basilius-theology.epistulae 214
Ὅτε ἠκούσαμεν τὴν σεμνότητά σου πάλιν ἐκβεβιάσθαι πρὸς τὴν τῶν κοινῶν ἐπιμέλειαν , εὐθὺς μὲν διεταράχθημεν ( εἰρήσεται γὰρ τἀληθές ) , λογιζόμενοι ὅπως σοι παρὰ γνώμην ἐστίν , ἅπαξ ἀφεθέντι τῶν δημοσίων φροντίδων , καὶ σχολάσαντι τῇ ἐπιμελείᾳ τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς , πάλιν ἀναγκάζεσθαι πρὸς τὰ αὐτὰ ὑποστρέφειν . ἔπειτα εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες , ὡς ὅτι τάχα ὁ Κύριος , βουλόμενος τῶν μυρίων ὀδυνῶν , αἳ νῦν τὰς καθʼ ἡμᾶς Ἐκκλησίας συνέχουσι , μίαν ταύτην χαρίσασθαι παραμυθίαν , τὴν σὴν σεμνοπρέπειαν πάλιν ᾠκονόμησεν ἐπὶ τῶν πραγμάτων φανῆναι , καὶ δὴ καὶ εὐθυμότεροι ἦμεν , ὡς μέλλοντες ἔτι γοῦν ἅπαξ , πρὶν ἀπιέναι τῆς ζωῆς ταύτης , συντεύξεσθαι τῇ τιμιότητί σου . Ἀλλὰ πάλιν ἡμᾶς ἑτέρα φήμη κατέσχεν , ὡς ἐπὶ τῆς Ἀντιοχείας διάγοντος καὶ τὰ ἐν χερσὶ πράγματα ταῖς μεγάλαις ἀρχαῖς συνδιέποντος . πρὸς δὲ τῇ φήμῃ ταύτῃ κατέλαβεν ἡμᾶς ἀκοή , ὅτι καὶ οἱ τῆς κατὰ Παυλῖνον συντάξεως ἀδελφοὶ διαλέγονταί τινα τῇ ὀρθότητί σου περὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἑνώσεως · ἡμᾶς δὲ λέγω τοὺς τῆς μερίδος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ , Μελετίου , τοῦ ἐπισκόπου . οὓς καὶ γράμματα ἀκούω νῦν τῶν Δυτικῶν περιφέρειν , αὐτοῖς τὴν ἐπισκοπὴν τῆς κατὰ Ἀντιόχειαν ἐκκλησίας ἐπιτρέποντα , παραλογιζόμενα δὲ τὸν θαυμασιώτατον ἐπίσκοπον τῆς ἀληθινῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας Μελέτιον . καὶ οὐ θαυμάζω τοῦτο . οἱ μὲν γὰρ ἀγνοοῦσι παντελῶς τὰ ἐνταῦθα · οἱ δέ , καὶ δοκοῦντες εἰδέναι , φιλονεικότερον μᾶλλον ἢ ἀληθέστερον αὐτοῖς ἐξηγοῦνται . πλὴν ἀλλʼ ἐκείνους μὲν οὐδὲν ἀπεικὸς ἢ ἀγνοεῖν τὴν ἀλήθειαν ἢ καὶ ἀποκρύπτεσθαι τὴν αἰτίαν , δι’ ἣν εἰς τὸ γράφειν Παυλίνῳ ἦλθεν ὁ μακαριώτατος ἐπίσκοπος Ἀθανάσιος . τὴν δὲ σὴν τελειότητα αὐτοῦ ἔχουσαν τοὺς δυναμένους τὰ μεταξὺ τῶν ἐπισκόπων γενόμενα ἐπὶ τῆς Ἰοβιανοῦ βασιλείας ἀκριβῶς διηγήσασθαι , παρακαλοῦμεν ὑπʼ αὐτῶν πληροφορηθῆναι . πλὴν ἀλλʼ ἐπειδὴ οὐδενὸς κατηγοροῦμεν , πρὸς πάντας δὲ ἔχειν εὐχόμεθα τὴν ἀγάπην , καὶ μάλιστα πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως , συγχαίρομεν τοῖς κομισαμένοις τὰ ἀπὸ Ῥώμης γράμματα . κἄν τινα σεμνὴν καὶ μεγάλην ἔχῃ αὐτοῖς μαρτυρίαν , εὐχόμεθα ἀληθῆ εἶναι ταύτην καὶ δι’ αὐτῶν τῶν ἔργων βεβαιουμένην . οὐ μέντοι τούτου γε ἕνεκεν δυνάμεθά ποτε ἑαυτοὺς πεῖσαι ἢ Μελέτιον ἀγνοῆσαι , ἢ τῆς ὑπʼ αὐτὸν ἐκκλησίας ἐπιλαθέσθαι , ἢ τὰ ζητήματα , ὑπὲρ ὧν ἐξ ἀρχῆς ἡ διάστασις γέγονε , μικρὰ ἡγήσασθαι , καὶ ὀλίγην ἔχειν διαφορὰν νομίσαι πρὸς τὸν τῆς εὐσεβείας σκοπόν . ἐγὼ γάρ , οὐχ ὅπως εἰ ἐπιστολήν τις ἀνθρώπων δεξάμενος , ἐπʼ αὐτῇ μέγα φρονεῖ , τούτου ἕνεκεν ὑποσταλῆναί ποτε καταδέξομαι · ἀλλʼ οὐδʼ ἂν ἐξ αὐτῶν ἥκῃ τῶν οὐρανῶν , μὴ στοιχῇ δὲ τῷ ὑγιαίνοντι λόγῳ τῆς πίστεως , δύναμαι αὐτὸν κοινωνὸν ἡγήσασθαι τῶν ἁγίων . Ἐνθυμήθητι γάρ , ὦ θαυμάσιε , ὅτι οἱ παραχαράκται τῆς ἀληθείας , οἱ τὸ Ἀρειανὸν σχίσμα τῇ ὑγιεῖ τῶν πατέρων ἐπεισαγαγόντες πίστει , οὐδεμίαν ἄλλην αἰτίαν προβάλλονται τοῦ μὴ παραδέχεσθαι τὸ εὐσεβὲς τῶν πατέρων δόγμα , ἢ τὴν τοῦ ὁμουσίου διάνοιαν , ἣν αὐτοὶ πονηρῶς καὶ ἐπὶ διαβολῇ τῆς ὅλης πίστεως ἐξηγοῦνται , λέγοντες τὸν Υἱὸν κατὰ τὴν ὑπόστασιν ὁμοούσιον λέγεσθαι παρʼ ἡμῶν . οἷς ἐάν τινα δῶμεν ἀφορμήν , ἐκ τοῦ περιφέρεσθαι τοῖς δι’ ἁπλότητα μᾶλλον ἢ διὰ κακίαν ταῦτα ἢ τὰ τούτοις παραπλήσια λέγουσιν , οὐδὲν κωλύει καὶ ἡμᾶς ἀναντιρρήτους μὲν δοῦναι καθʼ ἑαυτῶν τὰς λαβάς , ἰσχυρὰν δὲ ἐκείνοις κατασκευάσαι τὴν αἵρεσιν , οἷς μία μελέτη ἐστίν , ἐν τοῖς ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας λόγοις οὐ τὰ ἑαυτῶν κατασκευάζειν , ἀλλὰ τὰ ἡμέτερα διαβάλλειν . Τίς δʼ ἂν γένοιτο τῆς διαβολῆς ταύτης χαλεπωτέρα , καὶ μᾶλλον δυναμένη τοὺς πολλοὺς διασαλεῦσαι , ἢ εἰ φανείησάν τινες ἐξ ἡμῶν Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος μίαν ὑπόστασιν λέγοντες , οἳ κἂν πάνυ τὸ τῶν προσώπων διάφορον ἐναργῶς δογματίζωσιν , ἀλλʼ οὖν τῷ παρὰ τοῦ Σαβελλίου προειλῆφθαι τὸ αὐτὸ τοῦτο λέγοντος · ἕνα μὲν εἶναι τῇ ὑποστάσει τὸν Θεόν , προσωποποιεῖσθαι δὲ ὑπὸ τῆς Γραφῆς διαφόρως κατὰ τὸ ἰδίωμα τῆς ὑποκειμένης ἑκάστοτε χρείας · καὶ νῦν μὲν τὰς πατρικὰς ἑαυτῷ περιτιθέναι φωνάς , ὅταν τούτου καιρὸς ᾖ τοῦ προσώπου , νῦν δὲ τὰς Υἱῷ πρεπούσας , ὅταν πρὸς τὴν ἡμετέραν ἐπιμέλειαν ἢ πρὸς ἄλλας τινὰς οἰκονομικὰς ἐνεργείας ὑποβαίνῃ , νῦν δὲ τὸ τοῦ Πνεύματος ὑποδύεσθαι προσωπεῖον , ὅταν ὁ καιρὸς τὰς ἀπὸ τοῦ τοιούτου προσώπου φωνὰς ἀπαιτῇ . ἐὰν οὖν καὶ παρʼ ἡμῖν φανῶσί τινες ἓν τῷ ὑποκειμένῳ Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα λέγοντες , τρία δὲ πρόσωπα τέλεια ὁμολογοῦντες , πῶς οὐχὶ σαφῆ καὶ ἀναντίρρητον δόξουσι παρέχεσθαι τὴν ἀπόδειξιν τοῦ ἀληθῆ εἶναι τὰ λεγόμενα περὶ ἡμῶν ; Περὶ δὲ τοῦ ὅτι ὑπόστασις καὶ οὐσία οὐ ταὐτόν ἐστι , καὶ αὐτοί , ὡς νομίζω , ὑπεσημήναντο οἱ ἀπὸ τῆς δύσεως ἀδελφοί , ἐν οἷς τὸ στενὸν τῆς ἑαυτων γλώττης ὑφορώμενοι τὸ τῆς οὐσίας ὄνομα τῇ Ἑλλάδι φωνῇ παραδεδώκασιν , ἵνα , εἴ τις εἴη διαφορὰ τῆς ἐννοίας , σώζοιτο αὐτὴ ἐν τῇ εὐκρινεῖ καὶ ἀσυγχύτῳ διαστάσει τῶν ὀνομάτων . εἰ δὲ δεῖ καὶ ἡμᾶς τὸ δοκοῦν ἡμῖν ἐν βραχεῖ εἰπεῖν , ἐκεῖνο ἐροῦμεν , ὅτι ὃν ἔχει λόγον τὸ κοινὸν πρὸς τὸ ἴδιον , τοῦτον ἔχει ἡ οὐσία πρὸς τὴν ὑπόστασιν . ἕκαστος γὰρ ἡμῶν καὶ τῷ κοινῷ τῆς οὐσίας λόγῳ τοῦ εἶναι μετέχει , καὶ τοῖς περὶ αὐτὸν ἰδιώμασιν ὁ δεῖνα ἔστι καὶ ὁ δεῖνα . οὕτω κἀκεῖ ὁ μὲν τῆς οὐσίας λόγος κοινός , οἷον ἡ ἀγαθότης , ἡ θεότης , ἢ εἴ τι ἄλλο νοοῖτο · ἡ δὲ ὑπόστασις ἐν τῷ ἰδιώματι τῆς πατρότητος , ἢ τῆς υἱότητος , ἢ τῆς ἁγιαστικῆς δυνάμεως θεωρεῖται . εἰ μὲν οὖν ἀνυπόστατα λέγουσι τὰ πρόσωπα , αὐτόθεν ἔχει ὁ λόγος τὴν ἀτοπίαν · εἰ δὲ ἐν ὑποστάσει εἶναι αὐτὰ ἀληθινῇ συγχωροῦσιν , ὃ ὁμολογοῦσι , καὶ ἀριθμείτωσαν , ἵνα καὶ ὁ τοῦ ὁμοουσίου λόγος διαφυλαχθῇ ἐν τῇ ἑνότητι τῆς θεότητος καὶ ἡ τῆς εὐσεβείας ἐπίγνωσις Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος , ἐν τῇ ἀπηρτισμένῃ καὶ ὁλοτελεῖ ἑκάστου τῶν ὀνομαζομένων ὑποστάσει κηρύσσηται . ὅμως δὲ ἐκεῖνο βούλομαι πεπεῖσθαι τὴν σεμνότητά σου , ὅτι καὶ σὲ καὶ πάντα τὸν παραπλησίως σοι τῆς ἀληθείας φροντίζοντα , καὶ τοὺς ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας ἀγωνιζομένους μὴ ἀτιμάζοντα , ἀναμένειν δεῖ καθηγήσασθαι τῆς συναφείας ταύτης καὶ τῆς εἰρήνης τοὺς προστάτας τῶν ἐκκλησιῶν , οὓς ἐγὼ στύλους καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας τίθεμαι · καὶ τοσούτῳ πλέον αὐτοὺς αἰδοῦμαι , ὅσῳ ἂν μακρότερον ἐξοικισθῶσιν , ἀντὶ τιμωρίας αὐτοῖς ἐπαγομένου τοῦ χωρισμοῦ . παρακαλῶ οὖν , φύλαξον ἡμῖν σεαυτὸν ἀπρόληπτον , ἵνʼ ἔχωμέν σοι γοῦν ἐπαναπαύεσθαι , ὃν ἐν πᾶσι βακτηρίαν ἡμῖν καὶ ἔρεισμα ὁ Θεὸς ἐχαρίσατο .
Lemmas: ὅτε ἀκούω ὁ σεμνότης σύ πάλιν ἐκβιάζω πρός ὁ ὁ κοινός ἐπιμέλεια , εὐθύς μέν διαταράσσω ( εἴρω γάρ ἀληθής ) , λογίζομαι ὅπως σύ παρά γνώμη εἰμί , ἅπαξ ἀφίημι ὁ δημόσιος φροντίς , καί σχολάζω ὁ ἐπιμέλεια ὁ ἑαυτοῦ Ψυχή , πάλιν ἀναγκάζω πρός ὁ αὐτός ὑποστρέφω . ἔπειτα εἰς ἔννοια ἔρχομαι , ὡς ὅτι τάχα ὁ Κύριος , βούλομαι ὁ μυρίος ὀδύνη , ὅς νῦν ὁ κατά ἐγώ ἐκκλησία συνέχω , εἷς οὗτος χαρίζομαι παραμυθία , ὁ σός σεμνοπρέπεια πάλιν οἰκονομέω ἐπί ὁ πρᾶγμα φαίνω , καί δή καί εὔθυμος εἰμί , ὡς μέλλω ἔτι γοῦν ἅπαξ , πρίν ἀφίημι ὁ ζωή οὗτος , συντυγχάνω ὁ τιμιότης σύ . ἀλλά πάλιν ἐγώ ἕτερος φήμη κατέχω , ὡς ἐπί ὁ Ἀντιόχεια διάγω καί ὁ ἐν χείρ πρᾶγμα ὁ μέγας ἀρχή συνδιέπω . πρός δέ ὁ φήμη οὗτος καταλαμβάνω ἐγώ ἀκοή , ὅτι καί ὁ ὁ κατά Παυλῖνος σύνταξις ἀδελφός διαλέγω τις ὁ ὀρθότης σύ περί ὁ πρός ἐγώ ἕνωσις · ἐγώ δέ λέγω ὁ ὁ μερίς ὁ ἄνθρωπος ὁ Θεός , Μελέτιος , ὁ ἐπίσκοπος . ὅς καί γράμμα ἀκούω νῦν ὁ δυτικός περιφέρω , αὐτός ὁ ἐπισκοπή ὁ κατά Ἀντιόχεια ἐκκλησία ἐπιτρέπω , παραλογίζομαι δέ ὁ θαυμάσιος ἐπίσκοπος ὁ ἀληθινός ὁ Θεός ἐκκλησία Μελέτιος . καί οὖον θαυμάζω οὗτος . ὁ μέν γάρ ἀγνοέω παντελῶς ὁ ἐνταῦθα · ὁ δέ , καί δοκέω οἶδα , φιλόνεικος μᾶλλον ἢ ἀληθής αὐτός ἐξηγέομαι . πλήν ἀλλά ἐκεῖνος μέν οὐδείς ἀπεοικώς ἢ ἀγνοέω ὁ ἀλήθεια ἢ καί ἀποκρύπτω ὁ αἴτιος , διά ὅς εἰς ὁ γράφω Παυλῖνος ἔρχομαι ὁ μακάριος ἐπίσκοπος Ἀθανάσιος . ὁ δέ σός τελειότης αὐτός ἔχω ὁ δύναμαι ὁ μεταξύ ὁ ἐπίσκοπος γίγνομαι ἐπί ὁ Ἰοβιανός βασίλεια ἀκριβῶς διηγέομαι , παρακαλέω ὑπό αὐτός πληροφορέω . πλήν ἀλλά ἐπεί οὐδείς κατηγορέω , πρός πᾶς δέ ἔχω εὔχομαι ὁ ἀγάπη , καί μάλιστα πρός ὁ οἰκεῖος ὁ πίστις , συγχαίρω ὁ κομίζω ὁ ἀπό Ῥώμη γράμμα . ἄν τις σεμνός καί μέγας ἔχω αὐτός μαρτυρία , εὔχομαι ἀληθής εἰμί οὗτος καί διά αὐτός ὁ ἔργον βεβαιόω . οὖον μέντοι οὗτος γε ἕνεκα δύναμαι ποτός ἑαυτοῦ πείθω ἢ Μελέτιος ἀγνοέω , ἢ ὁ ὑπό αὐτός ἐκκλησία ἐπιλανθάνομαι , ἢ ὁ ζήτημα , ὑπέρ ὅς ἐκ ἀρχή ὁ διάστασις γίγνομαι , μικρός ἡγέομαι , καί ὀλίγος ἔχω διαφορά νομίζω πρός ὁ ὁ εὐσέβεια σκοπός . ἐγώ γάρ , οὐ ὅπως εἰμί ἐπιστολή τις ἄνθρωπος δέχομαι , ἐπί αὐτός μέγας φρονέω , οὗτος ἕνεκα ὑποστέλλω ποτός καταδέχομαι · ἀλλά οὐδέ εἄν ἐκ αὐτός ἥκω ὁ οὐρανός , μή στοιχέω δέ ὁ ὑγιαίνω λόγος ὁ πίστις , δύναμαι αὐτός κοινωνός ἡγέομαι ὁ ἅγιος . ἐνθυμέομαι γάρ , εἰμί θαυμάσιος , ὅτι ὁ παραχαρακτής ὁ ἀλήθεια , ὁ ὁ Ἀρειανός σχίσμα ὁ ὑγιής ὁ πατήρ ἐπεισάγω πίστις , οὐδείς ἄλλος αἴτιος προβάλλω ὁ μή παραδέχομαι ὁ εὐσεβής ὁ πατήρ δόγμα , ἢ ὁ ὁ ομουσιον διάνοια , ὅς αὐτός πονηρός καί ἐπί διαβολή ὁ ὅλος πίστις ἐξηγέομαι , λέγω ὁ υἱός κατά ὁ ὑπόστασις ὁμοούσιος λέγω παρά ἐγώ . ὅς ἐάν τις δήω ἀφορμή , ἐκ ὁ περιφέρω ὁ διά ἁπλότης μᾶλλον ἢ διά κακία οὗτος ἢ ὁ οὗτος παραπλήσιος λέγω , οὐδείς κωλύω καί ἐγώ ἀναντίρρητος μέν δίδωμι κατά ἑαυτοῦ ὁ λαβή , ἰσχυρός δέ ἐκεῖνος κατασκευάζω ὁ αἵρεσις , ὅς εἷς μελέτη εἰμί , ἐν ὁ ἐπί ὁ ἐκκλησία λόγος οὖον ὁ ἑαυτοῦ κατασκευάζω , ἀλλά ὁ ἡμέτερος διαβάλλω . Τῖς δέ εἄν γίγνομαι ὁ διαβολή οὗτος χαλεπός , καί μᾶλλον δύναμαι ὁ πολύς διασαλεύω , ἢ εἰμί φαίνω τις ἐκ ἐγώ πατήρ καί υἱός καί ἅγιος πνεῦμα εἷς ὑπόστασις λέγω , ἕ κἀν πάνυ ὁ ὁ πρόσωπον διάφορος ἐναργής δογματίζω , ἀλλά οὖν ὁ παρά ὁ Σαβέλλιος προλαμβάνω ὁ αὐτός οὗτος λέγω · εἷς μέν εἰμί ὁ ὑπόστασις ὁ Θεός , προσωποποιέω δέ ὑπό ὁ γραφή διάφορος κατά ὁ ἰδίωμα ὁ ὑπόκειμαι ἑκάστοτε χρεία · καί νῦν μέν ὁ πατρικός ἑαυτοῦ περιτίθημι φωνή , ὅταν οὗτος καιρός εἰμί ὁ πρόσωπον , νῦν δέ ὁ υἱός πρέπω , ὅταν πρός ὁ ἡμέτερος ἐπιμέλεια ἢ πρός ἄλλος τις οἰκονομικός ἐνέργεια ὑποβαίνω , νῦν δέ ὁ ὁ πνεῦμα ὑποδύομαι προσωπεῖον , ὅταν ὁ καιρός ὁ ἀπό ὁ τοιοῦτος πρόσωπον φωνή ἀπαιτέω . ἐάν οὖν καί παρά ἐγώ φαίνω τις εἷς ὁ ὑπόκειμαι πατήρ καί υἱός καί ἅγιος πνεῦμα λέγω , τρεῖς δέ πρόσωπον τέλειος ὁμολογέω , πῶς οὐ σαφής καί ἀναντίρρητος δοκέω παρέχω ὁ ἀπόδειξις ὁ ἀληθής εἰμί ὁ λέγω περί ἐγώ ; περι δέ ὁ ὅτι ὑπόστασις καί οὐσία οὖον αὐτός εἰμί , καί αὐτός , ὡς νομίζω , ὑποσημαίνω ὁ ἀπό ὁ δύσις ἀδελφός , ἐν ὅς ὁ στενός ὁ ἑαυτοῦ γλῶσσα ὑφοράω ὁ ὁ οὐσία ὄνομα ὁ Ἑλλάς φωνή παραδίδωμι , ἵνα , εἰμί τις εἰμί διαφορά ὁ ἔννοια , σῴζω αὐτός ἐν ὁ εὐκρινής καί ἀσύγχυτος διάστασις ὁ ὄνομα . εἰμί δέ δεῖ καί ἐγώ ὁ δοκέω ἐγώ ἐν βραχύς εἶπον , ἐκεῖνος εἴρω , ὅτι ὅς ἔχω λόγος ὁ κοινός πρός ὁ ἴδιος , οὗτος ἔχω ὁ οὐσία πρός ὁ ὑπόστασις . ἕκαστος γάρ ἐγώ καί ὁ κοινός ὁ οὐσία λόγος ὁ εἰμί μετέχω , καί ὁ περί αὐτός ἰδίωμα ὁ Δεῖνα εἰμί καί ὁ Δεῖνα . οὗτος ἐκεῖ ὁ μέν ὁ οὐσία λόγος κοινός , οἷος ὁ ἀγαθότης , ὁ θεότης , ἢ εἰμί τίς ἄλλος νοέω · ὁ δέ ὑπόστασις ἐν ὁ ἰδίωμα ὁ πατρότης , ἢ ὁ υἱότης , ἢ ὁ αγιαστικός δύναμις θεωρέω . εἰμί μέν οὖν ἀνυπόστατος λέγω ὁ πρόσωπον , αὐτόθεν ἔχω ὁ λόγος ὁ ἀτοπία · εἰμί δέ ἐν ὑπόστασις εἰμί αὐτός ἀληθινός συγχωρέω , ὅς ὁμολογέω , καί ἀριθμέω , ἵνα καί ὁ ὁ ὁμοούσιος λόγος διαφυλάσσω ἐν ὁ ἑνότης ὁ θεότης καί ὁ ὁ εὐσέβεια ἐπίγνωσις πατήρ καί υἱός καί ἅγιος πνεῦμα , ἐν ὁ ἀπαρτίζω καί ὁλοτελής ἕκαστος ὁ ὀνομάζω ὑπόστασις κηρύσσω . ὅμως δέ ἐκεῖνος βούλομαι πείθω ὁ σεμνότης σύ , ὅτι καί σύ καί πᾶς ὁ παραπλήσιος σύ ὁ ἀλήθεια φροντίζω , καί ὁ ὑπέρ ὁ εὐσέβεια ἀγωνίζομαι μή ἀτιμάζω , ἀναμένω δεῖ καθηγέομαι ὁ συνάφεια οὗτος καί ὁ εἰρήνη ὁ προστάτης ὁ ἐκκλησία , ὅς ἐγώ στῦλος καί ἑδραίωμα ὁ ἀλήθεια καί ὁ ἐκκλησία τίθημι · καί τοσοῦτος πλέω αὐτός αἰδέομαι , ὅσος εἄν μακρός ἐξοικίζω , ἀντί τιμωρία αὐτός ἐπάγω ὁ χωρισμός . παρακαλέω οὖν , φυλάσσω ἐγώ σαυτοῦ ἀπρόληπτος , ἵνα ἔχω σύ γοῦν ἐπαναπαύω , ὅς ἐν πᾶς βακτηρία ἐγώ καί ἔρεισμα ὁ θεός χαρίζομαι .