basilius-theology.de-jejunio-homilia-2 pg031_0133.1
Τὸν μὲν γὰρ ἐπὶ πλεῖον παραμεῖναι τῇ παρουσίᾳ τῆς σαρκὸς ψυχονόμησε · τὸν δὲ θάττον ἀπολυθῆναι τῶν δεσμῶν τοῦ σώματος διετάξατο , κατὰ τοὺς ἀρρήτους τῆς σοφίας ἑαυτοῦ καὶ τῆς δικαιοσύνης λόγους . Ὦσπερ οὖν οἱ ταῖς εἴρκασι ἐμπέπτοντες , οἱ μὲν ἐπὶ πλεῖονα χρόνον τῇ κακώσει τῶν δεσμοτηρίων ἐναποκλείονται , οἱ δὲ ταχυτέραν εὑρίσκουσι τῆς κακοπαθείας ἀπαλλαγὴν · οὕτω καὶ αἱ ψυχαί , αἱ μὲν ἐπὶ πολὺ προεκτείνονται τῇ ζωῇ ταύτῃ , αἱ δὲ ἐπὶ ὀλίγον , κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς ἀξίας ἑκάστου , σοφῶς καὶ βαθέως , καὶ ὡς οὐκ ἂν ἐφίκοιτο νοῦς ἀνθρώπων , τὰ περὶ ἑκάστου ἡμῶν τὸν κτίσαντος ἡμᾶς προδειπνοῦν . Οὐκ ἀκούεις λέγοντος τοῦ Δαβὶδ , Ἐξῆγαγες ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου ( 68 ) ; Οὐκ ἠκούσας περὶ τοῦ ἁγίου , ὅτι ἀπελῦθῃ αὐτοῦ ἡ ψυχή ; Τί δὲ Συμεών , ὅτε ἐνεχάλισατο τὸν Κύριον ἡμῶν , ποῖαν φωνὴν ἀφήκεν ; Οὐχ ὅτι Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου , Δέσποτα ; Τῷ γὰρ ἐπειγομένῳ πρὸς τὴν ἄνω διαγωγὴν βαρύτερα πάσης χολάσεως καὶ δεσμοτηρίου παντὸς ἡ μετὰ τοῦ σώματος ἐστὶ διατριβή . Μὴ τοίνυν τῇ ἑαυτοῦ ἀπολύσει ἐπιζήτει τὰς περὶ τῶν ψυχῶν διατάξεις ἀκολουθεῖν · ἀλλὰ λογίζου περὶ τῶν συναφθέντων κατὰ τὸν βίον , εἴτα θανάτῳ διιστάμενον , ὅτι παραπλησίῳ εἰσὶν ὁδοποιρίῳ μίαν ὁδὸν πορευομένους , καὶ διὰ τὴν συνεχῆ μετ’ ἀλλήλων διατριβὴν ἐνωθεῖσιν ὑπὸ τῆς συνήθειας . Οἱ ἐπειδὰν τὴν κοινὴν ὁδὸν διεξελθόντες ( 69 ) καταλάβωσι , λοιπὸν σχιζομένων αὐτῶν , τῆς χρείας ἤδη ἀναγκαίας μεριζούσης ἑκάτερον , οὐ τῇ συνήθεια προσκαλεζόμενοι ἀμελοῦσι τῶν προκειμένων , ἀλλὰ τῆς ἐξ ἀρχῆς κινήσεως αὐτοὺς αἰτίας ὑπομνησθέντες , πρὸς τὸ οἰκεῖον ἕκαστος ἀποτρέχουσι πέρας . Ὡς οὖν ἐκείνοις ἄλλος μὲν ἦν ὁ σκοπὸς τῆς ὁδοῦ , συνέδε δὲ αὐτοῖς ἡ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν ἐκ τῆς συνήθειας οἰκειότης · οὕτω καὶ τοῖς ἐν γάμῳ ἢ ἄλλῃ τινὶ κοινωνίᾳ βίου συνημμένοις ἴδιον πρόκειτο ( 70 ) δηλονότι τῆς ζωῆς τὸ πέρας · συναφθέντας δὲ ἀλλήλοις ἀναγκαίως τὸ προδιατεταγμένον τῆς ζωῆς τέλος ἐχώρισε καὶ διέλυσε .
Lemmas: ὁ μέν γάρ ἐπί πλείων παραμένω ὁ παρουσία ὁ σάρξ ψύχω · ὁ δέ ταχύς ἀπολύω ὁ δεσμός ὁ σῶμα διατάσσω , κατά ὁ ἄρρητος ὁ σοφία ἑαυτοῦ καί ὁ δικαιοσύνη λόγος . ὥσπερ οὖν ὁ ὁ εἴρω ἐμπίπτω , ὁ μέν ἐπί πλείων χρόνος ὁ κακόω ὁ δεσμωτήριον ἐναποκλείω , ὁ δέ ταχύς εὑρίσκω ὁ κακοπάθεια ἀπαλλαγή · οὗτος καί ὁ Ψυχή , ὁ μέν ἐπί πολύς προεκτείνω ὁ ζωή οὗτος , ὁ δέ ἐπί ὀλίγος , κατά ὁ ἀναλογία ὁ ἄξιος ἕκαστος , σοφός καί βαθύς , καί ὡς οὐ εἄν ἐφικνέομαι νόος ἄνθρωπος , ὁ περί ἕκαστος ἐγώ ὁ κτίζω ἐγώ προδειπνέω . οὐ ἀκούω λέγω ὁ Δαυίδ , ἐξάγω ἐκ φυλακή ὁ Ψυχή ἐγώ ( 68 ) ; οὐ ἥκω περί ὁ ἅγιος , ὅτι ἀπολύω αὐτός ὁ ψυχή ; τις δέ Συμεών , ὅτε ἐνεχάλισατο ὁ κύριος ἐγώ , Ποίας φωνή ἀφίημι ; οὐχ ὅτι νῦν ἀπολύω ὁ δοῦλος σύ , δεσπότης ; ὁ γάρ ἐπείγω πρός ὁ ἄνω διαγωγή βαρύς πᾶς κόλασις καί δεσμωτήριον πᾶς ὁ μετά ὁ σῶμα εἰμί διατριβή . μή τοίνυν ὁ ἑαυτοῦ ἀπολύω ἐπιζητέω ὁ περί ὁ Ψυχή διάταξις ἀκολουθέω · ἀλλά λογίζομαι περί ὁ συνάπτω κατά ὁ βίος , εἴτα̅ θάνατος διίστημι , ὅτι παραπλήσιος εἰμί οδοποιριον εἷς ὁδός πορεύω , καί διά ὁ συνεχής μετά ἀλλήλων διατριβή ἐνωθέω ὑπό ὁ συνήθεια . ὁ ἐπειδάν ὁ κοινός ὁδός διεξέρχομαι ( 69 ) καταλαμβάνω , λοιπός σχίζω αὐτός , ὁ χρεία ἤδη ἀναγκαῖος μερίζω ἑκάτερος , οὖον ὁ συνήθεια προσκαλέω ἀμελέω ὁ πρόκειμαι , ἀλλά ὁ ἐκ ἀρχή κίνησις αὐτός αἴτιος ὑπομιμνῄσκω , πρός ὁ οἰκέω ἕκαστος ἀποτρέχω πέρας . ὡς οὖν ἐκεῖνος ἄλλος μέν εἰμί ὁ σκοπός ὁ ὁδός , συνδέω δέ αὐτός ὁ κατά ὁ ὁδοιπορία ἐκ ὁ συνήθεια οἰκειότης · οὗτος καί ὁ ἐν γάμος ἢ ἄλλος τις κοινωνία βίος συνάπτω ἴδιος πρόκειμαι ( 70 ) δηλονότι ὁ ζωή ὁ πέρας · συνάπτω δέ ἀλλήλων ἀναγκαῖος ὁ προδιατάσσομαι ὁ ζωή τέλος χωρίζω καί διαλύω .