basilius-theology.sermones-de-moribus-symeone-metaphrasta-collecti pg032_0624.1
Τοσούτων ἀγαθῶν καὶ πηλικούτων , ἄθλιε , προτιμοτέραν ἄγεις τὴν ἡδονὴν ; Νοῦ γὰρ σοι τὴν ὑπέροθιν , χῶν περιστείλῃ τοῖς ῥήμασιν · αὐτὰ βεβ τὰ πράγματα , κἂν τῇ φωνῇ σιωπῇς · Ἔσων ἀποχρήσωμαι τῇ σαρκὶ πρὸς τὴν ἀπόλαυσιν τῶν αἰσχρῶν , ἐγκυλισθῶ τῷ βορβόρῳ τῶν ἡδονῶν , αἱμάξω τὰς χεῖρας , ἀφέλωμαι τὰ ἀλλότρια , δολίως πορευθῶ , ἐπισορκήσω , ψευδωμαι · καὶ τότε ἡ μετάνοια , ὅταν λήξῃ ποτε τῶν κακῶν ὑποδέξωμαι . Εἰ μὲν οὖν καλὸν ἡ ἁμαρτία , φύλαττε ταύτην εἰς τέλος · εἰ δὲ βλαβερά τῷ ποιούντι , τί ἐπιμένεις τοῖς ἐλεθρίοις ; Οὐ βλέπει Θεὸς τὰ γινόμενα ; ἢ οὐ νοεῖ σοι τὰ ἐνθυμήματα ; ἢ συνεργάζεταί σου ταῖς ἀνομίαις ; Ὑπέλαβες γὰρ ἀνομίαν , φησίν , ὅτι ἔσομαι σοι ὁμοιος . Σὺ δὲ ἀνθρώπου μὲν θνητοῦ φίλιαν πραγματευόμενος , δι' εὐεργεσίας αὐτὸν προσάγῃ , ἐκεῖνα λέγων καὶ πράττων , οἷπερ ἂν αὐτὸν αἰσίῃ χαίροντα · Θεῷ δὲ προσοικειούμενος , καὶ εἰς τὴν τοῦ υἱοῦ τάξιν ἐλπίζων παραδεχθητέσθαι , τὰ ἐχθρὰ τῷ Θεῷ πράττων , καὶ διὰ τῆς τοῦ νόμου παραβάσεως ἀτιμάζων αὐτόν · ἐξ ὧν μάλιστα προστρώχεις , ἐκ τούτων ἐλπίζεις τὴν οἰκειότητα ; Ὅρα , μὴ ἐπ' ἐλπίδι τῆς ἀπολυτρώσεως , πλήθος κακῶν σαυτῷ συλλεξάμενος , τὴν μὲν ἁμαρτίαν ἀθροίσῃς , τῆς δὲ συγχωρήσεως ἀποτύχῃς . Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται . Μὴ ἐμπορεύου τὴν χάριν . Μὴ εἴπῃς · Καλὸς μὲν ὁ νόμος , ἀλλ' ἡδίων ἡ ἁμαρτία . Ἡδονὴ ἀρχιστρῶν ἐστὶ τοῦ διαβόλου . πρὸς ἀπωλείαν ἕλκων . Ἡδονή , μήτηρ τῆς ἁμαρτίας · ἡ δὲ ἁμαρτία τὸ κέντρον ἐστὶ τοῦ θανάτου . Ἡδονή , τροφὸς τοῦ αἰωνίου σκώληκος · ἡ πρὸς καιρὸν μὲν κατακαλεῖν τὸν ἀπολαύοντα , ὑστερον δὲ πικροτέρας χολῆς ποιεῖται τὰς ἀναβάσεις . Τί ποιεῖς , ἄνθρωπε ; Ὅτε δυνατὸς εἶ ἐν ἔργοις , τὴν νεότητα σου ταῖς ἁμαρτίαις προσαναλίσχεις . Ὅταν ἀποκάμῃ τὰ ὀργανα , τότε προσάγεις αὐτὰ τῷ Θεῷ , ὅτε εἰς οὐδὲν αὐτοῖς ἐστὶ χρήσεσθαι , ἀλλ' ἀνάγκη κεῖσθαι , διὰ τὸν ἐκ τοῦ χρόνου μαρζυμὸν , παραλυθέντος τοῦ τόνου . Ἡ ἐν γῆρᾳ σωφροσύνη , οὐ σωφροσύνη , ἀλλ' ἀκολασίας ἀδυναμία . Νεκρὸς οὐ στεφανοῦται · οὐδείς δίκαιος , δι' ἀδυναμίαν κακοῦ . Ἔως ἐστὶ σοι δύναμις , λόγῳ κράτει τῆς ἁμαρτίας · τοῦτο γὰρ ἐστὶν ἀρετή , ἐκκλίνειν ἀπὸ κακοῦ , καὶ ποίησιν ἀγαθοῦ . Ἡ δὲ ἀργία τῆς πονηρίας οὔτε ἐπαίνον αὐτῇ καθ' ἑαυτήν , οὔτε κολάσεως ἀξιοῦται . Ἐὰν δι' ἡλικίαν παύσῃ τῆς ἁμαρτίας , τῆς ἀσθενείας ἡ χάρις . Ἐπαίνουμεν δὲ τοὺς κατὰ προαίρεσιν ἀγαθοὺς , οὐ τοὺς ὑπὸ τινὸς ἀνάγκης ἐξεργομένους . Τίς δὲ σοι τὸν ὅρον τῆς ζωῆς ἐπηξῃ ; τίς σοι τὴν προθεσμίαν τοῦ γήρως ὥρισεν ; τίς οὕτως ἀξιόπιστος παρὰ σοὶ τῶν μελλόντων ἐγγυητής ; Οὐχ ὁρᾷς νήπια ἀναρπασθόμενα , τοὺς ἐν ἡλικίᾲ ἀπαγομένους ; Οὐχ ἔχει μίαν προθεσμίαν ὁ βίος . Τί ἀναμένεις πυρετοῦ σοι δώρον γενέσθαι τὴν μετάνοιαν , ὅτε οὐδὲ φλέξεσθαι δυνησῃ τὰ τῆς ἐξομολογήσεως ( 1 ) σωτήρια ῥήματα · τάχα δὲ οὐδὲ ἀκούσαι καθαρώς ἐπιτραπήση ,
Lemmas: τοσοῦτος ἀγαθός καί πηλικουτος , ἄθλιος , πρότιμος ἄγω ὁ ἡδονά ; νῆ γάρ σύ ὁ ὑπέροθιν , χόω περιστέλλω ὁ ῥῆμα · αὐτός βαίνω ὁ πρᾶγμα , κἀν ὁ φωνή σιωπή · ἕννυμι ἀποχράω ὁ σάρξ πρός ὁ ἀπόλαυσις ὁ αἰσχρός , ἐγκυλίνδω ὁ βόρβορος ὁ ἡδονή , αἱμάσσω ὁ χείρ , ἀφαιρέω ὁ ἀλλότριος , δόλιος πορεύω , ἐπισορκήσω , ψεύδω · καί τότε ὁ μετάνοια , ὅταν λήγω ποτός ὁ κακός ὑποδείκνυμι . εἰμί μέν οὖν καλός ὁ ἁμαρτία , φυλάσσω οὗτος εἰς τέλος · εἰμί δέ βλαβερός ὁ ποιέω , τίς ἐπιμένω ὁ ἐλεθρίοις ; οὖον βλέπω θεός ὁ γίγνομαι ; ἢ οὖον νοέω σύ ὁ ἐνθύμημα ; ἢ συνεργάζομαι σύ ὁ ἀνομία ; ὑπολαμβάνω γάρ ἀνομία , φημί , ὅτι εἰμί σύ ὅμοιος . σύ δέ ἄνθρωπος μέν θνητός φιλία πραγματεύομαι , διά εὐεργεσία αὐτός προσάγω , ἐκεῖνος λέγω καί πράσσω , οἷπερ εἄν αὐτός αἴσιος χαίρω · Θεός δέ προσοικειόω , καί εἰς ὁ ὁ υἱός τάξις ἐλπίζω παραδέχομαι , ὁ ἐχθρός ὁ Θεός πράσσω , καί διά ὁ ὁ νόμος παράβασις ἀτιμάζω αὐτός · ἐκ ὅς μάλιστα προστρώχεις , ἐκ οὗτος ἐλπίζω ὁ οἰκειότης ; Ὅρας , μή ἐπί ἐλπίς ὁ ἀπολύτρωσις , πλήθος κακός σεαυτοῦ συλλέγω , ὁ μέν ἁμαρτία ἀθροίζω , ὁ δέ συγχώρησις ἀποτυγχάνω . θεός οὖον μυκτηρίζω . μή ἐμπορεύομαι ὁ χάρις . μή εἶπον · Καλός μέν ὁ νόμος , ἀλλά ἡδύς ὁ ἁμαρτία . Ἡδονή ἀρχιστρῶν εἰμί ὁ διάβολος . πρός ἀπώλεια ἕλκω . Ἡδονή , μήτηρ ὁ ἁμαρτία · ὁ δέ ἁμαρτία ὁ κέντρον εἰμί ὁ θάνατος . Ἡδονή , τροφός ὁ αἰώνιος σκώληξ · ὁ πρός καιρός μέν κατακαλέω ὁ ἀπολαύω , ὕστερος δέ πικρός χολή ποιέω ὁ ἀνάβασις . τις ποιέω , ἄνθρωπος ; ὅτε δυνατός εἰμί ἐν ἔργον , ὁ νεότης σύ ὁ ἁμαρτία προσαναλισχω . ὅταν ἀποκάμνω ὁ ὄργανον , τότε προσάγω αὐτός ὁ Θεός , ὅτε εἰς οὐδείς αὐτός εἰμί χράω , ἀλλά ἀνάγκη κεῖμαι , διά ὁ ἐκ ὁ χρόνος μαρζυμὸν , παραλύω ὁ τόνος . ὁ ἐν γῆρας σωφροσύνη , οὖον σωφροσύνη , ἀλλά ἀκολασία ἀδυναμία . νεκρός οὖον στεφανόω · οὐδείς δίκαιος , διά ἀδυναμία κακός . ἔως εἰμί σύ δύναμις , λόγος κράτος ὁ ἁμαρτία · οὗτος γάρ εἰμί ἀρετή , ἐκκλίνω ἀπό κακός , καί ποίησις ἀγαθός . ὁ δέ ἀργία ὁ πονηρία οὔτε ἔπαινος αὐτός κατά ἑαυτοῦ , οὔτε κόλασις ἀξιόω . ἐάν διά ἡλικία παύω ὁ ἁμαρτία , ὁ ἀσθένεια ὁ χάρις . ἐπαινέω δέ ὁ κατά προαίρεσις ἀγαθός , οὖον ὁ ὑπό τις ἀνάγκη ἐξέργω . Τῖς δέ σύ ὁ ὅρος ὁ ζωή πήγνυμι ; τίς σύ ὁ προθεσμία ὁ γῆρας ὁρίζω ; τίς οὕτως ἀξιόπιστος παρά σύ ὁ μέλλω ἐγγυητής ; οὐχ ὁράω νήπιος ἀναρπάζω , ὁ ἐν ἡλικία ἀπάγω ; οὐχ ἔχω εἷς προθεσμία ὁ βίος . τις ἀναμένω πυρετός σύ δῶρον γίγνομαι ὁ μετάνοια , ὅτε οὐδέ φλέγω δύναμαι ὁ ὁ ἐξομολόγησις ( 1 ) σωτήριος ῥῆμα · τάχα δέ οὐδέ ἀκούω καθαρός ἐπιτρέπω ,