basilius-theology.epistulae 82
Ὅταν μὲν πρὸς τὰ πράγματα ἀποβλέψωμεν καὶ τὰς δυσκολίας κατίδωμεν , ὑφʼ ὧν πᾶσα ἀγαθὴ ἐνέργεια οἷον ὑπό τινος δεσμοῦ ἐμποδιζομένη κατέχεται , εἰς ἀπόγνωσιν ἑαυτῶν ἐρχόμεθα παντελῆ · ὅταν δὲ πάλιν πρὸς τὴν σὴν ἀπίδωμεν σεμνοπρέπειαν , καὶ λογισώμεθα , ὅτι σὲ ἰατρὸν τῶν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις ἀρρωστημάτων ὁ Κύριος ἡμῶν ἐταμιεύσατο , ἀναλαμβάνομεν ἑαυτῶν τοὺς λογισμούς , καὶ ἐκ τοῦ κατὰ τὴν ἀπόγνωσιν πτώματος πρὸς τὴν ἐλπίδα τῶν χρηστοτέρων διανιστάμεθα . λέλυται πᾶσα Ἐκκλησία , ὡς οὐδὲ ἡ σὴ φρόνησις ἀγνοεῖ . καὶ ὁρᾷς πάντως τὰ ἑκασταχοῦ , οἷον ἀφʼ ὑψηλῆς τινὸς σκοπιᾶς τῆς τοῦ νοῦ θεωρίας · ὅπως , καθάπερ ἐν πελάγει , πολλῶν ὁμοῦ συμπλεόντων , ὑπὸ τῆς βίας τοῦ κλύδωνος πάντες ὁμοῦ ἀλλήλοις προσρήγνυνται · καὶ γίνεται τὸ ναυάγιον , πῆ μὲν ἐκ τῆς ἔξωθεν αἰτίας βιαίως κινούσης τὴν θάλατταν , πῆ δὲ ἐκ τῆς τῶν ἐμπλεόντων ταραχῆς ἀντιβαινόντων ἀλλήλοις καὶ διωθουμένων . ἀρκεῖ ἐπὶ τῆς εἰκόνος ἐᾶσαι τὸν λόγον , οὔτε τῆς σῆς σοφίας ἐπιτρεπούσης τι πλέον , οὔτε τῆς καταστάσεως ἐπιτρεπούσης ἡμῖν τὴν παρρησίαν . καὶ πρὸς ταῦτα τίς ἱκανὸς κυβερνήτης ; τίς ἀξιόπιστος διαναστῆσαι τὸν Κύριον ἐπιτιμῆσαι τῷ ἀνέμῳ καὶ τῇ θαλάσσῃ ; τίς ἕτερος ἢ ὁ ἐκ παιδὸς τοῖς ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας ἐναθλήσας ἀγῶσιν ; Ἐπεὶ οὖν ὥρμηται νῦν γνησίως πᾶν τὸ περὶ ἡμᾶς ὑγιαῖνον κατὰ τὴν πίστιν εἰς τὴν πρὸς τοὺς ὁμοδόξους κοινωνίαν καὶ ἕνωσιν , θαρρούντως ἤλθομεν εἰς τὴν παράκλησίν σου τῆς ἀνεξικακίας , ἐπιστεῖλαι πᾶσιν ἡμῖν ἐπιστολὴν μίαν , παραίνεσιν ἔχουσαν τῶν πρακτέων . οὕτω γὰρ βούλονται παρὰ σοῦ τὴν ἀρχὴν ὑπάρξαι αὐτοῖς τῶν κοινωνικῶν διαλέξεων . ἐπειδὴ δὲ ἴσως ὕποπτοι καταφαίνονταί σοι τῇ μνήμῃ τῶν παρελθόντων , ἐκεῖνο ποίησον , θεοφιλέστατε πάτερ · ἐμοὶ τὰς πρὸς τοὺς ἐπισκόπους ἐπιστολὰς διάπεμψαι ἢ διά τινος τῶν αὐτόθεν πιστῶν , ἢ καὶ διὰ τοῦ ἀδελφοῦ Δωροθέου τοῦ συνδιακόνου ἡμῶν , ἃς ὑποδεξάμενος οὐ ρότερον δώσω , μὴ λαβὼν τὰς παρʼ αὐτῶν αποκρίοεις · ἐὰν δὲ μή , Ἡμαρτηκὼς ἔσομαι εἰς σὲ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου . πάντως δὲ οὐ πλείονος ἄξιον φόβου τοῦτο τῷ ἐξ ἀρχῆς εἰπόντι πρὸς τὸν πατέρα ἢ ἐμοὶ νῦν πρὸς σὲ τὸν πνευματικὸν πατέρα λέγοντι . εἰ δὲ τοῦτο παντὶ τρόπῳ ἀπηγόρευται παρὰ σοί , ἀλλʼ ἡμᾶς γε τῆς ἐπὶ τῇ διακονίᾳ αἰτίας ἄφες , ἀδόλως καὶ ἀκατασκεύως , ἐπιθυμίᾳ τῆς εἰρήνης καὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ἡμῶν συναφείας τῶν ὁμονοούντων εἰς τὰ πρὸς τὸν Κύριον , ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ταύτην καὶ μεσιτείαν ἀφικομένους .
Lemmas: ὅταν μέν πρός ὁ πρᾶγμα ἀποβλέπω καί ὁ δυσκολία καθοράω , ὑπό ὅς πᾶς ἀγαθός ἐνέργεια οἷος ὑπό τις δεσμός ἐμποδίζω κατέχω , εἰς ἀπόγνωσις ἑαυτοῦ ἔρχομαι παντελής · ὅταν δέ πάλιν πρός ὁ σός ἀφοράω σεμνοπρέπεια , καί λογίζομαι , ὅτι σύ ἰατρός ὁ ἐν ὁ ἐκκλησία ἀρρώστημα ὁ Κύριος ἐγώ ταμιεύω , ἀναλαμβάνω ἑαυτοῦ ὁ λογισμός , καί ἐκ ὁ κατά ὁ ἀπόγνωσις πτῶμα πρός ὁ ἐλπίς ὁ χρηστός διανίσταμαι . λύω πᾶς ἐκκλησία , ὡς οὐδέ ὁ σός φρόνησις ἀγνοέω . καί ὁράω πάντως ὁ ἑκασταχοῦ , οἷος ἀπό ὑψηλός τις σκοπιά ὁ ὁ νόος θεωρία · ὅπως , καθάπερ ἐν πέλαγος , πολύς ὁμοῦ συμπλέω , ὑπό ὁ Βίας ὁ κλύδων πᾶς ὁμοῦ ἀλλήλων προσρήγνυμι · καί γίγνομαι ὁ ναυάγιον , πῇ μέν ἐκ ὁ ἔξωθεν αἴτιος βίαιος κινέω ὁ θάλασσα , πῇ δέ ἐκ ὁ ὁ ἐμπλέω ταραχή ἀντιβαίνω ἀλλήλων καί διωθέω . ἀρκέω ἐπί ὁ εἰκών ἐάω ὁ λόγος , οὔτε ὁ σός σοφία ἐπιτρέπω τίς πλέω , οὔτε ὁ κατάστασις ἐπιτρέπω ἐγώ ὁ παρρησία . καί πρός οὗτος τίς ἱκανός κυβερνήτης ; τίς ἀξιόπιστος διανίσταμαι ὁ κύριος ἐπιτιμάω ὁ ἄνεμος καί ὁ θάλασσα ; τίς ἕτερος ἢ ὁ ἐκ παῖς ὁ ὑπέρ ὁ εὐσέβεια ἐναθλέω ἀγών ; ἐπεί οὖν ὁρμάω νῦν γνήσιος πᾶς ὁ περί ἐγώ ὑγιαίνω κατά ὁ πίστις εἰς ὁ πρός ὁ ὁμόδοξος κοινωνία καί ἕνωσις , θαρσούντως ἔρχομαι εἰς ὁ παράκλησις σύ ὁ ἀνεξικακία , ἐπιστέλλω πᾶς ἐγώ ἐπιστολή εἷς , παραίνεσις ἔχω ὁ πρακτέος . οὗτος γάρ βούλομαι παρά σύ ὁ ἀρχή ὑπάρχω αὐτός ὁ κοινωνικός διάλεξις . ἐπεί δέ ἴσως ὕποπτος καταφαίνω σύ ὁ μνήμη ὁ παρέρχομαι , ἐκεῖνος ποιέω , θεοφιλής πατήρ · ἐγώ ὁ πρός ὁ ἐπίσκοπος ἐπιστολή διαπέμπω ἢ διά τις ὁ αὐτόθεν πιστός , ἢ καί διά ὁ ἀδελφός Δωρόθεος ὁ συνδιάκονος ἐγώ , ὅς ὑποδείκνυμι οὖον ρός δίδωμι , μή λαμβάνω ὁ παρά αὐτός ἀποκρίνω · ἐάν δέ μή , ἁμαρτάνω εἰμί εἰς σύ πᾶς ὁ ἡμέρα ὁ ζωή ἐγώ . πάντως δέ οὖον πλείων ἄξιος φόβος οὗτος ὁ ἐκ ἀρχή εἶπον πρός ὁ πατήρ ἢ ἐγώ νῦν πρός σύ ὁ πνευματικός πατήρ λέγω . εἰμί δέ οὗτος πᾶς τρόπος ἀπαγορεύω παρά σύ , ἀλλά ἐγώ γε ὁ ἐπί ὁ διακονία αἴτιος ἀφίημι , ἄδολος καί ἀκατάσκευος , ἐπιθυμία ὁ εἰρήνη καί ὁ πρός ἀλλήλων ἐγώ συνάφεια ὁ ὁμονοέω εἰς ὁ πρός ὁ κύριος , ἐπί ὁ πρεσβεία οὗτος καί μεσιτεία ἀφικνέομαι .