basilius-scr-eccl.de-vita-et-miraculis-sanctae-theclae-libri-ii-sp pg085_0335.2
Πρόσσει δὲ μοι καὶ ἕτερον , οὐ πολὺ μὲν τοῦ προτέρου ἀπολειπόμενον · οἶμαι δὲ ὡς καὶ φοβερώτερον · δεόμενον δὲ ὅμως καὶ αὐτὸ τοῖς θαύμασιν ἐγγράφεσθαι · ὥστε τοῖς ἐντυγχάνουσι τῷ βιβλίῳ τούτῳ σωφροσύνης εἶναι παράγγελμα , καὶ πείθειν τοὺς ὀφθαλμοὺς μὴ ἀνόσια βλέπειν , μηδὲ βέβηλα , μηδὲ τῶν τῆς μάρτυρος ὁμμάτων ἀνάξια . Διὸ μάλιστα καὶ πεισθεὶς ( καὶ γὰρ εὐλόγῳ μοι προσήκοντο ) , πρὸς τὸ καὶ τοῦτο διηγήσασθαι τὸ θαῦμα πάλιν ἐπήχθην . Ἐξῆκοντες γὰρ ἄμα δύο ἐκ ταύτης τῆς πόλεως , καὶ ἄμα πάλιν ἀνελθόντες εἰς τὸν ναὸν , οὐχ ὑπὲρ εὐχῆς , ἀλλ’ ὑπὲρ τρυφῆς , ἄμα πάλιν περιπίπτουσι τῷ κακῷ . Καὶ γὰρ ἀδίκως ποθὲν χρυσίον ἀποκερδάναντες ( οἶμαι δὲ ὡς ἀπὸ τῶν τῷ βασιλεῖ καταβαλλομένων ὑφ’ ὧν καὶ καταβάλλεσθαι νόμος ) , ἀδικοτέρων κατεχρώντο τῷ κακῷ τούτῳ λήμματα , κραππαλῶντες , μεθύνοντες , πάντα τρόπων κατεξευλυόμενοι , καὶ ταῦτα ὑπὸ μάρτυρι τῇ παρόντῳ . Καὶ γὰρ ἐν ἑνὶ τῶν αὐτῆς χριστοποιουμένου κήπων οἱ δειλαῖοι , καὶ δὴ κάκιστον πέρας τῆς κακότητος ἐφρόντο τρυφῆς . Καὶ γὰρ ὡς ὑπὸ τῆς ἀμέτρου διευλέχθησαν οἰνοποσίας , ἤδη καὶ πρὸς ἀνοσιουργίας ἐθέλον · ἔσχερ καὶ τέλος ἐστὶν οἰνοφλογίας ἀρίσθηλον · καὶ δήποτς παρθένον ἐξω τῶν ἱερῶν σχηνῶν περιπλαχωμένην εὑρόντες ( οὕτω καὶ τοῦτο τοῦ δαιμόνος ἐπισκευάσαντος , ἵνα καὶ τὸ ἐνδόσιμον τῇ κακῇ λάθῃ βουλῇ , καὶ τέλος τῇ τιμωρίᾳ , καὶ κέντρον τῇ ἀμαρτίᾳ ) , ἐφέλκονται τε πρὸς ἑαυτοὺς τὴν παρθένον ταύτην , καὶ ποιοῦνται ὁμοτράπεζον ἤδη καὶ ὁμόκοιτον . Ἐνθα καὶ θαυμάσειεν ἂν τις τὸ συμβεβηκός . Αἰσθομένη γὰρ ἡ μάρτυς , ὡς ἤρα μία τις τῶν αὐτῆς παρθένων περιβέβληται πού λοιπὸν βρόχοις ἀμαρτίας , καὶ μεταξὺ δύο λύκων ἡ ἀμνὰς συμπεπόδισται , πρὸς ἕτοιμον ἀπωλείας ἐλκομένη βάραθρον , ὡς εἶχε τάχος ἐφίσταται τῷ κήπῳ · καὶ τοῦτο ἐτι καθεύδουσι , μηδὲπω δὲ μηδὲ ἀμαρτήσης τῆς κόρης . Τῆς γὰρ μέθης προδουλωσάσης αὐτοὺς τῷ ὕπνῳ , οὐκ ἔσχε χώραν ἡ ἀμαρτία · ὥστε γενέσθαι καὶ μέθης τι τότε . « Εἰς τί γάρ , φησί , ὦ κάκιστοι , τὴν περιστεράν μου ἐμὴν ἀπελάσαντες τῶν ἐμῶν οἴκων ἐν ἐμοῦ ἀπειλήσατε , καὶ διαφθεῖραι βούλεσθε ; ἀλλ’ ἐμοί , φησί , ὅπως δῦτε δίκας ὑπὲρ οὕτω παρανόμου τολμήματος , μελήσει . » Καὶ δὴ ταῦτα εἰποῦσα , πρὸς τὸν ἑαυτῆς ἀπήλθε ναὸν καὶ χώρον . Οἱ δὲ , ὡς παρ’ αὐτῆς μὲν ἐκδειματωθέντες , καὶ ὑφ’ ὧν ἀκηκόασιν καταπλαγέντες , τὴν μὲν παρθένον καὶ αὐλὴν παρθένον ἀπέπεμψαν , πολλὰ τῇ μέθῃ καὶ τῷ ὕπνῳ τῶν εὐχαριστήσαντες . Αὐτοὶ δὲ ὥσπερ προτροπῶν φεύγοντες , ἐλέλησθαι δὲ ὡς ἤρα · καὶ φεύγοντες οὐκ ἔφευγον , καὶ τοὺς τόπους ἄλλοτε
Lemmas: πρόσσω δέ ἐγώ καί ἕτερος , οὖον πολύς μέν ὁ πρότερος ἀπολείπω · οἴομαι δέ ὡς καί φοβερός · δήω δέ ὅμως καί αὐτός ὁ θαῦμα ἐγγράφω · ὥστε ὁ ἐντυγχάνω ὁ βιβλίον οὗτος σωφροσύνη εἰμί παράγγελμα , καί πείθω ὁ ὀφθαλμός μή ἀνόσιος βλέπω , μηδέ βέβηλος , μηδέ ὁ ὁ μάρτυς ὄμμα ἀνάξιος . Διὸ μάλιστα καί πείθω ( καί γάρ εὔλογος ἐγώ προσήκω ) , πρός ὁ καί οὗτος διηγέομαι ὁ θαῦμα πάλιν πήγνυμι . ἐξίημι γάρ ἄμη δύο ἐκ οὗτος ὁ πόλις , καί ἄμη πάλιν ἀνέρχομαι εἰς ὁ ναός , οὐ ὑπέρ εὐχή , ἀλλά ὑπέρ τρυφή , ἄμη πάλιν περιπίπτω ὁ κακός . καί γάρ ἄδικος ποθεν χρυσίον ἀποκερδαίνω ( οἴομαι δέ ὡς ἀπό ὁ ὁ βασιλεύς καταβάλλω ὑπό ὅς καί καταβάλλω νόμος ) , ἄδικος καταχράομαι ὁ κακός οὗτος λῆμμα , κραππαλῶντες , μεθύνοντες , πᾶς τρόπος κατεξευλυω , καί οὗτος ὑπό μάρτυς ὁ πάρων . καί γάρ ἐν εἷς ὁ αὐτός χριστοποιεω κῆπος ὁ δείλαιος , καί δή κακός πέρας ὁ κακότης φέρω τρυφή . καί γάρ ὡς ὑπό ὁ ἄμετρος διαλέγω οἰνοποσία , ἤδη καί πρός ἀνοσιουργία ἐθέλω · σχερός καί τέλος εἰμί οινοφλογια ἀρίσθηλον · καί δήποτς παρθένος ἐξω ὁ ἱερός σχῖνος περιπλάσσω εὑρίσκω ( οὗτος καί οὗτος ὁ δαίμων ἐπισκευάζω , ἵνα καί ὁ ἐνδόσιμος ὁ κακός λανθάνω βουλή , καί τέλος ὁ τιμωρία , καί κέντρον ὁ ἁμαρτία ) , ἐφέλκω τε πρός ἑαυτοῦ ὁ παρθένος οὗτος , καί ποιέω ὁμοτράπεζος ἤδη καί ὁμόκοιτος . ἔνθα καί θαυμάζω εἄν τις ὁ συμβεβηκός . αἰσθάνομαι γάρ ὁ μάρτυς , ὡς ἐράω εἷς τις ὁ αὐτός παρθένος περιβάλλω πού λοιπός βρόχος ἁμαρτία , καί μεταξύ δύο λύκος ὁ ἀμνάς συμποδίζω , πρός ἑτοῖμος ἀπώλεια ἕλκω βάραθρον , ὡς ἔχω τάχος ἐφίστημι ὁ κῆπος · καί οὗτος ἔτι καθεύδω , μηδέπω δέ μηδέ ἁμαρτάνω ὁ κόρη . ὁ γάρ μέθη προδουλόω αὐτός ὁ ὕπνος , οὐ ἔχω χώρα ὁ ἁμαρτία · ὥστε γίγνομαι καί μέθη τίς τότε . « εἰς τίς γάρ , φημί , εἰμί κακός , ὁ περιστερά ἐγώ ἐμός ἀπελαύνω ὁ ἐμέω οἶκος ἐν ἐγώ ἀπειλέω , καί διαφθείρω βούλομαι ; ἀλλά ἐγώ , φημί , ὅπως δύο δίκη ὑπέρ οὗτος παράνομος τόλμημα , μέλω . » καί δή οὗτος εἶπον , πρός ὁ ἑαυτοῦ ἀπέρχομαι ναός καί χῶρος . ὁ δέ , ὡς παρά αὐτός μέν ἐκδειματόω , καί ὑπό ὅς ἀκούω καταπλάσσω , ὁ μέν παρθένος καί αὐλή παρθένος ἀποπέμπω , πολύς ὁ μέθη καί ὁ ὕπνος ὁ εὐχαριστέω . αὐτός δέ ὥσπερ προτροπή φεύγω , λανθάνω δέ ὡς ἐράω · καί φεύγω οὐ φεύγω , καί ὁ τόπος ἄλλοτε