athenagoras.legatio-sive-supplicatio-pro-christianis 12
Ἆρα τοίνυν , εἰ μὴ ἐφεστηκέναι θεὸν τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει ἐνομίζομεν , οὕτως ἂν ἑαυτοὺς ἐξεκαθαίρομεν ; Οὐκ ἔστιν εἰπεῖν . Ἀλλ᾿ ἐπεὶ πεπείσμεθα ὑφέξειν παντὸς τοῦ ἐνταῦθα βίου λόγον τῷ πεποιηκότι καὶ ἡμᾶς καὶ τὸν κόσμον θεῷ , τὸν μέτριον καὶ φιλάνθρωπον καὶ εὐκαταφρόνητον βίον αἱρούμεθα , οὐδὲν τηλικοῦτον πείσεσθαι κακὸν ἐνταῦθα νομίζοντες , κἂν τῆς ψυχῆς ἡμᾶς ἀφαιρῶνταί τινες , ὧν ἐκεῖ κομιούμεθα τοῦ πράου καὶ φιλανθρώπου καὶ ἐπιεικοῦς βίου παρὰ τοῦ μεγάλου δικαστοῦ . Πλάτων μὲν οὖν Μίνω καὶ Ῥαδάμανθυν δικάσειν καὶ κολάσειν τοὺς πονηροὺς ἔφη , ἡμεῖς δέ , κἂν Μίνως τις κἂν Ῥαδάμανθυς ᾖ κἂν ὁ τούτων πατήρ , οὐδὲ τοῦτόν φαμεν διαφεύξεσθαι τὴν κρίσιν τοῦ θεοῦ . Εἶθ᾿ οἱ μὲν τὸν βίον τοῦτον νομίζοντες , φάγωμεν καὶ πίωμεν , αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν , καὶ τὸν θάνατον βαθὺν ὕπνον καὶ λήθην τιθέμενοι ( ὕπνω καὶ θανάτω διδυμάονε ) πιστεύονται θεοσεβεῖν · ἄνθρωποι δέ , τὸν μὲν ἐνταῦθα ὀλίγου καὶ μικροῦ τινος ἄξιον βίον λελογισμένοι , ὑπὸ μόνου δὲ παραπεμπόμενοι τοῦ τὸν θεὸν καὶ τὸν παρ᾿ αὐτοῦ λόγον εἰδέναι , τίς ἡ τοῦ παιδὸς πρὸς τὸν πατέρα ἑνότης , τίς ἡ τοῦ πατρὸς πρὸς τὸν υἱὸν κοινωνία , τί τὸ πνεῦμα , τίς ἡ τῶν τοσούτων ἕνωσις καὶ διαίρεσις ἑνουμένων , τοῦ πνεύματος τοῦ παιδὸς τοῦ πατρός , πολὺ δὲ καὶ κρείττονα ἢ εἰπεῖν λόγῳ τὸν ἐκδεχόμενον βίον εἰδότες , ἐὰν καθαροὶ ὄντες ἀπὸ παντὸς παραπεμφθῶμεν ἀδικήματος , μέχρι τοσούτου δὲ φιλανθρωπότατοι ὥστε μὴ μόνον στέργειν τοὺς φίλους ( Ἐὰν γὰρ ἀγαπᾶτε , φησίν , τοὺς ἀγαπῶντας καὶ δανείζετε τοῖς δανείζουσιν ὑμῖν , τίνα μισθὸν ἕξετε ; ) , τοιοῦτοι δὲ ἡμεῖς ὄντες καὶ τὸν τοιοῦτον βιοῦντες βίον , ἵνα κριθῆναι διαφύγωμεν , ἀπιστούμεθα θεοσεβεῖν ; Ταῦτα μὲν οὖν μικρὰ ἀπὸ μεγάλων καὶ ὀλίγα ἀπὸ πολλῶν , ἵνα μὴ ἐπὶ πλεῖον ὑμῖν ἐνοχλοίημεν · καὶ γὰρ τὸ μέλι καὶ τὸν ὀρὸν δοκιμάζοντες μικρῷ μέρει τοῦ παντὸς τὸ πᾶν εἰ καλὸν δοκιμάζουσιν .
Lemmas: ἆρα τοίνυν , εἰ μή ἐφίστημι θεός ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος νομίζω , οὕτως ἄν ἑαυτοῦ ἐκκαθαίρω ; οὐ εἰμί λέγω . ἀλλά ἐπεί πείθω ὑπέχω πᾶς ὁ ἐνταῦθα βίος λόγος ὁ ποιέω καί ἐγώ καί ὁ κόσμος θεός , ὁ μέτριος καί φιλάνθρωπος καί εὐκαταφρόνητος βίος αἱρέω , οὐδείς τηλικοῦτος πάσχω κακός ἐνταῦθα νομίζω , ἐάν ὁ ψυχή ἐγώ ἀφαιρέω τις , ὅς ἐκεῖ κομίζω ὁ πρᾶος καί φιλάνθρωπος καί ἐπιεικής βίος παρά ὁ μέγας δικαστής . Πλάτων μέν οὖν Μίνως καί Ῥαδάμανθυς δικάζω καί κολάζω ὁ πονηρός φημί , ἐγώ δέ , ἐάν Μίνως τις ἐάν Ῥαδάμανθυς εἰμί ἐάν ὁ οὗτος πατήρ , οὐδέ οὗτος φημί διαφεύγω ὁ κρίσις ὁ θεός . εἶτα ὁ μέν ὁ βίος οὗτος νομίζω , ἐσθίω καί πίνω , αὔριον γάρ ἀποθνῄσκω , καί ὁ θάνατος βαθύς ὕπνος καί λήθη τίθημι ( ὕπνος καί θάνατος διδυμάων ) πιστεύω θεοσεβέω · ἄνθρωπος δέ , ὁ μέν ἐνταῦθα ὀλίγος καί μικρός τις ἄξιος βίος λογίζομαι , ὑπό μόνος δέ παραπέμπω ὁ ὁ θεός καί ὁ παρά αὐτός λόγος οἶδα , τίς ὁ ὁ παῖς πρός ὁ πατήρ ἑνότης , τίς ὁ ὁ πατήρ πρός ὁ υἱός κοινωνία , τίς ὁ πνεῦμα , τίς ὁ ὁ τοσοῦτος ἕνωσις καί διαίρεσις ἑνόω , ὁ πνεῦμα ὁ παῖς ὁ πατήρ , πολύς δέ καί κρατύς ἤ λέγω λόγος ὁ ἐκδέχομαι βίος οἶδα , ἐάν καθαρός εἰμί ἀπό πᾶς παραπέμπω ἀδίκημα , μέχρι τοσοῦτος δέ φιλάνθρωπος ὥστε μή μόνος στέργω ὁ φίλος ( ἐάν γάρ ἀγαπάω , φημί , ὁ ἀγαπάω καί δανείζω ὁ δανείζω σύ , τίς μισθός ἔχω ; ) , τοιοῦτος δέ ἐγώ εἰμί καί ὁ τοιοῦτος βιάζω βίος , ἵνα κρίνω διαφεύγω , ἀπιστέω θεοσεβέω ; οὗτος μέν οὖν μικρός ἀπό μέγας καί ὀλίγος ἀπό πολύς , ἵνα μή ἐπί πολύς σύ ἐνοχλέω · καί γάρ ὁ μέλι καί ὁ ὀρός δοκιμάζω μικρός μέρος ὁ πᾶς ὁ πᾶς εἰ καλός δοκιμάζω .