basilius-theology.epistulae 271
Εὐθὺς καὶ κατὰ πόδας τῆς σῆς ἀναχωρήσεως ἐπιστὰς τῇ πόλει , ὅσον ἠθύμησα διαμαρτών σου , τί δεῖ καὶ λέγειν πρὸς ἄνδρα οὐ λόγου δεόμενον , ἀλλὰ πείρᾳ εἰδότα , τῷ τὰ ὅμοια πεπονθέναι ; ὅσου γὰρ ἦν ἄξιον ἐμοὶ ἰδεῖν τὸν πάντα ἄριστον Εὐσέβιον , καὶ περιπτύξασθαι , καὶ πρὸς τὴν νεότητα πάλιν τῇ μνήμῃ ἐπανελθεῖν , καὶ ὑπομνησθῆναι ἡμερῶν ἐκείνων , ἐν αἷς καὶ δωμάτιον ἡμῖν ἕν , καὶ ἑστία μία , καὶ παιδαγωγὸς ὁ αὐτός , καὶ ἄνεσις , καὶ σπουδή , καὶ τρυφή , καὶ ἔνδεια , καὶ πάντα ἡμῖν ἐξ ἴσου πρὸς ἀλλήλους ὑπῆρχε . πόσου οἴει τίθεσθαί με ἄξιον πάντα ταῦτα διὰ τῆς σῆς συντυχίας ἀναλαβεῖν τῇ μνήμῃ , καὶ τὸ βαρὺ τοῦτο γῆρας ἀποξυσάμενον , νέον δοκεῖν πάλιν ἐκ γέροντος γεγενῆσθαι ; ἀλλʼ ἐκείνων μέν με διέφυγεν ἡ ἀπόλαυσις , τὸ δὲ διὰ γράμματος ἰδεῖν σου τὴν λογιότητα , καὶ τὸν ἐνόντα τρόπον ἑαυτὸν παραμυθήσασθαι , οὐκ ἀφῃρέθην , τῇ συντυχίᾳ τοῦ αἰδεσιμωτάτου Κυριακοῦ τοῦ συμπρεσβυτέρου · ὃν αἰσχύνομαι συνιστῶν σοι καὶ οἰκεῖον ποιῶν δι’ ἐμαυτοῦ , μή ποτε δόξω περίεργόν τι ποιεῖν σοὶ προσάγων τὰ ἴδιά σου καὶ ἐξαίρετα . ἀλλʼ ἐπειδή με δεῖ καὶ μάρτυρα εἶναι τῆς ἀληθείας , καὶ τοῖς συνημμένοις πνευματικῶς τὰ μέγιστα τῶν ἐμοὶ προσόντων χαρίζεσθαι , τὸ μὲν περὶ τὴν ἱερωσύνην ἀνεπηρέαστον τοῦ ἀνδρὸς ἡγοῦμαι καὶ σοὶ φανερὸν εἶναι , βεβαιῶ δὲ κἀγώ , οὐδεμίαν γνωρίζων κατʼ αὐτοῦ παρὰ τῶν πᾶσιν ἐπιβαλλόντων τὰς χεῖρας , τῶν μὴ φοβουμένων τὸν Κύριον , ἐπήρειαν . καίτοιγε εἴ τι ἐγεγόνει παρʼ αὐτῶν , οὔθʼ οὕτως ἀνάξιος ἦν ὁ ἀνήρ · οἱ δὲ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου βεβαιοῦσι τοὺς βαθμοὺς μᾶλλον οἷς ἂν προσπολεμῶσιν , ἢ ἀφαιροῦνταί τι τῆς ὑπαρχούσης αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πνεύματος χάριτος . πλὴν ἀλλʼ , ὅπερ ἔφην , οὐδὲ κατεπενοήθη τι τοῦ ἀνδρός . ὡς οὖν πρεσβύτερον ἀνεπηρέαστον καὶ ἡμῖν συνημμένον καὶ πάσης αἰδοῦς ἄξιον , οὕτω καταξίου αὐτὸν ὁρᾷν , σαυτόν τε ὠφελῶν καὶ ἡμῖν χαριζόμενος .
Lemmas: εὐθύς καί κατά πούς ὁ σός ἀναχώρησις ἐφίστημι ὁ πόλις , ὅσος ἀθυμέω διαμαρτάνω σύ , τίς δεῖ καί λέγω πρός ἀνήρ οὖον λόγος δήω , ἀλλά πείρω οἶδα , ὁ ὁ ὅμοιος πάσχω ; ὅσος γάρ εἰμί ἄξιος ἐγώ ὁράω ὁ πᾶς ἀγαθός Εὐσέβιος , καί περιπτύσσω , καί πρός ὁ νεότης πάλιν ὁ μνήμη ἐπανέρχομαι , καί ὑπομιμνῄσκω ἡμέρα ἐκεῖνος , ἐν ὅς καί δωμάτιον ἐγώ εἷς , καί ἑστία εἷς , καί παιδαγωγός ὁ αὐτός , καί ἄνεσις , καί σπουδή , καί τρυφή , καί ἔνδεια , καί πᾶς ἐγώ ἐκ ἴσος πρός ἀλλήλων ὑπάρχω . πόσος οἴομαι τίθημι ἐγώ ἄξιος πᾶς οὗτος διά ὁ σός συντυχία ἀναλαμβάνω ὁ μνήμη , καί ὁ βαρύς οὗτος γῆρας ἀποξύω , νέος δοκέω πάλιν ἐκ γέρων γίγνομαι ; ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἐγώ διαφεύγω ὁ ἀπόλαυσις , ὁ δέ διά γράμμα ὁράω σύ ὁ λογιότης , καί ὁ ἔνειμι τρόπος ἑαυτοῦ παραμυθέομαι , οὐ ἀφαιρέω , ὁ συντυχία ὁ αἰδέσιμος κυριακόν ὁ συμπρεσβύτερος · ὅς αἰσχύνω συνιστάω σύ καί οἰκέω ποιέω διά ἐμαυτοῦ , μή ποτός δοκέω περίεργος τίς ποιέω σύ προσάγω ὁ ἴδιος σύ καί ἐξαίρετος . ἀλλά ἐπειδή ἐγώ δεῖ καί μάρτυς εἰμί ὁ ἀλήθεια , καί ὁ συνάπτω πνευματικός ὁ μέγας ὁ ἐγώ πρόσειμι χαρίζομαι , ὁ μέν περί ὁ ἱερωσύνη ἀνεπηρέαστος ὁ ἀνήρ ἡγέομαι καί σύ φανερός εἰμί , βεβαιόω δέ ἐγώ , οὐδείς γνωρίζω κατά αὐτός παρά ὁ πᾶς ἐπιβάλλω ὁ χείρ , ὁ μή φοβέω ὁ κύριος , ἐπήρεια . καίτοι εἰμί τίς γίγνομαι παρά αὐτός , οὔτε οὕτως ἀνάξιος εἰμί ὁ ἀνήρ · ὁ δέ ἐχθρός ὁ κύριος βεβαιόω ὁ βαθμός μᾶλλον ὅς εἄν προσπολεμέω , ἢ ἀφαιρέω τίς ὁ ὑπάρχω αὐτός παρά ὁ πνεῦμα χάρις . πλήν ἀλλά , ὅσπερ φημί , οὐδέ κατεπινοέω τίς ὁ ἀνήρ . ὡς οὖν πρέσβυς ἀνεπηρέαστος καί ἐγώ συνάπτω καί πᾶς αἰδώς ἄξιος , οὗτος κατάξιος αὐτός ὁράω , σεαυτοῦ τε ὠφελέω καί ἐγώ χαρίζομαι .