claudius-aelianus.de-natura-animalium 6.15
ᾖ πλήρης ὁ τῆς σελήνης κύκλος , κατόπιν λαμβάνει τὴν αὐγήν , καὶ τὴν αὑτῆς σκιὰν ἐπιβάλλει τοῖς κυσί , καὶ παραχρῆμα αὐτοὺς κατεσίγασε , καὶ καταγοητεύσασα ὡς αἱ φαρμακίδες εἶτα ἀπάγει σιωπῶντας , καὶ κέχρηται ὅ τι καὶ βούλεται τὸ ἐντεῦθεν αὐτοῖς . ἔρωτα δελφῖνος ἐν Ἰασῷ ἐς μειράκιον καλὸν πάλαι ᾀδόμενον ἄμοιρον μνήμης τῆς ἐξ ἐμοῦ ἀπολιπεῖν οὔ μοι δοκεῖ , καὶ διὰ ταῦτα εἰρήσεται . τὸ γυμνάσιον τὸ τῶν Ἰασέων ἐπίκειται τῇ θαλάσσῃ , καὶ οἵ γε ἔφηβοι μετὰ τοὺς δρόμους καὶ τὰς κονίστρας κατιόντες ἐνταῦθα ἀπολοῦνται κατά τι ἔθος ἀρχαῖον . διανηχομένων οὖν αὐτῶν ἑνὸς τοῦ τὴν ὥραν ἐκπρεπεστάτου ἐρᾷ δελφὶς ἔρωτα δριμύτατον . καὶ τὰ μὲν πρῶτα πλησίον γενόμενος ἐφόβησέ τε καὶ ἐξέπληξεν αὐτόν , εἶτα μέντοι τῇ συνηθείᾳ φιλίαν τινὰ καὶ εὔνοιαν ἐς ἑαυτὸν ἐκ τοῦ παιδὸς ἰσχυρὰν ἐπηγάγετο . ἀθύρειν γοῦν μετʼ ἀλλήλων ὑπήρξαντο , καὶ πῆ μὲν ἡμιλλάσθην παρανηχομένω τε καὶ ἐρίζοντε , πῆ δὲ ὁ παῖς ἀναβαίνων ὡς πῶλον ἱππότης , ὑπονηχομένου τοῦ ἐραστοῦ γαῦρος ἐφέρετο . καὶ ἦν τοῖς Ἰασεῦσι καὶ τοῖς ξένοις τὸ πραττόμενον ἀξιόζηλον . προῄει μὲν γὰρ τὰ παιδικὰ ὁ δελφὶς φέρων ἐπὶ πλεῖστον τῆς θαλάσσης καὶ ἐς ὅσον τῷ παιδὶ εἶχεν ὀχουμένῳ καλῶς · εἶτα ὑπέστρεφεν καὶ ἦγε τοῦ αἰγιαλοῦ πλησίον , καὶ ἀλλήλων διαλυόμενοι ὃ μὲν ἐς τὸ πέλαγος , ὃ δὲ ἐς τὰ οἰκεῖα ἐπανῄεσαν . ἀπήντα δὲ ὁ δελφὶς ἐς τὸν καιρὸν τῆς τῶν γυμνασίων ἀφέσεως , ὅ τε παῖς ἥδετο τῇ προσδοκίᾳ τῇ τοῦ φίλου καὶ τῇ σὺν αὐτῷ παιδιᾷ , καὶ πρὸς τῷ κάλλει τῷ φυσικῷ περίβλεπτος ἦν , οἷα δήπου μὴ μόνον τοῖς ἀνθρώποις , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἀλόγοις δοκῶν ὡραιότατος . οὐ μέντοι μετὰ μακρὸν καὶ οὗτος ὁ ἀντέρως ἡττήθη τοῦ φθόνου . ἔτυχε γοῦν ὁ παῖς πλείω γυμνασάμενος , καὶ καμὼν ἑαυτὸν τῷ ὀχοῦντι κατὰ τὴν γαστέρα ἐπιβάλλει , καί πως ἔτυχεν ἡ τοῦ ζῴου ἄκανθα ἡ κατὰ τοῦ νώτου ὀρθὴ οὖσα , καὶ τῷ ὡραίῳ τὸν ὀμφαλὸν κεντεῖ . εἶτά τινες φλέβες ὑπορρήγνυνται , καὶ αἵματος ἔπειτα ῥοὴ πολλή , καὶ ὁ παῖς ἐνταῦθα ἀποθνήσκει . ὅπερ οὖν ὁ δελφὶς συναισθόμενος ἐκ τοῦ βάρους ʽἐπέκειτο γὰρ οὐ συνήθως κοῦφος , ἅτε μὴ τῷ πνεύματι ἑαυτὸν ἐλαφρίζωνʼ καὶ θεασάμενος πορφυροῦν ἐκ τοῦ αἵματος τὸ πέλαγος , τὸ πραχθὲν συνῆκεν καὶ ἐπιβιῶναι τοῖς παιδικοῖς οὐκ ἐτόλμησε . πολλῇ τοίνυν τῇ ῥύμῃ χρησάμενος , ὥσπερ οὖν ῥόθιον σκάφος , εἶτα ἑαυτὸν ἐς τοὺς αἰγιαλοὺς ἑκὼν ἐξέβρασε , καὶ τὸν νεκρὸν συνεξήνεγκε , καὶ ἔκειντο ἄμφω ὃ μὲν τεθνεώς , ὃ δὲ ψυχορραγῶν . Λάιος δὲ ἐπὶ Χρυσίππῳ , ὦ καλὲ Εὐριπίδη , τοῦτο οὐκ ἔδρασε , καίτοι τοῦ τῶν ἀρρένων ἔρωτος , ὡς λέγεις αὐτὸς καὶ ἡ φήμη διδάσκει , Ἑλλήνων πρώτιστος ἄρξας . ἀμειβόμενοι δὲ Ἰασεῖς τὴν φιλίαν ἐκείνων τὴν ἰσχυράν , ἀπέφηναν τάφον κοινὸν ὡραίου μειρακίου καὶ δελφῖνος ἐρωτικοῦ , καὶ στήλην ἐπέστησαν . καλὸς παῖς ἱππεύων ἐπὶ δελφῖνος ἦν . καὶ νόμισμα δὲ ἀργύρου καὶ χαλκοῦ εἰργάσαντο , καὶ ἐνέθλασαν σημεῖον τὸ ἀμφοῖν πάθος , καὶ μνήμῃ παρέδοσαν ἔργον τοῦ τοσούτου θεοῦ τιμῶντες οἱ ἐκεῖθι . πυνθάνομαι δὲ καὶ ἐν τῇ Ἀλεξάνδρου πόλει κατὰ τὸν Πτολεμαῖον τὸν δεύτερον ἐρασθῆναι δελφῖνα ἔρωτα παραπλήσιον καὶ ἐν Δικαιαρχίᾳ τῆς Ἰταλίας . ἅπερ οὖν εἰ Ἡρόδοτος ἔγνω , οὐκ ἂν ἐμοὶ δοκεῖν ἐθαύμασε τῶν ἐπʼ Ἀρίονι τῷ Μηθυμναίῳ ἧττον αὐτά .
Lemmas: εἰμί πλήρης ὁ ὁ σελήνη κύκλος , κατόπιν λαμβάνω ὁ αὐγή , καί ὁ αὐτηες͂ς σκιά ἐπιβάλλω ὁ κύων , καί παραχρῆμα αὐτός κατασιγάω , καί καταγοητεύω ὡς ὁ φαρμακίς εἶτα ἀπάγω σιωπάω , καί χράω ὁ τίς καί βούλομαι ὁ ἐντεῦθεν αὐτός . ἔρως δελφίς ἐν Ἰάς εἰς μειράκιον καλός πάλαι ἀείδω ἄμοιρος μνήμη ὁ ἐκ ἐγώ ἀπολείπω οὐ ἐγώ δοκέω , καί διά οὗτος λέγω . ὁ γυμνάσιον ὁ ὁ Ἰασεύς ἐπίκειμαι ὁ θάλασσα , καί ὁ γε ἔφηβος μετά ὁ δρόμος καί ὁ κόνιστρα κατέρχομαι ἐνταῦθα ἀπόλλυμι κατά τις ἔθος ἀρχαῖος . διανήχομαι οὖν αὐτός εἷς ὁ ὁ ὥρα ἐκπρεπής ἐράω δελφίς ἔρως δριμύς . καί ὁ μέν πρῶτος πλησίον γίγνομαι φοβέω τε καί ἐκπλήσσω αὐτός , εἶτα μέντοι ὁ συνήθεια φιλία τις καί εὔνοια εἰς ἑαυτοῦ ἐκ ὁ παῖς ἰσχυρός ἐπάγω . ἀθύρω γοῦν μετά ἀλλήλων ὑπάρχω , καί πη μέν ἡμιλλᾶμαι παρανήχομαι τε καί ἐρίζω , πη δέ ὁ παῖς ἀναβαίνω ὡς πῶλος ἱππότης , ὑπονήχομαι ὁ ἐραστής γαῦρος φέρω . καί εἰμί ὁ Ἰασεύς καί ὁ ξένος ὁ πράσσω ἀξιόζηλος . προέρχομαι μέν γάρ ὁ παιδικός ὁ δελφίς φέρω ἐπί πολύς ὁ θάλασσα καί εἰς ὅσος ὁ παῖς ἔχω ὀχέω καλός · εἶτα ὑποστρέφω καί ἄγω ὁ αἰγιαλός πλησίον , καί ἀλλήλων διαλύω ὁ μέν εἰς ὁ πέλαγος , ὁ δέ εἰς ὁ οἰκεῖος ἐπανέρχομαι . ἀπαντάω δέ ὁ δελφίς εἰς ὁ καιρός ὁ ὁ γυμνάσιον ἄφεσις , ὁ τε παῖς ἥδομαι ὁ προσδοκία ὁ ὁ φίλος καί ὁ σύν αὐτός παιδιά , καί πρός ὁ κάλλος ὁ φυσικός περίβλεπτος εἰμί , οἷος δήπου μή μόνος ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά καί ὁ ἄλογος δοκέω ὡραῖος . οὐ μέντοι μετά μακρός καί οὗτος ὁ ἀντέρως ἡσσάομαι ὁ φθόνος . τυγχάνω γοῦν ὁ παῖς πολύς γυμνάζω , καί κάμνω ἑαυτοῦ ὁ ὀχέω κατά ὁ γαστήρ ἐπιβάλλω , καί πως τυγχάνω ὁ ὁ ζῷον ἄκανθα ὁ κατά ὁ νῶτον ὀρθός εἰμί , καί ὁ ὡραῖος ὁ ὀμφαλός κεντέω . εἶτα τις φλέψ ὑπορρήγνυμι , καί αἷμα ἔπειτα ῥοή πολύς , καί ὁ παῖς ἐνταῦθα ἀποθνῄσκω . ὅς οὖν ὁ δελφίς συναισθάνομαι ἐκ ὁ βάρος ʽἐπέκειτο γάρ οὐ συνήθης κοῦφος , ἅτε μή ὁ πνεῦμα ἑαυτοῦ ἐλαφρίζω καί θεάομαι πορφύρεος ἐκ ὁ αἷμα ὁ πέλαγος , ὁ πράσσω συνίημι καί ἐπιβιόω ὁ παιδικός οὐ τολμάω . πολύς τοίνυν ὁ ῥύμη χράω , ὥσπερ οὖν ῥόθιος σκάφος , εἶτα ἑαυτοῦ εἰς ὁ αἰγιαλός ἑκών ἐξεβαρσῄσκω , καί ὁ νεκρός συνεκφέρω , καί κεῖμαι ἄμφω ὁ μέν θνῄσκω , ὁ δέ ψυχορραγέω . Λάϊος δέ ἐπί Χρύσιππος , ὦ καλός Εὐριπίδης , οὗτος οὐ δράω , καίτοι ὁ ὁ ἄρσην ἔρως , ὡς λέγω αὐτός καί ὁ φήμη διδάσκω , Ἕλλην πρῶτος ἄρχω . ἀμείβω δέ Ἰασεύς ὁ φιλία ἐκεῖνος ὁ ἰσχυρός , ἄφηνα τάφος κοινός ὡραῖος μειράκιον καί δελφίς ἐρωτικός , καί στήλη ἐφίστημι . καλός παῖς ἱππεύω ἐπί δελφίς εἰμί . καί νόμισμα δέ ἄργυρος καί χαλκός ἐργάζομαι , καί ἐμθλάω σημεῖον ὁ ἄμφω πάθος , καί μνήμη παραδίδωμι ἔργον ὁ τοσοῦτος θεός τιμάω ὁ ἐκεῖθι . πυνθάνομαι δέ καί ἐν ὁ Ἀλέξανδρος πόλις κατά ὁ Πτολεμαῖος ὁ δεύτερος ἔραμαι δελφίς ἔρως παραπλήσιος καί ἐν Δικαιαρχίη ὁ Ἰταλία . ὅς οὖν εἰ Ἡρόδοτος γιγνώσκω , οὐ ἄν ἐγώ δοκέω θαυμάζω ὁ ἐπί Ἀρίων ὁ Μηθυμναῖος ἥσσων αὐτός .