claudius-aelianus.de-natura-animalium 14.28
Κόχλος ἐστὶ θαλάττιος , μικρὸς μὲν τὸ μέγεθος , ἰδεῖν δὲ ὡραιότατος , καὶ ἐν θαλάττῃ τίκτεται τῇ καθαρωτάτῃ καὶ ἐν ταῖς ὑφάλοις πέτραις καὶ ἐν ταῖς καλουμέναις χοιράσιν . ὄνομα δὲ νηρίτης ἐστὶν αὐτῷ , καὶ διαρρεῖ λόγος διπλοῦς ὑπὲρ τοῦδε τοῦ ζῴου , καὶ ἐς ἐμέ γε ἀφικέσθην ἄμφω τὼ λόγω , καὶ μέντοι καὶ διαμυθολογῆσαι μικρὰ ἄττα ἐν μακρᾷ τῇ συγγραφῇ οὐδὲν ἀλλʼ ἢ διαναπαῦσαί τε τὴν ἀκοὴν καὶ ἐφηδῦναι τὸν λόγον . τῷ Νηρεῖ τῷ θαλαττίῳ , ὅνπερ οὖν ἀληθῆ τε καὶ ἀψευδῆ ἀκούομεν δεῦρο ἀεί , πεντήκοντα μὲν θυγατέρας τὴν Ὠκεανοῦ Δωρίδα Ἡσίοδος ᾅδει τεκεῖν · μέμνηται δὲ αὐτῶν καὶ Ὅμηρος ἐν τοῖς ἑαυτοῦ μέτροις . ἕνα δέ οἱ γενέσθαι παῖδα ἐπὶ ταῖς τοσαύταις θυγατράσιν ἐκεῖνοι μὲν οὔ φασι , λόγοι δὲ θαλάττιοι ὑμνοῦσι . καὶ Νηρίτην αὐτὸν κληθῆναι λέγουσι καὶ ὡραιότατον γενέσθαι καὶ ἀνθρώπων καὶ θεῶν , Ἀφροδίτην δὲ συνδιαιτωμένην ἐν τῇ θαλάττῃ ἡσθῆναί τε τῷ Νηρίτῃ τῷδε καὶ ἔχειν αὐτὸν φίλον . ἐπεὶ δὲ ἀφίκετο χρόνος ὁ εἱμαρμένος , ἔδει τοῖς Ὀλυμπίοις ἐγγραφῆναι καὶ τήνδε τὴν δαίμονα τοῦ πατρὸς παρακαλοῦντος . ἀνιοῦσαν οὖν αὐτὴν ἀκούω καὶ τὸν ἑταῖρόν τε καὶ συμπαίστην τὸν αὐτὸν ἐθέλειν ἄγειν . τὸν δὲ οὐχ ὑπακοῦσαι λόγος ἔχει τοῦ Ὀλύμπου προτιμῶντα τὴν σὺν ταῖς ἀδελφαῖς καὶ τοῖς γειναμένοις διατριβήν . παρῆν δὲ ἄρα αὐτῷ καὶ ἀναφῦσαι πτερά , καὶ τοῦτο ἐγᾦμαι δῶρον τῆς Ἀφροδίτης δωρουμένης · ὃ δὲ καὶ ταύτην παρʼ οὐδὲν ποιεῖται τὴν χάριν . ὀργίζεται τοίνυν ἡ Διὸς παῖς , καὶ ἐκείνῳ μὲν ἐς τὸν κόχλον τόνδε ἐκτρέπει τὴν μορφήν , αὐτὴ δὲ αἱρεῖται ὀπαδόν τε καὶ θεράποντα ἀντʼ ἐκείνου τὸν Ἔρωτα , νέον καὶ τοῦτον καὶ καλόν , καί οἱ τὰ πτερὰ τὰ ἐκείνου δίδωσιν . ὁ δὲ ἄλλος λόγος ἐρασθῆναι βοᾷ Νηρίτου Ποσειδῶνα , ἀντερᾶν δὲ τοῦ Ποσειδῶνος , καὶ τοῦ γε ὑμνουμένου Ἀντέρωτος ἐντεῦθεν τὴν γένεσιν ὑπάρξασθαι . συνδιατρίβειν οὖν τά τε ἄλλα τῷ ἐραστῇ τὸν ἐρώμενον ἀκούω καὶ μέντοι καὶ αὐτοῦ ἐλαύνοντος κατὰ τῶν κυμάτων τὸ ἅρμα τὰ μὲν κήτη τἄλλα καὶ τοὺς δελφῖνας καὶ προσέτι καὶ τοὺς Τρίτωνας ἀναπηδᾶν ἐκ τῶν μυχῶν καὶ περισκιρτᾶν τὸ ἅρμα καὶ περιχορεύειν , ἀπολείπεσθαι δʼ οὖν τοῦ τάχους τῶν ἵππων πάντως καὶ πάντη · μόνα δὲ ἄρα τὰ παιδικά οἱ παρομαρτεῖν καὶ μάλα πλησίον , στόρνυσθαι δὲ αὐτοῖς καὶ τὸ κῦμα καὶ διίστασθαι τὴν θάλατταν αἰδοῖ Ποσειδῶνος · βούλεσθαι γὰρ τῇ τε ἄλλῃ τὸν θεὸν εὐδοκιμεῖν τὸν καλὸν ἐρώμενον καὶ οὖν καὶ τῇ νήξει διαπρέπειν . τὸν δὲ Ἥλιον νεμεσῆσαι τῷ τάχει τοῦ παιδὸς ὁ μῦθος λέγει , καὶ ἀμεῖψαί οἱ τὸ σῶμα ἐς τὸν κόχλον τὸν νῦν , οὐκ οἶδα εἰπεῖν ὁπόθεν ἀγριάναντα · οὐδὲ γὰρ ὁ μῦθος λέγει . εἰ δέ τι χρὴ συμβαλεῖν ὑπὲρ τῶν ἀτεκμάρτων , λέγοιντʼ ἂν ἀντερᾶν Ποσειδῶν καὶ Ἥλιος . καὶ ἠγανάκτει μὲν ἴσως ὁ Ἥλιος ὡς ἐν θαλάττῃ φερομένῳ , ἐβούλετο δὲ αὐτὸν οὐκ ἐν τοῖς κήτεσιν ἀριθμεῖσθαι , ἀλλʼ ἐν ἄστροις φέρεσθαι . καὶ τὼ μὲν μύθω ἐς τοσοῦτον ἐληξάτην · ἐμοὶ δὲ τὰ ἐκ τῶν θεῶν ἵλεα ἔστω , καὶ τά γε παρʼ ἐμοῦ ἔστω πρὸς αὐτοὺς εὔστομα . εἰ δέ τι θρασύτερον εἴρηται τοῖς μύθοις , ἐκείνων τὸ ἔγκλημα .
Lemmas: κόχλος εἰμί θαλάσσιος , μικρός μέν ὁ μέγεθος , ὁράω δέ ὡραῖος , καί ἐν θάλασσα τίκτω ὁ καθαρός καί ἐν ὁ ὕφαλος πέτρα καί ἐν ὁ καλέω χοιράς . ὄνομα δέ νηρίτης εἰμί αὐτός , καί διαρρέω λόγος διπλόος ὑπέρ ὅδε ὁ ζῷον , καί εἰς ἐγώ γε ἀφικνέομαι ἄμφω ὁ λόγος , καί μέντοι καί διαμυθολογέω μικρός τις ἐν μακρός ὁ συγγραφή οὐδείς ἀλλά ἤ διαναπαύω τε ὁ ἀκοή καί ἐφηδύνω ὁ λόγος . ὁ Νηρεύς ὁ θαλάσσιος , ὅς οὖν ἀληθής τε καί ἀψευδής ἀκούω δεῦρο ἀεί , πεντήκοντα μέν θυγάτηρ ὁ Ὠκεανός Δωρίς Ἡσίοδος ἀείδω τίκτω · μιμνῄσκω δέ αὐτός καί Ὅμηρος ἐν ὁ ἑαυτοῦ μέτρον . εἷς δέ ἕ γίγνομαι παῖς ἐπί ὁ τοσοῦτος θυγάτηρ ἐκεῖνος μέν οὐ φημί , λόγος δέ θαλάσσιος ὑμνέω . καί Νευρίτης αὐτός καλέω λέγω καί ὡραῖος γίγνομαι καί ἄνθρωπος καί θεός , Ἀφροδίτη δέ συνδιαιτάομαι ἐν ὁ θάλασσα ἥδομαι τε ὁ Νηρίτης ὅδε καί ἔχω αὐτός φίλος . ἐπεί δέ ἀφικνέομαι χρόνος ὁ εἱμάρμαι , δέω ὁ Ὀλύμπιος ἐγγράφω καί ὅδε ὁ δαίμων ὁ πατήρ παρακαλέω . ἀνέρχομαι οὖν αὐτός ἀκούω καί ὁ ἑταῖρος τε καί συμπαρός ὁ αὐτός ἐθέλω ἄγω . ὁ δέ οὐ ὑπακούω λόγος ἔχω ὁ Ὄλυμπος προτιμάω ὁ σύν ὁ ἀδελφή καί ὁ γίγνομοι διατριβή . πάρειμι δέ ἄρα αὐτός καί ἀναφύω πτερόν , καί οὗτος οἴομαι δῶρον ὁ Ἀφροδίτη δωρέω · ὅς δέ καί οὗτος παρά οὐδείς ποιέω ὁ χάρις . ὀργίζω τοίνυν ὁ Ζεύς παῖς , καί ἐκεῖνος μέν εἰς ὁ κόχλος ὅδε ἐκτρέπω ὁ μορφή , αὐτός δέ αἱρέω ὀπηδός τε καί θεράπων ἀντί ἐκεῖνος ὁ Ἔρως , νέος καί οὗτος καί καλός , καί ἕ ὁ πτερόν ὁ ἐκεῖνος δίδωμι . ὁ δέ ἄλλος λόγος ἔραμαι βοάω Νήριτος Ποσειδῶν , ἀντεράω δέ ὁ Ποσειδῶν , καί ὁ γε ὑμνέω Ἀντέρως ἐντεῦθεν ὁ γένεσις ὑπάρχω . συνδιατρίβω οὖν ὁ τε ἄλλος ὁ ἐραστής ὁ ἐράω ἀκούω καί μέντοι καί αὐτός ἐλαύνω κατά ὁ κῦμα ὁ ἅρμα ὁ μέν κῆτος ἄλλος καί ὁ δελφίς καί προσέτι καί ὁ Τρίτων ἀναπηδάω ἐκ ὁ μυχός καί περισκιρτάω ὁ ἅρμα καί περιχορεύω , ἀπολείπω δέ οὖν ὁ τάχος ὁ ἵππος πάντως καί πάντῃ · μόνος δέ ἄρα ὁ παιδικός ἕ παρομαρτέω καί μάλα πλησίον , στόρεννυμι δέ αὐτός καί ὁ κῦμα καί διίστημι ὁ θάλασσα αἰδώς Ποσειδῶν · βούλομαι γάρ ὁ τε ἄλλος ὁ θεός εὐδοκιμέω ὁ καλός ἐράω καί οὖν καί ὁ νῆξις διαπρέπω . ὁ δέ Ἥλιος νεμεσάω ὁ τάχος ὁ παῖς ὁ μῦθος λέγω , καί ἀμείβω ἕ ὁ σῶμα εἰς ὁ κόχλος ὁ νῦν , οὐ οἶδα λέγω ὁπόθεν ἀγριαίνω · οὐδέ γάρ ὁ μῦθος λέγω . εἰ δέ τις χρή συμβάλλω ὑπέρ ὁ ἀτέκμαρτος , λέγω ἄν ἀντεράω Ποσειδῶν καί Ἥλιος . καί ἀγανακτέω μέν ἴσως ὁ Ἥλιος ὡς ἐν θάλασσα φέρω , βούλομαι δέ αὐτός οὐ ἐν ὁ κῆτος ἀριθμέω , ἀλλά ἐν ἄστρον φέρω . καί ὁ μέν μῦθος εἰς τοσοῦτος ληκέω · ἐγώ δέ ὁ ἐκ ὁ θεός ἵλαος εἰμί , καί ὁ γε παρά ἐγώ εἰμί πρός αὐτός εὔστομος . εἰ δέ τις θρασύς λέγω ὁ μῦθος , ἐκεῖνος ὁ ἔγκλημα .