basilius-theology.in-sanctam-christi-generationem pg031_0753.1
τοὺς παραπτεσοῦσι καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα · καὶ τὰ ἐν τῇ Παλαιᾷ ἔσται ὑπὲρ τῆς μετανοίας κύρια . Ὡς προσέχουσι δὲ λέγω · ὅθεν καὶ βαρύτερων ἄπομαι , ἴνα , εὐλέπτως γενόμενοι , μὴ ἀπαξ πεσόντες ἐπιμένωμεν τῷ πτώματι . Οὐκ ἐπεῖσθες αὐτῷ δι’ ὑποδείγματος παριστῶντι , ὁρῶν πεσόντι τοῦ Θεοῦ . Λέγει ὁ Θεός · « Ζῶ ἐγώ , λέγει Κύριος . » Τοῦτο δὲ ὁρκος Θεῷ πρὸ πόνων . Ἐπειδὴ γὰρ οὐκ εἶχε μεῖζονα ἑαυτοῦ , ὁμνυσι διὰ τὴν ἀπίστιαν τῶν τὴν μετάνοιαν ἀναιρούντων , « Ζῶ ἐγώ , λέγει Κύριος , » [ καὶ οὐδὲὶς φοβεῖται , ] ὅτι « οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ , ἀλλ’ ἢ ἐπιστρέψαι αὐτὸν καὶ ζῆν . » Ὁ ζῶν , ζῆσαι θέλει . Οὐδὲ ὅτε δυνεῖ Θεὸς ἀξιόπιστος ; Οὐτε λόγω , οὐδὲ ὑποδείγματι , οὐδὲ ὁρκῷ πείθῃ ; Ἔργοις πεῖσθητι . Οὐ κατεστράφη Νινευὶ · μετενόησε γάρ . Ἡ ἀγανάκτησις τοῦ προφήτου , ὅτι οὐ κατεστράφη · ἀνεφύη κολόκυνθα . Ἀπολογεῖται σοι , ἵνα μνηθῆς , ὅτι ἔστιν ἀγαθός . Δίδαixa δὲ μὴ ἀκούσης παρ’ αὐτοῦ · « Εἰ ὁ φθάλμὸς σου πονηρὸς ἐστιν , ὅτι ἐγὼ ἀγαθός εἰμι ; » Τὸ ἀσθετέστερον ἀναγέρραται τοῦ Ἀχαὰβ · Ὡς ἀναγνώσκουσι λέγω . Ἡρπάσε πρὸς ταῖς ἄλλαις ἀρπαγαῖς ἀμπελῶνα , φονεύσας τὸν δεσπότην · κατῆλθε κληρονομήσαι · κατῆλθε χαίρων . Ἀπὶντησεν ὁ λυπῶν , ὁ ἐλέγχων προφήτης · οὐχὶ ἐγρόθης , ἀλλ’ ὡς φειδομένος ἀπεζήνατο οὐ τὴν ἑαυτοῦ ἀπόφασιν , ἀλλὰ τὴν τοῦ Θεοῦ . Μετὰ τὴν ἀπόφασιν ἐνδύσατο σάκκον , καὶ ἀποδύεται τὴν δεσποτείαν . Γέγραπται γάρ , ὅτι αὐτὸς ὁ προφήτης , ὁ ἀποσταλὲς ἐπὶ τὴν ἀπόφασιν , ἤκουσε παρὰ τοῦ Θεοῦ , ὅτι Ἐπειδὴ ἐδέθη Ἀχαὰβ , τὴν ἀπειλὴν φοβούμενος , οὐκ ἔσται ἢ ἐπὸν ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ . Ἀναχάομαι ἐπιθυμῆσαι καλοῦ φαρμακου . Δαβὶδ ὁ ὅσιος , καὶ μετὰ τὴν ἁμαρτίαν ὅσιος , τῶν δέκα ἐντολῶν ἐν μιᾷ ὑποθέσει τρεῖς παρέβη . Ἐπειδὴ ὑμῖν λαλοῦμεν , ἐπιψωμεν καὶ σαφέστερον . Γέγονε μοιμεία , καὶ φόνος , καὶ ἐπιθυμία ἀλλοτρίων γυναικῶν . Ἥμαρτεν ὁ δικαῖος ἄνθρωπος , καὶ ὁ Θεὸς κριτὴν αὐτὸν ἐποίησε τῆς ἰδίας ἁμαρτίας . Ἐπειδὴ γὰρ οὐ βλέπωμεν δοκοῦν ἐν ὀφθαλμῷ ἡμῶν , χάρις δὲ ἐν ἀλλοτρίῳ , εἰσάγει αὐτῷ τὴν δίκην αὐτοῦ ὡς ἀλλοτρίαν , καὶ φησιν , ὅτι « Δυὸ ἄνδρες ἦσαν ἐν πόλει μιᾷ , ὁ μὲν πλούσιος , ὁ δὲ πέννης . Τῷ πλουσίῳ ὑπῆρχε πολλά · τῷ δὲ πέννητι ἀμνὰς μία , ἢ καὶ ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ ἐκθρένευε ( τοῦτο δὲ γυναικὸς μυστήριον ) , μετ’ αὐτοῦ ἠσθε , καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου αὐτοῦ ἔπινεν . Ἦλθε , φησι , ξένος τῷ πλουσίῳ · » καλῶς δὲ ὅτι « ξένος · » οὐ γὰρ ἐν τοῖσιν εἶχε συνηθίειαν ὁ Δαβὶδ . « Ἦλθεν οὖν αὐτῷ ξένος . Ἔσας , φησι , τῷ ξένῳ ἀρ’ ὧν εἶχε θύσαι , τὴν μίαν ἀμνάδα , φησι , τοῦ πέννους ἀφαρπάσας θύει . » Ὅσον ἂν πέσῃ ὁ ἰσχυρός , ταχέως ἔχει τὴν ἀνάστασιν . Ἀναμαντεῖ ὁ Δαβὶδ · ἦν γὰρ Δαβὶδ καὶ πεσών . « Ζῇ Κύριος , δέξιος θανάτου ἐστὶν ὁ ποιήσας τοῦτο . » Ἀπεζήνατο αὐτὸς καθ’ ἑαυτοῦ . Ὡς ἀπεφάντατο , ἐφανέρωσεν ὁ προφήτης τὴς ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος . Ἐσύλου ἐπὶ τὸ φάρμακον ἐλήλυθεν · εἶδε τὸ τραῦμα · προσέφυγε τῷ ἰατρῷ . « Ἥμαρτον , » φησι , καὶ εὐθὺς ἡ ἄσις . « Καὶ ὁ Κύριος παρέργεχε σοι τὸ ἁμάρτη -
Lemmas: ὁ παραπέτομαι καί μετά ὁ βάπτισμα · καί ὁ ἐν ὁ Παλαιή εἰμί ὑπέρ ὁ μετάνοια κύριος . ὡς προσέχω δέ λέγω · ὅθεν καί βαρύτερος ἀφίημι , ἵνα , ευλεπτος γίγνομαι , μή ἅπαξ πίπτω ἐπιμένω ὁ πτῶμα . οὐ πείθω αὐτός διά ὑπόδειγμα παρίστημι , ὁράω πίπτω ὁ θεός . λέγος ὁ θεός · « ζῶ ἐγώ , λέγω κύριος . » Τοῦτης δέ Ὅρκος θεός πρό πόνος . Ἐπειδή γάρ οὐ ἔχω μέγας ἑαυτοῦ , ὄμνυμι διά ὁ ἀπιστία ὁ ὁ μετάνοια ἀναιρέω , « ζῶ ἐγώ , λέγω κύριος , » [ καί οὐδείς φοβέω , ] ὅτι « οὐ θέλω ὁ θάνατος ὁ ὁ ἁμαρτωλός , ἀλλά ἢ ἐπιστρέφω αὐτός καί ζάω . » ὁ ζάω , ζάω ἐθέλω . οὐδέ ὅτε δύο θεός ἀξιόπιστος ; οὐ λόγος , οὐδέ ὑπόδειγμα , οὐδέ Ὅρκος πείθω ; ἔργος πείθω . Οὐ καταστρέφω Νινευὶ · μετανοέω γάρ . ὁ ἀγανάκτησις ὁ προφήτης , ὅτι οὐ καταστρέφω · ἀναφύω κολοκύνθη . ἀπολογέομαι σύ , ἵνα μιμνήσκω , ὅτι εἰμί ἀγαθός . ὅδα δέ μή ἀκούω παρά αὐτός · « εἰμί ὁ φθάλμὸς σύ πονηρός εἰμί , ὅτι ἐγώ ἀγαθός εἰμί ; » Τέ ἀσθετέστερον ἀναγείρω ὁ Ἀχαάβ · ὡς ἀναγιγνώσκω λέγω . ἁρπάζω πρός ὁ ἄλλος ἁρπάγη ἀμπελών , φονεύω ὁ δεσπότης · κατέρχομαι κληρονομέω · κατέρχομαι χαίρω . Ἀπὶντησεν ὁ λυπέω , ὁ ἐλέγχω προφήτης · οὐ ἐγείρω , ἀλλά ὡς φείδομαι ἀποζῶ οὐ ὁ ἑαυτοῦ ἀπόφασις , ἀλλά ὁ ὁ θεός . μετά ὁ ἀπόφασις ἐνδύω σάκκος , καί ἀποδύω ὁ δεσποτεία . γράφω γάρ , ὅτι αὐτός ὁ προφήτης , ὁ ἀποστέλλω ἐπί ὁ ἀπόφασις , ἀκούω παρά ὁ θεός , ὅτι Ἐπειδή δέω Ἀχαάβ , ὁ ἀπειλή φοβέω , οὐ εἰμί ἢ ἔπειμι ἐν ὁ ἡμέρα αὐτός . αναχαομης ἐπιθυμέω καλός φαρμακός . Δαυίδ ὁ ὅσιος , καί μετά ὁ ἁμαρτία ὅσιος , ὁ δέκα ἐντολή ἐν εἷς ὑπόθεσις τρεῖς παραβαίνω . Ἐπειδή σύ λαλέω , ἐπιψάω καί σαφής . γίγνομαι μοιμειης , καί φόνος , καί ἐπιθυμία ἀλλότριος γυνή . ἁμαρτάνω ὁ δίκαιος ἄνθρωπος , καί ὁ θεός κριτής αὐτός ποιέω ὁ ἴδιος ἁμαρτία . Ἐπειδή γάρ οὐ βλέπω δοκέω ἐν ὀφθαλμός ἐγώ , χάρις δέ ἐν ἀλλότριος , εἰσάγω αὐτός ὁ δίκη αὐτός ὡς ἀλλότριος , καί φημί , ὅτι « δύο ἀνήρ ἥδω ἐν πόλις εἷς , ὁ μέν πλούσιος , ὁ δέ Πέννης . ὁ πλούσιος ὑπάρχω πολύς · ὁ δέ πέννης ἀμνάς εἷς , ἢ καί ἐν ὁ κόλπος αὐτός ἐκθρένευε ( οὗτος δέ γυνή μυστήριον ) , μετά αὐτός ἀείδω , καί ἐκ ὁ ποτήριον αὐτός πίνω . ἔρχομαι , φημί , ξένος ὁ πλούσιος · » καλός δέ ὅτι « ξένος · » οὐ γάρ ἐν ὁ ἔχω συνήθιος ὁ Δαυίδ . « ἔρχομαι οὖν αὐτός ξένος . ἵζω , φημί , ὁ ξένος ἀρά ὅς ἔχω θύω , ὁ εἷς ἀμνάς , φημί , ὁ πέννος ἀφαρπάζω θύω . » ὅσον ἄν πίπτω ὁ ἰσχυρός , ταχέως ἔχω ὁ ἀνάστασις . Ἀναμαντεῖ ὁ Δαυίδ · εἰμί γάρ Δαυίδ καί πίπτω . « ζάω κύριος , Δέξιος θάνατος εἰμί ὁ ποιέω οὗτος . » Ἀπεζήνατο αὐτός κατά ἑαυτοῦ . ὡς ἀποφαίνω , φανερόω ὁ προφήτης σής εἰμί ὁ ἄνθρωπος . συλέω ἐπί ὁ Φάρμακος ἔρχομαι · ὁράω ὁ τραῦμα · προσφεύγω ὁ ἰατρός . « ἁμαρτάνω , » φημί , καί εὐθύς ὁ ἄσις . « καί ὁ κύριος παρέργεχε σύ ὁ ἁμαρτάνω -