basilius-theology.homilia-dicta-tempore-famis-et-siccitatis pg031_0162.1
χείσαι τὴν χρείαν τοῦ διψῶντος λαοῦ θεραπεύσωσι . νεφέλαι δὲ παράδοξοι τροφὴν ἀσυνήθιον τὴν μάννα τοῖς ἀνθρώποις καταχεκάσασιν ( 62 ) . Εὐλαβηθῶμεν μὴ γενόμεθα τοῖς ὀπίσθινοις καινὸν ἐπὶ λιμοῦ καὶ τιμωρίας διήγημα . Εἶδον τὰς ἀρούρας , καὶ πολλὰ κατεδάκρυσα τῆς ἀκαρπίας αὐτῶν · καὶ ἐξέχεα θρήνον , ἐπειδὴ μὴ ὑετὸς ἐφ’ ἡμᾶς ἐξεχύθη . Τὰ μὲν τῶν σπερμάτων πρὸ τῆς ἐκβολῆς ἐξηράνθη , ταῖς βύλοις τοιαῦτα μεῖναντα ὅσα τὸ ἄροτρον ἐκρύψεν · τὰ δὲ μικρὸν προκύψαντα καὶ βλαστήσαντα ἐλεεινῶς ἀπεμαράνθη τῷ καύματι · ὡς νῦν ( 63 ) εὐχάρις τινὰ τὴν εὐαγγελικὴν ἀναστρέψαι φωνήν , λέγοντα · Οἱ μὲν ἐργάται πολλοί , τὸ δὲ θέρος οὐδ’ ὀλίγον . Οἱ γεωργοὶ δὲ , ταῖς ἀρούραις ἐπικαθήμενοι , καὶ τὰς χεῖρας κατὰ τῶν γονάτων συμπλέκοντες ( τοῦτο δὴ τῶν πενθούντων τὸ σχῆμα ) , τοὺς ματαίους ἐαυτῶν πόνους δακρύουσι , πρὸς παῖδας νηπίους ἀφορώντες , καὶ ὀδυρόμενοι · πρὸς γυναῖκας ἀτείνοντες , καὶ θρηνοῦντες , ἐπαφώμενοι καὶ ψηλαφῶντες τοὺς ξηροὺς χόρτους τῶν γεννημάτων , ἀνοικτιρμόντες δὲ μεγάλα , καθάπερ οἱ πατέρες οἱ τοὺς ἐν ἀνθεῖ τῆς ἡλικίας υἱοὺς ἀπολέσαντες . Λεχέσθω τοίνυν καὶ πρὸς ἡμᾶς παρὰ τοῦ αὐτοῦ προφήτου , οὗ μικρὸν πρόσθεν ( 64 ) ἐν προοιμίῳ ἐμνημονεύσαμεν · Καὶ ἐγώ , φησίν , ἀνέσχον ἐξ ὑμῶν τὸν ὑετὸν πρὸ τριῶν μηνῶν τοῦ τρυγητοῦ · καὶ βρέξω ἐπὶ πόλιν μίαν , ἐπὶ δὲ πόλιν μίαν οὐ βρέξω · καὶ μερὶς μία βραχίσεται ( 65 ) , καὶ μερὶς , ἐφ’ ἣν οὐ βρέξω , ξηρανθήσεται . Καὶ συναθροίσονται δύο ἢ τρεῖς πόλεις εἰς μίαν , πιεῖν ὕδωρ , καὶ οὐ μὴ ἐμπλησθῶσι · διότι οὐκ ἐπιστρέψατε πρὸς μέ , λέγει Κύριος . Μάθωμεν οὖν , ὅτι δι’ ἀποστροφὴν ( 66 ) καὶ ἀμέλειαν ταύτας ἡμῖν ὁ Θεὸς τὰς πληγὰς ἐνέπνευ , οὐκ ἐκτρίψαι ζητῶν , ἀλλ’ ἐπανορθῶσαι σπουδάζων , κατὰ τοὺς χρηστοὺς τῶν πατέρων καὶ ἀμελεῖς τῶν τέκνων , οἱ θυμιοῦνται κατὰ τῶν νέων , καὶ διανίστανται , οὐ κακὸν τι δοῦναι σπουδάζοντες , ἀλλ’ ἐκ τῆς νηπιώδους ὀλιγωρίας καὶ τῶν τῆς νεότητος διαμαρτιῶν εἰς ἐπιμέλειαν ἄγοντες . Ὄρατε τοίνυν , ὡς τὸ πλήθος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων καὶ τὰς ὥρας τῶν ἰδίων ἐξήγαγε ( 67 ) φύσεων , καὶ τῶν καιρῶν τὰς ἰδέας εἰς ἀλλοκότους κράσεις διήμειψεν . Ὁ χειμὼν οὐκ ἔσχε τὸ συνήθες ὕγρον μετὰ τοῦ ξηροῦ , ἀλλὰ πᾶσαν ἰκμάδα τῷ κρυστάλλῳ κατέσχε τε καὶ ἀπέξηρανεν , ἀμόιρος δὲ διετέλεσε καὶ νιφάδων καὶ ὑετῶν ( 68 ) . Τὸ δὲ ἕαρ πάλιν τὸ μὲν ἕτερον μέρος τῶν ἰδιωμάτων ἐδείξε , τὴν θερμότητα λέγω · τοῦ δὲ ὑγροῦ τὴν μετουσίαν οὐκ ἔσχε . Καῦμα δὲ καὶ χιμὼς , καινῶς ὑπερβάντα τοὺς ὅρους τῆς κτίσεως , καὶ κακῶς εἰς τὴν καθ’ ἡμῶν συμφωνήσαντα βλάβην , τοῦ βίου
Lemmas: χέω ὁ χρεία ὁ διψάω λαός θεραπεύω . νεφέλη δέ παράδοξος τροφή ἀσυνήθιον ὁ μάννα ὁ ἄνθρωπος καταχέω ( 62 ) . εὐλαβέομαι μή γίγνομαι ὁ οπισθινοος καινός ἐπί λιμός καί τιμωρία διήγημα . εἶδον ὁ ἄρουρα , καί πολύς καταδακρύω ὁ ἀκαρπία αὐτός · καί ἐκχέω θρῆνος , ἐπεί μή ὑετός ἐπί ἐγώ ἐκχέω . Τά μέν ὁ σπέρμα πρό ὁ ἐκβολή ξηραίνω , ὁ βύλος τοιοῦτος μένω ὅσος ὁ ἄροτρον κρύπτω · ὁ δέ μικρός προκύπτω καί βλαστάνω ἐλεεινός ἀπομαραίνομαι ὁ καῦμα · ὡς νῦν ( 63 ) εὔχαρις τις ὁ εὐαγγελικός ἀναστρέφω φωνή , λέγω · ὁ μέν ἐργάτης πολύς , ὁ δέ θέρος οὐδέ ὀλίγος . ὁ γεωργός δέ , ὁ ἄρουρα ἐπικάθημαι , καί ὁ χείρ κατά ὁ γόνυ συμπλέκω ( οὗτος δή ὁ πενθέω ὁ σχῆμα ) , ὁ μάταιος ἑαυτοῦ πόνος δακρύω , πρός παῖς νήπιος ἀφοράω , καί ὀδύρομαι · πρός γυνή ἀτεινέω , καί θρηνέω , ἐπαφάω καί ψηλαφάω ὁ ξηρός χόρτος ὁ γέννημα , ἀνοικτιρμόντες δέ μέγας , καθά ὁ πατήρ ὁ ὁ ἐν ἄνθος ὁ ἡλικία υἱός ἀπόλλυμι . λέχομαι τοίνυν καί πρός ἐγώ παρά ὁ αὐτός προφήτης , ὅς μικρός πρόσθεν ( 64 ) ἐν προοίμιον μνημονεύω · καί ἐγώ , φημί , ἀνέχω ἐκ σύ ὁ ὑετός πρό τρεῖς μείς ὁ τρυγητής · καί βρέχω ἐπί πόλις εἷς , ἐπί δέ πόλις εἷς οὐ βρέχω · καί μερίς εἷς βραχύνω ( 65 ) , καί μερίς , ἐπί ὅς οὐ βρέχω , ξηραίνω . καί συναθροίζω δύο ἢ τρεῖς πόλις εἰς εἷς , πίνω ὕδωρ , καί οὐ μή ἐμπίμπλημι · διότι οὐ ἐπιστρέφω πρός ἐγώ , λέγω κύριος . μανθάνω οὖν , ὅτι διά ἀποστροφή ( 66 ) καί ἀμέλεια αὐτός ἐγώ ὁ θεός ὁ πληγή ἐμπνέω , οὐ ἐκτρίβω ζητέω , ἀλλά ἐπανορθόω σπουδάζω , κατά ὁ χρηστός ὁ πατήρ καί ἀμελής ὁ τέκνον , ὁ θυμιάω κατά ὁ νέος , καί διανίσταμαι , οὐ κακός τίς δίδωμι σπουδάζω , ἀλλά ἐκ ὁ νηπιώδης ὀλιγωρία καί ὁ ὁ νεότης διαμαρτία εἰς ἐπιμέλεια ἄγω . ὁράω τοίνυν , ὡς ὁ πλήθος ὁ ἡμέτερος ἁμάρτημα καί ὁ ὥρα ὁ ἴδιος ἐξάγω ( 67 ) φύσις , καί ὁ καιρός ὁ ἰδέα εἰς ἀλλόκοτος κρᾶσις διαμείβω . ὁ χειμών οὐ ἔχω ὁ συνηθέω ὑγρός μετά ὁ ξηρός , ἀλλά πᾶς ἰκμάς ὁ κρύσταλλος κατέχω τε καί ἀποξηραίνω , ἄμοιρος δέ διατελέω καί νιφάς καί ὑετός ( 68 ) . ὁ δέ ἔαρ πάλιν ὁ μέν ἕτερος μέρος ὁ ἰδίωμα δείκνυμι , ὁ θερμότης λέγω · ὁ δέ ὑγρός ὁ μετουσία οὐ ἔχω . καῦμα δέ καί χιμός , καινός ὑπερβαίνω ὁ ὅρος ὁ κτίσις , καί κακῶς εἰς ὁ κατά ἐγώ συμφωνέω βλάβος , ὁ βίος