catenae-novum-testamentum.catena-in-epistulam-juda-catena-andreae-e-cod-oxon-coll-nov 1.8
Ὁμοίως μέντοι καὶ οὗτοι ἐνυπνιαζόμενοι , σάρκα μὲν μιαίνουσι , κυριότητα δὲ ἀθετοῦσι , δόξας δὲ βλασφημουσιν . “ Ἐνυπνιαζόμενοί ” φησι , τουτέστιν οὐδὲν ἀληθὲς ἐνθυμούμενοι , ἀλλ’ ὡς ἐν ὕπνῳ φανταζόμενοι καὶ δογματίζοντες δήματα ἀσεβείας πλήρη s . καὶ τὴν μὲν σάρκα , τουτέστι τὸ ἡμέτερον σῶμα , τοῦ πονηροῦ λέγοντες εἶναι δημιούργημα , τὴν δὲ μίαν κυριότητα καὶ δόξαν τῆς Ἀγίας τριάδος βλασφημοῦντες · καὶ τῷ μὲν Πατρὶ , τὸ ἄναρχον καὶ ἄκτιστον παρέχοντες , τὸν δὲ Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα , τοῖς ὑπὸ χρόνον κτίσμασι καταριθμοῦντες . ταῦτα t τὰ ἀνόσια δόγματα Μανιχαίου καὶ Ἀρείου τυγχάνουσι · διὸ καὶ θερμῶς ὁ Ἀπόστολος τὴν κατὰ τῶν τοιούτων δογμάτων ποιεῖται κατάρρησιν . “ Σάρκα μὲν μιαίνουσι , μὴ ὁμολογοῦντες ἕνα Θεὸν εἶναι τῶν ὁρατῶν u τε καὶ ἀοράτων ποιητὴν , ἀλλὰ θεοποιοῦντες τὴν ὕλην καὶ τὸ σκότος , καὶ βδελυσσόμενοι τὴν σάρκα , “ κυριότητα ἀθε “ τοῦσι’’ διὰ τοῦτο αὐτοί · “ δόξας δὲ βλασφημοῦσι.’’ “ δόξας ” ἐκάλεσε τὰς δύο διαθήκας , ὡς ὁ Παῦλος φησὶν , “ εἰ γὰρ ἡ x διακονία τῆς κατακρίσεως δόξα , πολλῷ μᾶλλον ἡ διακονία τῆς δικαιοσύνης δόξα . ” Ὅρα y πόσην αὐτῶν κακίαν καταλέγει , καὶ τὸν νοῦν αὐτῶν καὶ τὸν βίον ὅλον διεφθάρθαι λέγων · καὶ γὰρ καὶ βίῳ εἰσὶν ἀκάθαρτοι καὶ γλώσσῃ ἀσεβέστατοι · “ ἐνυπνιαζόμενοι ” δὲ εἶπε διὰ τὸ μὴ ἐν νηφούσῃ καὶ ὑγιῆ διανοίᾳ πράττειν , ἃ πράττουσιν ἀσελγήματα · ἐν οἷς τὴν ἑαυτῶν μιαίνουσι σάρκα , καὶ τὴν κυριότητα τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστηρίου ἀθετοῦσιν · ἐν τάξει μυστηρίων εὐαγγελικῶν τὰς ἑαυτῶν ἀσελγείας καὶ δαιμονιώδεις ἐννοίας ἐκτελοῦντες . Προφητικώτερον δὲ καὶ τὴν τῶν ἀσεβεστάτων Βορβοριανῶν αἵρεσιν στηλιτεύει · ἐκ τοῦ Σίμωνος καὶ τούτους z τὰς ἀρχὰς εἰληφότας . Σευήρου ἐκ τῆσ πρὸσ Θωμᾶν Ἐπισκόπου Γερμανικίασ Ἐπιστολῆσ . Ἰστέον ὡς περὶ τινῶν διαλέγεται τὴν ἡδονὴν πρεσβευόντων , καὶ τὸ ἡδὺ τῆς σαρκὸς καὶ τὰς ἐν κόσμῳ φαντασίας διωκόντων , καὶ ταῦτα ἡγουμένων εἶναι θρησκείαν , καὶ βλασφήμως ἐκφερομένων πρὸς τὸ μὴ ὁμολογεῖν μίαν κυριότητα καὶ θεότητα · τοιοῦτοι γάρ τινες ὄφθησαν οἱ ἀπὸ Οὐαλεντίνου καὶ Μαρκίωνος μέχρι τῶν ἀνοσιωτάτων καὶ βδελυρῶν Μανιχαίων καταγόμενοι χρόνων . τοῦτο οὑν φησιν ὁ Ἀπόστολος · ὡς ὁμοίως καὶ αὐτοὶ · τοῖς ἐν Σοδόμοις πυρποληθεῖσι διὰ τὴν ἀσέλγειαν ἣν ἐπλημμέλουν · “ ἐνυπνιαζόμενοι δὲ , τουτέστι τὰ ἐν κόσμῳ φρονοῦντες καὶ ταῖς προσκαίροις φαντασίαις κεκαρωμένοι τῷ νῷ b . “ τὴν σάρκα μιαίνουσι · τοῖς γὰρ τοιούτοις νύξ ἐστιν ὁ βίος , καὶ ἐγρηγορότες καθεύδουσι , καὶ ἐνύπνια βλέπουσι τὰ ἅμα τῷ c φανῆναι τέρποντα d καὶ παροδεύοντα · ταύτῃ τῇ διανοίᾳ καὶ Παῦλος ὁ μέγας , νύκτα τὸν ἀσελγῆ βίον εἰδὼς , καὶ κάρον βαθὺν e τὰ τοιαῦτα φρονήματα Ῥωμαίοις ἐπιστέλλων παρῄνει καὶ ἔλεγεν · “ ἡ νὺξ προέκοψεν , ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν . ἀποθώμεθα “ οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους , καὶ ἐνδυσώμεθα f τὰ ὅπλα τοῦ φω - “ τὸς , ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν , μὴ κώμοις καὶ “ μέθαις g · ” καὶ τὰ ἑξῆς . Καὶ μετ’ ὀλίγα — “ Κυριότητα δὲ “ ἀθετοῦσι h ” μίαν γὰρ θεότητα καὶ κυριότητα οὐχ ἀρχὴν εἶναι τῶν πάντων · ἀλλ’ ἕτερον μὲν ὑπάρχειν τῆς παλαιᾶς διαθήκης Θεὸν , πονηρόν τινα καὶ τιμωρητικὸν καὶ αἵμασι χαίροντα · ροντα · τῆς δὲ νέας ἕτερον , τὸν ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις καὶ Ἀποστόλοις λαλήσαντα · ἢ καὶ δύο ἀρχὰς ἀντιτεταγμένας ἀλλήλαις , πονηράν τε καὶ ἀγαθὴν ἐφιστᾶσι πάσῃ i τῇ κτίσει · καὶ ἀμφοτέρας ἀγεννήτους λέγουσι · καὶ τὴν μὲν ἐναντίαν εἶναι τῶν ἀγαθῶν · τὴν δὲ , τῶν κακῶν · ὅπερ ἐξαιρέτως περὶ τοὺς ἄλλους τῆς τοῦ Μανέντος διανοίας ἀπόβρασμα γέγονε . ἐξ οὗ τὸ πονηρὸν σμῆνος τῶν Μανιχαίων κατάγεται . οἱ οὕτως οὖν ἔχοντες , καὶ τὴν κυριότητα ἀθετοῦντες , τουτέστι , τὸν ἕνα καὶ μόνον Κύριον k ἐπὶ πάντων Θεὸν , ἀναγκαίως καὶ τὰς δόξας βλασφημοῦσι · δόξας δὲ ἢ τὰ δόγματα τῆς εὐσεβείας φησὶν , ἢ τὴν παλαιὰν διαθήκην καὶ νέαν , μετὰ θεοπρεποῦς δόξης ἐκφωνηθείσας . Καὶ μετ’ ὀλίγα — Οὐκοῦν ἐκ τούτων πρόδηλον , ὡς δόξας τὰς διακονηθείσας δύο διαθήκας καλεῖ · τὴν μὲν διὰ τῆς Μωϋσέως ὑπουργίας , τὴν δὲ δι’ αὐτοῦ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , “ τοῦ κενώσαντος ἑαυτὸν καὶ δούλου λαβόντος μορφὴν ; καὶ λέγοντος πρὸς τοὺς μαθητὰς , “ καὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου “ οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι , ἀλλὰ διακονῆσαι , καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν “ αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.’’
Lemmas: Ὅμοιος μέντοι καί οὗτος ἐνυπνιάζω , σάρκα μέν μιαίνω , κυριότης δέ ἀθετέω , δόξα δέ βλασφημέω . “ Ἐνυπνιάζω ” φημί , τουτέστι οὐδείς ἀληθής ἐνθυμέομαι , ἀλλά ὡς ἐν ὕπνος φαντάζω καί δογματίζω δῆμα ἀσέβεια πλήρης s . καί ὁ μέν σάρκα , τουτέστι ὁ ἡμέτερος σῶμα , ὁ πονηρός λέγω ἔρχομαι δημιούργημα , ὁ δέ εἷς κυριότης καί δόξα ὁ Ἀγίας τριάς βλασφημέω · καί ὁ μέν πατήρ , ὁ ἄναρχος καί ἄκτιστον παρέχω , ὁ δέ υἱός καί ὁ ἅγιος πνεῦμα , ὁ ὑπό χρόνος κτίσμα καταριθμέω . οὗτος t ὁ ἀνόσιος δόγμα Μανιχαῖος καί Ἄρειος τυγχάνω · διό καί θερμός ὁ ἀπόστολος ὁ κατά ὁ τοιοῦτος δόγμα ποιέω κατάρρησις . “ Σάρκας μέν μιαίνω , μή ὁμολογέω εἷς θεός ἔρχομαι ὁ ὁρατός u τε καί ἀόρατος ποιητής , ἀλλά θεοποιέω ὁ ὕλη καί ὁ σκότος , καί βδελύσσομαι ὁ σάρκα , “ κυριότης ΑΘΕ “ τοῦσις διά οὗτος αὐτός · “ δόξα δέ βλασφημέω “ δόξα ” καλέω ὁ δύο διαθήκη , ὡς ὁ Παῦλος φημί , “ εἰμί γάρ ὁ x διακονία ὁ κατάκρισις δόξα , πολύς μᾶλλον ὁ διακονία ὁ δικαιοσύνη δόξα . ” Όρα y πόσος αὐτός κακία καταλέγω , καί ὁ νόος αὐτός καί ὁ βίος ὅλος διαφθείρω λέγω · καί γάρ καί βίος εἰμί ἀκάθαρτος καί γλῶσσα ἀσεβής · “ ἐνυπνιάζω ” δέ λέγω διά ὁ μή ἐν νήφω καί ὑγιής διάνοια πράσσω , ὅς πράσσω ἀσέλγημα · ἐν ὅς ὁ ἑαυτοῦ μιαίνω σάρκα , καί ὁ κυριότης ὁ κατά Χριστός μυστήριο ἀθετέω · ἐν τάξις μυστήριον εὐαγγελικός ὁ ἑαυτοῦ ἀσέλγεια καί δαιμονιώδης ἔννοια ἐκτελέω . Προφητικός δέ καί ὁ ὁ ἀσεβής Βορβοριανῶν αἵρεσις στηλιτεύω · ἐκ ὁ Σίμων καί οὗτος z ὁ ἀρχή λαμβάνω . Σευῆρος ἐκ ὁ πρός Θωμᾶς Ἐπίσκοπος γερμανικις Ἐπιστολή . οἶδα ὡς περί τις διαλέγω ὁ ἡδονή πρεσβεύω , καί ὁ ἡδύς ὁ σάρξ καί ὁ ἐν κόσμος φαντασία διώκω , καί οὗτος ἡγέομαι ἔρχομαι θρησκεία , καί βλάσφημος ἐκφέρω πρός ὁ μή ὁμολογέω εἷς κυριότης καί θεότης · τοιοῦτος γάρ τις ὁράω ὁ ἀπό Οὐαλεντῖνος καί Μαρκίων μέχρι ὁ ἀνόσιος καί βδελυρός Μανιχαῖος κατάγω χρόνος . οὗτος ἐν φημί ὁ ἀπόστολος · ὡς ὅμοιος καί αὐτός · ὁ ἐν Σόδομα πυρπολέω διά ὁ ἀσέλγεια ὅς πλημμελέω · “ ἐνυπνιάζω δέ , τουτέστι ὁ ἐν κόσμος φρονέω καί ὁ πρόσκαιρος φαντασία καρόω ὁ νόος b . “ ὁ σάρκα μιαίνω · ὁ γάρ τοιοῦτος νύξ εἰμί ὁ βίος , καί ἐγείρω καθεύδω , καί ἐνύπνιον βλέπω ὁ ἅμα ὁ c φαίνω τέρπω d καί παροδεύω · οὗτος ὁ διάνοια καί Παῦλος ὁ μέγας , νύξ ὁ ἀσελγής βίος οἶδα , καί καρώ βαθύς e ὁ τοιοῦτος φρόνημα Ῥωμαῖος ἐπιστέλλω παραινέω καί λέγω · “ ὁ νύξ προκόπτω , ὁ δέ ἡμέρα ἐγγίζω . ἀποτίθημι “ οὖν ὁ έργο ὁ σκότος , καί ἐνδύω f ὁ ὅπλον ὁ φημί - “ τός , ὡς ἐν ἡμέρα εὐσχήμων περιπατέω , μή κῶμος καί “ μέθη g · ” καί ὁ ἑξῆς . καί μετά ὀλίγος — “ κυριότης δέ “ ἀθετέω h ” εἷς γάρ θεότης καί κυριότης οὐ ἀρχή ἔρχομαι ὁ πᾶς · ἀλλά ἕτερος μέν ὑπάρχω ὁ παλαιός διαθήκη θεός , πονηρός τις καί τιμωρητικός καί αἷμα χαίρω · Ρόντα · ὁ δέ νέος ἕτερος , ὁ ἐν ὁ Εὐαγγέλιος καί ἀπόστολος λαλέω · ἢ καί δύο ἀρχή ἀντιτάσσω ἀλλήλων , πονηρός τε καί ἀγαθός ἐφίστημι πᾶς i ὁ κτίσις · καί ἀμφότερος ἀγέννητος λέγω · καί ὁ μέν ἐναντίος ἔρχομαι ὁ ἀγαθός · ὁ δέ , ὁ κακός · ὅς ἐξαίρετος περί ὁ ἄλλος ὁ ὁ μαίνομαι διάνοια ἀπόβρασμα γίγνομαι . ἐκ ὅς ὁ πονηρός σμῆνος ὁ Μανιχαῖος κατάγω . ὁ οὕτως οὖν ἔχω , καί ὁ κυριότης ἀθετέω , τουτέστι , ὁ εἷς καί μόνος κύριος k ἐπί πᾶς θεός , ἀναγκαῖος καί ὁ δόξα βλασφημέω · δοκέω δέ ἢ ὁ δόγμα ὁ εὐσέβεια φημί , ἢ ὁ παλαιός διαθήκη καί νέος , μετά θεοπρεπής δόξα ἐκφωνέω . καί μετά ὀλίγος — οὐκοῦν ἐκ οὗτος πρόδηλος , ὡς δοκέω ὁ διακονέω δύο διαθήκη καλέω · ὁ μέν διά ὁ Μωϋσῆς ὑπουργία , ὁ δέ διά αὐτός ὁ κύριος καί θεός καί Σωτήρ ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , “ ὁ κενόω ἑαυτοῦ καί δοῦλος λαμβάνω μορφή ; καί λέγω πρός ὁ μαθητής , “ καί γάρ ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος “ οὐ ἔρχομαι διακονέω , ἀλλά διακονέω , καί δίδωμι ὁ ψυχή “ αὐτός λύτρον ἀντί πολύς