cephalion.fragmenta 3.7
Μετὰ οὖν νβ' ἔτη τοῦ τελευτῆσαι τὴν Πασιφάην ἐστὶ τὰ κατὰ τὴν Φαίδραν , καθὼς ὁ σοφώτατος Δομνῖνος ὁ χρονογράφος ὑπεμνημάτισε ... Ὁ δὲ Θησεὺς ὁ βασιλεὺς ἀκούσας τὰ θρυλλούμενα ἐν τῇ πόλει περὶ τῆς αὐτοῦ γυναικὸς ἰδίας Φαίδρας , ἐλυπεῖτο πρὸς αὐτήν · καὶ ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ ἰδίου υἱοῦ Ἱππολύτου οὐκ ἔδειξεν αὐτοῖς · λαβὼν δὲ ταῦρον λευκὸν ἔδωκεν αὐτὸν θυσίαν τῷ Ποσειδῶνι , καταρώμενος τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἱππόλυπον καὶ αἰτούμενος κακῶς αὐτὸν ἀπολέσθαι . Καὶ συνέβη μετὰ μῆνας τρεῖς ἐν τῷ ἐξελθεῖν τὸν Ἱππόλυτον εἰς θήραν ἔφιππον καὶ διῶξαι σύαγρον , τοῦ ἵππου αὐτοῦ προσκόψαντος ἐξεσελλίσθη καὶ ἔπεσε χαμαὶ , κατέχων τῇ ἀριστερᾷ χειρὶ τὸν χαλινὸν τοῦ ἵππου , καὶ εἱλιγέντος τοῦ λωρίου ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ ἐσύρη ὑπὸ τοῦ ἵππου · πληγὴν δὲ λαβὼν ἐν τῇ αὐτοῦ κεφαλῇ εἰσηνέχθη ὑπὸ τῶν δούλων εἰς τὴν πόλιν ἐν τῷ παλατίῳ · καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ ἐκ τῆς πληγῆς τῆς αὐτοῦ κεφαλῆς τελευτᾷ · ἦν δὲ ἐτῶν κβ' . Ὁ δὲ Θησεὺς βασιλεὺς πενθῶν αὐτὸν ἐξεῖπε τῇ Φαίδρᾳ τὴν ἑαυτοῦ λύπην , ὀνειδίζων αὐτὴν , εἰρηκὼς αὐτῇ καὶ τὰ θρυλλούμενα ἐν τῇ πόλει καὶ τῇ χώρᾳ ἕνεκεν τοῦ Ἱππολύτου καὶ αὐτῆς . Ἡ δὲ Φαίδρα ἀκούσασα ταῦτα ἐξωμόσατο αὐτῷ μὴ εἰδέναι τοιοῦτον , ἀλλὰ καὶ ἀποκειμένην αὐτῷ καὶ μάτην τὴν λοιδορίαν ταύτην τοὺς τῆς πόλεως φημίσαι ὑπονοήσαντας . Ὁ δὲ Θησεὺς μὴ πεισθεὶς αὐτῇ , αἰσχυνόμενος δὲ καὶ τὴν σύγκλητον αὐτοῦ , ἐποίησεν αὐτὴν ἀπὸ ὄψεως , κελεύσας μηκέτι αὐτῷ ὁρᾶσθαι , λυπούμενος δὲ καὶ διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἰδίου αὐτοῦ υἱοῦ · ἐφίλει γὰρ αὐτόν . Ἡ δὲ Φαίδρα ὡς πάνυ σώφρων , θλιβομένη δὲ καὶ διὰ τὴν ψευδῆ κατηγορίαν τῶν τῆς πόλεως καὶ τῆς χώρας , καὶ τοῦ ἀνδρὸς τὸν ἀποδιωγμὸν αἰσχυνομένη , ἑαυτὴν ἀπεχρήσατο , καὶ τελευτᾷ οὖσα ἐτῶν λθ' , καθὼς Κεφαλίων ὁ σοφώτατος συνεγράψατο ταῦτα , λέγων ὅτι μάτην περὶ τῆς σώφρονος Φαίδρας τὸν κατὰ Ἱππόλυτον πόθον ἐμυθολόγησαν , ποιητικῶς περὶ τῆς αὐτῆς πλασάμενοι .
Lemmas: μετά οὖν νβ' ἔτος ὁ τελευτάω ὁ Πασιφάη εἰμί ὁ κατά ὁ Φαίδρα , καθώς ὁ σοφός Δομνῖνος ὁ χρονογράφος ὑπομνηματίζω ... ὁ δέ Θησεύς ὁ βασιλεύς ἀκούω ὁ θρυλέω ἐν ὁ πόλις περί ὁ αὐτός γυνή ἴδιος Φαίδρα , λυπέω πρός αὐτός · καί ἀγανακτέω κατά ὁ ἴδιος υἱός Ἱππόλυτος οὐ δείκνυμι αὐτός · λαμβάνω δέ ταῦρος λευκός δίδωμι αὐτός θυσία ὁ Ποσειδῶν , καταράομαι ὁ υἱός αὐτός ιππολυπως καί αἰτέω κακῶς αὐτός ἀπόλλυμι . καί συμβαίνω μετά μήν τρεῖς ἐν ὁ ἐξέρχομαι ὁ Ἱππόλυτος εἰς θήρα ἔφιππος καί διώκω σύαγρος , ὁ ἵππος αὐτός προσκόπτω ἐξεσελλίσθη καί πίπτω χαμαί , κατέχω ὁ ἀριστερός χείρ ὁ χαλινός ὁ ἵππος , καί ἑλίσσω ὁ λωρίον ἐν ὁ χείρ αὐτός σύρω ὑπό ὁ ἵππος · πληγή δέ λαμβάνω ἐν ὁ αὐτός κεφαλή εἰσφέρω ὑπό ὁ δοῦλος εἰς ὁ πόλις ἐν ὁ παλάτιον · καί ὁ ἕκτος ἡμέρα ἐκ ὁ πληγή ὁ αὐτός κεφαλή τελευτάω · εἰμί δέ ἔτος κβ' . ὁ δέ Θησεύς βασιλεύς πενθέω αὐτός ἐκλέγω ὁ Φαίδρα ὁ ἑαυτοῦ λύπη , ὀνειδίζω αὐτός , λέγω αὐτός καί ὁ θρυλέω ἐν ὁ πόλις καί ὁ χώρα ἕνεκα ὁ Ἱππόλυτος καί αὐτηες͂ς . ὁ δέ Φαίδρα ἀκούω οὗτος ἐξόμνυμι αὐτός μή οἶδα τοιοῦτος , ἀλλά καί ἀπόκειμαι αὐτός καί μάτην ὁ λοιδορία οὗτος ὁ ὁ Πόλις φημίζω ὑπονοέω . ὁ δέ Θησεύς μή πείθω αὐτός , αἰσχύνω δέ καί ὁ σύγκλητος αὐτός , ποιέω αὐτός ἀπό ὄψις , κελεύω μηκέτι αὐτός ὁράω , λυπέω δέ καί διά ὁ θάνατος ὁ ἴδιος αὐτός υἱός · φιλέω γάρ αὐτός . ὁ δέ Φαίδρα ὡς πάνυ σώφρων , θλίβω δέ καί διά ὁ ψευδής κατηγορία ὁ ὁ πόλις καί ὁ χώρα , καί ὁ ἀνήρ ὁ ἀποδιωγμός αἰσχύνω , ἑαυτοῦ ἀποχράω , καί τελευτάω εἰμί ἔτος λθ' , καθώς Κεφαλίων ὁ σοφός συγγράφω οὗτος , λέγω ὅτι μάτην περί ὁ σώφρων Φαίδρα ὁ κατά Ἱππόλυτος πόθος μυθολογέω , ποιητικός περί ὁ αὐτηες͂ς πλάσσω .