claudius-aelianus.de-natura-animalium 13.11
αἱροῦνται δὲ οἱ λαγῲ ὑπὸ ἀλωπέκων οὐχ ἧττον ἀλλὰ καὶ μᾶλλον τέχνῃ · σοφὸν γὰρ ἀπατᾶν ἀλώπηξ , καὶ δόλους οἶδεν . ὅταν γοῦν νύκτωρ ἐς ἴχνος ἐμπέσῃ τοῦ λαγὼ καὶ αἴσθηται τοῦ θηρίου , σιγῇ τε ἐπιβαίνει καὶ ποδὶ ἀψόφῳ , καὶ ἀναστέλλει τὸ ἆσθμα , καὶ καταλαβοῦσα ἐν τῇ κοίτῃ πειρᾶται αἱρεῖν ὡς ἀδεᾶ καὶ ἄφροντιν . ὃ δὲ οὐ τρυφῶν οὐδὲ ῥᾳθύμως καθεύδει , ἀλλʼ ἅμα τε ᾔσθετο τοῦ ζῴου τοῦ προσιόντος καὶ τῆς εὐνῆς ἐξεπήδησε καὶ θεῖ · καὶ ὃ μὲν ἀνύτει τὸν δρόμον καὶ μάλα ὠκέως , ἡ δὲ ἀλώπηξ καὶ αὐτὴ κατʼ ἴχνος ἵεται καὶ τοῦ δρόμου ἔχεται . καὶ ὃ μὲν πολλὴν ὁδὸν διανύσας , ὡς ἤδη κρείττων καὶ οὐκ ἂν ἁλούς , ἐμπεσὼν ἐς λόχμην ἀσμένως ἀναπαύεται · ἡ δὲ ἀλώπηξ ἐφίσταται , καὶ ἀτρεμεῖν οὐκ ἐπιτρέπει , πάλιν τε αὐτὸν ἐγείρει , καὶ ἐς δρόμον ἐξηνέμωσεν ἕτερον . εἶτα οὐχ ἥττων τῆς προτέρας ὁδὸς καὶ δὴ διηνύσθη , καὶ ὃ μὲν ἀναπαύσασθαι διψᾷ πάλιν , ἣ δὲ ἐφίσταται , καὶ σείουσα τὸν θάμνον ἀγρυπνίαν ἐνεργάζεται αὐτῷ . ὃ δὲ πάλιν ἐκθεῖ , καὶ ἡ ἀλώπηξ οὐχ ὑστερεῖ . συνεχέστερον δὲ ὅταν αὐτὸν δρόμος ἐκ δρόμου διαλάβῃ καὶ ἀγρυπνία διαδέξηται , ὃ μὲν ἀπεῖπε , ἣ δὲ ἐπελθοῦσα κατέσχεν αὐτόν , οὐ μὰ Δία δρόμῳ ἀλλὰ τῷ χρόνῳ καὶ τῷ δόλῳ καθελοῦσα . ταῦτα μὲν οὖν ἄλλως προεκθέων ὁ λόγος ὑπὲρ τοῦ δρόμου τοῦ λαγὼ ἀναβέβληται , τὰ δὲ λοιπὰ ἐν τοῖς ἑπομένοις λέγειν ἐγκαιρότερον · ὅθεν δὲ ἐξετραπόμην καὶ δὴ ἐπάνειμι αὖθις . ἦν δὲ ἄρα τοῦ διασπείρειν τὰ ἔκγονα καὶ ἄλλο ἄλλῃ τρέφειν αἰτία ἥδε . ἔστι μὲν ὁ λαγὼς φιλότεκνον δεινῶς , δέδοικε δὲ καὶ τὰς ἐκ τῶν θηρώντων ἐπιβουλὰς καὶ τὰς ἐκ τῶν ἀλωπέκων ἐπιδρομάς , πέφρικέ γε μὴν καὶ τὰς ἐκ τῶν ὀρνίθων οὐχ ἧττον , φωνὴν δὲ κοράκων καὶ ἀετῶν μᾶλλον · πρὸς γὰρ δὴ ταῦτα τῶν πτηνῶν οὐκ ἔστιν αὐτῷ ἔνσπονδα . ὑποκρύπτει δὲ ἑαυτὸν ἢ θάμνῳ κομῶντι ἢ ληίῳ βαθεῖ , ἤ τινα ἄλλην ἑαυτοῦ προβάλλεται ἀναγκαίαν καὶ ἄμαχον σκέπην .
Lemmas: αἱρέω δέ ὁ λαγώς ὑπό ἀλώπηξ οὐ ἥσσων ἀλλά καί μάλα τέχνη · σοφός γάρ ἀπατάω ἀλώπηξ , καί δόλος οἶδα . ὅταν γοῦν νύκτωρ εἰς ἴχνος ἐμπίπτω ὁ λαγώς καί αἰσθάνομαι ὁ θηρίον , σιγή τε ἐπιβαίνω καί πούς ἄψοφος , καί ἀναστέλλω ὁ ἆσθμα , καί καταλαμβάνω ἐν ὁ κοίτη πειράω αἱρέω ὡς ἀδεής καί ἄφροντις . ὁ δέ οὐ τρυφάω οὐδέ ῥᾴθυμος καθεύδω , ἀλλά ἅμα τε αἰσθάνομαι ὁ ζῷον ὁ προσέρχομαι καί ὁ εὐνή ἐκπηδάω καί θέω · καί ὁ μέν ἀνύτω ὁ δρόμος καί μάλα ὠκύς , ὁ δέ ἀλώπηξ καί αὐτός κατά ἴχνος ἵημι καί ὁ δρόμος ἔχω . καί ὁ μέν πολύς ὁδός διανύω , ὡς ἤδη κρατύς καί οὐ ἄν ἁλίσκομαι , ἐμπίπτω εἰς λόχμη ἄσμενος ἀναπαύω · ὁ δέ ἀλώπηξ ἐφίστημι , καί ἀτρεμέω οὐ ἐπιτρέπω , πάλιν τε αὐτός ἐγείρω , καί εἰς δρόμος ἐξηνεμόω ἕτερος . εἶτα οὐ ἥσσων ὁ πρότερος ὁδός καί δή διηνύω , καί ὁ μέν ἀναπαύω διψάω πάλιν , ὁ δέ ἐφίστημι , καί σείω ὁ θάμνος ἀγρυπνία ἐνεργάζομαι αὐτός . ὁ δέ πάλιν ἐκθέω , καί ὁ ἀλώπηξ οὐ ὑστερέω . συνεχής δέ ὅταν αὐτός δρόμος ἐκ δρόμος διαλαμβάνω καί ἀγρυπνία διαδέχομαι , ὁ μέν ἀπολέγω , ὁ δέ ἐπέρχομαι κατέχω αὐτός , οὐ μά Ζεύς δρόμος ἀλλά ὁ χρόνος καί ὁ δόλος καθαιρέω . οὗτος μέν οὖν ἄλλος προεκθέω ὁ λόγος ὑπέρ ὁ δρόμος ὁ λαγώς ἀναβάλλω , ὁ δέ λοιπός ἐν ὁ ἕπομαι λέγω ἔγκαιρος · ὅθεν δέ ἐκτρανπάνω καί δή ἐπανέρχομαι αὖθις . εἰμί δέ ἄρα ὁ διασπείρω ὁ ἔκγονος καί ἄλλος ἄλλῃ τρέφω αἰτία ὅδε . εἰμί μέν ὁ λαγώς φιλότεκνος δεινός , δείδω δέ καί ὁ ἐκ ὁ θηράω ἐπιβουλή καί ὁ ἐκ ὁ ἀλώπηξ ἐπιδρομή , πέφρικα γε μήν καί ὁ ἐκ ὁ ὄρνις οὐ ἥσσων , φωνή δέ κόραξ καί ἀετός μάλα · πρός γάρ δή οὗτος ὁ πτηνός οὐ εἰμί αὐτός ἔνσπονδος . ὑποκρύπτω δέ ἑαυτοῦ ἤ θάμνος κομάω ἤ λήϊον βαθύς , ἤ τις ἄλλος ἑαυτοῦ προβάλλω ἀναγκαῖος καί ἄμαχος σκέπη .