basilius-theology.enarratio-in-prophetam-isaiam-dub pg030_0178.2
139 . Ἄσω δὴ ( 48 ) τῷ ἠγαπημένῳ ᾆσμα τοῦ ἀγαπητοῦ μου τῷ ἀμπελῶνί μου . Τὰ ᾆσματα πάντα φαιδρότεραν δοκεῖ περιέχειν πραγμάτων κατάστασιν . Ἦν δὴ Ἑξόδῳ ψόλῃ ᾆσμα ἔστιν ἐπινίκιον . Ἄσωμεν τῷ Κυρίῳ · ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται . Τὸ Ἄσμα τῶν ᾀσματιῶν ἐπιθαλάμιός ἐστιν ψόλῃ , δραματικῶς ( 49 ) πεπλεγμένη . Ἐνταῦθα δὲ ἀπειλὴν ὁ λόγος ἔχει τὴν κατὰ τοῦ ἀμπελῶνος κατὰ τὴν δικαίαν κρίσιν τοῦ Θεοῦ ἐπαγομένην . Μήποτε δὲ καὶ αὐτὰ τὰ φοβερὰ , τῷ πρὸς τέλος χρηστὸν ἀναφέρεσθαι , προπόντως ἐγκατετάχθη τοῖς ᾆσμασι ; Πρόσωπον δὲ τὸ ἀπαγγέλλον τὴν ψόλὴν ἐστὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον , ὃπερ ἄδει τὸ ᾆσμα τῷ ἠγαπημένῳ ἀμπελῶνι . Ἔστι δὲ τὸ ᾆσμα τοῦτο τοῦ ἀγαπητοῦ . Τίς δὲ ὁ φύσει ἀγαπητός , ἢ ὁ Μονογενὴς , τὸ αὐτοῦαθον ( 50 ) , οὐ πάντα ἐρέεται , οὐ ἡ ἀγάπης ψυχικὰς καὶ ἀφρώτους ταῖς πάντων τῶν λογικῶν διανοίας ἐνέστακται ; Ἐπεὶ οὖν κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου φωνὴν ὁ Παράκλητος ἐκ τοῦ Μονογενοῦς λαμβάνει πάντα , καὶ ἀναγγέλλει ἡμῖν , καὶ τὴν ψόλὴν τοῦ ἀγαπητοῦ φησιν εἶναι , ὡς παρ’ αὐτῷ λαβών . Ἡ δὲ αὐτὴ ψόλῃ μετανοοῦντι μὲν τῷ ποτε ἠγαπημένῳ ἀμπελῶνι ᾆσμα ἐστίν · ἐπιμένουτι δὲ τῇ ἁμαρτίᾳ ὀρθνὸς γίνεται καὶ οὐαί , καθάπερ ἐν τῷ Ἰεζεκὴλ μεμαθηκμεν , ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ βιβλίου μέλος καὶ ὀρθνὸν γεγραμμένον , καὶ οὐαί . Καὶ ὁ τοῦ Κυρίου λόγος εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ ἀπόλαυσιν οὐρανίων ἀγαθῶν προκαλούμενος , μέλος ἦν πρὸς εὐρύμην καὶ ἐμμελῆ κίνησιν καὶ τὴν κατ’ ἀρετὴν ἐνέργειαν τὰς ψυχὰς διεγείρων . Τὸ δὲ Ἰωάννου κήρυγμα , εἰς μετάνοιαν τούς ἀπειθεῖς ἐπιστρέφον , ὀρθνὸς ἦν , λύπην εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον ( 51 ) ἐργαζόμενος . Εὐρίσκαστο δὲ οἱ Ἰουδαῖοι , διὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδίας , μὴτε τοῖς χρηστοῖς προτροπώμενοι εἰς ζωὴν , μὴτε ὑπὸ τῶν συγνοτέρων ἐναγόμενοι εἰς μετάνοιαν . Οὕτω δὴ καὶ τὸ ἐν χειρὶν ᾆσμα καὶ ἐπακων ἔχει·τὴς ἀρχαίας εὐγενείας καὶ τῆς περὶ αὐτῶν ( 52 ) τοῦ Θεοῦ ἐπιμελείας , καὶ ἐλεγχὸν τῆς παρούσης κακίας , καὶ ἀπειλὴν τῶν ἐπαγθησομένων δεινῶν . Καὶ ὅμως τὸν ἀπειθῆ λαὸν οὔτε ἑκεῖνα πρὸς τὴν οἰκείαν ἀξίαν ἀνακαλεῖται , οὔτε ταῦτα συστέλλαι καὶ σωφρονέστερον ποιῆσαι δύναται .
Lemmas: 139 . ἀάω δή ( 48 ) ὁ ἀγαπάω ᾆσμα ὁ ἀγαπητός ἐγώ ὁ ἀμπελών ἐγώ . ὁ ᾆσμα πᾶς φαιδρός δοκέω περιέχω πρᾶγμα κατάστασις . ἦς δή Ἔξοδος ψόλῃ ᾆσμα εἰμί ἐπινίκιος . ἀάω ὁ κύριος · ἔνδοξος γάρ δοξάζω . ὁ ἄσμα ὁ ᾀσμάτιον ἐπιθαλάμιος εἰμί ψόλῃ , δραματικός ( 49 ) πλέκω . ἐνταῦθα δέ ἀπειλή ὁ λόγος ἔχω ὁ κατά ὁ ἀμπελών κατά ὁ Δίκαιος κρίσις ὁ Θεός ἐπάγω . μήποτε δέ καί αὐτός ὁ φοβερός , ὁ πρός τέλος χρηστός ἀναφέρω , προπίνω ἐγκατατάσσω ὁ ᾆσμα ; πρόσωπον δέ ὁ ἀπαγγέλλω ὁ ψόλος εἰμί ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος , ὅσπερ ἄδεια ὁ ᾆσμα ὁ ἀγαπάω ἀμπελών . εἰμί δέ ὁ ᾆσμα οὗτος ὁ ἀγαπητός . Τῖς δέ ὁ φύσις ἀγαπητός , ἢ ὁ Μονογενής , ὁ αὐτοῦαθον ( 50 ) , οὖον πᾶς εἴρω , οὖον ὁ ἀγάπη ψυχικός καί ἀφρώτους ὁ πᾶς ὁ λογικός διάνοια ἐνστάζω ; ἐπεί οὖν κατά ὁ ὁ κύριος φωνή ὁ Παράκλητος ἐκ ὁ Μονογενώ λαμβάνω πᾶς , καί ἀναγγέλλω ἐγώ , καί ὁ ψόλος ὁ ἀγαπητός φημί εἰμί , ὡς παρά αὐτός λαμβάνω . ὁ δέ αὐτός ψόλῃ μετανοέω μέν ὁ ποτός ἀγαπάω ἀμπελών ᾆσμα εἰμί · ἐπιμένω δέ ὁ ἁμαρτία ὄρνυμι γίγνομαι καί οὐαί , καθάπερ ἐν ὁ Ιεζεκήλ μανθάνω , ἐπί ὁ αὐτός βιβλίον μέλος καί ὀρθός γράφω , καί οὐαί . καί ὁ ὁ κύριος λόγος εἰς ζωή αἰώνιος καί ἀπόλαυσις οὐράνιος ἀγαθός προκαλέω , μέλος εἰμί πρός εὔρυμος καί ἐμμελής κίνησις καί ὁ κατά ἀρετή ἐνέργεια ὁ ψυχή διεγείρω . ὁ δέ Ἰωάννης κήρυγμα , εἰς μετάνοια ὁ ἀπειθέω ἐπιστρέφω , ὄρνυμι εἰμί , λύπη εἰς σωτηρία ἀμεταμέλητος ( 51 ) ἐργάζομαι . ευρισκαστος δέ ὁ Ἰουδαῖος , διά ὁ πώρωσις ὁ Καρδία , μήτε ὁ χρηστός προτροπώμενοι εἰς ζωή , μήτε ὑπό ὁ συγνοτερα εναγόμενος εἰς μετάνοια . οὕτως δή καί ὁ ἐν χείρ ᾆσμα καί πάκο ἔχει·τὴς ἀρχαῖος εὐγένεια καί ὁ περί αὐτός ( 52 ) ὁ Θεός ἐπιμέλεια , καί ἐλέγχω ὁ πάρειμι κακία , καί ἀπειλή ὁ ἐπάγω δεινός . καί ὅμως ὁ ἀπειθής λαός οὔτε ἐκεῖνος πρός ὁ οἰκεῖος ἄξιος ἀνακαλέω , οὔτε οὗτος συστέλλω καί σώφρων ποιέω δύναμαι .