basilius-theology.epistulae 236
Ἐζητημένον ἤδη παρὰ πολλοῖς τὸ εὐαγγελικὸν ῥητὸν περὶ τοῦ ἀγνοεῖν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὴν ἡμέραν τοῦ τέλους καὶ τὴν ὥραν , καὶ μάλιστα συνεχῶς προβαλλόμενον παρὰ τῶν Ἀνομοίων ἐπὶ καθαιρέσει τῆς δόξης τοῦ Μονογενοῦς εἰς ἀπόδειξιν τοῦ κατὰ τὴν οὐσίαν ἀνομοίου , καὶ τῆς κατὰ τὴν ἀξίαν ὑφέσεως , ὡς οὐ δυναμένου οὔτε τὴν αὐτὴν ἔχειν φύσιν , οὔτε ἐν ὁμοιότητι μιᾷ νοεῖσθαι τοῦ μὴ πάντα εἰδότος πρὸς τὸν ἐμπεριλαβόντα τὴν εἴδησιν τῶν ὅλων τῇ προγνωστικῇ ἑαυτοῦ καὶ ἐπιβλητικῇ τῶν μελλόντων δυνάμει , τοῦτο νῦν παρὰ τῆς σῆς συνέσεως ἡμῖν ὡς καινὸν προεβλήθη . ἃ τοίνυν ἐκ παιδὸς παρὰ τῶν πατέρων ἠκούσαμεν , καὶ διὰ τὴν πρὸς τὰ καλὰ φιλίαν ἀβασανιστως παρεδεξάμεθα , ταῦτα εἰπεῖν ἔχομεν , τῶν μὲν Χριστομάχων τὴν ἀναισχυντίαν οὐ διαλύοντα ( τίς γὰρ ἂν καὶ φανείη λόγος τῆς ὁρμῆς αὐτῶν ἰσχυρότερος ; ) · τοῖς δὲ ἀγαπῶσι τὸν Κύριον , καὶ τῆς ἐκ τοῦ λόγου ἀποδείξεως ἰσχυροτέραν τὴν ἐκ πίστεως πρόληψιν κεκτημένοις , ἀρκοῦσαν ἴσως παρεχόμενα τὴν πληροφορίαν . Ὅτι τὸ οὐδεὶς καθολικὸν μὲν εἶναι δοκεῖ ῥῆμα , ὡς μηδὲ ἓν πρόσωπον διὰ τῆς φωνῆς ταύτης ὑπεξῃρῆσθαι · ἔστι δὲ οὐχ οὕτω παρὰ τῇ Γραφῇ ἀναφερόμενον , ὡς τετηρήκαμεν ἐπὶ τοῦ , Οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός . οὐδὲ γὰρ ἐκεῖ ἑαυτὸν ἔξω τιθεὶς τῆς τοῦ ἀγαθοῦ φύσεως ὁ Υἱός , ταῦτα λέγει . ἀλλʼ ἐπειδὴ τὸ πρῶτον ἀγαθὸν ὁ Πατήρ , τὸ οὐδεὶς συνυπακουομένου τοῦ πρῶτος , εἰρῆσθαι πιστεύομεν . καὶ τὸ Οὐδεὶς οἶδε τὸν Υἱὸν εἰ μὴ ὁ Πατήρ . οὐδὲ γὰρ ἐκεῖ ἄγνοιαν τοῦ Πνεύματος κατηγορεῖ , ἀλλὰ πρώτῳ τῷ Πατρὶ ὑπάρχειν τὴν γνῶσιν τῆς ἑαυτοῦ φύσεως μαρτυρεῖ . οὕτω καὶ τὸ Οὐδεὶς οἶδε τὴν πρώτην εἴδησιν τῶν τε ὄντων καὶ τῶν ἐσομένων ἐπὶ τὸν Πατέρα ἀνάγοντος , καὶ διὰ πάντων τὴν πρώτην αἰτίαν τοῖς ἀνθρώποις ὑποδεικνύντος εἰρῆσθαι νομίζομεν . ἐπεὶ πῶς ἢ ταῖς λοιπαῖς μαρτυρίαις τῆς Γραφῆς ἀκολουθεῖ τὸ ῥητόν , ἢ ταῖς κοιναῖς ἡμῶν ἐννοίαις συμβαίνειν δύναται , τῶν πεπιστευκότων εἰκόνα δὲ εἶναι τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου τὸν Μονογενῆ , εἰκόνα δέ , οὐ χαρακτῆρος σωματικοῦ , ἀλλʼ αὐτῆς τῆς θεότητος , καὶ τῶν ἐπινοουμένων τῇ οὐσίᾳ τοῦ Θεοῦ μεγαλείων , εἰκόνα δυνάμεως , εἰκόνα σοφίας , καθὸ εἴρηται Χριστὸς Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία ; μέρος δὲ δηλονότι τῆς σοφίας ἡ γνῶσις · ἣν οὐκ ἐξεικονίζει πᾶσαν , εἴπερ τινῶν ἀπολείπεται . πῶς δὲ καὶ ὁ Πατήρ , δι’ οὗ τοὺς αἰῶνας ἐποίησε , τούτῳ τὸ ἐλάχιστον μέρος τῶν αἰώνων , τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ τὴν ὥραν , οὐκ ἔδειξεν ; ἢ πῶς ὁ τῶν ὅλων ποιητὴς τοῦ ἐλαχίστου μέρους τῶν ὑπʼ αὐτοῦ κτισθέντων τῆς γνώσεως ἀπολείπεται ; ὁ δὲ λέγων , πλησίον τοῦ τέλους , τάδε καὶ τάδε ἐν τῷ οὐρανῷ σημεῖα καὶ ἐν τοῖς κατὰ γῆν χωρίοις φανήσεσθαι , πῶς αὐτὸ τὸ τέλος ἀγνοεῖ ; ἐν οἷς γὰρ λέγει , Οὔπω τὸ τέλος , οὐχ ὡς ἀμφιβάλλων , ἀλλʼ ὡς εἰδὼς διορίζεται . ἔπειτα μέντοι εὐγνωμόνως σκοποῦντι , πολλὰ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀνθρωπίνου μέρους ὁ Κύριος διαλέγεται τοῖς ἀνθρώποις · οἷον , Δός μοι πιεῖν , φωνή ἐστι τοῦ Κυρίου τὴν σωματικὴν χρείαν ἐκπληροῦσα . καίτοι ὁ αἰτῶν οὐχὶ σὰρξ ἦν ἄψυχος , ἀλλὰ θεότης σαρκὶ ἐμψύχῳ κεχρημένη . οὕτω καὶ νῦν τὸ τῆς ἀγνοίας ἐπὶ τὸν οἰκονομικῶς πάντα καταδεξάμενον , καὶ προκόπτοντα παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις σοφίᾳ καὶ χάριτι , λαμβάνων τις , οὐκ ἔξω τῆς εὐσεβοῦς ἐνεχθήσεται διανοίας . Τῆς σῆς δʼ ἂν εἴη φιλοπονίας ἐκθέσθαι τὰς εὐαγγελικὰς ῥήσεις καὶ συγκρῖναι ἀλλήλαις τήν τε Ματθαίου καὶ τὴν Μάρκου . οὗτοι γὰρ μόνοι συνενεχθέντες περὶ τὸν τόπον τοῦτον ἀλλήλοις φαίνονται . ἡ μὲν οὖν τοῦ Ματθαίου λέξις οὕτως ἔχει · Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς οἶδεν , οὐδὲ οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν , εἰ μὴ ὁ Πατὴρ μόνος · ἡ δὲ τοῦ Μαρκου · Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ ὥρας οὐδεὶς οἶδεν , οὐδὲ οἱ ἄγγελοι οἱ ἐν οὐρανῷ , οὐδὲ ὁ Υἱός , εἰ μὴ ὁ Πατήρ . τί τοίνυν ἐστὶν ἐν τούτοις ἐπισημήνασθαι ἄξιον ; ὅτι ὁ μὲν Ματθαῖος οὐδὲν εἶπε περὶ τῆς τοῦ Υἱοῦ ἀγνωσίας , δοκεῖ δὲ τῷ Μάρκῳ συμφέρεσθαι κατὰ τὴν ἔννοιαν , ἐκ τοῦ φάναι , Εἰ μὴ ὁ Πατὴρ μόνος . ἡμεῖς δὲ ἡγούμεθα τὸ μόνος πρὸς τὴν τῶν ἀγγέλων ἀντιδιαστολὴν εἰρῆσθαι · τὸν δὲ Υἱὸν μὴ συμπαραλαμβάνεσθαι τοῖς ἑαυτοῦ δούλοις κατὰ τὴν ἄγνοιαν . Ἀψευδὴς γὰρ ὁ εἰπών , ὅτι Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ ἐμά ἐστιν . ἓν δὲ ὧν ἔχει καὶ ἡ γνῶσίς ἐστι τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας . παρασιωπήσας τοίνυν , ὡς ὁμολογούμενον , τὸ ἑαυτοῦ πρόσωπον ἐν τῇ λέξει τοῦ Ματθαίου ὁ Κύριος τοὺς ἀγγέλους εἶπεν ἀγνοεῖν , εἰδέναι δὲ τὸν Πατέρα μόνον , τὴν τοῦ Πατρὸς γνῶσιν κατὰ τὸ σιωπώμενον καὶ ἑαυτοῦ εἶναι λέγων , διὰ τὸ καὶ ἐν ἄλλοις εἰρηκέναι · Καθὼς γινώσκει με ὁ Πατήρ , κἀγὼ γινώσκω τὸν Πατέρα . εἰ δὲ γινώσκει ὁ Πατὴρ τὸν Υἱὸν ὅλον δι’ ὅλου , ὥστε καὶ τὴν ἐναποκειμένην αὐτῷ σοφίαν πᾶσαν ἐπίστασθαι , κατὰ τὸ ἴσον μέτρον καὶ ἐπιγνωσθήσεται παρὰ τοῦ Υἱοῦ , δηλονότι , μετὰ πάσης τῆς ἐνυπαρχούσης αὐτῷ σοφίας καὶ τῆς προγνώσεως τῶν μελλόντων . ταύτης μὲν οὖν ἀξιοῦμεν τῆς παραμυθίας τὸ παρὰ τῷ Ματθαίῳ κείμενον · Εἰ μὴ ὁ Πατὴρ μόνος . τὸ δὲ Μάρκου , ἐπειδὴ φανερῶς δοκεῖ καὶ τὸν Υἱὸν ἀπομερίζειν τῆς γνώσεως , οὕτω νοοῦμεν · ὅτι οὐδεὶς οἶδεν , οὔτε οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ , ἀλλʼ οὐδὲ ὁ Υἱὸς ἔγνω , εἰ μὴ ὁ Πατήρ · τουτέστιν , ἡ αἰτία τοῦ εἰδέναι τὸν Υἱὸν παρὰ τοῦ Πατρός . καὶ ἀβιαστός ἐστι τῷ εὐγνωμόνως ἀκούοντι ἡ ἐξήγησις αὕτη , ἐπειδὴ οὐ πρόσκειται τὸ μόνος , ὡς καὶ παρὰ τῷ Ματθαίῳ . ἔστιν οὖν ὁ νοῦς ὁ παρὰ τῷ Μάρκῳ τοιοῦτος · περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἢ ὥρας οὐδεὶς οἶδεν , οὔτε οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ , ἀλλʼ οὐδʼ ἂν ὁ Υἱὸς ἔγνω , εἰ μὴ ὁ Πατήρ · ἐκ γὰρ τοῦ Πατρὸς αὐτῷ ὑπῆρχε δεδομένη ἡ γνῶσις . τοῦτο δὲ εὐφημότατόν ἐστι καὶ θεοπρεπὲς περὶ τοῦ Υἱοῦ λέγειν , ὅτι οὗπέρ ἐστιν ὁμοούσιος , ἐξ αὐτοῦ καὶ τὸ γινώσκειν ἔχει καὶ τὸ ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ δόξῃ τῇ πρεπούσῃ αὐτοῦ τῇ θεότητι θεωρεῖσθαι . Περὶ δὲ τοῦ Ἰεχονίου , ὃν ἐκκήρυκτον ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας γῆς γεγενῆσθαί φησιν ὁ προφήτης Ἱερεμίας εἰπών · Ἠτιμώθη Ἰεχονίας ὡς σκεῦος , οὗ οὐκ ἔστιν αὐτοῦ χρεία · καὶ ὅτι ἀπερρίφη αὐτὸς καὶ τὸ σπέρμα αὐτοῦ , καὶ οὐ μὴ ἀναστῇ ἐκ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου Δαβίδ , ἄρχων ἐν τῷ Ἰούδᾳ · ἁπλοῦς καὶ σαφής ἐστιν ὁ λόγος . καθαιρεθείσης γὰρ τῆς Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ Ναβουχοδονόσορ , λέλυτο μὲν τὰ βασίλεια , οὐκέτι δὲ πατρικαὶ διαδοχαὶ τῶν ἡγεμονιῶν ἦσαν , ὥσπερ καὶ πρότερον · ἀλλὰ τότε μὲν ἐξ ἀρχῆς ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας διῆγον οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαβίδ . ἐπανελθόντες δὲ οἱ περὶ τὸν Σαλαθιὴλ καὶ Ζοροβάβελ , δημοτικώτερον καθηγοῦντο τοῦ λαοῦ , τῆς ἀρχῆς λοιπὸν ἐπὶ τὴν ἱερωσύνην μεταπεσούσης , διὰ τὸ ἀναμιγῆναι τὴν ἱερατικὴν καὶ τὴν βασιλικὴν φυλήν . ὅθεν ὁ κύριος καὶ βασιλεύς ἐστι καὶ ἀρχιερεὺς τὰ πρὸς τὸν Θεόν . καὶ οὐκ ἐξέλιπε μὲν ἡ βασιλικὴ φυλὴ μέχρι τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας , οὐ μὴν ἔτι ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ θρόνου Δαβὶδ τὸ σπέρμα τοῦ Ἰεχονίου . θρόνος γὰρ δηλονότι λέγεται τὸ βασιλικὸν ἀξίωμα . πάντως δὲ τῆς ἱστορίας μέμνησαι , ὅτι ὑπόφορος μὲν ἦν τῷ Δαβὶδ πᾶσα ἡ Ἰουδαία , καὶ ἡ Ἰδουμαία χώρα καὶ ἡ Μωαβῖτις , καὶ τῆς Συρίας ὅσα τε πρόσχωρα καὶ τὰ πορρωτέρω μέχρι τῆς Μέσης τῶν ποταμῶν · καὶ καθʼ ἕτερον μέρος ἕως ποταμοῦ Αἰγύπτου . εἰ οὖν οὐδεὶς ἐφάνη ἐπὶ τοσούτου ἀξιώματος τῶν μετὰ ταῦτα , πῶς οὐκ ἀληθὴς ὁ τοῦ προφήτου λόγος , ὅτι οὐκ ἔτι καθιεῖται ἐπὶ τοῦ θρόνου Δαβὶδ ἐκ τοῦ σπέρματος Ἰεχονίου ; οὐδεὶς γὰρ φαίνεται τῆς ἀξίας ταύτης ἐπειλημμένος ἐξ αὐτοῦ . οὐ μέντοι ἐξέλιπεν ἡ τοῦ Ἰούδα φυλή , ἕως οὗ ἦλθεν ᾧ ἀπέκειτο , ὃς οὐδὲ αὐτὸς ἐκαθέσθη ἐπὶ τοῦ σωματικοῦ θρόνου , μεταπεσούσης λοιπὸν τῆς Ἰουδαϊκῆς βασιλείας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ Ἀσκαλωνίτου Ἀντιπάτρου Ἡρώδην , καὶ τοὺς ἐκείνου παῖδας , οἳ εἰς τέσσαρας ἀρχὰς κατενείμαντο τὴν Ἰουδαίαν , ἡγεμονεύοντος μὲν Πιλάτου , τὸ δὲ σύμπαν τῆς Ῥωμαϊκῆς ἀρχῆς κράτος ἔχοντος Τιβερίου . ἀλλὰ θρόνον λέγει Δαβίδ , ἐφʼ ὃν ὁ Κύριος ἐκάθισε , τὴν ἀκαθαίρετον βασιλείαν . αὐτὸς γάρ ἐστι προσδοκία ἐθνῶν , οὐχὶ τοῦ ἐλαχίστου μέρους τῆς οἰκουμένης · Ἔσται γάρ , φησίν , ἡ ῥίζα τοῦ Ἰεσσαί , καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνῶν · ἐπʼ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι . τέθεικα γάρ σε εἰς διαθήκην γένους , εἰς φῶς ἐθνῶν . καὶ θήσομαι , φησίν , εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος τὸ σπέρμα αὐτοῦ , καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ ὡς τὰς ἡμέρας τοῦ οὐρανοῦ . οὕτως οὖν καὶ ἱερεὺς διέμεινεν , εἰ καὶ μὴ τὰ σκῆπτρα τῆς Ἰουδαίας παρέλαβε , καὶ βασιλεὺς πάσης τῆς γῆς ὁ Θεός , καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Ἰακὼβ ἐβεβαιώθη · καὶ ἐνευλογηθήσονται τῷ σπέρματι αὐτοῦ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς , καὶ πάντα τὰ ἔθνη μακαριοῦσι τὸν Χριστόν . Τοῖς δὲ κομψοῖς Ἐγκρατίταις πρὸς τὸν σεμνὸν αὐτῶν πρόβλημα · διὰ τί καὶ ἡμεῖς οὐχὶ πάντα ἐσθίομεν , ἐκεῖνο λεγέσθω , ὅτι καὶ τὰ περιττώματα ἡμῶν βδελυσσόμεθα . κατὰ μὲν γὰρ τὴν ἀξίαν , λάχανα χόρτου ἡμῖν ἐστι τὰ κρέα · κατὰ δὲ τὴν τῶν συμφερόντων διάκρισιν , ὡς καὶ ἐν λαχάνοις τὸ βλαβερὸν τοῦ καταλλήλου χωρίζομεν , οὕτω καὶ ἐν τοῖς κρέασι τοῦ χρησίμου τὸ βλαβερὸν διακρίνομεν . ἐπεί τοι λάχανόν ἐστι καὶ τὸ κώνειον , ὥσπερ κρέας ἐστὶ καὶ τὸ γύπειον · ἀλλʼ ὅμως οὔτε ὑοσκύαμον φάγοι ἄν τις νοῦν ἔχων , οὔτε κυνὸς ἅψαιτο μὴ μεγάλης ἀνάγκης κατεπειγούσης · ὡς ὅ γε φαγὼν οὐκ ἠνόμησεν . Πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας καθʼ εἱμαρμένην διοικεῖσθαι τὰ ἀνθρώπινα , μὴ παρʼ ἡμῶν ζήτει λόγους , ἀλλὰ ταῖς οἰκείαις τῆς ῥητορικῆς ἀκίσιν αὐτοὺς κατατίτρωσκε · μακρότερον γάρ ἐστι τὸ πρόβλημα τῆς παρούσης μου ἀσθενείας . Περὶ δὲ τῆς ἐν τῷ βαπτίσματι ἀνανεύσεως οὐκ οἶδα τί ἐπῆλθέ σοι ἐρωτῆσαι , εἴπερ ἐδέξω τὴν κατάδυσιν τὸν τύπον τῶν τριῶν ἡμερῶν ἐκπληροῦν . βαπτισθῆναι γὰρ τρισσάκις ἀδύνατον μὴ ἀναδύντα τοσαυτάκις . Τὸν δὲ φάγον παροξυτονοῦμεν ἡμεῖς . Οὐσία δὲ καὶ ὑπόστασις ταύτην ἔχει τὴν διαφοράν , ἣν ἔχει τὸ κοινὸν πρὸς τὸ καθʼ ἕκαστον · οἷον , ὡς ἔχει τὸ ζῶον πρὸς τὸν δεῖνα ἄνθρωπον . διὰ τοῦτο οὐσίαν μὲν μίαν ἐπὶ τῆς θεότητος ὁμολογοῦμεν , ὥστε τὸν τοῦ εἶναι λόγον μὴ διαφόρως ἀποδιδόναι , ὑπόστασιν δὲ ἰδιάζουσαν , ἵνʼ ἀσύγχυτος ἡμῖν καὶ τετρανωμένη ἡ περὶ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος ἔννοια ἐνυπάρχῃ . μὴ γὰρ νοούντων ἡμῶν τοὺς ἀφωρισμένους περὶ ἕκαστον χαρακτῆρας , οἷον πατρότητα καὶ υἱότητα καὶ ἁγιασμόν , ἀλλʼ ἐκ τῆς κοινῆς ἐννοίας τοῦ εἶναι ὁμολογούντων Θεόν , ἀμήχανον ὑγιῶς τὸν λόγον τῆς πίστεως ἀποδίδοσθαι . χρὴ οὖν τῷ κοινῷ τὸ ἰδιάζον προστιθέντας , οὕτω τὴν πίστιν ὁμολογεῖν · κοινὸν ἡ θεότης , ἴδιον ἡ πατρότης · συνάπτοντας δὲ λέγειν · Πιστεύω εἰς Θεὸν Πατέρα . καὶ πάλιν ἐν τῇ τοῦ Υἱοῦ ὁμολογίᾳ τὸ παραπλήσιον ποιεῖν , τῷ κοινῷ συνάπτειν τὸ ἴδιον , καὶ λέγειν · Πιστεύω εἰς Θεὸν Υἱόν . ὁμοίως καὶ ἐπὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου κατὰ τὸ ἀκόλουθον τῆς ἐκφωνήσεως τὴν προφορὰν σχηματίζοντας λέγειν · Πιστεύω καὶ εἰς τὸ θεῖον Πνεῦμα τὸ ἅγιον · ὥστε δι’ ὅλου καὶ τὴν ἑνότητα σώζεσθαι ἐν τῇ τῆς μιᾶς θεότητος ὁμολογίᾳ , καὶ τὸ τῶν προσώπων ἰδιάζον ὁμολογεῖσθαι ἐν τῷ ἀφορισμῷ τῶν περὶ ἕκαστον νοουμένων ἰδιωμάτων . οἱ δὲ ταὐτὸν λέγοντες οὐσίαν καὶ ὑπόστασιν ἀναγκάζονται πρόσωπα μόνον ὁμολογεῖν διάφορα , καὶ ἐν τῷ περιίστασθαι λέγειν τρεῖς ὑποστάσεις , εὑρίσκονται μὴ φεύγοντες τὸ τοῦ Σαβελλίου κακόν , ὃς καὶ αὐτὸς πολλαχοῦ συγχέων τὴν ἔννοιαν , ἐπιχειρεῖ διαιρεῖν τὰ πρόσωπα , τὴν αὐτὴν ὑπόστασιν λέγων πρὸς τὴν ἑκάστοτε παρεμπίπτουσαν χρείαν μετασχηματίζεσθαι . Καὶ περὶ ὧν ἠρώτησας , πῶς τὰ μέσα καὶ τὰ ἀδιάφορα περὶ ἡμᾶς οἰκονομεῖται , εἴτε συντυχίᾳ τινὶ αὐτομάτῳ , εἴτε τῇ δικαίᾳ τοῦ Θεοῦ προνοίᾳ , ἐκεῖνό φαμεν , ὅτι ὑγεία καὶ νόσος , πλοῦτος καὶ πενία , δόξα καὶ ἀτιμία , καθὸ μὲν οὐ ποιεῖ τοὺς ἔχοντας ἀγαθούς , οὐκ ἔστι τῶν κατὰ φύσιν ἀγαθῶν · καθὸ δὲ εὔροιάν τινα παρέχεται ἡμῶν τῷ βίῳ , αἱρετώτερά ἐστι τῶν ἐναντίων τὰ προηγούμενα , καὶ ἔχει τινὰ ἀξίαν λεγόμενα . ταῦτα μέντοι τοῖς μὲν οἰκονομίας ἕνεκεν δίδοται παρὰ Θεοῦ , ὡς τῷ Ἀβραάμ , καὶ τῷ Ἰώβ , καὶ τοῖς τοιούτοις · τοῖς δὲ φαυλοτέροις πρόκλησίς ἐστι τοῦ βελτιωθῆναι κατὰ τὸν τρόπον , ὡς ὅ γε μετὰ τοσαύτην παρὰ Θεοῦ δεξίωσιν ἐπιμένων τῇ ἀδικίᾳ ἀναντιρρήτως ἑαυτὸν ὑπόδικον τῇ κατακρίσει καθίστησιν . ὁ μέντοι δίκαιος οὔτε παρόντος ἐπιστρέφεται τοῦ πλούτου , οὔτε μὴ παρόντα ἐπιζητεῖ · οὐ γὰρ ἀπολαυστικός ἐστι τῶν δεδομένων , ἀλλʼ οἰκονομικός . οὐδεὶς δὲ τῶν νοῦν ἐχόντων ἐπιτρέχει τῇ ἀσχολίᾳ τῆς τῶν ἀλλοτρίων διανομῆς , ἐὰν μὴ πρὸς τὴν τῶν πολλῶν ἀποβλέπῃ δόξαν , οἳ θαυμάζουσι καὶ ζηλοῦσι τοὺς ἐν ἐξουσίᾳ τινὶ καθεστῶτας . τὴν δὲ νόσον ὡς ἄθλησιν οἱ δίκαιοι δέχονται , μεγάλους ἐπὶ τῇ ὑπομονῇ τοὺς στεφάνους ἀναμένοντες . ἄλλον δέ τινα ἐφιστᾷν τῇ διοικήσει τούτων οὐκ ἀπεμφαῖνον μόνον , ἀλλὰ καὶ ἀσεβές .
Lemmas: ζητέω ἤδη παρά πολύς ὁ εὐαγγελικός ῥητός περί ὁ ἀγνοέω ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἡμέρα ὁ τέλος καί ὁ ὥρα , καί μάλιστα συνεχῶς προβάλλω παρά ὁ ἀνόμοιος ἐπί καθαίρεσις ὁ δόξα ὁ Μονογενώ εἰς ἀπόδειξις ὁ κατά ὁ οὐσία ἀνόμοιος , καί ὁ κατά ὁ ἄξιος ὕφεσις , ὡς οὖον δύναμαι οὔτε ὁ αὐτός ἔχω φύσις , οὔτε ἐν ὁμοιότης εἷς νοέω ὁ μή πᾶς οἶδα πρός ὁ ἐμπεριλαμβάνω ὁ εἴδησις ὁ ὅλος ὁ προγνωστικός ἑαυτοῦ καί ἐπιβλητικός ὁ μέλλω δύναμις , οὗτος νῦν παρά ὁ σός σύνεσις ἐγώ ὡς καινός προβάλλω . ὁ τοίνυν ἐκ παῖς παρά ὁ πατήρ ἀκούω , καί διά ὁ πρός ὁ καλός φίλιος ἀβασανίστως παραδέχομαι , οὗτος εἶπον ἔχω , ὁ μέν Χριστομάχος ὁ ἀναισχυντία οὖον διαλύω ( τίς γάρ εἄν καί φαίνω λόγος ὁ ὁρμή αὐτός ἰσχυρός ; ) · ὁ δέ ἀγαπάω ὁ κύριος , καί ὁ ἐκ ὁ λόγος ἀπόδειξις ἰσχυρός ὁ ἐκ πίστις πρόληψις κτάομαι , ἀρκέω ἴσως παρέχω ὁ πληροφορία . ὅτι2 ὁ οὐδείς καθολικός μέν εἰμί δοκέω ῥῆμα , ὡς μηδέ εἷς πρόσωπον διά ὁ φωνή οὗτος ὑπεξαιρέω · εἰμί δέ οὐ οὗτος παρά ὁ γραφή ἀναφέρω , ὡς τηρέω ἐπί ὁ , οὐδείς ἀγαθός εἰμί μή εἷς ὁ Θεός . οὐδέ γάρ ἐκεῖ ἑαυτοῦ ἔξω τίθημι ὁ ὁ ἀγαθός φύσις ὁ υἱός , οὗτος λέγω . ἀλλά ἐπεί ὁ πρῶτος ἀγαθός ὁ Πατήρ , ὁ οὐδείς συνυπακούω ὁ πρῶτος , εἴρω πιστεύω . καί ὁ οὐδείς οἶδα ὁ υἱός εἰμί μή ὁ Πατήρ . οὐδέ γάρ ἐκεῖ ἄγνοια ὁ πνεῦμα κατηγορέω , ἀλλά πρῶτος ὁ πατήρ ὑπάρχω ὁ γνῶσις ὁ ἑαυτοῦ φύσις μαρτυρέω . οὗτος καί ὁ οὐδείς οἶδα ὁ πρῶτος εἴδησις ὁ τε εἰμί καί ὁ εἰμί ἐπί ὁ πατήρ ἀνάγω , καί διά πᾶς ὁ πρῶτος αἴτιος ὁ ἄνθρωπος ὑποδείκνυμι εἴρω νομίζω . ἐπεί πῶς ἢ ὁ λοιπός μαρτυρία ὁ γραφή ἀκολουθέω ὁ ῥητός , ἢ ὁ κοινός ἐγώ ἔννοια συμβαίνω δύναμαι , ὁ πιστεύω εἰκών δέ εἰμί ὁ Θεός ὁ ἀόρατος ὁ Μονογενεύς , εἰκών δέ , οὖον χαρακτήρ σωματικός , ἀλλά αὐτός ὁ θεότης , καί ὁ ἐπινοέω ὁ οὐσία ὁ Θεός μεγαλεῖος , εἰκών δύναμις , εἰκών σοφία , καθό εἴρω Χριστός Θεός δύναμις καί Θεός σοφία ; μέρος δέ δηλονότι ὁ σοφία ὁ γνῶσις · ὅς οὐ ἐξεικονίζω πᾶς , εἴπερ τις ἀπολείπω . πῶς δέ καί ὁ Πατήρ , διά ὅς ὁ αἰών ποιέω , οὗτος ὁ μικρός μέρος ὁ αἰών , ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καί ὁ ὥρα , οὐ δείκνυμι ; ἢ πῶς ὁ ὁ ὅλος ποιητής ὁ μικρός μέρος ὁ ὑπό αὐτός κτίζω ὁ γνῶσις ἀπολείπω ; ὁ δέ λέγω , πλησίος ὁ τέλος , ὅδε καί ὅδε ἐν ὁ οὐρανός σημεῖον καί ἐν ὁ κατά γῆ χωρίον φαίνω , πῶς αὐτός ὁ τέλος ἀγνοέω ; ἐν ὅς γάρ λέγω , οὔπω ὁ τέλος , οὐ ὡς ἀμφιβάλλω , ἀλλά ὡς εἰδοί διορίζω . ἔπειτα μέντοι εὐγνωμόνως σκοπός , πολύς καί ἀπό ὁ ἀνθρώπινος μέρος ὁ Κύριος διαλέγω ὁ ἄνθρωπος · οἷος , δίδωμι ἐγώ πίνω , φωνή εἰμί ὁ κύριος ὁ σωματικός χρεία ἐκπληρόω . καίτοι ὁ αἰτέω οὐ σάρξ εἰμί ἄψυχος , ἀλλά θεότης σάρξ ἔμψυχος χράομαι . οὗτος καί νῦν ὁ ὁ ἄγνοια ἐπί ὁ οἰκονομικός πᾶς καταδέχομαι , καί προκόπτω παρά Θεός καί ἄνθρωπος σοφία καί χάρις , λαμβάνω τις , οὐ ἔξω ὁ εὐσεβής φέρω διάνοια . ὁ σός δέ εἄν εἰμί φιλοπονία ἐκτίθημι ὁ εὐαγγελικός ῥῆσις καί συγκρίνω ἀλλήλων ὁ τε Ματθαῖος καί ὁ Μᾶρκος . οὗτος γάρ μόνος συμφέρω περί ὁ τόπος οὗτος ἀλλήλων φαίνω . ὁ μέν οὖν ὁ Ματθαῖος λέξις οὕτως ἔχω · περι δέ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καί ὁ ὥρα οὐδείς οἶδα , οὐδέ ὁ ἄγγελος ὁ οὐρανός , εἰμί μή ὁ πατήρ μόνος · ὁ δέ ὁ Μᾶρκος · περι δέ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καί ὥρα οὐδείς οἶδα , οὐδέ ὁ ἄγγελος ὁ ἐν οὐρανός , οὐδέ ὁ υἱός , εἰμί μή ὁ Πατήρ . τίς τοίνυν εἰμί ἐν οὗτος ἐπισημαίνω ἄξιος ; ὅτι ὁ μέν Ματθαῖος οὐδείς εἶπον περί ὁ ὁ υἱός ἀγνωσία , δοκέω δέ ὁ Μᾶρκος συμφέρω κατά ὁ ἔννοια , ἐκ ὁ φαίνω , εἰμί μή ὁ πατήρ μόνος . ἐγώ δέ ἡγέομαι ὁ μόνος πρός ὁ ὁ ἄγγελος ἀντιδιαστολή εἴρω · ὁ δέ υἱός μή συμπαραλαμβάνω ὁ ἑαυτοῦ δοῦλος κατά ὁ ἄγνοια . Ἀψευδής γάρ ὁ εἶπον , ὅτι Πάν ὅσος ἔχω ὁ πατήρ ἐμός εἰμί . εἷς δέ ὅς ἔχω καί ὁ γνῶσις εἰμί ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος καί ὁ ὥρα . παρασιωπάω τοίνυν , ὡς ὁμολογέω , ὁ ἑαυτοῦ πρόσωπον ἐν ὁ λέγω ὁ Ματθαῖος ὁ Κύριος ὁ ἄγγελος εἶπον ἀγνοέω , οἶδα δέ ὁ πατήρ μόνος , ὁ ὁ πατήρ γνῶσις κατά ὁ σιωπάω καί ἑαυτοῦ εἰμί λέγω , διά ὁ καί ἐν ἄλλος εἴρω · καθώς γιγνώσκω ἐγώ ὁ Πατήρ , ἐγώ γιγνώσκω ὁ πατήρ . εἰμί δέ γιγνώσκω ὁ πατήρ ὁ υἱός ὅλος διά ὅλος , ὥστε καί ὁ ἐναπόκειμαι αὐτός σοφία πᾶς ἐφίστημι , κατά ὁ ἴσος μέτρον καί ἐπιγιγνώσκω παρά ὁ υἱός , δηλονότι , μετά πᾶς ὁ ἐνυπάρχω αὐτός σοφία καί ὁ πρόγνωσις ὁ μέλλω . οὗτος μέν οὖν ἀξιόω ὁ παραμυθία ὁ παρά ὁ Ματθαῖος κεῖμαι · εἰμί μή ὁ πατήρ μόνος . ὁ δέ Μᾶρκος , ἐπεί φανερῶς δοκέω καί ὁ υἱός ἀπομερίζω ὁ γνῶσις , οὗτος νοέω · ὅτι οὐδείς οἶδα , οὔτε ὁ ἄγγελος ὁ Θεός , ἀλλά οὐδέ ὁ υἱός γιγνώσκω , εἰμί μή ὁ Πατήρ · τουτέστιν , ὁ αἰτία ὁ οἶδα ὁ υἱός παρά ὁ πατήρ . καί αβίαστος εἰμί ὁ εὐγνωμόνως ἀκούω ὁ ἐξήγησις οὗτος , ἐπεί οὖον πρόσκειμαι ὁ μόνος , ὡς καί παρά ὁ Ματθαῖος . εἰμί οὖν ὁ νόος ὁ παρά ὁ Μᾶρκος τοιοῦτος · περί δέ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ἢ ὥρα οὐδείς οἶδα , οὔτε ὁ ἄγγελος ὁ Θεός , ἀλλά οὐδέ εἄν ὁ υἱός γιγνώσκω , εἰμί μή ὁ Πατήρ · ἐκ γάρ ὁ πατήρ αὐτός ὑπάρχω δίδωμι ὁ γνῶσις . οὗτος δέ εὔφημος εἰμί καί θεοπρεπής περί ὁ υἱός λέγω , ὅτι ὅσπερ εἰμί ὁμοούσιος , ἐκ αὐτός καί ὁ γιγνώσκω ἔχω καί ὁ ἐν πᾶς σοφία καί δόξα ὁ πρέπω αὐτός ὁ θεότης θεωρέω . περι δέ ὁ Ἰεχονίας , ὅς ἐκκήρυκτος ἀπό ὁ Ἰουδαῖος γῆ γίγνομαι φημί ὁ προφήτης Ἱερεμίας εἶπον · ἀτιμόω Ἰεχονίας ὡς σκεῦος , ὅς οὐ εἰμί αὐτός χρεία · καί ὅτι ἀπορρίπτω αὐτός καί ὁ σπέρμα αὐτός , καί οὖον μή ἀνίστημι ἐκ ὁ σπέρμα αὐτός κάθημαι ἐπί ὁ θρόνος Δαβίδ , ἄρχω ἐν ὁ Ἰούδας · ἁπλόος καί σαφής εἰμί ὁ λόγος . καθαιρέω γάρ ὁ Ἱεροσόλυμα ὑπό Ναβουχοδονόσορ , λύω μέν ὁ βασίλεια , οὐκέτι δέ πατρικός διαδοχή ὁ ἡγεμονία εἰμί , ὥσπερ καί πρότερος · ἀλλά τότε μέν ἐκ ἀρχή ἐπί ὁ αἰχμαλωσία διάγω ὁ ἀπόγονος ὁ Δαβίδ . ἐπανέρχομαι δέ ὁ περί ὁ Σαλαθιήλ καί Ζοροβάβελ , δημοτικός καθηγέομαι ὁ λαός , ὁ ἀρχή λοιπός ἐπί ὁ ἱερωσύνη μεταπίπτω , διά ὁ ἀναμίσγω ὁ ἱερατικός καί ὁ βασιλικός Φυλή . ὅθεν ὁ κύριος καί βασιλεύς εἰμί καί ἀρχιερεύς ὁ πρός ὁ Θεός . καί οὐ ἐκλείπω μέν ὁ βασιλικός φυλή μέχρι ὁ ὁ Χριστός παρουσία , οὖον μήv ἔτι καθίζω ἐπί ὁ θρόνος Δαυίδ ὁ σπέρμα ὁ Ἰεχονίας . θρόνος γάρ δηλονότι λέγω ὁ βασιλικός ἀξίωμα . πάντως δέ ὁ ἱστορία μιμνήσκω , ὅτι ὑπόφορος μέν εἰμί ὁ Δαυίδ πᾶς ὁ Ἰουδαῖος , καί ὁ Ἰδουμαία χώρα καί ὁ Μωαβῖτις , καί ὁ Συρία ὅσος τε πρόσχωρος καί ὁ πρόσω μέχρι ὁ Μέσης ὁ ποταμός · καί κατά ἕτερος μέρος ἠώς ποταμός Αἴγυπτος . εἰμί οὖν οὐδείς φαίνω ἐπί τοσοῦτος ἀξίωμα ὁ μετά οὗτος , πῶς οὐ ἀληθής ὁ ὁ προφήτης λόγος , ὅτι οὐ ἔτι καθίζω ἐπί ὁ θρόνος Δαυίδ ἐκ ὁ σπέρμα Ἰεχονίας ; οὐδείς γάρ φαίνω ὁ ἄξιος οὗτος ἐπιλαμβάνω ἐκ αὐτός . οὖον μέντοι ἐκλείπω ὁ ὁ Ἰούδας φυλή , ἠώς ὅς ἔρχομαι ὅς ἀπόκειμαι , ὅς οὐδέ αὐτός καθέζομαι ἐπί ὁ σωματικός θρόνος , μεταπίπτω λοιπός ὁ Ἰουδαϊκός βασίλεια ἐπί ὁ υἱός ὁ Ἀσκαλωνίτης Ἀντίπατρος Ἡρώδης , καί ὁ ἐκεῖνος παῖς , ἕ εἰς τέσσαρες ἀρχή κατανέμω ὁ Ἰουδαῖος , ἡγεμονεύω μέν Πιλᾶτος , ὁ δέ σύμπας ὁ Ῥωμαϊκός ἀρχή κράτος ἔχω Τιβέριος . ἀλλά θρόνος λέγω Δαβίδ , ἐπί ὅς ὁ Κύριος καθίζω , ὁ ἀκαθαίρετος βασίλειος . αὐτός γάρ εἰμί προσδοκία ἔθνος , οὐ ὁ μικρός μέρος ὁ οἰκέω · εἰμί γάρ , φημί , ὁ ῥίζα ὁ Ἰεσσαί , καί ὁ ἀνίστημι ἄρχω ἔθνος · ἐπί αὐτός ἔθνος ἐλπίζω . τίθημι γάρ σύ εἰς διαθήκη γένος , εἰς φάος ἔθνος . καί τίθημι , φημί , εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών ὁ σπέρμα αὐτός , καί ὁ θρόνος αὐτός ὡς ὁ ἡμέρα ὁ οὐρανός . οὕτως οὖν καί ἱερεύς διαμένω , εἰμί καί μή ὁ σκῆπτρον ὁ Ἰουδαῖος παραλαμβάνω , καί βασιλεύς πᾶς ὁ γῆ ὁ Θεός , καί ὁ εὐλογία ὁ Ἰακώβ βεβαιόω · καί ἐνευλογέομαι ὁ σπέρμα αὐτός πᾶς ὁ φυλή ὁ γῆ , καί πᾶς ὁ ἔθνος μακαρίζω ὁ Χριστός . ὁ δέ κομψός ἐγκρατίτης πρός ὁ σεμνός αὐτός πρόβλημα · διά τίς καί ἐγώ οὐ πᾶς ἐσθίω , ἐκεῖνος λέγω , ὅτι καί ὁ περίσσωμα ἐγώ βδελύσσομαι . κατά μέν γάρ ὁ ἄξιος , λάχανον χόρτος ἐγώ εἰμί ὁ κρέας · κατά δέ ὁ ὁ συμφέρω διάκρισις , ὡς καί ἐν λάχανον ὁ βλαβερός ὁ κατάλληλος χωρίζω , οὗτος καί ἐν ὁ κρέας ὁ χρήσιμος ὁ βλαβερός διακρίνω . ἐπεί ὅς λάχανον εἰμί καί ὁ κώνειον , ὥσπερ κρέας εἰμί καί ὁ γύπειος · ἀλλά ὅμως οὔτε ὑοσκύαμος ἐσθίω ἄν τις νόος ἔχω , οὔτε κύων ἅπτω μή μέγας ἀνάγκη κατεπείγω · ὡς ὅς γε φαγεῖν οὐ ἀνομέω . πρός δέ ὁ λέγω κατά μείρομαι διοικέω ὁ ἀνθρώπινος , μή παρά ἐγώ ζητέω λόγος , ἀλλά ὁ οἰκεῖος ὁ ῥητορικός ἀκίς αὐτός κατατιτρώσκω · μακρός γάρ εἰμί ὁ πρόβλημα ὁ πάρειμι ἐγώ ἀσθένεια . περι δέ ὁ ἐν ὁ βάπτισμα ἀνάνευσις οὐ οἶδα τίς ἐπέρχομαι σύ ἐρωτάω , εἴπερ δέχομαι ὁ κατάδυσις ὁ τύπος ὁ τρεῖς ἡμέρα ἐκπληρόω . βαπτίζω γάρ τρισσάκις ἀδύνατος μή ἀναδύνω τοσαυτάκις . ὁ δέ ἐσθίω παροξυτονέω ἐγώ . οὐσία δέ καί ὑπόστασις οὗτος ἔχω ὁ διαφορά , ὅς ἔχω ὁ κοινός πρός ὁ κατά ἕκαστος · οἷος , ὡς ἔχω ὁ ζῷον πρός ὁ Δεῖνα ἄνθρωπος . διά οὗτος οὐσία μέν εἷς ἐπί ὁ θεότης ὁμολογέω , ὥστε ὁ ὁ εἰμί λόγος μή διάφορος ἀποδίδωμι , ὑπόστασις δέ ἰδιάζω , ἵνα ἀσύγχυτος ἐγώ καί τρανόω ὁ περί πατήρ καί υἱός καί ἅγιος πνεῦμα ἔννοια ἐνυπάρχω . μή γάρ νοέω ἐγώ ὁ ἀφορίζω περί ἕκαστος χαρακτήρ , οἷος πατρότητα καί υἱότης καί ἁγιασμός , ἀλλά ἐκ ὁ κοινός ἔννοια ὁ εἰμί ὁμολογέω Θεός , ἀμήχανος ὑγιής ὁ λόγος ὁ πίστις ἀποδίδωμι . χρή οὖν ὁ κοινός ὁ ἰδιάζον προστίθημι , οὗτος ὁ πίστις ὁμολογέω · κοινός ὁ θεότης , ἴδιος ὁ πατρότης · συνάπτω δέ λέγω · Πιστεύω εἰς θεός πατήρ . καί πάλιν ἐν ὁ ὁ υἱός ὁμολογία ὁ παραπλήσιος ποιέω , ὁ κοινός συνάπτω ὁ ἴδιος , καί λέγω · Πιστεύω εἰς θεός υἱός . ὁμοίως καί ἐπί ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος κατά ὁ ἀκόλουθος ὁ ἐκφώνησις ὁ προφορά σχηματίζω λέγω · Πιστεύω καί εἰς ὁ θέω πνεῦμα ὁ ἅγιος · ὥστε διά ὅλος καί ὁ ἑνότης σῴζω ἐν ὁ ὁ εἷς θεότης ὁμολογία , καί ὁ ὁ πρόσωπον ἰδιάζον ὁμολογέω ἐν ὁ ἀφορισμός ὁ περί ἕκαστος νοέω ἰδίωμα . ὁ δέ αὐτός λέγω οὐσία καί ὑπόστασις ἀναγκάζω πρόσωπον μόνος ὁμολογέω διάφορος , καί ἐν ὁ περιίστημι λέγω τρεῖς ὑπόστασις , εὑρίσκω μή φεύγω ὁ ὁ Σαβέλλιος κακός , ὅς καί αὐτός πολλαχοῦ συγχέω ὁ ἔννοια , ἐπιχειρέω διαιρέω ὁ πρόσωπον , ὁ αὐτός ὑπόστασις λέγω πρός ὁ ἑκάστοτε παρεμπίπτω χρεία μετασχηματίζω . καί περί ὅς ἐρωτάω , πῶς ὁ μέσος καί ὁ ἀδιάφορος περί ἐγώ οἰκονομέω , εἴτε συντυχία τις αὐτόματος , εἴτε ὁ Δίκαιος ὁ Θεός πρόνοια , ἐκεῖνος φημί , ὅτι ὑγεία καί νόσος , πλοῦτος καί πενία , δόξα καί ἀτιμία , καθό μέν οὖον ποιέω ὁ ἔχω ἀγαθός , οὐ εἰμί ὁ κατά φύσις ἀγαθός · καθό δέ εὔροια τις παρέχω ἐγώ ὁ βίος , αἱρετός εἰμί ὁ ἐναντίος ὁ προηγούμενος , καί ἔχω τις ἄξιος λέγω . οὗτος μέντοι ὁ μέν οἰκονομία ἕνεκα δίδωμι παρά Θεός , ὡς ὁ Ἀβραάμ , καί ὁ Ἰώβ , καί ὁ τοιοῦτος · ὁ δέ φαῦλος πρόκλησις εἰμί ὁ βελτιόω κατά ὁ τρόπος , ὡς ὅς γε μετά τοσοῦτος παρά Θεός δεξίωσις ἐπιμένω ὁ ἀδικία ἀναντίρρητος ἑαυτοῦ ὑπόδικος ὁ κατάκρισις καθίστημι . ὁ μέντοι δίκαιος οὔτε πάρειμι ἐπιστρέφω ὁ πλοῦτος , οὔτε μή πάρειμι ἐπιζητέω · οὖον γάρ ἀπολαυστικός εἰμί ὁ δίδωμι , ἀλλά οἰκονομικός . οὐδείς δέ ὁ νόος ἔχω ἐπιτρέχω ὁ ἀσχολία ὁ ὁ ἀλλότριος διανομεύς , ἐάν μή πρός ὁ ὁ πολύς ἀποβλέπω δόξα , ἕ θαυμάζω καί ζηλόω ὁ ἐν ἐξουσία τις καθίστημι . ὁ δέ νόσος ὡς ἄθλησις ὁ Δίκαιος δέχομαι , μέγας ἐπί ὁ ὑπομονή ὁ στέφανος ἀναμένω . ἄλλος δέ τις ἐφιστάω ὁ διοίκησις οὗτος οὐ ἀπεμφαίνω μόνος , ἀλλά καί ἀσεβής .