basilius-scr-eccl.de-vita-et-miraculis-sanctae-theclae-libri-ii-sp pg085_0339.3
Ὁ ἐστι μὲν ἐξ Ὁμήρου · οὐδὲ λαβὼν , εὐστοχώτερον² μᾶλλον , ἥπερ Ἀχιλλεὺς τότε πρὸς τὴν ἑαυτοῦ μητέρα τὴν Θέτιν , εἶπεν · ἵνα ἄμα καὶ πρεσδεύῃ τὴν αὐτὴν αὐτοῦ τέχνην , καὶ δυσωπῆσῃ τὴν παρθένον τῇ καλλίστῳ τοῦτῳ καὶ ἀρμωδιωτάτῳ³ γοῦν ἡ μάρτυς , καὶ ἡδυίστα ἐπὶ τε τῷ ἀνδρὶ , ἐπὶ τε τῷ ἐπεὶ , θαυμάσασα δὲ καὶ ὡς μάλ' ἀρμωδίως ἀπεκρίνατο , ψηφίδ'α τινὰ , ἣν καὶ μετὰ χειρὸς τότε φέρουσα ἔσχεν , καλλίστην τε δοκοῦσαν εἶναι , καὶ ποικίλην , καὶ τῆς κατέχουσης χειρὸς οὐ μάλ' ἀπώδουσαν , ὁρέγει τε ταύτην αὐτῷ , καὶ ἀναβαῖ τῇ τραχήλῃ παρεσκευάσατο , ὡς καὶ φυγαδεύσαι τὴν νόσον δυναμένην , καὶ χαρίσασθαι τὴν σωτηρίαν . Δέχεται ταύτην ὁ Ἀλύπιος · καὶ ἐπὶ μὲν τῷ ὑπνῷ κατεχόμενος ἐδοκεῖ τε ἔχειν , καὶ μάλ' ἀκριβῶς περιφορῶν τῇ χειρὶ , ὡς καὶ ζωῆς καὶ ὑγιείας ἐνέχυρον . Ὅς δὲ ἡ ἀπὸ πληγὴ μὲν τοῦ ὑπνοῦ , ἀναπτύξας δὲ τὴν χεῖρα εὕρεν οὐδὲν , ἠπατηθῆσαι τε ἐδοξὲ καὶ ἀληθῶς εἶναι ὄναρ τὸ ὄναρ · ὡς καὶ μετὰ τῆς ἀρρωστίας , καὶ λύπην προσλαβεῖν . « Πάν γὰρ τὸ ἐλπιζόμενόν μὲν χρηστόν , ὡς πάντως ἐσόμενον · μὴ γενομένου δὲ , δριμυτέραν ἔχει πῶς τὴν ἀλγηδόνα , καὶ μᾶλλον κινεῖ τε καὶ εἰσδύει τὴν ψυχὴν τοῦ πεπονθότος . » Ἄλλ' ἄρα τὴν ἐδύνην ταύτην καὶ τὴν λύπην ἔλυσε ὁ παῖς Σολύμιος , μετὰ μικρὸν ὡς ἐπέρανεν , καὶ τὴν ψηφίδα ἐκείνην ἐπὶ τῆς χειρὸς ἔχων , ἣν καὶ παρθένος ἐδόκει νύκτωρ κατέχειν καὶ διδωκέαι τῷ νοσοῦντι . Ἄρα δὲ οὐ δοκεῖ πλάσμα εἶναι καὶ μῦθος ὁ λόγος οὗτος τοῦ θαύματος ; Ἄλλ' ἐὰν δὲ ἐπ' αὐτῷ μάθητε συμβεβ , καὶ ὅπως συνέβη , πᾶσούσης , οἶμαι , τῆς κακίστης ὑπονοίας . Ὁ Σολύμιος οὗτος , καὶ ὡς φιλότοργος καὶ ὡς φιλόδοξος , τὸ μέντοι τῆς ἡμέρας τοὺς λόγους ἀπεκένει , τὸ δὲ τῷ πατρὶ · καὶ μέχρι μὲν ἕως ἦν , ἐνεκαρτέρει τοῖς λόγοις · μεσημβρίας δὲ ἡκούσης ἀνέει πρὸς τὸν πατέρα , ὁρῶμενός τε καὶ θεραπεύσων αὐτόν , καὶ πάντα ποιήσων ἃ παιδὶ τε πρέπει ποιεῖν καὶ πατρὶ
Lemmas: ὁ εἰμί μέν ἐκ Ὅμηρος · οὐδέ λαμβάνω , εὔστοχος μᾶλλον , ὅσπερ Ἀχιλλεύς τότε πρός ὁ ἑαυτοῦ μήτηρ ὁ Θέτις , εἶπον · ἵνα ἄμη καί πρεσδεύῃ ὁ αὐτός αὐτός τέχνη , καί δυσωπέω ὁ παρθένος ὁ καλός τοῦτῳ καί ἀρμωδιωτάτῳ³ γοῦν ὁ μάρτυς , καί ἡδύς ἐπί τε ὁ ἀνήρ , ἐπί τε ὁ ἐπεί , θαυμάζω δέ καί ὡς μάλα ἀρμωδίως ἀποκρίνω , ψηφίδα τις , ὅς καί μετά χείρ τότε φέρω ἔχω , καλός τε δοκέω εἰμί , καί ποικίλος , καί ὁ κατέχων χείρ οὖον μάλα ἀποδίδωμι , ὀρέγω τε οὗτος αὐτός , καί ἀναβαίνω ὁ Τραχήλη παρασκευάζω , ὡς καί φυγαδεύω ὁ νόσος δύναμαι , καί χαρίζομαι ὁ σωτηρία . δέχομαι οὗτος ὁ Ἀλύπιος · καί ἐπί μέν ὁ ὑπνόω κατέχω ἐδοκέω τε ἔχω , καί μάλα ἀκριβῶς περιφορά ὁ χείρ , ὡς καί ζωή καί ὑγίεια ἐνέχυρον . ὅς δέ ὁ ἀπό πληγή μέν ὁ ὑπνόω , ἀναπτύσσω δέ ὁ χείρ εὑρίσκω οὐδείς , ἀπατάω τε δοκέω καί ἀληθής εἰμί ὄναρ ὁ ὄναρ · ὡς καί μετά ὁ ἀρρωστία , καί λύπη προσλαμβάνω . « Πάν γάρ ὁ ἐλπίζω μέν χρηστός , ὡς πάντως εἰμί · μή γίγνομαι δέ , δριμύς ἔχω πῶς ὁ ἀλγηδών , καί μᾶλλον κινέω τε καί εισδύω ὁ ψυχή ὁ πάσχω . » ἄλλος ἄρα ὁ εδυνη οὗτος καί ὁ λύπη λύω ὁ παῖς Σολύμιος , μετά μικρός ὡς περαίνω , καί ὁ ψηφίδα ἐκεῖνος ἐπί ὁ χείρ ἔχω , ὅς καί παρθένος δοκέω νύκτωρ καταχέω καί διοικέω ὁ νοσέω . ἄρας δέ οὖον δοκέω πλάσμα εἰμί καί μῦθος ὁ λόγος οὗτος ὁ θαῦμα ; ἄλλος ἐάν δέ ἐπί αὐτός μανθάνω συμβαίνω , καί ὅπως συμβαίνω , πάσσω , οἴομαι , ὁ κακός ὑπόνοια . ὁ Σολύμιος οὗτος , καί ὡς φιλότοργος καί ὡς φιλόδοξος , ὁ μέντοι ὁ ἡμέρα ὁ λόγος ἀπεκένει , ὁ δέ ὁ πατήρ · καί μέχρι μέν ἠώς εἰμί , ἐγκαρτερέω ὁ λόγος · μεσημβρία δέ ἥκω ἀνέω πρός ὁ πατήρ , ὁράω τε καί θεραπεύω αὐτός , καί πᾶς ποιέω ὁ παῖς τε πρέπω ποιέω καί πατήρ