basilius-theology.quod-deus-non-est-auctor-malorum pg031_0181.1
Ἔξω μὲν εὐθὺς ἦν τοῦ παραδείσου , ἔξω δὲ τῆς μακαρίας ἐκείνης διαγωγῆς , οὐκ ἐξ ἀνάγκης , κακῶς , ἀλλ’ ἐξ ἀβουλίας , γενόμενος . Διὰ τοῦτο καὶ ἥμαρτε μὲν διὰ μοχθηρὰν προαίρεσιν , ἀπέθανε δὲ διὰ τὴν ἁμαρτίαν · Τὰ γὰρ ὀφλήματα τῆς ἁμαρτίας θάνατος . Ὅσον γὰρ ἀφίστατο τῆς ζωῆς , τοσοῦτον προσήγγιζεν τῷ θανάτῳ . Ζωὴ γὰρ ὁ Θεός · στερῶσις δὲ τῆς ζωῆς θάνατος . Ὥστε ἑαυτῷ τὸν θάνατον ὁ Ἄδαμ διὰ τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ Θεοῦ κατεσκεύασε , κατὰ τὸ γεγραμμένον , ὅτι Ἰδοὺ οἱ μαχρύοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ , ἀπολοῦνται . Οὕτως οὐχὶ Θεὸς ἐκτίσε θάνατον , ἀλλ’ ἡμεῖς ἑαυτοῖς ἐκ πονηρᾶς γνώμης ἐπεσπασάμεθα . Οὐ μὴν οὐδὲ ἐκλύειν τὴν διάλυσιν διὰ τὰς προειρημένας αἰτίας , ἵνα μὴ ἀθάνατον ἡμῖν τὴν ἀρβωσίαν διατηρήσῃ . Ὡσπερ ἂν εἴ τις σκεῦος πηλίνον διαρρύεν μὴ καταδέχοιτο παραδοῦναι πυρί , ἔως ἂν τὸ ἐνυπάρχον αὐτῷ πᾶθος διὰ τῆς ἀναπλάσεως ἐξιάσαιτο ( 70 ) . Ἄλλὰ διὰ τί οὐκ ἐν τῇ κατασκευῇ τὸ ἀναμάρτητον ἐσχομεν , φησίν , ὥστε μηδὲ βουλομένους ἡμῖν ὑπάρχειν τὸ ἁμαρτάνειν ; Ὅτι καὶ σὺ τοὺς οἰκέτας , οὐχ ὅταν δεσμίους ἔχῃς , εὐνοὺς ὑπολαμβάννεις , ἀλλ’ ὅταν ἐκουσίως ἴδῃς ἀποπληροῦντάς σοι τὰ καθήκοντα . Καὶ Θεῷ τοίνυν οὐ τὸ ἠγαχασμένον φίλον , ἀλλὰ τὸ ἐξ ἀρετῆς κατορθούμενον . Ἀρετὴ δὲ ἐκ προαιρέσεως , καὶ οὐκ ἐξ ἀνάγκης γίνεται . Προαίρεσις δὲ τῶν ἐφ’ ἡμῖν ἔργεται . Τὸ δὲ ἐφ’ ἡμῖν ἐστὶ τὸ αὐτεξούσιον . Ὁ τοίνυν μεμφόμενος τὸν ποιητὴν ὡς μὴ φυσικῶς κατασκευάσαντα ἡμᾶς ἀναμάρτητους , οὐδὲν ἕτερον ἢ τὴν ἄλογον φύσιν τῆς λογικῆς προτιμᾷ , καὶ τὴν ἀκίνητον καὶ ἀνόρητον τῆς προαιρετικῆς καὶ ἐμπράκτου . Ταῦτα εἰ καὶ παρεκβατικῶς , ἀλλ’ ἀναγκαίως εἴρηται , ἵνα μὴ , εἰς βυθὸν διαλογισμῶν ἐρπετῶν , πρὸς τῇ στερήσει τῶν περισπουδάστων , ἐπὶ καὶ Θεοῦ στέρψιν ὑπομείνῃ . Πανώμεθα οὖν ἐπανορθούμενοι τὸν σοφόν . Πανώμεθα τὸ βέλτιον τῶν παρ’ αὐτῷ γινωμένων ἐπιζητοῦντες . Εἰ γὰρ καὶ τῶν κατὰ μέρος οἰκονομουμένων διαφεύγουσιν ἡμᾶς οἱ λόγοι , ἀλλ’ ἐν γε ἐκείνῳ δόγμα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἐνυπαρξέτω , τὸ , μηδὲν κακὸν παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ γίνεσθαι .
Lemmas: ἔσσομαι μέν εὐθύς εἰμί ὁ παράδεισος , ἔξω δέ ὁ μακάριος ἐκεῖνος διαγωγή , οὐ ἐκ ἀνάγκη , κακῶς , ἀλλά ἐκ ἀβουλία , γίγνομαι . Ζεύς οὗτος καί ἁμαρτάνω μέν διά μοχθηρός προαίρεσις , ἀποθνῄσκω δέ διά ὁ ἁμαρτία · Τά γάρ ὄφλημα ὁ ἁμαρτία θάνατος . ὅσος γάρ ἀφίστημι ὁ ζωή , τοσοῦτος προσάγω ὁ θάνατος . Ζωή γάρ ὁ θεός · στερέω δέ ὁ ζωή θάνατος . Ὥστος ἑαυτοῦ ὁ θάνατος ὁ Άδαμ διά ὁ ἀναχώρησις ὁ θεός κατασκευάζω , κατά ὁ γράφω , ὅτι ἰδέ ὁ μαχρυειμι ἑαυτοῦ ἀπό σύ , ἀπόλλυμι . οὕτως οὐ θεός κτίζω θάνατος , ἀλλά ἐγώ ἑαυτοῦ ἐκ πονηρός γνώμη ἐπισπάω . οὐ μήν οὐδέ ἐκλύω ὁ διάλυσις διά ὁ προλέγω αἰτία , ἵνα μή ἀθάνατος ἐγώ ὁ ἀρβωσίαν διατήρηση . ὡς ἄν εἰμί τις σκεῦος πήλινος διαρρέω μή καταδέχομαι παραδίδωμι πῦρ , ἔως ἄν ὁ ἐνυπάρχω αὐτός πάθος διά ὁ ἀνάπλασις ἐξιάομαι ( 70 ) . ἀλλά διά τίς οὐ ἐν ὁ κατασκευή ὁ ἀναμάρτητος ἔχω , φημί , ὥστε μηδέ βούλομαι ἐγώ ὑπάρχω ὁ ἁμαρτάνω ; ὅτι καί σύ ὁ οἰκέτης , οὐ ὅταν δέσμιος χέω , Εὐνοῦς ὑπολαμβάνω , ἀλλά ὅταν ἑκούσιος ἰδέω ἀποπληρόω σύ ὁ καθήκω . καί θεός τοίνυν οὐ ὁ ἠγαχασμένον φίλος , ἀλλά ὁ ἐκ ἀρετή κατορθόω . Ἀρετή δέ ἐκ προαίρεσις , καί οὐ ἐκ ἀνάγκη γίγνομαι . προαίρεσις δέ ὁ ἐπί ἐγώ ἔργω . Τέ δέ ἐπί ἐγώ εἰμί ὁ αὐτεξούσιος . ὁ τοίνυν μέμφομαι ὁ ποιητής ὡς μή φυσικός κατασκευάζω ἐγώ αναμάρτητος , οὐδείς ἕτερος ἢ ὁ ἄλογος φύσις ὁ λογικός προτιμάω , καί ὁ ἀκίνητος καί ανορητος ὁ προαιρετικός καί ἔμπρακτος . οὗτος εἰμί καί παρεκβατικός , ἀλλά ἀναγκαῖος λέγω , ἵνα μή , εἰς βυθός διαλογισμός ἑρπετόν , πρός ὁ στέρησις ὁ περισπούδαστος , ἐπί καί θεός στέρψιν ὑπομένω . φαίνω οὖν ἐπανορθόω ὁ σοφός . φαίνω ὁ ἀγαθός ὁ παρά αὐτός γινωμένος ἐπιζητέω . εἰμί γάρ καί ὁ κατά μέρος οἰκονομέω διαφεύγω ἐγώ ὁ λόγος , ἀλλά ἐν γε ἐκεῖνος δόγμα ὁ ψυχή ἐγώ ἐνυπάρχω , ὁ , μηδείς κακός παρά ὁ ἀγαθός γίγνομαι .