basilius-theology.epistulae 141
Ἐδεξάμην ἤδη δύο ἐπιστολὰς παρὰ τῆς ἐνθέου καὶ τελειοτάτης φρονήσεώς σου , ὧν ἡ μὲν ὑπέγραφεν ἡμῖν ἐναργῶς , ὅπως μὲν προσεδοκήθημεν ὑπὸ τοῦ λαοῦ τοῦ ὑπὸ τὴν χεῖρα τῆς ὁσιότητός σου , ὅσον δὲ ἐλυπήσαμεν ἀπολειφθέντες τῆς ἁγιωτάτης συνόδου . ἡ δὲ ἑτέρα , ἡ παλαιοτέρα μέν , ὡς εἰκάζω τῷ γράμματι , ὕστερον δὲ ἡμῖν ἀποδοθεῖσα , διδασκαλίαν περιεῖχε πρέπουσάν σοι καὶ ἡμῖν ἀναγκαίαν , μὴ καταρρᾳθυμεῖν τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ , μηδὲ κατὰ μικρὸν προΐεσθαι τοῖς ὑπεναντίοις τὰ πράγματα , ἀφʼ ὧν τὰ μὲν ἐκείνων αὐξήσει , τὰ δὲ ἡμέτερα μειωθήσεται . καὶ οἶμαι πρὸς ἑκατέραν ἀποκεκρίσθαι · πλὴν ἀλλὰ καὶ νῦν , ἐπειδὴ ἄδηλον εἰ οἱ πιστευθέντες τὴν διακονίαν διέσωσαν ἡμῶν τὰς ἀποκρίσεις , περὶ τῶν αὐτῶν ἀπολογοῦμαι · πρὸς μὲν τὴν ἀπόλειψιν ἀληθεστάτην πρόφασιν γράφων , ἧς οἶμαι τὴν ἀκοὴν καὶ μέχρι τῆς σῆς ὁσιότητος διαβεβηκέναι , ὅτι ὑπὸ ἀρρωστίας κατεσχέθην τῆς μέχρις αὐτῶν με τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου καταγαγούσης . καὶ ἔτι καὶ νῦν , ἡνίκα ἀπέστελλον περὶ τούτων , λείψανα φέρων τῆς ἀρρωστίας ἔγραφον . ταῦτα δέ ἐστι τοιαῦτα , ὥστε ἐξαρκεῖν ἑτέρῳ νοσήματα εἶναι δύσφορα . Πρὸς δὲ τό , ὅτι οὐ ῥᾳθυμίᾳ ἡμετέρᾳ τὰ τῶν ἐκκλησιῶν τοῖς ἐναντίοις προδέδοται , εἰδέναι βούλομαι τὴν θεοσέβειάν σου , ὅτι οἱ κοινωνικοὶ δῆθεν ἡμῖν τῶν ἐπισκόπων , ἢ ὄκνῳ , ἢ τῷ πρὸς ἡμᾶς ὑπόπτως ἔχειν ἔτι καὶ μὴ καθαρῶς , ἢ τῇ παρὰ τοῦ διαβόλου ἐγγινομένῃ πρὸς τὰς ἀγαθὰς πράξεις ἐναντιώσει , συνάρασθαι ἡμῖν οὐκ ἀνέχονται . ἀλλὰ σχήματι μὲν δῆθεν οἱ πλείους ἐσμὲν μετʼ ἀλλήλων , προστεθέντος ἡμῖν καὶ τοῦ χρηστοῦ Βοσπορίου , ἀληθείᾳ δὲ πρὸς οὐδὲν ἡμῖν τῶν ἀναγκαιοτάτων συναίρονται · ὥστε με καὶ ὑπὸ τῆς ἀθυμίας ταύτης τὸ πλεῖστον μέρος πρὸς τὴν ἀνάληψιν ἐμποδίζεσθαι , συνεχῶς μοι τῶν ἀρρωστημάτων ἐκ τῆς σφοδρᾶς λύπης ἀποστρεφόντων . Τί δʼ ἂν ποιήσαιμι μόνος , τῶν κανόνων , ὡς καὶ αὐτὸς οἶδας , ἐνὶ τὰς τοιαύτας οἰκονομίας μὴ συγχωρούντων ; καίτοι τίνα θεραπείαν οὐκ ἐθεράπευσα ; ποίου κρίματος αὐτοὺς οὐκ ἀνέμνησα τὰ μὲν διὰ γραμμάτων , τὰ δὲ καὶ διὰ τῆς συντυχίας ; ἦλθον γὰρ καὶ μέχρι τῆς πόλεως κατὰ ἀκοὴν τοῦ ἐμοῦ θανάτου . ἐπεὶ δὲ ἔδοξε τῷ Θεῷ ζῶντας ἡμᾶς παρʼ αὐτῶν καταληφθῆναι , διελέχθημεν αὐτοῖς τὰ εἰκότα . καὶ παρόντα μὲν αἰδοῦνται , καὶ ὑπισχνοῦνται τὰ εἰκότα πάντα , ἀπολειφθέντες δὲ πάλιν πρὸς τὴν ἑαυτῶν ἀνατρέχουσι γνώμην . ταῦτα καὶ ἡμεῖς τῆς κοινῆς καταστάσεως τῶν πραγμάτων ἀπολαύομεν , προδήλως τοῦ Κυρίου ἐγκαταλιπόντος ἡμᾶς , τοὺς διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψύξαντας τὴν ἀγάπην . ἀλλὰ πρὸς πάντα ἡμῖν ἀρκεσάτω ἡ μεγάλη σου καὶ δυνατωτάτη πρὸς Θεὸν ἱκεσία . τάχα γὰρ ἂν ἢ γενοίμεθά τι τοῖς πράγμασι χρήσιμοι , ἢ διαμαρτόντες τῶν σπουδαζομένων , φύγοιμεν τὴν κατάκρισιν .
Lemmas: δέχομαι ἤδη δύο ἐπιστολή παρά ὁ ἔνθεος καί τέλειος φρόνησις σύ , ὅς ὁ μέν ὑπογράφω ἐγώ ἐναργής , ὅπως μέν προσδοκάω ὑπό ὁ λαός ὁ ὑπό ὁ χείρ ὁ ὁσιότης σύ , ὅσος δέ λυπέω ἀπολείπω ὁ ἅγιος σύνοδος . ὁ δέ ἕτερος , ὁ παλαιός μέν , ὡς εἰκάζω ὁ γράμμα , ὕστερος δέ ἐγώ ἀποδίδωμι , διδασκαλία περιέχω πρέπω σύ καί ἐγώ ἀναγκαῖος , μή καταρραθυμέω ὁ ἐκκλησία ὁ Θεός , μηδέ κατά μικρός προΐημι ὁ ὑπεναντίος ὁ πρᾶγμα , ἀπό ὅς ὁ μέν ἐκεῖνος αὐξάνω , ὁ δέ ἡμέτερος μειόω . καί οἴομαι πρός ἑκάτερος ἀποκρίνω · πλήν ἀλλά καί νῦν , ἐπεί ἄδηλος εἰμί ὁ πιστεύω ὁ διακονία διασῴζω ἐγώ ὁ ἀπόκρισις , περί ὁ αὐτός ἀπολογέομαι · πρός μέν ὁ ἀπόλειψις ἀληθής πρόφασις γράφω , ὅς οἴομαι ὁ ἀκοή καί μέχρι ὁ σός ὁσιότης διαβαίνω , ὅτι ὑπό ἀρρωστία κατέχω ὁ μέχρι αὐτός ἐγώ ὁ πύλη ὁ θάνατος κατάγω . καί ἔτι καί νῦν , ἡνίκα ἀποστέλλω περί οὗτος , λείψανον φέρω ὁ ἀρρωστία γράφω . οὗτος δέ εἰμί τοιοῦτος , ὥστε ἐξαρκέω ἕτερος νόσημα εἰμί δύσφορος . πρός δέ ὁ , ὅτι οὖον ῥᾳθυμία ἡμέτερος ὁ ὁ ἐκκλησία ὁ ἐναντίος προδίδωμι , οἶδα βούλομαι ὁ θεοσέβεια σύ , ὅτι ὁ κοινωνικός δῆθεν ἐγώ ὁ ἐπίσκοπος , ἢ ὄκνος , ἢ ὁ πρός ἐγώ ὕποπτος ἔχω ἔτι καί μή καθαρός , ἢ ὁ παρά ὁ διάβολος ἐγγίγνομαι πρός ὁ ἀγαθός πρᾶξις ἐναντιόομαι , συναίρω ἐγώ οὐ ἀνέχω . ἀλλά σχῆμα μέν δῆθεν ὁ πλείων εἰμί μετά ἀλλήλων , προστίθημι ἐγώ καί ὁ χρηστός Βοσπόριος , ἀλήθεια δέ πρός οὐδείς ἐγώ ὁ ἀναγκαῖος συναίρω · ὥστε ἐγώ καί ὑπό ὁ ἀθυμία οὗτος ὁ πλεῖστος μέρος πρός ὁ ἀνάληψις ἐμποδίζω , συνεχῶς ἐγώ ὁ ἀρρώστημα ἐκ ὁ σφοδρός λύπη ἀποστρέφω . τις δέ εἄν ποιέω μόνος , ὁ κανών , ὡς καί αὐτός οἶδα , ἐν ὁ τοιοῦτος οἰκονομία μή συγχωρέω ; καίτοι τίς θεραπεία οὐ θεραπεύω ; ποῖος κρίμα αὐτός οὐ ἀναμιμνήσκω ὁ μέν διά γράμμα , ὁ δέ καί διά ὁ συντυχία ; ἔρχομαι γάρ καί μέχρι ὁ πόλις κατά ἀκοή ὁ ἐγώ θάνατος . ἐπεί δέ δοκέω ὁ Θεός ζῶ ἐγώ παρά αὐτός καταλαμβάνω , διαλέγω αὐτός ὁ εἰκός . καί πάρειμι μέν αἰδέομαι , καί ὑπισχνέομαι ὁ εἰκός πᾶς , ἀπολείπω δέ πάλιν πρός ὁ ἑαυτοῦ ἀνατρέχω γνώμη . οὗτος καί ἐγώ ὁ κοινός κατάστασις ὁ πρᾶγμα ἀπολαύω , πρόδηλος ὁ κύριος ἐγκαταλείπω ἐγώ , ὁ διά ὁ πληθύνω ὁ ἀνομία ψύχω ὁ ἀγάπη . ἀλλά πρός πᾶς ἐγώ ἀρκέω ὁ μέγας σύ καί δυνατός πρός θεός Ἱκεσία . τάχα γάρ εἄν ἢ γίγνομαι τίς ὁ πρᾶγμα χρήσιμος , ἢ διαμαρτάνω ὁ σπουδάζω , φεύγω ὁ κατάκρισις .