basilius-theology.epistulae 1
Ἀπειρηκότα με ἤδη πρὸς τὰς παρὰ τῆς λεγομένης τύχης ἐπηρείας , παρʼ ἧς ἀεί τι πρὸς τὸ μὴ συγγενέσθαι σοι ἐμπόδιον γέγονε , θαυμαστῶς πως ἀνεκαλέσω καὶ παρεμυθήσω τοῖς γράμμασι . καὶ γάρ πως ἤδη καὶ κατʼ ἐμαυτὸν ἔστρεφον , μή ποτε ἀληθές ἐστι τὸ παρὰ τῶν πολλῶν θρυλλούμενον , ὅτι ἀνάγκη τίς ἐστι καὶ εἱμαρμένη ἡ καὶ τὰ μικρὰ καὶ τὰ μείζω τῶν ἡμετέρων ἄγουσα , αὐτοὶ δὲ οὐδενός ἐσμεν οἱ ἄνθρωποι κύριοι · ἤ , εἰ μὴ τοῦτο , τύχη τις πάντως τὸν ἀνθρώπινον ἐλαύνει βίον . καὶ τούτων πολλὴν συγγνώμην ἕξεις τῶν λογισμῶν , ἐπειδὰν τὰς αἰτίας , ὑφʼ ὧν εἰς αὐτοὺς προήχθην , μάθῃς . Ἐγὼ κατέλιπον τὰς Ἀθήνας κατὰ φήμην τῆς σῆς φιλοσοφίας , ὑπεριδὼν τῶν ἐκεῖ . παρέδραμον δὲ τὴν ἐφʼ Ἑλλησπόντῳ πόλιν , ὡς οὐδεὶς Ὀδυσσεὺς Σειρήνων μέλη . καὶ τὴν Ἀσίαν ἐθαύμασα μέν , πρὸς δὲ τὴν μητρόπολιν τῶν ἐν αὐτῇ καλῶν ἠπειγόμην . ἐπεὶ δὲ κατέλαβον τὴν πατρίδα , καὶ σὲ ἐν αὐτῇ , τὸ μέγα ὄφελος , ζητήσας οὐχ εὗρον , ἐντεῦθέν μοι λοιπὸν αἱ πολλαὶ καὶ ποικίλαι ἀφορμαὶ τῶν ἀδοκήτων ἐπιγεγόνασι κωλυμάτων . ἢ γὰρ ἀσθενεῖν πάντως ἔδει , καὶ διὰ τοῦτο ἀπολείπεσθαι , ἢ ἐπὶ τὴν ἑῴαν βαδίζοντι συναπαίρειν μὴ δύνασθαι · ὀψὲ δέ ποτε μυρίοις πόνοις τὴν Συρίαν καταλαβόντα , οὐκ ἔχειν συνεῖναι τῷ φιλοσόφῳ πρὸς Αἰγυπτίους ἀπάραντι . πάλιν οὖν ἔδει Αἴγυπτόνδʼ ἰέναι , δολιχὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε , καὶ οὐδʼ ἐνταῦθα τὸ σπουδαζόμενον ἔχειν . ἀλλʼ οὕτω δυσέρως ἦν ὥστε ἢ τὴν ἐπὶ Πέρσας βαδίζειν ἔδει καὶ συμπροϊέναι εἰς ὅτι μήκιστον τῆς βαρβάρων ( ἦλθες γὰρ δὴ κἀκεῖσε · τοσαύτη τις ἦν φιλονεικία τοῦ δαίμονος ) ἢ αὐτοῦ καθῆσθαι ἐπὶ τῆς Ἀλεξάνδρου , ὅπερ οὖν καὶ συνέβη . δοκῶ γάρ μοι , εἰ μὴ ὥσπερ τι θρέμμα θαλλῷ προδεικνυμένῳ ἑπόμενος ἀπηγόρευσα , ἐπέκεινα ἄν σε καὶ Νύσσης τῆς Ἰνδικῆς ἐλθεῖν ἀγόμενον καί , εἴ τι ἔσχατον τῆς καθʼ ἡμᾶς οἰκουμένης χωρίον , καὶ τούτῳ ἐπιπλανηθῆναι . Καὶ τί δεῖ τὰ πολλὰ λέγειν ; ἀλλὰ τὸ τελευταῖον νῦν ἐπὶ τῆς πατρίδος διάγοντι συγγενέσθαι οὐκ ἐξεγένετο , μακραῖς ἀῤῥωστίαις ἐξειργομένῳ · αἳ εἰ μὴ τοῦ γε λοιποῦ μετριώτεραι γένοιντο , οὐδὲ κατὰ τὸν χειμῶνα τῇ λογιότητί σου συνεσόμεθα . ταῦτα οὐχ εἱμαρμένης ἔργα , ὡς ἂν αὐτὸς εἴποις ; ταῦτα οὐκ ἀνάγκης ; ταῦτα οὐχί , μικροῦ δεῖν , καὶ τοὺς τῶν ποιητῶν ἐπὶ Ταντάλῳ μύθους ὑπερεβάλετο ; ἀλλʼ , ὅπερ ἔφην , ῥᾴων γέγονα τοῖς γράμμασι καὶ οὐκέτι ἐπὶ τῆς αὐτῆς εἰμὶ γνώμης . φημὶ δὲ χρῆναι διδόντι μὲν τὰ ἀγαθὰ τῷ Θεῷ χάριν εἰδέναι , ταμιευομένῳ δὲ μὴ δυσχεραίνειν . καὶ δὴ οὖν καὶ ἡμῖν εἰ μὲν παράσχοιτο συνεῖναί σοι , ταῦτʼ ἄριστά τε ὁμοῦ καὶ ἥδιστα ἡγησόμεθα . εἰ δὲ ἀναβάλοιτο , πράως οἴσομεν τὴν ζημίαν . ἄμεινον γάρ που πάντως , ἢ ὡς ἂν ἡμεῖς προελοίμεθα , διοικεῖ τὰ ἡμέτερα .
Lemmas: ἀπεῖπον ἐγώ ἤδη πρός ὁ παρά ὁ λέγω τυγχάνω ἐπήρεια , παρά ὅς ἀεί τίς πρός ὁ μή συγγίγνομαι σύ ἐμπόδιος γίγνομαι , θαυμαστός πως ἀνακαλέω καί παραμυθέομαι ὁ γράμμα . καί γάρ πως ἤδη καί κατά ἐμαυτοῦ στρέφω , μή ποτός ἀληθής εἰμί ὁ παρά ὁ πολύς θρυλέω , ὅτι ἀνάγκη τίς εἰμί καί μείρομαι ὁ καί ὁ μικρός καί ὁ μείζων ὁ ἡμέτερος ἄγω , αὐτός δέ οὐδείς εἰμί ὁ ἄνθρωπος κύριος · ἤ , εἰμί μή οὗτος , τύχη τις πάντως ὁ ἀνθρώπινος ἐλαύνω βίος . καί οὗτος πολύς συγγνώμη ἔχω ὁ λογισμός , ἐπειδάν ὁ αἴτιος , ὑπό ὅς εἰς αὐτός προάγω , μανθάνω . ἐγώ καταλείπω ὁ Ἀθῆναι κατά φήμη ὁ σός φιλοσοφία , ὑπέρ-εἶδον ὁ ἐκεῖ . παρατρέχω δέ ὁ ἐπί Ἑλλήσποντος πόλις , ὡς οὐδείς Ὀδυσσεύς Σειρήν μέλος . καί ὁ Ἀσία θαυμάζω μέν , πρός δέ ὁ μητρόπολις ὁ ἐν αὐτός καλός ἐπείγω . ἐπεί δέ καταλαμβάνω ὁ πατρίς , καί σύ ἐν αὐτός , ὁ μέγας ὄφελος , ζητέω οὐ εὑρίσκω , ἐντεῦθεν ἐγώ λοιπός ὁ πολύς καί ποικίλος ἀφορμή ὁ ἀδόκητος ἔπειμι κώλυμα . ἢ γάρ ἀσθενέω πάντως ἐσθίω , καί διά οὗτος ἀπολείπω , ἢ ἐπί ὁ ἑῷος βαδίζω συναπαίρω μή δύναμαι · ὀψέ δέ ποτός μυρίος πόνος ὁ Συρία καταλαμβάνω , οὐ ἔχω συνίημι ὁ φιλόσοφος πρός Αἰγύπτιος ἀπαίρω . πάλιν οὖν ἐσθίω Αἴγυπτόνδε εἶμι , δολιχός ὁδός ἀργαλέος τε , καί οὐδέ ἐνταῦθα ὁ σπουδάζω ἔχω . ἀλλά οὗτος δυσέρως εἰμί ὥστε ἢ ὁ ἐπί Πέρσης βαδίζω ἐσθίω καί συμπροίημι εἰς ὅτι μακρός ὁ βάρβαρος ( ἔρχομαι γάρ δή κἀκεῖσε · τοσοῦτος τις εἰμί φιλονικία ὁ δαίμων ) ἢ αὐτός κάθημαι ἐπί ὁ Ἀλέξανδρος , ὅσπερ οὖν καί συμβαίνω . δοκέω γάρ ἐγώ , εἰμί μή ὥσπερ τίς θρέμμα θαλλός προδείκνυμι ἕπω ἀπαγορεύω , ἐπέκεινα ἄν σύ καί Νύσσα ὁ Ἰνδική ἔρχομαι ἄγω καί , εἰμί τίς ἔσχατος ὁ κατά ἐγώ οἰκέω χωρίον , καί οὗτος ἐπιπλανάομαι . καί τίς δεῖ ὁ πολύς λέγω ; ἀλλά ὁ τελευταῖος νῦν ἐπί ὁ πατρίς διάγω συγγίγνομαι οὐ ἐκγίγνομαι , μακρός ἀρρωστία ἐξέργω · ὅς εἰμί μή ὁ γε λοιπός μέτριος γίγνομαι , οὐδέ κατά ὁ χειμών ὁ λογιότης σύ σύνειμι . οὗτος οὐ μείρομαι ἔργον , ὡς εἄν αὐτός εἶπον ; οὗτος οὐ ἀνάγκη ; οὗτος οὐ , μικρός δήω , καί ὁ ὁ ποιητής ἐπί Τάνταλος μῦθος ὑπερβάλλω ; ἀλλά , ὅσπερ φημί , ῥᾴδιος γίγνομαι ὁ γράμμα καί οὐκέτι ἐπί ὁ αὐτός εἰμί γνώμη . φημί δέ χρή δίδωμι μέν ὁ ἀγαθός ὁ Θεός χάρις οἶδα , ταμιεύω δέ μή δυσχεραίνω . καί δή οὖν καί ἐγώ εἰμί μέν παρέχω σύνειμι σύ , αὐτός ἀγαθός τε ὁμοῦ καί ἡδύς ἡγέομαι . εἰμί δέ ἀναβάλλω , πρᾶος φέρω ὁ ζημία . ἀγαθός γάρ ποῦ πάντως , ἢ ὡς εἄν ἐγώ προαιρέω , διοικέω ὁ ἡμέτερος .