basilius-theology.quod-rebus-mundanis-adhaerendum-non-sit pg031_0280.1
2 . Ὦστε ἀναγκαῖον καὶ λυσιντελὲς ἅπασιν , ἀδελφοί , καθάπερ ὁδοιπόρους ἢ δρομεὰς στείλαμένους ἡμᾶς , καὶ πανταχόθεν τὸ κούφον ταῖς ψυχαῖς πρὸς τὸν δρόμον τοῦτον ἐπινοήσαντας , ἀμετατρέπτως ( 85 ) ἐπὶ τὸ τῆς ὁδοῦ πέρασ ἐπεῖγεσθαι . Καὶ με μηδὲς ὑπολάβει καινῶν ὀνομάτων γίνεσθαι ποιητήν , ὅτι τὴν ἀνθρωπίνην ζωὴν ὁδὸν ἐκάλεσα νῦν , ἐπεὶ καὶ Δαβὶδ ὁ προφήτης οὕτω τὴν βίον ὀνόμασε · νῦν μὲν ἰδὲ πη λέγων · Μακάριοι οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ , οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ Κυρίου · νῦν δὲ πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην βοῶν · Ὁδὸν ἀδικίας ἀπόστησον ἀπ’ ἐμοῦ , καὶ τῷ νόμῳ σου ἐλέησόν με . Ποτὲ δὲ ὑμνῶν τὴν ὀξεῖαν τοῦ Θεοῦ κατὰ τῶν ἐπηρεαζόντων βοήθειαν , καὶ τῇ λύρᾳ προσάγων ( 86 ) μελῆ ἡδονῆς , Καλ τίς Θεὸς πλὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ; Ἐλεγεν · Ὁ Θεὸς ὁ περιζωννύων με δύναμιν , καὶ θέτο ἄμωμον τὴν ὁδὸν μου · πανταχοῦ τὴν ἐπὶ γῆς τῶν ἀνθρώπων διατριβὴν , ἢ θαυμαζομένην ἢ φαῦλιν , οὕτω δεῖν προσαγορεύειν ἠγοῦμενος εἰκῶτως . Ὡσπερ γὰρ οἱ τινὰ συντεταμένην πορείαν ἀνύοντες , ἐπὶ τὰ πρόσσω τὰς τῶν ποδῶν βάσεις ἀμιλλώμενας ἀλλήλαις εἰς δρόμῳ ἀμείβοντες , καὶ τὴν ἀεὶ προτέραν ἐπὶ τῆς γῆς ἐρείσασαν δευτέραν ἀποδεικνύντας τῇ ταχεῖ μεταθέσει τῆς ἄλλης , ῥαδίως ἐπὶ τὸ τῆς ὁδοῦ τέρμα χωροῦσιν · οὕτως οἱ πρὸς τὸ ζῆν παραχθέντες ὑπὸ τοῦ κτίσαντος , εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τοῦ χρόνου τμήμασιν ἐπεμβαίνοντες , καὶ τὸ πρότερον ἀεὶ καταλιμπάνοντες ὕστερον , ἐπὶ τὸ πέρασ φθάνουσι τῆς ζωῆς . Ἡ οὖχὶ καὶ ὑμῖν δοκεῖ συνεχὴς τις ὁδὸς ὑψηλωθῆσαι ἡ παροῦσα ζωή , καὶ πορεία διειλημμένη ταῖς ἡλικίαις καθάπερ σταθμοῖς , ἀρχὴν μὲν ἑκάστῳ τῆς ὁδοιπορίας παρέγουσα τὰς τῶν μητρῶν ὠνίας , τέρμα δὲ ὑποδεικνύσα τοῦ δρόμου τὰς τῶν τάφων σκηνάς , καὶ πρὸς ἐκείνας ἅπαντας ἄγουσα , τοὺς μὲν ὀλίγον , τοὺς δὲ βραδύτερον , καὶ τοὺς μὲν διὰ πάντων τῶν τοῦ χρόνου διαστημάτων ὀδεύσοντας , τοὺς δὲ οὐδὲ τοῖς πρώτοις ἐναυλισθέοντας τὸ βίου σταθμοῖς ; Τὰς μὲν οὖν ἄλλας ὁδοὺς , ὅσαι πρὸς πόλιν ἐκ πόλεως ἄγουσιν , ἐστιν ἐκκλίνει , καὶ μὴ ὁδεῦσαι τὸν μὴ βουλομένον · αὕτη δέ , κἂν ἡμεῖς ἀναβάλλεσθαι βουληθῶμεν τὸν δρόμον , περιλαβοῦσα πρὸς βίαν , ἐπὶ τὸ τεταγμένον ὑπὸ τοῦ Δεσπότου πέρασ ἕλκει τοὺς ἐπ’ αὐτῆς · καὶ οὐκ ἔστιν , ἀγαπητοί , τὸν ἅπαξ ὑπεκδραμόντα τὴν ἐπὶ τόνδε τὸν βίον φέρουσαν πύλην , καὶ τῆς ὁδοῦ ταύτης ἐπιβάντα , μὴ καὶ πρὸς τὸ τέλος ταύτης ἐλθεῖν ἑκάστῳ ἐκ ἡμῶν , μετὰ τὸ ( 87 ) τοὺς μητριῶνας κόλπους ἀπορῦγείν , εὐθὺς τοῖς τοῦ χρόνου δεύμασιν ἐνδεθεὶς ὑποσύρεται , κατὸπιν δεὶ τὴν βεβιωμένην ἡμέραν ἔων , καὶ πρὸς τὴν χθὲς ἐπανελθεῖν οὐδὲποτε , κἂν θελήσῃ , δυνάμενος . Ἡμεῖς δὲ ἡδόμεθα μὲν ἐπὶ τὰ πρόσσω φερόμενοι , καὶ τὰς ἡλικίας ἀμείβοντες , ὡς τι προσιλαβάνοντες , χαίρομεν · καὶ μακάριον κρίνομεν , ὅταν ἐκ παιδὸς μὲν ἀνήρ , ἐκ
Lemmas: 2 . Ὥστος ἀναγκαῖος καί λυσιντελὲς ἅπας , ἀδελφός , καθά ὁδοίπορος ἢ Δρομέας στέλλω ἐγώ , καί πανταχόθεν ὁ κοῦφος ὁ ψυχή πρός ὁ δρόμος οὗτος ἐπινοέω , ἀμετατρέπτως ( 85 ) ἐπί ὁ ὁ ὁδός πέρας ἐπείγω . καί ἐγώ μηδὲς υπολαμβάνω καινός ὄνομα γίγνομαι ποιητής , ὅτι ὁ ἀνθρώπινος ζωή ὁδός καλέω νῦν , ἐπεί καί Δαυίδ ὁ προφήτης οὕτως ὁ βίος ονομάζω · νῦν μέν ὁράω πῇ λέγω · Μακάριος ὁ ἄμωμος ἐν οὐδός , ὁ πορεύω ἐν νόμος κύριος · νῦν δέ πρός ὁ ἑαυτοῦ δεσπότης βοῦς · ὁδός ἀδικία ἀφίστημι ἀπό ἐγώ , καί ὁ νόμος σύ ἐλεέω ἐγώ . Ποτές δέ ὑμνέω ὁ ὀξύς ὁ θεός κατά ὁ ἐπηρεάζω βοήθεια , καί ὁ λύρα προσάγω ( 86 ) μελής ἡδονή , Καλ τίς θεός πλήν ὁ θεός ἐγώ ; λέγω · ὁ θεός ὁ περιζώννυμι ἐγώ δύναμις , καί τίθημι ἄμωμος ὁ ὁδός ἐγώ · πανταχοῦ ὁ ἐπί γῆ ὁ ἄνθρωπος διατριβή , ἢ θαυμάζω ἢ φαῦλος , οὕτως δεῖ προσαγορεύω ἡγέομαι εἰκώς . ὡς γάρ ὁ τις συντείνω πορεία ἀνύω , ἐπί ὁ πρόσω ὁ ὁ πούς βάσις ἀμιλλώμενας ἀλλήλων εἰς δρόμος ἀμείβω , καί ὁ ἀεί πρότερος ἐπί ὁ γῆ ἐρείδω δεύτερος ἀποδείκνυμι ὁ ταχύς μετάθεσις ὁ ἄλλος , ῥᾴδιος ἐπί ὁ ὁ ὁδός τέρμα χωρέω · οὕτως ὁ πρός ὁ ζάω παράγω ὑπό ὁ κτίζω , εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ χρόνος τμῆμα ἐπεμβαίνω , καί ὁ πρότερος ἀεί καταλείπω ὕστερον , ἐπί ὁ πέρας φθάνω ὁ ζωή . ὁ οὐ καί σύ δοκέω συνεχής τις οὐδός ὑψηλόομαι ὁ παρών ζωή , καί πορεία διαλαμβάνω ὁ ἡλικία καθά σταθμός , ἀρχή μέν ἕκαστος ὁ ὁδοιπορία παραγίγνομαι ὁ ὁ μήτρα ὤνιος , τέρμα δέ ὑποδείκνυμι ὁ δρόμος ὁ ὁ τάφος σκηνή , καί πρός ἐκεῖνος ἅπας ἄγω , ὁ μέν ὀλίγος , ὁ δέ βραδύς , καί ὁ μέν διά πᾶς ὁ ὁ χρόνος διάστημα ὀδεύω , ὁ δέ οὐδέ ὁ πρῶτος ἐναυλίζω ὁ βίος σταθμός ; ὁ μέν οὖν ἄλλος ὀδούς , ὅσος πρός πόλις ἐκ πόλις ἄγω , εἰμί ἐκκλίνω , καί μή ὁδεύω ὁ μή βούλομαι · οὗτος δέ , κἀν ἐγώ ἀναβάλλω βούλομαι ὁ δρόμος , περιλαμβάνω πρός βία , ἐπί ὁ τάσσω ὑπό ὁ Δεσπότου πέρας ἕλκω ὁ ἐπί αὐτηες͂ς · καί οὐ εἰμί , ἀγαπητός , ὁ ἅπαξ ὑπεκτρέχω ὁ ἐπί ὅδε ὁ βίος φέρω πύλη , καί ὁ ὁδός οὗτος ἐπιβαίνω , μή καί πρός ὁ τέλος οὗτος ἔρχομαι ἕκαστος ἐκ ἐγώ , μετά ὁ ( 87 ) ὁ μητριαβρων κόλπος ἀπορρήγνυμι , εὐθύς ὁ ὁ χρόνος δεῦμα ἐνδέω ὑποσύρω , κατόπιν δεῖ ὁ βιόω ἡμέρα ἐάω , καί πρός ὁ χθές ἐπανέρχομαι οὐδέποτε , κἀν ἐθέλω , δύναμαι . Ἡμεῖς δέ ἥδομαι μέν ἐπί ὁ πρόσω φέρω , καί ὁ ἡλικία ἀμείβω , ὡς τίς προσλαμβάνω , χαίρω · καί μακάριος κρίνω , ὅταν ἐκ παῖς μέν ἀνήρ , ἐκ