catenae-novum-testamentum.catena-in-epistulam-ad-romanos-typus-monacensis-e-cod-monac-gr 12.10.12
Θεοδωρήτου . Κοινωνεῖτε οὖν φησιν ἀλλήλοις , καὶ τῶν λυπηρῶν καὶ τῶν ἐναντίων . τὸ μὲν γὰρ , συμπαθείας · τὸ δὲ φιλίας , οὐκ ἐχούσης τοῦ φθόνου τὸν μῶμον . Βασιλείου Ἐκ Τοῦ περὶ εὐκαριστίασ λόγου . Ἴδωμεν δὲ τίσι συγχαίρειν εἰκὸς , καὶ τίσι συναλγεῖν . δικαίοις μὲν συσκιρτᾶν καὶ συναγάλλεσθαι ὁ θεῖος νόμος ἡμῖν ἐπιτρέψει . τοῖς δὲ ἐκ μετανοίας ἀφιεῖσι δάκρυον , συμπενθεῖν καὶ συνοδύρεσθαι . ἣ τοὺς ἀναλγήτως διακειμένους , ἀποκλαίεσθαι · ὅτι οὐδὲ ἴσασι πῶς ἀπολλυνται . οὐχὶ δὲ ἐπὶ θανάτῳ ἀνθρώπων κατακλαύσαντα καὶ συνεκβοήσαντα τοῖς ἀνθρώποις τοῖς πενθοῦσι , πληρωτὴν προσήκει νομίζειν εἶναι τῆς ἐντολῆς . οὐδὲ γὰρ ἰατρὸν ἐπαινῶ , τὸν ἀντὶ τοῦ τοῖς κάμνουσι βοηθεῖν , αὐτὸν τῶν νοσημάτων ἀναπιμπλάμενον . τοιοῦτος δέ ἐστιν ὁ πρὸς τοὺς πενθοῦντας εἰσιὼν , καὶ μὴ τῆς ἐκ τοῦ οἰκείου λόγου ὠφελείας μεταδιδοὺς , ἀλλὰ τῆς ἐκ τῶν ἀλλοτρίων παθῶν ἀσχημοσύνης μεταλαμβάνων . ἐπιστυγνάζειν μὲν οὖν ταῖς συμφοραῖς τῶν πενθούντων ἀκόλουθον . οὕτω γὰρ ἑαυτὸν οἰκειώσει τοῖς πάσχουσι . μὴ καθιλαρευόμενος τῶν συμφορῶν , μὴ δ ἐναδιαφορῶν τοῖς ἀλλοτρίων ἀλγήμασιν . οὐ μὴν περαιτέρω γε συνεκφέρεσθαι τοῖς λυπουμένοις προσήκει · ὥστε ἣ συνεκβοᾶν ἣ συνθρηνεῖν τῷ πεπτωκότι τινὶ συμφορᾷ , ἣ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις μιμεῖσθαι καὶ ζηλοῦν τὸν ἐσκοτωμένον ὑπὸ τοῦ πάθους . οἷον συγκαθειργνύναι ἑαυτὸν , καὶ συμμελανειμονεῖν , καὶ χαμαὶ συγκαθῆσθαι καὶ κουρᾶς ἀμελεῖν . ἐκ τούτων γὰρ ἐπιτείνειν ἔστι μᾶλλον τὴν συμφορὰν , οὐ πραΰνειν . ἀλλὰ δάκνεσθαι μὲν ὑπὸ τῶν γινομένων , καὶ ἡσυχῆ τοῖς λυπηροῖς ἐπιστυγνάζειν προσήκει · ἐν συννοίᾳ προσώπου καὶ σεμνότητι βάρος ἐχούσῃ , τὸ τῆς ψυχῆς πάθος διασημαίνοντα . φθεγγόμενον δὲ , οὐκ εὐθὺς ἐπιτιμᾶν προσήκει ταῖς ἐπιτιμήσεσιν , ὥσπερ ἐναλλόμενον καὶ ἐπεμβαίνοντα τοῖς κειμένοις . φορτικὸν γὰρ τοῖς ὑπὸ λύπης τὴν ψυχὴν κεκακωμένοις , ἡ ἐπιτίμησις . καὶ ἅμα δυσπαράδεκτοι εἰσὶ τοῖς κάμνουσι , καὶ πρὸς παρηγορίαν ἀπίθανοι τῶν ἀπαθῶς παντάπασι διακειμένων οἱ λόγοι . ἀλλὰ συγχωρήσαντα , κενὰ καὶ ἄπρακτα ἐμβοῆσαι καὶ ὀλοφύρασθαι . ἤδη τοῦ κακοῦ ὑπανέντος τι καὶ χαλάσαντος , τότε ἀμελῶς καὶ πράως τῆς παρακλήσεως ἅπτεσθαι . ὅταν δὲ πάλιν ἴδῃς ἐπὶ μετανοίᾳ τῶν ἡμαρτημένων τὸν ἀδελφὸν ὀδυρόμενον , σύγκλαυσον τῷ τοιούτῳ καὶ συμπάθει . οὕτω γάρ σοι ὑπάρξει ἐν ἀλλοτρίοις πάθεσι τὸ οἰκεῖον ἐπανορθοῦσθαι . ὁ γὰρ ὑπὲρ τῆς τοῦ πλησίον ἁμαρτίας θερμὸν ἀποστάξας δάκρυον , ἑαυτὸν ἐξιάσατο δι’ ὧν τὸν ἀδελφὸν ἀπωδύρατο .
Lemmas: Θεοδώρητος . κοινωνέω οὖν φημί ἀλλήλων , καί ὁ λυπηρός καί ὁ ἐναντίος . ὁ μέν γάρ , συμπάθεια · ὁ δέ φίλιος , οὐ ἔχω ὁ φθόνος ὁ μῶμος . Βασίλειος ἐκ ὁ περί ευκαριστια λόγος . εἶδον δέ τίσις συγχαίρω εἰκός , καί τίσις συναλγέω . Δίκαιος μέν συσκιρτάω καί συναγάλλω ὁ θεῖος νόμος ἐγώ ἐπιτρέπω . ὁ δέ ἐκ μετάνοια ἀφίημι δάκρυ , συμπενθέω καί συνοδύρομαι . ὅς ὁ ἀνάλγητος διάκειμαι , ἀποκλαίω · ὅτι οὐδέ οἶδα πῶς ἀπόλλυμι . οὐ δέ ἐπί θάνατος ἄνθρωπος κατακλαίω καί συνεκβοάω ὁ ἄνθρωπος ὁ πενθέω , πληρωτής προσήκω νομίζω εἰμί ὁ ἐντολή . οὐδέ γάρ ἰατρός ἐπαινέω , ὁ ἀντί ὁ ὁ κάμνω βοηθέω , αὐτός ὁ νόσημα ἀναπίμπλημι . τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ πρός ὁ πενθέω εἴσειμι , καί μή ὁ ἐκ ὁ οἰκεῖος λόγος ὠφέλεια μεταδίδωμι , ἀλλά ὁ ἐκ ὁ ἀλλότριος πάθος ἀσχημοσύνη μεταλαμβάνω . ἐπιστυγνάζω μέν οὖν ὁ συμφορά ὁ πενθέω ἀκόλουθος . οὗτος γάρ ἑαυτοῦ οἰκειόω ὁ πάσχω . μή καθιλαρεύομαι ὁ συμφορά , μή δ ἐναδιαφορέω ὁ ἀλλότριος ἄλγημα . οὖον μήv περαιτέρω γε συνεκφέρω ὁ λυπέω προσήκω · ὥστε ὅς συνεκβοάω ὅς συνθρηνέω ὁ πίπτω τις συμφορά , ὅς ἐν ὁ ἀλλότριος μιμέομαι καί ζηλόω ὁ σκοτόω ὑπό ὁ πάθος . οἷος συγκαθείργω ἑαυτοῦ , καί συμμελαίνω , καί χαμαί συγκάθημαι καί κουρά ἀμελέω . ἐκ οὗτος γάρ ἐπιτείνω εἰμί μᾶλλον ὁ συμφορά , οὖον πραΰνω . ἀλλά δάκνω μέν ὑπό ὁ γίγνομαι , καί ἡσυχῆ ὁ λυπηρός ἐπιστυγνάζω προσήκω · ἐν σύννοια πρόσωπον καί σεμνότης βάρος ἔχω , ὁ ὁ Ψυχή πάθος διασημαίνω . φθέγγομαι δέ , οὐ εὐθύς ἐπιτιμάω προσήκω ὁ ἐπιτίμησις , ὥσπερ ἐνάλλω καί ἐπεμβαίνω ὁ κεῖμαι . φορτικός γάρ ὁ ὑπό λύπη ὁ ψυχή κακόω , ὁ ἐπιτίμησις . καί ἅμα δυσπαραδεκτέω εἰμί ὁ κάμνω , καί πρός παρηγορία ἀπίθανος ὁ ἀπαθής παντάπασι διάκειμαι ὁ λόγος . ἀλλά συγχωρέω , κενός καί ἄπρακτος ἐμβοάω καί ὀλοφύρομαι . ἤδη ὁ κακός ὑπανίημι τίς καί χαλάω , τότε ἀμελής καί πρᾶος ὁ παράκλησις ἅπτω . ὅταν δέ πάλιν ὁράω ἐπί μετάνοια ὁ ἁμαρτάνω ὁ ἀδελφός ὀδύρομαι , συγκλαίω ὁ τοιοῦτος καί συμπαθώ . οὗτος γάρ σύ ὑπάρχω ἐν ἀλλότριος πάθος ὁ οἰκέω ἐπανορθόω . ὁ γάρ ὑπέρ ὁ ὁ πλησίος ἁμαρτία θερμός ἀποστάζω δάκρυ , ἑαυτοῦ ἐξιάομαι διά ὅς ὁ ἀδελφός ἀποδύρομαι .