cassius-longinus.fragmenta 1.2.1
Ἀρκτέον δὲ ἀπὸ βραχείας . οὕτω τοίνυν ὁ Ἡφαιστίων αὐτὴν ὁρίζεται · βραχεῖά ἐστι συλλαβὴ ἡ ἔχουσα βραχὺ φωνῆεν ἢ βραχυνόμενον , μὴ ἐπὶ τέλους λέξεως , οὕτως ὡς μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ ἐν τῇ ἑξῆς συλλαβῇ φωνήεντος μὴ ὑπάρχειν σύμφωνα πλείονα ἑνὸς ἁπλοῦ , ἀλλʼ ἤτοι ἓν ἢ ηδὲ ἕν . — Πάνυ οὖν ἐπαίνου ἄξιος ὁ ὅρος ὡς πάντα ἔχων ὅσα δεῖ ὑγιῆ ὅρον ἔχειν . ὑγιὴς γὰρ ὅρος καὶ τοῖς φιλοσόφοις εἶναι δοκεῖ ὁ μηδὲν ἔξωθεν τῶν ὁριζομένων συμπεριλαμβάνων καὶ μηδὲν τῶν ὁριζομένων καταλιπών , ὃς ἀντιστρέφει πρὸς τὸ κεφαλαιῶδες . μὲν οὖν μὴ † συμπεριλαμβάνων παραγγελίαν τοιαύτην οὐ καλῶς ἔχει , οἷον εἴ τις τὸν ἄνθρωπον ὁρίζοιτο † μηκέτι τὸν θεὸν τῷ ὅρῳ συμπεριλαμβάνων . ἑκάτερον δὲ ὑπάρξει , ἐὰν ἀντιστρέφῃ πρὸς τὸ κεφαλαιῶδες , τουτέστιν ἐὰν ἀλλήλων ὑπάρχωσιν ὅροι ὐτός τε ὁ ὅρος καὶ τὸ ὁριζόμενον , οὕτως ὡς ἐπὶ τοιοῦδε παραδείγματος · ἄνθρωπός ἐστι ζῷον λογικὸν θνητὸν νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν . εἴ τι οὖν ἐστὶ ζῷον λογικὸν θνητὸν νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν , τοῦτό ἐστιν ἄνθρωπος πάντως . καὶ αὖ πάλιν · φωνή ἐστιν ὴρ πεπληγμένος . εἴ τι οὖν ἐστὶν ἀὴρ πεπληγμένος , τοῦτο φωνὴ πάντως · οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου ὅρου ἴδωμεν τὸ ἀντιστρέφον · εἴ τι ἐστὶ βραχὺ φωνῆεν , μὴ ἐπὶ τέλους λέξεως κείμενον , μεταξύ ἑαυτοῦ καὶ τῆς ἄλλης συλλαβῆς οὐκ ἔχον σύμφωνα ἑνὸς πλείονα , τοῦτο πάντως ἐστὶ συλλαβὴ βραχεῖα . – Πρόσκειται δὲ τὸ μὴ ἐπὶ τέλους λέξεως κείμενον διὰ τὴν κοινὴν λεγομένην . ἐὰν γὰρ εἰς μέρος ἀπαρτίζῃ λόγου , τῷ τῆς κοινῆς ὑποπίπτει λόγῳ , οἷον ἡ τ͞α συλλαβὴ βραχεῖά ἐστιν , ἐπὶ δὲ τέλους λέξεως κειμένη ἐνομίσθη ποτὲ μακρὰ ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ ( Φ 352 ) τὰ περὶ καλὰ ῥέεθρα . καὶ αὖ πάλιν ἡ πρὸς συλλαβὴ βραχεῖά ἐστιν , ἀλλʼ ἐν τόπῳ κεῖται μακρᾶς , ὅταν Ὅμηρος εἴπῃ ( I 147 ) πρὸς οἶκον Πηλῆος · σπονδεῖον γὰρ δεῖ εἶναι τὸν πόδα πρὸς οἷ . — Ἔτι δέ φησι μὴ ἔχειν σύμφωνα μεταξὺ – ἓν διὰ τὴν θέσει μακράν · εἰ γὰρ συμβαίη βραχεῖ ἢ βραχυνομένῳ φωνήεντι δύο σύμφωνα ἐπενεχθῆναι , μακρὰν ποιήσει ὴν συλλαβήν , οἷον ἡ ε̄ συλλαβή ἐστι βραχεῖα , ἀλλʼ ἐὰν δύο σύμφωνα ἐπενεχθῇ ὡς ἐν τῷ Ἕκτωρ , μακρὰν ποιήσει τὴν συλλαβήν . διὰ τοῦτο προσέθηκε μὴ δεῖν ὑπάρχειν σύμφωνα δύο , ἀλλʼ ἓν ἁπλοῦν ἢ μηδὲ ἕν . καὶ γὰρ ἐὰν διπλοῦν προσενεχθῇ , μακρὰν ποιήσει ὴν συλλαβὴν ὡς ἐν τῷ ( A 139 ) ἄξω ἑλών .
Lemmas: ἄρχω δέ ἀπό βραχύς . οὕτως τοίνυν ὁ Ἡφαιστίων αὐτός ὁρίζω · βραχύς εἰμί συλλαβή ὁ ἔχω βραχύς φωνήεις ἢ βραχύνω , μή ἐπί τέλος λέξις , οὕτως ὡς μεταξύ αὐτός καί ὁ ἐν ὁ ἑξῆς συλλαβή φωνήεις μή ὑπάρχω σύμφωνος πολύς εἷς ἁπλόος , ἀλλά ἤτοι εἷς ἢ ἠδέ εἷς . — πάνυ οὖν ἔπαινος ἄξιος ὁ ὅρος ὡς πᾶς ἔχω ὅσος δέω ὑγιής ὅρος ἔχω . ὑγιής γάρ ὅρος καί ὁ φιλόσοφος ἔρχομαι δοκέω ὁ μηδείς ἔξωθεν ὁ ὁρίζω συμπεριλαμβάνω καί μηδείς ὁ ὁρίζω καταλείπω , ὅς ἀντιστρέφω πρός ὁ κεφαλαιώδης . μέν οὖν μή † συμπεριλαμβάνω παραγγελία τοιοῦτος οὐ καλός ἔχω , οἷος εἰμί τις ὁ ἄνθρωπος ὁρίζω † μηκέτι ὁ θεός ὁ ὅρος συμπεριλαμβάνω . ἑκάτερος δέ ὑπάρχω , ἐάν ἀντιστρέφω πρός ὁ κεφαλαιώδης , τουτέστι ἐάν ἀλλήλων ὑπάρχω ὅρος ὐτός τε ὁ ὅρος καί ὁ ὁρίζω , οὕτως ὡς ἐπί τοιόσδε παράδειγμα · ἄνθρωπος εἰμί ζῷον λογικός θνητός νόος καί ἐπιστήμη δεκτικός . εἰμί τίς οὖν εἰμί ζῷον λογικός θνητός νόος καί ἐπιστήμη δεκτικός , τούτος εἰμί ἄνθρωπος πάντως . καί αὖ πάλιν · φωνή εἰμί ἔαρ πλήσσω . εἰμί τίς οὖν εἰμί ἀήρ πλήσσω , οὗτος φωνή πάντως · οὕτως οὖν καί ἐπί ὁ πρόκειμαι ὅρος ὁράω ὁ ἀντιστρέφω · εἰμί τίς εἰμί βραχύς φωνήεις , μή ἐπί τέλος λέξις κεῖμαι , μεταξύ ἑαυτοῦ καί ὁ ἄλλος συλλαβή οὐ ἔχω σύμφωνος εἷς πολύς , οὗτος πάντως εἰμί συλλαβή βραχύς . – πρόσκειμαι δέ ὁ μή ἐπί τέλος λέξις κεῖμαι διά ὁ κοινός λέγω . ἐάν γάρ εἰς μέρος ἀπαρτίζω λόγος , ὁ ὁ κοινός ὑποπίπτω λόγος , οἷος ὁ ὅς συλλαβή βραχύς εἰμί , ἐπί δέ τέλος λέξις κεῖμαι νομίζω ποτέ μακρός ὡς παρά ὁ ποιητής ( Φ 352 ) ὁ περί καλός ῥεῖθρον . καί αὖ πάλιν ὁ πρός συλλαβή βραχύς εἰμί , ἀλλά ἐν τόπος κεῖμαι μακρός , ὅταν Ὅμηρος λέγω ( I 147 ) πρός οἶκος Πηλεύς · σπονδεῖον γάρ δέω ἔρχομαι ὁ πόδας πρός ἕ . — ἔτι δέ φημί μή ἔχω σύμφωνος μεταξύ – εἷς διά ὁ θέσις μακρός · εἰμί γάρ συμβαίνω βραχύς ἢ βραχύνω φωνήεις δύο σύμφωνος ἐπιφέρω , μακρός ποίησις ἄν συλλαβή , οἷος ὁ ἔ συλλαβή εἰμί βραχύς , ἀλλά ἐάν δύο σύμφωνος ἐπιφέρω ὡς ἐν ὁ Ἕκτωρ , μακρός ποιέω ὁ συλλαβή . διά οὗτος προστίθημι μή δεῖ ὑπάρχω σύμφωνος δύο , ἀλλά εἷς ἁπλόος ἢ μηδέ εἷς . καί γάρ ἐάν διπλόος προσφέρω , μακρός ποιέω ηῦ συλλαβή ὡς ἐν ὁ ( A 139 ) ἄγω αἱρέω .