basilius-theology.quod-deus-non-est-auctor-malorum pg031_0179.1
διψχῆσατο . αὐτὸν περιφανῆ γενέσθαι καὶ πᾶσιν ἐξάκουστον , ἵνα ἄλλοις γοῦν ὠφέλιμος διὰ τοῦ πάθους γένηται , ἐπειδὴ αὐτὸς ὑπὸ τῆς ἄγαν κακίας ἄναιτος ἦν . Ἐσκήρυνεν δὲ αὐτόν , τῇ μακροθυμίᾳ καὶ τῇ τῆς τιμωρίας ἀναβολῇ ἐπιτείνων αὐτοῦ τὴν κακίαν , ἵνα , εἰς τὸν ἔσχατον ὄρον 57 αὐξηθεῖσης αὐτοῦ τῆς πονηρίας , τὸ δίκαιον ἐπ’ αὐτῷ τῆς θείας κρίσεως διαφανῇ . Διὰ τοῦτο ἀπὸ μικροτέρων πληγῶν ἀεὶ προσιθεὶς καὶ ἐπιτείνων τὰς μάστιγας , οὐκ ἐμάλαξεν αὐτοῦ τὸ ἀνυπότακτον , ἀλλ’ εὗρισκέν αὐτὸν καὶ τῆς ἀνοχῆς τοῦ Θεοῦ καταφρονοῦντα , καὶ τοῖς ἐπαγομένοις αὐτῷ δεινοῖς ὑπὸ τῆς συνήθειας ἐμμελετήσαντα 58 . Καὶ οὐδὲ οὕτως αὐτὸν παρέδωκε τῷ θανάτῳ , ὡς αὐτὸς ἑαυτὸν ἐποίησεν ὑποδάρυριον , ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ τῆς καρδίας αὐτοῦ τῆς τῶν δικαίων πορείας κατατολμήσας , καὶ νομίσας ὡσπερ τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ , οὕτω καὶ αὐτῷ βάλειν ἐνδεῶν τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν . Ταῦτα δὴ σὺν εἰδὼς παρὰ Θεοῦ , καὶ διηρημένα ἔχων παρὰ σεαυτῷ τοῦ κακοῦ τὰ εἴδη , καὶ εἰδὼς τί μὲν τὸ ὄντως κακὸν , ὅτι ἡ ἁμαρτία , ἥς τὸ τέλος ἀπώλεια · τί δὲ τὸ δοκοῦν μὲν κακὸν διὰ τῆς αἰσθήσεως ἀλγεινόν , ἀγαθοῦ δὲ δύναμιν ἔχον , ὡς αἱ κακώσεις αἱ πρὸς ἐποχὴν τῆς ἁμαρτίας ἐπαγόμεναι , ὧν οἱ καρποὶ σωτηρία ψυχῶν 59 αἰώνιος · παῦσαι δυσασκετούμενος ταῖς θείαις οἰκονομίαις · ὅλως δὲ μήτε Θεὸν αἴτιον ἡγοῦ τῆς ὑπάρξεως τοῦ κακοῦ , μήτε ἰδίαν ὑπόστασιν τοῦ κακοῦ εἶναι φαντάζου . Οὐ γὰρ ἐστὶν ὕφεςτώς , ὡσπερ τι ζῷον , ἡ πονηρία · οὔτε οὐσίαν αὐτῆς ἐνυπόστατον παραστήσαι ἔχομεν . Στέρησις γὰρ ἀγαθοῦ ἐστὶ τὸ κακόν . Ὄρθαλμὸς ἐκτεῖσθ · τυφλότης δὲ τῇ ἀπωλείᾳ τῶν ὀφθαλμῶν ἐπενέγετο 60 . Ἵστε , εἰ μὴ ἦν φθαρτὴς φύσεως ὁ ὀφθαλμὸς , οὐκ ἂν ἔσχεν ἡ τυφλότης παρεισδύσθαι . Οὕτω καὶ τὸ κακὸν οὐκ ἐν ἰδίᾳ ὑπάρχει ἐστίν , ἀλλὰ τοῖς τῆς ψυχῆς πρῴρωμασι ἐπινέγεται . Οὔτε γὰρ ἀγέννητον 61 ἐστιν , ὡς ὁ τῶν ἀσεβῶν λόγος , ὁμοίως ποιούντων τῇ ἀγαθῇ φύσει τὴν πονηράν , εἴπερ ἀμφότερα ἀναρχα καὶ γενέσεως ἐστὶν ἀνώτερα · οὔτε μὴν γεννητόν . Εἰ γὰρ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ , πῶς τὸ κακὸν ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ ; Οὐδὲ γὰρ τὸ αἰσχρὸν 62 ἀπὸ τοῦ καλοῦ , οὔτε ἡ κακία ἀπὸ τῆς ἀρετῆς . Ἀνάγνωθι τὴν κοσμοποιίαν , καὶ εὕρησεις , ὅτι ἔχει πάντα καλά , καὶ καλά λαλᾷ . Οὐ τοίνυν τὸ κακὸν τοῖς καλοῖς συνεκτίσθη . Ἄλλ’ οὐδὲ ἡ νοητεία , γενομένη παρὰ τοῦ Δημιουργοῦ , ἀναμμιγμένη τῇ 63 πονηρίᾳ εἰς τὸ εἶναι παρήχθη . Εἰ γὰρ τὰ σωματικὰ οὐκ ἔσχεν ἐν ἑαυτοῖς τὸ κακὸν συγκετι -
Lemmas: διψχῆσατο . αὐτός περιφανής γίγνομαι καί πᾶς ἐξάκουστος , ἵνα ἄλλος γοῦν ὠφέλιμος διά ὁ πάθος γίγνομαι , ἐπεί αὐτός ὑπό ὁ ἄγαν κακία ἄναιτος εἰμί . Ἐσκήρυνεν δέ αὐτός , ὁ μακροθυμία καί ὁ ὁ τιμωρία ἀναβολεύς ἐπιτείνω αὐτός ὁ κακία , ἵνα , εἰς ὁ ἔσχατος ὄρον 57 αὐξάνω αὐτός ὁ πονηρία , ὁ δίκαιος ἐπί αὐτός ὁ θεῖος κρίσις διαφαίνω . Ζεύς οὗτος ἀπό μικρός πληγή ἀεί προσίημι καί ἐπιτείνω ὁ μάστιξ , οὐ μαλάσσω αὐτός ὁ ἀνυπότακτος , ἀλλά εὑρίσκω αὐτός καί ὁ ἀνοχή ὁ θεός καταφρονέω , καί ὁ ἐπάγω αὐτός δεινός ὑπό ὁ συνήθεια ἐμμελετάω 58 . καί οὐδέ οὕτως αὐτός παραδίδωμι ὁ θάνατος , ὡς αὐτός ἑαυτοῦ ποιέω ὑποδάρυριον , ἐν ὁ ὑπερηφανία ὁ καρδία αὐτός ὁ ὁ δίκαιος πορεία κατατολμάω , καί νομίζω ὡς ὁ λαός ὁ θεός , οὕτως καί αὐτός βάλλω ἐνδέω ὁ Ἐρυθραί θάλασσα . Ταΰς δή σύν οἶδα παρά θεός , καί διαιρεμένος ἔχω παρά σεαυτοῦ ὁ κακός ὁ εἶδος , καί οἶδα τίς μέν ὁ ὄντως κακός , ὅτι ὁ ἁμαρτία , ὅς ὁ τέλος ἀπώλεια · τίς δέ ὁ δοκέω μέν κακός διά ὁ αἴσθησις ἀλγεινός , ἀγαθός δέ δύναμις ἔχω , ὡς ὁ κάκωσις ὁ πρός ἐποχή ὁ ἁμαρτία ἐπάγω , ὅς ὁ καρπός σωτηρία ψυχή 59 αἰώνιος · παύω δυσασκετουμην ὁ θεῖος οἰκονομία · ὅλος δέ μήτε θεός αἴτιος ἡγέομαι ὁ ὕπαρξις ὁ κακός , μήτε ἴδιος ὑπόστασις ὁ κακός ἔρχομαι φαντάζω . οὐ γάρ εἰμί ὑφίημι , ὡς τίς ζῷον , ὁ πονηρία · οὔτε οὐσία αὐτηες͂ς ἐνυπόστατος παρίστημι ἔχω . στέρησις γάρ ἀγαθός εἰμί ὁ κακός . Ὄρθαλμὸς κτάομαι · τυφλότης δέ ὁ ἀπώλεια ὁ ὀφθαλμός ἐπιφέρω 60 . οἶδα , εἰμί μή εἰμί φθαρτός φύσις ὁ ὀφθαλμός , οὐ ἄν ἔχω ὁ τυφλότης παρεισδύνω . οὕτως καί ὁ κακός οὐ ἐν ἴδιος ὑπάρχω εἰμί , ἀλλά ὁ ὁ ψυχή πρῴρωμασι ἐπιφέρω . οὔτε γάρ ἀγέννητος 61 εἰμί , ὡς ὁ ὁ ἀσεβής λόγος , ὅμοιος ποιέω ὁ ἀγαθός φύσις ὁ πονηρός , εἴπερ ἀμφότερος ἄναρχος καί γένεσις εἰμί ἀνώτερος · οὔτε μήν γεννητός . εἰμί γάρ πᾶς ἐκ ὁ θεός , πῶς ὁ κακός ἐκ ὁ ἀγαθός ; οὐδέ γάρ ὁ αἰσχρός 62 ἀπό ὁ καλός , οὔτε ὁ κακία ἀπό ὁ ἀρετή . ἀναγιγνώσκω ὁ κοσμοποιία , καί εὑρίσκω , ὅτι ἔχω πᾶς καλός , καί καλός λαλάς . οὐ τοίνυν ὁ κακός ὁ καλός συγκτίζω . ἄλλος οὐδέ ὁ νοητεία , γίγνομαι παρά ὁ Δημιουργός , ἀναμείγνυμι ὁ 63 πονηρία εἰς ὁ ἔρχομαι παράγω . εἰμί γάρ ὁ σωματικός οὐ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ κακός συγκετι -