athenaeus-soph.deipnosophistae 6.36
Διόδωρος δὲ ὁ Σινωπεὺς ἐν Ἐπικλήρῳ περὶ τοῦ παρασιτεῖν καὶ αὐτας οὐκ ἀγλαφύρως τάδε φησὶν βούλομαι δεῖξαι σαφῶς ὡς σεμνὸν ἐστι τοῦτο καὶ νενομισμένον καὶ τῶν θεῶν εὕρημα · τὰς δ’ ἄλλας τέχνας οὐδεὶς θεῶν κατέδειξεν , ἀλλ’ ἄνδρες σοφοί · τὸ γὰρ παρασιτεῖν εὗρεν ὁ Ζεὺς ὁ φίλιος , ὁ τῶν θεῶν μέγιστος ὁμολογουμένως . οὗτος γὰρ εἰς τὰς οἰκίας εἰσέρχεται οὐχὶ διακρίνας τὴν πενιχρὰν ἢ πλουσίαν . οὗ δ’ ἂν καλῶς ἐστρωμένην κλίνην ἴδῃ , παρακειμένην τε τὴν τράπεζαν πάνθ’ ἃ δεῖ ἔχουσαν , ἤδη συγκατακλιθεὶς κοσμίως ἀριστίσας ἑαυτόν , ἐντραγών , πιών , ἀπέρχετ’ οἴκαδ’ οὐ καταβαλών συμβολάς . κἀγὼ ποῶ νῦν τοῦτ᾽ . ἐπὰν κλίνας ἴδω ἐστρωμένας καὶ τὰς τραπέζας εὐτρεπεῖς καὶ τὴν θύραν ἀνεῳγμένην , εἰσέρχομαι ἐνθάδε σιωπῇ καὶ ποιήσας εὐσταλῆ ἐμαυτόν , ὥστε μὴ ἐνοχλεῖν τὸν συμπότην , πάντων ἀπολαύσας τῶν παρατεθέντων , πιών , ἀπέρχομ’ οἴκαδ’ ὥσπερ ὁ Ζεὺς ὁ φίλιος , ὅτι δ’ ἦν τὸ πρᾶγμ’ ἔνδοξον ἀεὶ καὶ καλόν , ἐκεῖθεν ἂν γνοίη τις ἔτι σαφέστερον τὸν Ἡρακλέα τιμῶσα λαμπρῶς ἡ πόλις ἐν ἅπασι τοῖς δήμοις θυσίας ποιουμένη εἰς τὰς θυσίας ταύτας παρασίτους τῷ θεῷ οὐ πώποτ’ ἀπεκλήρωσεν οὐδὲ παρέλαβεν εἰς ταῦτα τοὺς τυχόντας , ἀλλὰ κατέλεγεν ἐκ τῶν πολιτῶν δώδεκ’ ἄνδρας ἐπιμελῶς ἐκλεξαμένη τοὺς ἐκ δύ’ ἀστῶν γεγονότας , ἔχοντας οὐσίας , καλῶς βεβιωκότας . εἶθ’ ὕστερον τὸν Ἡρακλέα μιμούμενοι τῶν εὐπόρων τινὲς παρασίτους ἑλόμενοι τρέφειν παρεκάλουν οὐχὶ τοὺς χαριεστάτους ἐκλεγόμενοι , τοὺς δὲ κολακεύειν δυναμένους καὶ πάντ’ ἐπαινεῖν οἷς ἐπειδὰν προσερύγῃ ῥαφανῖδας ἢ σαπρὸν σίλουρον καταφαγών , ἴα καὶ ῥόδα φασὶν αὐτὸν ἠριστηκέναι . ἐπὰν δ’ ἀποπάρδῃ μετά τινος κατακείμενος τούτων , ὁ προσάγων τὴν ῥῖνα δεῖθ’ αὑτῷ φράσαι , πόθεν τὸ θυμίαμα τοῦτο λαμβάνεις ; διὰ τοὺς τοιούτους τοὺς ἀσελγῶς χρωμένους τὸ τίμιον καὶ τὸ καλὸν αἰσχρόν ἐστι νῦν .
Lemmas: Διόδωρος δέ ὁ Σινωπεύς ἐν Ἐπίκληρος περί ὁ παρασιτέω καί αὐτων οὐ ἀγλαφύρως ὅδε φημί βούλομαι δείκνυμι σαφής ὡς σεμνός εἰμί οὗτος καί νομίζω καί ὁ θεός εὕρημα · ὁ δέ ἄλλος τέχνη οὐδείς θεός καταδείκνυμι , ἀλλά ἀνήρ σοφός · ὁ γάρ παρασιτέω εὑρίσκω ὁ Ζεύς ὁ φίλιος , ὁ ὁ θεός μέγας ὁμολογουμένως . οὗτος γάρ εἰς ὁ οἰκία εἰσέρχομαι οὐ διακρίνω ὁ πενιχρός ἤ πλούσιος . οὗ δέ ἐάν καλός στόρεννυμι κλίνη ὁράω , παράκειμαι τε ὁ τράπεζα πᾶς ὅς δέω ἔχω , ἤδη συγκατακλίνω κόσμιος ἀριστίζω ἑαυτοῦ , ἐντραγεῖν , πίνω , ἀπέρχομαι οἴκαδε οὐ καταβάλλω συμβολή . ἐγώ ποιέω νῦν οὗτος . ἐπάν κλίνη ὁράω στόρεννυμι καί ὁ τράπεζα εὐτρεπής καί ὁ θύρα ἀνοίγνυμι , εἰσέρχομαι ἐνθάδε σιωπή καί ποιέω εὐσταλής ἐμαυτοῦ , ὥστε μή ἐνοχλέω ὁ συμπότης , πᾶς ἀπολαύω ὁ παρατίθημι , πίνω , ἀπέρχομαι οἴκαδε ὥσπερ ὁ Ζεύς ὁ φίλιος , ὅτι δέ εἰμί ὁ πρᾶγμα ἔνδοξος ἀεί καί καλός , ἐκεῖθεν ἄν γιγνώσκω τις ἔτι σαφής ὁ Ἡρακλῆς τιμάω λαμπρός ὁ πόλις ἐν ἅπας ὁ δῆμος θυσία ποιέω εἰς ὁ θυσία οὗτος παράσιτος ὁ θεός οὐ πώποτε ἀποκληρόω οὐδέ παραλαμβάνω εἰς οὗτος ὁ τυγχάνω , ἀλλά καταλέγω ἐκ ὁ πολίτης δώδεκα ἀνήρ ἐπιμελής ἐκλέγω ὁ ἐκ δύη ἀστός γίγνομαι , ἔχω οὐσία , καλός βιόω . εἶτα ὕστερον ὁ Ἡρακλῆς μιμέομαι ὁ εὔπορος τις παράσιτος αἱρέω τρέφω παρακαλέω οὐ ὁ χαρίεις ἐκλέγω , ὁ δέ κολακεύω δύναμαι καί πᾶς ἐπαινέω ὅς ἐπειδάν προσερεύγομαι ῥαφανίς ἤ σαπρός σίλουρος κατεσθίω , ἴον καί ῥόδον φημί αὐτός ἀριστάω . ἐπάν δέ ἀποπέρδομαι μετά τις κατάκειμαι οὗτος , ὁ προσάγω ὁ ῥίς δέω ἑαυτοῦ φράζω , πόθεν ὁ θυμίαμα οὗτος λαμβάνω ; διά ὁ τοιοῦτος ὁ ἀσελγής χράω ὁ τίμιος καί ὁ καλός αἰσχρός εἰμί νῦν .