athenaeus-soph.deipnosophistae 13.44
καὶ Γναθαινίου δέ γε τῆς θυγατριδῆς αὐτῆς τάδε ἀναγράφει · εἰς τὰς Ἀθήνας παρεπιδημήσας ξένος σατράπης πάνυ γέρων , ὡς ἐνενήκοντ’ ὢν ἐτῶν , Κρονίοις ἀπιοῦσαν εἶδε τὴν Γναθαίνιον μετὰ τῆς Γναθαίνης ἐξ Ἀφροδισίου τινός , τὸ τ’ εἶδος αὐτῆς τοὺς ῥυθμούς τε καταμαθὼν ἐπυνθάνετο μίσθωμα πράσσεται πόσον τῆς νυκτός , ἡ Γνάθαινα δ’ εἰς τὴν πορφύραν καὶ τὰ δόρατ’ ἀποβλέψασα δραχμὰς χιλίας ἔταξεν . ὁ δ’ ἄφνω καιρίμην πληγεὶς παπαῖ , ζωγρεῖς , γύναι , φήσ᾽ , ἕνεκα τοῦ στρατιωτικοῦ · μνᾶς πραξαμένη δὲ πέντε τὰς σπονδὰς ποοῦ καὶ στρῶσον ἡμῖν ἔνδον . ἡ δ’ ἐπιδέξιον βουλόμενον εἶναι τὸν σατράπην ἀπεδέξατο , εἶπεν δέ · μοὶ μὲν δὸς ὅσον ἐπιθυμεῖς , πάτερ · οἶδα γὰρ ἀκριβῶς καὶ πέποιθα τοῦθ’ ὅτι εἰς νύκτ’ ἀποδώσεις τῷ θυγατρίῳ μου διπλοῦν . ἐν ταῖς Ἀθήναις χαλκοτύπος σφόδρ’ εὐφυής , καταλελυκυίας τῆς Γναθαινίου σχεδὸν οὐκέτι θ’ ἑταιρεῖν ὑπομενούσης διὰ τό πως τὸν Ἀνδρόνικον ἡδέως αὐτῆς ἔχειν τὸν ὑποκριτὴν τότε δ’ ὄντος ἐν ἀποδημίᾳ , ἐξ οὗ γεγονὸς ἦν ἄρρεν αὐτῷ παιδίον , οὐχ ὑπομένουσαν τὴν Γναθαίνιον λαβεῖν μίσθωμα , λιπαρῶν δὲ καὶ προσκείμενος πολὺ δαπανήσας ἔσχεν αὐτὴν χρυσίον . ἀνάγωγος ὢν δὲ καὶ βάναυσος παντελῶς ἐν σκυτοτομείῳ μετά τινων καθήμενος κατεσχόλαζε τῆς Γναθαινίου λέγων , ἑτέρῳ τρόπῳ μὲν συγγεγενῆσθαι μηδενί , ἑξῆς καθιππάσθαι δ’ ὑπ’ αὐτῆς πεντάκις . μετὰ ταῦτ’ ἀκούσας Ἀνδρόνικος τὸ γεγονὸς . ἐκ τῆς Κορίνθου προσφάτως ἀφιγμένος ὀργιζόμενος πικρῶς τε λοιδορούμενος παρὰ τὸν πότον ταῦτ’ ἔλεγε τῇ Γναθαινίῳ , αὐτὸν μὲν ἀξιοῦντα μὴ τετευχέναι τούτου παρ’ αὐτῆς μηδέποτε τοῦ σχήματος , ἐν τῷδε δ’ ἑτέρους ἐντρυφᾶν μαστιγίας . ἔπειτεν εἰπεῖν φασι τὴν Γναθαίνιον περιλαμβάνειν γὰρ οὐκ ἐδοκίμαζον , τάλαν , ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ στόματος ἠσβολωμένον διὰ τοῦθ’ ὑπέμεινα πολὺ λαβοῦσα χρυσίον , ἐφιλοσόφησά θ᾽ , ἵν’ ἄκρον ὡς μάλιστα καὶ ἐλάχιστον αὐτοῦ περιλάβω τοῦ σώματος . ἔπειτα , φασί , τῆς Γναθαινίου ποτὲ τὸν Ἀνδρόνικον οὐ θελούσης παρὰ πότον φιλεῖν , καθάπερ ταῖς πρότερον ἡμέραις ἀεί , ὀργιζομένης δὲ διὰ τὸ μηδὲν λαμβάνειν , ἔπειθ’ ὁ τραγῳδὸς οὐχ ὁρᾷς , Γνάθαιν᾽ , ἔφη , ὑπερηφάνως μοι τὴν θυγατέρα χρωμένην ; ἡ γραῦς δ’ ἀγανακτήσασα τάλαν , ἔφη , τέκνον περίλαβε , φησί , καὶ φίλησον , εἰ θέλει . ἡ δ’ εἶπε μῆτερ , πῶς , ἔφη , μέλλω φιλεῖν τὸν μηδὲν ὠφέλημα , τὸν ὑπὸ τὰς στέγας τὸ κοῖλον Ἄργος δωρεὰν θέλοντ’ ἔχειν . πανηγύρεως οὔσης ποθ’ ἡ Γναθαίνιον εἰς Πειραιᾶ κατέβαινε πρὸς ξένον τινὰ ἔμπορον ἐραστὴν εὐτελῶς ἐπ’ ἀστράβης , τὰ πάντ’ ἔχουσ᾽ ὀνάρια μεθ’ ἑαυτῆς τρία καὶ τρεῖς θεραπαίνας καὶ νέαν τιτθὴν μίαν . ἔπειτεν αὐταῖς ἐπί τινος στενῆς ὁδοῦ κακὸς παλαιστὴς ἐνέτυχέν τις τῶν ἀεὶ ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἐπιμελῶς ἡττωμένων ὃς οὐ δυνάμενος τότε παρελθεῖν ῥᾳδίως , ἀλλὰ στενοχωρῶν εἶπεν ὦ τρισάθλιε ὀνηλάτ᾽ , εἰ μὴ θᾶττον ἐκστήσῃ ποτὲ ἐκ τῆς ὁδοῦ , τὰ γύναια ταυτὶ καταβαλῶ σὺν τοῖς ὀναρίοις , φησί , καὶ ταῖς ἀστράβαις . Γναθαίνιον δ’ εἶπ᾽ ὦ τάλαν , μὴ δῆτ᾽ , ἄνερ · οὐδέποτε γὰρ τοῦτ’ ἐστί σοι πεπραγμένον .
Lemmas: καί Γναθαίνιον δέ γε ὁ θυγατριδῆ αὐτός ὅδε ἀναγράφω · εἰς ὁ Ἀθῆναι παρεπιδημέω ξένος σατράπης πάνυ γέρων , ὡς ἐνενήκοντα εἰμί ἔτος , Κρόνια ἀπέρχομαι ὁράω ὁ Γναθαίνιος μετά ὁ Γνάθαινα ἐκ Ἀφροδίσιος τις , ὁ τε εἶδος αὐτός ὁ ῥυθμός τε καταμανθάνω πυνθάνομαι μίσθωμα πράσσω πόσος ὁ νύξ , ὁ Γνάθαινα δέ εἰς ὁ πορφύρα καί ὁ δόρυ ἀποβλέπω δραχμή χίλιοι τάσσω . ὁ δέ ἄφνω καίριμος πλήσσω παπαῖ , ζωγρέω , γυνή , φημί , ἕνεκα ὁ στρατιωτικός · μνᾶ πράσσω δέ πέντε ὁ σπονδή ποιέω καί στόρνυμι ἐγώ ἔνδον . ὁ δέ ἐπιδέξιος βούλομαι εἰμί ὁ σατράπης ἀποδείκνυμι , λέγω δέ · ἐγώ μέν δίδωμι ὅσος ἐπιθυμέω , πατήρ · οἶδα γάρ ἀκριβής καί πείθω οὗτος ὅτι εἰς νύξ ἀποδίδωμι ὁ θυγάτριον ἐγώ διπλόος . ἐν ὁ Ἀθῆναι χαλκοτύπος σφόδρα εὐφυής , καταλύω ὁ Γναθαίνιον σχεδόν οὐκέτι τε ἑταιρέω ὑπομένω διά ὁ πως ὁ Ἀνδρόνικος ἡδύς αὐτός ἔχω ὁ ὑποκριτής τότε δέ εἰμί ἐν ἀποδημία , ἐκ ὅς γίγνομαι εἰμί ἄρσην αὐτός παιδίον , οὐ ὑπομένω ὁ Γναθαίνιος λαμβάνω μίσθωμα , λιπαρέω δέ καί πρόσκειμαι πολύς δαπανάω ἔχω αὐτός χρυσίον . ἀνάγωγος εἰμί δέ καί βάναυσος παντελής ἐν σκυτοτομεῖον μετά τις κάθημαι κατασχολάζω ὁ Γναθαίνιος λέγω , ἕτερος τρόπος μέν συγγίγνομαι μηδείς , ἑξῆς καθιππάζομαι δέ ὑπό αὐτός πεντάκις . μετά οὗτος ἀκούω Ἀνδρόνικος ὁ γίγνομαι . ἐκ ὁ Κόρινθος πρόσφατος ἀφικνέομαι ὀργίζω πικρός τε λοιδορέω παρά ὁ πότος οὗτος λέγω ὁ Γναθαίνιος , αὐτός μέν ἀξιόω μή τεύχω οὗτος παρά αὐτός μηδέποτε ὁ σχῆμα , ἐν ὅδε δέ ἕτερος ἐντρυφάω μαστιγίας . ἔπειτα λέγω φημί ὁ Γναθαίνιον περιλαμβάνω γάρ οὐ δοκιμάζω , τάλας , ἄνθρωπος ἄχρι ὁ στόμα ἀσβολόω διά οὗτος ὑπομένω πολύς λαμβάνω χρυσίον , φιλοσοφέω τε , ἵνα ἄκρον ὡς μάλα καί ἐλαχύς αὐτός περιλαμβάνω ὁ σῶμα . ἔπειτα , φημί , ὁ Γναθαίνιον ποτέ ὁ Ἀνδρόνικος οὐ ἐθέλω παρά πότος φιλέω , καθά ὁ πρότερος ἡμέρα ἀεί , ὀργίζω δέ διά ὁ μηδείς λαμβάνω , ἔπειτα ὁ τραγῳδός οὐ ὁράω , Γνάθαινα , φημί , ὑπερήφανος ἐγώ ὁ θυγάτηρ χράω ; ὁ γραῦς δέ ἀγανακτέω τάλας , φημί , τέκνον περιλαμβάνω , φημί , καί φιλέω , εἰ ἐθέλω . ὁ δέ λέγω μήτηρ , πῶς , φημί , μέλλω φιλέω ὁ μηδείς ὠφέλημα , ὁ ὑπό ὁ στέγη ὁ κοῖλος Ἄργος δωρεά ἐθέλω ἔχω . πανήγυρις εἰμί ποτέ ὁ Γναθαίνιον εἰς Πειραιεύς καταβαίνω πρός ξένος τις ἔμπορος ἐραστός εὐτελής ἐπί ἀστράβη , ὁ πᾶς ἔχω ὀνάριον μετά ἑαυτοῦ τρεῖς καί τρεῖς θεράπαινα καί νέος τιτθή εἷς . ἔπειτα αὐτός ἐπί τις στενός ὁδός κακός παλαιστής ἐντυγχάνω τις ὁ ἀεί ἐν ὁ ἀγών ἐπιμελής ἡσσάομαι ὅς οὐ δύναμαι τότε παρέρχομαι ῥᾴδιος , ἀλλά στενοχωρέω λέγω ὦ τρισάθλιος ὀνηλάτης , εἰ μή ταχύς ἐξίστημι ποτέ ἐκ ὁ ὁδός , ὁ γύναιον οὗτος καταβάλλω σύν ὁ ὀνάριον , φημί , καί ὁ ἀστράβη . Γναθαίνιον δέ λέγω ὦ τάλας , μή δῆτα , ἀνήρ · οὐδέποτε γάρ οὗτος εἰμί σύ πράσσω .