basilius-theology.adversus-eunomium-libri-5 pg029_0747.2
A τανοῦ ἦν μόνου τοσοῦτον μανγῖναι κατὰ τοῦ Πνεύματος , καὶ ὀνόμασί τε αὐτὸ ταπεινοῖς καθυβρίσαι , καὶ τὴν φύσιν αὐτοῦ τοσοῦτον ἐξευτελίσαι , ὥστε ἀδοξίαν εἰπεῖν τῷ πεποιηκότι προστρίβεσθαι . Μᾶλλον δὲ καὶ χείρωνos ἔφυγεν τὰ ταπεινὰ ( 65 ) εἰπεῖν τι περὶ τοῦ Πνεύματος , ὡς ἂν μὴ τὸν τύφον ἑαυτοῦ καταβάλῃ . Καὶ περὶ μὲν τούτου κατὰ σχολὴν ἐροῦμεν ( 66 ) . Ἐκεῖνο δὲ τινὶ τῶν πάντων ἀδηλον , ὅτι οὐδεμιᾶν ἐνέργειαν τοῦ Υἱοῦ ἀποπεπτημένην ἐστὶ τοῦ Πατρός , οὐδ’ ἐστὶ τι ἐν τοῖς οὖσι τῷ Υἱῷ ὑπάρχον , ὃ τοῦ Πατρὸς ἡλίστριωται ; Πάντα γάρ , φησίν , τὰ ἐμὰ σὰ ἐστι , καὶ τὰ σὰ ἐμὰ . Πῶς οὖν τοῦ Πνεύματος τὴν αἰτίαν τῷ Μονογενεῖ μόνῳ προσῆψεν , καὶ κατηγορήμα τῆς φύσεως ( 67 ) αὐτοῦ τὴν τοῦτοῦ λαμβάνει δημιουργίαν ; Εἰ μὲν οὖν , δύο ἀρχὰς ἀντιπαραξέχων ἀλλήλαις , ταῦτά φησι , μετὰ Μανιχαίου καὶ Μαρκιανοῦ συντριβήσεται · εἰ δὲ μιᾶς ἐξάπτει τὰ ὄντα , τὸ παρὰ τοῦ Υἱοῦ γεγενήσθαι λεγόμενον πρὸς τὴν πρώτην αἰτίαν τὴν ἀναφέρει ἔχει . Ὦστε πᾶν πάντα εἰς τὸ εἶναι παρήχθαι διὰ τοῦ Θεοῦ Λόγου πιστεύωμεν , ἀλλὰ τὸ πάντων αἴτιον εἶναι τὸν Θεὸν τῶν ὅλων οὐκ ἀφαιρούμεθα . Πῶς δὲ οὖ ( 68 ) φανερὸν ἔχει τὸν κίνδυνον διαιρεῖν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ τὸ Πνεῦμα ; τοῦτο μὲν τοῦ Ἀποστόλου συνημμένως ἡμῖν παραδιδόντος , καὶ μὲν Χριστοῦ λέγοντος , νῦν δὲ τοῦ Θεοῦ , ἐν οἷς γράφει · Εἰ δὲ τις Πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει , οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ · καὶ πάλιν · Ὑμεῖς δὲ οὐ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου ἐλάβετε ( 69 ) , ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ · τοῦτο δὲ τοῦ Κυρίου τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας λέγοντος ( 70 ) · ἐπειδὴ αὐτὸς ( 71 ) ἡ ἀλήθεια , καὶ παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύεται . Ἄλλ’ οὗτος , εἰς καθαίρεσιν τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ἀφαιρεῖ μὲν αὐτὸ τοῦ Πατρὸς , τῷ δὲ Μονογενεῖ διαφερόντως ἐπὶ καθαίρεσιν τῆς δόξης προσῆψεν , ἐνυβρίζων , ὡς οἴεται ( 72 ) , οὐδεμιᾶν ἐκδίκησιν
Lemmas: A Τανού εἰμί μόνος τοσοῦτος μανγῖναι κατά ὁ πνεῦμα , καί ὄνομα τε αὐτός ταπεινός καθυβρίζω , καί ὁ φύσις αὐτός τοσοῦτος ἐξευτελίζω , ὥστε ἀδοξία εἶπον ὁ ποιέω προστρίβω . μᾶλλος δέ καί χείρων φεύγω ὁ ταπεινός ( 65 ) εἶπον τίς περί ὁ πνεῦμα , ὡς εἄν μή ὁ τύφω ἑαυτοῦ καταβάλλω . καί περί μέν οὗτος κατά σχολή εἴρω ( 66 ) . ἐκεῖνος δέ τις ὁ πᾶς ἄδηλος , ὅτι οὐδείς ἐνέργεια ὁ υἱός ἀποπίπτω εἰμί ὁ πατήρ , οὐδέ εἰμί τίς ἐν ὁ εἰμί ὁ υἱός ὑπάρχω , ὅς ὁ πατήρ ἡλίστριωται ; Πάν γάρ , φημί , ὁ ἐμός σός εἰμί , καί ὁ σός ἐμός . Πῶς οὖν ὁ πνεῦμα ὁ αἴτιος ὁ Μονογενής μόνος προσάπτω , καί κατηγόρημα ὁ φύσις ( 67 ) αὐτός ὁ οὗτος λαμβάνω δημιουργία ; εἰμί μέν οὖν , δύο ἀρχή ἀντιπαραξέχων ἀλλήλων , οὗτος φημί , μετά Μανιχαῖος καί Μαρκιανός συντρίβω · εἰμί δέ εἷς ἐξάπτω ὁ εἰμί , ὁ παρά ὁ υἱός γίγνομαι λέγω πρός ὁ πρῶτος αἴτιος ὁ ἀναφέρω ἔχω . ὥστε πᾶς πᾶς εἰς ὁ εἰμί παράγω διά ὁ Θεός Λόγος πιστεύω , ἀλλά ὁ πᾶς αἴτιος εἰμί ὁ θεός ὁ ὅλος οὐ ἀφαιρέω . Πῶς δέ οὖον ( 68 ) φανερός ἔχω ὁ κίνδυνος διαιρέω ἀπό ὁ Θεός ὁ πνεῦμα ; οὗτος μέν ὁ ἀπόστολος συνημμένως ἐγώ παραδίδωμι , καί μέν Χριστός λέγω , νῦν δέ ὁ Θεός , ἐν ὅς γράφω · εἰμί δέ τις πνεῦμα Χριστός οὐ ἔχω , οὗτος οὐ εἰμί αὐτός · καί πάλιν · σύ δέ οὖον ὁ πνεῦμα ὁ κόσμος λαμβάνω ( 69 ) , ἀλλά ὁ πνεῦμα ὁ ἐκ ὁ Θεός · οὗτος δέ ὁ κύριος ὁ πνεῦμα ὁ ἀλήθεια λέγω ( 70 ) · ἐπεί αὐτός ( 71 ) ὁ ἀλήθεια , καί παρά ὁ πατήρ ἐκπορεύω . ἄλλος οὗτος , εἰς καθαίρεσις ὁ δόξα ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ἀφαιρέω μέν αὐτός ὁ πατήρ , ὁ δέ Μονογενής διαφερόντως ἐπί καθαίρεσις ὁ δόξα προσάπτω , ἐνυβρίζω , ὡς οἴομαι ( 72 ) , οὐδείς ἐκδίκησις