basilius-theology.de-jejunio-homilia-2 pg031_0119.1
ἀποστολικῶν διατάξεων ἀπαίτουσιν . Ὁ δὲ προκα-A λεῖται ( 68 ) εἰς τὸ πάντοτε χαίρειν οὐχὶ τὸν τυγχάνοντα , ἀλλὰ τὸν οἷος αὐτὸς ἦν , οὐχὲτι ζῶν ἐν σαρκί , ἀλλὰ ζῶντα ἔχων ἐν ἑαυτῷ τὸν Χριστόν , ὡς τῆς πρὸς τὸ ἀχρότατον τῶν ἀγαθῶν συναφείας μὴδαμῶς τὴν ἀπὸ τῶν ὀχληρῶν τῆς σαρκὸς συμπάθειαν δεχομένης . Ἄλλὰ κἂν διακόπτηται ἡ σάρξ , ἡ τῆς συνεργείας διάλυσις ἐναπομένει τῷ πεπονθότι τοῦ σώματος μέρει , τῆς διαδόσεως τοῦ λυπουντος οὐ δυναμένης διυκνεῖσθαι πρὸς τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς . Εἰ γὰρ ἐνεκρώσαμεν τὰ μέλη τὰ ἐπὶ τῆς γῆς , κατὰ τὰς ὑποθήκας τοῦ Ἀποστόλου , καὶ τὴν νέκρωσιν τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιεφέρομεν ( 69 ) , ἀναγκαίως ἂν ἀπὸ τοῦ νεκρωμένου σώματος πληγὴ πρὸς τὴν ἀπολύτρωσιν τῆς συνεργείας αὐτοῦ ψυχὴν οὐ χωρήσει . Ἄτιμίαι δὲ καὶ ζημίαι , καὶ οἰκείων θάνατοι οὐκ ἀναβήσονται πρὸς τὸν νοῦν , οὐδὲ καταστρέψουσιν τὸ ὑψηλὸν τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν ὧδε συμπάθειαν . Εἰ μὲν γὰρ τὰ αὐτὰ φρονούσαι οἱ σπουδαῖοι οἱ τὰς δυσκολίας περιπεσόντες , οὐ παρέδωκαν λύπας ἑτέρῳ , εἰ γε μὴ αὐτοὶ λυπηρῶς διαφέρουσιν τὰ συμπίποντα · εἰ δὲ κατὰ σάρκα ζῶσιν , οὐδ’ οὕτω λυπήσονται ( 70 ) , ἀλλ’ ἐλεεῖνοι κριθήσονται , οὐ τῶν περιστάσεων μᾶλλον , ἢ τοῦ μὴ προαιρεῖσθαι ( 71 ) τὰ δέοντα . Ὁλὼς δὲ ψυχή , ἡ ἀπαξ προσδεθεῖσα τῇ πόθῳ τοῦ Κτίσαντος , καὶ τοῖς ἐκεῖ κάλλεσιν ἐνθεμισμένη φαιδρύνεσθαι , τὸ περιχαρὲς αὐτῆς καὶ εὐθύνον ὑπὸ τῆς ποικίλης μεταπτώσεως τῶν σαρκικῶν παθημάτων οὐ μεταβαλεῖ · ἀλλὰ τὰ τοῖς ἄλλοις λυπηρὰ προσθήκην ἐκτεροῦντος ποιήσεται . Οὕς ἢν ὁ Ἀπόστολος , C εἰδόχων ἐν ἀσθενείαις , ἐν θλίψεσιν , ἐν διωγμοῖς , ἐν θλάσεσι , κακώματα ἑαυτοῦ τὰς ἐνδείας ποιούμενος · ἐν λυμῷ καὶ δίψει , ἐν νηστείαις καὶ γυμνώσει , ἐν διωγμοῖς , καὶ στενοχωρίαις ( 72 ) , ἐφ’ οἷς ἄλλοι δυσανασχετοῦσι καὶ πρὸς τὸν βίον ἀπαγορεύουσιν , ἐπὶ τοῦτως αὐτὸς ἀγαλλιώμενος . Οἱ τοίνυν ἀπαίδευτοι ἔχοντες τῆς ἀποστολικῆς διανοίας , καὶ μὴ συνιέντες , ὅτι πρὸς τὴν εὐαγγελικὴν ἡμᾶς προσκαλεῖται ζῶν , τολμῶσι κατηγορεῖν τοῦ Παύλου , ὡς ἀδύνατα ἡμῖν διορίζοντος . Ἄλλὰ μὴν διδασκέσθωσαν ὅσαι τοῦ ( 73 ) χαίρειν εὐλόγως αἱ ἀφορμαὶ διὰ τῆς τοῦ Θεοῦ μεγαλοδωρείας ἡμῖν πρόκεινται . Παρήχθημεν εἰς τὸ εἶναι , μὴ ὄντες · κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος ἐγενήθημεν · νοῦν καὶ λόγον συμπληροῦντα ἡμῶν τὴν φύσιν ἔχομεν , δι’ οὗ Θεὸν ἐγνώσαμεν . Καὶ τὰς κάλλης τῆς κτίσεως ἐντέχνως καταμανθάνοντες , δι’ αὐτῶν , οἷον διὰ γραμμῶν τινῶν , τὴν μεγάλην τοῦ Θεοῦ περὶ πάντα
Lemmas: ἀποστολικός διάταξις ἀπαιτέω . ὁ δέ προκα-A λείω ( 68 ) εἰς ὁ πάντοτε χαίρω οὐ ὁ τυγχάνω , ἀλλά ὁ οἷος αὐτός εἰμί , οὐχὲτι ζῶ ἐν σάρξ , ἀλλά ζῶ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ Χριστός , ὡς ὁ πρός ὁ ἄχρως ὁ ἀγαθός συνάφεια μηδαμῶς ὁ ἀπό ὁ ὀχληρός ὁ σάρξ συμπάθεια δέχομαι . ἀλλά κἀν διακόπτω ὁ σάρξ , ὁ ὁ συνέργεια διάλυσις απομένω ὁ πάσχω ὁ σῶμα μέρος , ὁ διάδοσις ὁ λυπέω οὖον δύναμαι διυκνειεπομαι πρός ὁ νοερός ὁ Ψυχή . εἰμί γάρ νεκρόω ὁ μέλος ὁ ἐπί ὁ γῆ , κατά ὁ ὑποθήκη ὁ ἀπόστολος , καί ὁ νέκρωσις ὁ Ἰησοῦς ἐν ὁ σῶμα περιφέρω ( 69 ) , ἀναγκαῖος εἄν ἀπό ὁ νεκρωμένος σῶμα πληγή πρός ὁ ἀπολύτρωσις ὁ συνέργεια αὐτός ψυχή οὖον χωρέω . ἀτιμία δέ καί ζημία , καί οἰκέω θάνατος οὐ ἀναβαίνω πρός ὁ νόος , οὐδέ καταστρέφω ὁ ὑψηλός ὁ Ψυχή πρός ὁ ὧδε συμπάθεια . εἰμί μέν γάρ ὁ αὐτός φρονέω ὁ σπουδαῖος ὁ ὁ δυσκολία περιπίπτω , οὖον παραδίδωμι λύπη ἕτερος , εἰμί γε μή αὐτός λυπηρός διαφέρω ὁ συμπίνω · εἰμί δέ κατά σάρξ ζῶ , οὐδέ οὗτος λυπέω ( 70 ) , ἀλλά ελεεινός κρίνω , οὖον ὁ περίστασις μᾶλλον , ἢ ὁ μή προαιρέω ( 71 ) ὁ δήω . ὅλως δέ ψυχή , ὁ ἅπαξ προσδέω ὁ πόθος ὁ κτίζω , καί ὁ ἐκεῖ κάλλος ἐνθεμισμένη φαιδρύνω , ὁ περιχαρής αὐτός καί εὐθύνω ὑπό ὁ ποικίλος μετάπτωσις ὁ σαρκικός πάθημα οὖον μεταβάλλω · ἀλλά ὁ ὁ ἄλλος λυπηρός προσθήκη ἐκτεροῦντος ποιέω . ὅς εἄν ὁ ἀπόστολος , C ειδοχη ἐν ἀσθένεια , ἐν θλῖψις , ἐν διωγμός , ἐν θλάσις , κῶμα ἑαυτοῦ ὁ ἔνδεια ποιέω · ἐν λυμός καί διψάω , ἐν νηστεία καί γύμνωσις , ἐν διωγμός , καί στενοχωρία ( 72 ) , ἐπί ὅς ἄλλος δυσανασχετέω καί πρός ὁ βίος ἀπαγορεύω , ἐπί οὗτος αὐτός ἀγαλλιάω . ὁ τοίνυν ἀπαίδευτος ἔχω ὁ ἀποστολικός διάνοια , καί μή συνίημι , ὅτι πρός ὁ εὐαγγελικός ἐγώ προσκαλέω ζῶ , τολμάω κατηγορέω ὁ Παῦλος , ὡς ἀδύνατος ἐγώ διορίζω . ἀλλά μήv διδάσκω ὅσος ὁ ( 73 ) χαίρω εὔλογος ὁ ἀφορμή διά ὁ ὁ Θεός μεγαλοδωρείας ἐγώ πρόκειμαι . παράγω εἰς ὁ εἰμί , μή εἰμί · κατά εἰκών ὁ κτίζω γίγνομαι · νόος καί λόγος συμπληρόω ἐγώ ὁ φύσις ἔχω , διά ὅς θεός γιγνώσκω . καί ὁ Κάλλης ὁ κτίσις ἔντεχνος καταμανθάνω , διά αὐτός , οἷος διά γραμμή τις , ὁ μέγας ὁ Θεός περί πᾶς