athenaeus-soph.deipnosophistae 13.68
μετὰ δὲ τὴν Πυθιονίκης τελευτὴν ὁ Ἅρπαλος Γλυκέραν μετεπέμψατο καὶ ταύτην ἑταίραν , ὡς ὁ Θεόπομπος ἱστορεῖ , φάσκων ἀπειρηκέναι τὸν Ἅρπαλον μὴ στεφανοῦν ἑαυτόν , εἰ μή τις στεφανώσειε καὶ τὴν πόρνην . ἔστησέν τε εἰκόνα χαλκῆν τῆς Γλυκέρας ἐν Ῥωσσῷ τῆς Συρίας , οὗπερ καὶ σὲ καὶ αὑτὸν ἀνατιθέναι μέλλει . παρέδωκέν τε αὐτῇ κατοικεῖν ἐν τοῖς βασιλείοις τοῖς ἐν Ταρσῷ καὶ περιορᾷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ προσκυνουμένην καὶ βασίλισσαν προσαγορευομένην καὶ ταῖς ἄλλαις δωρεαῖς τιμωμένην , αἷς πρέπον ἦν τὴν σὴν μητέρα καὶ τὴν σοὶ συνοικοῦσαν . συνεπιμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ ὁ τὸν Ἀγῆνα τὸ σατυρικὸν δραμάτιον γεγραφώς , ὅπερ ἐδίδαξεν Διονυσίων ὄντων ἐπὶ τοῦ Ὑδάσπου ποταμοῦ , εἴτε Πύθων ἦν ὁ Καταναῖος ἢ Βυζάντιος ἢ καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς , ἐδιδάχθη δὲ τὸ δρᾶμα ἤδη φυγόντος τοῦ Ἁρπάλου ἐπὶ θάλατταν καὶ ἀποστάντος . καὶ τῆς μὲν Πυθιονίκης ὡς τεθνηκυίας μέμνηται , τῆς δὲ Γλυκέρας ὡς οὔσης παρ᾽ αὐτῷ καὶ τοῖς Ἀθηναίοις αἰτίας γινομένης τοῦ δωρεὰς λαμβάνειν παρὰ Ἁρπάλου , λέγων ὧδε · ἔστιν δ᾽ , ὅπου μὲν ὁ κάλαμος πέφυχ’ ὅδε , ὀχύρωμ’ ἄορνον . οὑξ ἀριστερᾶς δ’ ὅδε πόρνης ὁ κλεινὸς ναός , ὃν δὴ Παλλίδης τεύξας κατέγνω διὰ τὸ πρᾶγμ’ αὑτοῦ φυγήν . ἐνταῦθα δὴ τῶν βαρβάρων τινὲς μάγοι ὁρῶντες αὐτὸν παγκάκως διακείμενον ἔπεισαν ὡς ἄξουσι τὴν ψυχὴν ἄνω τὴν Πυθιονίκης . Παλλίδην δ’ ἐνταῦθα ἐκάλεσε τὸν Ἅρπαλον . ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς τῷ κυρίῳ καλέσας αὐτόν φησιν · ἐκμαθεῖν δέ σου ποθῶ μακρὰν ἀποικῶν κεῖθεν , Ἀτθίδα χθόνα τίνες τύχαι κατέχουσιν ἢ πράττουσι τί . α . ὅτε μὲν ἔφασκον δοῦλον ἐκτῆσθαι βίον , ἱκανὸν ἐδείπνουν · νῦν δὲ τὸν χέδροπα μόνον καὶ τὸν μάραθον ἔσθουσι , πυροὺς δ’ οὐ μάλα , β . καὶ μὴν ἀκούω μυριάδας τὸν Ἅρπαλον αὐτοῖσι τῶν Ἀγῆνος οὐκ ἐλάσσονας σίτου διαπέμψαι καὶ πολίτην γεγονέναι . α . Γλυκέρας ὁ σῖτος οὗτος ἦν · ἔσται δ’ ἴσως αὐτοῖσιν ὀλέθρου κοὐχ ἑταίρας ἀρραβών .
Lemmas: μετά δέ ὁ Πυθιονίκη τελευτή ὁ Ἅρπαλος Γλυκέρα μεταπέμπω καί οὗτος ἑταίρα , ὡς ὁ Θεόπομπος ἱστορέω , φάσκω ἀπολέγω ὁ Ἅρπαλος μή στεφανόω ἑαυτοῦ , εἰ μή τις στεφανόω καί ὁ πόρνη . ἵστημι τε εἰκών χάλκεος ὁ Γλυκέρα ἐν Ῥῶσσος ὁ Συρία , οὗ καί σύ καί ἑαυτοῦ ἀνατίθημι μέλλω . παραδίδωμι τε αὐτός κατοικέω ἐν ὁ βασίλειον ὁ ἐν ταρσός καί περιοράω ὑπό ὁ λαός προσκυνέω καί βασίλισσα προσαγορεύω καί ὁ ἄλλος δωρεά τιμάω , ὅς πρέπω εἰμί ὁ σός μήτηρ καί ὁ σύ συνοικέω . συνεπιμαρτυρέω δέ οὗτος καί ὁ ὁ Ἀγῆν ὁ Σατυρικός δραμάτιον γράφω , ὅς διδάσκω Διονύσια εἰμί ἐπί ὁ Ὑδάσπης ποταμός , εἴτε Πύθων εἰμί ὁ Καταναῖος ἤ Βυζάντιος ἤ καί αὐτός ὁ βασιλεύς , διδάσκω δέ ὁ δρᾶμα ἤδη φεύγω ὁ Ἅρπαλος ἐπί θάλασσα καί ἀφίστημι . καί ὁ μέν Πυθιονίκη ὡς θνῄσκω μιμνῄσκω , ὁ δέ Γλυκέρα ὡς εἰμί παρά αὐτός καί ὁ Ἀθηναῖος αἰτία γίγνομαι ὁ δωρεά λαμβάνω παρά Ἅρπαλος , λέγω ὧδε · εἰμί δέ , ὅπου μέν ὁ κάλαμος φύω ὅδε , ὀχύρωμα ἄορνος . ἐκ ἀριστερός δέ ὅδε πόρνη ὁ κλεινός ναός , ὅς δή Παλλίδης τεύχω καταγιγνώσκω διά ὁ πρᾶγμα ἑαυτοῦ φυγή . ἐνταῦθα δή ὁ βάρβαρος τις μάγος ὁράω αὐτός πάγκακος διάκειμαι πείθω ὡς ἄγω ὁ ψυχή ἄνω ὁ Πυθιονίκη . Παλλίδης δέ ἐνταῦθα καλέω ὁ Ἅρπαλος . ἐν δέ ὁ ἑξῆς ὁ κύριος καλέω αὐτός φημί · ἐκμανθάνω δέ σύ ποθέω μακρός ἀποικέω ἐκεῖθεν , Ἀτθίς χθών τίς τύχη κατέχω ἤ πράσσω τίς . α . ὅτε μέν φάσκω δοῦλος κτάομαι βίος , ἱκανός δειπνέω · νῦν δέ ὁ χέδροψ μόνος καί ὁ μάραθος ἔσθω , πυρός δέ οὐ μάλα , Β . καί μήν ἀκούω μυριάς ὁ Ἅρπαλος αὐτός ὁ Ἀγῆν οὐ ἐλαχύς σῖτος διαπέμπω καί πολίτης γίγνομαι . α . Γλυκέρα ὁ σῖτος οὗτος εἰμί · εἰμί δέ ἴσως αὐτός ὄλεθρος οὐ ἑταίρα ἀρραβών .