claudius-aelianus.de-natura-animalium 17.37
Ἀμῶντες ἄνθρωποι , τὸν ἀριθμὸν ἑκκαίδεκα , τοῦ ἡλίου καταφλέγοντος δίψει πιεζόμενοι ἕνα ἑαυτῶν ἀπέστειλαν ἐκ πηγῆς γειτνιώσης κομίσαι ὕδωρ . οὐκοῦν ὁ ἀπιὼν τὸ μὲν δρέπανον τὸ ἀμητικὸν διὰ χειρὸς εἶχε , τὸ δὲ ἀρυστικὸν ἀγγεῖον κατὰ τοῦ ὤμου ἔφερεν . ἐλθὼν δὲ καταλαμβάνει ἀετὸν ὑπό τινος ὄφεως ἐγκρατῶς τε καὶ εὐλαβῶς περιπλακέντα . ἔτυχε δὲ ἄρα καταπτὰς μὲν ἐπʼ αὐτὸν ὁ ἀετός , οὐ μὴν τῆς ἐπιβουλῆς ἐγκρατὴς ἐγένετο , οὐδὲ ʽτοῦτο δὴ τὸ Ὁμηρικὸνʼ τοῖς ἑαυτοῦ τέκνοις τὴν δαῖτα ἐκόμισεν , ἀλλὰ τοῖς ἐκείνου περιπεσὼν ἕρμασιν ἔμελλεν οὐ μὰ Δίʼ ἀπολεῖν ἀλλʼ ἀπολεῖσθαι . εἰδὼς οὖν ὁ γεωργὸς τὸν μὲν εἶναι Διὸς ἄγγελον καὶ ὑπηρέτην , εἰδώς γε μὴν κακὸν θηρίον τὸν ὄφιν , τῷ δρεπάνῳ τῷ προειρημένῳ διακόπτει τὸν θῆρα , καὶ μέντοι καὶ τῶν ἀφύκτων ἐκείνων εἱργμῶν τε καὶ δεσμῶν τὸν ἀετὸν ἀπολύει . ὁδοῦ μέντοι πάρεργον τῷ ἀνδρὶ ταῦτα καὶ δὴ διεπέπρᾳκτο , ἀρυσάμενος δὲ τὸ ὕδωρ ἧκε , καὶ πρὸς τὸν οἶνον κεράσας ὤρεξε πᾶσιν , οἱ δὲ ἄρα ἔπιον καὶ ἀμυστὶ καὶ πολλὰς ἐπὶ τῷ ἀρίστῳ . ἔμελλε δὲ καὶ αὐτὸς ἐπʼ ἐκείνοις πίεσθαι · ἔτυχε γάρ πως ὑπηρέτης κατʼ ἐκεῖνο τοῦ καιροῦ ἀλλʼ οὐ συμπότης ὤν . ἐπεὶ δὲ τοῖς χείλεσι τὴν κύλικα προσῆγεν , ὁ σωθεὶς ἀετὸς ζωάγρια ἐκτίνων οἱ καὶ κατὰ τύχην ἀγαθὴν ἐκείνου ἔτι διατρίβων περὶ τὸν χῶρον ἐμπίπτει τῇ κύλικι , καὶ ἐκταράττει αὐτήν , καὶ ἐκχεῖ τὸ ποτόν . ὃ δὲ ἠγανάκτησεν ʽκαὶ γὰρ ἔτυχε διψῶνʼ καὶ λέγει ʽεἶτα μέντοι σὺ ἐκεῖνος ὤνʼ ʽκαὶ γὰρ τὸν ὄρνιν ἐγνώρισἐ ʽτοιαύτας ἀποδίδως τοῖς σωτῆρσι τὰς χάριτας ; ἀλλὰ πῶς ἔτι ταῦτα καλά ; πῶς δʼ ἂν καὶ ἄλλος σπουδὴν καταθέσθαι θελήσειεν ἔς τινα αἰδοῖ Διὸς χαρίτων ἐφόρου τε καὶ ἐπόπτου;ʼ καὶ τῷ μὲν ταῦτα εἴρητο , καὶ ἐφρύγετο · ὁρᾷ δὲ ἐπιστραφεὶς τοὺς πιόντας ἀσπαίροντάς τε καὶ ἀποθνήσκοντας . ἦν δὲ ἄρα ὡς συμβαλεῖν ἐμημεκὼς ἐς τὴν πηγὴν ὁ ὄφις καὶ κεράσας αὐτὴν τῷ ἰῷ . ὁ μὲν οὖν ἀετὸς τῷ σώσαντι ἰσότιμον τῆς σωτηρίας ἀπέδωκε τὸν μισθόν . λέγει δὲ Κράτης ὁ Περγαμηνὸς ὑπὲρ τούτων καὶ τὸν Στησίχορον ᾅδειν ἔν τινι ποιήματι οὐκ ἐκφοιτήσαντί που ἐς πολλούς , σεμνόν τε καὶ ἀρχαῖον ὥς γε κρίνειν ἐμὲ τὸν μάρτυρα ἐσάγων .
Lemmas: ἀμάω ἄνθρωπος , ὁ ἀριθμός ἑκκαίδεκα , ὁ ἥλιος καταφλέγω δίψος πιέζω εἷς ἑαυτοῦ ἀποστέλλω ἐκ πηγή γειτνιάω κομίζω ὕδωρ . οὐκοῦν ὁ ἀπέρχομαι ὁ μέν δρέπανον ὁ ἀμητικός διά χείρ ἔχω , ὁ δέ ἀρυστικός ἀγγεῖον κατά ὁ ὦμος φέρω . ἔρχομαι δέ καταλαμβάνω ἀετός ὑπό τις ὄφις ἐγκρατής τε καί εὐλαβής περιπλέκω . τυγχάνω δέ ἄρα καταπέτομαι μέν ἐπί αὐτός ὁ ἀετός , οὐ μήν ὁ ἐπιβουλή ἐγκρατής γίγνομαι , οὐδέ οὐτάω δή ὁ Ὁμηρικός ὁ ἑαυτοῦ τέκνον ὁ δαίς κομίζω , ἀλλά ὁ ἐκεῖνος περιπίπτω ἕρμα μέλλω οὐ μά Ζεύς ἀπόλλυμι ἀλλά ἀπόλλυμι . οἶδα οὖν ὁ γεωργός ὁ μέν εἰμί Ζεύς ἄγγελος καί ὑπηρέτης , οἶδα γε μήν κακός θηρίον ὁ ὄφις , ὁ δρέπανον ὁ προλέγω διακόπτω ὁ θήρ , καί μέντοι καί ὁ ἄφυκτος ἐκεῖνος εἱργμός τε καί δεσμός ὁ ἀετός ἀπολύω . ὁδός μέντοι πάρεργον ὁ ἀνήρ οὗτος καί δή διαπράσσω , ἀρύω δέ ὁ ὕδωρ ἵημι , καί πρός ὁ οἶνος κεράννυμι ὀρέγω πᾶς , ὁ δέ ἄρα πίνω καί ἀμυστί καί πολύς ἐπί ὁ ἀγαθός . μέλλω δέ καί αὐτός ἐπί ἐκεῖνος πίνω · τυγχάνω γάρ πως ὑπηρέτης κατά ἐκεῖνος ὁ καιρός ἀλλά οὐ συμπότης εἰμί . ἐπεί δέ ὁ χεῖλος ὁ κύλιξ προσάγω , ὁ σῴζω ἀετός ζωάγρια ἐκτίνω ἕ καί κατά τύχη ἀγαθός ἐκεῖνος ἔτι διατρίβω περί ὁ χῶρος ἐμπίπτω ὁ κύλιξ , καί ἐκταράσσω αὐτός , καί ἐκχέω ὁ ποτόν . ὁ δέ ἀγανακτέω οἶκα γάρ τυγχάνω διψάω καί λέγω ἔρχομαι μέντοι σύ ἐκεῖνος ὠνή οἶκα γάρ ὁ ὄρνις γνωρίζω αἰτέω ἀποδίδωμι ὁ σωτήρ ὁ χάρις ; ἀλλά πῶς ἔτι οὗτος καλός ; πῶς δέ ἄν καί ἄλλος σπουδή κατατίθημι θέλω εἰς τις αἰδώς Ζεύς χάρις ἔφορος τε καί ἔποπτος καί ὁ μέν οὗτος λέγω , καί φρύγω · ὁράω δέ ἐπιστρέφω ὁ πίνω ἀσπαίρω τε καί ἀποθνῄσκω . εἰμί δέ ἄρα ὡς συμβάλλω ἐμαμέω εἰς ὁ πηγή ὁ ὄφις καί κεράννυμι αὐτός ὁ ἰός . ὁ μέν οὖν ἀετός ὁ σῴζω ἰσότιμος ὁ σωτηρία ἀποδίδωμι ὁ μισθός . λέγω δέ Κράτης ὁ Περγαμηνός ὑπέρ οὗτος καί ὁ Στησίχορος ἀείδω ἐν τις ποίημα οὐ ἐκφοιτάω που εἰς πολύς , σεμνός τε καί ἀρχαῖος ὡς γε κρίνω ἐγώ ὁ μάρτυς εἰσάγω .