basilius-theology.epistulae 38
Ἐπειδὴ πολλοί , τὸ κοινὸν τῆς οὐσίας ἐπὶ τῶν μυστικῶν δογμάτων μὴ διακρίνοντες ἀπὸ τοῦ τῶν ὑποστάσεων λόγου , ταῖς αὐταῖς συνεμπίπτουσιν ὑπονοίαις , καὶ οἴονται διαφέρειν μηδὲν οὐσίαν ἢ ὑπόστασιν λέγειν ( ὅθεν καὶ ἤρεσέ τισι τῶν ἀνεξετάστως τὰ τοιαῦτα προσδεχομένων , ὥσπερ μίαν οὐσίαν , οὕτω καὶ μίαν ὑπόστασιν λέγειν · καὶ τὸ ἔμπαλιν , οἱ τὰς τρεῖς ὑποστάσεις παραδεχόμενοι καὶ τὴν τῶν οὐσίων διαίρεσιν , κατὰ τὸν ἴσον ἀριθμόν , ἐκ τῆς ὁμολογίας ταύτης δογματίζειν οἴονται δεῖν ) · διὰ τοῦτο ὡς ἂν μὴ καὶ σὺ τὰ ὅμοια πάθοις , ὑπόμνημά σοι διὰ βραχέων τὸν περὶ τούτου λόγον ἐποιησάμην . ἔστι τοίνυν , ὡς ἐν ὀλίγῳ παραστῆσαι , τοιαύτη τῶν λεγομένων ἡ ἔννοια . Πάντων τῶν ὀνομάτων τὰ μὲν ἐπὶ πλειόνων καὶ τῷ ἀριθμῷ διαφερόντων λεγόμενα πραγμάτων καθολικωτέραν τινὰ τὴν σημασίαν ἔχει , οἷον ἄνθρωπος . ὁ γὰρ τοῦτο εἰπών , τὴν κοινὴν φύσιν διὰ τοῦ ὀνόματος δείξας , οὐ περιέγραψε τῇ φωνῇ τόν τινα ἄνθρωπον , τὸν ἰδίως ὑπὸ τοῦ ὀνόματος γνωριζόμενον . οὐ γὰρ μᾶλλον Πέτρος ἄνθρωπός ἐστιν , ἢ καὶ Ἀνδρέας , καὶ Ἰωάννης , καὶ Ἰάκωβος . ἡ οὖν κοινότης τοῦ σημαινομένου , ὁμοίως ἐπὶ πάντας τοὺς ὑπὸ τὸ αὐτὸ ὄνομα τεταγμένους χωροῦσα , χρείαν ἔχει τῆς ὑποδιαστολῆς , δι’ ἧς οὐ τὸν καθόλου ἄνθρωπον , ἀλλὰ τὸν Πέτρον ἢ τὸν Ἰωάννην ἐπιγνωσόμεθα . Τὰ δὲ τῶν ὀνομάτων ἰδικωτέραν ἔχει τὴν ἔνδειξιν , δι’ ἧς οὐχ ἡ κοινότης τῆς φύσεως ἐνθεωρεῖται τῷ σημαινομένῳ , ἀλλὰ πράγματός τινος περιγραφή , μηδεμίαν ἔχουσα πρὸς τὸ ὁμογενές , κατὰ τὸ ἰδίαζον , τὴν κοινωνίαν , οἷον ὁ Παῦλος , ἢ ὁ Τιμόθεος . οὐκέτι γὰρ ἡ τοιαύτη φωνὴ ἐπὶ τὸ κοινὸν τῆς φύσεως φέρεται , ἀλλὰ χωρίσασα τῆς περιληπτικῆς σημασίας , περιγεγραμμένων τινῶν πραγμάτων ἔμφασιν διὰ τῶν ὀνομάτων παρίστησιν . ὅταν οὖν δύο ἢ καὶ πλειόνων κατὰ τὸ αὐτὸ ὄντων , οἷον Παύλου καὶ Σιλουανοῦ καὶ Τιμοθέου , περὶ τῆς οὐσίας τῶν ἀνθρώπων ζητῆται λόγος , οὐκ ἄλλον τις ἀποδώσει τῆς οὐσίας ἐπὶ τοῦ Παύλου λόγον , ἕτερον δὲ ἐπὶ τοῦ Σιλουανοῦ , καὶ ἄλλον ἐπὶ τοῦ Τιμοθέου · ἀλλὰ δι’ ὧν ἂν λόγων ἡ οὐσία τοῦ Παύλου δειχθῇ , οὗτοι καὶ τοῖς ἄλλοις ἐφαρμόσουσι · καί εἰσιν ἀλλήλοις ὁμοούσιοι οἱ τῷ αὐτῷ λόγῳ τῆς οὐσίας ὑπογραφόμενοι . ἐπειδὰν δέ τις , τὸ κοινὸν μαθών , ἐπὶ τὰ ἰδιάζοντα τρέψῃ τὴν θεωρίαν , δι’ ὧν χωρίζεται τοῦ ἑτέρου τὸ ἕτερον , οὐκέτι ὁ ἑκάστου γνωριστικὸς λόγος τῷ περὶ τοῦ ἄλλου διὰ πάντων συνενεχθήσεται , κἂν ἔν τισιν εὑρεθῇ τὸ κοινὸν ἔχων . Τοῦτο τοίνυν φαμέν · τὸ ἰδίως λεγόμενον τῷ τῆς ὑποστάσεως δηλοῦσθαι ῥήματι . ὁ γὰρ ἄνθρωπον εἰπὼν ἐσκεδασμένην τινὰ διάνοιαν τῷ ἀορίστῳ τῆς σημασίας τῇ ἀκοῇ ἐνεποίησεν , ὥστε τὴν μὲν φύσιν ἐκ τοῦ ὀνόματος δηλωθῆναι , τὸ δὲ ὑφεστὼς καὶ δηλούμενον ἰδίως ὑπὸ τοῦ ὀνόματος πρᾶγμα μὴ σημανθῆναι . ὁ δὲ Παῦλον εἰπὼν ἔδειξεν ἐν τῷ δηλουμένῳ ὑπὸ τοῦ ὀνόματος πράγματι ὑφεστῶσαν τὴν φύσιν . Τοῦτο οὖν ἐστὶν ἡ ὑπόστασις , οὐχ ἡ ἀόριστος τῆς οὐσίας ἔννοια , μηδεμίαν ἐκ τῆς κοινότητος τοῦ σημαινομένου στάσιν εὑρίσκουσα , ἀλλʼ ἡ τὸ κοινόν τε καὶ ἀπερίγραπτον ἐν τῷ τινὶ πράγματι διὰ τῶν ἐπιφαινομένων ἰδιωμάτων παριστῶσα καὶ περιγράφουσα · ὡς καὶ τῇ Γραφῇ σύνηθες τὸ τοιοῦτον ποιεῖν , ἐν ἄλλοις τε πολλοῖς , καὶ ἐν τῇ κατὰ τὸν Ἰὼβ ἱστορίᾳ . ἐπειδὴ γὰρ ἔμελλε τὰ περὶ αὐτοῦ διηγεῖσθαι , πρότερον τοῦ κοινοῦ μνημονεύσασα , καὶ εἰποῦσα ἄνθρωπος , εὐθὺς ἀποτέμνει τῷ ἰδιάζοντι ἐν τῇ προσθήκῃ τοῦ τις . ἀλλὰ τῆς μὲν οὐσίας τὴν ὑπογραφήν , ὡς οὐδὲν φέρουσαν κέρδος πρὸς τὸν προκείμενον τοῦ λόγου σκοπόν , ἐσιώπησε · τὸν δέ τινα διὰ τῶν οἰκείων γνωρισμάτων χαρακτηρίζει , καὶ τόπον λέγουσα καὶ τὰ τοῦ ἤθους γνωρίσματα , καὶ ὅσα τῶν ἔξωθεν συμπαραληφθέντα χωρίζειν αὐτὸν καὶ ἀφιστᾷν ἔμελλε τῆς κοινῆς σημασίας · ὥστε διὰ πάντων ἐναργῆ τοῦ ἱστορουμένου γενέσθαι τὴν ὑπογραφήν , ἐκ τοῦ ὀνόματος , ἐκ τοῦ τόπου , ἐκ τῶν τῆς ψυχῆς ἰδιωμάτων , ἐκ τῶν ἔξωθεν περὶ αὐτὸν θεωρουμένων . εἰ δὲ τὸν τῆς οὐσίας ἐδίδου λόγον , οὐδεμία ἂν ἐγένετο τῶν εἰρημένων ἐν τῇ τῆς φύσεως ἑρμηνείᾳ μνήμη · ὁ γὰρ αὐτὸς ἂν ἦν λόγος , ὃς καὶ ἐπὶ τοῦ Βαλδὰδ τοῦ Σαυχίτου καὶ Σοφὰρ τοῦ Μινναίου καὶ ἐφʼ ἑκάστου τῶν ἐκεῖ μνημονευθέντων ἀνθρώπων . Ὃν τοίνυν ἐν τοῖς καθʼ ἡμᾶς ἔγνως διαφορᾶς λόγον ἐπί τε τῆς οὐσίας καὶ τῆς ὑποστάσεως , τοῦτον μετατιθεὶς καὶ ἐπὶ τῶν θείων δογμάτων , οὐχ ἁμαρτήσεις . πῶς τὸ εἶναι τοῦ Πατρός , ὅ τί ποτε ὑποτίθεταί σου ἡ ἔννοια ( πρὸς οὐδὲν γάρ ἐστιν ἀποτεταγμένον νόημα τὴν ψυχὴν ἐπερείδειν , διὰ τὸ πεπεῖσθαι αὐτὸ ὑπὲρ πᾶν εἶναι νόημα ) , τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ νοήσεις , τοῦτο ὡσαύτως καὶ ἐπὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου . ὁ γὰρ τοῦ ἀκτίστου καὶ τοῦ ἀκαταλήπτου λόγος , εἷς καὶ ὁ αὐτὸς ἐπί τε τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματός ἐστιν . οὐ γὰρ τὸ μὲν μᾶλλον ἀκατάληπτόν τε καὶ ἄκτιστον , τὸ δὲ ἧττον . ἐπεὶ δὲ χρὴ διὰ τῶν ἰδιαζόντων σημείων ἀσύγχυτον ἐπὶ τῆς Τριάδος τὴν διάκρισιν ἔχειν , τὸ μὲν κοινῶς ἐπιθεωρούμενον , οἷον τὸ ἄκτιστον λέγω , ἢ τὸ ὑπὲρ πᾶσαν κατάληψιν , ἢ εἴ τι τοιοῦτον , οὐ συμπαραληψόμεθα εἰς τὴν τοῦ ἰδιάζοντος κρίσιν , ἐπιζητήσομεν δὲ μόνον , δι’ ὧν ἡ περὶ ἑκάστου ἔννοια τηλαυγῶς καὶ ἀμίκτως τῆς συνθεωρουμένης ἀφορισθήσεται . Καλῶς οὖν ἔχειν μοι δοκεῖ οὕτως ἀνιχνεῦσαι τὸν λόγον . πᾶν ὅπερ ἂν εἰς ἡμᾶς ἐκ θείας δυνάμεως ἀγαθὸν φθάσῃ , τῆς πάντα ἐν πᾶσιν ἐνεργούσης χάριτος ἐνέργειαν εἶναί φαμεν · καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος , ὅτι Ταῦτα δὲ πάντα ἐνεργεῖ τὸ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα , διαιροῦν ἰδίᾳ ἑκάστῳ καθὼς βούλεται . ζητοῦντες δὲ εἰ ἐκ μόνου τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἡ τῶν ἀγαθῶν χορηγία τὴν ἀρχὴν λαβοῦσα οὕτω παραγίνεται τοῖς ἀξίοις , πάλιν ὑπὸ τῆς Γραφῆς ὁδηγούμεθα εἰς τὸ τῆς χορηγίας τῶν ἀγαθῶν τῶν διὰ τοῦ Πνεύματος ἡμῖν ἐνεργουμένων ἀρχηγὸν καὶ αἴτιον τὸν μονογενῆ Θεὸν εἶναι πιστεύειν . πάντα γὰρ δι’ αὐτοῦ γεγενῆσθαι , καὶ ἐν αὐτῷ συνεστάναι , παρὰ τῆς ἁγίας Γραφῆς ἐδιδάχθημεν . ὅταν τοίνυν καὶ πρὸς ἐκείνην ὑψωθῶμεν τὴν ἔννοιαν , πάλιν ὑπὸ τῆς θεοπνεύστου χειραγωγίας ἀναγόμενοι διδασκόμεθα , ὅτι δι’ ἐκείνης μὲν πάντα τῆς δυνάμεως ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παράγεται · οὐ μὴν οὐδὲ ἐξ ἐκείνης ἀνάρχως · ἀλλά τίς ἐστι δύναμις ἀγεννήτως καὶ ἀνάρχως ὑφεστῶσα , ἥτις ἐστὶν αἰτία τῆς ἁπάντων τῶν ὄντων αἰτίας . ἐκ γὰρ τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός , δι’ οὗ τὰ πάντα , ᾧ πάντοτε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀχωρίστως συνεπινοεῖται . οὐ γὰρ ἔστιν ἐν περινοίᾳ τοῦ Υἱοῦ γενέσθαι , μὴ προκαταυγασθέντα τῷ Πνεύματι . ἐπειδὴ τοίνυν τὸ ἅγιον Πνεῦμα , ἀφʼ οὗ πᾶσα ἐπὶ τὴν κτίσιν ἡ τῶν ἀγαθῶν χορηγία πηγάζει , τοῦ Υἱοῦ μὲν ἤρτηται , ᾧ ἀδιαστάτως συγκαταλαμβάνεται · τῆς δὲ τοῦ Πατρὸς αἰτίας ἐξημμένον ἔχει τὸ εἶναι , ὅθεν καὶ ἐκπορεύεται · τοῦτο γνωριστικὸν τῆς κατὰ τὴν ὑπόστασιν ἰδιότητος σημεῖον ἔχει , τὸ μετὰ τὸν Υἱὸν καὶ σὺν αὐτῷ γνωρίζεσθαι , καὶ τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ὑφεστάναι . Ὁ δὲ Υἱός , ὁ τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον Πνεῦμα δι’ ἑαυτοῦ καὶ μεθʼ ἑαυτοῦ γνωρίζων , μόνος μονογενῶς ἐκ τοῦ ἀγεννήτου φωτὸς ἐκλάμψας , οὐδεμίαν , κατὰ τὸ ἰδίαζον τῶν γνωρισμάτων , τὴν κοινωνίαν ἔχει πρὸς τὸν Πατέρα ἢ πρὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον , ἀλλὰ τοῖς εἰρημένοις σημείοις μόνος γνωρίζεται . ὁ δὲ ἐπὶ πάντων Θεός , ἐξαίρετόν τι γνώρισμα τῆς ἑαυτοῦ ὑποστάσεως , τὸ Πατὴρ εἶναι , καὶ ἐκ μηδεμιᾶς αἰτίας ὑποστῆναι , μόνος ἔχει · καὶ διὰ τούτου πάλιν τοῦ σημείου καὶ αὐτὸς ἰδιαζόντως ἐπιγινώσκεται . τούτου ἕνεκεν ἐν τῇ τῆς οὐσίας κοινότητι ἀσύμβατά φαμεν εἶναι καὶ ἀκοινώνητα τὰ ἐπιθεωρούμενα τῇ Τριάδι γνωρίσματα , δι’ ὧν ἡ ἰδιότης παρίσταται τῶν ἐν τῇ πίστει παραδεδομένων προσώπων , ἑκάστου τοῖς ἰδίοις γνωρίσμασι διακεκριμένως καταλαμβανομένου · ὥστε διὰ τῶν εἰρημένων σημείων τὸ κεχωρισμένον τῶν ὑποστάσεων ἐξευρεθῆναι · κατὰ δὲ τὸ ἄπειρον , καὶ ἀκατάληπτον , καὶ τὸ ἀκτίστως εἶναι , καὶ μηδενὶ τόπῳ περιειλῆφθαι , καὶ πᾶσι τοῖς τοιούτοις , μηδεμίαν εἶναι παραλλαγὴν ἐν τῇ ζωοποιῷ φύσει , ἐπὶ Πατρὸς λέγω καὶ Υἱοῦ καὶ Πνεύματος ἁγίου · ἀλλά τινα συνεχῆ καὶ ἀδιάσπαστον κοινωνίαν ἐν αὐτοῖς θεωρεῖσθαι . καὶ δι’ ὧν ἄν τις νοημάτων τὸ μεγαλεῖον ἑνός τινος τῶν ἐν τῇ ἁγίᾳ Τριάδι πιστευομένων κατανοήσειε , διὰ τῶν αὐτῶν προσελεύσεται , ἀπαραλλάκτως , ἐπὶ Πατρός , καὶ Υἱοῦ , καὶ Πνεύματος ἁγίου τὴν δόξαν βλέπων , ἐν οὐδενὶ διαλείμματι μεταξὺ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος τῆς διανοίας κενεμβατούσης . διότι οὐδέν ἐστι τὸ διὰ μέσου τούτων παρενειρόμενον , οὔτε πρᾶγμα ὑφεστὼς ἄλλο τι παρὰ τὴν θείαν φύσιν , ὡς καταμερίζειν αὐτὴν πρὸς ἑαυτὴν διὰ τῆς τοῦ ἀλλοτρίου παρεμπτώσεως δύνασθαι , οὔτε διαστήματός τινος ἀνυποστάτου κενότης , ἥτις κεχηνέναι ποιεῖ τῆς θείας οὐσίας τὴν πρὸς ἑαυτὴν ἁρμονίαν , τῇ παρενθήκῃ τοῦ κενοῦ τὸ συνεχὲς διαστέλλουσα . ἀλλʼ ὁ τὸν Πατέρα νοήσας , αὐτόν τε ἐφʼ ἑαυτοῦ ἐνόησε , καὶ τὸν Υἱὸν τῇ διανοίᾳ συμπαρεδέξατο · ὁ δὲ τοῦτον λαβὼν τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα οὐκ ἀπεμέρισεν , ἀλλʼ ἀκολούθως μέν , κατὰ τὴν τάξιν , συνημμένως δέ , κατὰ τὴν φύσιν , τῶν τριῶν κατὰ ταὐτὸν συγκεκραμένην ἐν ἑαυτῷ τὴν πίστιν ἀνετυπώσατο . καὶ ὁ τὸ Πνεῦμα μόνον εἰπὼν συμπεριέλαβε τῇ ὁμολογίᾳ ταύτῃ καὶ τὸν οὗ ἐστὶ τὸ Πνεῦμα . καὶ ἐπειδὴ τοῦ Χριστοῦ ἐστὶ τὸ Πνεῦμα , καὶ ἐκ τοῦ Θεοῦ , καθώς φησιν ὁ Παῦλος , ὥσπερ ἐξ ἁλύσεως ὁ τοῦ ἑνὸς ἄκρου ἁψάμενος καὶ τὸ ἕτερον ἄκρον συνεπεσπάσατο , οὕτως ὁ τὸ Πνεῦμα ἑλκύσας , καθώς φησιν ὁ προφήτης , δι’ αὐτοῦ καὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸν Πατέρα συνεφειλκύσατο . καὶ εἰ τὸν Υἱὸν ἀληθινῶς τις λάβοι , ἕξει αὐτὸν ἑκατέρωθεν , πῆ μὲν τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα , πῆ δὲ τὸ ἴδιον Πνεῦμα συνεπαγόμενον . οὔτε γὰρ τοῦ Πατρὸς ὁ ἀεὶ ἐν τῷ Πατρὶ ὢν ἀποτμηθῆναι δυνήσεται , οὔτε τοῦ Πνεύματός ποτε διαζευχθήσεται τοῦ ἰδίου ὁ πάντα ἐν αὐτῷ ἐνεργῶν . ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ τὸν Πατέρα δεξάμενος καὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα συμπαρεδέξατο τῇ δυνάμει . οὐ γὰρ ἔστιν ἐπινοῆσαι τομὴν ἢ διαίρεσιν κατʼ οὐδένα τρόπον , ὡς ἢ Υἱὸν χωρὶς Πατρὸς νοηθῆναι , ἢ τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ διαζευχθῆναι · ἀλλά τις ἄῤῥητος καὶ ἀκατανόητος ἐν τούτοις καταλαμβάνεται καὶ ἡ κοινωνία καὶ ἡ διάκρισις , οὔτε τῆς τῶν ὑποστάσεων διαφορᾶς τὸ τῆς φύσεως συνεχὲς διασπώσης , οὔτε τῆς κατὰ τὴν οὐσίαν κοινότητος τὸ ἰδίαζον τῶν γνωρισμάτων ἀναχεούσης . μὴ θαυμάσῃς δὲ εἰ τὸ αὐτὸ καὶ συνημμένον καὶ διακεκριμένον εἶναί φαμεν , καί τινα ἐπινοοῦμεν , ὥσπερ ἐν αἰνίγματι , καινὴν καὶ παράδοξον διάκρισίν τε συνημμένην καὶ διακεκριμένην συνάφειαν . εἰ γὰρ μή τις ἐριστικῶς καὶ πρὸς ἐπήρειαν ἀκούοι τοῦ λόγου , καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς δυνατόν ἐστι τὸ τοιοῦτον εὑρεῖν . Καί μου δέξασθε τὸν λόγον ὡς ὑπόδειγμα καὶ σκιὰν ἀληθείας , οὐχ ὡς αὐτὴν τὴν τῶν πραγμάτων ἀλήθειαν · οὐ γὰρ δυνατόν ἐστι διὰ πάντων ἐφαρμοσθῆναι τὸ ἐν τοῖς ὑποδείγμασι θεωρούμενον τοῖς πρὸς ἃ ἡ τῶν ὑποδειγμάτων χρεία παραλαμβάνεται . πόθεν οὖν φαμὲν τὸ διακεκριμένον ἅμα καὶ συναφὲς ἐκ τῶν κατὰ τὴν αἴσθησιν ἡμῖν προφαινομένων ἀναλογίζεσθαι ; ἤδη ποτὲ τοῦ ἐν τῇ νεφέλῃ τόξου τὴν λαμπηδόνα κατὰ τὸ ἔαρ τεθέασαι , ἐκεῖνο λέγω τὸ τόξον , ὅπερ ὁ κοινὸς λόγος ἴριν εἴωθεν ἐπονομάζειν · ὅ φασιν οἱ περὶ ταῦτα δεινοὶ τότε συνίστασθαι , ὅταν ἀνακεκραμένη τις ᾖ πρὸς τὸν ἀέρα νοτίς , τῆς τῶν πνευμάτων βίας τὸ ἐν τοῖς ἀτμοῖς ὑγρὸν καὶ παχύ , νεφῶδες ἤδη γενόμενον , εἰς ὑετὸν ἀποθλιβούσης . συνίστασθαι δὲ λέγουσιν οὕτως . ἐπειδὰν ἡ τοῦ ἡλίου ἀκτίς , κατὰ τὸ πλάγιον ὑποδραμοῦσα τὸ πυκνόν τε καὶ συνηρεφὲς τῆς νεφώσεως , εἶτα κατὰ τὸ εὐθὺ νέφει τινὶ τὸν ἴδιον κύκλον ἐναπερείσηται , οἷόν τις καμπὴ καὶ ἐπάνοδος τοῦ φωτὸς πρὸς ἑαυτὸ γίνεται , τῆς αὐγῆς πρὸς τὸ ἔμπαλιν ἀπὸ τοῦ ὑγροῦ τε καὶ στίλβοντος ἀναλυούσης . ἐπειδὴ γὰρ φύσις ἐστὶ ταῖς φλογώδεσι μαρμαρυγαῖς , εἴ τινι λείῳ προσπέσοιεν , πρὸς ἑαυτὰς πάλιν ἐπανακλᾶσθαι , κυκλοτερὲς δὲ τοῦ ἡλίου τὸ σχῆμα , τὸ διὰ τῆς ἀκτῖνος ἐν τῷ ὑγρῷ τε καὶ λείῳ τοῦ ἀέρος γινόμενον , ἐξ ἀνάγκης κατὰ τὸ σχῆμα τοῦ ἡλιακοῦ κύκλου καὶ ὁ παρακείμενος τῷ νέφει ἀὴρ διὰ τῆς ἀποστιλβούσης αὐγῆς περιγράφεται . αὕτη τοίνυν ἡ αὐγὴ καὶ συνεχής ἐστι πρὸς ἑαυτὴν καὶ διῄρηται . πολύχροος γάρ τις οὖσα καὶ πολυειδής , ἀφανῶς τοῖς ποικίλοις ἄνθεσι τῆς βαφῆς πρὸς ἑαυτὴν κατακιρνᾶται τῶν ἑτεροχροούντων τὴν πρὸς ἄλληλα συμβολὴν ἐκ τῶν ὄψεων ἡμῶν κατὰ τὸ λεληθὸς ὑποκλέπτουσα · ὡς μὴ ἂν ἐπιγνωσθῆναι τοῦ γλαυκοῦ πρὸς τὸ πυραυγὲς τὸν διὰ μέσου τόπον τὸν μιγνύοντα δι’ ἑαυτοῦ καὶ χωρίζοντα τὴν τῶν χροῶν ἑτερότητα , ἢ τοῦ πυραυγοῦς πρὸς τὸ πορφύρεον , ἢ ἐκείνου πρὸς τὸ ἠλέκτρινον . πάντων γὰρ αἱ αὐγαὶ κατὰ ταὐτὸν ὁρώμεναι καὶ τηλαυγεῖς εἰσί , καὶ τῆς πρὸς ἀλλήλας συναφείας τὰ σημεῖα κλέπτουσαι , τοὺς ἐλέγχους ἐκφεύγουσιν , ὡς ἀμήχανον ἐξευρεῖν μέχρι τίνος ἕστηκε τὸ πυρῶδες ἢ τὸ σμαράγδιζον τῆς αἴγλης , καὶ ἀπὸ τίνος ἄρχεται μηκέτι τοιοῦτον εἶναι , οἷον ἐν τῷ τηλαυγεῖ καθορᾶται . Ὥσπερ τοίνυν ἐν τῷ ὑποδείγματι καὶ τὰς τῶν χρωμάτων διαφορὰς φανερῶς διαγινώσκομεν , καὶ διάστασιν ἑτέρου πρὸς τὸ ἕτερον οὐκ ἔστι τῇ αἰσθήσει καταλαβεῖν , οὕτω μοι λόγισαι δυνατὸν εἶναι καὶ περὶ τῶν θείων δογμάτων ἀναλογίσασθαι · τὰς μὲν τῶν ὑποστάσεων ἰδιότητας , ὥσπερ τι ἄνθος τῶν κατὰ τὴν ἴριν φαινομένων , ἐπαστράπτειν ἑκάστῳ τῶν ἐν τῇ ἁγίᾳ Τριάδι πιστευομένων · τῆς δὲ κατὰ τὴν φύσιν ἰδιότητος μηδεμίαν ἑτέρου πρὸς τὸ ἕτερον ἐπινοεῖσθαι διαφοράν , ἀλλʼ ἐν τῇ κοινότητι τῆς οὐσίας τὰς γνωριστικὰς ἰδιότητας ἐπιλάμπειν ἑκάστῳ . καὶ γὰρ κἀκεῖ ἐν τῷ ὑποδείγματι ἡ ἀπαυγάζουσα τὴν πολύχροον ἐκείνην αὐγὴν μία οὐσία ἦν , ἡ διὰ τῆς ἡλιακῆς ἀκτῖνος ἀνακλωμένη · τὸ δὲ ἄνθος τοῦ φαινομένου πολυειδές · παιδεύοντος ἡμᾶς τοῦ λόγου καὶ διὰ τῆς κτίσεως μὴ ξενοπαθεῖν τοῖς περὶ τοῦ δόγματος λόγοις , ὅταν εἰς τὸ δυσθεώρητον ἐμπεσόντες πρὸς τὴν τῶν λεγομένων συγκατάθεσιν ἰλιγγιάσωμεν . ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τῶν τοῖς ὀφθαλμοῖς φαινομένων κρείττων ἐφάνη τοῦ λόγου τῆς αἰτίας ἡ πεῖρα , οὕτω καὶ τῶν ὑπεραναβεβηκότων δογμάτων κρείττων ἐστὶ τῆς διὰ λογισμῶν καταλήψεως ἡ πίστις , καὶ τὸ κεχωρισμένον ἐν ὑποστάσει καὶ τὸ συνημμένον ἐν τῇ οὐσίᾳ διδάσκουσα . ἐπεὶ οὖν τὸ μέν τι κοινὸν ἐν τῇ ἁγίᾳ Τριάδι τὸ δὲ ἰδίαζον ὁ λόγος ἐνεθεώρησεν , ὁ μὲν τῆς κοινότητος λόγος εἰς τὴν οὐσίαν ἀνάγεται , ἡ δὲ ὑπόστασις τὸ ἰδίαζον ἑκάστου σημεῖόν ἐστιν . Ἀλλʼ ἴσως οἴεταί τις μὴ συμβαίνειν τὸν ἀποδοθέντα περὶ τῆς ὑποστάσεως λόγον τῇ διανοίᾳ τῆς τοῦ ἀποστόλου γραφῆς , ἐν οἷς φησὶ περὶ τοῦ Κυρίου , ὅτι Ἀπαύγασμα τῆς δόξης αὐτοῦ , καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως . εἰ γὰρ ὑπόστασιν ἀποδεδώκαμεν εἶναι τὴν συνδρομὴν τῶν περὶ ἕκαστον ἰδιωμάτων , ὁμολογεῖται δέ , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Πατρός , εἶναί τι τὸ ἰδιαζόντως ἐπιθεωρούμενον , δι’ οὗ μόνος ἐπιγινώσκεται , κατὰ τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ περὶ τοῦ Μονογενοῦς τὸ ἴσον πιστεύεται · πῶς ἐνταῦθα τὸ τῆς ὑποστάσεως ὄνομα τῷ Πατρὶ μόνῳ προσμαρτυρεῖ ἡ Γραφή , τὸν δὲ Υἱὸν μορφὴν λέγει τῆς ὑποστάσεως , οὐκ ἐν ἰδίοις , ἀλλʼ ἐν τοῖς τοῦ Πατρὸς γνωρίσμασι χαρακτηριζόμενον ; εἰ γὰρ ἡ ὑπόστασις τὸ ἰδίαζον τῆς ἑκάστου ὑπάρξεως σημεῖόν ἐστι , τοῦ δὲ Πατρὸς ἴδιον τὸ ἀγεννήτως εἶναι ὁμολογεῖται , μεμόρφωται δὲ ὁ Υἱὸς τοῖς τοῦ Πατρὸς ἰδιώμασιν , ἄρα οὐκέτι διαμένει τῷ Πατρὶ κατʼ ἐξαίρετον ἐπʼ αὐτοῦ μόνου τὸ ἀγέννητον λέγεσθαι , εἴπερ τῷ ἰδιάζοντι τοῦ Πατρὸς ἡ τοῦ Μονογενοῦς χαρακτηρίζεται ὕπαρξις . Ἀλλʼ ἡμεῖς τοῦτό φαμεν , ὅτι ἕτερον πληροῖ σκοπὸν ἐνταῦθα τῷ ἀποστόλῳ ὁ λόγος , πρὸς ὃν βλέπων ταύταις ἐχρήσατο ταῖς φωναῖς · δόξης ἀπαύγασμα λέγων , καὶ χαρακτῆρα τῆς ὑποστάσεως · ὅνπερ ὁ ἀκριβῶς νοήσας οὐδὲν εὑρήσει τοῖς παρʼ ἡμῶν εἰρημένοις μαχόμενον , ἀλλʼ ἐπί τινος ἰδιαζούσης ἐννοίας τὸν λόγον διεξαγόμενον . οὐ γὰρ ὅπως διακριθεῖεν ἀπʼ ἀλλήλων αἱ ὑποστάσεις διὰ τῶν ἐπιφαινομένων σημείων ὁ ἀποστολικὸς πραγματεύεται λόγος , ἀλλʼ ὅπως τὸ γνήσιόν τε καὶ ἀδιάστατον καὶ συνημμένον τῆς τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα σχέσεως νοηθείη . καὶ γὰρ οὐκ εἶπεν , Ὃς ὢν δόξα τοῦ Πατρός , καίτοιγε τὸ ἀληθὲς οὕτως ἔχει , ἀλλὰ τοῦτο παραλιπὼν ὡς ὁμολογούμενον , τὸ μὴ ἄλλο τι δόξης εἶδος ἐπὶ τοῦ Πατρὸς καὶ ἕτερον ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ νοεῖν διδάσκων , αὐτῆς τῆς τοῦ Πατρὸς δόξης ἀπαύγασμα τὴν τοῦ Μονογενοῦς διορίζεται δόξαν , τὸ ἀδιαστάτως συνεπινοεῖσθαι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν κατασκευάζων ἐκ τοῦ κατὰ τὸ φῶς ὑποδείγματος . ὡς γὰρ ἐκ τῆς φλογὸς μὲν ἡ αὐγή , οὐ μὴν ὑστέρα μετὰ τὴν φλόγα ἐστὶν ἡ αὐγή , ἀλλʼ ὁμοῦ τε ἡ φλὸξ ἀνέλαμψε , καὶ συναπηυγάσθη τὸ φῶς · οὕτω βούλεται καὶ ἐκ τοῦ Πατρὸς μὲν τὸν Υἱὸν νοεῖσθαι , οὐ μὴν παρατάσει τινὶ διαστηματικῇ τῆς τοῦ Πατρὸς ὑπάρξεως τὸν Μονογενῆ διορίζεσθαι , ἀλλʼ ἀεὶ τῷ αἰτίῳ τὸ ἐξ αὐτοῦ συνυπολαμβάνειν . Κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν τρόπον , ὥσπερ ἐφερμηνεύων τὸν προαποδοθέντα νοῦν , καὶ ὑποστάσεως χαρακτῆρά φησι , τοῖς σωματικοῖς ἡμᾶς ὑποδείγμασι πρὸς τὴν τῶν ἀοράτων χειραγωγῶν κατανόησιν . ὡς γὰρ τὸ σῶμα πάντως ἐστὶν ἐν σχήματι , ἀλλʼ ἕτερος μὲν ὁ τοῦ σχήματος , ἕτερος δὲ ὁ τοῦ σώματος λόγος , καὶ οὐκ ἄν τις ἀποδιδοὺς τὸν ἑκατέρου τούτων ὁρισμὸν συνενεχθείη τῷ περὶ τοῦ ἑτέρου · πλὴν ἀλλὰ κἂν λόγῳ διακρίνῃς τὸ σχῆμα τοῦ σώματος , ἡ φύσις οὐ παραδέχεται τὴν διάκρισιν , ἀλλὰ συνημμένως νοεῖται μετὰ τοῦ ἑτέρου τὸ ἕτερον · οὕτως οἴεται δεῖν ὁ ἀπόστολος , κἂν ὁ τῆς πίστεως λόγος ἀσύγχυτον καὶ διῃρημένην τὴν τῶν ὑποστάσεων διδάσκῃ διαφοράν , ἀλλὰ καὶ τὸ προσεχὲς καὶ οἱονεὶ συμφυὲς τοῦ Μονογενοῦς πρὸς τὸν Πατέρα διὰ τῶν εἰρημένων παριστάναι , οὐχ ὡς οὐκ ὄντος ἐν ὑποστάσει καὶ τοῦ Μονογενοῦς , ἀλλʼ ὡς οὐ παραδεχομένου μεσότητά τινα τῆς ἑαυτοῦ πρὸς τὸν Πατέρα ἑνώσεως · ὥστε τὸν τῷ χαρακτῆρι τοῦ Μονογενοῦς διὰ τῶν τῆς ψυχῆς ὀμμάτων ἐνατενίσαντα καὶ τῆς τοῦ Πατρὸς ὑποστάσεως ἐν περινοίᾳ γενέσθαι , οὐκ ἐπαλλασσομένης οὐδὲ συναναμιγνυμένης τῆς ἐπιθεωρουμένης αὐτοῖς ἰδιότητος , ὡς ἢ τῷ Πατρὶ τὴν γέννησιν , ἢ τῷ Υἱῷ τὴν ἀγεννησίαν ἐπιμορφάζειν , ἀλλʼ ὡς οὐκ ἐνδεχόμενον τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου διαζεύξαντας , ἐφʼ ἑαυτοῦ μόνου καταλαβεῖν τὸ λειπόμενον . οὐδὲ γάρ ἐστι δυνατόν , Υἱὸν ὀνομάσαντα , μὴ καὶ Πατρὸς ἐν περινοίᾳ γενέσθαι , σχετικῶς τῆς προσηγορίας ταύτης καὶ τὸν Πατέρα συνεμφαινούσης . Ἐπειδὴ τοίνυν ὁ ἑωρακὼς τὸν Υἱὸν ὁρᾷ τὸν Πατέρα , καθώς φησιν ἐν εὐαγγελίοις ὁ Κύριος , διὰ τοῦτο χαρακτῆρά φησιν εἶναι τὸν Μονογενῆ τῆς τοῦ Πατρὸς ὑποστάσεως . καὶ ὡς ἂν μᾶλλον ἐπιγνωσθείη τὸ νόημα , καὶ ἄλλας συμπαραληψόμεθα τοῦ ἀποστόλου φωνάς , ἐν αἷς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου , καὶ τῆς ἀγαθότητος αὐτοῦ πάλιν εἰκόνα φησίν , οὐχὶ τῷ διαφέρειν τοῦ ἀρχετύπου τὴν εἰκόνα κατὰ τὸν τῆς ἀορασίας καὶ τῆς ἀγαθότητος λόγον , ἀλλʼ ἵνα δειχθῇ ὅτι ταὐτὸν τῷ πρωτοτύπῳ ἐστί , κἂν ἕτερον ᾖ . οὐ γὰρ ἂν ὁ τῆς εἰκόνος διασωθείη λόγος , εἰ μὴ διὰ πάντων τὸ ἐναργὲς ἔχοι καὶ ἀπαράλλακτον . οὐκοῦν ὁ τὸ τῆς εἰκόνος κατανοήσας κάλλος ἐν περινοίᾳ τοῦ ἀρχετύπου γίνεται . καὶ ὁ τοῦ Υἱοῦ τὴν οἱονεὶ μορφὴν τῇ διανοίᾳ λαβὼν τῆς πατρικῆς ὑποστάσεως τὸν χαρακτῆρα ἀνετυπώσατο , βλέπων διὰ τούτου ἐκεῖνον , οὐ τὴν ἀγεννησίαν τοῦ Πατρὸς ἐν τῷ ἀπεικονίσματι βλέπων ( ἦ γὰρ ἂν δι’ ὅλου ταὐτὸν ἦν καὶ οὐχ ἕτερον ) , ἀλλὰ τὸ ἀγέννητον κάλλος ἐν τῷ γεννητῷ κατοπτεύσας . ὥσπερ γὰρ ὁ ἐν τῷ καθαρῷ κατόπτρῳ τὴν γενομένην τῆς μορφῆς ἔμφασιν κατανοήσας , ἐναργῆ τοῦ ἀπεικονισθέντος προσώπου τὴν γνῶσιν ἔσχεν , οὕτως ὁ τὸν Υἱὸν ἐπιγνοὺς τὸν χαρακτῆρα τῆς πατρικῆς ὑποστάσεως , διὰ τῆς τοῦ Υἱοῦ γνώσεως , ἐν τῇ καρδίᾳ ἐδέξατο . πάντα γὰρ τὰ τοῦ Πατρὸς ἐν τῷ Υἱῷ καθορᾶται , καὶ πάντα τὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Πατρός ἐστιν , ἐπειδὴ καὶ ὅλος ὁ Υἱὸς ἐν τῷ Πατρὶ μένει καὶ ὅλον ἔχει πάλιν ἐν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα . ὥστε ἡ τοῦ Υἱοῦ ὑπόστασις οἱονεὶ μορφὴ καὶ πρόσωπον γίνεται τῆς τοῦ Πατρὸς ἐπιγνώσεως · καὶ ἡ τοῦ Πατρὸς ὑπόστασις ἐν τῇ τοῦ Υἱοῦ μορφῇ ἐπιγινώσκεται , μενούσης αὐτοῖς τῆς ἐπιθεωρουμένης ἰδιότητος εἰς διάκρισιν ἐναργῆ τῶν ὑποστάσεων .
Lemmas: ἐπεί πολύς , ὁ κοινός ὁ οὐσία ἐπί ὁ μυστικός δόγμα μή διακρίνω ἀπό ὁ ὁ ὑπόστασις λόγος , ὁ αὐτός συνεμπίπτω ὑπόνοια , καί οἴομαι διαφέρω μηδείς οὐσία ἢ ὑπόστασις λέγω ( ὅθεν καί ἀρέσκω τις ὁ ἀνεξέταστος ὁ τοιοῦτος προσδέχομαι , ὥσπερ εἷς οὐσία , οὗτος καί εἷς ὑπόστασις λέγω · καί ὁ ἔμπαλιν , ὁ ὁ τρεῖς ὑπόστασις παραδέχομαι καί ὁ ὁ οὐσιόω διαίρεσις , κατά ὁ ἴσος ἀριθμός , ἐκ ὁ ὁμολογία οὗτος δογματίζω οἴομαι δήω ) · διά οὗτος ὡς εἄν μή καί σύ ὁ ὅμοιος πάσχω , ὑπόμνημα σύ διά βραχύς ὁ περί οὗτος λόγος ποιέω . εἰμί τοίνυν , ὡς ἐν ὀλίγος παρίστημι , τοιοῦτος ὁ λέγω ὁ ἔννοια . Πάντων ὁ ὄνομα ὁ μέν ἐπί πλείων καί ὁ ἀριθμός διαφέρω λέγω πρᾶγμα καθολικός τις ὁ σημασία ἔχω , οἷος ἄνθρωπος . ὁ γάρ οὗτος εἶπον , ὁ κοινός φύσις διά ὁ ὄνομα δείκνυμι , οὖον περιγράφω ὁ φωνή ὁ τις ἄνθρωπος , ὁ ἰδίως ὑπό ὁ ὄνομα γνωρίζω . οὖον γάρ μᾶλλον Πέτρος ἄνθρωπος εἰμί , ἢ καί Ἀνδρέας , καί Ἰωάννης , καί Ἰάκωβος . ὁ οὖν κοινότης ὁ σημαίνω , ὁμοίως ἐπί πᾶς ὁ ὑπό ὁ αὐτός ὄνομα τάσσω χωρέω , χρεία ἔχω ὁ ὑποδιαστολή , διά ὅς οὖον ὁ καθόλου ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ Πέτρος ἢ ὁ Ἰωάννης ἐπιγιγνώσκω . ὁ δέ ὁ ὄνομα ἰδικός ἔχω ὁ ἔνδειξις , διά ὅς οὐ ὁ κοινότης ὁ φύσις ἐνθεωρέω ὁ σημαίνω , ἀλλά πρᾶγμα τις περιγραφή , μηδείς ἔχω πρός ὁ ὁμογενής , κατά ὁ ἰδιάζω , ὁ κοινωνία , οἷος ὁ Παῦλος , ἢ ὁ Τιμόθεος . οὐκέτι γάρ ὁ τοιοῦτος φωνή ἐπί ὁ κοινός ὁ φύσις φέρω , ἀλλά χωρίζω ὁ περιληπτικός σημασία , περιγράφω τις πρᾶγμα ἔμφασις διά ὁ ὄνομα παρίστημι . ὅταν οὖν δύο ἢ καί πλείων κατά ὁ αὐτός εἰμί , οἷος Παῦλος καί Σιλουανός καί Τιμόθεος , περί ὁ οὐσία ὁ ἄνθρωπος ζητέω λόγος , οὐ ἄλλος τις πωλέω ὁ οὐσία ἐπί ὁ Παῦλος λόγος , ἕτερος δέ ἐπί ὁ Σιλουανός , καί ἄλλος ἐπί ὁ Τιμόθεος · ἀλλά διά ὅς εἄν λόγος ὁ οὐσία ὁ Παῦλος δείκνυμι , οὗτος καί ὁ ἄλλος ἐφαρμόζω · καί εἰμί ἀλλήλων ὁμοούσιος ὁ ὁ αὐτός λόγος ὁ οὐσία ὑπογράφω . ἐπειδάν δέ τις , ὁ κοινός μανθάνω , ἐπί ὁ ἰδιάζω τρέπω ὁ θεωρία , διά ὅς χωρίζω ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος , οὐκέτι ὁ ἕκαστος γνωριστικός λόγος ὁ περί ὁ ἄλλος διά πᾶς συμφέρω , κἀν ἐν τις εὑρίσκω ὁ κοινός ἔχω . οὗτος τοίνυν φημί · ὁ ἰδίως λέγω ὁ ὁ ὑπόστασις δηλόω ῥῆμα . ὁ γάρ ἄνθρωπος εἶπον σκεδάννυμι τις διάνοια ὁ ἀόριστος ὁ σημασία ὁ ἀκοή ἐμποιέω , ὥστε ὁ μέν φύσις ἐκ ὁ ὄνομα δηλόω , ὁ δέ ὑφίστημι καί δηλέομαι ἰδίως ὑπό ὁ ὄνομα πρᾶγμα μή σημαίνω . ὁ δέ Παῦλος εἶπον δείκνυμι ἐν ὁ δηλέομαι ὑπό ὁ ὄνομα πρᾶγμα ὑφίστημι ὁ φύσις . οὗτος οὖν εἰμί ὁ ὑπόστασις , οὐ ὁ ἀόριστος ὁ οὐσία ἔννοια , μηδείς ἐκ ὁ κοινότης ὁ σημαίνω στάσις εὑρίσκω , ἀλλά ὁ ὁ κοινός τε καί ἀπερίγραπτος ἐν ὁ τις πρᾶγμα διά ὁ ἐπιφαίνω ἰδίωμα παρίστημι καί περιγράφω · ὡς καί ὁ γραφή συνήθης ὁ τοιοῦτος ποιέω , ἐν ἄλλος τε πολύς , καί ἐν ὁ κατά ὁ Ἰώβ ἱστορία . ἐπεί γάρ μέλλω ὁ περί αὐτός διηγέομαι , πρότερος ὁ κοινός μνημονεύω , καί εἶπον ἄνθρωπος , εὐθύς ἀποτέμνω ὁ ἰδιάζω ἐν ὁ προσθήκη ὁ τις . ἀλλά ὁ μέν οὐσία ὁ ὑπογραφή , ὡς οὐδείς φέρω κέρδος πρός ὁ πρόκειμαι ὁ λόγος σκοπός , σιωπάω · ὁ δέ τις διά ὁ οἰκέω γνώρισμα χαρακτηρίζω , καί τόπος λέγω καί ὁ ὁ ἦθος γνώρισμα , καί ὅσος ὁ ἔξωθεν συμπαραλαμβάνω χωρίζω αὐτός καί ἀφιστάω μέλλω ὁ κοινός σημασία · ὥστε διά πᾶς ἐναργής ὁ ἱστορέω γίγνομαι ὁ ὑπογραφή , ἐκ ὁ ὄνομα , ἐκ ὁ τόπος , ἐκ ὁ ὁ Ψυχή ἰδίωμα , ἐκ ὁ ἔξωθεν περί αὐτός θεωρέω . εἰμί δέ ὁ ὁ οὐσία δίδωμι λόγος , οὐδείς εἄν γίγνομαι ὁ εἴρω ἐν ὁ ὁ φύσις ἑρμηνεία μνήμη · ὁ γάρ αὐτός εἄν εἰμί λόγος , ὅς καί ἐπί ὁ Βαλδάδ ὁ Σαυχίτης καί Σοφάρ ὁ μιναῖος καί ἐπί ἕκαστος ὁ ἐκεῖ μνημονεύω ἄνθρωπος . ὅς τοίνυν ἐν ὁ κατά ἐγώ γιγνώσκω διαφορά λόγος ἐπί τε ὁ οὐσία καί ὁ ὑπόστασις , οὗτος μετατίθημι καί ἐπί ὁ θεῖον δόγμα , οὐ ἁμαρτάνω . πῶς ὁ εἰμί ὁ πατήρ , ὅς τίς ποτός ὑποτίθημι σύ ὁ ἔννοια ( πρός οὐδείς γάρ εἰμί ἀποτάσσω νόημα ὁ ψυχή ἐπερείδω , διά ὁ πείθω αὐτός ὑπέρ πᾶς εἰμί νόημα ) , οὗτος καί ἐπί ὁ υἱός νοέω , οὗτος ὡσαύτως καί ἐπί ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος . ὁ γάρ ὁ ἄκτιστος καί ὁ ἀκατάληπτος λόγος , εἷς καί ὁ αὐτός ἐπί τε ὁ πατήρ καί ὁ υἱός καί ὁ ἅγιος πνεῦμα εἰμί . οὖον γάρ ὁ μέν μᾶλλον ἀκατάληπτος τε καί ἄκτιστον , ὁ δέ κακός . ἐπεί δέ χρή διά ὁ ἰδιάζω σημεῖον ἀσύγχυτος ἐπί ὁ Τριάς ὁ διάκρισις ἔχω , ὁ μέν κοινῶς ἐπιθεωρέω , οἷος ὁ ἄκτιστον λέγω , ἢ ὁ ὑπέρ πᾶς κατάληψις , ἢ εἰμί τίς τοιοῦτος , οὖον συμπαραλαμβάνω εἰς ὁ ὁ ἰδιάζω κρίσις , ἐπιζητέω δέ μόνος , διά ὅς ὁ περί ἕκαστος ἔννοια τηλαυγής καί ἄμικτος ὁ συνθεωρέω ἀφορίζω . καλῶς οὖν ἔχω ἐγώ δοκέω οὕτως ἀνιχνεύω ὁ λόγος . πᾶς ὅσπερ εἄν εἰς ἐγώ ἐκ θεῖος δύναμις ἀγαθός φθάνω , ὁ πᾶς ἐν πᾶς ἐνεργέω χάρις ἐνέργεια εἰμί φημί · καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , ὅτι οὗτος δέ πᾶς ἐνεργέω ὁ εἷς καί ὁ αὐτός πνεῦμα , διαιρέω ἴδιος ἕκαστος καθώς βούλομαι . ζητέω δέ εἰμί ἐκ μόνος ὁ ἅγιος πνεῦμα ὁ ὁ ἀγαθός χορηγία ὁ ἀρχή λαμβάνω οὗτος παραγίγνομαι ὁ ἄξιος , πάλιν ὑπό ὁ γραφή ὁδηγέω εἰς ὁ ὁ χορηγία ὁ ἀγαθός ὁ διά ὁ πνεῦμα ἐγώ ἐνεργέω ἀρχηγός καί αἴτιος ὁ μονογενής θεός εἰμί πιστεύω . πᾶς γάρ διά αὐτός γίγνομαι , καί ἐν αὐτός συνίστημι , παρά ὁ ἅγιος γραφή διδάσκω . ὅταν τοίνυν καί πρός ἐκεῖνος ὑψόω ὁ ἔννοια , πάλιν ὑπό ὁ θεόπνευστος χειραγωγία ἀνάγω διδάσκω , ὅτι διά ἐκεῖνος μέν πᾶς ὁ δύναμις ἐκ ὁ μή εἰμί εἰς ὁ εἰμί παράγω · οὖον μήv οὐδέ ἐκ ἐκεῖνος ἄναρχος · ἀλλά τίς εἰμί δύναμις ἀγέννητος καί ἄναρχος ὑφίστημι , ὅστις εἰμί αἰτία ὁ ἅπας ὁ εἰμί αἴτιος . ἐκ γάρ ὁ πατήρ ὁ υἱός , διά ὅς ὁ πᾶς , ὅς πάντοτε ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἀχώριστος συνεπινοέω . οὖον γάρ εἰμί ἐν περίνοια ὁ υἱός γίγνομαι , μή προκαταυγάζω ὁ πνεῦμα . ἐπεί τοίνυν ὁ ἅγιος πνεῦμα , ἀπό ὅς πᾶς ἐπί ὁ κτίσις ὁ ὁ ἀγαθός χορηγία πηγάζω , ὁ υἱός μέν ἀρτέομαι , ὅς ἀδιάστατος συγκαταλαμβάνω · ὁ δέ ὁ πατήρ αἴτιος ἐξάπτω ἔχω ὁ εἰμί , ὅθεν καί ἐκπορεύω · οὗτος γνωριστικός ὁ κατά ὁ ὑπόστασις ἰδιότης σημεῖον ἔχω , ὁ μετά ὁ υἱός καί σύν αὐτός γνωρίζω , καί ὁ ἐκ ὁ πατήρ ὑφίστημι . ὁ δέ υἱός , ὁ ὁ ἐκ ὁ πατήρ ἐκπορεύω πνεῦμα διά ἑαυτοῦ καί μετά ἑαυτοῦ γνωρίζω , μόνος μονογενής ἐκ ὁ ἀγέννητος φάος ἐκλάμπω , οὐδείς , κατά ὁ ἰδιάζω ὁ γνώρισμα , ὁ κοινωνία ἔχω πρός ὁ πατήρ ἢ πρός ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος , ἀλλά ὁ εἴρω σημεῖον μόνος γνωρίζω . ὁ δέ ἐπί πᾶς Θεός , ἐξαιρετός τίς γνώρισμα ὁ ἑαυτοῦ ὑπόστασις , ὁ πατήρ εἰμί , καί ἐκ μηδείς αἴτιος ὑφίστημι , μόνος ἔχω · καί διά οὗτος πάλιν ὁ σημεῖον καί αὐτός ἰδιαζόντως ἐπιγιγνώσκω . οὗτος ἕνεκα ἐν ὁ ὁ οὐσία κοινότης ἀσύμβατος φημί εἰμί καί ἀκοινώνητος ὁ ἐπιθεωρέω ὁ Τριάς γνώρισμα , διά ὅς ὁ ἰδιότης παρίστημι ὁ ἐν ὁ πίστις παραδίδωμι πρόσωπον , ἕκαστος ὁ ἴδιος γνώρισμα διακεκριμένως καταλαμβάνω · ὥστε διά ὁ εἴρω σημεῖον ὁ χωρίζω ὁ ὑπόστασις ἐξευρίσκω · κατά δέ ὁ ἤπειρος , καί ἀκατάληπτος , καί ὁ ἄκτιστος εἰμί , καί μηδείς τόπος περιλαμβάνω , καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , μηδείς εἰμί παραλλαγή ἐν ὁ ζωοποιός φύσις , ἐπί πατήρ λέγω καί υἱός καί πνεῦμα ἅγιος · ἀλλά τις συνεχής καί ἀδιάσπαστος κοινωνία ἐν αὐτός θεωρέω . καί διά ὅς ἄν τις νόημα ὁ μεγαλεῖον εἷς τις ὁ ἐν ὁ ἅγιος Τριάς πιστεύω κατανοέω , διά ὁ αὐτός προσέρχομαι , ἀπαραλλάκτως , ἐπί πατήρ , καί υἱός , καί πνεῦμα ἅγιος ὁ δόξα βλέπω , ἐν οὐδείς διάλειμμα μεταξύ πατήρ καί υἱός καί ἅγιος πνεῦμα ὁ διάνοια κενεμβατέω . διότι οὐδείς εἰμί ὁ διά μέσος οὗτος παρενείρω , οὔτε πρᾶγμα ὑφίστημι ἄλλος τίς παρά ὁ θεῖος φύσις , ὡς καταμερίζω αὐτός πρός ἑαυτοῦ διά ὁ ὁ ἀλλότριος παρέμπτωσις δύναμαι , οὔτε διάστημα τις ἀνυπόστατος κενότης , ὅστις χάσκω ποιέω ὁ θεῖος οὐσία ὁ πρός ἑαυτοῦ ἁρμονία , ὁ παρενθήκη ὁ κενός ὁ συνεχής διαστέλλω . ἀλλά ὁ ὁ πατήρ νοέω , αὐτός τε ἐπί ἑαυτοῦ νοέω , καί ὁ υἱός ὁ διάνοια συμπαραδέχομαι · ὁ δέ οὗτος λαμβάνω ὁ υἱός ὁ πνεῦμα οὐ ἀπομερίζω , ἀλλά ἀκόλουθος μέν , κατά ὁ τάξις , συνημμένως δέ , κατά ὁ φύσις , ὁ τρεῖς κατά αὐτός συγκεράννυμι ἐν ἑαυτοῦ ὁ πίστις ἀνατυπόω . καί ὁ ὁ πνεῦμα μόνος εἶπον συμπεριλαμβάνω ὁ ὁμολογία οὗτος καί ὁ ὅς εἰμί ὁ πνεῦμα . καί ἐπεί ὁ Χριστός εἰμί ὁ πνεῦμα , καί ἐκ ὁ Θεός , καθώς φημί ὁ Παῦλος , ὥσπερ ἐκ ἅλυσις ὁ ὁ εἷς ἄκρος ἅπτω καί ὁ ἕτερος ἄκρος συνεπισπάω , οὕτως ὁ ὁ πνεῦμα ἕλκω , καθώς φημί ὁ προφήτης , διά αὐτός καί ὁ υἱός καί ὁ πατήρ συνεφέλκω . καί εἰμί ὁ υἱός ἀληθινός τις λαμβάνω , ἔχω αὐτός ἑκατέρωθεν , πῇ μέν ὁ ἑαυτοῦ πατήρ , πῇ δέ ὁ ἴδιος πνεῦμα συνεπάγω . οὔτε γάρ ὁ πατήρ ὁ ἀεί ἐν ὁ πατήρ εἰμί ἀποτέμνω δύναμαι , οὔτε ὁ πνεῦμα ποτός διαζεύγνυμαι ὁ ἴδιος ὁ πᾶς ἐν αὐτός ἐνεργός . ὡσαύτως δέ καί ὁ ὁ πατήρ δέχομαι καί ὁ υἱός καί ὁ πνεῦμα συμπαραδέχομαι ὁ δύναμις . οὖον γάρ εἰμί ἐπινοέω τομή ἢ διαίρεσις κατά οὐδείς τρόπος , ὡς ἢ υἱός Χωρὶς πατήρ νοέω , ἢ ὁ πνεῦμα ὁ υἱός διαζεύγνυμαι · ἀλλά τις ἄρρητος καί ἀκατανόητος ἐν οὗτος καταλαμβάνω καί ὁ κοινωνία καί ὁ διάκρισις , οὔτε ὁ ὁ ὑπόστασις διαφορά ὁ ὁ φύσις συνεχής διασπάω , οὔτε ὁ κατά ὁ οὐσία κοινότης ὁ ἰδιάζω ὁ γνώρισμα ἀνηχέω . μή θαυμάζω δέ εἰμί ὁ αὐτός καί συνάπτω καί διακρίνω εἰμί φημί , καί τις ἐπινοέω , ὥσπερ ἐν αἴνιγμα , καινός καί παράδοξος διάκρισις τε συνάπτω καί διακρίνω συνάφεια . εἰμί γάρ μή τις ἐριστικός καί πρός ἐπήρεια ἀκούω ὁ λόγος , καί ἐν ὁ αἰσθητός δυνατός εἰμί ὁ τοιοῦτος εὑρίσκω . καί ἐγώ δέχομαι ὁ λόγος ὡς ὑπόδειγμα καί σκιά ἀλήθεια , οὐ ὡς αὐτός ὁ ὁ πρᾶγμα ἀλήθεια · οὖον γάρ δυνατός εἰμί διά πᾶς ἐφαρμόζω ὁ ἐν ὁ ὑπόδειγμα θεωρέω ὁ πρός ὁ ὁ ὁ ὑπόδειγμα χρεία παραλαμβάνω . πόθεν οὖν φημί ὁ διακρίνω ἅμα καί συναφής ἐκ ὁ κατά ὁ αἴσθησις ἐγώ προφαίνω ἀναλογίζομαι ; ἤδη ποτέ ὁ ἐν ὁ νεφέλη τόξον ὁ λαμπηδών κατά ὁ ἔαρ θεάομαι , ἐκεῖνος λέγω ὁ τόξον , ὅσπερ ὁ κοινός λόγος ἴρις εἴωθα ἐπονομάζω · ὅς φημί ὁ περί οὗτος δεινός τότε συνίστημι , ὅταν ἀνακεράννυμι τις εἰμί πρός ὁ ἀήρ Νοτίς , ὁ ὁ πνεῦμα Βίας ὁ ἐν ὁ ἀτμός ὑγρός καί παχύς , νεφώδης ἤδη γίγνομαι , εἰς ὑετός ἀποθλίβω . συνίστημι δέ λέγω οὕτως . ἐπειδάν ὁ ὁ ἥλιος ἀκτίς , κατά ὁ πλάγιος ὑποτρέχω ὁ πυκνός τε καί συνηρεφής ὁ νέφωσις , εἶτα κατά ὁ εὐθύς2 νέφος τις ὁ ἴδιος κύκλος ἐναπερείδω , οἷος τις καμπή καί Ἐπάνοδος ὁ φάος πρός ἑαυτοῦ γίγνομαι , ὁ αὐγή πρός ὁ ἔμπαλιν ἀπό ὁ ὑγρός τε καί στίλβω ἀναλύω . ἐπεί γάρ φύσις εἰμί ὁ φλογώδης μαρμαρυγή , εἰμί τις λεῖος προσπίπτω , πρός ἑαυτοῦ πάλιν ἀνακλάω , κυκλοτερής δέ ὁ ἥλιος ὁ σχῆμα , ὁ διά ὁ ἀκτίς ἐν ὁ ὑγρός τε καί λεῖος ὁ ἀήρ γίγνομαι , ἐκ ἀνάγκη κατά ὁ σχῆμα ὁ ἡλιακός κύκλος καί ὁ παράκειμαι ὁ νέφος ἀήρ διά ὁ ἀποστίλβω αὐγή περιγράφω . οὗτος τοίνυν ὁ αὐγή καί συνεχής εἰμί πρός ἑαυτοῦ καί διαιρέω . πολύχροος γάρ τις εἰμί καί πολυειδής , ἀφανής ὁ ποικίλος ἄνθος ὁ βαφή πρός ἑαυτοῦ κατακιρνάω ὁ ἑτεροχροέω ὁ πρός ἀλλήλων συμβολή ἐκ ὁ ὄψις ἐγώ κατά ὁ λανθάνω ὑποκλέπτω · ὡς μή εἄν ἐπιγιγνώσκω ὁ γλαυκός πρός ὁ πυραυγής ὁ διά μέσος τόπος ὁ μίγνυμι διά ἑαυτοῦ καί χωρίζω ὁ ὁ χρώς ἑτερότης , ἢ ὁ πυραυγής πρός ὁ πορφύρεος , ἢ ἐκεῖνος πρός ὁ ἠλέκτρινος . πᾶς γάρ ὁ αὐγή κατά αὐτός ὁράω καί τηλαυγής εἰμί , καί ὁ πρός ἀλλήλων συνάφεια ὁ σημεῖον κλέπτω , ὁ ἔλεγχος ἐκφεύγω , ὡς ἀμήχανος ἐξευρίσκω μέχρι τίς ἵστημι ὁ πυρώδης ἢ ὁ σμαραγδίζω ὁ αἴγλη , καί ἀπό τίς ἄρχω μηκέτι τοιοῦτος εἰμί , οἷος ἐν ὁ τηλαυγής καθοράω . ὥσπερ τοίνυν ἐν ὁ ὑπόδειγμα καί ὁ ὁ χρῶμα διαφορά φανερῶς διαγιγνώσκω , καί διάστασις ἕτερος πρός ὁ ἕτερος οὐ εἰμί ὁ αἴσθησις καταλαμβάνω , οὗτος ἐγώ λογίζομαι δυνατός εἰμί καί περί ὁ θεῖον δόγμα ἀναλογίζομαι · ὁ μέν ὁ ὑπόστασις ἰδιότης , ὥσπερ τίς ἄνθος ὁ κατά ὁ ἴρις φαίνω , ἐπαστράπτω ἕκαστος ὁ ἐν ὁ ἅγιος Τριάς πιστεύω · ὁ δέ κατά ὁ φύσις ἰδιότης μηδείς ἕτερος πρός ὁ ἕτερος ἐπινοέω διαφορά , ἀλλά ἐν ὁ κοινότης ὁ οὐσία ὁ γνωριστικός ἰδιότης ἐπιλάμπω ἕκαστος . καί γάρ ἐκεῖ ἐν ὁ ὑπόδειγμα ὁ ἀπαυγάζω ὁ πολύχροος ἐκεῖνος αὐγή εἷς οὐσία εἰμί , ὁ διά ὁ ἡλιακός ἀκτίς ἀνακλάω · ὁ δέ ἄνθος ὁ φαίνω πολυειδής · παιδεύω ἐγώ ὁ λόγος καί διά ὁ κτίσις μή ξενοπαθέω ὁ περί ὁ δόγμα λόγος , ὅταν εἰς ὁ δυσθεώρητος ἐμπίτνω πρός ὁ ὁ λέγω συγκατάθεσις ἰλιγγιάω . ὥσπερ γάρ ἐπί ὁ ὁ ὀφθαλμός φαίνω ἀγαθός φαίνω ὁ λόγος ὁ αἴτιος ὁ πείρω , οὗτος καί ὁ ὑπεραναβαίνω δόγμα ἀγαθός εἰμί ὁ διά λογισμός κατάληψις ὁ πίστις , καί ὁ χωρίζω ἐν ὑπόστασις καί ὁ συνάπτω ἐν ὁ οὐσία διδάσκω . ἐπεί οὖν ὁ μέν τίς κοινός ἐν ὁ ἅγιος Τριάς ὁ δέ ἰδιάζω ὁ λόγος ἐνθεωρέω , ὁ μέν ὁ κοινότης λόγος εἰς ὁ οὐσία ἀνάγω , ὁ δέ ὑπόστασις ὁ ἰδιάζω ἕκαστος σημεῖον εἰμί . ἀλλά ἴσως οἴομαι τις μή συμβαίνω ὁ ἀποδίδωμι περί ὁ ὑπόστασις λόγος ὁ διάνοια ὁ ὁ ἀπόστολος γραφεύς , ἐν ὅς φημί περί ὁ κύριος , ὅτι ἀπαύγασμα ὁ δόξα αὐτός , καί χαρακτήρ ὁ ὑπόστασις . εἰμί γάρ ὑπόστασις ἀποδίδωμι εἰμί ὁ συνδρομή ὁ περί ἕκαστος ἰδίωμα , ὁμολογέω δέ , ὥσπερ ἐπί ὁ πατήρ , εἰμί τίς ὁ ἰδιαζόντως ἐπιθεωρέω , διά ὅς μόνος ἐπιγιγνώσκω , κατά ὁ αὐτός δέ τρόπος καί περί ὁ Μονογενώ ὁ ἴσος πιστεύω · πῶς ἐνταῦθα ὁ ὁ ὑπόστασις ὄνομα ὁ πατήρ μόνος προσμαρτυρέω ὁ γραφή , ὁ δέ υἱός μορφή λέγω ὁ ὑπόστασις , οὐ ἐν ἴδιος , ἀλλά ἐν ὁ ὁ πατήρ γνώρισμα χαρακτηρίζω ; εἰμί γάρ ὁ ὑπόστασις ὁ ἰδιάζω ὁ ἕκαστος ὕπαρξις σημεῖον εἰμί , ὁ δέ πατήρ ἴδιος ὁ ἀγέννητος εἰμί ὁμολογέω , μορφόω δέ ὁ υἱός ὁ ὁ πατήρ ἰδίωμα , ἄρα οὐκέτι διαμένω ὁ πατήρ κατά ἐξαίρω ἐπί αὐτός μόνος ὁ ἀγέννητος λέγω , εἴπερ ὁ ἰδιάζω ὁ πατήρ ὁ ὁ Μονογενώ χαρακτηρίζω ὕπαρξις . ἀλλά ἐγώ οὗτος φημί , ὅτι ἕτερος πληρόω σκοπός ἐνταῦθα ὁ ἀπόστολος ὁ λόγος , πρός ὅς βλέπω οὗτος χράω ὁ φωνή · δόξα ἀπαύγασμα λέγω , καί χαρακτήρ ὁ ὑπόστασις · ὅσπερ ὁ ἀκριβῶς νοέω οὐδείς εὑρίσκω ὁ παρά ἐγώ εἴρω μάχομαι , ἀλλά ἐπί τις ἰδιάζω ἔννοια ὁ λόγος ἐξάνω . οὖον γάρ ὅπως διακρίνω ἀπό ἀλλήλων ὁ ὑπόστασις διά ὁ ἐπιφαίνω σημεῖον ὁ ἀποστολικός πραγματεύομαι λόγος , ἀλλά ὅπως ὁ γνήσιος τε καί ἀδιάστατος καί συνάπτω ὁ ὁ υἱός πρός ὁ πατήρ σχέσις νοέω . καί γάρ οὐ εἶπον , ὅς εἰμί δόξα ὁ πατήρ , καίτοι ὁ ἀληθής οὕτως ἔχω , ἀλλά οὗτος παραλείπω ὡς ὁμολογέω , ὁ μή ἄλλος τίς δόξα εἶδος ἐπί ὁ πατήρ καί ἕτερος ἐπί ὁ υἱός νοέω διδάσκω , αὐτός ὁ ὁ πατήρ δόξα ἀπαύγασμα ὁ ὁ Μονογενώ διορίζω δόξα , ὁ ἀδιάστατος συνεπινοέω ὁ πατήρ ὁ υἱός κατασκευάζω ἐκ ὁ κατά ὁ φάος ὑπόδειγμα . ὡς γάρ ἐκ ὁ φλόξ μέν ὁ αὐγή , οὖον μήv ὕστερος μετά ὁ φλόξ εἰμί ὁ αὐγή , ἀλλά ὁμοῦ τε ὁ φλόξ ἀναλάμπω , καί συναπηυγάσθη ὁ φάος · οὗτος βούλομαι καί ἐκ ὁ πατήρ μέν ὁ υἱός νοέω , οὖον μήv παράτασις τις διαστηματικός ὁ ὁ πατήρ ὕπαρξις ὁ Μονογενεύς διορίζω , ἀλλά ἀεί ὁ αἴτιος ὁ ἐκ αὐτός συνυπολαμβάνω . κατά ὁ αὐτός οὖν τρόπος , ὥσπερ ἐφερμηνεύω ὁ προαποδίδωμι νόος , καί ὑπόστασις χαρακτήρ φημί , ὁ σωματικός ἐγώ ὑπόδειγμα πρός ὁ ὁ ἀόρατος χειραγωγέω κατανόησις . ὡς γάρ ὁ σῶμα πάντως εἰμί ἐν σχῆμα , ἀλλά ἕτερος μέν ὁ ὁ σχῆμα , ἕτερος δέ ὁ ὁ σῶμα λόγος , καί οὐ ἄν τις ἀποδίδωμι ὁ ἑκάτερος οὗτος ὁρισμός συμφέρω ὁ περί ὁ ἕτερος · πλήν ἀλλά κἀν λόγος διακρίνω ὁ σχῆμα ὁ σῶμα , ὁ φύσις οὖον παραδέχομαι ὁ διάκρισις , ἀλλά συνημμένως νοέω μετά ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος · οὕτως οἴομαι δήω ὁ ἀπόστολος , κἀν ὁ ὁ πίστις λόγος ἀσύγχυτος καί διαιρέω ὁ ὁ ὑπόστασις διδάσκω διαφορά , ἀλλά καί ὁ προσεχής καί οἱονεί συμφυής ὁ Μονογενώ πρός ὁ πατήρ διά ὁ εἴρω παρίστημι , οὐ ὡς οὐ εἰμί ἐν ὑπόστασις καί ὁ Μονογενώ , ἀλλά ὡς οὖον παραδέχομαι μεσότης τις ὁ ἑαυτοῦ πρός ὁ πατήρ ἕνωσις · ὥστε ὁ ὁ χαρακτήρ ὁ Μονογενώ διά ὁ ὁ Ψυχή ὄμμα ἐνατενίζω καί ὁ ὁ πατήρ ὑπόστασις ἐν περίνοια γίγνομαι , οὐ ἐπαλλάσσω οὐδέ συναναμίγνυμι ὁ ἐπιθεωρέω αὐτός ἰδιότης , ὡς ἢ ὁ πατήρ ὁ γέννησις , ἢ ὁ υἱός ὁ ἀγεννησία ἐπιμορφάζω , ἀλλά ὡς οὐ ἐνδέχομαι ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος διαζεύγνυμαι , ἐπί ἑαυτοῦ μόνος καταλαμβάνω ὁ λείπω . οὐδέ γάρ εἰμί δυνατός , υἱός ὀνομάζω , μή καί πατήρ ἐν περίνοια γίγνομαι , σχετικός ὁ προσηγορία οὗτος καί ὁ πατήρ συνεμφαίνω . ἐπεί τοίνυν ὁ ὁράω ὁ υἱός ὁράω ὁ πατήρ , καθώς φημί ἐν εὐαγγέλιον ὁ Κύριος , διά οὗτος χαρακτήρ φημί εἰμί ὁ Μονογενεύς ὁ ὁ πατήρ ὑπόστασις . καί ὡς εἄν μᾶλλον ἐπιγιγνώσκω ὁ νόημα , καί ἄλλος συμπαραλαμβάνω ὁ ἀπόστολος φωνή , ἐν ὅς εἰκών ὁ Θεός ὁ ἀόρατος , καί ὁ ἀγαθότης αὐτός πάλιν εἰκών φημί , οὐ ὁ διαφέρω ὁ ἀρχέτυπος ὁ εἰκών κατά ὁ ὁ ἀορασία καί ὁ ἀγαθότης λόγος , ἀλλά ἵνα δείκνυμι ὅτι αὐτός ὁ πρωτότυπος εἰμί , κἀν ἕτερος εἰμί . οὖον γάρ εἄν ὁ ὁ εἰκών διασῴζω λόγος , εἰμί μή διά πᾶς ὁ ἐναργής ἔχω καί ἀπαράλλακτος . οὐκοῦν ὁ ὁ ὁ εἰκών κατανοέω κάλλος ἐν περίνοια ὁ ἀρχέτυπος γίγνομαι . καί ὁ ὁ υἱός ὁ οἱονεί μορφή ὁ διάνοια λαμβάνω ὁ πατρικός ὑπόστασις ὁ χαρακτήρ ἀνατυπόω , βλέπω διά οὗτος ἐκεῖνος , οὖον ὁ ἀγεννησία ὁ πατήρ ἐν ὁ ἀπεικόνισμα βλέπω ( εἰμί γάρ εἄν διά ὅλος αὐτός εἰμί καί οὐ ἕτερος ) , ἀλλά ὁ ἀγέννητος κάλλος ἐν ὁ γεννητός κατοπτεύω . ὥσπερ γάρ ὁ ἐν ὁ καθαρός κάτοπτρον ὁ γίγνομαι ὁ μορφή ἔμφασις κατανοέω , ἐναργής ὁ ἀπεικονίζω πρόσωπον ὁ γνῶσις ἔχω , οὕτως ὁ ὁ υἱός ἐπιγιγνώσκω ὁ χαρακτήρ ὁ πατρικός ὑπόστασις , διά ὁ ὁ υἱός γνῶσις , ἐν ὁ Καρδία δέχομαι . πᾶς γάρ ὁ ὁ πατήρ ἐν ὁ υἱός καθοράω , καί πᾶς ὁ ὁ υἱός ὁ πατήρ εἰμί , ἐπεί καί ὅλος ὁ υἱός ἐν ὁ πατήρ μένω καί ὅλος ἔχω πάλιν ἐν ἑαυτοῦ ὁ πατήρ . ὥστε ὁ ὁ υἱός ὑπόστασις οἱονεί μορφή καί πρόσωπον γίγνομαι ὁ ὁ πατήρ ἐπίγνωσις · καί ὁ ὁ πατήρ ὑπόστασις ἐν ὁ ὁ υἱός μορφή ἐπιγιγνώσκω , Μένων αὐτός ὁ ἐπιθεωρέω ἰδιότης εἰς διάκρισις ἐναργής ὁ ὑπόστασις .