claudius-aelianus.de-natura-animalium 14.7
περὶ στρουθοῦ δὲ τῆς μεγάλης εἴποι τις ἂν καὶ ἐκεῖνα . ἡ γαστὴρ αὐτῆς ἀνῃρημένης εὑρίσκεται καθαιρομένη λίθους ἔχουσα , οὕσπερ οὖν καταπιοῦσα ἡ στρουθὸς ἐν τῷ ἐχίνῳ φυλάττει καὶ πέττει τῷ χρόνῳ . εἶεν δʼ ἂν οὗτοι καὶ ἀνθρώπων πέψεως ἀγαθόν , νεῦρα δὲ τὰ ταύτης καὶ λίπος ἀνθρωπείων νεύρων ἀγαθά ἐστιν . ἁλίσκεται μὲν οὖν αὕτη ὑπὸ ἵππων · θεῖ μὲν γὰρ ἐς κύκλον , ἀλλʼ ἐξωτέρω περιθέουσα · οἱ δὲ ἱππεῖς τῷ ἐνδοτέρω ὑποτέμνονται κύκλῳ , καὶ ἔλαττον περιιόντες ἀπειποῦσαν τῷ δρόμῳ ἀγρεύουσιν αὐτὴν χρόνῳ . λαμβάνεται δὲ καὶ τοῦτον τὸν τρόπον . καλιὰν ἐργάζεται ταπεινὴν ἐν τῷ δαπέδῳ , τὴν ψάμμον διαγλύψασα τοῖς ποσί . καὶ τὸ μὲν μεσαίτατον αὐτῆς κοῖλόν ἐστι , τὰ χείλη δὲ τὰ κύκλῳ ὑψηλὰ ἐργάζεται , ἀποτειχίζουσα τρόπον τινά , ἵνα τὸ ἐκ Διὸς ὕδωρ ἀποστέγῃ τὰ χείλη , καὶ μὴ ἐσρέῃ τῇ καλιᾷ , καὶ ἐπικλύζῃ τῆς στρουθοῦ τοὺς νεοττοὺς ὄντας ἁπαλούς . τίκτει δὲ καὶ ὑπὲρ τὰ ὀγδοήκοντα , οὐ μὴν ἀθρόα ἐκγλύφει , οὐδὲ ἐν ταὐτῷ χρόνῳ πάρεισιν ἐς τὸ φῶς πάντα , ἀλλὰ τὰ μὲν ἤδη τέτεκται , ἄλλα δὲ ἔτι ἐν τοῖς ᾠοῖς ὑποπήγνυται , τὰ δὲ ὑποθάλπεται . ὅταν οὖν ἐν τούτοις ᾖ ἐκείνη , θεασάμενος ἀνήρ τις οὐκ ἄφρων ἀλλὰ τῆς τοιαύτης θήρας πεπειραμένος , αἰχμὰς περὶ τὴν καλιὰν πήγνυσι τεθηγμένας , ὀρθὰς δὲ ἄρα κατὰ τοῦ σαυρωτῆρος πήγνυσι , καὶ ὁ σίδηρος ἐκλάμπει , καὶ ἀναχωρήσας ἐλλοχᾷ τὸ πραττόμενον . ἐπάνεισιν οὖν ἐκ τῆς νομῆς ἡ στρουθὸς ἐρῶσα τῶν νεοττῶν ἰσχυρῶς καὶ διψῶσα αὐτῶν τῆς συνουσίας . καὶ τὰ μὲν πρῶτα περιβλέπει δεῦρο καὶ ἐκεῖσε καὶ ἑλίττει τὸ ὄμμα , δεδοικυῖα μή τις αὐτὴν θεάσηται · εἶτα μέντοι νικωμένη ὑπὸ τοῦ ἱμέρου καὶ οἰστρουμένη , τὰς πτέρυγας ἁπλώσασα ὡς ἱστίον , δρόμῳ φερομένη συντόνῳ καὶ ῥοίζῳ ἐσήλατο ἐς τὴν ἑαυτῆς καλιὰν καὶ οἴκτιστα ταῖς αἰχμαῖς ἐμπαλαχθεῖσα καὶ περιπαρεῖσα ἀποθνήσκει . ἐφίσταται οὖν ὁ θηρατὴς καὶ ᾕρηκε σὺν τῇ μητρὶ τοὺς ἐκγόνους .
Lemmas: περί στρουθός δέ ὁ μέγας λέγω τις ἄν καί ἐκεῖνος . ὁ γαστήρ αὐτός ἀνῃραίνω εὑρίσκω καθαίρω λίθος ἔχω , ὅς οὖν καταπίνω ὁ στρουθός ἐν ὁ ἐχῖνος φυλάσσω καί πέσσω ὁ χρόνος . εἰμί δέ ἄν οὗτος καί ἄνθρωπος πέψις ἀγαθός , νεῦρον δέ ὁ οὗτος καί λίπος ἀνθρώπειος νεῦρον ἀγαθός εἰμί . ἁλίσκομαι μέν οὖν οὗτος ὑπό ἵππος · θέω μέν γάρ εἰς κύκλος , ἀλλά ἐξωτέρω περιθέω · ὁ δέ ἱππεύς ὁ ἔνδον ὑποτέμνω κύκλος , καί ἐλαχύς περιέρχομαι ἀπαλέγω ὁ δρόμος ἀγρεύω αὐτός χρόνος . λαμβάνω δέ καί οὗτος ὁ τρόπος . καλιά ἐργάζομαι ταπεινός ἐν ὁ δάπεδον , ὁ ψάμμος διαγλύφω ὁ πούς . καί ὁ μέν μέσος αὐτός κοῖλος εἰμί , ὁ χεῖλος δέ ὁ κύκλος ὑψηλός ἐργάζομαι , ἀποτειχίζω τρόπος τις , ἵνα ὁ ἐκ Ζεύς ὕδωρ ἀποστέγω ὁ χεῖλος , καί μή ἐρέω ὁ καλιά , καί ἐπικλύω ὁ στρουθός ὁ νεοσσός εἰμί ἁπαλός . τίκτω δέ καί ὑπέρ ὁ ὀγδοήκοντα , οὐ μήν ἀθρόος ἐκγλύφω , οὐδέ ἐν αὐτός χρόνος πάρειμι εἰς ὁ φάος πᾶς , ἀλλά ὁ μέν ἤδη τατέχω , ἄλλος δέ ἔτι ἐν ὁ ᾠόν ὑποπάσσω , ὁ δέ ὑποθάλπω . ὅταν οὖν ἐν οὗτος εἰμί ἐκεῖνος , θεάομαι ἀνήρ τις οὐ ἄφρων ἀλλά ὁ τοιοῦτος θήρα πειράω , αἰχμή περί ὁ καλιά πήγνυμι θήσσω , ὀρθός δέ ἄρα κατά ὁ σαυρωτήρ πήγνυμι , καί ὁ σίδηρος ἐκλάμπω , καί ἀναχωρέω ἐλλοχάω ὁ πράσσω . ἐπανέρχομαι οὖν ἐκ ὁ νομή ὁ στρουθός ἐράω ὁ νεοσσός ἰσχυρός καί διψάω αὐτός ὁ συνουσία . καί ὁ μέν πρῶτος περιβλέπω δεῦρο καί ἐκεῖσε καί ἑλίσσω ὁ ὄμμα , δείδω μή τις αὐτός θεάομαι · εἶτα μέντοι νικάω ὑπό ὁ ἵμερος καί οἰστρέω , ὁ πτέρυξ ἁπλόω ὡς ἱστίον , δρόμος φέρω σύντονος καί ῥοῖζος εἰσάλλομαι εἰς ὁ ἑαυτοῦ καλιά καί οἰκτρός ὁ αἰχμή ἐμπαλάττω καί περιπείρω ἀποθνῄσκω . ἐφίστημι οὖν ὁ θηρατής καί αἱρηκ́ω σύν ὁ μήτηρ ὁ ἔκγονος .