claudius-aelianus.de-natura-animalium 5.54
ἐν τῇ Μαυρουσίᾳ γῇ αἱ παρδάλεις τοῖς πιθήκοις οὐ κατὰ τὸ καρτερὸν οὐδὲ ὅπως ἂν ἔχωσιν ἀλκῆς τε καὶ ῥώμης ἐπιτίθενται . τὸ δὲ αἴτιον , οὐ χωροῦσιν ὁμόσε , ἀλλὰ ἀποδιδράσκουσιν αὐτὰς καὶ ἐπὶ τὰ δένδρα ἀναθέουσι καὶ ἐκεῖ κάθηνται , τὴν ἐξ ἐκείνων ἐπιβουλὴν φυλαττόμενοι . ἦν δὲ ἄρα ἡ πάρδαλις καὶ τοῦ πιθήκου δολερώτερον . οἵας γοῦν ἐπʼ αὐτοῖς παλαμᾶταί τε καὶ ῥάπτει τὰς πάγας . ὅπου πλῆθος πιθήκων κάθηνται , ἐνταῦθα ἐλθοῦσα ἑαυτὴν ὑπέρριψε τῷ δένδρῳ , καὶ κεῖται κατὰ τοῦ δαπέδου ὑπτία , καὶ τὴν μὲν γαστέρα διώγκωσε , παρῆκε δὲ τὰ σκέλη , τὼ δὲ ὀφθαλμὼ κατέμυσε , πιέζει γε μὴν τὸ ἆσθμα , καὶ κεῖται νεκρὰ δή . οἳ δὲ ἄνωθεν τὴν ἐχθίστην ἰδόντες τεθνάναι νομίζουσιν αὐτήν , καὶ ὃ μάλιστα βούλονται , τοῦτο καὶ οἴονται . οὐ μὴν θαρροῦσιν ἤδη , ἀλλὰ πεῖραν καθιᾶσι , καὶ ἔστιν ἡ πεῖρα , ἕνα ἑαυτῶν τὸν δοκοῦντα ἀδεέστατον καταπέμπουσι , βασανίσοντα καὶ κατασκεψόμενον τὸ τῆς παρδάλεως πάθος . ὃ δὲ κάτεισιν οὐ παντελῶς ἀδεής , ἀλλὰ ὀλίγον καταδραμὼν εἶτα ὑπέστρεψεν , τοῦ φόβου ἀναστείλαντος αὐτόν · καὶ κατῆλθε πάλιν , καὶ πλησίον γενόμενος ἀνεχώρησε , καὶ ὑπέστρεψεν αὖθις , καὶ τὼ ὀφθαλμὼ κατεσκέψατο , καὶ τὸ πνεῦμα εἰ μεθίησιν ἐξήτασεν . ἣ δὲ ἀτρεμοῦσα καὶ μάλα ἐγκρατῶς ἐντίθησίν οἱ τὸ κατὰ μικρὰ ἀδεές . προσελθόντος δὲ καὶ παραμένοντος ἀπαθοῦς καὶ οἱ μετέωροι πίθηκοι θαρροῦσιν ἤδη , καὶ καταδραμόντες ἔκ τε ἐκείνου τοῦ δένδρου καὶ τῶν ἄλλων ὅσα πλησίον παραπέφυκεν , ἀθρόοι γενόμενοι περιέρχονταί τε καὶ περιχορεύουσιν αὐτήν . εἶτα ἐμπηδήσαντες αὐτῇ καὶ ἐπιβάντες κατεκυβίστησαν καὶ κατωρχήσαντο κέρτομόν τινα καὶ πιθήκοις πρέπουσαν ὄρχησιν , καὶ ποικίλως ἐνυβρίσαντες , ἣν ἔχουσιν ὡς ἐπὶ νεκρᾷ χαρὰν καὶ ἡδονὴν ἐμαρτύραντο . ἣ δὲ ὑπέμεινε πάντα , εἶτα ὅταν ἐννοήσῃ κεκμηκέναι ὑπό τε τῆς χορείας αὐτοὺς καὶ τῆς ὕβρεως , ἀδοκήτως ἀναπηδήσασα καὶ ἐσθοροῦσα τοὺς μὲν τοῖς ὄνυξι διέξηνε , τοὺς δὲ τοῖς ὀδοῦσι διεσπάσατο , καὶ τὴν ἐκ τῶν πολεμίων πανθοινίαν τε καὶ πανδαισίαν ἀφθονώτατα ἔχει . τλημόνως δὲ ἔχειν καὶ καρτερῶς καὶ γεννικῶς ἡ φύσις κελεύει τὴν πάρδαλιν ὑπὲρ τοῦ τῶν πολεμίων ἐνυβρισάντων περιγίνεσθαι καρτερικώτατα ἐναθλοῦσαν καὶ μὴ δεομένην εἰπεῖν τέτλαθι δὴ κραδίη . ὅ γε μὴν τοῦ Λαέρτου ἑαυτὸν ἐξεκάλυψεν ὀλίγου πρὸ τοῦ καιροῦ , τὴν ἐκ τῶν παιδισκῶν ὕβριν μὴ φέρων .
Lemmas: ἐν ὁ Μαυρούσιος γῆ ὁ πάρδαλις ὁ πίθηκος οὐ κατά ὁ καρτερός οὐδέ ὅπως ἄν ἔχω ἀλκή τε καί ῥώμη ἐπιτίθημι . ὁ δέ αἴτιος , οὐ χωρέω ὁμόσε , ἀλλά ἀποδιδράσκω αὐτός καί ἐπί ὁ δένδρον ἀναθέω καί ἐκεῖ κάθημαι , ὁ ἐκ ἐκεῖνος ἐπιβουλή φυλάσσω . εἰμί δέ ἄρα ὁ πάρδαλις καί ὁ πίθηκος δολερός . οἷος γοῦν ἐπί αὐτός παλαμάομαι τε καί ῥάπτω ὁ πάγη . ὅπου πλῆθος πίθηκος κάθημαι , ἐνταῦθα ἔρχομαι ἑαυτοῦ ὑπορρίπτω ὁ δένδρον , καί κεῖμαι κατά ὁ δάπεδον ὕπτιος , καί ὁ μέν γαστήρ διογκόω , παρίημι δέ ὁ σκέλος , ὁ δέ ὀφθαλμός καταμύω , πιέζω γε μήν ὁ ἆσθμα , καί κεῖμαι νεκρός δή . ὁ δέ ἄνωθεν ὁ ἐχθρός ὁράω θνῄσκω νομίζω αὐτός , καί ὅς μάλα βούλομαι , οὗτος καί οἴομαι . οὐ μήν θαρρέω ἤδη , ἀλλά πεῖρα καθάρχομαι , καί εἰμί ὁ πεῖρα , εἷς ἑαυτοῦ ὁ δοκέω ἀδεής καταπέμπω , βασανίζω καί κατασκοπέω ὁ ὁ πάρδαλις πάθος . ὁ δέ κατέρχομαι οὐ παντελής ἀδεής , ἀλλά ὀλίγος κατατρέχω εἶτα ὑποστρέφω , ὁ φόβος ἀναστέλλω αὐτός · καί κατέρχομαι πάλιν , καί πλησίον γίγνομαι ἀναχωρέω , καί ὑποστρέφω αὖθις , καί ὁ ὀφθαλμός κατασκέπω , καί ὁ πνεῦμα εἰ μεθίημι ἐξετάζω . ὁ δέ ἀτρεμέω καί μάλα ἐγκρατής ἐντίθημι ἕ ὁ κατά μικρός ἀδεής . προσέρχομαι δέ καί παραμένω ἀπαθής καί ὁ μετέωρος πίθηκος θαρρέω ἤδη , καί κατατρέχω ἐκ τε ἐκεῖνος ὁ δένδρον καί ὁ ἄλλος ὅσος πλησίον παραφύω , ἀθρόος γίγνομαι περιέρχομαι τε καί περιχορεύω αὐτός . εἶτα ἐμπηδάω αὐτός καί ἐπιβαίνω κατακυβιστάω καί κατορχέομαι κέρτομος τις καί πίθηκος πρέπω ὄρχησις , καί ποικίλος ἐνυβρίζω , ὅς ἔχω ὡς ἐπί νεκρός χαρά καί ἡδονή μαρτύρομαι . ὁ δέ ὑπομένω πᾶς , εἶτα ὅταν ἐννοέω κάμνω ὑπό τε ὁ χορεία αὐτός καί ὁ ὕβρις , ἀδόκητος ἀναπηδάω καί ἐσθρῴσκω ὁ μέν ὁ ὄνυξ διαξηννάνω , ὁ δέ ὁ ὀδούς διασπάω , καί ὁ ἐκ ὁ πολέμιος πανθοινία τε καί πανδαισία ἄφθονος ἔχω . τλήμων δέ ἔχω καί καρτερός καί γεννικός ὁ φύσις κελεύω ὁ πάρδαλις ὑπέρ ὁ ὁ πολέμιος ἐνυβρίζω περιγίγνομαι καρτερικός ἐναθλέω καί μή δέω λέγω τλάω δή καρδία . ὁ γε μήν ὁ Λαέρτης ἑαυτοῦ ἐξοκαλύπτω ὀλίγος πρό ὁ καιρός , ὁ ἐκ ὁ παιδίσκη ὕβρις μή φέρω .