basilius-theology.epistulae 101
Εὐχῆς ἄξιον ἦν , πρώτην διαπεμπομένους ἐπιστολήν , εὐθυμοτέραν ἔχειν τὴν τῶν γραμμάτων ὑπόθεσιν . οὕτω γὰρ ἂν ἡμῖν τὰ κατὰ γνώμην ὑπῆρξε , διότι πᾶσι βουλόμεθα τοῖς ἐν εὐσεβείᾳ ζῇν προαιρουμένοις πάντα τὸν βίον εἰς ἀγαθὸν εὐοδοῦσθαι . ἀλλʼ ἐπειδὴ ὁ διοικῶν τὴν ζωὴν ἡμῶν Κύριος , κατὰ τὴν ἄρρητον αὐτοῦ σοφίαν πάντως πρὸς τὸ σύμφερον τῶν ψυχῶν τῶν ἡμετέρων ταῦτα ᾠκονόμησε γενέσθαι , δι’ ὧν σοι μὲν ὀδυνηρὰν κατέστησε τὴν ζωήν , ἡμᾶς δέ , τοὺς τῇ κατὰ Θεὸν ἀγάπῃ συνημμένους , εἰς συμπάθειαν ἤγαγε , μαθόντας παρὰ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐν οἷς γέγονας , ἀναγκαῖον ἡμῖν ἐφάνη τὴν ἐνδεχομένην παράκλησιν προσαγαγεῖν σοι . εἰ μὲν οὖν ἦν δυνατὸν καὶ διαβῆναι μέχρι τοῦ τόπου ἐν ᾧ συμβαίνει διάγειν σου τὴν εὐγένειαν , περὶ παντὸς ἂν τοῦτο ἐποιησάμην . ἐπεὶ δὲ καὶ ἡ τοῦ σώματος ἀρρωστία καὶ τῶν συνεχόντων ἡμᾶς πραγμάτων τὸ πλῆθος καὶ αὐτὴν ταύτην ἣν ὑπέστημεν ὁδὸν ἐπὶ πολλῇ τῶν καθʼ ἡμᾶς ἐκκλησιῶν ζημίᾳ παρεσκεύασε , διὰ γραμμάτων ἐπισκέψασθαί σου τὴν σεμνότητα προεθυμήθημεν , ὑπομιμνήσκοντες , ὅτι αἱ θλίψεις αὗται οὐκ ἀργῶς τοῖς δούλοις τοῦ Θεοῦ παρὰ τοῦ ἐπισκοποῦντος ἡμᾶς Κυρίου γίνονται , ἀλλὰ ἐπὶ δοκιμασίᾳ τῆς ἀληθινῆς πρὸς τὸν κτίσαντα ἡμᾶς Θεὸν ἀγάπης . ὡς γὰρ τοὺς ἀθλητὰς οἱ τῶν ἀγώνων κάματοι τοῖς στεφάνοις προσάγουσιν , οὕτω καὶ τοὺς Χριστιανοὺς ἡ ἐν τοῖς πειρασμοῖς δοκιμασία πρὸς τὴν τελείωσιν ἄγει , ἐὰν μετὰ τῆς πρεπούσης ὑπομονῆς ἐν εὐχαριστίᾳ πάσῃ τὰ οἰκονομούμενα παρὰ τοῦ Κυρίου καταδεξώμεθα . Ἀγαθότητι Δεσπότου διοικεῖται τὰ πάντα . οὐδὲν τῶν συμβαινόντων ἡμῖν ὡς λυπηρὸν ὑποδέχεσθαι χρή , κἂν πρὸς τὸ παρὸν ἅπτηται τῆς ἀσθενείας ἡμῶν . εἰ γὰρ καὶ τοὺς λόγους ἀγνοοῦμεν , καθʼ οὓς ἕκαστον τῶν γινομένων ὡς καλὸν παρὰ τοῦ Δεσπότου ἡμῖν ἐπάγεται , ἀλλʼ ἐκεῖνο πεπεῖσθαι ὀφείλομεν , ὅτι πάντως συμφέρει τὸ γινόμενον ἢ ἡμῖν διὰ τὸν τῆς ὑπομονῆς μισθὸν ἢ τῇ παραληφθείσῃ ψυχῇ , ἵνα μή , ἐπὶ πλέον τῇ ζωῇ ταύτῃ ἐπιβραδύνασα τῆς ἐμπολιτευομένης τῷ βίῳ κακία ἀναπλησθῇ . εἰ μὲν γὰρ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἡ τῶν Χριστιανῶν ἐλπὶς περιώριστο , εἰκότως χαλεπὸν ἂν ἐνομίσθη τὸ θᾶττον διαζευχθῆναι τοῦ σώματος · εἰ δὲ ἀρχὴ τοῦ ἀληθινοῦ βίου τοῖς κατὰ Θεὸν ζῶσίν ἐστι τὸ τῶν δεσμῶν τούτων τῶν σωματικῶν τὴν ψυχὴν ἐκλυθῆναι , τί λυπούμεθα , ὡς καὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα ; παρακλήθητι οὖν μὴ ὑποπεσεῖν τοῖς πάθεσιν , ἀλλὰ δεῖξαι ὅτι ὑπέρκεισαι καὶ ὑπερῆρας .
Lemmas: εὐχή ἄξιος εἰμί , πρῶτος διαπέμπω ἐπιστολή , εὔθυμος ἔχω ὁ ὁ γράμμα ὑπόθεσις . οὗτος γάρ εἄν ἐγώ ὁ κατά γνώμη ὑπάρχω , διότι πᾶς βούλομαι ὁ ἐν εὐσέβεια ζάω προαιρέω πᾶς ὁ βίος εἰς ἀγαθός εὐοδόω . ἀλλά ἐπεί ὁ διοικέω ὁ ζωή ἐγώ Κύριος , κατά ὁ ἄρρητος αὐτός σοφία πάντως πρός ὁ συμφέρω ὁ Ψυχή ὁ ἡμέτερος οὗτος οἰκονομέω γίγνομαι , διά ὅς σύ μέν ὀδυνηρός καθίστημι ὁ ζωή , ἐγώ δέ , ὁ ὁ κατά θεός ἀγάπη συνάπτω , εἰς συμπάθεια ἄγω , μανθάνω παρά ὁ ἀδελφός ἐγώ ἐν ὅς γίγνομαι , ἀναγκαῖος ἐγώ φαίνω ὁ ἐνδέχομαι παράκλησις προσάγω σύ . εἰμί μέν οὖν εἰμί δυνατός καί διαβαίνω μέχρι ὁ τόπος ἐν ὅς συμβαίνω διάγω σύ ὁ εὐγένεια , περί πᾶς εἄν οὗτος ποιέω . ἐπεί δέ καί ὁ ὁ σῶμα ἀρρωστία καί ὁ συνέχω ἐγώ πρᾶγμα ὁ πλῆθος καί αὐτός οὗτος ὅς ὑφίστημι ὁδός ἐπί πολύς ὁ κατά ἐγώ ἐκκλησία ζημία παρασκευάζω , διά γράμμα ἐπισκοπέω σύ ὁ σεμνότης προθυμέομαι , ὑπομιμνῄσκω , ὅτι ὁ θλῖψις οὗτος οὐ ἀργός ὁ δοῦλος ὁ Θεός παρά ὁ ἐπισκοπέω ἐγώ κύριος γίγνομαι , ἀλλά ἐπί δοκιμασία ὁ ἀληθινός πρός ὁ κτίζω ἐγώ θεός ἀγάπη . ὡς γάρ ὁ ἀθλητής ὁ ὁ ἀγών κάματος ὁ στέφανος προσάγω , οὗτος καί ὁ Χριστιανός ὁ ἐν ὁ πειρασμός δοκιμασία πρός ὁ τελέω ἄγω , ἐάν μετά ὁ πρέπω ὑπομονή ἐν εὐχαριστία πᾶς ὁ οἰκονομέω παρά ὁ κύριος καταδέχομαι . ἀγαθότης δεσπότης διοικέω ὁ πᾶς . οὐδείς ὁ συμβαίνω ἐγώ ὡς λυπηρός ὑποδέχομαι χρή , κἀν πρός ὁ πάρειμι ἅπτω ὁ ἀσθένεια ἐγώ . εἰμί γάρ καί ὁ λόγος ἀγνοέω , κατά ὅς ἕκαστος ὁ γίγνομαι ὡς καλός παρά ὁ δεσπότης ἐγώ ἐπάγω , ἀλλά ἐκεῖνος πείθω ὀφείλω , ὅτι πάντως συμφέρω ὁ γίγνομαι ἢ ἐγώ διά ὁ ὁ ὑπομονή μισθός ἢ ὁ παραλαμβάνω Ψυχή , ἵνα μή , ἐπί πλέω ὁ ζωή οὗτος ἐπιβραδύνω ὁ ἐμπολιτεύω ὁ βίος κακία ἀναπίμπλημι . εἰμί μέν γάρ ἐν ὁ ζωή οὗτος ὁ ὁ Χριστιανός Ἐλπὶς περιορίζω , εἰκότως χαλεπός εἄν νομίζω ὁ ταχύς διαζεύγνυμαι ὁ σῶμα · εἰμί δέ ἀρχή ὁ ἀληθινός βίος ὁ κατά θεός ζάω εἰμί ὁ ὁ δεσμός οὗτος ὁ σωματικός ὁ ψυχή ἐκλύω , τίς λυπέω , ὡς καί ὁ μή ἔχω ἐλπίς ; παρακαλέω οὖν μή ὑποπίπτω ὁ πάθος , ἀλλά δείκνυμι ὅτι ὑπέρκειμαι καί ὑπεραίρω .