basilius-theology.de-spiritu-sancto pg032_0109.1
τῶν ἐπιτελουμένων διὰ τῆς χάριτος οὐδὲν τι φῶς ἐπέλαμπε , μύνημα τῆς οὐρανίου δυνάμεως , τῆς ἐκ τοῦ ἀφανοῦς παρεπομένης αὐτῷ . Τούτου μέγα ἐστὶ καὶ νῦν τοῖς ἐγχωρίοις τὸ θαῦμα , καὶ νεαρὰ καὶ ἀεὶ πρόσφατος ἡ μνήμη ταῖς Ἐκκλησίαις ἐνέδρυται , οὐδενὶ χρόνῳ ἀμαυρουμένη . Οὐκοῦν οὐ πρᾶξιν τινὰ , οὐ λόγον , οὐ τύπον τινὰ μυστικόν , παρ’ ὃν ἐκεῖνος ( 8 ) κατέλιπε , τῇ Ἐκκλησίᾳ προσέθηκαν . Ταύτῃ τοι καὶ πολλά τῶν παρ’ αὐτοῖς τελουμένων ἐλλειπῶς ἔχειν δοκεῖ διὰ τὸ τῆς καταστάσεως ἀρχαιότροπον . Οὐδὲν γὰρ ἠξίωσαν οἱ κατὰ διαδοχὴν τὰς Ἐκκλησίας οἰκονομήσαντες τῶν μετ’ ἐκεῖνον ἐφευρεθέντων παραδέξασθαι εἰς προσθήκην . Ἐν τοίνυν τῶν Γρηγορίου καὶ ὁ νῦν ἀντιλεγόμενος τρόπος τῆς δοξολογίας ἐστίν , ἐκ τῆς ἐκείνου παραδόσεως τῇ Ἐκκλησίᾳ πεφυλαγμένος . Καὶ οὐ πολὺς ὁ πόνος μικρὸν κινηθέντι τὴν ἐπὶ τούτοις πληροφορίαν λαβεῖν . Ταύτην καὶ Φιρμιλιανῷ τῷ ἡμετέρῳ μαρτυροῦσι τὴν πίστιν οἱ λόγοι οὓς κατέλιπε ( 9 ) . Καὶ Μελέτιον ( 10 ) τὸν πανυ ἐπὶ ταύτης εἶναι τῆς γνώμης οἱ συγγενώστες φασί . Καὶ τί δεῖ τὰ παλαιὰ λέγειν ; ἀλλὰ νῦν ἐπὶ τῆς ἑῶας ( 11 ) οὐχ ἐνὶ μάλιστα τοῦτῷ τοὺς εὐσεβοῦντας γνωρίζουσι , οὕτω τὸν σημειῶ τῇ φωνῇ ταύτῃ φιλοχρουνέντες ; Ὡς δὲ ἐγὼ τινος ( 12 ) τῶν ἐκ Μεσοποταμίας ἤκουσα , ἀνδρὸς καὶ τῆς γλώσσης ἐμπείρου ἔχοντος , καὶ ἀδιαστρόφου τὴν γνώμην , οὐδὲ δυνατὸν ἑτέρως εἰπεῖν τῇ ἐγχωρίῳ φωνῇ , κἂν θέλωσι , ἀλλὰ διὰ τῆς , καὶ , συλλαβῆς , μᾶλλον δὲ τῶν ἰσοδυναμουσῶν αὐτῇ φωνῶν , κατὰ τι ἰδίωμα πάτριον , ἀνάγκην αὐτοῖς εἶναι τὴν δοξολογίαν προφέρειν . Καὶ Καππαδόχαις δὲ οὕτω λέγομεν ἐγχωρίως , ἐπὶ τότε ἐν τῇ τῶν γλωσσῶν διαρίσει τὸ ἐκ τῆς λέξεως χρήσιμον προβλεψαμένου τοῦ Πνεύματος . Τί δὲ ἡ δύσις ἅπασα , μικροῦ δεῖν , ἀπὸ τοῦ Ἰλλυρικοῦ μέχρι τῶν ὅρων τῆς καθ’ ἡμᾶς οἰκουμένης ; οὐχὶ τὴν φωνὴν ταύτην πρεσδεύει ;
Lemmas: ὁ ἐπιτελέω διά ὁ χάρις οὐδείς τίς φάος ἐπιλάμπω , μύνημα ὁ οὐράνιος δύναμις , ὁ ἐκ ὁ ἀφανής παρέπομαι αὐτός . οὗτος μέγας εἰμί καί νῦν ὁ ἐγχώριος ὁ θαῦμα , καί νεαρός καί ἀεί πρόσφατος ὁ μνήμη ὁ ἐκκλησία ενεδρυος , οὐδείς χρόνος ἀμαυρόω . οὐκοῦν οὖον πρᾶξις τις , οὖον λόγος , οὖον τύπος τις μυστικός , παρά ὅς ἐκεῖνος ( 8 ) καταλείπω , ὁ ἐκκλησία προστίθημι . Ταύτη ὅς καί πολύς ὁ παρά αὐτός τελέω ἐλλιπής ἔχω δοκέω διά ὁ ὁ κατάστασις ἀρχαιότροπος . οὐδείς γάρ ἀξιόω ὁ κατά διαδοχή ὁ ἐκκλησία οἰκονομέω ὁ μετά ἐκεῖνος ἐφευρίσκω παραδέχομαι εἰς προσθήκη . ἐν τοίνυν ὁ Γρηγόριος καί ὁ νῦν ἀντιλέγω τρόπος ὁ δοξολογία εἰμί , ἐκ ὁ ἐκεῖνος παράδοσις ὁ ἐκκλησία φυλάσσω . καί οὖον πολύς ὁ πόνος μικρός κινέω ὁ ἐπί οὗτος πληροφορία λαμβάνω . οὗτος καί Φιρμιλιανός ὁ ἡμέτερος μαρτυρέω ὁ πίστις ὁ λόγος ὅς καταλείπω ( 9 ) . καί Μελέτιος ( 10 ) ὁ πάνυ ἐπί οὗτος εἰμί ὁ γνώμη ὁ συγγενώστες φημί . καί τίς δεῖ ὁ παλαιός λέγω ; ἀλλά νῦν ἐπί ὁ δμώς ( 11 ) οὐ ἐν μάλιστα οὗτος ὁ εὐσεβέω γνωρίζω , οὗτος ὁ σημειόω ὁ φωνή οὗτος φιλοχρουνέντες ; ὡς δέ ἐγώ τις ( 12 ) ὁ ἐκ Μεσοποταμία ἀκούω , ἀνήρ καί ὁ γλῶσσα ἔμπειρος ἔχω , καί ἀδιάστροφος ὁ γνώμη , οὐδέ δυνατός ἑτέρως εἶπον ὁ ἐγχώριος φωνή , κἀν ἐθέλω , ἀλλά διά ὁ , καί , συλλαβή , μᾶλλον δέ ὁ ἰσοδυναμέω αὐτός φωνή , κατά τίς ἰδίωμα πάτριος , ἀνάγκη αὐτός εἰμί ὁ δοξολογία προφέρω . καί Καππαδόκαι δέ οὗτος λέγω ἐγχώριος , ἐπί τότε ἐν ὁ ὁ γλῶσσα διαίρω ὁ ἐκ ὁ λέξις χρήσιμος προβλέπω ὁ πνεῦμα . τις δέ ὁ δύσις ἅπας , μικρός δήω , ἀπό ὁ Ἰλλυρικός μέχρι ὁ ὁράω ὁ κατά ἐγώ οἰκέω ; οὐ ὁ φωνή οὗτος πρεσδεύει ;