catenae-novum-testamentum.catena-in-marcum-recensio-ii-e-codd-oxon-bodl-laud-33 45
Περὶ τοῦ Πάσχα . Καὶ τῆ πρώτη ἡμέρᾳ τῶν ἀζύμων , ὅτε τὸ Πάσχα ἔθυον , λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ , Ποῦ θέλεις ἀπελθόντες ἑτοιμάσωμεν ἵνα φάγῃς τὸ Πάσχα ; Πρώτην ἀζύμων τὴν πρὸ τῶν ἀζύμων φησίν . εἰώθασι γὰρ ἀπὸ τῆς ἑσπέρας τὴν ἡμέραν ἀριθμεῖν ἀεί . Ἕτερος δέ φησι πρὸ μιᾶς τῶν ἀζύμων , ἡμέρας μνημονεύσας ἐκείνης καθ’ ἣν ἐν τῇ ἑσπέρᾳ τὸ πάσχα ἔμελλε θύεσθαι . ὅθεν δῆλον ὅτι τὴν αὐτὴν ἐδήλωσαν ἀμφότεροι z . τῇ γὰρ πέμπτῃ τοῦ σαββάτου προσῆλθον · καὶ ταύτην ὁ μὲν τὴν πρὸ τῶν ἀζύμων καλεῖ , ὁ δὲ αὐτὴν τὴν τῶν ἀζύμων · ἑκάτερος ἀληθεύων · ἀπὸ γὰρ a τῆς ἑσπέρας ἤρξατο · διὸ ἕκαστος προστίθησιν ὅτε ἐθύετο τὸ Πάσχα . καὶ λέγουσι , “ ποῦ “ θέλεις ἑτοιμάσωμεν σοι φαγεῖν τὸ Πάσχα ; ” ὥστε κἀντεῦθεν δῆλον , ὅτι οὐκ ἦν αὐτῷ οἰκία , οὐκ ἦν καταγώγιον . ἐγὼ δὲ οἶμαι μηδὲ αὐτοὺς b ἔχειν · ἢ γὰρ ἃν αὐτὸν ἐκάλεσαν ἐκεῖ ἐλθεῖν , ἀλλ’ οὐκ ἦν οὐδὲ τούτοις · πᾶσιν ἀποταξαμένοις λοιπόν c . τίνος δὲ ἕνεκα τὸ Πάσχα ἐπετέλει ; διὰ d πάντων δεικνὺς μέχρι τῆς ἐσχάτης ἡμέρας , ὅτι οὐκ ἦν ἐναντίος τῷ νόμῳ . Καὶ ἀποστέλλει δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ , καὶ λέγει αὐτοῖς , ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν καὶ ἀπαντήσει ὑμῖν ἄνθρωπος , καὶ τὰ ἑξῆς . Καὶ τι δήποτε πρὸς ἀγνοοῦντα πέμπει ἄνθρωπον ; κἀντεῦθεν δεικνὺς διὰ πάντων , ὅτι ἠδύνατο μὴ παθεῖν . ὁ γὰρ τὴν διάνοιαν τούτου πείθων e ὥστε ὑποδέξασθαι , καὶ ταῦτα ἀπὸ ῥήματος ψιλοῦ , τί οὐκ ἂν εἰργάσατο ἐν τοῖς σταυροῦσιν αὐτὸν , εἴγε ἠβούλετο μὴ παθεῖν f ; τοιγαροῦν g καὶ σημεῖον αὐτοῖς δι’ δῶσιν , ὡς Μάρκος καὶ Λουκᾶς ἱστοροῦσιν · τὸ δὲ ἦν ὁ τὸ κεράμιον βαστάζων . οὐδέτερος οὐν αὐτῶν εἴρηκεν , πῶς ἔδομαι τὸ Πάσχα . ἀλλὰ “ ποῦ ἐστι n τὸ “ κατάλυμά μου , ὅπου τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου φάγω ” ὥστε ἀρκοῦσαν γενέσθαι τὴν παρασκευήν . καὶ ἐκεῖνον μὲν νομίσαι κρύπτεσθαι αὐτὸν , ὁ δὲ Ματθαῖος εἴρηκεν μόνος τὸ “ πρός σε “ ποιῶ τὸ Πάσχα , ” δύναται δὲ ταύτην τὴν παρασκευὴν δηλοῦν τοῦ Πάσχα , οὐ τὴν βρῶσιν . ὁ γὰρ Ἰωάννης δηλοῖ κατὰ τὴν τοῦ πάθους ἡμέραν καὶ ὥραν μήπω τὸ Πάσχα βρωθὲν ὑπὸ Ἰουδαίων , ἐπείπερ , ὡς ἔλεγεν , ἐχρὴν κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν τό τε τυπικὸν Πάσχα καὶ τὸ ἀληθινὸν ἐπιτελεσθῆναι . Ἀποστείλας τοίνυν τοὺς μαθητὰς ὁ Σωτῆρ’ , ἔφη αὐτοῖς ἀπελθεῖν εἰς τὴν πόλιν · καὶ ὅτι ἀπαντήσεταί τις αὐτοῖς κεράμιον ὕδατος βαστάζων · ᾧπερ i ἑπομένους δεῖ ἐπιστῆναι τῇ οἰκίᾳ εἰς ἣν ἐκεῖνος εἰσέρχεται . εἶτα τῷ δεσπότη τῆς οἰκίας εἰπεῖν τὰ ἀκόλουθα . ταῦτα δὲ παραλέλειπται τῷ Ματθαίῳ ἁπλῶς εἰρηκότι , ἐκέλευσεν αὐτοῖς πρὸς τὸν δεῖνα ἀπελθεῖν , ᾧ καὶ τόδε εἰπεῖν . καὶ γὰρ εὑρήσει τις αὐτὸν ἁπλῶς τοῦ μηνύσαι τὰ πράγματα μόνου γενόμενον , πλεῖστα παραλιμπάνοντα k τῶν γεγονότων ἐν μέσῳ , ὅπερ ἐν πολλοῖς αὐτὸν τίς εἰρηκέναι ἀπεδέξατο .
Lemmas: περι ὁ Πάσχα . καί τῆ πρῶτος ἡμέρα ὁ ἄζυμος , ὅτε ὁ Πάσχα θύω , λέγω αὐτός ὁ μαθητής αὐτός , πός ἐθέλω ἀπέρχομαι ἑτοιμάζω ἵνα ἐσθίω ὁ Πάσχα ; Πρότερος ἄζυμος ὁ πρό ὁ ἄζυμος φημί . εἴωθα γάρ ἀπό ὁ ἑσπέρα ὁ ἡμέρα ἀριθμέω ἀεί . ἕτερος δέ φημί πρό εἷς ὁ ἄζυμος , ἡμέρα μνημονεύω ἐκεῖνος κατά ὅς ἐν ὁ ἑσπέρα ὁ πάσχα μέλλω θύω . ὅθεν δῆλος ὅτι ὁ αὐτός δηλόω ἀμφότερος z . ὁ γάρ πέμπτος ὁ σάββατον προσέρχομαι · καί οὗτος ὁ μέν ὁ πρό ὁ ἄζυμος καλέω , ὁ δέ αὐτός ὁ ὁ ἄζυμος · ἑκάτερος ἀληθεύω · ἀπό γάρ a ὁ ἑσπέρα ἄρχω · διό ἕκαστος προστίθημι ὅτε θύω ὁ Πάσχα . καί λέγω , “ ποῦ “ ἐθέλω ἑτοιμάζω σύ ἐσθίω ὁ Πάσχα ; ” ὥστε ἐντεῦθεν δῆλος , ὅτι οὐ εἰμί αὐτός οἰκίον , οὐ εἰμί καταγώγιον . ἐγώ δέ οἴομαι μηδέ αὐτός b ἔχω · ἢ γάρ ἄν αὐτός καλέω ἐκεῖ ἔρχομαι , ἀλλά οὐ εἰμί οὐδέ οὗτος · πᾶς ἀποτάσσω λοιπός c . τίς δέ ἕνεκα ὁ Πάσχα ἐπιτελέω ; διά d πᾶς δείκνυμι μέχρι ὁ ἔσχατος ἡμέρα , ὅτι οὐ εἰμί ἐναντίος ὁ νόμος . καί ἀποστέλλω δύο ὁ μαθητής αὐτός , καί λέγω αὐτός , ὑπάγω εἰς ὁ πόλις καί ἀπαντάω σύ ἄνθρωπος , καί ὁ ἑξῆς . καί τίς δήποτε πρός ἀγνοέω πέμπω ἄνθρωπος ; ἐντεῦθεν δείκνυμι διά πᾶς , ὅτι δύναμαι μή πάσχω . ὁ γάρ ὁ διάνοια οὗτος πείθω e ὥστε ὑποδείκνυμι , καί οὗτος ἀπό ῥῆμα ψιλός , τίς οὐ εἄν ἐργάζομαι ἐν ὁ σταυρόω αὐτός , εἰ βούλομαι μή πάσχω f ; τοιγάρ g καί σημεῖον αὐτός διά δήω , ὡς Μάρκος καί Λουκᾶς ἱστορέω · ὁ δέ εἰμί ὁ ὁ κεράμιον βαστάζω . οὐδέτερος ὀν αὐτός εἴρω , πῶς ἐσθίω ὁ Πάσχα . ἀλλά “ ποῦ εἰμί n ὁ “ κατάλυμα ἐγώ , ὅπου ὁ πάσχα μετά ὁ μαθητής ἐγώ ἐσθίω ” ὥστε ἀρκέω γίγνομαι ὁ παρασκευή . καί ἐκεῖνος μέν νομίζω κρύπτω αὐτός , ὁ δέ Ματθαῖος εἴρω μόνος ὁ “ πρός σύ “ ποιέω ὁ Πάσχα , ” δύναμαι δέ οὗτος ὁ παρασκευή δηλόω ὁ Πάσχα , οὖον ὁ βρῶσις . ὁ γάρ Ἰωάννης δηλόω κατά ὁ ὁ πάθος ἡμέρα καί ὥρα μήπω ὁ Πάσχα βιβρώσκω ὑπό Ἰουδαῖος , ἐπεί , ὡς λέγω , χρή κατά ὁ αὐτός ἡμέρα ὁ τε τυπικός Πάσχα καί ὁ ἀληθινός ἐπιτελέω . ἀποστέλλω τοίνυν ὁ μαθητής ὁ σωτήρ , φημί αὐτός ἀπέρχομαι εἰς ὁ πόλις · καί ὅτι ἀπαντάω τις αὐτός κεράμιον ὕδωρ βαστάζω · ὅσπερ i ἕπομαι δεῖ ἐφίστημι ὁ οἰκίον εἰς ὅς ἐκεῖνος εἰσέρχομαι . εἶτα ὁ δεσπότης ὁ οἰκίον εἶπον ὁ ἀκόλουθος . οὗτος δέ παραλείπω ὁ Ματθαῖος ἁπλόος λέγω , κελεύω αὐτός πρός ὁ Δεῖνα ἀπέρχομαι , ὅς καί ὅδε εἶπον . καί γάρ εὑρίσκω τις αὐτός ἁπλόος ὁ μηνύω ὁ πρᾶγμα μόνος γίγνομαι , πλεῖστος παραλιμπάνω k ὁ γίγνομαι ἐν μέσος , ὅσπερ ἐν πολύς αὐτός τίς εἴρω ἀποδείκνυμι .