certamen-homeri-et-hesiodi.certamen-homeri-et-hesiodi 1
A Papyrus s . iii . Α . c . Flinders Petrie Papyri ed . J . P . Mahaffy , Dublini 1891 , p . 70 , no . XXV . τρο[πον αποντων των κριτων π]ανηδου προε παρελθον [ τα ] ησιοδον ερω ταιν κατα τοιαδε υιε μελητος ομηρε θεων απο ] μηδεα ειδως ειπ αγε μοι παμπρω ] τα τι [ φερτατον εστι βροτοισι]ν τον σοιπ επ]η αρ[χην ε]πιχθονιοισι φυντα δ ] οπως ωκισ τα πυλας αιδαο περησ]αι επιβα [ λομενος δ ο ησιοδ ] ος ερωται το [ ειπ αγε μοι και το]υτο θε[οις επιεικελ ομηρε τι θν]ητοις καλ[λι στον ε]ιναι ο δ ομη [ ρος στιχους δαιτ]υ[μονες δ ανα δωματ ακουαζ]ων[τ]αι θ [ ωσι τραπεζαι σιτου και κρειων με ] θυ δ [ εκ ] οιν[οχο ] ος φορεη [ σι κ]αι εκχε[ιηι δεπαεσσιν τουτο μοι καλλιστ[ον ειδ ] εται ειναι ρηθεν[των δε του ] των των επων [ φασιν θαυμασθην [ αι τουσ στι ] χοὑ θπο των ελλην[ων ωστε χρυ ] σους αυτους προσα[γορευθηναι προ των δειπνων και [ δων προκατευχοντ[αι παντες ] αχθεσθεις δε ο ησιοδος ε πι την αποριαν της [ ερωτησεως ] ωρμησεν και λεγει τ[ους στιχους ] τουσδε μουσα γε μοι [ τα τ εοντα ] τα τ εσσομενα προ τ εοντα των μεν μηθεν αειδ[ε συ δ αλλης ] μνησαι αοιδης ο δ ομ[ηρος βουλο ] μενος λυσαι την απο[ριαν της ε ] ρωτησεως αποφε [ τους ] στιχους τουσδε [ αμφι ] διος τθμβον καν[αχηποδες ιπ ] ποι αρμα[τα ερι ] ζοντες [ περι νικης ομηρου [ Β Ὅμηρον καὶ Ἡσίοδον τοὺς θειοτάτους ποιητὰς πάντες ἄνθρωποι πολίτας ἰδίους εὔχονται λέγεσθαι . ἀλλʼ Ἡσίοδος μὲν τὴν ἰδίαν ὀνομάσας πατρίδα πάντας τῆς φιλονεικίας ἀπήλλαξεν εἰπὼν ὡς ὁ πατὴρ αὐτοῦ εἴσατο δʼ ἄγχʼ Ἑλικῶνος ὀιζυρῇ ἐνὶ κώμῃ Ἄσκρῃ , χεῖμα κακῇ , θέρει ἀργαλέῃ , οὐδέ ποτʼ ἐσθλῇ . Ὅμηρον δὲ πᾶσαι ὡς εἰπεῖν αἱ πόλεις καὶ οἱ ἔποικοι αὐτῶν παρʼ ἑαυτοῖς γεγενῆσθαι λέγουσιν . καὶ πρῶτοί γε Σμυρναῖοι Μέλητος ὄντα τοῦ παρʼ αὐτοῖς ποταμοῦ καὶ Κρηθηίδος νύμφης κεκλῆσθαί φασι πρότερον Mελησιγένη , ὕστερον μέντοι τυφλωθέντα Ὅμηρον μετονομασθῆναι διὰ τὴν παρʼ αὐτοῖς ἐπὶ τῶν τοιούτων συνήθη προσηγορίαν . Χῖοι δὲ πάλιν τεκμήρια φέρουσιν ἴδιον εἶναι πολίτην λέγοντες καὶ περισῴζεσθαί τινας ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ παρʼ αὑτοῖς Ὁμηρίδας καλουμένους . Κολοφώνιοι δὲ καὶ τόπον δεικνύουσιν , ἐν ᾧ φασιν αὐτὸν γράμματα διδάσκοντα τῆς ποιήσεως ἄρξασθαι καὶ ποιῆσαι πρῶτον τὸν Μαργίτην . περὶ δὲ τῶν γονέων αὐτοῦ πάλιν πολλὴ διαφωνία παρὰ πᾶσίν ἐστιν . Ἑλλάνικος μὲν γὰρ καὶ Κλεάνθης Μαίονα λέγουσιν , Εὐγαίων δὲ Μέλητα , Καλλικλῆς δὲ Δμασαγόραν , Δημόκριτος δὲ ὁ Τροιζήνιος Δαήμονα ἔμπορον , ἔνιοι δὲ Θαμύραν , Αἰγύπτιοι δὲ Μενέμαχον ἱερογραμματέα , εἰσὶ δὲ οἳ Τηλέμαχον τὸν Ὀδυσσέως · μητέρα δὲ οἱ μὲν Μῆτιν , οἱ δὲ Κρηθηίδα , οἱ δὲ Θεμίστην , οἱ δὲ Ὑρνηθώ , ἔνιοι δὲ Ἰθακησίαν τινὰ ὑπὸ Φοινίκων ἀπεμποληθεῖσαν , οἱ δὲ Καλλιόπην τὴν Μοῦσαν , τινὲς δὲ Πολυκάστην τὴν Νέστορος . ἐκαλεῖτο δὲ Μέλης , ὡς δέ τινές φασι Μελησιγένης , ὡς δὲ ἔνιοι Ἄλτης . ὀνομασθῆναι δὲ αὐτόν φασί τινες Ὅμηρον διὰ τὸ τὸν πατέρα αὐτοῦ ὅμηρον δοθῆναι ὑπὸ Κυπρίων Πέρσαις , οἱ δὲ διὰ τὴν πήρωσιν τῶν ὀμμάτων · παρὰ γὰρ τοῖς Aἰολεῦσιν οὕτως οἱ πηροὶ καλοῦνται . ὅπερ δὲ ἀκηκόαμεν ἐπὶ τοῦ θειοτάτου αὐτοκράτορος Ἀδριανοῦ εἰρημένον ὑπὸ τῆς Πυθίας περὶ Ὁμήρου , ἐκθησόμεθα . τοῦ γὰρ βασιλέως πυθομένου πόθεν Ὅμηρος καὶ τίνος , ἀπεφοίβασε διʼ ἑξαμέτρου τόνδε τὸν τρόπον · ἄγνωστόν μʼ ἔρεαι γενεὴν καὶ πατρίδα γαῖαν ἀμβροσίου σειρῆνος . ἕδος δʼ Ἰθακήσιός ἐστιν , Τηλέμαχος δὲ πατὴρ καὶ Νεστορέη Ἐπικάστη μήτηρ , ἥ μιν ἔτικτε βροτῶν πολὺ πάνσοφον ἄνδρα . οἷς μάλιστα δεῖ πιστεύειν διά τε τὸν πυθόμενον καὶ τὸν ἀποκρινάμενον , ἄλλως τε οὕτως τοῦ ποιητοῦ μεγαλοφυῶς τὸν προπάτορα διὰ τῶν ἐπῶν δεδοξακότος . ἔνιοι μὲν οὖν αὐτὸν προγενέστερον Ἡσιόδου φασὶν εἶναι , τινὲς δὲ νεώτερον καὶ συγγενῆ . γενεαλογοῦσι δὲ οὕτως · Ἀπόλλωνός φασι καὶ Θοώσης τῆς Ποσειδῶνος γενέσθαι Λίνον , Λίνου δὲ Πίερον , Πιέρου δὲ καὶ νύμφης Μεθώνης Οἴαγρον , Οἰάγρου δὲ καὶ Καλλιόπης Ὀρφέα , Ὀρφέως δὲ Ὄρτην , τοῦ δὲ Ἁρμονίδην , τοῦ δὲ Φιλοτέρπην , τοῦ δὲ Εὔφημον , τοῦ δὲ Ἐπιφράδην , τοῦ δὲ Μελάνωπον , τούτου δὲ Δῖον καὶ Ἀπέλλαιον , Δίου δὲ καὶ Πυκιμήδης τῆς Ἀπόλλωνος θυγατρὸς Ἡσίοδον καὶ Πέρσην · Πέρσου δὲ Μαίονα , Μαίονος δὲ θυγατρὸς καὶ Μέλητος τοῦ ποταμοῦ Ὅμηρον . τινὲς δὲ συνακμάσαι φασὶν αὐτοὺς ὥστε καὶ ἀγωνίσασθαι ὁμόσε ἐν Αὐλίδι τῆς Βοιωτίας , ποιήσαντα γὰρ τὸν Μαργίτην Ὅμηρον περιέρχεσθαι κατὰ πόλιν ῥαψῳδοῦντα , ἐλθόντα δὲ καὶ εἰς Δελφοὺς περὶ τῆς πατρίδος αὐτοῦ πυνθάνεσθαι τίς εἴη , τὴν δὲ Πυθίαν εἰπεῖν · ἔστιν Ἴος νῆσος μητρὸς πατρίς , ἥ σε θανόντα δέξεται · ἀλλὰ νέων παίδων αἴνιγμα φύλαξαι . τὸν δὲ ἀκούσαντα περιίστασθαι μὲν τὴν εἰς Ἴον ἄφιξιν , διατρίβειν δὲ περὶ τὴν ἐκεῖ χώραν . κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν χρόνον Γανύκτωρ ἐπιτάφιον τοῦ πατρὸς Ἀμφιδάμαντος βασιλέως Εὐβοίας ἐπιτελῶν πάντας τοὺς ἐπισήμους ἄνδρας οὐ μόνον ῥώμῃ καὶ τάχει , ἀλλὰ καὶ σοφίᾳ ἐπὶ τὸν ἀγῶνα μεγάλαις δωρεαῖς τιμῶν συνεκάλεσεν . καὶ οὗτοι οὖν ἐκ τύχης , ὥς φασι , συμβαλόντες ἀλλήλοις ἦλθον εἰς τὴν Χαλκίδα . τοῦ δὲ ἀγῶνος ἄλλοι τέ τινες τῶν ἐπισήμων Χαλκιδέων ἐκαθέζοντο κριταὶ καὶ μετʼ αὐτῶν Πανήδης , ἀδελφὸς ὢν τοῦ τετελευτηκότος . ἀμφοτέρων δὲ τῶν ποιητῶν θαυμαστῶς ἀγωνισαμένων νικῆσαί φασι τὸν Ἡσίοδον τὸν τρόπον τοῦτον · προελθόντα γὰρ εἰς τὸ μέσον πυνθάνεσθαι τοῦ Ὁμήρου καθʼ ἓν ἕκαστον , τὸν δὲ Ὅμηρον ἀποκρίνασθαι . φησὶν οὖν Ἡσίοδος · υἱὲ Μέλητος Ὅμηρε θεῶν ἄπο μήδεα εἰδὼς εἴπʼ ἄγε μοι πάμπρωτα τί φέρτατόν ἐστι βροτοῖσιν ; Ὅμηρος · ἀρχὴν μὲν μὴ φῦναι ἐπιχθονίοισιν ἄριστον , φύντα δʼ ὅμως ὤκιστα πύλας Ἀίδαο περῆσαι . Ἡσίοδος τὸ δεύτερον · εἴπʼ ἄγε μοι καὶ τοῦτο θεοῖς ἐπιείκελʼ Ὅμηρε , τί θνητοῖς κάλλιστον ὀίεαι ἐν φρεσὶν εἶναι ; ὁ δέ . ὁππότ’ ἂν εὐφροσύνη μὲν ἔχῃ κατὰ δῆμον ἅπαντα , δαιτυμόνες δʼ ἀνὰ δώματʼ ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ ἥμενοι ἐξείης , παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι σίτου καὶ κρειῶν , μέθυ δʼ ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων οἰνοχόος φορέῃσι καὶ ἐγχείῃ δεπάεσσιν . τοῦτό τί μοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι . ῥηθέντων δὲ τούτων τῶν ἐπῶν , οὕτω σφοδρῶς φασι θαυμασθῆναι τοὺς στίχους ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων ὥστε χρυσοῦς αὐτοὺς προσαγορευθῆναι , καὶ ἔτι καὶ νῦν ἐν ταῖς κοιναῖς θυσίαις πρὸ τῶν δείπνων καὶ σπονδῶν προκατεύχεσθαι πάντας . ὁ δὲ Ἡσίοδος ἀχθεσθεὶς ἐπὶ τῇ Ὁμήρου εὐημερίᾳ ἐπὶ τὴν τῶν ἀπόρων ὥρμησεν ἐπερώτησιν καί φησι τούσδε τοὺς στίχους · Μοῦσ’ ἄγε μοι τά τʼ ἐόντα τά τʼ ἐσσόμενα πρό τʼ ἐόντα τῶν μὲν μηδὲν ἄειδε , σὺ δʼ ἄλλης μνῆσαι ἀοιδῆς . δὲ Ὅμηρος βουλόμενος ἀκολούθως τὸ ἄπορον λῦσαι φησίν · οὐδέ ποτʼ ἀμφὶ Διὸς τύμβῳ καναχήποδες ἵπποι ἅρματα συντρίψουσιν ἐρίζοντες περὶ νίκης . καλῶς δὲ καὶ ἐν τούτοις ἀπαντήσαντος ἐπὶ τὰς ἀμφιβόλους γνώμας ὥρμησεν ὁ Ἡτσίοδος , καὶ πλείονας στίχους λέγων ἠξίου καθʼ ἕνα ἕκαστον συμφώνως ἀποκρίνασθαι τὸν Ὅμηρον . ἔστιν οὖν ὁ μὲν πρῶτος Ἡσιόδου , ὁ δὲ ἑξῆς Ὁμήρου , ἐνίοτε δὲ καὶ διὰ δύο στίχων τὴν ἐπερώτησιν ποιουμένου τοῦ Ἡσιόδου · δεῖπνον ἔπειθʼ εἵλοντο βοῶν κρέα καὐχένας ἵππων ἔκλυον ἱδρώοντας , ἐπεὶ πολέμοιο κορέσθην . καὶ Φρύγες , οἳ πάντων ἀνδρῶν ἐπὶ νηυσὶν ἄριστοι ἀνδράσι ληιστῆρσιν ἐπʼ ἀκτῆς δόρπον ἑλέσθαι . Ἡρακλέης ἀπέλυσεν ἀπʼ ὤμων καμπύλα τόξα χερσὶ βαλὼν ἰοῖσιν ὅλων κατὰ φῦλα γιγάντων . οὗτος ἀνὴρ ἀνδρός τʼ ἀγαθοῦ καὶ ἀνάλκιδός ἐστι μητρός , ἐπεὶ πόλεμος χαλεπὸς πάσῃσι γυναιξίν . οὔτʼ ἂρ σοί γε πατὴρ ἐμίγη καὶ πότνια μήτηρ · σῶμα τό γʼ ἐσπείραντο διὰ χρυσέην Ἀφροδίτην . αὐτὰρ ἐπεὶ δμήθη γάμῳ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα Καλλιστὼ κατέπεφνεν ἀπʼ ἀργυρέοιο βιοῖο . ὣς οἳ μὲν δαίνυντο πανήμεροι , οὐδὲν ἔχοντες οἴκοθεν , ἀλλὰ παρεῖχεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων . δεῖπνον δειπνήσαντες ἐνὶ σποδῷ αἰθαλοέσσῃ σύλλεγον ὀστέα λευκὰ Διὸς κατατεθνηῶτος παιδὸς ὑπερθύμου Σαρπηδόνος ἀντιθέοιο . ἡμεῖς δʼ ἂμ πεδίον Σιμοέντιον ἥμενοι αὔτως ἴομεν ἐκ νηῶν ὁδὸν ἀμφʼ ὤμοισιν ἔχοντες φάσγανα κωπήεντα καὶ αἰγανέας δολιχαύλους . δὴ τότʼ ἀριστῆες κοῦροι χείρεσσι θαλάσσης ἄσμενοι ἐσσυμένως τε ἀπείρυσαν ὠκύαλον ναῦν . Κολχίδʼ ἔπειθ’ ἵκοντο καὶ Αἰήτην βασιλῆα φεῦγον , ἐπεὶ γίγνωσκον ἀνέστιον ἠδʼ ἀθέμιστον . αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τε καὶ ἔκπιον οἶδμα θαλάσσης ποντοπορεῖν ἤμελλον ἐυσσέλμων ἐπὶ νηῶν . τοῖσιν δʼ Ἀτρεΐδης μεγάλʼ εὔχετο πᾶσιν ὀλέσθαι μηδέ ποτʼ ἐν πόντῳ , καὶ φωνήσας ἔπος ηὔδα · ἐσθίετʼ ὦ ξεῖνοι , καὶ πίνετε · μηδέ τις ὑμῶν οἴκαδε νοστήσειε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν πημανθείς , ἀλλʼ αὖτις ἀπήμονες οἴκαδʼ ἵκοισθε . πρὸς πάντα δὲ τοῦ Ὁμήρου καλῶς ἀπαντήσαντος πάλιν φησὶν ὁ Ἡσίοδος · τοῦτό τι δή μοι μοῦνον ἐειρομένῳ κατάλεξον , πόσσοι ἅμʼ Ἀτρεΐδῃσιν ἐς Ἴλιον ἦλθον Ἀχαιοί ; ὁ δὲ διὰ λογιστικοῦ προβλήματος ἀποκρίνεται οὕτως · πεντήκοντʼ ἦσαν πυρὸς ἐσχάραι , ἐν δὲ ἑκάστῃ πεντήκοντʼ ὀβελοί , περὶ δὲ κρέα πεντήκοντα · τρὶς δὲ τριηκόσιοι περὶ ἓν κρέας ἦσαν Ἀχαιοί . τοῦτο δὲ εὑρίσκεται πλῆθος ἄπιστον · τῶν γὰρ ἐσχαρῶν οὐσῶν πεντήκοντα ὀβελίσκοι γίνονται πεντακόσιοι καὶ χιλιάδες β΄ , κρεῶν δὲ δεκαδύο μυριάδες , ε . . . κατὰ πάντα δὴ τοῦ Ὁμήρου ὑπερτεροῦντος φθονῶν ὁ Ἡσίοδος ἄρχεται πάλιν · υἱὲ Μέλητος Ὅμηρ’ εἴ περ τιμῶσί σε Μοῦσαι , ὡς λόγος , ὑψίστοιο Διὸς μεγάλοιο θύγατρες , λέξον μέτρον ἐναρμόζων ὅ τι δὴ θνητοῖσι κάλλιστόν τε καὶ ἔχθιστον · ποθέω γὰρ ἀκοῦσαι . ὁ δέ φησι · Ἡσίοδʼ ἔκγονε Δίου ἑκόντα με ταῦτα κελεύεις εἰπεῖν · αὐτὰρ ἐγὼ μάλα τοι πρόφρων ἀγορεύσω . κάλλιστον μὲν τῶν ἀγαθῶν ἔσται μέτρον εἶναι αὐτὸν ἑαυτῷ , τῶν δὲ κακῶν ἔχθιστον ἀπάντων . ἄλλο δὲ πᾶν ὅ τι σῷ θυμῷ φίλον ἐστὶν ἐρώτα . πῶς ἂν ἄριστʼ οἰκοῖντο πόλεις καὶ ἐν ἤθεσι ποίοις ; εἰ μὴ κερδαίνειν ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν ἐθέλοιεν , οἱ δʼ ἀγαθοὶ τιμῷντο , δίκη δʼ ἀδίκοισιν ἐπείη . εὔχεσθαι δὲ θεοῖς ὅ τι πάντων ἐστὶν ἄμεινον ; εὔνουν εἶναι ἑαυτῷ χρόνον ἐς τὸν ἅπαντα . ἐν δʼ ἐλαχίστῳ ἄριστον ἔχεις ὅ τι φύεται εἰπεῖν ; ὡς μὲν ἐμῇ γνώμῃ φρένες ἐσθλαὶ σώμασιν ἀνδρῶν . ἡ δὲ δικαιοσύνη τε καὶ ἀνδρείη δύναται τί ; κοινὰς ὠφελίας ἰδίοις μόχθοισι πορίζειν . τῆς σοφίης δὲ τί τέκμαρ ἐπʼ ἀνθρώποισι πέφυκεν ; γιγνώσκειν τὰ παρόντʼ ὀρθῶς , καιρῷ δʼ ἅμʼ ἕπεσθαι . πιστεῦσαι δὲ βροτοῖς ποῖον χρέος ἄξιόν ἐστιν ; οἷς αὐτὸς κίνδυνος ἐπὶ πραχθεῖσιν ἕπηται . ἡ δʼ εὐδαιμονίη τί ποτʼ ἀνθρώποισι καλεῖται ; λυπηθέντʼ ἐλάχιστα θανεῖν ἡσθέντα τε πλεῖστα . ῥηθέντων δὲ καὶ τούτων , οἱ μὲν Ἕλληνες πάντες τὸν Ὅμηρον ἐκέλευον στεφανοῦν , ὁ δὲ βασιλεὺς Πανήδης ἐκέλευσεν ἕκαστον τὸ κάλλιστον ἐκ τῶν ἰδίων ποιημάτων εἰπεῖν . Ἡσίοδος οὖν ἔφη πρῶτος · Πληιάδων Ἀτλαγενέων ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθʼ ἀμήτου , ἀρότοιό τε δυσομενάων · αἳ δή τοι νύκτας τε καὶ ἤματα τεσσαράκοντα κεκρύφαται , αὖτις δὲ περιπλομένου ἐνιαυτοῦ φαίνονται , τὰ πρῶτα χαρασσομένοιο σιδήρου . οὗτός τοι πεδίων πέλεται νόμος , οἵ τε θαλάσσης ἐγγύθι ναιετάουσʼ , οἵ τʼ ἄγκεα βησσήεντα πόντου κυμαίνοντος ἀπόπροθι πίονα χῶρον ναίουσιν · γυμνὸν σπείρειν , γυμνὸν δὲ βοωτεῖν , γυμνόν τʼ ἀμάειν , ὅτʼ ἂν ὥρια πάντα πέλωνται . μεθʼ ὃν Ὅμηρος · ἀμφὶ δʼ ἄρʼ Αἴαντας δοιοὺς ἵσταντο φάλαγγες καρτεραί , ἃς οὔτʼ ἄν κεν Ἄρης ὀνόσαιτο μετελθὼν οὔτε κʼ Ἀθηναίη λαοσσόος . οἱ γὰρ ἄριστοι κρινθέντες Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα δῖον ἔμιμνον φράξαντες δόρυ δουρί , σάκος σάκεϊ προθελύμνῳ · ἀσπὶς δʼ ἀσπίδʼ ἔρειδε , κόρυς κόρυν , ἀνέρα δʼ ἀνήρ , ψαῦον δʼ ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισι νευόντων · ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν . ἔφριξεν δὲ μάχη φθεισίμβροτος ἐγχείῃσι μακραῖς , ἃς εἶχον ταμεσίχροας . ὄσσε δʼ ἄμερδεν αὐγὴ χαλκείη κορύθων ἄπο λαμπομενάων θωρήκων τε νεοσμήκτων σακέων τε φαεινῶν ἐρχομένων ἄμυδις . μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴη ὃς τότε γηθήσειεν ἰδὼν πόνον οὐδʼ ἀκάχοιτο . θαυμάσαντες δὲ καὶ ἐν τούτῳ τὸν Ὅμηρον οἱ Ἕλληνες ἐπήνουν , ὡς παρὰ τὸ προσῆκον γεγονότων τῶν ἐπῶν , καὶ ἐκέλευον διδόναι τὴν νίκην . ὁ δὲ βασιλεὺς τὸν Ἡσίοδον ἐστεφάνωσεν εἰπὼν δίκαιον εἶναι τὸν ἐπὶ γεωργίαν καὶ εἰρήνην προκαλούμενον νικᾶν , οὐ τὸν πολέμους καὶ σφαγὰς διεξιόντα . τῆς μὲν οὖν νίκης οὕτω φασὶ τυχεῖν τὸν Ἡσίοδον καὶ λαβόντα τρίποδα χαλκοῦν ἀναθεῖναι ταῖς Μούσαις ἐπιγράψαντα · Ἡσίοδος Μούσαις Ἑλικωνίσι τόνδʼ ἀνέθηκεν ὕμνῳ νικήσας ἐν Χαλκίδι θεῖον Ὅμηρον . τοῦ δὲ ἀγῶνος διαλυθέντος διέπλευσεν ὁ Ἡσίοδος εἰς Δελφοὺς χρησόμενος καὶ τῆς νίκης ἀπαρχὰς τῷ θεῷ ἀναθήσων . προσερχομένου δὲ αὐτοῦ τῷ ναῷ ἔνθεον γενομένην τὴν προφῆτίν φασιν εἰπεῖν · ὄλβιος οὗτος ἀνὴρ ὃς ἐμὸν δόμον ἀμφιπολεύει , Ἡσίοδος Μούσῃσι τετιμένος ἀθανάτῃσιν · τοῦ δʼ ἦ τοι κλέος ἔσται ὅσην τʼ ἐπικίδναται ἠώς . ἀλλὰ Διὸς πεφύλαξο Νεμείου κάλλιμον ἄλσος · κεῖθι δέ τοι θανάτοιο τέλος πεπρωμένον ἐστίν . ὁ δὲ Ἡσίοδος ἀκούσας τοῦ χρησμοῦ , τῆς Πελοποννήσου μὲν ἀνεχώρει νομίσας τὴν ἐκεῖ Νεμέαν τὸν θεὸν λέγειν , εἰς δὲ Οἰνόην τῆς Λοκρίδος ἐλθὼν καταλύει παρʼ Ἀμφι - φάνει καὶ Γανύκτορι , τοῖς Φηγέως παισίν , ἀγνοήσας τὸ μαντεῖον . ὁ γὰρ τόπος οὗτος ἅπας ἐκαλεῖτο Διὸς Νεμείου ἱερόν . διατριβῆς δὲ αὐτῷ πλείονος γενομένης ἐν τοῖς Οἰνοεῦσιν ὑπονοήσαντες οἱ νεανίσκοι τὴν ἀδελφὴν αὐτῶν μοιχεύειν τὸν Ἡσίοδον , ἀποκτείναντες εἰς τὸ μεταξὺ τῆς Εὐβοίας καὶ τῆς Λοκρίδος πέλαγος κατεπόντισαν . τοῦ δὲ νεκροῦ τριταίου πρὸς τὴν γῆν ὑπὸ δελφίνων προσενεχθέντος ἑορτῆς τινος ἐπιχωρίου παρʼ αὐτοῖς οὔσης Ἀριαδνείας πάντες ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν ἔδραμον καὶ τὸ σῶμα γνωρίσαντες ἐκεῖνο μὲν πενθήσαντες ἔθαψαν , τοὺς δὲ φονεῖς ἀνεζήτουν . οἱ δὲ φοβηθέντες τὴν τῶν πολιτῶν ὀργὴν κατασπάσαντες ἁλιευτικὸν σκάφος διέπλευσαν εἰς Κρήτην . οὓς κατὰ μέσον τὸν πλοῦν ὁ Ζεὺς κεραυνώσας κατεπόντωσεν , ὥς φησιν Ἀλκιδάμας ἐν Μουσείῳ . Ἐρατοσθένης δέ φησιν ἐν † ἐνηπόδω † Κτίμενον καὶ Ἄντιφον τοὺς Γανύκτορος ἐπὶ τῇ προειρημένῃ αἰτίᾳ ἀνελόντας σφαγιασθῆναι θεοῖς τοῖς ξενίοις ὑπʼ Εὐρυκλέους τοῦ μάντεως . τὴν μέντοι παρθένον τὴν ἀδελφὴν τῶν προειρημένων μετὰ τὴν φθορὰν ἑαυτὴν ἀναρτῆσαι , φθαρῆναι δὲ ὑπό τινος ξένου συνόδου τοῦ Ἡσίοδου Δημώδους ὄνομα · ὃν καὶ αὐτὸν ἀναιρεθῆναι ὑπὸ τῶν αὐτῶν φησιν . ὕστερον δὲ Ὀρχομένιοι κατὰ χρησμὸν μετενέγκαντες αὐτὸν παρʼ αὑτοῖς ἔθαψαν καὶ ἐπέγραψαν ἐπὶ τῷ τάφῳ · Ἄσκρη μὲν πατρὶς πολυλήιος , ἀλλὰ θανόντος ὀστέα πληξίππων γῆ Μινυὰς κατέχει Ἡσιόδου , τοῦ πλεῖστον ἐν ἀνθρώποις κλέος ἐστὶν ἀνδρῶν κρινομένων ἐν βασάνῳ σοφίης . καὶ περὶ μὲν Ἡσιόδου τοσαῦτα · ὁ δὲ Ὅμηρος ἀποτυχὼν τῆς νίκης περιερχόμενος ἔλεγε τὰ ποιήματα , πρῶτον μὲν τὴν Θηβαίδα ἔπη , ζ ἧς ἡ ἀρχή · Ἄργος ἄειδε θεὰ πολυδίψιον ἔνθεν ἄνακτες · εἶτα Ἐπιγόνους ἔπη , ζ ὧν ἡ ἀρχή · νῦν αὖθʼ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν ἀρχώμεθα Μοῦσαι . φασὶ γάρ τινες καὶ ταῦτα Ὁμήρου εἷναι . ἀκούσαντες δὲ τῶν ἐπῶν οἱ Μίδου τοῦ βασιλέως παῖδες Ξάνθος καὶ Γόργος παρακαλοῦσιν αὐτὸν ἐπίγραμμα ποιῆσαι ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ πατρὸς αὐτῶν , ἐφʼ οὗ ἦν παρθένος χαλκῆ τὸν Μίδου θάνατον οἰκτιζομένη . καὶ ποιεῖ οὕτως · χαλκῆ παρθένος εἰμί , Μίδον δʼ ἐπὶ σήματος ἧμαι . ἔς τʼ ἂν ὕδωρ τε νάῃ καὶ δένδρεα μακρὰ τεθήλῃ καὶ ποταμοὶ πλήθωσι , περικλύζῃ δὲ θάλασσα , ἠέλιος δʼ ἀνιὼν φαίνῃ λαμπρά τε σελήνη , αὐτοῦ τῇδε μένουσα πολυκλαύτῳ ἐπὶ τύμβῳ σημανέω παριοῦσι Μίδης ὅτι τῇδε τέθαπται . λαβὼν δὲ παρʼ αὐτῶν φιάλην ἀργυρᾶν ἀνατίθησιν ἐν Δελφοῖς τῷ Ἀπόλλωνι , ἐπιγράψας Φοῖβε ἄναξ δῶρόν τοι Ὅμηρος καλὸν ἔδωκα σῇσιν ἐπιφροσύναις · σὺ δέ μοι κλέος αἰὲν ὀπάζοις . μετὰ δὲ ταῦτα ποιεῖ τὴν Ὀδύσσειαν ἔπη μ,β΄ , πεποιηκὼς ἤδη τὴν Ἰλιάδα ἐπῶν μ,εφ΄ . παραγενόμενον δὲ ἐκεῖθεν εἰς Ἀθήνας αὐτὸν ξενισθῆναί φασι παρὰ Μέδοντι τῷ βασιλεῖ τῶν Ἀθηναίων . ἐν δὲ τῷ βουλευτηρίῳ ψύχους ὄντος καὶ πυρὸς καιομένου σχεδιάσαι λέγεται τούσδε τοὺς στίχους · ἀνδρὸς μὲν στέφανοι παῖδες , πύργοι δὲ πόληος , ἵπποι δʼ αὖ πεδίου κόσμος , νῆες δὲ θαλάσσης , λαὸς δʼ εἰν ἀγορῇσι καθήμενος εἰσοράασθαι . αἰθομένου δὲ πυρὸς γεραρώτερος οἶκος ἰδέσθαι ἤματι χειμερίῳ ὁπότʼ ἂν νείφῃσι Κρονίων . ἐκεῖθεν δὲ παραγενόμενος εἰς Κόρινθον ἐρραψῴδει τὰ ποιήματα . τιμηθεὶς δὲ μεγάλως παραγίνεται εἰς Ἄργος καὶ λέγει ἐκ τῆς Ἰλιάδος τὰ ἔπη τάδε · οἳ δʼ Ἄργος τʼ εἶχον Τίρυνθά τε τειχιόεσσαν Ἑρμιόνην Ἀσίνην τε , βαθὺν κατὰ κόλπον ἐχούσας , Τροιζῆνʼ Ἠιόνας τε καὶ ἀμπελόεντʼ Ἐπίδαυρον νῆσόν τʼ Αἴγιναν Μάσητά τε κοῦροι Ἀχαιῶν , τῶν αὖθʼ ἡγεμόνευε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης Τυδεΐδης οὗ πατρὸς ἔχων μένος Οἰνεΐδαο , καὶ Σθένελος , Καπανῆος ἀγακλειτοῦ φίλος υἱός · τοῖσι δʼ ἅμʼ Εὐρύπυλος τρίτατος κίεν ἰσόθεος φώς , Μηκιστέως υἱὸς Ταλαϊονίδαο ἄνακτος . ἐκ πάντων δʼ ἡγεῖτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης . τοῖσι δʼ ἅμʼ ὀγδώκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντο · ἐν δʼ ἄνδρες πολέμοιο δαήμονες ἐστιχόωντο Ἀργέιοι λινοθώρηκες , κέντρα πτολέμοιο . τῶν δὲ Ἀργείων οἱ προεστηκότες ὑπερβολῇ χαρέντες ἐπὶ τῷ ἐγκωμιάζεσθαι τὸ γένος αὐτῶν ὑπὸ τοῦ ἐνδοξοτάτου τῶν ποιητῶν , αὐτὸν μὲν πολυτελέσι δωρεαῖς ἐτίμησαν , εἰκόνα δὲ χαλκῆν ἀναστήσαντες ἐψηφίσαντο θυσίαν ἐπιτελεῖν Ὁμήρῳ καθʼ ἡμέραν καὶ κατὰ μῆνα καὶ κατʼ ἐνιαυτὸν 〈 καὶ 〉 ἄλλην θυσίαν πενταετηρίδα εἰς Χίον ἀποστέλλειν . ἐπιγράφουσι δὲ ἐπὶ τῆς εἰκόνος αὐτοῦ θεῖος Ὅμηρος ὅδʼ ἐστὶν ὃς Ἑλλάδα τὴν μεγάλαυχον πᾶσαν ἐκόσμησεν καλλιεπεῖ σοφίῃ , ἔξοχα δʼ Ἀργεΐους , οἳ τὴν θεοτείχεα Τροίην ἤρειψαν ποινὴν ἠυκόμου Ἑλένης . οὗ χάριν ἔστησεν δῆμος μεγαλόπτολις αὐτὸν ἐνθάδε καὶ τιμαῖς ἀμφέπει ἀθανάτων . ἐνδιατρίψας δὲ τῇ πόλει χρόνον τινὰ διέπλευσεν εἰς Δῆλον εἰς τὴν πανήγυριν . καὶ σταθεὶς ἐπὶ τὸν κεράτινον βωμὸν λέγει ὕμνον εἰς Ἀπόλλωνα οὗ ἡ ἀρχή μνήσομαι οὐδὲ λάθωμαι Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο . ῥηθέντος δὲ τοῦ ὕμνου οἱ μὲν Ἴωνες πολίτην αὐτὸν κοινὸν ἐποιήσαντο , Δήλιοι δὲ γράψαντες τὰ ἔπη εἰς λεύκωμα ἀνέθηκαν ἐν τῷ τῆς Ἀρτέμιδος ἱερῷ . τῆς δὲ πανηγύρεως λυθείσης ὁ ποιητὴς εἰς Ἴον ἔπλευσε πρὸς Κρεώφυλον κἀκεῖ χρόνον διέτριβε πρεσβύτης ὢν ἤδη . ἐπὶ δὲ τῆς θαλάσσης καθήμενος παίδων τινῶν ἀφʼ ἁλείας ἐρχομένων ὥς φασι πυθόμενος ἄνδρες ἀπʼ Ἀρκαδίης θηρήτορες ἦ ῥʼ ἔχομέν τι ; εἰπόντων δὲ ἐκείνων ὅσσʼ ἕλομεν λιπόμεσθα , ὅσʼ οὐχ ἕλομεν φερόμεσθα , οὐ νοήσας τὸ λεχθὲν ἤρετο αὐτοὺς ὅ τι λέγοιεν . οἱ δέ φασιν ἐν ἁλείᾳ μὲν ἀγρεῦσαι μηδέν , ἐφθειρίσθαι δέ , καὶ τῶν φθειρῶν οὓς ἔλαβον καταλιπεῖν , οὓς δὲ οὐκ ἔλαβον ἐν τοῖς ἱματίοις φέρειν . ἀναμνησθεὶς δὲ τοῦ μαντείου ὅτι τὸ τέλος αὐτοῦ ἥκοι τοῦ βίου , ποιεῖ τὸ τοῦ τάφου αὐτοῦ ἐπίγραμμα . ἀναχωρῶν δὲ ἐκεῖθεν , ὄντος πηλοῦ ὀλισθὼν καὶ πεσὼν ἐπὶ τὴν πλευράν , τριταῖος ὥς φασι τελευτᾷ · καὶ ἐτάφη ἐν Ἴῳ . ἔστι δὲ τὸ ἐπίγραμμα τόδε · ἐνθάδε τὴν ἱερὴν κεφαλὴν κατὰ γαῖα καλύπτει , ἀνδρῶν ἡρώων κοσμήτορα θεῖον Ὅμηρον .
Lemmas: A Papyrus s . iii . Α . c . Flinders Petrie Papyri ed . J . P . Mahaffy , Dublini 1891 , p . 70 , no . XXV . τρο[πον ἄπειμι ὁ Κρίτων π]ανηδου προΐημι παρέρχομαι [ τα ] Ἡσίοδος Ἔρως ὁ κατά τοιόσδε υἱός Μέλητος ὅμηρος θεός ἀπό ] μήδεα οἶδα ΕΙΠ ἄγω ἐγώ παμπρω ] τα τίς [ φέρτατος εἰμί βρότος ὁ σο ἔπειμι αρ[χην ἐπιχθόνιος φύς δ ] ὅπως ὠκίς τα πύλη ᾍδης περάω ἐπιβαίνω [ λάω δ ὁ ησιοδ ] ὅς ἐρωτάω το [ ΕΙΠ ἀγός ἐγώ και τοῦτος θεόω επιεικελ ὅμηρος τίς θνῄσκω καλλιά στον ἔρχομαι ὁ δ ὁμός [ ρος στίχος δαιτυμονεύς δ ἀνά δωματ ἀκουάζω θ [ οὖς τράπεζα σῖτος και κρείων ἐγώ ] ΘΥ δ [ ἐκάς ] οιν[οχο ] ὅς φορέω [ βρόχος καίω εκχε[ιηι δέπας οὗτος ἐγώ καλλιστ[ον Έιδ ] ἔτης εἰμί ρηθεν[των δέ τις ] ὁ ὁ ἔπος [ φάσις θαυμάζω [ ὁ ὁ εἰμί ] χου θ ὁ ελλην[ων ὥστε ΧΡΥ ] σός αὐτός προσαγορεύω προ ὁ δειπνέω και [ δήω προκατεύχομαι πᾶς ] ἄχθομαι δέ ὁ Ἡσίοδος ε πεῖ ὁ ἀπορία ὁ [ ἐρώτησις ] ὁρμάω και λέγω τους στίχος ] ὅδε Μοῦσα γε ἐγώ [ τα τ εἰμί ] τα τ εἰμί προ τ εἰμί ὁ μέν μήθω ἀειδής σῦς δ ἄλλος ] μνάομαι ᾠδή ὁ δ ομ[ηρος βουλο ] μένος λύω ὁ απο[ριαν ὁ ε ] ρωτησεως αποφε [ τους ] στίχος ὅδε [ ἀμφί ] δῖος τθμβον καν[αχηποδες ιπ ] ποῖ αρμα[τα Ἔρις ] ζῶ [ περί νικάω ὅμηρος [ Β Ὅμηρος καί Ἡσίοδος ὁ θεῖος ποιητής πᾶς ἄνθρωπος πολίτης ἴδιος εὔχομαι λέγω . ἀλλά Ἡσίοδος μέν ὁ ἴδιος ὀνομάζω πατρίς πᾶς ὁ φιλονικία ἀπαλλάσσω λέγω ὡς ὁ πατήρ αὐτός οἶδα δέ ἄγχι Ἑλικών ὀιζυρός ἐν κώμη Ἄσκρη , χεῖμα κακός , θέρος ἀργαλέος , οὐδέ ποτέ ἐσθλός . Ὅμηρος δέ πᾶς ὡς λέγω ὁ πόλις καί ὁ ἔποικος αὐτός παρά ἑαυτοῦ γίγνομαι λέγω . καί πρῶτος γε Σμυρναῖος Μέλητος εἰμί ὁ παρά αὐτός ποταμός καί Κρηθηίς νύμφη καλέω φημί πρότερος mελησιγενος , ὕστερον μέντοι τυφλόω Ὅμηρος μετονομάζω διά ὁ παρά αὐτός ἐπί ὁ τοιοῦτος συνήθης προσηγορία . Χῖος δέ πάλιν τεκμήριον φέρω ἴδιος εἰμί πολίτης λέγω καί περισῴζω τις ἐκ ὁ γένος αὐτός παρά ἑαυτοῦ Ὁμηρίδης καλέω . Κολοφώνιος δέ καί τόπος δείκνυμι , ἐν ὅς φημί αὐτός γράμμα διδάσκω ὁ ποίησις ἄρχω καί ποιέω πρῶτος ὁ Μαργίτης . περί δέ ὁ γονεύς αὐτός πάλιν πολύς διαφωνία παρά πᾶς εἰμί . Ἑλλάνικος μέν γάρ καί Κλεάνθης Μαίων λέγω , Εὐγαίων δέ Μέλης , Καλλικλῆς δέ Δμασαγόρης , Δημόκριτος δέ ὁ Τροιζήνιος Δαήμων ἔμπορος , ἔνιοι δέ Θαμύρας , Αἰγύπτιος δέ Μενέμαχος ἱερογραμματεύς , εἰμί δέ ὅς Τηλέμαχος ὁ Ὀδυσσεύς · μήτηρ δέ ὁ μέν Μῆτις , ὁ δέ Κρηθηίς , ὁ δέ Θεμίστη , ὁ δέ Ὑρνηθώ , ἔνιοι δέ Ἰθακήσιος τις ὑπό Φοῖνιξ ἀπεμπολάω , ὁ δέ Καλλιόπη ὁ Μοῦσα , τις δέ Πολυκάστη ὁ Νέστωρ . καλέω δέ Μέλης , ὡς δέ τις φημί Μελησιγένης , ὡς δέ ἔνιοι Ἄλτης . ὀνομάζω δέ αὐτός φημί τις Ὅμηρος διά ὁ ὁ πατήρ αὐτός ὅμηρος δίδωμι ὑπό Κύπριος Πέρσης , ὁ δέ διά ὁ πήρωσις ὁ ὄμμα · παρά γάρ ὁ Aἰολεῦσιν οὕτως ὁ πηρός καλέω . ὅς δέ ἀκούω ἐπί ὁ θεῖος αὐτοκράτωρ Ἀδριανός λέγω ὑπό ὁ Πυθία περί Ὅμηρος , ἐκτίθημι . ὁ γάρ βασιλεύς πυνθάνομαι πόθεν Ὅμηρος καί τίς , ἀποφοιβάζω διά ἑξάμετρος ὅδε ὁ τρόπος · ἄγνωστος ἐγώ λέγω γενεά καί πατρίς γῆ ἀμβρόσιος σειρήν . ἕδος δέ Ἰθακήσιος εἰμί , Τηλέμαχος δέ πατήρ καί Νέστωρ Ἰοκάστη μήτηρ , ὅς μιν τίκτω βροτός πολύς πάνσοφος ἀνήρ . ὅς μάλα δέω πιστεύω διά τε ὁ πυνθάνομαι καί ὁ ἀποκρίνω , ἄλλος τε οὕτως ὁ ποιητής μεγαλοφυής ὁ πατήρ διά ὁ ἔπος δοξάζω . ἔνιοι μέν οὖν αὐτός προγενής Ἡσίοδος φημί εἰμί , τις δέ νέος καί συγγενής . γενεαλογέω δέ οὕτως · Ἀπόλλων φημί καί Θόωσα ὁ Ποσειδῶν γίγνομαι Λίνος , Λίνος δέ Πίερος , Πίερος δέ καί νύμφη Μεθώνη Οἴαγρος , Οἴαγρος δέ καί Καλλιόπη Ὀρφεύς , Ὀρφεύς δέ Ὄρτης , ὁ δέ Ἁρμονίδης , ὁ δέ Φιλοτέρπη , ὁ δέ Εὔφημος , ὁ δέ Ἐπιφράδης , ὁ δέ Μελάνωπος , οὗτος δέ Δῖος καί Ἀπέλλαιος , Δῖος δέ καί Πυκιμήδη ὁ Ἀπόλλων θυγάτηρ Ἡσίοδος καί Πέρσης · Πέρσης δέ Μαίων , Μαίων δέ θυγάτηρ καί Μέλητος ὁ ποταμός Ὅμηρος . τις δέ συνακμάζω φημί αὐτός ὥστε καί ἀγωνίζομαι ὁμόσε ἐν Αὐλίς ὁ Βοιωτία , ποιέω γάρ ὁ Μαργίτης Ὅμηρος περιέρχομαι κατά πόλις ῥαψῳδέω , ἔρχομαι δέ καί εἰς Δελφοί περί ὁ πατρίς αὐτός πυνθάνομαι τίς εἰμί , ὁ δέ Πυθία λέγω · εἰμί Ἴος νῆσος μήτηρ πατρίς , ὅς σύ θνῄσκω δέχομαι · ἀλλά νέος παῖς αἴνιγμα φυλάσσω . ὁ δέ ἀκούω περιίστημι μέν ὁ εἰς Ἴος ἄφιξις , διατρίβω δέ περί ὁ ἐκεῖ χώρα . κατά δέ ὁ αὐτός χρόνος Γανύκτωρ ἐπιτάφιος ὁ πατήρ Ἀμφίδαμας βασιλεύς Εὔβοια ἐπιτελέω πᾶς ὁ ἐπίσημος ἀνήρ οὐ μόνος ῥώμη καί τάχος , ἀλλά καί σοφία ἐπί ὁ ἀγών μέγας δωρεά τιμάω συγκαλέω . καί οὗτος οὖν ἐκ τύχη , ὡς φημί , συμβάλλω ἀλλήλων ἔρχομαι εἰς ὁ Χαλκίς . ὁ δέ ἀγών ἄλλος τε τις ὁ ἐπίσημος Χαλκιδεύς καθέζομαι κριτής καί μετά αὐτός Πανήδης , ἀδελφός εἰμί ὁ τελευτάω . ἀμφότερος δέ ὁ ποιητής θαυμαστός ἀγωνίζομαι νικάω φημί ὁ Ἡσίοδος ὁ τρόπος οὗτος · προέρχομαι γάρ εἰς ὁ μέσος πυνθάνομαι ὁ Ὅμηρος κατά εἷς ἕκαστος , ὁ δέ Ὅμηρος ἀποκρίνω . φημί οὖν Ἡσίοδος · υἱός Μέλητος Ὅμηρος θεός ἀπό μῆδος οἶδα λέγω ἄγε ἐγώ πάμπρωτος τίς φέρτατος εἰμί βροτός ; Ὅμηρος · ἀρχή μέν μή φύω ἐπιχθόνιος ἀγαθός , φύω δέ ὅμως ὠκύς πύλη Ἀίδης περάω . Ἡσίοδος ὁ δεύτερος · λέγω ἄγε ἐγώ καί οὗτος θεός ἐπιείκελος Ὅμηρος , τίς θνητός καλός οἴομαι ἐν φρήν εἰμί ; ὁ δέ . ὁπότε ἄν εὐφροσύνη μέν ἔχω κατά δῆμος ἅπας , δαιτυμών δέ ἀνά δῶμα ἀκουάζομαι ἀοιδός ἧμαι ἔξεστι , παρά δέ πλήθω τράπεζα σῖτος καί κρέας , μέθυ δέ ἐκ κρατήρ ἀφύσσω οἰνοχόος φορέω καί ἐγχέω δέπας . οὗτος τις ἐγώ καλός ἐν φρήν εἴδομαι εἰμί . λέγω δέ οὗτος ὁ ἔπος , οὕτως σφοδρός φημί θαυμάζω ὁ στίχος ὑπό ὁ Ἕλλην ὥστε χρύσεος αὐτός προσαγορεύω , καί ἔτι καί νῦν ἐν ὁ κοινός θυσία πρό ὁ δεῖπνον καί σπονδή προκατεύχομαι πᾶς . ὁ δέ Ἡσίοδος ἄχθομαι ἐπί ὁ Ὅμηρος εὐημερία ἐπί ὁ ὁ ἄπορος ὁρμάω ἐπερώτησις καί φημί ὅδε ὁ στίχος · Μοῦσα ἄγε ἐγώ ὁ τε εἰμί ὁ τε εἰμί πρό τε εἰμί ὁ μέν μηδείς ἀείδω , σύ δέ ἄλλος μιμνῄσκω ἀοιδή . δέ Ὅμηρος βούλομαι ἀκόλουθος ὁ ἄπορος λύω φημί · οὐδέ ποτέ ἀμφί Ζεύς τύμβος καναχήπους ἵππος ἅρμα συντρίβω ἐρίζω περί νίκη . καλός δέ καί ἐν οὗτος ἀπαντάω ἐπί ὁ ἀμφίβολος γνώμη ὁρμάω ὁ Ἡτσίοδος , καί πολύς στίχος λέγω ἀξιόω κατά εἷς ἕκαστος συμφώνως ἀποκρίνω ὁ Ὅμηρος . εἰμί οὖν ὁ μέν πρῶτος Ἡσίοδος , ὁ δέ ἑξῆς Ὅμηρος , ἐνίοτε δέ καί διά δύο στίχος ὁ ἐπερώτησις ποιέω ὁ Ἡσίοδος · δεῖπνον ἔπειτα αἱρέω βοῦς κρέας αὐχήν ἵππος κλύω ἱδρόω , ἐπεί πόλεμος κορέννυμι . καί Φρύξ , ὅς πᾶς ἀνήρ ἐπί ναῦς ἀγαθός ἀνήρ λῃστήρ ἐπί ἀκτή δόρπον αἱρέω . Ἡρακλέης ἀπολύω ἀπό ὦμος καμπύλος τόξον χείρ βάλλω ἰός ὅλος κατά φῦλον γίγας . οὗτος ἀνήρ ἀνήρ τε ἀγαθός καί ἄναλκις εἰμί μήτηρ , ἐπεί πόλεμος χαλεπός πᾶς γυνή . οὔτε ἄρα σύ γε πατήρ μείγνυμι καί πότνια μήτηρ · σῶμα ὁ γε σπείρω διά χρύσεος Ἀφροδίτη . ἀτάρ ἐπεί δαμάζω γάμος Ἄρτεμις ἰοχέαιρα Καλλιστώ κατέπεφνον ἀπό ἀργύρεος βιός . ὡς ὁ μέν δαίνυμι πανήμερος , οὐδείς ἔχω οἴκοθεν , ἀλλά παρέχω ἄναξ ἀνήρ Ἀγαμέμνων . δεῖπνον δειπνέω ἐν σποδός αἰθαλόεις συλλέγω ὀστέον λευκός Ζεύς καταθνῄσκω παῖς ὑπέρθυμος Σαρπηδών ἀντίθεος . ἐγώ δέ ἀνά πεδίον Σιμόεις ἧμαι αὔτως ἔρχομαι ἐκ ναῦς ὁδός ἀμφί ὦμος ἔχω φάσγανον κωπήεις καί αἰγανέη δολίχαυλος . δή τότε ἀριστεύς κοῦρος χείρ θάλασσα ἄσμενος ἐσσύμενος τε ἀπερύω ὠκύαλος ναῦς . Κολχίς ἔπειτα ἱκνέομαι καί Αἰήτης βασιλεύς φεύγω , ἐπεί γιγνώσκω ἀνέστιος ἠδέ ἀθέμιστος . ἀτάρ ἐπεί σπένδω τε καί ἐκπίνω οἶδμα θάλασσα ποντοπορέω μέλλω εὔσελμος ἐπί ναῦς . ὁ δέ Ἀτρείδης μέγας εὔχομαι πᾶς ὄλλυμι μηδέ ποτέ ἐν πόντος , καί φωνέω ἔπος αὐδάω · ἐσθίω ὦ ξένος , καί πίνω · μηδέ τις σύ οἴκαδε νοστέω φίλος εἰς πατρίς γῆ πημαίνω , ἀλλά αὖθις ἀπήμων οἴκαδε ἱκνέομαι . πρός πᾶς δέ ὁ Ὅμηρος καλός ἀπαντάω πάλιν φημί ὁ Ἡσίοδος · οὗτος τις δή ἐγώ μόνος ἔρομαι καταλέγω , πόσος ἅμα Ἀτρείδης εἰς Ἴλιος ἔρχομαι Ἀχαιός ; ὁ δέ διά λογιστικός πρόβλημα ἀποκρίνω οὕτως · πεντήκοντα εἰμί πῦρ ἐσχάρα , ἐν δέ ἕκαστος πεντήκοντα ὀβελός , περί δέ κρέας πεντήκοντα · τρίς δέ τριακόσιοι περί εἷς κρέας εἰμί Ἀχαιός . οὗτος δέ εὑρίσκω πλῆθος ἄπιστος · ὁ γάρ ἐσχάρα εἰμί πεντήκοντα ὀβελίσκος γίγνομαι πεντακόσιοι καί χιλιάς βʹ , κρέας δέ δεκαδύο μυριάς , ε . . . κατά πᾶς δή ὁ Ὅμηρος ὑπερτερέω φθονέω ὁ Ἡσίοδος ἄρχω πάλιν · υἱός Μέλητος Ὅμηρος εἰ περ τιμάω σύ Μοῦσα , ὡς λόγος , ὕψιστος Ζεύς μέγας θυγάτηρ , λέγω μέτρον ἐναρμόζω ὅς τις δή θνητός καλός τε καί ἐχθρός · ποθέω γάρ ἀκούω . ὁ δέ φημί · Ἡσίοδος ἔκγονος Δῖος ἑκών ἐγώ οὗτος κελεύω λέγω · ἀτάρ ἐγώ μάλα σύ πρόφρων ἀγορεύω . καλός μέν ὁ ἀγαθός εἰμί μέτρον εἰμί αὐτός ἑαυτοῦ , ὁ δέ κακός ἐχθρός ἀπαντάω . ἄλλος δέ πᾶς ὅς τις σός θυμός φίλος εἰμί ἐρωτάω . πῶς ἄν ἀγαθός οἰκέω πόλις καί ἐν ἦθος ποῖος ; εἰ μή κερδαίνω ἀπό ὁ αἰσχρός ἐθέλω , ὁ δέ ἀγαθός τιμάω , δίκη δέ ἄδικος ἔπειμι . εὔχομαι δέ θεός ὅς τις πᾶς εἰμί ἀγαθός ; εὔνους εἰμί ἑαυτοῦ χρόνος εἰς ὁ ἅπας . ἐν δέ ἐλαχύς ἀγαθός ἔχω ὅς τις φύω λέγω ; ὡς μέν ἐμός γνώμη φρήν ἐσθλός σῶμα ἀνήρ . ὁ δέ δικαιοσύνη τε καί ἀνδρεῖος δύναμαι τίς ; κοινός ὠφέλεια ἴδιος μόχθος πορίζω . ὁ σοφία δέ τίς τέκμαρ ἐπί ἄνθρωπος φύω ; γιγνώσκω ὁ πάρειμι ὀρθός , καιρός δέ ἅμα ἕπομαι . πιστεύω δέ βροτός ποῖος χρέος ἄξιος εἰμί ; ὅς αὐτός κίνδυνος ἐπί πράσσω ἕπομαι . ὁ δέ εὐδαιμονία τίς ποτέ ἄνθρωπος καλέω ; λυπέω ἐλαχύς θνῄσκω ἥδομαι τε πολύς . λέγω δέ καί οὗτος , ὁ μέν Ἕλλην πᾶς ὁ Ὅμηρος κελεύω στεφανόω , ὁ δέ βασιλεύς Πανήδης κελεύω ἕκαστος ὁ καλός ἐκ ὁ ἴδιος ποίημα λέγω . Ἡσίοδος οὖν φημί πρῶτος · Πλειάδες Ἀτλαγενής ἐπιτέλλω ἄρχω ἄμητος , ἄροτος τε δύω · ὁ δή σύ νύξ τε καί ἦμαρ τεσσαράκοντα κρύπτω , αὖθις δέ περιπέλομαι ἐνιαυτός φαίνω , ὁ πρῶτος χαράσσω σίδηρος . οὗτος σύ πεδίον πέλω νόμος , ὅς τε θάλασσα ἐγγύθι ναιετάω , ὅς τε ἄγκος βησσήεις πόντος κυμαίνω ἀπόπροθι πίων χῶρος ναίω · γυμνός σπείρω , γυμνός δέ βοωτέω , γυμνός τε ἀμάω , ὅτε ἄν ὥριος πᾶς πέλω . μετά ὅς Ὅμηρος · ἀμφί δέ ἄρα Αἴας δοιοί ἵστημι φάλαγξ καρτερός , ὅς οὔτε ἄν ἄν Ἄρης ὄνομαι μετέρχομαι οὔτε ἄν Ἀθήνη λαοσσόος . ὁ γάρ ἀγαθός κρίνω Τρώς τε καί Ἕκτωρ δῖος μίμνω φράσσω δόρυ δόρυ , σάκος σάκος προθέλυμνος · ἀσπίς δέ ἀσπίς ἐρείδω , κόρυς κόρυς , ἀνήρ δέ ἀνήρ , ψαύω δέ ἱππόκομος κόρυς λαμπρός φάλος νεύω · ὡς πυκνός ἐφίστημι ἀλλήλων . φρίσσω δέ μάχη φθισίμβροτος ἐγχείη μακρός , ὅς ἔχω ταμεσίχρως . ὄσσε δέ ἀμέρδω αὐγή χάλκειος κόρυς ἀπό λάμπω θώραξ τε νεόσμηκτος σάκος τε φαεινός ἔρχομαι ἄμυδις . μάλα ἄν θρασυκάρδιος εἰμί ὅς τότε γηθέω ὁράω πόνος οὐδέ ἀχεύω . θαυμάζω δέ καί ἐν οὗτος ὁ Ὅμηρος ὁ Ἕλλην ἐφενόω , ὡς παρά ὁ προσήκω γίγνομαι ὁ ἔπος , καί κελεύω δίδωμι ὁ νίκη . ὁ δέ βασιλεύς ὁ Ἡσίοδος στεφανόω λέγω δίκαιος εἰμί ὁ ἐπί γεωργία καί εἰρήνη προκαλέω νικάω , οὐ ὁ πόλεμος καί σφαγή διεξέρχομαι . ὁ μέν οὖν νίκη οὕτως φημί τυγχάνω ὁ Ἡσίοδος καί λαμβάνω τρίπους χάλκεος ἀνατίθημι ὁ Μοῦσα ἐπιγράφω · Ἡσίοδος Μοῦσα Ἑλικωνιάδες ὅδε ἀνατίθημι ὕμνος νικάω ἐν Χαλκίς θεῖος Ὅμηρος . ὁ δέ ἀγών διαλύω διαπλέω ὁ Ἡσίοδος εἰς Δελφοί χράω καί ὁ νίκη ἀπαρχή ὁ θεός ἀνατίθημι . προσέρχομαι δέ αὐτός ὁ ναός ἔνθεος γίγνομαι ὁ προφῆτις φημί λέγω · ὄλβιος οὗτος ἀνήρ ὅς ἐμός δόμος ἀμφιπολεύω , Ἡσίοδος Μοῦσα τίω ἀθάνατος · ὁ δέ ἦ τοι κλέος εἰμί ὅσος τε ἐπικίδνημι ἠώς . ἀλλά Ζεύς φυλάσσω Νέμειος κάλλιμος ἄλσος · ἐκεῖθι δέ σύ θάνατος τέλος πόρω εἰμί . ὁ δέ Ἡσίοδος ἀκούω ὁ χρησμός , ὁ Πελοπόννησος μέν ἀναχωρέω νομίζω ὁ ἐκεῖ Νεμέα ὁ θεός λέγω , εἰς δέ Οἰνόη ὁ Λοκρίς ἔρχομαι καταλύω παρά ἀμφι - φαίνω καί Γανύκτωρ , ὁ Φηγεύς παῖς , ἀγνοέω ὁ μαντεῖον . ὁ γάρ τόπος οὗτος ἅπας καλέω Ζεύς Νέμειος ἱερός . διατριβή δέ αὐτός πολύς γίγνομαι ἐν ὁ Οἰνοεύς ὑπονοέω ὁ νεανίσκος ὁ ἀδελφή αὐτός μοιχεύω ὁ Ἡσίοδος , ἀποκτείνω εἰς ὁ μεταξύ ὁ Εὔβοια καί ὁ Λοκρίς πέλαγος καταποντίζω . ὁ δέ νεκρός τριταῖος πρός ὁ γῆ ὑπό δελφίς προσφέρω ἑορτή τις ἐπιχώριος παρά αὐτός εἰμί Ἀριαδνεία πᾶς ἐπί ὁ αἰγιαλός τρέχω καί ὁ σῶμα γνωρίζω ἐκεῖνος μέν πενθέω θάπτω , ὁ δέ φονεύς ἀναζητέω . ὁ δέ φοβέω ὁ ὁ πολίτης ὀργή κατασπάω ἁλιευτικός σκάφος διαπλέω εἰς Κρήτη . ὅς κατά μέσος ὁ πλόος ὁ Ζεύς κεραυνόω καταποντίζω , ὡς φημί Ἀλκιδάμας ἐν Μουσεῖον . Ἐρατοσθένης δέ φημί ἐν † ἐνηπόδω † Κτίμενος καί Ἄντιφος ὁ Γανύκτωρ ἐπί ὁ προλέγω αἰτία ἀναιρέω σφαγιάζομαι θεός ὁ ξένιος ὑπό Εὐρυκλῆς ὁ μάντις . ὁ μέντοι παρθένος ὁ ἀδελφή ὁ προλέγω μετά ὁ φθορά ἑαυτοῦ ἀναρτάω , φθείρω δέ ὑπό τις ξένος σύνοδος ὁ Ἡσίοδος Δημώδης ὄνομα · ὅς καί αὐτός ἀναιρέω ὑπό ὁ αὐτός φημί . ὕστερον δέ Ὀρχομένιος κατά χρησμός μεταφέρω αὐτός παρά ἑαυτοῦ θάπτω καί ἐπιγράφω ἐπί ὁ τάφος · Ἄσκρη μέν πατρίς πολυλήϊος , ἀλλά θνῄσκω ὀστέον πλήξιππος γῆ Μινύης κατέχω Ἡσίοδος , ὁ πολύς ἐν ἄνθρωπος κλέος εἰμί ἀνήρ κρίνω ἐν βάσανος σοφία . καί περί μέν Ἡσίοδος τοσοῦτος · ὁ δέ Ὅμηρος ἀποτυγχάνω ὁ νίκη περιέρχομαι λέγω ὁ ποίημα , πρῶτος μέν ὁ Θηβαίς ἔπος , ζ̅ ὅς ὁ ἀρχή · Ἄργος ἀείδω θεά πολυδίψιος ἔνθεν ἄναξ · εἶτα Ἐπίγονος ἔπος , ζ̅ ὅς ὁ ἀρχή · νῦν αὖτε ὁπλότερος ἀνήρ ἄρχω Μοῦσα . φημί γάρ τις καί οὗτος Ὅμηρος ἵημι . ἀκούω δέ ὁ ἔπος ὁ Μίδας ὁ βασιλεύς παῖς Ξάνθος καί Γόργος παρακαλέω αὐτός ἐπίγραμμα ποιέω ἐπί ὁ τάφος ὁ πατήρ αὐτός , ἐπί ὅς εἰμί παρθένος χάλκεος ὁ Μίδας θάνατος οἰκτίζω . καί ποιέω οὕτως · χάλκεος παρθένος εἰμί , Μίδος δέ ἐπί σῆμα ἧμαι . εἰς τε ἄν ὕδωρ τε νάω καί δένδρον μακρός θάλλω καί ποταμός πλήθω , περικλύζω δέ θάλασσα , ἥλιος δέ ἀνέρχομαι φαίνω λαμπρός τε σελήνη , αὐτοῦ τῇδε μένω πολύκλαυστος ἐπί τύμβος σημαίνω παρέρχομαι Μίδας ὅτι τῇδε θάπτω . λαμβάνω δέ παρά αὐτός φιάλη ἀργύρεος ἀνατίθημι ἐν Δελφοί ὁ Ἀπόλλων , ἐπιγράφω Φοῖβος ἄναξ δῶρον σύ Ὅμηρος καλός δίδωμι σός ἐπιφροσύνη · σύ δέ ἐγώ κλέος ἀεί ὀπάζω . μετά δέ οὗτος ποιέω ὁ Ὀδύσσεια ἔπος μ,β΄ , ποιέω ἤδη ὁ Ἰλιάς ἔπος μ,εφ΄ . παραγίγνομαι δέ ἐκεῖθεν εἰς Ἀθῆναι αὐτός ξενίζω φημί παρά Μέδων ὁ βασιλεύς ὁ Ἀθηναῖος . ἐν δέ ὁ βουλευτήριον ψῦχος εἰμί καί πῦρ καίω σχεδιάζω λέγω ὅδε ὁ στίχος · ἀνήρ μέν στέφανος παῖς , πύργος δέ πόλις , ἵππος δέ αὖ πεδίον κόσμος , ναῦς δέ θάλασσα , λαός δέ ἐν ἀγορά κάθημαι εἰσοράω . αἴθω δέ πῦρ γεραρός οἶκος ὁράω ἦμαρ χειμέριος ὁπότε ἄν νίφω Κρονίων . ἐκεῖθεν δέ παραγίγνομαι εἰς Κόρινθος ῥαψῳδέω ὁ ποίημα . τιμάω δέ μέγας παραγίγνομαι εἰς Ἄργος καί λέγω ἐκ ὁ Ἰλιάς ὁ ἔπος ὅδε · ὅς δέ Ἄργος τε ἔχω Τίρυνς τε τειχιόεις Ἑρμιόνη Ἀσίνη τε , βαθύς κατά κόλπος ἔχω , Τροιζήν Ἠϊόνη τε καί ἀμπελόεις Ἐπίδαυρος νῆσος τε Αἴγινα Μάσης τε κοῦρος Ἀχαιός , ὁ αὖτε ἡγεμονεύω βοή ἀγαθός Διομήδης Τυδεΐδης ἑός πατήρ ἔχω μένος Οἰνείδης , καί Σθένελος , Καπανεύς ἀγακλειτός φίλος υἱός · ὁ δέ ἅμα Εὐρύπυλος τρίτατος κίω ἰσόθεος φώς , Μηκιστεύς υἱός Ταλαϊονίδης ἄναξ . ἐκ πᾶς δέ ἡγέομαι βοή ἀγαθός Διομήδης . ὁ δέ ἅμα ὀγδοήκοντα μέλας ναῦς ἕπομαι · ἐν δέ ἀνήρ πόλεμος δαήμων στιχάομαι Ἀργεῖος λινοθώρηξ , κέντρον πόλεμος . ὁ δέ Ἀργεῖος ὁ προΐστημι ὑπερβολή χαίρω ἐπί ὁ ἐγκωμιάζω ὁ γένος αὐτός ὑπό ὁ ἔνδοξος ὁ ποιητής , αὐτός μέν πολυτελής δωρεά τιμάω , εἰκών δέ χάλκεος ἀνίστημι ψηφίζω θυσία ἐπιτελέω Ὅμηρος κατά ἡμέρα καί κατά μείς καί κατά ἐνιαυτός 〈 καί 〉 ἄλλος θυσία πενταετηρίς εἰς Χίος ἀποστέλλω . ἐπιγράφω δέ ἐπί ὁ εἰκών αὐτός θεῖος Ὅμηρος ὅδε εἰμί ὅς Ἑλλάς ὁ μεγάλαυχος πᾶς κοσμέω καλλιεπής σοφία , ἔξοχος δέ Ἀργεῗος , ὅς ὁ θεοτείχης Τροία ἐρείπω ποινή εὔκομος Ἑλένη . ὅς χάριν ἵστημι δῆμος μεγαλόπολις αὐτός ἐνθάδε καί τιμή ἀμφιέπω ἀθάνατος . ἐνδιατρίβω δέ ὁ πόλις χρόνος τις διαπλέω εἰς Δῆλος εἰς ὁ πανήγυρις . καί ἵστημι ἐπί ὁ κεράτινος βωμός λέγω ὕμνος εἰς Ἀπόλλων ὅς ὁ ἀρχή μιμνῄσκω οὐδέ λανθάνω Ἀπόλλων ἕκατος . λέγω δέ ὁ ὕμνος ὁ μέν Ἴων πολίτης αὐτός κοινός ποιέω , Δήλιος δέ γράφω ὁ ἔπος εἰς λεύκωμα ἀνατίθημι ἐν ὁ ὁ Ἄρτεμις ἱερός . ὁ δέ πανήγυρις λύω ὁ ποιητής εἰς Ἴος πλέω πρός Κρεώφυλος ἐκεῖ χρόνος διατρίβω πρεσβύτης εἰμί ἤδη . ἐπί δέ ὁ θάλασσα κάθημαι παῖς τις ἀπό ἁλεία ἔρχομαι ὡς φημί πυνθάνομαι ἀνήρ ἀπό Ἀρκαδία θηράτωρ ἦ ἄρα ἔχω τις ; λέγω δέ ἐκεῖνος ὅσος αἱρέω λείπω , ὅσος οὐ αἱρέω φέρω , οὐ νοέω ὁ λέγω ἔρομαι αὐτός ὅς τις λέγω . ὁ δέ φημί ἐν ἁλεία μέν ἀγρεύω μηδείς , φθειρίζομαι δέ , καί ὁ φθείρ ὅς λαμβάνω καταλείπω , ὅς δέ οὐ λαμβάνω ἐν ὁ ἱμάτιον φέρω . ἀναμιμνῄσκω δέ ὁ μαντεῖον ὅτι ὁ τέλος αὐτός ἥκω ὁ βίος , ποιέω ὁ ὁ τάφος αὐτός ἐπίγραμμα . ἀναχωρέω δέ ἐκεῖθεν , εἰμί πηλός ὀλισθάνω καί πίπτω ἐπί ὁ πλευρά , τριταῖος ὡς φημί τελευτάω · καί θάπτω ἐν Ἴος . εἰμί δέ ὁ ἐπίγραμμα ὅδε · ἐνθάδε ὁ ἱερός κεφαλή κατά γῆ καλύπτω , ἀνήρ ἥρως κοσμήτωρ θεῖος Ὅμηρος .