catenae-novum-testamentum.catena-in-epistulam-jacobi-catena-andreae-e-cod-oxon-coll-nov 6
Ὅτι ἐκ ῥαθυμίας καὶ φιληδονίας ἔρις καὶ ἀκαταστασία καὶ ἡ πρὸς Θεὸν ἐχθρὰ γίνεται . Πόθεν πόλεμοι , καὶ πόθεν μάχαι ἐν ὑμῖν ; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν ; ἐπιθυμεῖτε , καὶ οὐκ ἔχετε · φονεύετε καὶ ζηλοῦτε , καὶ οὐ δύνασθε ἐπιτυχεῖν . μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε , καὶ οὐκ ἔχετε δὲ διὰ τὸ μὴ αἰτεῖσθαι ὑμᾶς . Δείκνυσιν οὐκ ἃν ὑποπλάττοντα λόγον διδασκαλικόν . ὅλοι σαρκικοί εἰσι , καὶ τὰ χαλεπώτατα πράττουσι · τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος ώνείδιζεν “ ὅπου γὰρ ἐν ὑμῖν , λέγων , “ ζηλος καὶ ἔρις , σαρκικοι ἐστε ; Διονυσίου . Ὁ μὲν γὰρ ἀγρὸν ἀρκοῦντα κεκτημένος , ἐπειδὴ μείζονα θεωρεῖ τὸν τοῦ γείτονος , αὐξῆσαι τὸν ἑαυτοῦ φιλονεικεῖ , ὡσαύτως λαὶ ποιῆσαι τὸν ὑψηλότερον . Αἰτεῖτε , καὶ οὐ λαμβάνετε , διότι κακῶς αἰτεῖσθε . Τοιοῦτος ἦν ὁ Φαρισαῖος , ὁ καὶ ἐν τῷ κατὰ Λοῦκαν Εὐαγγελίῳ κατηγορούμενος . ὃς ἑστὼς ἐν μέσῳ τῷ ἱερῷ μεγαλοφώνως ᾔτει τὲ καὶ προσηύχετο . καὶ ὡς ἄξιος ὣν , ᾔτει τυχεῖν , καὶ τὰς οἰκείας πράξεις ἀπηριθμεῖτο , καὶ ἔλεγε “ νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου , “ ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.’’ προσεφιλοτιμεῖτο δὲ βοῶν , καὶ τὸ μὴ εἶναι ἅρπαξ , ἣ ἄδικος ἣ μοιχὸς , ἣ πλεονεξίᾳ κρατούμενος · καὶ ὅσω πολλὰ κατέλεγε , τοσούτω πλέον ἀπεβύει τὴν θείαν ἀκοήν · καὶ ὁ τῶν ῥημάτων ὄγκος κενὸς περὶ τὰ χείλη κατέρρει , καὶ εἰς ἀφρὸν διελύετο , καθάπερ παφλάζοντα κύματα . Ἀληθοῦς οὔσης τῆς τοῦ Σωτῆρος θέσεως τῆς λεγούσης “ αἰτεῖτε “ καὶ δοθήσεται ὑμῖν,’’ ἣν καὶ πιστοῦται διὰ τοῦ φάναι “ πᾶς ὁ “ αἰτῶν λαμβάνει · ” ζητήσειεν ἄν τις πῶς τινες εὐχόμενοι οὐκ ἀκούονται · πρὸς ὃ λεκτέον , ὁ ὁδῷ τῇ ἀκολούθῳ ἐπὶ τὸ αἰτεῖν ἐρχόμενος , οὐδὲν παραλείψας τῶν συντελούντων πρὸς τὸ τυχεῖν τῶν σπουδαζομένων , πάντως λήψεται ὃ παρεκάλεσε δοθῆναι αὐτῷ . εἰ δέ τις ἔξω χωρήσας τοῦ σκοποῦ τῆς παραδοθείσης , δόξει αἰτεῖν , οὐκ αἰτῶν ὃν δεῖ τρόπον , οὐδὲ ὅλως αἰτεῖ · διὸ μὴ λαμβάνοντος αὐτοῦ , οὐ ψευδοποιεῖται τὸ , “ πᾶς ὁ αἰτῶν λαμβάνει.’ καὶ γὰρ διδασκάλου λέγοντος , πᾶς ὁ προσιῶν μοι μαθημάτων ἕνεκα ἕξει αὐτῶν τὴν ἐπιστήμην τῷ προσιέναι τῷ διδασκάλῳ γραμματικῶς ἐκλαμβάνομεν·κ τουτέστι μετὰ τοῦ συντόνως προσέχειν τοῖς παρὰ τοῦ διδασκάλου , μετὰ τοῦ ἀσκεῖν καὶ μελετᾷν αὐτά . ὁ δὲ μὴ οὕτω , λεκτέον αὐτῷ , οὐ προσῆλθες αὐτῷ ὡς προετρέψω , φανε - ρώτερον ποιῶν ὁ γράφων τὴν Ἐπιστολήν . Τινὲς δοκοῦντες αἰτεῖν οὐ λαμβάνουσιν · τοὺς άντιρρήτους καὶ κακῶς αἰτουμένους ἡδονῶν ματαίων ἕνεκα προείληφεν . Ἀλλ’ ἐρεῖ τις , καὶ μὴν ὑπὲρ γνώσεως θείας καὶ ἀναλήψεως ἀρετῶν αἰτοῦ · μένοι τινες οὐ λαμβάνουσι · λεκτέον δὲ καὶ αὐτοῖς ὅτιk καθ’ αὐτὰ τὰ ἀγαθὰ λαβεῖν ἠξίωσαν , ἀλλ’ ἕνεκα τοῦ ἐπαινεῖσθαι δι’ αὐτά . ἔστι δὲ φιληδόνων καὶ τὸ χαίρειν ἐπαίνοις · ὅθεν καὶ τούτοις οὐ δίδοται · ἐπεὶ εἰς ἡδονὰς καταδαπανῆσαι θέλουσι τὰ περὶ ὧν ἀξιοῦσιν . Ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες , οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἐχθρὰ τοῦ Θεοῦ ἐστίν ; ὃς ἃν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου , ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται . Κόσμον ἐνταῦθα λέγει πᾶσαν τὴν ὑλικὴν ζωὴν , τὴν μητέρα τῆς φθορᾶς , ἧς ὁ μετασχεῖν ἐθέλων ἐχθρὸς γίνεται τοῦ θεοῦ . Ὠριγένουε . Ἐπεὶ ἡ κακία προξενεῖ τὴν πρὸς τὸν κόσμον φιλίαν , ἀρετὴ δὲ τὴν πρὸς τὸν Θεὸν , ἀρετῇ καὶ κακίᾳ οὐ δύναται συνυπάρχειν . Παροιμίαι 1 . Ὁ διὰ τοῦ ἁμαρτάνειν φιλῶν τὸν κόσμον , ἐχθρὸς ἀποδείκνυται τοῦ Θεοῦ . ὡσαύτως καὶ ὁ τὴν πρὸς Θεὸν φιλίαν δι’ εὐσεβείας βεβαιῶν , εὐθέως ἐχθρὸς εὑρίσκεται τοῦ κόσμου · ὅθεν ἀδύνατόν ἐστιν ὥσπερ δουλεύειν Θεῷ καὶ Μαμωνᾷ , οὕτω φιλιάζειν Θεῷ καὶ κόσμῳ . ἀμέλει γοῦν ἐλθὼν ὁ Κύριος φίλους Θεοῦ τοὺς πειθομένους αὐτῷ ποιῆσαι , μάχαιραν καὶ διαμερισμὸν ἔβαλεν ἐπὶ τῆς γῆς · ὁ γὰρ λόγος τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ διαιρεῖ καὶ μερίζει τῶν γηίνων καὶ ὑλικῶν · διὰ τούτου παρασκευάζων ἔχθραν ἔχειν πρὸς τὸν κόσμον καὶ ἕνωσιν πρὸς τὸν Θεὸν , ἥτις ἐστὶν ἡ πρὸς αὐτὸν φιλία . διὸ καὶ εἰρήνην δίδωσιν , οὐ καθὼς ὁ κόσμος ὀρέγει · ἐκεῖνος γὰρ δι’ ἧς δίδωσιν εἰρήνης πρὸς τὰ ὑλικὰ ἐμπαθεῖς ποιεῖ · ὁ δὲ Κύριος εἰρήνην παρέχων , φίλους Θεοῦ παρασκευάζει . κόσμον οὖν ἐν τούτοις ἀκούειν δεῖ , τὴν πρὸς τὰ τῇδε συμπάθειαν · εἰ μὲν γὰρ ἀδιάφορόν ἐστι τὸ θλίβεσθαι , πῖπτον εἰς δικαίους καὶ ἀδίκους , οὐκ ἃν φανείη εὔλογος ἡ καύχησις . Εἰ καὶ μὴ πάνυ ἁρμοδία πρὸς τὸ ῥητὸν ἡ χρῆσις , ἀλλ’ οὖν ἀναγκαῖον ἡγησάμην ταύτην ἐνθεῖναι , διὰ τὸ ἐκ τῆς ἑρμηνείας ἐπωφελὲς καὶ ζητούμενον · φησὶ γὰρ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐν Εὐαγγελίοις “ εἰ ἡ χείρ σου ἣ ὁ πούς σου σκανδαλίζει “ σε , ἔκκοψον αὐτὰ , καὶ βάλε ἀπό σου . καλὸν γάρ σοι ἐστὶν “ εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωὴν χωλὸν καὶ κυλλὸν , ἣ δύο πόδας ἔχοντα “ καὶ δύο χεῖρας βληθῆναι εἰς τὸ πῦρ . καὶ εἰ ὁ δέξιος σου “ ὀφθαλμὸς σκανδαλίζει σε’’ καὶ τὰ ἑξῆς . περὶ τούτων ὁ Χρυσόστομός φησι , “ οὐ περὶ μελῶν λέγων , ἄπαγε , ἀλλὰ περὶ φίλων , “ περὶ προσηκόντων , οὓς ἐν τάξει μελῶν ἔχομεν ἀναγκαίων · τοῦτο “ καὶ ἀνωτέρω εἴρηκε , καὶ νῦν λέγει , οὐδὲν γὰρ βλαβερὸν ὡς “ συνουσία πονηρά . ὅσα ἀνάγκη μὴ δύναται , φιλία πολλάκις “ δύναται καὶ εἰς βλάβην καὶ εἰς ὠφέλειαν . διὸ μετὰ πολλῆς “ σφοδρότητος τοὺς βλάπτοντας ἡμᾶς ἐκκόπτειν κελεύει . Ἄξιον ζητῆσαι πῶς οὐκ ἀδιάφοροι εἰσιν αἱ θλίψεις ἐφ’ αἷς φησι καυχᾶσθαι ὁ Ἀπόστολος . καὶ αὐτόθεν μὲν οὑν πρὸ τοῦ ἡμᾶς περιεργάζεσθαι τὰ περὶ θλίψεως , ἐμφαίνεται , ὅτι σπουδαῖόν ἐστιν ἡ θλίψις ὑπομονὴν μίαν τῶν ἀρετῶν κατεργαζομένη · τὸ γὰρ κατεργαζόμενον ἀρετὴν , οὔτε φαῦλον οὔτε μέσον εἶναι δύναται · μήτηρ οὖν τῆς ἀρετῆς τῆς ὑπομονῆς ἐστιν ἡ θλίψις · ὡς καὶ ὑπομονὴ παρὰ τῷ Παύλῳ ὀνομαζομένης δοκιμῆς—πολλοὺς τῶν ἀλλοτρίων τῆς πίστεως , ὅταν ἐν περιστάσεσι γένωνται , τὴν στενὴν καὶ τεθυμμενὴν ὁδὸν ὁδεύειν καὶ ἀπάγουσαν εἰς τὴν ζωὴν , οὐκ ὀλίγους δὲ τῶν μακαρίως βιούντων καὶ κατὰ τὸν βίον εὐτυχέστερον ἐχόντων ὁδεύειν διὰ τῆς πλατείας πύλης ἐπὶ τὴν εὐρύχωρον καὶ ἀπάγουσαν εἰς τὴν ἀπώλειαν . μήποτε οὖν ἐκλεκτέον τῇ διαθέσει , καὶ οὐχὶ τοῖς περιεστηκόσι κρίνεσθαι τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ἀπάγουσαν εἰς τὴν ζωὴν , ἣ τὴν εὐρύχωρον ἀπάγουσαν εἰς ἀπώλειαν . ὁ μὲν γὰρ τῆς πίστεως ἀλλότριος , κἂν τὰ περιεστηκότα αὐτὸν ᾖ επιπονα , οἶον πενία κα νόσος η τι τῶν παραπλησίων , ὃ βούλεται πράττων καὶ λέγων , καὶ μὴ ἀναστέλλων τὰς ὁρμὰς , μηδὲ ἐπέχων τῷ τοῦ Θεοῦ λόγῳ · καὶ τότε τὴν εὐρύχωρον ὁδεύειν καὶ ἀπάγουσαν εἰς ἀπώλειαν . ὁ δὲ δίκαιος οὐχ ἧττον ἐν τοῖς νομιζομένοις ἀγαθοῖς ἑαυτὸν συνέχει καὶ θλίψει · με φαγὼν καὶ ἐμπλησθεὶς ἐπιλαθόμενος Κυρίου τοῦ Θεοῦ , καὶ τῆς πη αὐτῷ ἐν τοῖς μὴ βλεπομένοις ἐλπίδος αὐτοῦ ποῦ καταμείνῃ ὑπὸ τῶν τοὺς πολλοὺς καθελκόντων ἀπὸ τῆς ἀρετῆς κατασπώμενος . ὅτι δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει , δηλοῖ καὶ ὁ Ἀπόστολος ἐν τῷ λέγειν “ ἐν παντὶ θλιβόμενοι , ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενω·’’ καὶ πάλιν . “ οἶδα καὶ ταπεινοῦσθαι καὶ περισσεύειν,’’ καὶ τὰ ἑξῆς . διὰ γὰρ ἀμφοτέρων τῶν ῥητῶν τὰ δόξαντα ἂν τοῖς πολλοῖς ἐναντία εἶναι μανθάνομεν . εἰ γὰρ ἀληθὲς τὸ , “ ἐν παντὶ θλιβόμενοι’’ πῶς ἀθηθὲς , οὐ μόνον τὸ “ οἶδα ταπεινοῦσθαι , ἀλλὰ καὶ περισσεύειν . ” καὶ πάλιν πῶς ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀληθές . ἀλλὰ καθ’ ἡμᾶς ἐν παντὶ τῷ ἔξωθεν συμβαίνοντι θλιβόμενος ὁ Παῦλος ἦν , τοῦ λόγου αὐτὸν θλίβοντος . ἵνα μὴ οὖν ἀνεθῇ τῷ περισσεύειν , μηδὲ βλαβῇ ἐκ τοῦ χορτάζεσθαι · διὸ καὶ ἐκαυχᾶτο ἐν ταῖς θλίψεσιν ἔργον αὐτοῦ τυγχανούσαις · αὕτη δὲ ἡ ἀπὸ λόγου θλίψις ὑπομονὴν κατεργάζεται , ἧς πλουτοῦντες , πολλῶν ἐνδιδόντων πρὸς τὸν πλοῦτον καὶ οὐχ ὑπομενόντων αὐτὸν , ἀλλ’ ἐξισταμένων αὐτῶν , καὶ ὑγιαίνοντες1 , χαλεποῦ ὄντοςm ἀναμαρτήτως ὑγείαν φέρειν . διόπερ ὁ πυκτεύων , ὡς οὐκ ἀέρα δέρων , ὑπωπιάζει ἑαυτοῦ τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγεῖ · οὐδὲν δὲ ἧττον καὶ δοξαζόμενοι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων , εἰ καὶ μὴ καθ’ ἡμετέραν πραγματείαν τοιοῦτόν τι ἡμῖν συμβαίνοι , δεόμεθα τῆς ἀπὸ λόγου ἐπιστροφῆς καθαιρούσης τὴν ἡδονὴν καὶ κωλυούσης τὸ ἄλογον ἐπὶ τῇ δόξῃ ἔπαρμα · ἣ λεγέτω ἡμῖν ὁ μὴ βουλόμενος ταῦτα παραδέξασθαι , εἰ μὴ δοκιμώτατός ἐστιν , οὐκ ἔλαττον τοῦ πενιὰν γενναίως ὑπομένοντος , ὁ τὸν πλοῦτον οἰκονομῶν κατὰ τὸν λόγον · καὶ οὐχ ἧττον τοῦ ἐγκαρτεροῦντος πόνοις τοῖς ἐν νόσοις ὁ διὰ τὴν ὑγείαν τῆς ψυχῆς μηδὲν παραδεχόμενος πάθος , κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ ὑγιαίνειν τὸ σῶμα , ὅτε φιλεῖ ἐπιτίθεσθαι εὐεκτοῦν τοῦ ἐπιθυμεῖν κατὰ τοῦ πνεύματος . εἰ δὲ ἡ ὑπομονὴ δοκιμὴν κατεργάζεται , δόκιμος δὲ καὶ ὁ ἐν τοῖς νομιζομένοις εἰναι κρείττοσι διαφυλάττων ἑαυτὸν ἀβλαβῆ , δηλονότι δόκιμος ἃν γένοιτο τῆς καὶ ἐν αὐτῷ ὑπομονῆς , τὴν δοκιμὴν κατεργαζόμενος · ἥντινα ὑπομονὴν ἀποδιδομένη θλίψις κατειργάσατο . καὶ ὁ Θεός γε βοηθὸς ἐν ταῖς θλίψεσι ταῖς εὑρούσαις τοὺς δικαίους σφόδρα · καὶ ἕκαστ’ ὃς δὲ ἀναλεξάμενος τὸ ὄνομα τῆς θλίψεως , καὶ τοὺς ἐπὶ ταύτῃ ἐλέγξει παρασχηματισμοὺς ἐκ πολλῆς παρατηρήσεως ἀποφανεῖ , πότερόν ποτε ἀεὶ θλίψις δικαίοις μόνοις γίνεται · ἣ ὡς ὁμώνυμος ἡ λέξις φθάνει ποτὲ καὶ ἐπὶ τοὺς ἐναντίους . πλὴν συνάγεται ἐκ τούτων , ὅτι εἴ τις μὴ καταισχυνθήσεται τῷ τὴν ἐλπίδα ἀνειληφέναι ἀψευδῶς , τὴν ἐλπίδα τῆς λεγομένης δοκιμῆς ταύτην αὐτῷ περιπεποιηκυίας ἐλπίζει · καὶ εἴτις ἐστὶ δόκιμος , τῷ ἀνειληφέναι ἀρετὴν τὴν καλουμένην ὑπομονὴν τοιοῦτός ἐστι . καὶ οὐκ ἄλλως δὲ ἐγένετό τινι ἡ ὑπομονὴ ἣ ἐκ τοῦ τὴν θλῖψιν κατεργάζεσθαι αὐτήν . ἥτις θλίψις καὶ καύχησίς ἐστι τῶν ἀγίων . Ἤ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει , Πρὸς φθόνον ἐπιποθεῖ τὸ πνεῦμα ὃ κατῴκησεν ἐν ἡμῖν ; “ Ἤ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει’’ καὶ τὰ ἑξῆς . ὑπερηφανίας πάθος τὸ περιφρονεῖν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ , καὶ προσκεῖσθαι ταῖς ἡδοναῖς τοῦ βίου τούτου · ὅθεν πρὸς ταῖς ἰδίαις παραινέσεσι καὶ παλαιῶν λογίων ἐπιμνησθεὶς ὁ Ἀπόστολός φησὶν , “ ἣ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει πρὸς φθόνον , ἀντὶ τοῦ , ἣ νομίζετε ὅτι ματαίως ἡ γραφὴ φθονοῦσα ὑμῖν λέγει ἃ μέλλει λέγειν ; εἶτα μεταξυλογίᾳ χρησάμενος φησὶν , “ ἐπιποθεῖ τὸ “ Πνεῦμα ὃ κατῴκησεν ἐν ἡμῖν · μείζονα δὲ δίδωσι χάριν . ” οὐ βασκαίνει , φησὶν , ἡ γραφή · τὸ γὰρ Πνεῦμα τὸ λαλῆσαν αὐτὴν “ ὃ καὶ κατῴκησεν ἐν ἡμῖν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ , ἐπιποθεῖ τὴν σωτηρίαν τῶν ἡμετέρων ψυχῶν , καὶ μείζονα τῶν κατὰ Θεὸν ἡμῶν πραγμάτων δίδωσι τὰ χαρίσματα . διὸ βουλόμενος ἡμᾶς τῆς τοῦ κόσμου φιλίας συστεῖλαι , φησὶν , “ ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται , ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν . Ἀντὶ τοῦ , ἐπιθυμητικῶς μὲν ἔχει ἡ ἐν ἡμῖν ψυχὴ τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειότητος · τὴν τοῦ κόσμου φιλίαν ἀποστρεφομένη · αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς μείζονα τῆς ἐπιθυμίας δίδωσι χάριν . Σευηριαοῦ . Ὃ δὲ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν · ἐπιποθεῖ μὲν καὶ ἐφίεται τὸ Πνεῦμα τὸ ἐν ἡμῖν τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειότητος , τὴν τοῦ κόσμου φιλίαν ἀποστρεφόμενον , αὐτὸς δὲ μείζονα δίδωσι χάριν . Μείζονα δὲ δίδωσι χάριν · διὸ λέγει , Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται , ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν . ὑποτάγητε οὖν τῷ Θεῷ , ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ , καὶ φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν . Εἰ φθόνῳ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον , καὶ κατῴκησεν εἰς τὸν ἔσω ἡμῖν ἄνθρωπον ὁ Χριστὸς κατὰ τὰς γραφάς · διὰ τοῦτο n κατῴκησεν , ἵνα τὸν ἐκ τοῦ φθόνου προσγενόμενον θάνατον καταργήσῃ · καὶ οὐ μόνον τοῦτο , ἀλλὰ καὶ μείζονα ἡμῖν δώσῃ χάριν . “ ἐγὼ’’ γὰρ “ ἦλθον ” φησὶν “ ἵνα ζωὴν “ ἔχωσι , καὶ περισσὸν ἔχωσιν·’’ ὅτι δὲ ἐπιπόθησας ἡμᾶς ὁ Θεὸς “ κατῴκησεν ἐν ἡμῖν,’’ Ἡσαΐας ἐδήλωσεν εἰπὼν , “ οὐ πρέσβυς0 οὐκ “ ἄγγελος , ἀλλ’ αὐτὸς ὁ Κύριος ἔσωσεν ἡμᾶς , διὰ τὸ ἀγαπᾷν “ ἡμᾶς , καὶ κήδεσθαι ἡμῶν·’’ πῶς δὲ καὶ σώσας μείζονα δέδωκε γάριν , ἢ καθελὼν τὸν ἐπιβουλεύσαντα Σατανᾶν ; διὰ τοῦτο ἐπήγαγεν . “ ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται · πὼς γὰρ οὐχ ὑπερήφανος ὁ βοῶν , “ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ “ ὡς νοσίαν ; ” Τῷ γὰρ διαβόλῳ πολεμεῖν ἐπιποθεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον . Τῷ ξένῳ γεγονότι τῆς κοσμικῆς ζωῆς . Διδύμου . Ὑπερηφανία ἡ εἰς τέλος ἐπηρμένη κακία · κατὰ διάμετρον δὲ ἀντικειμένη τῇ ὑπερηφανίᾳ ἡ ἀτυφία , μέγα ἀγαθόν ἐστι · καὶ ἐπειδὴ ἀμφότερα προαιρετικῶς καὶ ἑκουσίως , τὸ ἀγαθὸν φημὶ καὶ κακὸν , ἐνεργεῖται , πᾶς ὁ κατὰ ἀλαζονείαν ὑψῶν ἑαυτὸν πρὸς τοῦ ἀντιταττομένου τοῖς ὑπερηφάνοις Θεοῦ ταπεινοῦται ἐν καιρῷ , ὑψουμένου ἐπαινετῶς του ταπεινώσαντος ἑαυτὸν κάτα ατυφίαν τῶν ἐπ’ αὐτῇ ἄθλων ξεναγωγούντων εἰς ὕψος .
Lemmas: ὅτι2 ἐκ ῥᾳθυμία καί φιληδονία Ἔρις καί ἀκαταστασία καί ὁ πρός θεός ἐχθρός γίγνομαι . πόθεν πόλεμος , καί πόθεν μάχη ἐν σύ ; οὐ ἐντεῦθεν ἐκ ὁ ἡδονή σύ ὁ στρατεύω ἐν ὁ μέλος σύ ; ἐπιθυμέω , καί οὐ ἔχω · φονεύω καί ζηλόω , καί οὖον δύναμαι ἐπιτυγχάνω . μάχομαι καί πολεμέω , καί οὐ ἔχω δέ διά ὁ μή αἰτέω σύ . δείκνυμι οὐ ἄν ὑποπλήσσω λόγος διδασκαλικός . ὅλος σαρκικός εἰμί , καί ὁ χαλεπός πράσσω · οὗτος καί ὁ Παῦλος ὀνειδίζω “ ὅπου γάρ ἐν σύ , λέγω , “ ζῆλος καί Ἔρις , σαρκικός εἰμί ; Διονύσιος . ὁ μέν γάρ ἀγρός ἀρκέω κτάομαι , ἐπεί μείζων θεωρέω ὁ ὁ γείτων , αὐξάνω ὁ ἑαυτοῦ φιλονεικέω , ὡσαύτως ληΐς ποιέω ὁ ὑψηλός . αἰτέω , καί οὖον λαμβάνω , διότι κακῶς αἰτέω . τοιοῦτος εἰμί ὁ Φαρισαῖος , ὁ καί ἐν ὁ κατά Λοῦκα Εὐαγγέλιος κατηγορέω . ὅς ἵστημι ἐν μέσος ὁ ἱερός μεγαλόφωνα αἰτέω τε καί προσεύχομαι . καί ὡς ἄξιος ἐάν , αἰτέω τυγχάνω , καί ὁ οἰκεῖος πρᾶξις ἀπαριθμέω , καί λέγω “ νηστεύω δίς ὁ σάββατον , “ ἀποδεκατόω πᾶς ὅσος κτάομαι προσφιλοτιμέομαι δέ βοῦς , καί ὁ μή εἰμί ἅρπαξ , ὅς ἄδικος ὅς μοιχός , ὅς πλεονεξία κρατέω · καί ὅσος πολύς καταλέγω , τοσοῦτος πλέω ἀποβαίνω ὁ θεῖος ἀκοή · καί ὁ ὁ ῥῆμα ὄγκος κενός περί ὁ χεῖλος καταρρέω , καί εἰς ἀφρός διαλύω , καθάπερ παφλάζω κῦμα . ἀληθής εἰμί ὁ ὁ Σωτήρ θέσις ὁ λέγω “ αἰτέω “ καί δίδωμι ὑμῖν,’’ ὅς καί πιστόω διά ὁ φαίνω “ πᾶς ὁ “ αἰτέω λαμβάνω · ” ζητέω ἄν τις πῶς τις εὔχομαι οὐ ἀκούω · πρός ὅς λεκτέος , ὁ ὁδός ὁ ἀκόλουθος ἐπί ὁ αἰτέω ἐρχόμενος , οὐδείς παραλείφω ὁ συντελέω πρός ὁ τυγχάνω ὁ σπουδάζω , πάντως λαμβάνω ὅς παρακαλέω δίδωμι αὐτός . εἰμί δέ τις ἔξω χωρέω ὁ σκοπός ὁ παραδίδωμι , δοκέω αἰτέω , οὐ αἰτέω ὅς δεῖ τρόπος , οὐδέ ὅλως αἰτέω · διό μή λαμβάνω αὐτός , οὖον ψευδοποιέω ὁ , “ πᾶς ὁ αἰτέω λαμβάνω καί γάρ διδάσκαλος λέγω , πᾶς ὁ πρόσειμι ἐγώ μάθημα ἕνεκα ἔχω αὐτός ὁ ἐπιστήμη ὁ πρόσειμι ὁ διδάσκαλος γραμματικός ἐκλαμβάνω τουτέστι μετά ὁ σύντονος προσέχω ὁ παρά ὁ διδάσκαλος , μετά ὁ ἀσκέω καί μελετάω αὐτός . ὁ δέ μή οὗτος , λεκτέος αὐτός , οὖον πρόσειμι αὐτός ὡς προτρέπω , φανός - ρώτερον ποιέω ὁ γράφω ὁ Ἐπιστολή . Τινές δοκέω αἰτέω οὖον λαμβάνω · ὁ άντιρρήτους καί κακῶς αἰτέω ἡδονή μάταιος ἕνεκα προλαμβάνω . ἀλλά εἴρω τις , καί μήv ὑπέρ γνῶσις θεῖος καί ἀνάληψις ἀρετή αἰτέω · μένω τις οὖον λαμβάνω · λεκτέος δέ καί αὐτός ὅστις κατά αὐτός ὁ ἀγαθός λαμβάνω ἀξιόω , ἀλλά ἕνεκα ὁ ἐπαινέω διά αὐτός . εἰμί δέ φιλήδονος καί ὁ χαίρω ἔπαινος · ὅθεν καί οὗτος οὖον δίδωμι · ἐπεί εἰς ἡδονά καταδαπανάω ἐθέλω ὁ περί ὅς ἀξιόω . ἵνα ἐν ὁ ἡδονή σύ δαπανάω μοιχός καί μοιχαλίς , οὐ οἶδα ὅτι ὁ φίλιος ὁ κόσμος ἐχθρός ὁ Θεός εἰμί ; ὅς ἄν οὖν βούλομαι φίλος εἰμί ὁ κόσμος , ἐχθρός ὁ Θεός καθίστημι . Κόσμος ἐνταῦθα λέγω πᾶς ὁ ὑλικός ζωή , ὁ μήτηρ ὁ φθορά , ὅς ὁ μετέχω ἐθέλω ἐχθρός γίγνομαι ὁ θεός . Ὠριγένουε . ἐπεί ὁ κακία προξενέω ὁ πρός ὁ κόσμος φίλιος , ἀρετή δέ ὁ πρός ὁ θεός , ἀρετή καί κακία οὖον δύναμαι συνυπάρχω . παροιμία 1 . ὁ διά ὁ ἁμαρτάνω φίλος ὁ κόσμος , ἐχθρός ἀποδείκνυμι ὁ Θεός . ὡσαύτως καί ὁ ὁ πρός θεός φίλιος διά εὐσέβεια βεβαιόω , εὐθύς ἐχθρός εὑρίσκω ὁ κόσμος · ὅθεν ἀδύνατος εἰμί ὥσπερ δουλεύω Θεός καί μαμωνᾶς , οὗτος φιλιάζω Θεός καί κόσμος . ἀμελέω γοῦν ἔρχομαι ὁ Κύριος φίλος Θεός ὁ πείθω αὐτός ποιέω , μάχαιρα καί διαμερισμός βάλλω ἐπί ὁ γῆ · ὁ γάρ λόγος ὁ διδασκαλία αὐτός διαιρέω καί μερίζω ὁ γήϊνος καί ὑλικός · διά οὗτος παρασκευάζω ἔχθρα ἔχω πρός ὁ κόσμος καί ἕνωσις πρός ὁ θεός , ὅστις εἰμί ὁ πρός αὐτός φίλιος . διό καί εἰρήνη δίδωμι , οὖον καθώς ὁ κόσμος ὀρέγω · ἐκεῖνος γάρ διά ὅς δίδωμι εἰρήνη πρός ὁ ὑλικός ἐμπαθής ποιέω · ὁ δέ Κύριος εἰρήνη παρέχω , φίλος Θεός παρασκευάζω . κόσμος οὖν ἐν οὗτος ἀκούω δεῖ , ὁ πρός ὁ ὅδε συμπάθεια · εἰμί μέν γάρ ἀδιάφορος εἰμί ὁ θλίβω , πίπτω εἰς Δίκαιος καί ἄδικος , οὐ ἄν φαίνω Εὔλογος ὁ καύχησις . εἰμί καί μή πάνυ Ἁρμοδία πρός ὁ ῥητός ὁ χρῆσις , ἀλλά οὖν ἀναγκαῖος ἡγέομαι οὗτος ἐντίθημι , διά ὁ ἐκ ὁ ἑρμηνεία ἐπωφελής καί ζητέω · φημί γάρ ὁ Κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός ἐν Εὐαγγέλιος “ εἰμί ὁ χείρ σύ ὅς ὁ πούς σύ σκανδαλίζω “ σύ , ἐκκόπτω αὐτός , καί βάλλω ἀπό σύ . καλός γάρ σύ εἰμί “ εἰσέρχομαι εἰς ὁ ζωή χωλός καί κυλλός , ὅς δύο πούς ἔχω “ καί δύο χείρ βάλλω εἰς ὁ πῦρ . καί εἰμί ὁ Δέξιος σύ “ ὀφθαλμός σκανδαλίζω σε’’ καί ὁ ἑξῆς . περί οὗτος ὁ Χρυσοστόμος φημί , “ οὖον περί μέλος λέγω , ἀπάγω , ἀλλά περί Φίλων , “ περί προσήκω , ὅς ἐν τάξις μέλος ἔχω ἀναγκαῖος · οὗτος “ καί ἀνωτέρω εἴρω , καί νῦν λέγω , οὐδείς γάρ βλαβερός ὡς “ συνουσία πονηρός . ὅσος ἀνάγκη μή δύναμαι , φίλιος πολλάκις “ δύναμαι καί εἰς βλάβη καί εἰς ὠφέλεια . διό μετά πολύς “ σφοδρότης ὁ βλάπτω ἐγώ ἐκκόπτω κελεύω . Ἄξιος ζητέω πῶς οὐ ἀδιάφορος εἰμί ὁ θλῖψις ἐπί ὅς φημί καυχάομαι ὁ ἀπόστολος . καί αὐτόθεν μέν ἐν πρό ὁ ἐγώ περιεργάζομαι ὁ περί θλῖψις , ἐμφαίνω , ὅτι σπουδαῖος εἰμί ὁ θλῖψις ὑπομονή εἷς ὁ ἀρετή κατεργάζομαι · ὁ γάρ κατεργάζομαι ἀρετή , οὔτε φαῦλος οὔτε μέσος εἰμί δύναμαι · μήτηρ οὖν ὁ ἀρετή ὁ ὑπομονή εἰμί ὁ θλῖψις · ὡς καί ὑπομονή παρά ὁ Παῦλος ὀνομάζω δοκιμῆς—πολλοὺς ὁ ἀλλότριος ὁ πίστις , ὅταν ἐν περίστασις γίγνομαι , ὁ στενός καί τεθυμμενὴν ὁδός ὁδεύω καί ἀπάγω εἰς ὁ ζωή , οὐ ὀλίγος δέ ὁ μακάριος βιόω καί κατά ὁ βίος εὐτυχής ἔχω ὁδεύω διά ὁ πλατύς πύλη ἐπί ὁ εὐρύχωρος καί ἀπάγω εἰς ὁ ἀπώλεια . μήποτε οὖν ἐκλεκτέος ὁ διάθεσις , καί οὐ ὁ περιίστημι κρίνω ὁ στενός καί θλίβω ἀπάγω εἰς ὁ ζωή , ὅς ὁ εὐρύχωρος ἀπάγω εἰς ἀπώλεια . ὁ μέν γάρ ὁ πίστις ἀλλότριος , κἀν ὁ περιίστημι αὐτός εἰμί ἐπίπονος , οἶος πενία ἄν νόσος ὁ τίς ὁ παραπλήσιος , ὅς βούλομαι πράσσω καί λέγω , καί μή ἀναστέλλω ὁ ὁρμή , μηδέ ἐπέχω ὁ ὁ Θεός λόγος · καί τότε ὁ εὐρύχωρος ὁδεύω καί ἀπάγω εἰς ἀπώλεια . ὁ δέ δίκαιος οὐ κακός ἐν ὁ νομίζω ἀγαθός ἑαυτοῦ συγχέω καί θλῖψις · ἐγώ φαγεῖν καί ἐμπίμπλημι ἐπιλανθάνομαι κύριος ὁ Θεός , καί ὁ πῇ αὐτός ἐν ὁ μή βλέπω ἐλπίς αὐτός ποῦ καταμένω ὑπό ὁ ὁ πολύς καθέλκω ἀπό ὁ ἀρετή κατασπάω . ὅτι δέ οὗτος οὕτως ἔχω , δηλόω καί ὁ ἀπόστολος ἐν ὁ λέγω “ ἐν πᾶς θλίβω , ἀλλά οὖον στενοχωρέω καί πάλιν . “ οἶδα καί ταπεινόω καί περισσεύω καί ὁ ἑξῆς . διά γάρ ἀμφότερος ὁ ῥητός ὁ δόξα εἄν ὁ πολύς ἐναντίος εἰμί μανθάνω . εἰμί γάρ ἀληθής ὁ , “ ἐν πᾶς θλίβω πῶς ἀθηθὲς , οὖον μόνος ὁ “ οἶδα ταπεινόω , ἀλλά καί περισσεύω . ” καί πάλιν πῶς ἐν πᾶς θλίβω ἀληθής . ἀλλά κατά ἐγώ ἐν πᾶς ὁ ἔξωθεν συμβαίνω θλίβω ὁ Παῦλος εἰμί , ὁ λόγος αὐτός θλίβω . ἵνα μή οὖν ἀνίημι ὁ περισσεύω , μηδέ βλάπτω ἐκ ὁ χορτάζω · διό καί καυχάομαι ἐν ὁ θλῖψις ἔργον αὐτός τυγχάνω · οὗτος δέ ὁ ἀπό λόγος θλῖψις ὑπομονή κατεργάζομαι , ὅς πλουτέω , πολύς ἐνδίδωμι πρός ὁ πλοῦτος καί οὐ ὑπομένω αὐτός , ἀλλά ἐξίστημι αὐτός , καί ὑγιαίνω , χαλεπός ὄνος ἀναμάρτητος ὑγεία φέρω . διόπερ ὁ πυκτεύω , ὡς οὐ ἀήρ δέρω , ὑπωπιάζω ἑαυτοῦ ὁ σῶμα καί δουλαγωγέω · οὐδείς δέ κακός καί δοξάζω ὑπό ὁ ἄνθρωπος , εἰμί καί μή κατά ἡμέτερος πραγματεία τοιοῦτος τίς ἐγώ συμβαίνω , δήω ὁ ἀπό λόγος ἐπιστροφή καθαιρέω ὁ ἡδονά καί κωλύω ὁ ἄλογος ἐπί ὁ δόξα ἔπαρμα · ὅς λέγω ἐγώ ὁ μή βούλομαι οὗτος παραδέχομαι , εἰμί μή δόκιμος εἰμί , οὐ μικρός ὁ πενία γενναῖος ὑπομένω , ὁ ὁ πλοῦτος οἰκονομέω κατά ὁ λόγος · καί οὐ κακός ὁ ἐγκαρτερέω πόνος ὁ ἐν νόσος ὁ διά ὁ ὑγεία ὁ Ψυχή μηδείς παραδέχομαι πάθος , κατά ὁ καιρός ὁ ὑγιαίνω ὁ σῶμα , ὅτε φιλέω ἐπιτίθημι εὐεκτέω ὁ ἐπιθυμέω κατά ὁ πνεῦμα . εἰμί δέ ὁ ὑπομονή δοκιμή κατεργάζομαι , δόκιμος δέ καί ὁ ἐν ὁ νομίζω εἰναι ἀγαθός διαφυλάσσω ἑαυτοῦ ἀβλαβής , δηλονότι δόκιμος ἄν γίγνομαι ὁ καί ἐν αὐτός ὑπομονή , ὁ δοκιμή κατεργάζομαι · ὅστις ὑπομονή ἀποδίδωμι θλῖψις κατεργάζομαι . καί ὁ Θεός γε βοηθός ἐν ὁ θλῖψις ὁ εὑρίσκω ὁ Δίκαιος σφόδρα · καί ἕκαστος ὅς δέ ἀναλέγω ὁ ὄνομα ὁ θλῖψις , καί ὁ ἐπί οὗτος ἐλέγχω παρασχηματισμός ἐκ πολύς παρατήρησις ἀποφαίνω , πότερον ποτός ἀεί θλῖψις Δίκαιος μόνος γίγνομαι · ὅς ὡς ὁμώνυμος ὁ λέξις φθάνω ποτέ καί ἐπί ὁ ἐναντίος . πλήν συνάγω ἐκ οὗτος , ὅτι εἰμί τις μή καταισχύνω ὁ ὁ ἐλπίς ἀναλαμβάνω ἀψευδής , ὁ ἐλπίς ὁ λέγω δοκιμή οὗτος αὐτός περιποιέω ἐλπίζω · καί ἔστις εἰμί δόκιμος , ὁ ἀναλαμβάνω ἀρετή ὁ καλέω ὑπομονή τοιοῦτος εἰμί . καί οὐ ἄλλως δέ γίγνομαι τις ὁ ὑπομονή ὅς ἐκ ὁ ὁ θλῖψις κατεργάζομαι αὐτός . ὅστις θλῖψις καί καύχησις εἰμί ὁ Ἀγίων . ἤ δοκέω ὅτι κενός ὁ γραφή λέγω , πρός φθόνος ἐπιποθέω ὁ πνεῦμα ὅς κατοικέω ἐν ἐγώ ; “ ἤ δοκέω ὅτι κενός ὁ γραφή λέγω καί ὁ ἑξῆς . ὑπερηφανία πάθος ὁ περιφρονέω ὁ ἐντολή ὁ Θεός , καί πρόσκειμαι ὁ ἡδονή ὁ βίος οὗτος · ὅθεν πρός ὁ ἴδιος παραίνεσις καί παλαιός λόγιος ἐπιμιμνήσκομαι ὁ ἀπόστολος φημί , “ ὅς δοκέω ὅτι κενός ὁ γραφή λέγω πρός φθόνος , ἀντί ὁ , ὅς νομίζω ὅτι μάταιος ὁ γραφή φθονέω σύ λέγω ὁ μέλλω λέγω ; εἶτα μεταξυλογία χράω φημί , “ ἐπιποθέω ὁ “ πνεῦμα ὅς κατοικέω ἐν ἐγώ · μείζων δέ δίδωμι χάρις . ” οὖον βασκαίνω , φημί , ὁ γραφεύς · ὁ γάρ πνεῦμα ὁ λαλέω αὐτός “ ὅς καί κατοικέω ἐν ἐγώ ὁ θεός καί πατήρ , ἐπιποθέω ὁ σωτηρία ὁ ἡμέτερος Ψυχή , καί μείζων ὁ κατά θεός ἐγώ πρᾶγμα δίδωμι ὁ χάρισμα . διό βούλομαι ἐγώ ὁ ὁ κόσμος φίλιος συστέλλω , φημί , “ ὁ θεός ὑπερήφανος ἀντιτάσσω , ταπεινός δέ δίδωμι χάρις . ἀντί ὁ , ἐπιθυμητικός μέν ἔχω ὁ ἐν ἐγώ ψυχή ὁ πρός θεός οἰκειότης · ὁ ὁ κόσμος φίλιος ἀποστρέφω · αὐτός δέ ὁ θεός μείζων ὁ ἐπιθυμία δίδωμι χάρις . Σευηριαοῦ . ὅς δέ λέγω τοιοῦτος εἰμί · ἐπιποθέω μέν καί ἐφίημι ὁ πνεῦμα ὁ ἐν ἐγώ ὁ πρός θεός οἰκειότης , ὁ ὁ κόσμος φίλιος ἀποστρέφω , αὐτός δέ μείζων δίδωμι χάρις . μείζων δέ δίδωμι χάρις · διό λέγω , ὁ θεός ὑπερήφανος ἀντιτάσσω , ταπεινός δέ δίδωμι χάρις . ὑποτάσσω οὖν ὁ Θεός , ἀνθίστημι ὁ διάβολος , καί φεύγω ἀπό σύ . εἰμί φθόνος διάβολος θάνατος εἰσέρχομαι εἰς ὁ κόσμος , καί κατοικέω εἰς ὁ εἴδομαι ἐγώ ἄνθρωπος ὁ Χριστός κατά ὁ γραφεύς · διά οὗτος n κατοικέω , ἵνα ὁ ἐκ ὁ φθόνος προσγίγνομαι θάνατος καταργέω · καί οὖον μόνος οὗτος , ἀλλά καί μείζων ἐγώ δίδωμι χάρις . “ ἐγώ γάρ “ ἔρχομαι ” φημί “ ἵνα ζωή “ ἔχω , καί περισσός ἔχωσιν·’’ ὅτι δέ ἐπιποθέω ἐγώ ὁ θεός “ κατοικέω ἐν εἰμί Ἠσαΐας δηλόω εἶπον , “ οὖον πρέσβυς οὐ “ ἄγγελος , ἀλλά αὐτός ὁ Κύριος σῴζω ἐγώ , διά ὁ ἀγαπάω “ ἐγώ , καί κήδω ἡμῶν·’’ πῶς δέ καί σῴζω μείζων δίδωμι γάριν , ἢ καθαιρέω ὁ ἐπιβουλεύω Σατανᾶς ; διά οὗτος ἐπάγω . “ ὁ θεός ὑπερήφανος ἀντιτάσσω · πως γάρ οὐ ὑπερήφανος ὁ βοῦς , “ ὁ οἰκέω ὅλος καταλαμβάνω ὁ χείρ “ ὡς νόσιος ; ” ὁ γάρ διάβολος πολεμέω ἐπιποθέω ὁ πνεῦμα ὁ Ἅγιον . ὁ ξένος γίγνομαι ὁ κοσμικός ζωή . Δίδυμος . ὑπερηφανία ὁ εἰς τέλος ἐπαίρω κακία · κατά διάμετρος δέ ἀντίκειμαι ὁ ὑπερηφανία ὁ ἀτυφία , μέγας ἀγαθός εἰμί · καί ἐπεί ἀμφότερος προαιρετικός καί ἑκούσιος , ὁ ἀγαθός φημί καί κακός , ἐνεργέω , πᾶς ὁ κατά ἀλαζονεία ὕψος ἑαυτοῦ πρός ὁ ἀντιτάσσω ὁ ὑπερήφανος Θεός ταπεινόω ἐν καιρός , ὑψόω ἐπαινετός ὁ ταπεινόω ἑαυτοῦ καὶ ἀτυφία ὁ ἐπί αὐτός ἆθλος ξεναγωγέω εἰς ὕψος .