athenaeus-soph.deipnosophistae 10.15
Ἀντίγονος δ’ ὁ Καρύστιος ἐν τῷ Μενεδήμου βίῳ τὴν διάταξιν διηγούμενος τοῦ παρὰ τῷ φιλοσόφῳ συμποσίου φησὶν ὅτι ἠρίστα μὲν δεύτερος ἢ τρίτος καθ’ αὑτὸν κἆτ’ ἔδει καὶ τοὺς λοιποὺς παρεῖναι δεδειπνηκότας . ἦν γὰρ τὸ τοῦ Μενεδήμου τοιοῦτον ἄριστον , μετὰ δὲ ταῦτα εἰσεκάλουν τοὺς παραγινομένους · ὧν , ὡς ἔοικεν , ὅτε προτερήσειαν ἔνιοι τῆς ὥρας , ἀνακάμπτοντες παρὰ τὰς θύρας ἀνεπυνθάνοντο τῶν ἐξιόντων παίδων τί τὸ παρακείμενον εἴη καὶ πῶς ἔχοι τῆς τοῦ χρόνου συμμετρίας τὸ ἄριστον . ὅτε μὲν οὖν ἀκούσειαν λάχανον ἢ τάριχος , ἀνεχώρουν , ὅτε δ’ ὅτι κρεᾴδιον , εἰσῄεσαν εἰς τὸν ἐπὶ τοῦτο παρεσκευασμένον οἶκον . ἦν δὲ τοῦ μὲν θέρους ἡτοιμασμένη ψίαθος ἐφ’ ἑκάστης κλίνης , τοῦ δὲ χειμῶνος κώδιον προσκεφάλαιον δ’ αὐτὸν φέρειν ἕκαστον ἔδει . τὸ δὲ περιαγόμενον ποτήριον οὐ μεῖζον ἦν κοτυλιαίου , τράγημα δὲ θέρμος μὲν ἢ κύαμος συνεχῶς , ποτὲ δὲ καὶ τῶν ὡρίων εἰσεφέρετό τι , τοῦ μὲν θέρους ἄπιος ἢ ῥόα , τοῦ δ’ ἔαρος ὦχροι , κατὰ δὲ τὴν χειμερινὴν ὥραν ἰσχάδες . μαρτυρεῖ δὲ καὶ περὶ τούτων Λυκόφρων ὁ Χαλκιδεὺς γράψας σατύρους Μενέδημον , ἐν οἷς φησιν ὁ Σιληνὸς πρὸς τοὺς σατύρους · παῖδες κρατίστου Πανὸς ἐξωλέστατοι , ἐγὼ μὲν ὑμῖν , ὡς ὁρᾶτε , στρηνιῶ δεῖπνον γὰρ οὔτ’ ἐν Καρίᾳ , μὰ τοὺς θεούς , οὔτ’ ἐν Ῥόδῳ τοιοῦτον οὔτ’ ἐν Λυδίᾳ κατέχω δεδειπνηκώς . Ἄπολλον , ὡς καλόν . καὶ προελθών · ἀλλὰ κυλίκιον ὑδαρὲς ὁ παῖς περιῆγε τοῦ πεντωβόλου , ἀτρέμα παρεξεστηκός · ὅ τ’ ἀλιτήριος καὶ δημόκοινος ἐπεχόρευε δαψιλὴς θέρμος , πενήτων καὶ τρικλίνου συμπότης . ἑξῆς δέ φησιν ὅτι ζητήσεις ἦσαν παρὰ πότον τράγημα γὰρ ὁ σωφρονιστὴς πᾶσιν ἐν μέσῳ λόγος . ἱστορεῖται δὲ καὶ ὅτι πολλάκις συνόντας αὐτοὺς ἐπὶ πλεῖον ὁ ὄρνις κατελάμβανε τὴν ἕω καλῶν , τοῖσι δὲ οὐδέπω κόρος .
Lemmas: Ἀντίγονος δέ ὁ Καρύστιος ἐν ὁ Μενέδημος βίος ὁ διάταξις διηγέομαι ὁ παρά ὁ φιλόσοφος συμπόσιον φημί ὅτι ἀριστάω μέν δεύτερος ἤ τρίτος κατά ἑαυτοῦ ἄατος δέω καί ὁ λοιπός πάρειμι δειπνέω . εἰμί γάρ ὁ ὁ Μενέδημος τοιοῦτος ἄριστον , μετά δέ οὗτος εἰσκαλέω ὁ παραγίγνομαι · ὅς , ὡς ἔοικα , ὅτε προσερέω ἔνιοι ὁ ὥρα , ἀνακάμπτω παρά ὁ θύρα ἀναπυνθάνομαι ὁ ἐξέρχομαι παῖς τίς ὁ παράκειμαι εἰμί καί πῶς ἔχω ὁ ὁ χρόνος συμμετρία ὁ ἄριστον . ὅτε μέν οὖν ἀκούω λάχανον ἤ τάριχος , ἀναχωρέω , ὅτε δέ ὅτι κρεᾴδιον , εἰσέρχομαι εἰς ὁ ἐπί οὗτος παρασκευάζω οἶκος . εἰμί δέ ὁ μέν θέρος ἑτοιμάζω ψίαθος ἐπί ἕκαστος κλίνη , ὁ δέ χειμών κώδιον προσκεφάλαιον δέ αὐτός φέρω ἕκαστος δέω . ὁ δέ περιάγω ποτήριον οὐ μέγας εἰμί κοτυλιαῖος , τράγημα δέ θέρμος μέν ἤ κύαμος συνεχής , ποτέ δέ καί ὁ ὥριος εἰσφέρω τις , ὁ μέν θέρος ἄπιος ἤ ῥόα , ὁ δέ ἔαρ ὦχρος , κατά δέ ὁ χειμερινός ὥρα ἰσχάς . μαρτυρέω δέ καί περί οὗτος Λυκόφρων ὁ Χαλκιδεύς γράφω σάτυρος Μενέδημος , ἐν ὅς φημί ὁ Σειληνός πρός ὁ σάτυρος · παῖς κρατύς Πάν ἐξώλης , ἐγώ μέν σύ , ὡς ὁράω , στρηνιάω δεῖπνον γάρ οὔτε ἐν Καρία , μά ὁ θεός , οὔτε ἐν Ῥόδος τοιοῦτος οὔτε ἐν Λυδία κατέχω δειπνέω . Ἀπόλλων , ὡς καλός . καί προέρχομαι · ἀλλά κυλίκιον ὑδαρής ὁ παῖς περιάγω ὁ πεντώβολος , ἀτρέμας παρεξίστημι · ὁ τε ἀλιτήριος καί δημόκοινος ἐπιχορεύω δαψιλής θέρμος , πένης καί τρίκλινος συμπότης . ἑξῆς δέ φημί ὅτι ζήτησις εἰμί παρά πότος τράγημα γάρ ὁ σωφρονιστής πᾶς ἐν μέσος λόγος . ἱστορέω δέ καί ὅτι πολλάκις σύνειμι αὐτός ἐπί πολύς ὁ ὄρνις καταλαμβάνω ὁ ἠώς καλέω , ὁ δέ οὐδέπω κόρος .