claudius-aelianus.de-natura-animalium 16.25
βραχεῖαν , ἔτι δὲ σιμήν . λέγουσι δὲ αὐτὰς εἶναι καὶ φιλέλληνας , καὶ ἔχειν τοῦ γένους τοῦδε σύνεσίν τινα ἀπόρρητον , καὶ συμφυῆ πρὸς αὐτοὺς ἀποσώζειν φιλίαν , καὶ προσιόντων τε καὶ ἐπαφωμένων καὶ κοίλῃ τῇ χειρί πως ἐπικροτούντων μὴ ἄχθεσθαι μηδὲ ἀποσκιρτᾶν , καὶ συνδιημερεύειν μὲν αὐτοῖς ὥσπερ οὖν δεδεμένους , καθευδόντων δὲ καθεύδειν πλησίον . ἐὰν δὲ προσέλθῃ βάρβαρος , ὥσπερ οὖν αἱ ῥινηλατοῦσαι κύνες ἐκ τῶν ἰχνῶν συνιᾶσι τὰ θηρία , οὕτω τοι καὶ αἱ ἵπποι ἐκεῖναι γινώσκουσι τὸ γένος , καὶ χρεμετίζουσι καὶ φεύγουσιν οἷα δήπου δεδοικυῖαι θηρίον . τοῖς μὲν οὖν συνήθεσι καὶ χιλὸν ἐμβάλλουσι καὶ τὴν ἄλλην κομιδὴν προσφέρουσι πάνυ ἥδονται , καὶ βούλονται ὡραῖαι φαίνεσθαι , καὶ ἔτι μᾶλλον τοῖς ἑαυτῶν ἡνιόχοις . καὶ τὸ μαρτύριον , ὅταν νήχωνται , ἐνδοτέρω προχωροῦσιν ἢ τῆς λίμνης ἢ τῆς θαλάττης ἢ τῆς κρήνης , τὸ πρόσωπον φαιδρύνειν βουλόμεναι , ἵνα μή τι ἄμορφον ἢ ἀκαλλὲς ἐκ τῆς φάτνης ἢ ἐκ τῆς ὁδοῦ προσπεσὸν εἶτα ἐπιθολώσῃ τὸ κάλλος . λυκοσπάδι δὲ ἄρα ἵππῳ καὶ ἀλοιφαὶ εὐώδεις ὡς νύμφῃ φίλαι καὶ μύρων ὀσμή . καὶ Ὅμηρος δὲ τὸ φιληδεῖν ἵππους χρίσμασι φύσει πάντας ὁμολογεῖ λέγων τοίου γὰρ σθένος ἐσθλὸν ἀπώλεσαν ἡνιόχοιο ἠπίου , ὃς σφῶιν μάλα πολλάκις ὑγρὸν ἔλαιον χαιτάων κατέχευε , λοέσσας ὕδατι λευκῷ . καὶ Σιμωνίδης δὲ ἐκ παντοδαπῶν θηρίων λέγων τὰς γυναῖκας γενέσθαι τε καὶ διαπλασθῆναί φησιν ἐνίαις ἐκ τῶν ἵππων τό τε φιλόκοσμον καὶ φιλόμυρον συντεχθῆναι καὶ ἐκείναις φύσει . ἃ δὲ λέγει , ταῦτά ἐστιν τὴν δʼ ἵππος ἁβρὴ χαιτέεσσʼ ἐγείνατο , ἣ δούλἰ ἔργα καὶ δύην περιτρέπει · κοὔτʼ ἂν μύλης ψαύσειεν , οὔτε κόσκινον ἄρειεν , οὔτε κόπρον ἐξ οἴκου βάλοι , οὔτε πρὸς ἰπνὸν ἀσβόλην ἀλευμένη ἵζοιτʼ . ἀνάγκῃ δʼ ἄνδρα ποιεῖται φίλον . λοῦται δὲ πάσης ἡμέρας ἄπο ῥύπον δίς , ἄλλοτε τρίς , καὶ μύροις ἀλείφεται . αἰεὶ δὲ χαίτην ἐκτενισμένην φορεῖ βαθεῖαν , ἀνθέμοισιν ἐσκιασμένην . καλὸν μὲν οὖν θέημα τοιαύτη γυνὴ ἄλλοισι , τῷ δʼ ἔχοντι γίγνεται κακόν , ἢν μή τις ἢ τύραννος ἢ σκηπτοῦχος ᾖ , ὅς τοῖς τοιούτοις θυμὸν ἀγλαΐζεται . ἴδια δὲ ἵππων καὶ ἐκεῖνα δήπου . οἱ Πέρσαι , ἵνα μὴ ὦσιν αὐτοῖς οἱ ἵπποι καταπλῆγες , ψόφοις αὐτοὺς καὶ ἤχοις χαλκοῖς προσεθίζουσι , καὶ κωδωνίζουσιν , ὡς μή ποτε ἐν τῷ πολέμῳ δείσωσι τοὺς τῶν πανοπλιῶν ἀραγμοὺς καὶ τὸν τῶν ξιφῶν πρὸς τὰς ἀσπίδας δοῦπον . εἴδωλά τε νεκρῶν δὴ σεσαγμένα ἀχύροις ὑποβάλλουσιν αὐτοῖς , ἵνα προσεθισθῶσι νεκροὺς ἐν τῷ πολέμῳ πατεῖν , καὶ μὴ δεδιότες ὥς τι ἐκπληκτικὸν εἶτα μέντοι ἐν τοῖς ἔργοις τοῖς ὁπλιτικοῖς ἀχρεῖοι ὦσιν . οὐκ ἐλελήθει δὲ Ὅμηρον οὐδὲ τοῦτο , ὡς αὐτὸς δείκνυσιν . ὅτι γοῦν ἀνῃρέθη μὲν ὁ Θρᾷξ Ῥῆσος , σὺν αὐτῷ δὲ καὶ οἱ ἑταῖροι , ἀκούομεν ἐν Ἰλιάδι ἐκ παίδων · ἃ δὲ ἀκούομεν , ταῦτά ἐστιν . ἀποσφάττει μὲν ὁ τοῦ Τυδέως τοὺς Θρᾷκας , ὁ δὲ τοῦ Λαέρτου τοὺς ἀνῃρημένους ὑπάγει τῶν ποδῶν , ἵνα μή ποτε ἄρα νεήλυδες ὄντες οἱ Θρᾷκες ἵπποι εἶτα μέντοι ἐκπλήττωνται τοῖς νεκροῖς ἐμπαλασσόμενοι , καὶ ἀήθως κατʼ αὐτῶν ὥς τινων φοβερῶν βαίνοντες ἀποσκιρτῶσιν . οἳ δὲ ἅπαξ μαθόντες , οὐκ ἂν αὐτοὺς λάβοι τοῦ μαθήματος λήθη · οὕτως εἰσὶν ἀγαθοὶ μαθεῖν ὅ τι οὖν τῶν λυσιτελῶν οἱ ἵπποι . φιλεῖν δὲ οἷοί ποτέ εἰσι καὶ ἐς ὅσον , ἐμοὶ μὲν εἴρηται ἐν λόγοις τοῖς ἄνω .
Lemmas: βραχύς , ἔτι δέ σιμός . λέγω δέ αὐτός ἔρχομαι καί φιλέλλην , καί ἔχω ὁ γένος ὅδε σύνεσις τις ἀπόρρητος , καί συμφυής πρός αὐτός ἀποσῴζω φίλιος , καί προσέρχομαι τε καί ἐπαφάω καί κοῖλος ὁ χείρ πως ἐπικροτέω μή ἄχθομαι μηδέ ἀποσκιρτάω , καί συνδιημερεύω μέν αὐτός ὥσπερ οὖν δέω , καθεύδω δέ καθεύδω πλησίος . ἐάν δέ προσέρχομαι βάρβαρος , ὥσπερ οὖν ὁ ῥινηλατέω κύων ἐκ ὁ ἴχνος συνίημι ὁ θηρίον , οὕτως τοι καί ὁ ἵππος ἐκεῖνος γιγνώσκω ὁ γένος , καί χρεμετίζω καί φεύγω οἷος δήπου δείδω θηρίον . ὁ μέν οὖν συνήθης καί χιλός ἐμβάλλω καί ὁ ἄλλος κομιδή προσφέρω πάνυ ἥδομαι , καί βούλομαι ὡραῖος φαίνω , καί ἔτι μᾶλλον ὁ ἑαυτοῦ ἡνίοχος . καί ὁ Μαρτύριος , ὅταν νήχω , ἐνδοτέρω προχωρέω ἤ ὁ λίμνη ἤ ὁ θάλασσα ἤ ὁ κρήνη , ὁ πρόσωπον φαιδρύνω βούλομαι , ἵνα μή τίς ἄμορφος ἤ ἀκαλλής ἐκ ὁ φάτνη ἤ ἐκ ὁ ὁδός προσπίπτω εἶτα ἐπιθολόω ὁ κάλλος . λυκοσπάς δέ ἄρα ἵππος καί ἀλοιφή εὐώδης ὡς νύμφη φίλος καί μύρον ὀσμή . καί Ὅμηρος δέ ὁ φιληδέω ἵππος χρῖσμα φύσις πᾶς ὁμολογέω λέγω τοῖος γάρ σθένος ἐσθλός ἀπόλλυμι ἡνίοχος ἤπιος , ὅς σύ μάλα πολλάκις ὑγρός ἔλαιον χαίτη καταχέω , λούω ὕδωρ λευκός . καί Σιμωνίδης δέ ἐκ παντοδαπός θηρίον λέγω ὁ γυνή γίγνομαι τε καί διαπλάσσω φημί ἔνιοι ἐκ ὁ ἵππος ὁ τε φιλόκοσμος καί φιλόμυρος συντίκτω καί ἐκεῖνος φύσις . ὅς δέ λέγω , οὗτος εἰμί ὁ δέ ἵππος ἁβρός χαιτήεις γίγνομαι , ὅς δούλιος έργο καί δύη περιτρέπω · οὔτε ἄν Μύλας ψαύω , οὔτε κόσκινον αἴρω , οὔτε κόπρος ἐκ οἶκος βάλλω , οὔτε πρός ἰπνός ἀσβόλη ἀλέομαι ἵζω . ἀνάγκη δέ ἀνήρ ποιέω φίλος . λούω δέ πᾶς ἡμέρα ἀπό ῥύπος δίς , ἄλλοτε τρίς , καί μύρον ἀλείφω . ἀεί δέ χαίτη κτενίζω φορέω βαθύς , ἄνθεμον σκιάζω . καλός μέν οὖν θέαμα τοιοῦτος γυνή ἄλλος , ὁ δέ ἔχω γίγνομαι κακός , ἐάν μή τις ἤ τύραννος ἤ σκηπτοῦχος εἰμί , ὅς ὁ τοιοῦτος θυμός ἀγλαΐζω . ἴδιος δέ ἵππος καί ἐκεῖνος δήπου . ὁ Πέρσης , ἵνα μή εἰμί αὐτός ὁ ἵππος καταπλήξ , ψόφος αὐτός καί ἦχος χάλκεος προσεθίζω , καί κωδωνίζω , ὡς μή ποτέ ἐν ὁ πόλεμος δείζω ὁ ὁ πανοπλία ἀραγμός καί ὁ ὁ ξίφος πρός ὁ ἀσπίς δοῦπος . εἴδωλον τε νεκρός δή σείγνυσα ἄχυρος ὑποβάλλω αὐτός , ἵνα προσεθίζω νεκρός ἐν ὁ πόλεμος πατέω , καί μή δείδω ὡς τις ἐκπληκτικός εἶτα μέντοι ἐν ὁ ἔργον ὁ ὁπλιτικός ἀχρεῖος εἰμί . οὐ λανθάνω δέ Ὅμηρος οὐδέ οὗτος , ὡς αὐτός δείκνυμι . ὅτι γοῦν ἀναιρέω μέν ὁ Θρᾷξ Ῥῆσος , σύν αὐτός δέ καί ὁ ἑταῖρος , ἀκούω ἐν Ἰλιάς ἐκ παῖς · ὅς δέ ἀκούω , οὗτος εἰμί . ἀποσφάζω μέν ὁ ὁ Τυδεύς ὁ Θρᾷξ , ὁ δέ ὁ Λαέρτης ὁ ἀναιρέω ὑπάγω ὁ πούς , ἵνα μή ποτέ ἄρα νέηλυς εἰμί ὁ Θρᾷξ ἵππος εἶτα μέντοι ἐκπλήσσω ὁ νεκρός ἐμπαλάσσομαι , καί ἀήθης κατά αὐτός ὡς τις φοβερός βαίνω ἀποσκιρτάω . ὁ δέ ἅπαξ μανθάνω , οὐ ἄν αὐτός λαμβάνω ὁ μάθημα λήθη · οὕτως εἰμί ἀγαθός μανθάνω ὅς τις οὖν ὁ λυσιτελής ὁ ἵππος . φιλέω δέ οἷος ποτέ εἰμί καί εἰς ὅσος , ἐγώ μέν λέγω ἐν λόγος ὁ ἄνω .