athenaeus-soph.deipnosophistae 14.22
οὐ παραληπτέον δὲ τὴν μουσικήν , φησὶν Πολύβιος ὁ Μεγαλοπολίτης , ὡς Ἔφορος ἱστορεῖ , ἐπὶ ἀπάτῃ καὶ γοητείᾳ παρεισῆχθαι τοῖς ἀνθρώποις , οὐδὲ τοὺς παλαιοὺς Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων αὐλὸν καὶ ῥυθμὸν εἰς τὸν πόλεμον ἀντὶ σάλπιγγος εἰκῇ νομιστέον εἰσαγαγεῖν , οὐδὲ τοὺς πρώτους ᾽ Ἀρκάδων εἰς τὴν ὅλην πολιτείαν τὴν μουσικὴν παραλαβεῖν , ὥστε μὴ μόνον παισὶν ἀλλὰ καὶ νεανίσκοις γενομένοις ἕως λ’ ἐτῶν κατ’ ἀνάγκην σύντροφον ποιεῖν αὐτήν , τἄλλα τοῖς βίοις ὄντας αὐστηροτάτους , παρὰ γοῦν μόνοις Ἀρκάσιν οἱ παῖδες ἐκ νηπίων ᾄδειν ἐθίζονται κατὰ νόμον τοὺς ὕμνους καὶ παιᾶνας , οἷς ἕκαστοι κατὰ τὰ πάτρια τοὺς ἐπιχωρίους ἥρωας καὶ θεοὺς ὑμνοῦσι . μετὰ δὲ ταῦτα τοὺς Τιμοθέου καὶ Φιλοξένου νόμους μανθάνοντες χορεύουσι κατ’ ἐνιαυτὸν τοῖς Διονυσιακοῖς αὐληταῖς ἐν τοῖς θεάτροις , οἱ μὲν παῖδες τοὺς παιδικοὺς ἀγῶνας , οἱ δὲ νεανίσκοι τοὺς τῶν ἀνδρῶν . καὶ παρ’ ὅλον δὲ τὸν βίον ἐν ταῖς συνουσίαις ταῖς κοιναῖς οὐχ οὕτω ποιοῦνται τὰς ἀγωγὰς διὰ τῶν ἐπεισάκτων ἀκροαμάτων ὡς δι’ αὑτῶν · ἀν μέρος ᾄδειν ἀλλήλοις προστάττοντες . καὶ τῶν μὲν ἄλλων μαθημάτων ἀρνηθῆναί τι μὴ εἰδέναι οὐδὲν αἰσχρόν ἐστιν , τὸ δὲ ᾄδειν ἀποτρίβεσθαι αἰσχρὸν παρ’ αὐτοῖς νομίζεται , καὶ μὴν ἐμβατήρια μετ’ αὐλοῦ καὶ τάξεως ἀσκοῦντες , ἔτι δὲ ὀρχήσεις ἐκπονοῦντες μετὰ κοινῆς ἐπιστροφῆς καὶ δαπάνης κατ’ ἐνιαυτὸν ἐν τοῖς θεάτροις ἐπι δείκνυνται . ταῦτ’ οὖν αὐτοὺς εἴθισαν οἱ παλαιοὶ οὐ τρυφῆς καὶ περιουσίας χάριν , ἀλλὰ θεωροῦντες τὴν ἑκάστου κατὰ τὸν βίον σκληρότητα καὶ τὴν τῶν ἠθῶν αὐστηρίαν , ἥτις αὐτοῖς παρέπεται διὰ τὴν τοῦ περιέχοντος ψυχρότητα καὶ στυγνότητα τὴν κατὰ τὸ πλεῖστον ἐν τοῖς τόποις ὑπάρχουσαν , οἷς καὶ συνεξομοιοῦσθαι πεφύκαμεν πάντες ἄνθρωποι διὸ καὶ κατὰ τὰς ἐθνικὰς διαστάσεις πλεῖστον ἀλλήλων διαφέρομεν ἤθεσι καὶ μορφαῖς καὶ χρώμασιν . πρὸς δὲ τούτοις συνόδους κοινὰς καὶ θυσίας ἀνδράσι καὶ γυναιξὶ κατείθισαν , ἔτι δὲ χοροὺς παρθένων ὁμοῦ καὶ παίδων , σπεύδοντες τὸ τῆς φύσεως ἀτέραμνον διὰ τῆς τῶν ἐθισμῶν κατασκευῆς ἐξημεροῦν καὶ πραύνειν . ὧν Κυναιθεῖς ὀλιγωρήσαντες εἰς τέλος , καίτοι σκληρότατον παρὰ πολὺ τῆς Ἀρκαδίας ὁμοῦ τῷ τόπῳ καὶ τὸν ἀέρα ἔχοντες , πρὸς αὐτὰς τὰς ἐν ἀλλήλοις παρατριβὰς καὶ φιλοτιμίας ὁρμήσαντες τέλος ἀπεθηριώθησαν οὕτως ὡς μέγιστα ἀσεβήματα παρὰ μόνοις αὐτοῖς γίνεσθαι . καθ’ οὓς δὲ καιροὺς τὴν μεγάλην σφαγὴν ἐποιήσαντο , εἰς ἅς ποτε πόλεις Ἀρκαδικὰς κατὰ τὴν δίοδον εἰσῆλθον , οἱ μὲν ἄλλοι παραχρῆμα πάντες αὐτοὺς ἐξεκήρυξαν , Μαντινεῖς δὲ καὶ μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴν αὐτῶν καθαρμὸν τῆς πόλεως ἐποιήσαντο σφάγια περιαγαγόντες κύκλῳ τῆς χώρας ἁπάσης .
Lemmas: οὐ παραληπτέος δέ ὁ μουσική , φημί Πολύβιος ὁ Μεγαλοπολίτης , ὡς Ἔφορος ἱστορέω , ἐπί ἀπάτη καί γοητεία παρεισάγω ὁ ἄνθρωπος , οὐδέ ὁ παλαιός Κρής καί Λακεδαιμόνιος αὐλός καί ῥυθμός εἰς ὁ πόλεμος ἀντί σάλπιγξ εἰκῇ νομίζω εἰσάγω , οὐδέ ὁ πρῶτος ἒ Ἀρκάς εἰς ὁ ὅλος πολιτεία ὁ μουσική παραλαμβάνω , ὥστε μή μόνος παῖς ἀλλά καί νεανίσκος γίγνομαι ἕως λα ἔτος κατά ἀνάγκη σύντροφος ποιέω αὐτός , ἄλλος ὁ βίος εἰμί αὐστηρός , παρά γοῦν μόνος Ἀρκάς ὁ παῖς ἐκ νήπιος ἀείδω ἐθίζω κατά νόμος ὁ ὕμνος καί παιάν , ὅς ἕκαστος κατά ὁ πάτριος ὁ ἐπιχώριος ἥρως καί θεός ὑμνέω . μετά δέ οὗτος ὁ Τιμόθεος καί Φιλόξενος νόμος μανθάνω χορεύω κατά ἐνιαυτός ὁ Διονυσιακός αὐλητής ἐν ὁ θέατρον , ὁ μέν παῖς ὁ παιδικός ἀγών , ὁ δέ νεανίσκος ὁ ὁ ἀνήρ . καί παρά ὅλος δέ ὁ βίος ἐν ὁ συνουσία ὁ κοινός οὐ οὕτως ποιέω ὁ ἀγωγή διά ὁ ἐπείσακτος ἀκρόαμα ὡς διά ἑαυτοῦ · ἀν μέρος ἀείδω ἀλλήλων προστάσσω . καί ὁ μέν ἄλλος μάθημα ἀρνέομαι τις μή οἶδα οὐδείς αἰσχρός εἰμί , ὁ δέ ἀείδω ἀποτρίβω αἰσχρός παρά αὐτός νομίζω , καί μήν ἐμβατήριος μετά αὐλός καί τάξις ἀσκέω , ἔτι δέ ὄρχησις ἐκπονέω μετά κοινός ἐπιστροφή καί δαπάνη κατά ἐνιαυτός ἐν ὁ θέατρον ἐπι δείκνυμι . οὗτος οὖν αὐτός ἐθίζω ὁ παλαιός οὐ τρυφή καί περιουσία χάριν , ἀλλά θεωρέω ὁ ἕκαστος κατά ὁ βίος σκληρότης καί ὁ ὁ ἦθος αὐστηρία , ὅστις αὐτός παρέπομαι διά ὁ ὁ περιέχω ψυχρότης καί στυγνότης ὁ κατά ὁ πολύς ἐν ὁ τόπος ὑπάρχω , ὅς καί συνεξομοιόω φύω πᾶς ἄνθρωπος διό καί κατά ὁ ἐθνικός διάστασις πολύς ἀλλήλων διαφέρω ἦθος καί μορφή καί χρῶμα . πρός δέ οὗτος σύνοδος κοινός καί θυσία ἀνήρ καί γυνή κατεθίζω , ἔτι δέ χορός παρθένος ὁμοῦ καί παῖς , σπεύδω ὁ ὁ φύσις ἀτέραμνος διά ὁ ὁ ἐθισμός κατασκευή ἐξημερόω καί πραύνω . ὅς Κυναιθεύς ὀλιγωρέω εἰς τέλος , καίτοι σκληρός παρά πολύς ὁ Ἀρκαδία ὁμοῦ ὁ τόπος καί ὁ ἀήρ ἔχω , πρός αὐτός ὁ ἐν ἀλλήλων παρατριβή καί φιλοτιμία ὁρμάω τέλος ἀποθηριόω οὕτως ὡς μέγας ἀσέβημα παρά μόνος αὐτός γίγνομαι . κατά ὅς δέ καιρός ὁ μέγας σφαγή ποιέω , εἰς ὅς ποτέ πόλις Ἀρκαδικός κατά ὁ δίοδος εἰσέρχομαι , ὁ μέν ἄλλος παραχρῆμα πᾶς αὐτός ἐκκηρύσσω , Μαντινεύς δέ καί μετά ὁ ἀπαλλαγή αὐτός καθαρμός ὁ πόλις ποιέω σφάγιον περιάγω κύκλος ὁ χώρα ἅπας .