basilius-theology.epistulae 229
Καὶ παρʼ ἑνὸς εὐλαβοῦς καὶ δευτέρου γενόμενον ἔργον πληροφορεῖ ἡμᾶς τῇ συμβουλίᾳ τοῦ Πνεύματος γίγνεσθαι . ὅταν γὰρ μηδὲν ᾖ ἀνθρώπινον πρὸ ὀφθαλμῶν κείμενον , μηδὲ σκοπῷ οἰκείας ἀπολαύσεως πρὸς τὰς ἐνεργείας ὁρμῶσιν οἱ ὅσιοι , ἀλλʼ ὅ τι εὐάρεστον τῷ Θεῷ προθέμενοι , δῆλον ὅτι Κύριός ἐστιν ὁ τὰς καρδίας αὐτῶν κατευθύνων . ὅπου δὲ ἄνδρες πνευματικοὶ τῶν βουλευμάτων κατάρχουσιν . ἕπεται δὲ τούτοις λαὸς Κυρίου ἐν συμφωνίᾳ τῆς γνώμης , τίς ἀμφιβαλεῖ μὴ οὐχὶ τῇ κοινωνίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , τοῦ τὸ αἷμα αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν ἐκχέαντος , τὴν βουλὴν γεγενῆσθαι ; ὅθεν καὶ αὐτοὶ καλῶς εἰκάσατε τὸν θεοφιλέστατον ἀδελφὸν ἡμῶν καὶ συλλειτουργὸν Ποιμένιον κατὰ Θεὸν κεκινῆσθαι , ὃς καὶ ἐπέστη ὑμῖν ἐν καιρῷ , καὶ ἦλθεν ἐπὶ τὸν τρόπον τοῦτον τῆς παραμυθίας . οὗ ἐγὼ οὐχὶ τὴν εὕρεσιν μόνον τοῦ συμφέροντος ἐπαινῶ , ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς γνώμης γενναῖον θαυμάζω , ὅτι μὴ εἰς ὑπερθέσεις ἀγαγὼν τὸ πρᾶγμα , ἐξέλυσε μὲν τὴν σπουδὴν τῶν ἐπιζητούντων , ἔδωκε δὲ καιρὸν φυλακῆς τοῖς ἀντιποιουμένοις , ἐπήγειρε δὲ τὰς ἐπιβουλὰς τῶν ἐφεδρευόντων , ἀλλʼ εὐθὺς τῷ καλῷ βουλεύματι τὸ τέλος ἐπήγαγεν . ὃν πανέστιον φυλάξειεν ὁ Κύριος τῇ ἑαυτοῦ χάριτι , ὥστε τὴν ἐκκλησίαν ὁμοίαν ἑαυτῇ διαμεῖναι ἐν τῇ ὁμοτίμῳ τοῦ προλαβόντος διαδοχῇ , καὶ μὴ δοῦναι χώραν τῷ πονηρῷ , ὃς νῦν , εἴπερ ποτέ , τῇ καταστάσει τῶν ἐκκλησιῶν δυσχεραίνει . Τοὺς δὲ ἐν Κολωνείᾳ ἀδελφοὺς πολλὰ μὲν καὶ ἡμεῖς παρεκαλέσαμεν διὰ γραμμάτων , καὶ ὑμεῖς δὲ ἀποδέχεσθαι αὐτῶν ὀφείλετε τὴν διάθεσιν μᾶλλον ἢ παροξύνειν αὐτούς , ὡς διὰ σμικρότητα παροφθέντας , μηδὲ τῇ καταφρονήσει προάγειν αὐτοὺς εἰς φιλονεικίαν . διότι πεφύκασί πως οἱ φιλονεικοῦντες ἀβουλότεροι γίνεσθαι , καὶ πολλὰ τῶν ἰδίων κακῶς διατίθεσθαι ὑπὲρ τοῦ λυπῆσαι τοὺς ἐναντιουμένους . οὐδεὶς δὲ οὕτω μικρὸς ὡς μὴ δύνασθαι νῦν κακῶν μεγάλων ἀφορμὴν παρασχεῖν τοῖς ἐθέλουσιν ἀφορμήν . καὶ τοῦτο οὐ στοχαζόμενοι λέγομεν , ἀλλὰ πείρᾳ κακῶν οἰκείων δεδιδαγμένοι , ἃ παραγάγοι ὁ Θεὸς ταῖς ὑμετέραις προσευχαῖς . συνεύξασθε δὲ καὶ ἡμῖν τὴν εὐοδίαν , ἵνα παραγενόμενοι ἐφησθῶμεν ὑμῖν ἐπὶ τῷ παρόντι ποιμένι , καὶ συμπαρακληθῶμεν ἐπὶ τῇ ἀναχωρήσει τοῦ κοινοῦ πατρὸς ἡμῶν .
Lemmas: καί παρά εἷς εὐλαβής καί δύο γίγνομαι ἔργον πληροφορέω ἐγώ ὁ συμβουλία ὁ πνεῦμα γίγνομαι . ὅταν γάρ μηδείς εἰμί ἀνθρώπινος πρό ὀφθαλμός κεῖμαι , μηδέ σκοπός οἰκεῖος ἀπόλαυσις πρός ὁ ἐνέργεια ὁρμάω ὁ ὅσιος , ἀλλά ὅς τίς Εὐάρεστον ὁ Θεός προτίθημι , δῆλος ὅτι κύριος εἰμί ὁ ὁ Καρδία αὐτός κατευθύνω . ὅπου δέ ἀνήρ πνευματικός ὁ βούλευμα κατάρχω . ἕπω δέ οὗτος λαός κύριος ἐν συμφωνία ὁ γνώμη , τίς ἀμφιβάλλω μή οὐ ὁ κοινωνία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὁ ὁ αἷμα αὐτός ὑπέρ ὁ ἐκκλησία ἐκχέω , ὁ βουλή γίγνομαι ; ὅθεν καί αὐτός καλῶς εἰκάζω ὁ θεοφιλής ἀδελφός ἐγώ καί συλλειτουργός ποιμένιον κατά θεός κινέω , ὅς καί ἐφίστημι σύ ἐν καιρός , καί ἔρχομαι ἐπί ὁ τρόπος οὗτος ὁ παραμυθία . ὅς ἐγώ οὐ ὁ εὕρεσις μόνος ὁ συμφέρω ἐπαινέω , ἀλλά καί ὁ ὁ γνώμη γενναῖος θαυμάζω , ὅτι μή εἰς ὑπέρθεσις ἄγω ὁ πρᾶγμα , ἐκλύω μέν ὁ σπουδή ὁ ἐπιζητέω , δίδωμι δέ καιρός φυλακή ὁ ἀντιποιέω , ἐπαγείρω δέ ὁ ἐπιβουλή ὁ ἐφεδρεύω , ἀλλά εὐθύς ὁ καλός βούλευμα ὁ τέλος ἐπάγω . ὅς πανέστιος φυλάσσω ὁ Κύριος ὁ ἑαυτοῦ χάρις , ὥστε ὁ ἐκκλησία ὅμοιος ἑαυτοῦ διαμένω ἐν ὁ ὁμότιμος ὁ προλαμβάνω διαδοχή , καί μή δίδωμι χώρα ὁ πονηρός , ὅς νῦν , εἴπερ ποτός , ὁ κατάστασις ὁ ἐκκλησία δυσχεραίνω . ὁ δέ ἐν κολωνεία ἀδελφός πολύς μέν καί ἐγώ παρακαλέω διά γράμμα , καί σύ δέ ἀποδέχομαι αὐτός ὀφείλω ὁ διάθεσις μᾶλλον ἢ παροξύνω αὐτός , ὡς διά μικρότης παροράω , μηδέ ὁ καταφρονέω προάγω αὐτός εἰς φιλονεικία . διότι φύω πως ὁ φιλονεικέω ἄβουλος γίγνομαι , καί πολύς ὁ ἴδιος κακῶς διατίθημι ὑπέρ ὁ λυπέω ὁ ἐναντιόομαι . οὐδείς δέ οὗτος μικρός ὡς μή δύναμαι νῦν κακός μέγας ἀφορμή παρέχω ὁ ἐθέλω ἀφορμή . καί οὗτος οὖον στοχάζομαι λέγω , ἀλλά πείρω κακός οἰκέω διδάσκω , ὁ παράγω ὁ θεός ὁ ὑμέτερος προσευχή . συνεύχομαι δέ καί ἐγώ ὁ εὐοδία , ἵνα παραγίγνομαι ἐφήδομαι σύ ἐπί ὁ πάρειμι ποιμήν , καί συμπαρακαλέω ἐπί ὁ ἀναχωρέω ὁ κοινός πατήρ ἐγώ .