basilius-theology.epistulae 174
Ἐγώ , καὶ πάνυ βουλόμενος συνεχῶς ἐπιστέλλειν τῇ εὐγενείᾳ ὑμῶν , ἐπέσχον ἐμαυτὸν ἀεί , μήπως δόξω τινὰς ὑμῖν πειρασμοὺς ἐπεγείρειν διὰ τοὺς φιλέχθρως πρὸς ἡμᾶς διακειμένους καί , ὡς ἀκούω , μέχρι καὶ τούτων τὴν ἔχθραν ἐλαύνοντας , ὥστε πολυπραγμονεῖν εἴ πού τις καὶ γράμμα ἡμέτερον δέχοιτο . ἐπειδὴ δὲ αὐτή , καλῶς ποιοῦσα , κατῆρξας τοῦ γράμματος καὶ ἐπέστειλας ἡμῖν ἃ ἐχρῆν περὶ τῶν κατὰ τὴν ψυχήν σου πραγμάτων ἀνακοινουμένη , προετράπην εἰς τὸ ἀντεπιστεῖλαι , ὁμοῦ μὲν τὰ ἐν τῷ παρελθόντι χρόνῳ ἐλλειφθέντα ἐπανορθούμενος , ὁμοῦ δὲ καὶ πρὸς τὰ ἐπεσταλμένα παρὰ τῆς σῆς εὐγενείας ἀποκρινόμενος . Ὅτι μακαρία ἐστὶ ψυχὴ ἡ νυκτὸς καὶ ἡμέρας μηδεμίαν ἄλλην μέριμναν στρέφουσα ἢ πῶς ἐπὶ τῆς μεγάλης ἡμέρας , καθʼ ἣν πᾶσα ἡ κτίσις περιστήσεται τὸν κριτὴν τὰς εὐθύνας τῶν πεπραγμένων ἀποδιδοῦσα , καὶ αὐτὴ δυνηθῇ κούφως ἀποθέσθαι τὸν λόγον τῶν βεβιωμένων . ὁ γὰρ ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ τὴν ὥραν πρὸ ὀφθαλμῶν τιθέμενος , καὶ ἀεὶ μελετῶν τὴν ἐπὶ τοῦ ἀπαραλογίστου κριτηρίου ἀπολογίαν , ὁ τοιοῦτος ἢ οὐδὲν παντελῶς ἢ ἐλάχιστα ἁμαρτήσεται , διότι τὸ ἁμαρτάνειν ἡμῖν κατὰ ἀπουσίαν τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ γίνεται . οἷς δʼ ἂν ἐναργὴς παρῇ τῶν ἀπειλουμένων ἡ προσδοκία , οὐδένα καιρὸν δώσει τοῖς τοιούτοις ὁ σύνοικος φόβος εἰς ἀβουλήτους πράξεις ἢ ἐνθυμήσεις ἐκπεσεῖν . Καὶ μέμνησο τοίνυν τοῦ Θεοῦ , καὶ ἔχε τὸν αὐτοῦ φόβον ἐν τῇ καρδίᾳ , καὶ πάντας εἰς τὴν κοινωνίαν τῶν εὐχῶν παραλάμβανε . μεγάλη γὰρ καὶ ἡ τῶν δυναμένων δυσωπεῖν τὸν Θεὸν βοήθεια . καὶ μὴ διαλίπῃς ταῦτα ποιοῦσα . καὶ γὰρ καὶ ζῶσιν ἡμῖν τὴν ἐν σαρκὶ ταύτῃ ζωὴν ἀγαθὴ ἔσται βοηθὸς ἡ προσευχή , καὶ ἀπερχομένοις ἐντεῦθεν ἐφόδιον διαρκὲς πρὸς τὸν αἰῶνα τὸν μέλλοντα . ὥσπερ δὲ ἡ φροντὶς πρᾶγμά ἐστιν ἀγαθόν , οὕτω πάλιν ἡ ἀθυμία καὶ ἡ ἀπόγνωσις καὶ τὸ δυσελπίστως ἔχειν πρὸς σωτηρίαν τῶν βλαπτόντων ἐστὶ τὴν ψυχήν . ἐπέλπιζε τοίνυν τῇ ἀγαθότητι τοῦ Θεοῦ , καὶ ἐκδέχου αὐτοῦ τὴν ἀντίληψιν , γινώσκουσα ὅτι , ἐὰν καλῶς καὶ γνησίως πρὸς αὐτὸν ἐπιστραφῶμεν , οὐ μόνον οὐκ ἀπορρίψει ἡμᾶς εἰς τὸ παντελές , ἀλλʼ ἔτι λαλούντων ἡμῶν τὰ ῥήματα τῆς προσευχῆς ἐρεῖ · Ἰδοὺ πάρειμι .
Lemmas: ἐγώ , καί πάνυ βούλομαι συνεχῶς ἐπιστέλλω ὁ εὐγένεια σύ , ἐπέχω ἐμαυτοῦ ἀεί , μήπως δοκέω τις σύ πειρασμός ἐπεγείρω διά ὁ φίλεχθρος πρός ἐγώ διάκειμαι καί , ὡς ἀκούω , μέχρι καί οὗτος ὁ ἔχθρα ἐλαύνω , ὥστε πολυπραγμονέω εἰμί πού τις καί γράμμα ἡμέτερος δέχομαι . ἐπεί δέ αὐτός , καλῶς ποιέω , κατάρχω ὁ γράμμα καί ἐπιστέλλω ἐγώ ὁ χρή περί ὁ κατά ὁ Ψυχή σύ πρᾶγμα ἀνακοινέω , προτρέπω εἰς ὁ ἀντεπιστέλλω , ὁμοῦ μέν ὁ ἐν ὁ παρέρχομαι χρόνος ἐλλείπω ἐπανορθόω , ὁμοῦ δέ καί πρός ὁ ἐπιστέλλω παρά ὁ σός εὐγένεια ἀποκρίνω . ὅτι2 μακάριος εἰμί ψυχή ὁ νύξ καί ἡμέρα μηδείς ἄλλος μέριμνα στρέφω ἢ πῶς ἐπί ὁ μέγας ἡμέρα , κατά ὅς πᾶς ὁ κτίσις περιίστημι ὁ κριτής ὁ εὐθύνω ὁ πράσσω ἀποδίδωμι , καί αὐτός δύναμαι κοῦφος ἀποτίθημι ὁ λόγος ὁ βιόω . ὁ γάρ ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα καί ὁ ὥρα πρό ὀφθαλμός τίθημι , καί ἀεί μελέτη ὁ ἐπί ὁ ἀπαραλόγιστος κριτήριον ἀπολογία , ὁ τοιοῦτος ἢ οὐδείς παντελῶς ἢ μικρός ἁμαρτάνω , διότι ὁ ἁμαρτάνω ἐγώ κατά ἀπουσία ὁ φόβος ὁ Θεός γίγνομαι . ὅς δέ εἄν ἐναργής πείρω ὁ ἀπειλέω ὁ προσδοκία , οὐδείς καιρός δίδωμι ὁ τοιοῦτος ὁ σύνοικος φόβος εἰς ἀβούλητος πρᾶξις ἢ ἐνθύμησις ἐκπίπτω . καί μιμνήσκω τοίνυν ὁ Θεός , καί ἔχω ὁ αὐτός φόβος ἐν ὁ Καρδία , καί πᾶς εἰς ὁ κοινωνία ὁ εὖχος παραλαμβάνω . μέγας γάρ καί ὁ ὁ δύναμαι δυσωπέω ὁ θεός βοήθεια . καί μή διαλείπω οὗτος ποιέω . καί γάρ καί ζῶ ἐγώ ὁ ἐν σάρξ οὗτος ζωή ἀγαθός εἰμί βοηθός ὁ προσευχή , καί ἀπέρχομαι ἐντεῦθεν ἐφόδιον διαρκής πρός ὁ αἰών ὁ μέλλω . ὥσπερ δέ ὁ φροντίς πρᾶγμα εἰμί ἀγαθός , οὗτος πάλιν ὁ ἀθυμία καί ὁ ἀπόγνωσις καί ὁ δυσέλπιστος ἔχω πρός σωτηρία ὁ βλάπτω εἰμί ὁ Ψυχή . ἐπελπίζω τοίνυν ὁ ἀγαθότης ὁ Θεός , καί ἐκδέχομαι αὐτός ὁ ἀντίληψις , γιγνώσκω ὅτι , ἐάν καλῶς καί γνήσιος πρός αὐτός ἐπιστρέφω , οὖον μόνος οὐ ἀπορρίπτω ἐγώ εἰς ὁ παντελῶς , ἀλλά ἔτι λαλέω ἐγώ ὁ ῥῆμα ὁ προσευχή εἴρω · ἰδέ πάρειμι .