεῖ συνέχεται καὶ ἐκφρύγεται καὶ βοᾷ , καὶ ἀκατασχέτως ὁρμᾷ καὶ ἐπὶ παιδικὰ αἴσχιστα καὶ ἐπὶ γυναῖκα ἀφήλικα καὶ ἀπρόσωπον , καὶ μαρτύρεται τὴν νόσον , καὶ τοῖς ἐντυχοῦσιν ὄπως ἐξοιστρεῖται λέγει . καὶ λείβεται μὲν τὸ σῶμα καὶ φθίνει , ἐλαύνεται δὲ τὴν ψυχὴν ἐρωτικῇ μανίᾳ . ἀκούω τοίνυν καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ τὴν ἵππον τὴν χαλκῆν , ἧς ἐρῶσιν ἵπποι καὶ ἐπιμαίνονται καὶ ἐγχρίμπτεσθαι ἐθέλουσι καὶ χρεμετίζουσι θεασάμενοι χρεμέτισμα ἐρωτικόν , ἔχειν τὴν ἐκ τοῦδε τοῦ ἱππομανοῦς ἐπιβουλὴν ἐν τῷ χαλκῷ γεγοητευμένῳ λανθάνουσαν , καὶ κρυφίῳ τινὶ μηχανῇ τοῦ τεχνίτου ἐπιβουλεύειν τὸν χαλκὸν τοῖς ζῶσιν · μὴ γὰρ εἶναι τοσαύτην ἀκρίβειαν , ὡς οὕτως ἐξ αὐτῆς ἀπατᾶσθαί τε καὶ ἐξοιστρεῖσθαι τοὺς ἵππους τοὺς ὁρῶντας . καὶ ἴσως μὲν λέγουσί τι οἱ λέγοντες , ἴσως δὲ οὐδὲν λέγουσιν · ἃ δʼ οὖν ἤκουσα καὶ ὑπὲρ τούτων εἶπον .
Lemmas: ἵππος ὅταν τίκτω , ὁ βρέφος ἐκφύω σάρξ οὐ πολύς ἀλλά ὀλίγος ἀπαρτάω ὁ μέν κατά ὁ μέτωπον φημί , ὁ δέ κατά ὁ ὀσφῦς , ἄλλος γε μήν κατά ὁ αἰδοῖον . οὗτος οὖν ἀποτραγεῖν ἀφανίζω , καλέω δέ ὁ σαρκίον τοῦτα ἱππομανής . οἶκτος δέ ἄρα ὁ φύσις καί ἔλεος εἰς ὁ ἵππος δράω οὗτος . εἰ γάρ ἀεί , φημί , καί διά τέλος προσαρτάω ἐκεῖνος , εἰς οἶστρος ἄν ἀκατάσχετος μίξις ἐξάπτω ὁ τε ἄρσην καί ὁ θῆλυς αὐτός . εἰμί δέ , εἰ δοκέω , Ἱππεῖος Ποσειδῶν ἤ Ἀθήνη Ἱππεῖος οὗτος δῶρον ἵππος δίδωμι , ἵνα αὐτός ὁ γένος διαμένω , μηδέ ἀφροδίσιος λύσσα διαφθείρω . οἶδα δέ ἄρα ἱπποφορβός οὗτος εὖ καί καλός , καί ἐάν ποτέ δέω ὁ προλέγω σαρκίον εἰς ἐπιβουλή τις , ὡς ἐξάπτω ἕ ἔρως , ὁ ἵππος κύω παραφυλάσσω , καί ὅταν τίκτω παραχρῆμα ἁρπάζω ὁ πωλίον , καί ἀποκόπτω ὁ προλέγω σάρξ , καί εἰς ὁπλή ἐμβάλλω ἵππος θῆλυς · ἐνταυθοῖ γάρ καί μόνος ἄν φυλάσσω καλός καί ἀποθησαυρίζω . ὁ δέ πῶλος ἀνίσχω ὁ ἥλιος καταθύω · οὐ γάρ ἔτι θηλάζω ὁ μήτηρ αὐτός ὁ γνώρισμα ἀφαιρέω καί ὁ εὔνοια οὐ ἔχω ὁ ὑπόθεσις · ἐκ γάρ τοι ὁ κατατραγάω ὁ σάρξ φιλέω ὁ βρέφος ὁ μήτηρ ἰσχυρός ἄρχω . ὅστις δέ ἄν κατά τις ἐπιβουλή ἀνήρ ἐκεῖνος γεύω ὁ σαρκίον ἔρως καί μάλα γε ἀκρατής συνέχω καί ἐκφρύγομαι καί βοάω , καί ἀκατάσχετος ὁρμάω καί ἐπί παιδικός αἰσχρός καί ἐπί γυνή ἀφῆλιξ καί ἀπρόσωπος , καί μαρτύρομαι ὁ νόσος , καί ὁ ἐντυγχάνω ὅπως ἐξοιστρέω λέγω . καί λείβω μέν ὁ σῶμα καί φθίω , ἐλαύνω δέ ὁ ψυχή ἐρωτικός μανία . ἀκούω τοίνυν καί ἐν Ὀλυμπία ὁ ἵππος ὁ χάλκεος , ὅς ἐράω ἵππος καί ἐπιμαίνω καί ἐγχρίμπτω ἐθέλω καί χρεμετίζω θεάομαι χρεμέτισμα ἐρωτικός , ἔχω ὁ ἐκ ὅδε ὁ ἱππομανής ἐπιβουλή ἐν ὁ χαλκός γίγγοητευμαι λανθάνω , καί κρύφιος τις μηχανή ὁ τεχνίτης ἐπιβουλεύω ὁ χαλκός ὁ ζάω · μή γάρ εἰμί τοσοῦτος ἀκρίβεια , ὡς οὕτως ἐκ αὐτός ἀπατάω τε καί ἐξοιστράω ὁ ἵππος ὁ ὁράω . καί ἴσως μέν λέγω τις ὁ λέγω , ἴσως δέ οὐδείς λέγω · ὅς δέ οὖν ἀκούω καί ὑπέρ οὗτος λέγω .