athenaeus-soph.deipnosophistae 13.45
ἑξῆς δὲ καὶ ταῦτ’ ἀναγράφει · Λαίδα λέγουσι τὴν Κορινθίαν ποτὲ Εὐριπίδην ἰδοῦσαν ἐν κήπῳ τινὶ πινακίδα καὶ γραφεῖον ἐξηρτημένον ἔχοντ᾽ · ἀπόκριναι , φησίν , ὦ ποιητά μοι , τί βουλόμενος ἔγραψας ἐν τραγῳδίᾳ ἔρρ᾽ , αἰσχροποιέ ; καταπλαγεὶς δ’ Εὐριπίδης τὴν τόλμαν αὐτῆς σὺ γάρ , ἔφη , τίς εἶ , γύναι ; οὐκ αἰσχροποιός ; ἡ δὲ γελάσασ’ ἀπεκρίθη · τί δ’ αἰσχρόν , εἰ μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκεῖ ; ἡ Γλυκέριον λαβοῦσα παρ’ ἐραστοῦ τινος Κορίνθιον παράπηχυ καινὸν λῄδιον ἔδωκεν εἰς γναφεῖον · εἶτ’ ἐπεὶ τέλος ἔδοξ’ ἔχειν , πέμψασα τὴν θεραπαινίδα τὸ μισθάριον ἔχουσαν ἐκέλευ’ ἀποφέρειν θοἰμάτιον . ὁ γναφεὺς δ’ εἶπεν · ἂν γ’ ἐλᾳδίου ταρτημόριά μοι , φησί , προσενέγκῃς τρία , κόμισαι . τὸ κωλῦον γάρ ἐστι τοῦτό με . ἡ δ’ ὡς ἀπήγγειλ᾽ , ὦ τάλαιν᾽ , εἶπεν , κακῶν ἡ Γλυκέριον , μέλλει γὰρ ὥσπερ μαινίδας ἀποτηγανίζειν , φησί , μου τὸ λῄδιον . ὁ τοῦ Σοφοκλέους Δημοφῶν ἐρώμενος τὴν Αἶγα Νικὼ πρεσβυτέραν οὖσαν ποτὲ νέος ὢν ἔτ’ αὐτὸς εἶχεν . ἐπεκαλεῖτο δ’ Αἴξ , ὅτι τὸν μέγαν δὴ κατέφαγεν ἐραστήν ποτε Θαλλὸν παρεγενήθη γὰρ εἰς τὴν Ἀττικὴν ὠνησόμενος χελιδονείους ἰσχάδας Ὑμήττιόν τε φορτιούμενος μέλι . λέγεται δ’ ἐκείνην τὴν γυναῖκ’ ἐσχηκέναι πυγὴν πάνυ καλήν , ἣν ποτ’ ἠξίου λαβεῖν ὁ Δημοφῶν . ἡ δ’ εἶπε γελάσασ’ εὖ γ᾽ , ἵνα Σοφοκλεῖ λαβὼν δῷς , φησί , παρ’ ἐμοῦ , φίλτατε . Καλλιστίου δὲ τῆς Ὑὸς καλουμένης πρὸς τὴν ἑαυτῆς λοιδορουμένης ποτὲ μητέρα Κορώνη δ’ ἐπεκαλεῖτο τοὔνομα , διέλυεν ἡ Γνάθαιν᾽ . ἐρωτηθεῖσα δὲ τί διαφέρονται τί γάρ , ἔφησεν , ἄλλο πλὴν ἄλλ’ ἡ Κορώνης , ἕτερ’ ἐκείνη μέμφεται . Ἵππην λέγουσι τὴν ἑταίραν Θεόδοτον ἔχειν ἐραστὴν τὸν ἐπὶ τοῦ χόρτου τότε γενόμενον . αὕτη δ’ ὀψὲ τῆς ὥρας ποτὲ εἰσῆλθεν ἐπὶ κώθωνα πρὸς τὸν βασιλέα Πτολεμαῖον εἰώθει δὲ συμπίνειν αἰεὶ αὐτῷ . λέγει δ’ οὖν ὑστεροῦσα παρὰ πολύ · Πτολεμαῖε , διψῶ , φησί , παππία , σφόδρα · ἀλλ’ ἐγχεάτω μοι τέτταρας κοτύλας πιεῖν εἰς τὴν μεγάλην . ἔπειτεν ὁ βασιλεὺς λέγει · εἰς τὴν λεκάνην μὲν οὖν δοκεῖς γάρ μοι πολύν , Ἵππη , πάνυ χόρτον , φησί , καταβεβρωκέναι . Φρύνην ἐπείρα Μοίριχος τὴν Θεσπικήν · κἄπειτεν αἰτήσασαν αὐτὸν μνᾶν μίαν ὁ Μοίριχος μέγ᾽ , εἶπεν οὐ πρῴην δύο χρυσοῦς λαβοῦσα παρεγένου ξένῳ τινί ; περίμενε τοίνυν καὶ σύ , φησίν , ἕως ἂν οὗ βινητιάσω , καὶ τοσοῦτον λήψομαι . Νικὼ λέγεται τὴν Αἶγα , Πύθωνός τινος αὐτὴν ποτ’ ἀπολιπόντος , Εὔαρδιν δὲ τὴν παχεῖαν ἀναλαβόντος , εἶτεν ὕστερον μεταπεμπομένου ποθ᾽ , ὡς ἔοικ᾽ , αὐτήν , λέγειν πρὸς τὸν μετιόντα παῖδα · Πύθων , φήσ᾽ , ἐπεὶ ἤδη διάμεστος τῶν ὑείων ἐγένετο , ἐπ’ αἴγει’ οἷός ἐστιν ἀνακάμπτειν πάλιν .
Lemmas: ἑξῆς δέ καί οὗτος ἀναγράφω · Λαίς λέγω ὁ Κορίνθιος ποτέ Εὐριπίδης ὁράω ἐν κῆπος τις πινακίς καί γραφεῖον ἐξαρτάω ἔχω · ἀποκρίνω , φημί , ὦ ποιητής ἐγώ , τίς βούλομαι γράφω ἐν τραγῳδία ἔρρω , αἰσχροποιός ; καταπλήσσω δέ Εὐριπίδης ὁ τόλμα αὐτός σύ γάρ , φημί , τίς εἰμί , γυνή ; οὐ αἰσχροποιός ; ὁ δέ γελάω ἀποκρίνω · τίς δέ αἰσχρός , εἰ μή ὁ χράω δοκέω ; ὁ Γλυκέριον λαμβάνω παρά ἐραστής τις Κορίνθιος παράπηχυ καινός ληΐδιος δίδωμι εἰς κναφεῖον · εἶτα ἐπεί τέλος δοκέω ἔχω , πέμπω ὁ θεραπαινίς ὁ μισθάριον ἔχω κελεύω ἀποφέρω ἱμάτιον . ὁ κναφεύς δέ λέγω · ἐάν γε ἐλάδιον ταρτημόριον ἐγώ , φημί , προσφέρω τρεῖς , κομίζω . ὁ κωλύω γάρ εἰμί οὗτος ἐγώ . ὁ δέ ὡς ἀπαγγέλλω , ὦ τάλας , λέγω , κακός ὁ Γλυκέριον , μέλλω γάρ ὥσπερ μαινίς ἀποτηγανίζω , φημί , ἐγώ ὁ ληΐδιος . ὁ ὁ Σοφοκλῆς Δημοφῶν ἐράω ὁ Αἴξ Νίκω πρέσβυς εἰμί ποτέ νέος εἰμί ἔτι αὐτός ἔχω . ἐπικαλέω δέ Αἴξ , ὅτι ὁ μέγας δή κατεσθίω ἐραστής ποτέ Θαλλός παραγίγνομαι γάρ εἰς ὁ Ἀττική ὠνέομαι χελιδόνειος ἰσχάς Ὑμήττιος τε φορτίζω μέλι . λέγω δέ ἐκεῖνος ὁ γυνή ἔχω πυγή πάνυ καλός , ὅς ποτέ ἀξιόω λαμβάνω ὁ Δημοφῶν . ὁ δέ λέγω γελάω εὖ γε , ἵνα Σοφοκλῆς λαμβάνω δίδωμι , φημί , παρά ἐγώ , φίλος . Καλλιστράτιον δέ ὁ ὗς καλέω πρός ὁ ἑαυτοῦ λοιδορέω ποτέ μήτηρ κορώνη δέ ἐπικαλέω ὄνομα , διαλύω ὁ Γνάθαινα . ἐρωτάω δέ τίς διαφέρω τίς γάρ , φημί , ἄλλος πλήν ἄλλος ὁ κορώνη , ἕτερος ἐκεῖνος μέμφομαι . Ἵππη λέγω ὁ ἑταίρα Θεόδοτος ἔχω ἐραστής ὁ ἐπί ὁ χόρτος τότε γίγνομαι . οὗτος δέ ὀψέ ὁ ὥρα ποτέ εἰσέρχομαι ἐπί κώθων πρός ὁ βασιλεύς Πτολεμαῖος εἴωθα δέ συμπίνω ἀεί αὐτός . λέγω δέ οὖν ὑστερέω παρά πολύς · Πτολεμαῖος , διψάω , φημί , παππίας , σφόδρα · ἀλλά ἐγχέω ἐγώ τέσσαρες κοτύλη πίνω εἰς ὁ μέγας . ἔπειτα ὁ βασιλεύς λέγω · εἰς ὁ λεκάνη μέν οὖν δοκέω γάρ ἐγώ πολύς , Ἵππη , πάνυ χόρτος , φημί , καταβιβρώσκω . Φρύνη πειράω Μοίριχος ὁ Θεσπικός · ἔπειτα αἰτέω αὐτός μνᾶ εἷς ὁ Μοίριχος μέγας , λέγω οὐ πρῴην δύο χρύσεος λαμβάνω παραγίγνομαι ξένος τις ; περιμένω τοίνυν καί σύ , φημί , ἕως ἄν ὅς βινητιάω , καί τοσοῦτος λαμβάνω . Νικώ λέγω ὁ Αἴξ , Πύθων τις αὐτός ποτέ ἀπολείπω , Εὐαρδίς δέ ὁ παχύς ἀναλαμβάνω , εἶτα ὕστερος μεταπέμπω ποτέ , ὡς ἔοικα , αὐτός , λέγω πρός ὁ μετέρχομαι παῖς · Πύθων , φημί , ἐπεί ἤδη διάμεστος ὁ ὕειος γίγνομαι , ἐπί αἴγειος οἷος εἰμί ἀνακάμπτω πάλιν .