basilius-theology.de-jejunio-homilia-2 pg031_0138.1
τὸν ἀδελφὸν ἀπαυδῶρατο . Τοιούτους ἦν ὁ λέγων · Ἀθυμία κατέσχε με ἀπὸ ἁμαρτωλῶν τῶν ἐγκαταλιμπανόντων τὸν νόμον σου . Ὑπὲρ ἁμαρτίας κακὲ . Αὐτὴ ἀρρώστια ψυχῆς · αὐτὴ θάνατος ἐπὶ τῆς ἀθανάτου · αὐτὴ πένθους ἀξία καὶ ὀδυρμῶν ἀσιγῆτων . Ἐπὶ ταύτῃ πᾶν δάκρυον ῥέοι , καὶ μὴ διαλείποι στεναγμὸς ἐκ βάθους καρδίας ( 95 ) ἀναπεμπόμενος . Ἐκλαίει Παῦλος τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ . Ἰερεμίας ἐκλαίει ἐπὶ τοῖς ἀπολλυμένοις τοῦ λαοῦ · ὅς γε ( 96 ) , ἐπειδὴ οὐχ ἱκεῖ τοῦ ἐξ ὀφθαλμῶν δάκρυον , πηγὴν ἐπεζήτησε δακρύων καὶ σταθμὸν ἔσχατον . Καὶ καθήσομαι , φησί , καὶ κλαύσομαι τὸν λαὸν τοῦτον ἡμέρας πολλάς , τοὺς ἀπολλυμένους . Τὸ τοιούτον δάκρυον καὶ τὸ τοιούτον πένθος ὁ λόγος μακαρίζει · οὐ τὸ πρὸς πᾶσαν λύπην εὐάγωγον , καὶ ἐκ πάσης προφάσεως εὐκατάφορον πρὸς τοὺς θρήνους . Ἰδὼν δὲ τινὰς εἰδὼν τῶν φιληδονῶν δι᾽ ὑπερβολὴν ἡδοναθείας ἐπὶ προφάσει τῆς λύπης πρὸς κραταιλὴν καὶ μέθην ἐκπεττομένους , καὶ τὸ ἄκρατὲς αὐτῶν ἐκ τῶν τοῦ Σολομῶντος λόγων παραμυθεῖσθαι πειρωμένους , λέγοντος · Δότε οἶνον τοῖς ἐν Λύπαις . Ἔστι δὲ ὁ παροιμιᾶκος λόγος οὐχὶ μέθης δέειαν παρεχόμενος , ἀλλὰ συνέχων τὸν ἀνθρωπίνην ζωὴν . Ἴνα γὰρ τὸ αἰνιγματώδες αὐτοῦ παραλείπω ( 97 ) , οἶνον λέγοντος τὴν λογικὴν εὐφροσύνην , οὐδὲ ὁ πρόχειρος νοῦς μικρὰν ἔχει τὴν ἐπιμέλειαν , ἵνα μὴ τῇ σφοδρῷ τοῦ πένθους καταποθέντες , τῶν τροφῶν ἀμελῶσιν οἱ δυσπαρηγόρητοι καὶ βαρυνενθείς · ἀλλ᾽ ἄρτω μὲν στηρίζεται ἡ καρδία τοῦ φιλολύπου , οἴνῳ δὲ τὸ συμπεπτωχὸς τῆς δυνάμεως ὑπερεῖσθαι ( 98 ) . Οἱ δὲ φίλοι καὶ οἰνόφρονες , οὐ τὴν λύπην καταπραύνοντες , ἀλλὰ κακὰ κακῶν διαμελδὸμενοι , καὶ πονηροὶ τινες γινόμενοι συναλλάγματα , νοσήματα , ψυχῶν διαμελδουσι νοσημάτων · οἱ τοὺς ἐπὶ τῆς τρυφᾶς τὰς ῥοπὰς ἐπανισοῦντας μιμούμενοι , τοσοῦτον ὑφαίρουσι ( 99 ) τῆς λύπης , ὅσον ἀξίουσι τὸ φιληδονον . Ἄλλ᾽ οὐκ ἂν χρήναι βοηθεῖν τῇ φύσει παρέχειν τὸν οἶνον · καὶ μὴ τοσοῦτον ἐπιτρέπεν ἐγχεισθαι τὸν ἄκρατον , ὥστε σκότωσιν τοῖς λογισμοῖς ἐμποιεῖν . Οὐτὲ γὰρ συνεχυφύεται τῷ οἴνῳ τὸ λυπηρόν · καὶ τὸ τῆς μέθης κακὸν τῇ ψυχῇ προσγενήσεται . Εἰ δὲ λύπης ἰατρὸς ἐστὶν ὁ λογισμός , ἔσχατον ἂν εἴη τῶν κακῶν ἡ μέθη , τῇ ἰατρειᾷ τῆς ψυχῆς ἐμποδίζουσα . Ἄλλ᾽ ἀνάλαβε τῷ λόγῳ τῶν εἰρημένων ἕκαστον , καὶ εὐρήσεις τὸ τε δυνατὸν τῆς ἀποστολικῆς νομοθεσίας καὶ τὸ ὠφέλιμον · πῶς μὲν πάντοτε χαρᾶσθαι τῷ ὀρθῷ λόγῳ ἐπόμενος · πῶς δὲ προσεύξη ἀδιαλείπτως , πῶς δὲ ἐν παντὶ εὐχαριστῆσαι · τίνι δὲ τρόπῳ παρακαλέσεις τοὺς λυπουμένους ( 1 ) , ἵνα ἐκ
Lemmas: ὁ ἀδελφός ἀπαυδῶρατο . τοιοῦτος εἰμί ὁ λέγω · ἀθυμία κατέχω ἐγώ ἀπό ἁμαρτωλός ὁ ἐγκαταλείπω ὁ νόμος σύ . ὑπέρ ἁμαρτία κακός . αὐτός αρρώστια Ψυχή · αὐτός θάνατος ἐπί ὁ ἀθάνατος · αὐτός πένθος ἄξιος καί ὀδυρμός ασίγητος . ἐπί οὗτος πᾶς δάκρυ ῥέω , καί μή διαλείπω στεναγμός ἐκ βάθος Καρδία ( 95 ) ἀναπέμπω . καλέω Παῦλος ὁ ἐχθρός ὁ σταυρός ὁ Χριστός . Ἰερεμίας καλέω ἐπί ὁ ἀπόλλυμι ὁ λαός · ὅς γε ( 96 ) , ἐπεί οὐ ἵκω ὁ ἐκ ὀφθαλμός δάκρυ , πηγή ἐπιζητέω δάκρυ καί σταθμόν ἔσχατος . καί καθίημι , φημί , καί καλέω ὁ λαός οὗτος ἡμέρα πολύς , ὁ ἀπολύω . ὁ τοιοῦτος δάκρυ καί ὁ τοιοῦτος πένθος ὁ λόγος μακαρίζω · οὖον ὁ πρός πᾶς λύπη εὐάγωγος , καί ἐκ πᾶς πρόφασις εὐκατάφορος πρός ὁ θρῆνος . εἶδον δέ τις ἀνάκλεις ὁ φιλήδονος διά ὑπερβολή ἡδοναθείας ἐπί πρόφασις ὁ λύπη πρός κραταιλὴν καί μέθη ἐκπέσσω , καί ὁ ἀκρατής αὐτός ἐκ ὁ ὁ Σολομών λόγος παραμυθέομαι πειράω , λέγω · δίδωμι οἶνος ὁ ἐν λύπη . εἰμί δέ ὁ παροιμιακός λόγος οὐ μέθη δείδω παρέχω , ἀλλά συνέχω ὁ ἀνθρώπινος ζωή . ἵνα γάρ ὁ αινιγματώδης αὐτός παραλείπω ( 97 ) , οἶνος λέγω ὁ λογικός Εὐφρόσυνος , οὐδέ ὁ πρόχειρος νόος μικρός ἔχω ὁ ἐπιμέλεια , ἵνα μή ὁ σφοδρός ὁ πένθος καταπίνω , ὁ τροφή ἀμελέω ὁ δυσπαρηγόρητος καί βαρύνω · ἀλλά ἄρτος μέν στηρίζω ὁ καρδία ὁ φιλόλυπος , οἶνος δέ ὁ συμπίπτω ὁ δύναμις ὑπεῖπον ( 98 ) . ὁ δέ φίλος καί οἰνόφρονες , οὖον ὁ λύπη καταπραύνω , ἀλλά κακός κακός διαμελδομενω , καί πονηρός τις γίγνομαι συνάλλαγμα , νόσημα , Ψυχή διαμελδους νόσημα · ὁ ὁ ἐπί ὁ Τρυφᾶς ὁ ῥοπή ἐπανισόω μιμέομαι , τοσοῦτος ὑφαιρέω ( 99 ) ὁ λύπη , ὅσος ἀξιόω ὁ φιληδονέω . ἄλλος οὐ εἄν χρή βοηθέω ὁ φύσις παρέχω ὁ οἶνος · καί μή τοσοῦτος ἐπιτρέπω ἐγχέω ὁ ἄκρατος , ὥστε σκότωσις ὁ λογισμός ἐμποιέω . οὔτε γάρ συνεχυφυω ὁ οἶνος ὁ λυπηρός · καί ὁ ὁ μέθη κακός ὁ Ψυχή προσγίγνομαι . εἰμί δέ λύπη ἰατρός εἰμί ὁ λογισμός , ἔσχατος εἄν εἰμί ὁ κακός ὁ μέθη , ὁ ἰατρεία ὁ Ψυχή ἐμποδίζω . ἄλλος ἀναλαμβάνω ὁ λόγος ὁ εἴρω ἕκαστος , καί εὑρίσκω ὁ τε δυνατός ὁ ἀποστολικός νομοθεσία καί ὁ ὠφέλιμος · πῶς μέν πάντοτε χαίρω ὁ ὀρθός λόγος ἔπω · πῶς δέ προσεύχομαι ἀδιαλείπτως , πῶς δέ ἐν πᾶς εὐχαριστέω · τίς δέ τρόπος παρακαλέω ὁ λυπέω ( 1 ) , ἵνα ἐκ