basilius-theology.adversus-eunomium-libri-5 pg029_0718.2
12 Καίτοι εἰ μὲν καλὸν καὶ πρέπον τῇ μακαριότητι τοῦ Θεοῦ τὸ εἶναι Πατέρα , πῶς οὐχ ἐξ ἀρχῆς ( 70 ) τὸ πρέπον αὐτῷ παρῆν ; Ἡ γὰρ ἀγνοία τοῦ βελτίονος , ἡ ἀδυναμία πάντως λογιοῦνται τὴν ἔλλειψιν · ἀγνοία μὲν , ἐπερ ὕστερον ἔξευρε τὸ βέλτιον , ἀδυναμία δὲ , εἴπερ εἰδὼς καὶ συνειδὲς ἀπετύγχανε τοῦ καλλίστου . Εἰ δὲ ( δ·μὴ θέμις εἰπεῖν ) οὐ καλὸν αὐτῷ τὸ εἶναι Πατέρα , εἷνος ἔνεκεν ἐκ μεταβολῆς τὸ χειρόν προ-εῖλετο ; Ἄλλὰ τρέποιτο μὲν εἰς τοὺς ( 71 ) αἰτίους τῆ βλασφημίας · ὁ δὲ Θεὸς τῶν ὅλων ἐξ ἀπείρου ἐστὶ Πατήρ , οὐχ ἀρξάμενος ποτε τὸ εἶναι Πατήρ . Οὔτε γὰρ τῆς δυνάμεως ἔνδειά πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ θελήματος ἐκωλύετο , οὔτε αἰῶνων τινῶν περίοδος ἀνέμενεν , ἵνα , ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λοιπῶν ζῴων , μετὰ τὴν τῆς ἡλικίας συμπλήρωσιν τῆς εἰς τὸ γεννᾶν αὐτῇ δυνάμεως προσελθοῦσης ( 72 ) , τὸ σπουδαζόμενον περιγένηται ( μαινομένων γὰρ ταῦτα καὶ ἐννοῆσαι καὶ φθέγγεσθαι ) , ἀλλὰ τῇ ἑαυτοῦ διδότητι συμπαρεκτεινόμενη ἔχει τὴν ( ἴν' οὕτως ὀνομῶσω ) πατρότητα . Οὐκοῦν καὶ ὁ Υἱός , πρὸ αἰῶνος ( 73 ) ὢν , καὶ ἀεὶ ὢν , οὐχ ἥρσατο τοῦ εἶναι ποτε , ἀλλ' ἀφ' οὗ Πατήρ , καὶ Υἱός , καὶ εὐθὺς τῇ τοῦ Πατρὸς ἐννοίᾳ ἡ τοῦ Υἱοῦ συνεισέρχεται . Ὁ γὰρ Πα-τήρ Υἱοῦ Πατὴρ δηλοῦσιν . Ἀρχὴ μὲν οὖν Πατρὸς οὐδεμία , ἀρχὴ δὲ τοῦ Υἱοῦ ὁ Πατήρ · μέσον δὲ τούτων οὐδέν . Πῶς οὖν οὐχ ἤν τῇ ἐξ ἀρχῆς ( τοῦτο γὰρ ἐστὶ τὸ , πρὸ τῆς ἰδίας συστάσεως , ἐν σοφίσμασι λεγόμενον παρὰ τούτων ) ὁ μηδὲν ἔχων προεπινοούμενον ἑαυτοῦ , εἰ μὴ τὸν ἐξ οὗ ἔχει τὸ εἶναι , οὐ διαστήματι ὑπερχόντα , ἀλλὰ τῇ αὐτῇ προτεταγμένον ( 74 ) ; Εἰ τοίνυν ἀδίδως ἡ τοῦ Υἱοῦ κοινωνία πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα ἀνάπερνανται , τῆς διανοίας ἡμῶν ἀπὸ τοῦ Υἱοῦ δι' οὐδενὸς κενοῦ πρὸς τὸν Πατέρα χωρούσης , ἀλλ' ἀδιαστάτως τὸν Υἱὸν τῷ Πατρὶ συναπτοῦσης , ὁ μηδενὶ μέσῳ διοριζόμενος ; τίνα ἔτι παρεισάδυσιν καταλείπει τῇ τῶνδε βλασφημίᾳ τῶν λεγόντων , ἐκ τοῦ μὴ ὄντος αὐτὸν εἰς τὸ εἶναι παρήχθη ;
Lemmas: 12 καίτοι εἰμί μέν καλός καί πρέπω ὁ μακαριότης ὁ Θεός ὁ εἰμί πατήρ , πῶς οὐ ἐκ ἀρχή ( 70 ) ὁ πρέπω αὐτός πάρειμι ; ὁ γάρ ἄγνοια ὁ ἀγαθός , ὁ ἀδυναμία πάντως λογίζομαι ὁ ἔλλειψις · ἄγνοια μέν , ἐπιρρέω ὕστερος ἐξευρίσκω ὁ ἀγαθός , ἀδυναμία δέ , εἴπερ εἰδοί καί συνοράω ἀποτυγχάνω ὁ καλός . εἰμί δέ ( δ·μὴ θέμις εἶπον ) οὖον καλός αὐτός ὁ εἰμί πατήρ , εὔρις ἐνέλκω ἐκ μεταβολεύς ὁ χείρων προαιρέω ; ἀλλά τρέπω μέν εἰς ὁ ( 71 ) αἴτιος τῆ βλασφημία · ὁ δέ θεός ὁ ὅλος ἐκ ἤπειρος εἰμί Πατήρ , οὐ ἄρχω ποτός ὁ εἰμί Πατήρ . οὔτε γάρ ὁ δύναμις ἔνδεια πρός ὁ ἐκπλήρωσις ὁ θέλημα κωλύω , οὔτε αἰών τις περίοδος ἀναμένω , ἵνα , ὥσπερ ἐπί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ λοιπός ζῷον , μετά ὁ ὁ ἡλικία συμπλήρωσις ὁ εἰς ὁ γεννάω αὐτός δύναμις προσέρχομαι ( 72 ) , ὁ σπουδάζω περιγίγνομαι ( μαίνομαι γάρ οὗτος καί ἐννοέω καί φθέγγομαι ) , ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ δίδωμι συμπαρεκτείνω ἔχω ὁ ( ἵνα οὕτως ὀνομάζω ) πατρότητα . οὐκοῦν καί ὁ υἱός , πρό αἰών ( 73 ) εἰμί , καί ἀεί εἰμί , οὐ ἀραρίσκω ὁ εἰμί ποτός , ἀλλά ἀπό ὅς Πατήρ , καί υἱός , καί εὐθύς ὁ ὁ πατήρ ἔννοια ὁ ὁ υἱός συνεισέρχομαι . ὁ γάρ Πατήρ υἱός πατήρ δηλόω . Ἀρχή μέν οὖν πατήρ οὐδείς , ἀρχή δέ ὁ υἱός ὁ Πατήρ · μέσος δέ οὗτος οὐδείς . Πῶς οὖν οὐ ἐάν ὁ ἐκ ἀρχή ( οὗτος γάρ εἰμί ὁ , πρό ὁ ἴδιος σύστασις , ἐν σόφισμα λέγω παρά οὗτος ) ὁ μηδείς ἔχω προεπινοέω ἑαυτοῦ , εἰμί μή ὁ ἐκ ὅς ἔχω ὁ εἰμί , οὖον διάστημα ὑπερέχω , ἀλλά ὁ αὐτός προτάσσω ( 74 ) ; εἰμί τοίνυν ἄδις ὁ ὁ υἱός κοινωνία πρός ὁ θεός καί πατήρ ἀναπεράω , ὁ διάνοια ἐγώ ἀπό ὁ υἱός διά οὐδείς κενός πρός ὁ πατήρ χωρέω , ἀλλά ἀδιάστατος ὁ υἱός ὁ πατήρ συνάπτω , ὁ μηδείς μέσος διορίζω ; τίς ἔτι παρεισάδυσιν καταλείπω ὁ ὅδε βλασφημία ὁ λέγω , ἐκ ὁ μή εἰμί αὐτός εἰς ὁ εἰμί παράγω ;