choricius.opera choricius_boissonade_0328.1
Τοῦ κυροῦ Στεφάνου περὶ τοῦ κήπου . — Οὕτως ἄρα θαλλὼν ὁ κή-πος ἦν , ὥστε μὴ μόνον θέρους , ἀλλὰ καὶ ὅτε φθίνει τὰ τῶν καρπῶν , ἔχειν δ τι ( cod . ὅτε ) φιλοφρονήσεται τοὺς ἑμοὺς · ἐλπίζω δ' ὅτι καὶ ἀρ-χομένου χειμῶνος καὶ λήγοντος . Οὐδὲ γὰρ τῶν τῆς ὥρας ἀνέχεται χαλε-πῶν , τῷ γε ( cod . , τόγε ) πάντοθεν πρὸς αὐτὰ πεφράχθαι καὶ περιειρ-γέσθαι . Πεποίηται γὰρ οὕτως · οὐκ ἀηδῶς δὲ πάντως ἀκούσεις παίζοντος , ὅτι δὴ καὶ αὐτὸς ἡδονῶν τοιούτων γέμεις καὶ χαρίτων πάλαι τυγχάνεις μεστός . Τὰ μὲν γὰρ ἐπὶ θάτερᾳ τῇ κήπῳ πλευρὰ τοῖς οἰκοδομήμασιν ἀποφράγνυται · καὶ οὔτε ( cod . οὕτω ) βορβὸς ἐν αὐτῷ δριμὺς , οὔτε μὴν νότος πολὺς , οὕτος μὲν ὀμίχλην συγχην , ἐκεῖνος δὲ πυκνὴν ἀγῶν χάλασαν , ἥ δὴ δένδροις , μάλιστα δὲ ἡμέροις πολεμιώτατα · μόνῳ δὲ τῷ πρὸς ἕω τε καὶ πρὸς δύσιν , τῷ μὲν , τῷ ( addo εὐφῶ ) , ἐξ ἀνατολῆς ἀνεῖται , τῷ δὲ , τῷ ζεφύρῳ , τρυφᾷ . Ὥστε δ φησιν Ὅμηρος ( Od . 6 , 42 ... ) , περὶ τοῦ τῶν θεῶν ἕδους ἄδων ἀσφαλῶς , ὡς « οὔτ' ἀνέμοισι τινάσσεται , οὔτε χιόνι ἐπιπίλναται » , τοῦτο δὴ καὶ περὶ τοῦδε δικαίως φαίνην ἄν . Πλὴν ὅσον καταπνέεται μὲν , ἀλλ' ὅσον μέτριον , καὶ κατάρ-δεταί μὲν , ἀλλ' ὅσον αὐτάρκης , καὶ νίφεται μὲν , ἀλλ' ὅσον εὐφορὸν καὶ τὴν ἰσχύν τὴν ἰσὴν τῇ βίᾳ τηρεῖ , ἐπιτθόδιον τε καὶ γόνιμον ( fors . ὧν addendum ) . Καὶ οὕτω τῶν τῆς ὥρας ἀπολαύων καλῶν , τῇ τῆς θέσεως εὐκαιρίᾳ μετέχειν οὐκ ἔχει τῶν χαλεπῶν . Τὸ δ' αὐτὸ φημί , τὸ οὕτως αὐτὸν ἀποστατεῖχίσαι , καὶ τοῦ μήτε πάγνη τὴν ἄνθη , μήτ' αἰφνιδίῳ θαλπεῖ τὴν βλάστην ἀποεάλλειν καθέστηκεν αἴτιον . Οὔτε γὰρ ἐκείνη τοὺς καρποὺς λυπεῖ , οὔτε μετ' αὐτὴν ἢ τὸν ὀμβρὸν πολλάκις ἀκτὶς ἀθρόα καὶ δριμεῖά τις προσπεσοῦσα , καθάπερ ἐν ἄλλοις , καταρρεῖν ποιεῖ ·
Lemmas: ὁ κυρόω Στέφανος περί ὁ κῆπος . — οὕτως ἄρα θαλλός ὁ κήπος εἰμί , ὥστε μή μόνος θέρος , ἀλλά καί ὅτε φθίω ὁ ὁ καρπός , ἔχω δ τίς ( cod . ὅτε ) φιλοφρονέω ὁ μου · ἐλπίζω δέ ὅτι καί ἄρχω χειμών καί λήγω . οὐδέ γάρ ὁ ὁ ὥρα ἀνέχω χαλεπός , ὁ γε ( cod . , τόγε ) πάντοθεν πρός αὐτός φράσσω καί περιεργέω . ποιέω γάρ οὕτως · οὐ ἀηδής δέ πάντως ἀκούω παίζω , ὅτι δή καί αὐτός ἡδονή τοιοῦτος γέμω καί Χαρίτων πάλαι τυγχάνω μεστός . ὁ μέν γάρ ἐπί ἕτερος ὁ κῆπος πλευρόν ὁ οἰκοδόμημα ἀποφράγνυμι · καί οὔτε ( cod . οὗτος ) βορβὸς ἐν αὐτός δριμύς , οὔτε μήv νότος πολύς , οὗτος μέν ὀμίχλη συγχέω , ἐκεῖνος δέ πυκνός ἄγος χαλάω , ὅς δή δένδρον , μάλιστα δέ ἥμερος πολέμιος · μόνος δέ ὁ πρός ἠώς τε καί πρός δύσις , ὁ μέν , ὁ ( addo ὑφάω ) , ἐκ ἀνατολή ἀνίημι , ὁ δέ , ὁ Ζέφυρος , τρυφάω . ὥστε δ φημί Ὅμηρος ( Od . 6 , 42 ... ) , περί ὁ ὁ θεός ἕδος Ἄδων ἀσφαλῶς , ὡς « οὔτε ἄνεμος τινάσσω , οὔτε χιών ἐπιπίλναμαι » , οὗτος δή καί περί ὅδε δικαίως φαίνη ἄν . πλήν ὅσος καταπνέω μέν , ἀλλά ὅσος μέτριος , καί καταρράσσω μέν , ἀλλά ὅσος αὐτάρκης , καί νίφω μέν , ἀλλά ὅσος εὔφορος καί ὁ ἰσχύς ὁ ἴσος ὁ βία τηρέω , επιτθοδιος τε καί γόνιμος ( fors . ὅς addendum ) . καί οὗτος ὁ ὁ ὥρα ἀπολαύω καλός , ὁ ὁ θέσις εὐκαιρίᾳ μετέχω οὐ ἔχω ὁ χαλεπός . ὁ δέ αὐτός φημί , ὁ οὕτως αὐτός αποστατειχισος , καί ὁ μήτε πάγνη ὁ ἄνθος , μήτε αἰφνίδιος θάλπω ὁ βλάστη ἀπολαλέω καθίστημι αἴτιος . οὔτε γάρ ἐκεῖνος ὁ καρπός1 λυπέω , οὔτε μετά αὐτός ἢ ὁ ὄμβρος πολλάκις ἀκτίς ἀθρόος καί δριμύς τις προσπίπτω , καθάπερ ἐν ἄλλος , καταρρέω ποιέω ·