claudius-aelianus.de-natura-animalium 10.50
ἀκούω λεγόντων ἐν Ἔρυκι , ἔνθα δήπου καὶ ὁ τῆς Ἀφροδίτης ὑμνούμενος νεώς ἐστιν , οὗπερ οὖν καὶ ἀνωτέρω μνήμην ἐποιησάμην τῶν ἐκεῖθι περιστερῶν εἰπὼν τὰ ἴδια , εἶναι μὲν καὶ χρυσὸν πολὺν καὶ ἄργυρον πάμπλειστον καὶ ὅρμους καὶ δακτυλίους μέγα τιμίους , ἄσυλα δὲ εἶναι καὶ ἄψαυστα ταῦτα τῷ τῆς θεοῦ δέει , καὶ ἀεὶ τοὺς ἄνω τοῦ χρόνου διʼ αἰδοῦς ἄγειν θαυμαστῆς καὶ τὴν δαίμονα τὴν προειρημένην καὶ τὰ κειμήλια ἐκείνης . Ἀμίλκαν δὲ πυνθάνομαι τὸν Λίβυν συλήσαντα αὐτὰ καὶ ἐργασάμενον χρυσίον καὶ ἀργύριον εἶτα μέντοι διανεῖμαι τῇ στρατιᾷ πονηρὰν νομήν , καὶ ὑπὲρ τούτων αὐτὸν ἀλγεινότατα καὶ βαρύτατα αἰκισθέντα ἅμα καὶ κολασθέντα κρεμασθῆναι , πᾶν δὲ ὅσον αὐτῷ τῆς πράξεως καὶ τῆς ἐκδίκου θεοσυλίας ἐγένετο μέτοχον βιαίοις τε καὶ δεινοῖς χρήσασθαι θανάτοις , ἥ τε πατρὶς αὐτοῦ εὐδαιμονιζομένη τέως καὶ ζηλωτὴ δοκοῦσα ἐν ὀλίγαις τῶν ἱερῶν χρημάτων ἐσκομισθέντων ἣ δὲ δούλη ἦν . καὶ ταῦτα μὲν πρὸς τὴν παροῦσάν μοι χρείαν σεμνὰ ὄντα ὅμως οὐχ ὁρᾷ πω , τὸ δὲ τοῖς λόγοις τοῖσδε συμμελὲς τοῦτο εἰρήσεται . ἀνὰ πᾶν ἔτος καὶ ἡμέραν πᾶσαν θύουσι τῇ θεῷ καὶ οἱ ἐπιχώριοι καὶ οἱ ξένοι . καὶ ὁ μὲν βωμὸς ὑπὸ τῷ οὐρανῷ ὁ μέγιστός ἐστι , πολλῶν δὲ ἐπʼ αὐτοῦ καθαγιζομένων θυμάτων ὃ δὲ πανημέριος καὶ ἐς νύκτα ἐξάπτεται . ἕως δὲ ὑπολάμπει , καὶ ἐκεῖνος οὐκ ἀνθρακιάν , οὐ σποδόν , οὐχ ἡμικαύτων τρύφη δαλῶν ὑποφαίνει , δρόσου δὲ ἀνάπλεώς ἐστι καὶ πόας νεαρᾶς , ἥπερ οὖν ἀναφύεται ὅσαι νύκτες . τά γε μὴν ἱερεῖα ἑκάστης ἀγέλης αὐτόματα φοιτᾷ καὶ τῷ βωμῷ παρέστηκεν , ἄγει δὲ ἄρα αὐτὰ πρώτη μὲν ἡ θεός , εἶτα ἡ δύναμίς τε καὶ ἡ τοῦ θύοντος βούλησις . εἰ γοῦν ἐθέλοις θῦσαι οἶν , ἰδού σοι τῷ βωμῷ παρέστηκεν οἶς , καὶ δεῖ χέρνιβα κατάρξασθαι · εἰ δὲ εἴης τῶν ἁδροτέρων καὶ ἐθέλοις θῦσαι βοῦν θήλειαν ἢ καὶ ἔτι πλείους , εἶτα ὑπὲρ τῆς τιμῆς οὔτε σὲ ὁ νομεὺς ἐπιτιμῶν ζημιώσει οὔτε σὺ λυπήσεις ἐκεῖνον · τὸ γὰρ δίκαιον τῆς πράσεως ἡ θεὸς ἐφορᾷ . καὶ εὖ καταθεὶς ἵλεων ἕξεις αὐτήν · εἰ δὲ ἐθέλοις τοῦ δέοντος πρίασθαι εὐτελέστερον , σὺ μὲν κατέθηκας τὸ ἀργύριον ἄλλως , τὸ δὲ ζῷον ἀπέρχεται , καὶ θῦσαι οὐκ ἔχεις . ἴδιον μὲν δὴ Ἐρυκίνων ζῴων εἰρήσθω καὶ τοῦτο ἡμῖν ἐπὶ τοῖς ἄνω .
Lemmas: ἀκούω λέγω ἐν Ἔρυξ , ἔνθα δήπου καί ὁ ὁ Ἀφροδίτη ὑμνέω ναῦς εἰμί , οὗπερ οὖν καί ἀνώτερος μνήμη ποιέω ὁ ἐκεῖθι περιστερά λέγω ὁ ἴδιος , εἰμί μέν καί χρυσός πολύς καί ἄργυρος πάμπλειστος καί ὅρμος καί δακτύλιος μέγας τίμιος , ἄσυλος δέ εἰμί καί ἄψαυστος οὗτος ὁ ὁ θεός δέος , καί ἀεί ὁ ἄνω ὁ χρόνος διά αἰδώς ἄγω θαυμαστός καί ὁ δαίμων ὁ προλέγω καί ὁ κειμήλιον ἐκεῖνος . Ἀμίλκας δέ πυνθάνομαι ὁ Λίβυς συλέω αὐτός καί ἐργάζομαι χρυσίον καί ἀργύριον εἶτα μέντοι διανέμω ὁ στρατιά πονηρός νομή , καί ὑπέρ οὗτος αὐτός ἀλγεινός καί βαρύς αἰκίζω ἅμα καί κολάζω κρεμάννυμι , πᾶς δέ ὅσος αὐτός ὁ πρᾶξις καί ὁ ἔκδικος θεοσυλία γίγνομαι μέτοχος βίαιος τε καί δεινός χράω θάνατος , ὁ τε πατρίς αὐτός εὐδαιμονίζω τέως καί ζηλωτός δοκέω ἐν ὀλίγος ὁ ἱερός χρῆμα ἐσκομίζω ὁ δέ δούλη εἰμί . καί οὗτος μέν πρός ὁ πάρειμι ἐγώ χρεία σεμνός εἰμί ὅμως οὐ ὁράω πω , ὁ δέ ὁ λόγος ὅδε συμμελής οὗτος λέγω . ἀνά πᾶς ἔτος καί ἡμέρα πᾶς θύω ὁ θεός καί ὁ ἐπιχώριος καί ὁ ξένος . καί ὁ μέν βωμός ὑπό ὁ οὐρανός ὁ μέγας εἰμί , πολύς δέ ἐπί αὐτός καθαγίζω θῦμα ὁ δέ πανημέριος καί εἰς νύξ ἐξάπτω . ἕως δέ ὑπολάμπω , καί ἐκεῖνος οὐ ἀνθρακιά , οὐ σποδός , οὐ ἡμίκαυτος τρύφος δαλός ὑποφαίνω , δρόσος δέ ἀνάπλεος εἰμί καί πόα νεαρός , ὅς οὖν ἀναφύω ὅσος νύξ . ὁ γε μήν ἱερεῖον ἕκαστος ἀγέλη αὐτόματος φοιτάω καί ὁ βωμός παρίστημι , ἄγω δέ ἄρα αὐτός πρῶτος μέν ὁ θεός , εἶτα ὁ δύναμις τε καί ὁ ὁ θύω βούλησις . εἰ γοῦν ἐθέλω θύω ὄις , ἰδού σύ ὁ βωμός παρίστημι ὄις , καί δέω χέρνιψ κατάρχω · εἰ δέ εἰμί ὁ ἁδρός καί ἐθέλω θύω βοῦς θῆλυς ἤ καί ἔτι πολύς , εἶτα ὑπέρ ὁ τιμή οὔτε σύ ὁ νομεύς ἐπιτιμάω ζημιόω οὔτε σύ λυπέω ἐκεῖνος · ὁ γάρ δίκαιος ὁ πρᾶσις ὁ θεός ἐφοράω . καί εὖ κατατίθημι ἵλαος ἔχω αὐτός · εἰ δέ ἐθέλω ὁ δέω πρίαμαι εὐτελής , σύ μέν κατατίθημι ὁ ἀργύριον ἄλλος , ὁ δέ ζῷον ἀπέρχομαι , καί θύω οὐ ἔχω . ἴδιος μέν δή Ἐρύκινος ζῷον λέγω καί οὗτος ἐγώ ἐπί ὁ ἄνω .