callimachus.callimachea-schneider-v1 callimachea_schneider_v1_0421.3
quibus nova iam additur enuntiatio haec : καὶ οὐ φάγες οὐδ’ ἐλοέσσω in hunc sensum : quae ad Callichorum ter veneras esuriens et aqua abstinens ad potandum et lavandum , ne ibi quidem cibum potumque cepisti et lavasti . nam φάγες de esu et potu simul intelligendum ut in Hom . Od . V 197 ἐσθειν καὶ πίνειν , οἱ βροτοὶ ἄνδρες ἔδουσιν coll . V 94 seq . V 197 . X 176 seq . Il . XIX 161 , 163 . XXIV 475 seq . , non quo edendi verba sua vi etiam potandi vim habeant , sed quod , si quando duae res quae inter se coniunguntur repetendae sunt , saepe non utraque simul , sed altera utra repetitur sola . cf . Hom . Il . XIII 288 seq . εἰ περ γὰρ κε βλέτο πονεύμενος ἢ τε τυπεῖης , οὐκ ἂν ἐν αὐχέν’ ὀπίσθε πέσοι βέλος οὐδ’ ἐνὶ νώτῳ . X 361 ὡς δ’ ὅτε καρχαρόδοντες δύο κύνες , εἰδότε θήρης , ἢ κεραδὸν ἢ λαγωὸν ἐπεύχον ἐμμενὲς αἰεὶ χώρον ἀν’ ὀλήενθ’ , ὁ δὲ τε προθέξαι μεμηκώς . XXIII 694 ὡς δ’ ὅθ’ ὑπὸ φρικὸς Βορέω ἀναπάλ-λεται ἰχθύς θίν’ ἐν φυσιόντι , μέλαν δὲ ἐ κύμα κάλυ-ψεν , ὡς πληγεὶς ἀνέπαλτο . XXIV 456 τρεῖς μὲν ἐπὶ ρ-ρήσσεσκον Ἀχαιοί , τρεῖς δ’ ἀναοίρεσκον μεγάλην κληίδα θυράων , τῶν ἄλλων · Ἀχιλεὺς δ’ ἄρ’ ἐπιρρήσσεσκε καὶ οἷος . XXIV 641 νῦν δὴ καὶ σίτον πασάμην · καὶ αἴθοπα οἶνον λαυκανίης καθέζχα · πάρος γε μὲν οὐ τι πεπά-σμην . Od . III 98 αἳ κ’ ἐθέλησθαι κείνου λυγρὸν ὀλεθρον ἐνισπεῖν , εἰ πού ὄπαπας ὀφθαλμοῖσι τεοῖσιν ἢ ἄλλον μῦθον ἀκούσας πλαζομένου — , ἀλλ’ ἐγὼ μοι κατάλεξον ὅπως ἤντησας ὀπωπής . Od . IV 206 ἐπεὶ τόσα εἴπες ὅθ’ ἄν πεπνυμένος ἄνηρ εἴποι καὶ ὁξέεις , καὶ ὁ προγενέ-στερος εἴη · τοῖον γὰρ καὶ πατρός , ὁ καὶ πεπνυμένα βάσεις . Od . XX 109 ἐπερωώοντο γυναῖκες , ἄλφιτα τεύχουσαι καὶ ἀλείατα μυελὸν ἀνδρῶν . αἱ μὲν ἄρ’ ἄλλαι ἐνδον , ἐπεὶ κατὰ πυρὸν ἄλεσσαν . Herodot . I 109 οὐδ’ εἰ παραφρο-νήσει τε καὶ μανέεται κάκιον , ἢ νῦν μαίνεται , οὐ οἱ
Lemmas: quibus nova iam additur enuntiatio haec : καί οὖον ἐσθίω οὐδέ λούω in hunc sensum : quae ad Callichorum ter veneras esuriens et aqua abstinens ad potandum et lavandum , ne ibi quidem cibum potumque cepisti et lavasti . nam ἐσθίω de esu et potu simul intelligendum ut in Hom . Od . V 197 ἐσθίω καί πίνω , ὁ βροτός ἀνήρ ἐσθίω coll . V 94 seq . V 197 . X 176 seq . Il . XIX 161 , 163 . XXIV 475 seq . , non quo edendi verba sua vi etiam potandi vim habeant , sed quod , si quando duae res quae inter se coniunguntur repetendae sunt , saepe non utraque simul , sed altera utra repetitur sola . cf . Hom . Il . XIII 288 seq . εἰμί περ γάρ κε βλέτο πονέω ἢ τε τύπτω , οὐ εἄν ἐν αὐχήν ὄπισθεν πίπτω βέλος οὐδέ ἐν νῶτον . X 361 ὡς δέ ὅτε καρχαρόδων δύο κύω , οἶδα θήρ , ἢ κεραδὸν ἢ λαγῶς ἐπεύχω ἐμμενής ἀεί χῶρος ἄνω ὄλλυμι , ὁ δέ τε προτίθημι μηκάομαι . XXIII 694 ὡς δέ ὅτι ὑπό φρίξ Βορέας ἀναπάλλω ἰχθύς θίς ἐν φυσάω , μέλας δέ εἰ κύμα καλύπτω , ὡς πλήσσω ἀναπάλλω . XXIV 456 τρεῖς μέν ἐπί ῥήγνυμι Ἀχαιός , τρεῖς δέ αναοισπειρω μέγας κλείς θύρα , ὁ ἄλλος · Ἀχιλλεύς δέ ἄρα ἐπιρράσσω καί οἷος . XXIV 641 νῦν δή καί σῖτος πατέω · καί αἶθοψ οἶνος λαυκανίη καθέζω · πάρος γε μέν οὖον τίς πάσσω . Od . III 98 ὅς καί ἐθέλω ἐκεῖνος λυγρός ὄλεθρος ἐνέπω , εἰμί πού ὄπαπας ὀφθαλμός τις ἢ ἄλλος μῦθος ἀκούω πλάζω — , ἀλλά ἐγώ ἐγώ καταλέγω ὅπως ἀντάω ὀπωπή . Od . IV 206 ἐπεί τόσος εἶπον ὅτι ἄν πνέω ἀνήρ εἶπον καί ὀξύς , καί ὁ προγενής εἰμί · τοῖος γάρ καί πατήρ , ὁ καί πνέω βάσις . Od . XX 109 ἐπερωώοντο γυνή , ἄλφιτον τεύχω καί ἄλειαρ μυελός ἀνήρ . ὁ μέν ἄρα ἄλλος ἔνδον , ἐπεί κατά πυρός ἀλέω . Herodot . I 109 οὐδέ εἰμί παραφρονώ τε καί μαίνομαι κακός , ἢ νῦν μαίνομαι , οὖον ὁ