athenaeus-soph.deipnosophistae 9.72
χαμαιλέων ὁ Ποντικὸς ἐν ἕκτῳ περὶ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ι Ἡγήμων φησίν , ᾽ ὁ Θάσιος ὁ τὰς παρῳδίας γράψας πρῶτος Φακῆ ἐπεκαλεῖτο καὶ ἐποίησεν ἔν τινι τῶν παρῳδιῶν ταῦτά μοι ὁρμαίνοντι παρίστατο Παλλὰς Ἀθήνη , χρυσῆν ῥάβδον ἔχουσα , καὶ ἤλασεν εἶπέ τε μῦθον . δεινὰ παθοῦσα , Φακῆ βδελυρή , χώρει ᾽ς τὸν ἀγῶνα . καὶ τότ’ ἐγὼ ᾽ θάρσησα . εἰσῆλθε δέ ποτε καὶ εἰς τὸ θέατρον διδάσκων κωμῳδίαν λίθων ἔχων πλῆρες τὸ ἱμάτιον , οὓς βάλλων εἰς τὴν ὀρχήστραν διαπορεῖν ἐποίησε τοὺς θεατάς . καὶ ὀλίγον διαλιπὼν εἶπε · λίθοι μὲν οἵδε · βαλλέτω δ’ εἴ τις θέλει · ἀγαθὸν δὲ κἀν χειμῶνι κἀν θέρει φακῆ . εὐδοκίμει δ᾽ · ὁ ἀνὴρ μάλιστα ἐν ταῖς παρῳδίαις καὶ περιβόητος ἦν λέγων τὰ ἔπη πανούργως καὶ ὑποκριτικῶς καὶ διὰ ταῦτα σφόδρα παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις εὐδοκίμει . ἐν δὲ τῇ Γιγαντομαχίᾳ οὕτω σφόδρα τοὺς Ἀθηναίους ἐκήλησεν , ὡς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ πλεῖστα αὐτοὺς γελάσαι , καίτοι ἀγγελθέντων αὐτοῖς ἐν τῷ θεάτρῳ τῶν γενομένων περὶ Σικελίαν ἀτυχημάτων . οὐδεὶς οὖν ἀνέστη καίτοι σχεδὸν πᾶσι τῶν οἰκείων ἀπολωλότων . ἔκλαιον οὖν ἐγκαλυψάμενοι , οὐκ ἀνέστησαν δ᾽ , ἵνα μὴ γένωνται διαφανεῖς τοῖς ἀπὸ τῶν ἄλλων πόλεων θεωροῦσιν ἀχθόμενοι τῇ συμφορᾷ · διέμειναν δ’ ἀκροώμενοι καίτοι καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἡγήμονος , ὡς ἤκουσε , σιωπᾶν διεγνωκότος . καθ’ ὃν δὲ χρόνον θαλασσοκρατοῦντες ι’ Ἀθηναῖο ι ἀνῆγον εἰς ἄστυ τὰς νησιωτικὰς δίκας γραψάμενός τις καὶ τὸν Ἡγήμονα δίκην ἤγαγεν εἰς τὰς Ἀθήνας , ὁ δὲ παραγενόμενος καὶ συναγαγὼν τοὺς περὶ τὸν Διόνυσον τεχνίτας προσῆλθε μετ’ αὐτῶν Ἀλκιβιάδῃ βοηθεῖν ἀξιῶν . ὁ δὲ θαρρεῖν παρακελευσάμενος εἰπών τε πᾶσιν ἕπεσθαι ἧκεν εἰς τὸ Μητρῷον , ὅπου τῶν δικῶν ἦσαν αἱ γραφαί , καὶ βρέξας τὸν δάκτυλον ἐκ τοῦ στόματος διήλειψε τὴν δίκην τοῦ Ἡγήμονος . ἀγανακτοῦντες δ’ ὅ τε γραμματεὺς καὶ ὁ ἄρχων τὰς ἡσυχίας ἤγαγον δι’ Ἀλκιβιάδην , φυγόντος δι’ εὐλάβειαν καὶ τοῦ τὴν δίκην γραψαμένου
Lemmas: χαμαιλέων ὁ Ποντικός ἐν ἕκτος περί ὁ ἀρχαῖος κωμῳδία ι̅ Ἡγήμων φημί , ἒ ὁ Θάσιος ὁ ὁ παρῳδία γράφω πρῶτος Φακῆ ἐπικαλέω καί ποιέω ἐν τις ὁ παρῳδία οὗτος ἐγώ ὁρμαίνω παρίστημι Παλλάς Ἀθήνη , χρύσεος ῥάβδος ἔχω , καί ἐλαύνω λέγω τε μῦθος . δεινός πάσχω , Φακῆ βδελυρός , χωρέω εἰς ὁ ἀγών . καί τότε ἐγώ ἒ θαρσέω . εἰσέρχομαι δέ ποτέ καί εἰς ὁ θέατρον διδάσκω κωμῳδία λίθος ἔχω πλήρης ὁ ἱμάτιον , ὅς βάλλω εἰς ὁ ὀρχήστρα διαπορέω ποιέω ὁ θεατής . καί ὀλίγος διαλείπω λέγω · λίθος μέν ὅδε · βάλλω δέ εἰ τις ἐθέλω · ἀγαθός δέ ἐν χειμών ἐν θέρος φακῆ . εὐδοκιμέω δέ · ὁ ἀνήρ μάλα ἐν ὁ παρῳδία καί περιβόητος εἰμί λέγω ὁ ἔπος πανοῦργος καί ὑποκριτικός καί διά οὗτος σφόδρα παρά ὁ Ἀθηναῖος εὐδοκιμέω . ἐν δέ ὁ Γιγαντομαχία οὕτως σφόδρα ὁ Ἀθηναῖος κηλέω , ὡς ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα πολύς αὐτός γελάω , καίτοι ἀγγέλλω αὐτός ἐν ὁ θέατρον ὁ γίγνομαι περί Σικελία ἀτύχημα . οὐδείς οὖν ἀνίστημι καίτοι σχεδόν πᾶς ὁ οἰκεῖος ἀπόλλυμι . κλαίω οὖν ἐγκαλύπτω , οὐ ἀνίστημι δέ , ἵνα μή γίγνομαι διαφανής ὁ ἀπό ὁ ἄλλος πόλις θεωρέω ἄχθομαι ὁ συμφορά · διαμένω δέ ἀκροάομαι καίτοι καί αὐτός ὁ Ἡγήμων , ὡς ἀκούω , σιωπάω διαγιγνώσκω . κατά ὅς δέ χρόνος θαλασσοκρατέω ιι Ἀθηναίς ι̅ ἀνάγω εἰς ἄστυ ὁ νησιωτικός δίκη γράφω τις καί ὁ Ἡγήμων δίκη ἄγω εἰς ὁ Ἀθῆναι , ὁ δέ παραγίγνομαι καί συνάγω ὁ περί ὁ Διόνυσος τεχνίτης προσέρχομαι μετά αὐτός Ἀλκιβιάδης βοηθέω ἀξιόω . ὁ δέ θαρσέω παρακελεύομαι λέγω τε πᾶς ἕπομαι ἥκω εἰς ὁ Μητρῷος , ὅπου ὁ δίκη εἰμί ὁ γραφή , καί βρέχω ὁ δάκτυλος ἐκ ὁ στόμα διαλείφω ὁ δίκη ὁ Ἡγήμων . ἀγανακτέω δέ ὁ τε γραμματεύς καί ὁ ἄρχων ὁ ἡσυχία ἄγω διά Ἀλκιβιάδης , φεύγω διά εὐλάβεια καί ὁ ὁ δίκη γράφω