basilius-theology.epistulae 56
εἰμὶ μὲν φύσει εὔκολος πρὸς τὴν λήθην , ἐπεγένετο δέ μοι καὶ τὸ τῶν ἀσχολιῶν πλῆθος , ἐπιτεῖνον τὴν ἐκ φύσεως ἀῤῥωστίαν . ὥστε εἰ καὶ μὴ μέμνημαι δεξάμενος γράμματα τῆς εὐγενείας σου , πείθομαι ἐπεσταλκέναι σε ἡμῖν , οὐ γὰρ ἂν πάντως ψεῦδος εἰπεῖν σε . τοῦ δὲ μὴ ἀντιφθέγξασθαι οὐκ ἐγὼ αἴτιος , ἀλλʼ ὁ μὴ ἀπαιτήσας τὰς ἀποκρίσεις . νυνὶ δὲ ἥκει σοι τὰ γράμματα ταῦτα , ὑπέρ τε τῶν φθασάντων ἀπολογίαν πληροῦντα καὶ ἀρχὴν διδόντα προσηγορίας δευτέρας . ὥστε ἐπειδὰν ἐπιστέλλῃς ἡμῖν , μὴ ὡς ἄρξας δευτέρας περιόδου γραμμάτων διανοοῦ , ἀλλʼ ὡς ἀποπληρώσας ἐπὶ τοῖς παροῦσι τὰ ὀφειλόμενα . καὶ γὰρ εἰ καὶ ἀντίδοσις προαγόντων ἐστὶ τὰ ἡμέτερα , ἀλλὰ τῷ πλέον ἢ διπλάσιον ὑπερβάλλειν κατὰ τὸ μέτρον ἑκατέραν τὴν τάξιν ἀποπληρώσει . ὁρᾷς ὁποῖα σοφίζεσθαι ἡμᾶς ἡ ἀρία καταναγκάζει ; Σὺ δὲ παῦσαι , ὦ ἄριστε , ἐπάγων ἐν μικροῖς ῥήμασι μεγάλας αἰτίας , οὐμενοῦν ἐχούσας ὑπερβολὴν εἰς κακίαν . λήθη γὰρ φίλων , καὶ ὑπεροψία ἐκ δυναστείας ἐγγινομένη , πάντα ἔχει ὁμοῦ τὰ δεινά . εἴτε γὰρ οὐκ ἀγαπῶμεν κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου , οὐδὲ τὸν χαρακτῆρα ἐπικείμενον ἡμῖν ἔχομεν · εἴτε φρονήματος κενοῦ καὶ ἀλαζονείας ὑπεπλήσθημεν τυφωθέντες , ἐμπίπτομεν εἰς ἄφυκτον κρίμα τοῦ διαβόλου . ὥστε εἰ μὲν οὕτως ἔχων διανοίας περὶ ἡμῶν , τούτοις ἐχρήσω τοῖς ῥήμασιν , εὖξαι φυγεῖν ἡμᾶς τὴν πονηρίαν , ἣν ἐξεῦρες ἡμῶν ἐν τῷ τρόπῳ · εἰ δὲ συνηθείᾳ τινὶ ἀνεξετάστῳ ἐπὶ τῶν ῥημάτων ἦλθεν ἡ γλῶττα , ἑαυτοὺς παραμυθησόμεθα καὶ τὴν σὴν χρηστότητα τὰς ἐκ τῶν πραγμάτων μαρτυρίας προσθεῖναι παρακαλοῦμεν . ἐκεῖνο γὰρ εὖ ἴσθι , ὅτι ἡ παροῦσα φροντὶς ταπεινώσεως ἡμῖν γέγονεν ἀφορμή , ὥστε σοῦ τότε ἐπιλησόμεθα , ὅταν καὶ ἑαυτοὺς ἀγνοήσωμεν . μὴ τοίνυν ποτὲ τὰς ἀσχολίας σημεῖον τρόπου καὶ κακοηθείας ποιήσῃ .
Lemmas: εἰμί μέν φύσις Εὔκολος πρός ὁ λήθη , ἐπιγίγνομαι δέ ἐγώ καί ὁ ὁ ἀσχολία πλῆθος , ἐπιτείνω ὁ ἐκ φύσις ἀρρωστία . ὥστε εἰμί καί μή μιμνήσκω δέχομαι γράμμα ὁ εὐγένεια σύ , πείθω ἐπιστέλλω σύ ἐγώ , οὖον γάρ εἄν πάντως ψεῦδος εἶπον σύ . ὁ δέ μή ἀντιφθέγγομαι οὐ ἐγώ αἴτιος , ἀλλά ὁ μή ἀπαιτέω ὁ ἀπόκρισις . νυνί δέ ἥκω σύ ὁ γράμμα οὗτος , ὑπέρ τε ὁ φθάνω ἀπολογία πληρόω καί ἀρχή δίδωμι προσηγορία δύο . ὥστε ἐπειδάν ἐπιστέλλω ἐγώ , μή ὡς ἄρχω δύο περίοδος γράμμα διανοέομαι , ἀλλά ὡς ἀποπληρόω ἐπί ὁ πάρειμι ὁ ὀφείλω . καί γάρ εἰμί καί Ἀντίδοσις προάγω εἰμί ὁ ἡμέτερος , ἀλλά ὁ πλέω ἢ διπλάσιος ὑπερβάλλω κατά ὁ μέτρον ἑκάτερος ὁ τάξις ἀποπλήρωσις . ὁράω ὁποῖος σοφίζω ἐγώ ὁ ἀρία καταναγκάζω ; σύ δέ παύω , εἰμί ἀγαθός , ἐπάγω ἐν μικρός ῥῆμα μέγας αἴτιος , οὐμενοῦν ἔχω ὑπερβολή εἰς κακία . λήθη γάρ Φίλων , καί ὑπεροψία ἐκ δυναστεία ἐγγίγνομαι , πᾶς ἔχω ὁμοῦ ὁ δεινός . εἴτε γάρ οὐ ἀγαπάω κατά ὁ ἐντολή ὁ κύριος , οὐδέ ὁ χαρακτήρ ἐπίκειμαι ἐγώ ἔχω · εἴτε φρόνημα κενός καί ἀλαζονεία ὑποπίμπλημι τυφόω , ἐμπίπτω εἰς ἄφυκτος κρίμα ὁ διάβολος . ὥστε εἰμί μέν οὕτως ἔχω διάνοια περί ἐγώ , οὗτος χράω ὁ ῥῆμα , εὔχομαι φεύγω ἐγώ ὁ πονηρία , ὅς ἐξευρίσκω ἐγώ ἐν ὁ τρόπος · εἰμί δέ συνήθεια τις ἀνεξέταστος ἐπί ὁ ῥῆμα ἔρχομαι ὁ γλῶσσα , ἑαυτοῦ παραμυθέομαι καί ὁ σός χρηστότης ὁ ἐκ ὁ πρᾶγμα μαρτυρία προστίθημι παρακαλέω . ἐκεῖνος γάρ εὕω εἰμί , ὅτι ὁ πάρειμι φροντίς ταπείνωσις ἐγώ γίγνομαι ἀφορμή , ὥστε σύ τότε ἐπιλήθω , ὅταν καί ἑαυτοῦ ἀγνοέω . μή τοίνυν ποτέ ὁ ἀσχολία σημεῖον τρόπος καί κακοήθεια ποιέω .