basilius-theology.de-baptismo-libri-duo pg031_0786.3
11 . Ἀποθέμενοι οὖν τὴν σκληρότητα τῆς ἀπειθείας , ἐπιδείξωμεθα μὲν εὐπειθείαν καὶ ὑπακοὴν ἐν τοῖς προστάγμασι , τὸ δὲ πνεῦματι ζέοντες , ἀναλαμψώμεν , καὶ τῆς μὲν τοῦ σκότους ἐξουσίας καθελκούσης εἰς θάνατον ῥυσθῶμεν . « Τὰ γὰρ ὀφείλημα τῆς ἁμαρτίας θάνατος : » Ἵνα καὶ ἐν ἡμῖν γένηται τὸ εἰρημένον ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου : « Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος : ποῦ σου , θάνατε , τὸ κέντρον ; ποῦ σου , ἅδη , τὸ νῖκος ; » τῷ δὲ Κυρίῳ , τῷ ἑλῶν τῆς δικαιοσύνης , πειθόμενοι , φωτισθῶμεν ὑπ’ αὐτοῦ καὶ καταξιωθῶμεν συνέσεως ( 91 ) καὶ δυνάμεως , ὥστε ἐν αὐτῷ δικαιοῦσθαι : καὶ μὴ μόνον αὐτοὶ λαμπρυνθῶμεν ὑπὲρ τὴν χιόνα ( ἀληθὴς γὰρ ὁ ἐπαγγελλάμενος Θεός , ὅτι : « Ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικόν , ὡς χιόνα λευκάνω » ) , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐγγίζοντας ἡμῖν φωτίζωμεν : ποτὲ μὲν ἀκούοντες τοῦ Κυρίου ( 92 ) , « Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου : » ποτὲ δὲ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες τὸ , « Οὕτως λαμπάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων , ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλά ἔργα , καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς . » Τότε πάντως καὶ ὁ Ἀπόστολος μαρτυρήσει ἡμῖν λέγων : « Ἐν οἷς φαίνεσθε ὡς φωστήρες ἐν κόσμῳ , λόγον ζωῆς ἐπέχοντες εἰς καύχημα ἐμοὶ εἰς ἡμέραν Χριστοῦ . » Πῶς δὲ οὐ περισσοτέρως ἐπιφανὲς τὸ καινότερον τῆς ζωῆς , οὐκ ἐν συγκρίσει τῶν Ἑλλήνων καὶ κοσμικῶν ἀνθρώπων μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐν συγκρίσει καθ’ ὑπερβολὴν τῶν κατὰ νόμον δικαιοῦμενων ; ὅταν μὴ μόνον προσθήκης καὶ τοῦ πλείονος μὴ ὀρεγώμεθα , ὡς καὶ οἱ τοῦ κόσμου ἄνθρωποι , ἀλλὰ μηδὲ τῶν προσόντων τε καὶ ἰδίων ἀντιποιώμεθα : φιλοτιμούμεθα δὲ ἐπ’ ἐξερεσίᾳ τῶν δεομένων ὑπὲρ τὸν νόμον . Οὐ μόνον γὰρ εἰς τοὺς πλησίον φέρομεν τὸ ἀγαθόν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς καὶ πονηροὺς ἐκτείνομεν τὸ χρηστόν , ποιοῦντες κατ’ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , τὸ , « Γίνεσθε ( 93 ) οἰκτίρμονες , καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος οἰκτίρμων ἐστίν . » Πῶς δὲ οὐκ ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν , καὶ ὑπὲρ τοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους τὴν δικαιοσύνην τελειοῦμεν ,
Lemmas: 11 . ἀποτίθημι οὖν ὁ σκληρότης ὁ ἀπείθεια , ἐπιδείκνυμι μέν εὐπείθεια καί ὑπακοή ἐν ὁ πρόσταγμα , ὁ δέ πνεῦμα ζέω , ἀναλαμβάνω , καί ὁ μέν ὁ σκότος ἐξουσία καθέλκω εἰς θάνατος ἐρύω . « ὁ γάρ ὀφείλημα ὁ ἁμαρτία θάνατος : » ἵνα καί ἐν ἐγώ γίγνομαι ὁ εἴρω ὑπό ὁ ἀπόστολος : « καταπίνω ὁ θάνατος εἰς Νίκη : ποῦ σύ , θάνατος , ὁ κέντρον ; ποῦ σύ , ἀείδω , ὁ Νίκη ; » ὁ δέ κύριος , ὁ ἕλος ὁ δικαιοσύνη , πείθω , φωτίζω ὑπό αὐτός καί καταξιόω σύνεσις ( 91 ) καί δύναμις , ὥστε ἐν αὐτός δικαιόω : καί μή μόνος αὐτός λαμπρύνω ὑπέρ ὁ χιών ( ἀληθής γάρ ὁ ἐπαγγέλλω Θεός , ὅτι : « ἐάν εἰμί ὁ ἁμαρτία σύ ὡς φοίνικος , ὡς χιών λευκαίνω » ) , ἀλλά καί ὁ ἐγγίζω ἐγώ φωτίζω : ποτέ μέν ἀκούω ὁ κύριος ( 92 ) , « σύ εἰμί ὁ φάος ὁ κόσμος : » ποτέ δέ ἀκούω καί ποιέω ὁ , « οὕτως λάμπω ὁ φάος σύ ἔμπροσθεν ὁ ἄνθρωπος , ὅπως ὁράω σύ ὁ καλός ἔργον , καί δοξάζω ὁ πατήρ σύ ὁ ἐν ὁ οὐρανός . » τότε πάντως καί ὁ ἀπόστολος μαρτυρέω ἐγώ λέγω : « ἐν ὅς φαίνω ὡς φωστήρ ἐν κόσμος , λόγος ζωή ἐπέχω εἰς καύχημα ἐγώ εἰς ἡμέρα Χριστός . » Πῶς δέ οὖον περισσός ἐπιφανής ὁ καινός ὁ ζωή , οὐ ἐν σύγκρισις ὁ Ἕλλην καί κοσμικός ἄνθρωπος μόνος , ἀλλά καί ἐν σύγκρισις κατά ὑπερβολή ὁ κατά νόμος δικαιούμενος ; ὅταν μή μόνος προσθήκη καί ὁ πλείων μή ὀρέγω , ὡς καί ὁ ὁ κόσμος ἄνθρωπος , ἀλλά μηδέ ὁ πρόσειμι τε καί ἴδιος ἀντιποιέω : φιλοτιμέομαι δέ ἐπί ἐξερεσίᾳ ὁ δήω ὑπέρ ὁ νόμος . οὖον μόνος γάρ εἰς ὁ πλησίος φέρω ὁ ἀγαθός , ἀλλά καί ἐπί ὁ ἐχθρός καί πονηρός ἐκτείνω ὁ χρηστός , ποιέω κατά ἐντολή ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὁ , « γίγνομαι ( 93 ) οἰκτίρμων , καθώς καί ὁ πατήρ σύ ὁ οὐράνιος οἰκτίρμων εἰμί . » Πῶς δέ οὐ ἐν καινότης ζωή περιπατέω , καί ὑπέρ ὁ γραμματεύς καί Φαρισαῖος ὁ δικαιοσύνη τελειόω ,