claudius-aelianus.de-natura-animalium 7.48
μνήμην δὲ παρακολουθεῖν καὶ τοῖς ζῴοις , καὶ ἴδιον αὐτῶν καὶ τοῦτο εἶναι χωρὶς τῆς ἐς αὐτὴν τέχνης τε καὶ σοφίας , ἣν τερατευόμενοί τινες ἐπινοῆσαι κομπάζουσι , τεκμηριοῖ καὶ ἐκεῖνα . τὸν δεσπότην ὄντα τῶν ἐκ τῆς Ῥωμαίων βουλῆς ἀπέδρα Ἀνδροκλῆς ὄνομα , οἰκέτης τὴν τύχην , ὅ τι κακουργήσας καὶ ἡλίκον οὐκ οἶδα εἰπεῖν . ἧκε δʼ οὖν ἐς τὴν Λιβύην , καὶ τὰς μὲν πόλεις ἀπελίμπανε , καὶ τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἄστροις αὐτὰς ἐσημαίνετο , προῄει δὲ ἐς τὴν ἐρήμην . φρυγόμενος δὲ ὑπὸ πολλῆς καὶ διαπύρου τῆς ἀκτῖνος , ἀσμένως ὕπαντρόν τινα πέτραν ὑποδραμὼν ἡσύχαζε · λέοντος δὲ ἄρα κοίτη ἥδε ἡ πέτρα ἦν . ἐπάνεισι τοίνυν ἐκ θήρας ὁ λέων , σκόλοπι βιαίῳ περιπαρεὶς καὶ κολαζόμενος , καὶ ἐντυχὼν τῷ νεανίᾳ εἶδεν αὐτὸν πράως , καὶ σαίνειν ἤρξατο , καὶ προύτεινε τὸν πόδα , καὶ ἐδεῖτο ὡς ἠδύνατο ἐξαιρεθῆναι τὸν σκόλοπα . ὃ δὲ τὰ μὲν πρῶτα κατέπτηξεν · ἐπεὶ δὲ πρᾶον τὸν θῆρα ἐθεάσατο καὶ τὸ κατὰ τὸν πόδα συνεῖδε πάθος , ἐξεῖλε τὸ λυποῦν τοῦ ποδός , καὶ τῆς ὀδύνης ἀπήλλαξεν . ἡσθεὶς οὖν τῇ θεραπείᾳ ὁ λέων ἰατρεῖά οἱ ἐκτίνων ξένον τε ἐνόμιζε καὶ φίλον , καὶ ὧν ἐθήρα ἐκοινώνει . καὶ ὃ μὲν ἐσιτεῖτο ὠμὰ ᾗ λεόντων νόμος , ὃ δὲ ἑαυτῷ ὤπτα · καὶ κοινῆς ἀπέλαυον τραπέζης κατὰ φύσιν τὴν αὑτοῦ ἑκάτερος . καὶ τριῶν μὲν ἐτῶν τὸν τρόπον τοῦτον διεβίωσεν ὁ Ἀνδροκλῆς · εἶτα ὑπεράγαν κουριῶν καὶ ὀδαξησμῷ βιαίῳ κατειλημμένος τὸν μὲν λέοντα ἀπολιμπάνει , ἑαυτὸν δὲ μεθίησι τῇ τύχη . εἶτα ἀλώμενον αὐτὸν συλλαβόντες καὶ ὅτου εἴη πυθόμενοι ἐς τὴν Ῥώμην τῷ δεσπότῃ δήσαντες ἀποπέμπουσιν . ὃ δὲ ἐφʼ οἷς ἠδικήθη εὐθύνει τὸν οἰκέτην , καὶ κατεγνώσθη ἐκεῖνος θηρίοις βορὰ παραδοθῆναι . ἐθηράθη δέ πως καὶ ὁ Λίβυς ἐκεῖνος λέων καὶ ἀφείθη ἐν τῷ θεάτρῳ , καὶ ὁ νεανίας δὲ ὡς ἀπολούμενος ὅ ποτε αὐτῷ ἐκείνῳ τῷ λέοντι σύνοικός τε καὶ σύσκηνος γεγενημένος . καὶ ὁ μὲν ἄνθρωπος οὐκ ἐγνώρισε τὸν θῆρα , ἐκεῖνος δὲ παραχρῆμα ἀνέγνω τὸν ἄνθρωπον , καὶ ἔσαινεν αὐτόν , καὶ ὑποκλίνας τὸ πᾶν σῶμα ἔρριπτό οἱ παρὰ τοῖς ποσίν . ὀψὲ δὲ καὶ ὁ Ἀνδροκλῆς ἐγνώρισε τὸν ἑαυτοῦ ξένον , καὶ περιλαβὼν τὸν λέοντα ὡς ἥκοντα ἑταῖρον ἐξ ἀποδημίας κατησπάζετο . ἐπεὶ δὲ ἐδόκει γόης , ἐφείθη οἱ καὶ πάρδαλις . ὁρμώσης δὲ αὐτῆς ἐπὶ τὸν Ἀνδροκλέα , ὁ λέων ἀμύνων τῷ ποτε ἰασαμένῳ , καὶ κοινῆς τραπέζης μεμνημένος διασπᾷ τὴν πάρδαλιν . οἷα τοίνυν εἰκὸς οἱ θεώμενοι ἐκπλήττονται , καὶ ὁ διδοὺς τὰς θέας καλεῖ τὸν Ἀνδροκλέα , καὶ τὸ πᾶν μανθάνει . καὶ θροῦς ἐς τὸ πλῆθος διαρρεῖ , καὶ τὸ σαφὲς ὁ δῆμος μαθόντες ἐλευθέρους ἐκβοῶσιν ἀφεῖσθαι καὶ τὸν ἄνδρα καὶ τὸν λέοντα . ἴδιον δὴ τῶν ζῴων καὶ ἡ μνήμη . καὶ συνῳδὸν τοῖς προειρημένοις καὶ ἐς τὸ αὐτὸ δέ ἐστιν εὕδοντος ἐν τῇ Σάμῳ ἐπὶ τοῦ κεχηνότος Διονύσου νομίζοιτο ἂν καὶ τὸ φωλιὸν εἰδέναι . καὶ τοῦτο ἀκουέτω Ἐρατοσθένους τε καὶ Εὐφορίωνος καὶ ἄλλων περιηγουμένων αὐτό .
Lemmas: μνήμη δέ παρακολουθέω καί ὁ ζῷον , καί ἴδιος αὐτός καί οὗτος εἰμί χωρίς ὁ εἰς αὐτός τέχνη τε καί σοφία , ὅς τερατεύομαι τις ἐπινοέω κομπάζω , τεκμηριόω καί ἐκεῖνος . ὁ δεσπότης εἰμί ὁ ἐκ ὁ Ῥωμαῖος βουλή ἀποδιδράσκω Ἀνδροκλῆς ὄνομα , οἰκέτης ὁ τύχη , ὅς τις κακουργέω καί ἡλίκος οὐ οἶδα λέγω . ἵημι δέ οὖν εἰς ὁ Λιβύη , καί ὁ μέν πόλις ἀπολείπω , καί οὗτος δή ὁ λέγω ἄστρον αὐτός σημαίνω , προέρχομαι δέ εἰς ὁ ἐρῆμος . φρύγω δέ ὑπό πολύς καί διάπυρος ὁ ἀκτίς , ἄσμενος ὕπαντρος τις πέτρα ὑποτρέχω ἡσυχάζω · λέων δέ ἄρα κοίτη ὅδε ὁ πέτρα εἰμί . ἐπανέρχομαι τοίνυν ἐκ θήρα ὁ λέων , σκόλοψ βίαιος περιπείρω καί κολάζω , καί ἐντυγχάνω ὁ νεανίας ὁράω αὐτός πρᾶος , καί σαίνω ἄρχω , καί προτείνω ὁ πούς , καί δέω ὡς δύναμαι ἐξαιρέω ὁ σκόλοψ . ὁ δέ ὁ μέν πρῶτος καταπτήσσω · ἐπεί δέ πρᾶος ὁ θήρ θεάομαι καί ὁ κατά ὁ πούς συνοράω πάθος , ἐξαιρέω ὁ λυπέω ὁ πούς , καί ὁ ὀδύνη ἀπαλλάσσω . ἥδομαι οὖν ὁ θεραπεία ὁ λέων ἰατρεῖον ἕ ἐκτίνω ξένος τε νομίζω καί φίλος , καί ὅς θηράω κοινωνέω . καί ὁ μέν σιτέω ὠμός ᾗ λέων νόμος , ὁ δέ ἑαυτοῦ ὀπτάω · καί κοινός ἀπολαύω τράπεζα κατά φύσις ὁ ἑαυτοῦ ἑκάτερος . καί τρεῖς μέν ἔτος ὁ τρόπος οὗτος διαβιόω ὁ Ἀνδροκλῆς · εἶτα ὑπεράγαν κουρίας καί ὀδαξησμός βίαιος καταλαμβάνω ὁ μέν λέων ἀπολιμπάνω , ἑαυτοῦ δέ μεθίημι ὁ τύχη . εἶτα ἀλάομαι αὐτός συλλαμβάνω καί ὅστις εἰμί πυνθάνομαι εἰς ὁ Ῥώμη ὁ δεσπότης δέω ἀποπέμπω . ὁ δέ ἐπί ὅς ἀδικέω εὐθύνω ὁ οἰκέτης , καί καταγιγνώσκω ἐκεῖνος θηρίον βορά παραδίδωμι . θηράω δέ πως καί ὁ Λίβυς ἐκεῖνος λέων καί ἀφίημι ἐν ὁ θέατρον , καί ὁ νεανίας δέ ὡς ἀπόλλυμι ὅς ποτέ αὐτός ἐκεῖνος ὁ λέων σύνοικος τε καί σύσκηνος γίγνομαι . καί ὁ μέν ἄνθρωπος οὐ γνωρίζω ὁ θήρ , ἐκεῖνος δέ παραχρῆμα ἀναγιγνώσκω ὁ ἄνθρωπος , καί σαίνω αὐτός , καί ὑποκλίνω ὁ πᾶς σῶμα ῥίπτω ἕ παρά ὁ πούς . ὀψέ δέ καί ὁ Ἀνδροκλῆς γνωρίζω ὁ ἑαυτοῦ ξένος , καί περιλαμβάνω ὁ λέων ὡς ἥκω ἑταῖρος ἐκ ἀποδημία κατασπάζομαι . ἐπεί δέ δοκέω γόης , ἐφίημι ἕ καί πάρδαλις . ὁρμάω δέ αὐτός ἐπί ὁ Ἀνδροκλῆς , ὁ λέων ἀμύνω ὁ ποτέ ἰάζω , καί κοινός τράπεζα μιμνῄσκω διασπάω ὁ πάρδαλις . οἷος τοίνυν ἔοικα ὁ θεάομαι ἐκπλήσσω , καί ὁ δίδωμι ὁ θέα καλέω ὁ Ἀνδροκλῆς , καί ὁ πᾶς μανθάνω . καί θρόος εἰς ὁ πλῆθος διαρρέω , καί ὁ σαφής ὁ δῆμος μανθάνω ἐλεύθερος ἐκβοάω ἀφίημι καί ὁ ἀνήρ καί ὁ λέων . ἴδιος δή ὁ ζῷον καί ὁ μνήμη . καί συνῳδός ὁ προλέγω καί εἰς ὁ αὐτός δέ εἰμί εὕδω ἐν ὁ Σάμος ἐπί ὁ χάσκω Διόνυσος νομίζω ἄν καί ὁ φωλίον οἶδα . καί οὗτος ἀκούω Ἐρατοσθένης τε καί Εὐφορίων καί ἄλλος περιηγέομαι αὐτός .