basilius-theology.adversus-eunomium-libri-5 pg029_0725.3
ΒΑΣ . Ἄλλὰ τὸ πρὸ τῆς γεννήσεως τοῦτο , ὦ μάταιε , ἥτοι ἀνύπαρκτον ἐστὶ παντελῶς , καὶ διαβολίας ἀναπλάσμός οὐδὲν ἐρεισάμενος ὑποκειμένω · καὶ τί διὰ ἀντιλέγειν τοῖς ἀνοήτοις ; παραπλήσιον γὰρ τοῦτο , ὡσπερ ἂν εἰ καὶ πρὸς τὸν λογισμὸν ἐκ φρενιτίδος παρανεχθέντι διερχώμεθα · ἢ εἰ πρὸς εἷς τῶν ὄντων φέρεται , καὶ πρὸς τὴν τῶν αἰώνων ἔννοιαν ἐνεχθήσεται . Ἄλλ' εἴπερ αἰῶνες πάντες κάτω πρὸ τῆς γενέσεως ( 20 ) τοῦ Μονογενοῦς νοοῦνται , αὐτοῦ ἑκείνου ὄντος ποίηματα , μάταιος ὁ ἐπιζητῶν τῆς ὑποστάσεως τοῦ Υἱοῦ τὰ πρεσβύτερα . Οὐδὲν γὰρ ἀλλοιότερον ἐρωτᾷ , ἢ εἰ καὶ περὶ τοῦ Πατρὸς ἐπυνθάνετο , πότερον ὑπῆρχε πρὸ τῆς ἰδίας συστάσεως , ἢ οὔχί . Ὡς γὰρ ἀνόητον τὸ ἐρώτημα , ἐπὶ τοῦ ἀνάρχου καὶ ἀγεννήτου ζητεῖν τὸ ἀνώτερον · οὕτω καὶ ἐνταῦθα , ἐπὶ τοῦ ἐξ ἀδίου τῷ Πατρὶ συνόντος , καὶ οὐδὲν ἔχοντος μέσον ἑαυτοῦ τε καὶ τῆς γεννήσαντος , χρονικὰς ποιεῖσθαι τοῦ προτέρου τὰς ἐρωτήσεις , τῆς ἰσης ὄντως ἀνοίας . Παραπλήσιον γὰρ ἐρωτῆν ( 21 ) , τί ἔσται μετὰ τὴν τελευτὴν τοῦ ἀθανάτου , καὶ ἐπαζητεῖν τί ὑπῆρχε πρὸ τῆς γεννήσεως τοῦ ἀδίου . Οἱ δὲ , ἐπεὶδὴ τὸ ἀνάρχον τοῦ Πατρὸς ἀδὶον ὀνομάζεται , ταντὸν τὸ ἀνάρχον τῷ ἀδίῳ ἀποφαίνουσι , καὶ ἐπειδὴ μὴ ἀγέννητος ὁ Υἱὸς , οὔδ' ἀδὶον εἶναι ὁμολογοῦσι . Ἡλειόστον δὲ διαφέρει κατὰ τὴν ἔννοιαν . Ἄγεννητον μὲν γὰρ λέγεται τὸ μηδεμίαν ἀρχὴν ἑαυτοῦ , μηδ' αἰτίαν ἔχον τοῦ εἶναι · ἀδὶον δὲ τὸ χρόνῳ παντὶ καὶ αἰῶνι κατὰ τὸ εἶναι πρεσβύτερον . Ὧθεν καὶ ὁ Υἱὸς , καὶ οὐχ ἀγέννητος , καὶ ἀδὶος . Ἦδη δὲ καὶ τοὺς αἰῶνας ἀδίουσί τινες τῆς τοῦ ἀδίου ( 22 ) προσήγορίας , ὡς ἐκ τοῦ ἀεὶ εἶναι τῆς κλήσεως ταύτης τετυχότας . Ἡμεῖς δὲ τῆς αὐτῆς λογιζόμεθα παραβολίας καὶ τῇ κτίσει προσμαρτυρεῖν τὸ ἀδὶον , καὶ τὸν Δεσπότην τῆς κτίσεως τῆς ὁμολογίας ταύτης ἀποστερεῖν .
Lemmas: βαίνω . ἀλλά ὁ πρό ὁ γέννησις οὗτος , εἰμί μάταιος , ἤτοι ἀνύπαρκτος εἰμί παντελῶς , καί διαβολία ἀναπλασμός οὐδείς ἐρείδω ὑπόκειμαι · καί τίς διά ἀντιλέγω ὁ ἀνόητος ; παραπλήσιος γάρ οὗτος , ὡς εἄν εἰμί καί πρός ὁ λογισμός ἐκ φρενιτίδος παραφέρω διέρχομαι · ἢ εἰμί πρός εἷς ὁ εἰμί φέρω , καί πρός ὁ ὁ αἰών ἔννοια φέρω . ἄλλος εἴπερ αἰών πᾶς κάτω πρό ὁ γένεσις ( 20 ) ὁ Μονογενώ νοέω , αὐτός ἑκεῖνος εἰμί ποίημα , μάταιος ὁ ἐπιζητέω ὁ ὑπόστασις ὁ υἱός ὁ πρέσβυς . οὐδείς γάρ ἀλλοῖος ἐρωτάω , ἢ εἰμί καί περί ὁ πατήρ πυνθάνομαι , πότερος ὑπάρχω πρό ὁ ἴδιος σύστασις , ἢ οὐ . ὡς γάρ ἀνόητος ὁ ἐρώτημα , ἐπί ὁ ἄναρχος καί ἀγέννητος ζητέω ὁ ἀνώτερος · οὗτος καί ἐνταῦθα , ἐπί ὁ ἐκ ἀδίου ὁ πατήρ σύνειμι1 , καί οὐδείς ἔχω μέσος ἑαυτοῦ τε καί ὁ γεννάω , χρονικός ποιέω ὁ πρότερος ὁ ἐρωτάω , ὁ ἴσος εἰμί ἄνοια . παραπλήσιος γάρ ἐράω ( 21 ) , τίς εἰμί μετά ὁ τελευτή ὁ ἀθάνατος , καί ἐπαζητεῖν τίς ὑπάρχω πρό ὁ γέννησις ὁ ἀδίου . ὁ δέ , ἐπειδή ὁ ἄναρχος ὁ πατήρ ἀδής ὀνομάζω , ταντός ὁ ἄναρχος ὁ ἀδίῳ ἀποφαίνω , καί ἐπεί μή ἀγέννητος ὁ υἱός , οὐδέ ἀδής εἰμί ὁμολογέω . Ἡλειόστον δέ διαφέρω κατά ὁ ἔννοια . αγέννητος μέν γάρ λέγω ὁ μηδείς ἀρχή ἑαυτοῦ , μηδέ αἴτιος ἔχω ὁ εἰμί · ἀδής δέ ὁ χρόνος πᾶς καί αἰών κατά ὁ εἰμί πρέσβυς . ὤθω καί ὁ υἱός , καί οὐ ἀγέννητος , καί α̅δ̅ι̅ο̅ς̅ . ἤδη δέ καί ὁ αἰών αδιειμι τις ὁ ὁ ἀδίου ( 22 ) προσηγορία , ὡς ἐκ ὁ ἀεί εἰμί ὁ κλῆσις οὗτος τεύχω . ἐγώ δέ ὁ αὐτός λογίζομαι παραβολίας καί ὁ κτίζω προσμαρτυρέω ὁ ἀδής , καί ὁ δεσπότης ὁ κτίσις ὁ ὁμολογία οὗτος ἀποστερέω .