basilius-theology.epistulae 206
Νῦν μάλιστα τῆς τοῦ σώματος ἀσθενείας αἰσθάνομαι , ὅτε ὁρῶ μοι τοσοῦτον ἐμποδίζουσαν τῇ τῆς ψυχῆς ὠφελείᾳ . εἰ γάρ μοι κατὰ νοῦν ἐχώρει τὰ πράγματα , οὐκ ἂν δι’ ἐπιστολῶν οὐδὲ διὰ μέσων ἀνθρώπων προσεφθεγγόμην ὑμᾶς , ἀλλʼ αὐτὸς ἂν δι’ ἐμαυτοῦ καὶ τὸ τῆς ἀγάπης ἀπεπλήρουν χρέος καὶ ἐγγύθεν ἀπέλαυον τοῦ πνευματικοῦ κέρδους . νῦν δὲ οὕτω διάκειμαι , ὡς ἀγαπητῶς καὶ τὰς τῆς πατρίδος κινήσεις ὑφίστασθαι , ἃς ἀναγκαίως ποιούμεθα ἐπισκεπτόμενοι τὰς κατὰ τὴν χώραν ἡμῶν παροικίας . ἀλλὰ παράσχοι ὁ Κύριος καὶ ὑμῖν ἰσχὺν καὶ προθυμίαν , καὶ ἐμοὶ πρὸς τῇ σπουδῇ ἣν ἔχω νῦν , καὶ δύναμιν , ὥστε , καθὼς παρεκάλεσα ὑμᾶς , πραγματεύσασθαι ἡμῖν τὴν ἀπόλαυσιν , γενομένοις ἐπὶ τῆς Κομανικῆς ἐνορίας . Φοβοῦμαι δὲ περὶ τῆς σῆς κοσμιότητος , μήπου σοι ἐμπόδιον γένηται ἡ περὶ τῶν οἰκείων λύπη . καὶ γὰρ ἔμαθον ὅτι σε ἔθλιψε παιδίου τελευτή · οὗ τὴν στέρησιν , ὡς μὲν πάππῳ , λυπηρὰν εἰκὸς εἶναι , ὡς δὲ ἀνδρὶ πρὸς τοσοῦτον ἤδη διαβεβηκότι τῆς ἀρετῆς , καὶ ἐπισταμένῳ τῶν ἀνθρωπίνων τὴν φύσιν ἐκ τῆς κατὰ τὸν χρόνον ἐμπειρίας καὶ ἐκ τῆς πνευματικῆς διδασκαλίας , ἀκόλουθον μὴ πάντη δύσφορον εἶναι τῶν οἰκειοτάτων τὸν χωρισμόν . καὶ γὰρ οὐ τὰ αὐτὰ ἀπαιτεῖ ἡμᾶς τε καὶ τοὺς τυχόντας τῶν ἀνθρώπων ὁ Κύριος . οἱ μὲν γὰρ συνηθείᾳ ζῶσιν , ἡμεῖς δὲ κανόνι τῆς πολιτείας τῇ ἐντολῇ τοῦ Κυρίου κεχρήμεθα , καὶ τοῖς προλαβοῦσι τῶν μακαρίων ἀνδρῶν ὑποδείγμασιν , ὧν τὸ μεγαλοφυὲς τῆς διανοίας ἐπὶ τῶν περιστατικῶν καιρῶν μάλιστα διεδείκνυτο . ἵνα οὖν καὶ αὐτὸς ὑπόδειγμα ἀνδρείας καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς ἐλπιζομένοις ἀληθινῆς διαθέσεως καταλίπῃς τῷ βίῳ , δεῖξον σαυτὸν μὴ καμπτόμενον τῷ πάθει , ἀλλʼ ὑψηλότερον ὄντα τῶν λυπηρῶν , τῇ μὲν θλίψει ὑπομένων , τῇ δὲ ἐλπίδι χαίρων . μηδὲν οὖν τούτων γένηται κώλυμα πρὸς τὴν ἐλπιζομένην ἡμῖν συντυχίαν . τοῖς μὲν γὰρ νηπίοις αὐτάρκης ἡ ἡλικία πρὸς τὸ ἀνέγκλητον , ἡμεῖς δὲ ὑπεύθυνοί ἐσμεν τὰ διατεταγμένα ἡμῖν ὑπηρετεῖν τῷ Δεσπότῃ καὶ εἰς πάντα εὔθετοι εἶναι τῇ οἰκονομίᾳ τῶν ἐκκλησιῶν , ἧς μεγάλους τοὺς μισθοὺς τοῖς πιστοῖς καὶ φρονίμοις οἰκονόμοις ὁ Κύριος ἡμῶν ἐταμιεύσατο .
Lemmas: νῦν μάλιστα ὁ ὁ σῶμα ἀσθένεια αἰσθάνομαι , ὅτε ὁράω ἐγώ τοσοῦτος ἐμποδίζω ὁ ὁ Ψυχή ὠφέλεια . εἰμί γάρ ἐγώ κατά νόος χωρέω ὁ πρᾶγμα , οὐ εἄν διά ἐπιστολή οὐδέ διά μέσος ἄνθρωπος προσφθέγγομαι σύ , ἀλλά αὐτός εἄν διά ἐμαυτοῦ καί ὁ ὁ ἀγάπη ἀποπληρόω χρέος καί ἐγγύθεν ἀπολαύω ὁ πνευματικός κέρδος . νῦν δέ οὗτος διάκειμαι , ὡς ἀγαπητός καί ὁ ὁ πατρίς κινέω ὑφίστημι , ὅς ἀναγκαῖος ποιέω ἐπισκοπέω ὁ κατά ὁ χώρα ἐγώ παροικία . ἀλλά παρέχω ὁ Κύριος καί σύ ἰσχύς καί προθυμία , καί ἐγώ πρός ὁ σπουδή ὅς ἔχω νῦν , καί δύναμις , ὥστε , καθώς παρακαλέω σύ , πραγματεύομαι ἐγώ ὁ ἀπόλαυσις , γίγνομαι ἐπί ὁ Κομανικός ενορία . φοβέω δέ περί ὁ σός κοσμιότης , μήπου σύ ἐμπόδιος γίγνομαι ὁ περί ὁ οἰκέω λύπη . καί γάρ μανθάνω ὅτι σύ θλίβω παιδίον τελευτή · ὅς ὁ στέρησις , ὡς μέν πάππος , λυπηρός εἰκός εἰμί , ὡς δέ ἀνήρ πρός τοσοῦτος ἤδη διαβαίνω ὁ ἀρετή , καί ἐφίστημι ὁ ἀνθρώπινος ὁ φύσις ἐκ ὁ κατά ὁ χρόνος ἐμπειρία καί ἐκ ὁ πνευματικός διδασκαλία , ἀκόλουθος μή πάντῃ δύσφορος εἰμί ὁ οἰκεῖος ὁ χωρισμός . καί γάρ οὖον ὁ αὐτός ἀπαιτέω ἐγώ τε καί ὁ τυγχάνω ὁ ἄνθρωπος ὁ Κύριος . ὁ μέν γάρ συνήθεια ζῶ , ἐγώ δέ κανών ὁ πολιτεία ὁ ἐντολή ὁ κύριος χράομαι , καί ὁ προλαμβάνω ὁ μακάριος ἀνήρ ὑπόδειγμα , ὅς ὁ μεγαλοφυής ὁ διάνοια ἐπί ὁ περιστατικός καιρός μάλιστα διαδείκνυμι . ἵνα οὖν καί αὐτός ὑπόδειγμα ἀνδρεῖος καί ὁ ἐπί ὁ ἐλπίζω ἀληθινός διάθεσις καταλιμπάνω ὁ βίος , δείκνυμι σαυτοῦ μή κάμπτω ὁ πάθος , ἀλλά ὑψηλός εἰμί ὁ λυπηρός , ὁ μέν θλῖψις ὑπομένω , ὁ δέ ἐλπίς χαίρω . μηδείς οὖν οὗτος γίγνομαι κώλυμα πρός ὁ ἐλπίζω ἐγώ συντυχία . ὁ μέν γάρ νήπιος αὐτάρκης ὁ ἡλικία πρός ὁ ἀνέγκλητος , ἐγώ δέ ὑπεύθυνος εἰμί ὁ διατάσσω ἐγώ ὑπηρετέω ὁ δεσπότης καί εἰς πᾶς εὔθετος εἰμί ὁ οἰκονομία ὁ ἐκκλησία , ὅς μέγας ὁ μισθός ὁ πιστός καί φρόνιμος οἰκονόμος ὁ Κύριος ἐγώ ταμιεύω .