chrysippus-philosophy.fragmenta-moralia 548
ψεῦδος δ’ ὑπολαμβάνειν οὐδέποτέ φασι τὸν σοφόν , οὐδὲ τὸ παράπαν ἀκαταλήπτῳ τινὶ συγκατατίθεσθαι , διὰ τὸ μηδὲ δοξάζειν αὐτὸν μηδ’ ἀγνοεῖν μηδέν . τὴν γὰρ ἄγνοιαν μεταπτωτικὴν εἶναι συγκατάθεσιν καὶ ἀσθενῆ . Μηδὲν δ’ ὑπολαμβάνειν ἀσθενῶς , ἀλλὰ μᾶλλον ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως , διὸ καὶ μηδὲ δοξάζειν τὸν σοφόν . Διττὰς γὰρ εἶναι δόξας , τὴν μὲν ἀκαταλήπτῳ συγκατάθεσιν , τὴν δὲ ὑπόληψιν ἀσθενῆ · ταύτας ⟨ δ’ ⟩ ἀλλοτρίους εἶναι τῆς τοῦ σοφοῦ διαθέσεως · δι’ ὃ καὶ τὸ προπίπτειν πρὸ καταλήψεως ⟨ καὶ ⟩ συγκατατίθεσθαι κατὰ τὸν προπετῆ φαῦλον εἶναι καὶ μὴ πίπτειν εἰς τὸν εὐφυῆ καὶ τέλειον ἄνδρα καὶ σπουδαῖον . Οὐδὲ λανθάνειν δὲ αὐτόν τι , τὴν γὰρ λῆσιν εἶναι ψεύδους ὑπόληψιν ἀποφαντικὴν πράγματος . Τούτοις δ’ ἀκολούθως οὐκ ἀπιστεῖν , τὴν γὰρ ἀπιστίαν εἶναι ψεύδους ὑπόληψιν · τὴν δὲ πίστιν ἀστεῖον ὑπάρχειν , εἶναι γὰρ κατάληψιν ἰσχυράν , βεβαιοῦσαν τὸ ὑπολαμβανόμενον . Ὁμοίως δὲ καὶ τὴν ἐπιστήμην ἀμετάπτωτον ὑπὸ λόγου · διὰ ταῦτά φασι μήτε ἐπίστασθαί τι τὸν φαῦλον μήτε πιστεύειν . Ἐχομένως δὲ τούτων οὔτε πλεονεκτεῖσθαι τὸν σοφὸν οὔτε βουκολεῖσθαι οὔτε διαιτᾶσθαι οὔτε παραριθμεῖν οὔτε ὑφ’ ἑτέρου παραριθμεῖσθαι . ταῦτα γὰρ πάντα τὴν ἀπάτην περιέχειν καὶ τοῖς κατὰ τὸν τόπον ψεύδεσι πρόσθεσιν . Οὐδένα δὲ τῶν ἀστείων οὔθ’ ὁδοῦ διαμαρτάνειν οὔτ’ οἰκίας οὔτε σκοποῦ · ἀλλ’ οὐδὲ παρορᾶν [ ἀλλ’ ] οὐδὲ παρακούειν νομίζουσι τὸν σοφόν , οὐδὲ τὸ σύνολον παραπαίειν κατά τι τῶν αἰσθητηρίων · καὶ γὰρ τούτων ἕκαστον ἔχεσθαι νομίζουσι τῶν[δε ] ψευδῶν συγκαταθέσεων . οὐδ’ ὑπονοεῖν δέ φασι τὸν σοφόν · καὶ γὰρ τὴν ὑπόνοιαν ἀκαταλήπτῳ εἶναι τῷ γένει συγκατάθεσιν · οὐδὲ μετανοεῖν δ’ ὑπολαμβάνουσι τὸν νοῦν ἔχοντα · καὶ γὰρ τὴν μετάνοιαν ἔχεσθαι ψευδοῦς συγκαταθέσεως , ⟨ ὡς ⟩ ἂν προδιαπεπτωκότος . οὐδὲ μεταβάλλεσθαι δὲ κατ’ οὐδένα τρόπον οὐδὲ μετατίθεσθαι οὐδὲ σφάλλεσθαι · ταῦτα γὰρ εἶναι πάντα τῶν τοῖς δόγμασι μεταπιπτόντων , ὅπερ ἀλλότριον εἶναι τοῦ νοῦν ἔχοντος · οὐδὲ δοκεῖν αὐτῷ τι φασί παραπλησίως τοῖς εἰρημένοις .
Lemmas: ψεῦδος δέ ὑπολαμβάνω οὐδέποτε φημί ὁ σοφός , οὐδέ ὁ παράπαν ἀκατάληπτος τις συγκατατίθημι , διά ὁ μηδέ δοξάζω αὐτός μηδέ ἀγνοέω μηδείς . ὁ γάρ ἄγνοια μεταπτωτικός εἰμί συγκατάθεσις καί ἀσθενής . μηδείς δέ ὑπολαμβάνω ἀσθενής , ἀλλά μᾶλλον ἀσφαλῶς καί βεβαίως , διό καί μηδέ δοξάζω ὁ σοφός . δισσός γάρ εἰμί δόξα , ὁ μέν ἀκατάληπτος συγκατάθεσις , ὁ δέ ὑπόληψις ἀσθενής · οὗτος ⟨ δέ ⟩ ἀλλότριος εἰμί ὁ ὁ σοφός διάθεσις · διά ὅς καί ὁ προπίπτω πρό κατάληψις ⟨ καί ⟩ συγκατατίθημι κατά ὁ προπετής φαῦλος εἰμί καί μή πίπτω εἰς ὁ εὐφυής καί τέλειος ἀνήρ καί σπουδαῖος . οὐδέ λανθάνω δέ αὐτός τίς , ὁ γάρ λῆσις εἰμί ψεῦδος ὑπόληψις ἀποφαντικός πρᾶγμα . οὗτος δέ ἀκόλουθος οὐ ἀπιστέω , ὁ γάρ ἀπιστία εἰμί ψεῦδος ὑπόληψις · ὁ δέ πίστις ἀστεῖος ὑπάρχω , εἰμί γάρ κατάληψις ἰσχυρός , βεβαιόω ὁ ὑπολαμβάνω . ὅμοιος δέ καί ὁ ἐπιστήμη ἀμετάπτωτος ὑπό λόγος · διά οὗτος φημί μήτε ἐφίστημι τίς ὁ φαῦλος μήτε πιστεύω . ἔχω δέ οὗτος οὔτε πλεονεκτέω ὁ σοφός οὔτε βουκολέω οὔτε διαιτάω οὔτε παραριθμέω οὔτε ὑπό ἕτερος παραριθμέω . οὗτος γάρ πᾶς ὁ ἀπάτη περιέχω καί ὁ κατά ὁ τόπος ψεῦδος πρόσθεσις . οὐδείς δέ ὁ ἀστεῖος οὔτε ὁδός διαμαρτάνω οὔτε οἰκίον οὔτε σκοπός · ἀλλά οὐδέ παροράω [ ἀλλά ] οὐδέ παρακούω νομίζω ὁ σοφός , οὐδέ ὁ σύνολον παραπαίω κατά τίς ὁ αἰσθητήριον · καί γάρ οὗτος ἕκαστος ἔχω νομίζω τῶν[δε ] ψευδής συγκατάθεσις . οὐδέ ὑπονοέω δέ φημί ὁ σοφός · καί γάρ ὁ ὑπόνοια ἀκατάληπτος εἰμί ὁ γένος συγκατάθεσις · οὐδέ μετανοέω δέ ὑπολαμβάνω ὁ νόος ἔχω · καί γάρ ὁ μετάνοια ἔχω ψευδής συγκατάθεσις , ⟨ ὡς ⟩ εἄν προδιαπίπτω . οὐδέ μεταβάλλω δέ κατά οὐδείς τρόπος οὐδέ μετατίθημι οὐδέ σφάλλω · οὗτος γάρ εἰμί πᾶς ὁ ὁ δόγμα μεταπίπτω , ὅσπερ ἀλλότριος εἰμί ὁ νόος ἔχω · οὐδέ δοκέω αὐτός τίς φημί παραπλήσιος ὁ εἴρω .