athenaeus-soph.deipnosophistae 4.5
τοῦ πότου δὴ προιόντος καὶ τῆς ὥρας ὑποσκιαζούσης ἀναπεταννύουσι τὸν οἶκον , ἐν ᾧ κύκλῳ ὀθόναις διείληπτο πάντα λευκαῖς · καὶ ἀναπετασθεισῶν δᾷδες ἐφάνησαν λάθρᾳ κατὰ μηχανὰς σχασθέντων τῶν φραγμάτων καὶ Ἔρωτες καὶ Ἀρτέμιδες καὶ Πᾶνες καὶ Ἑρμαῖ καὶ τοιαῦτα πολλὰ εἴδωλα ἀργυροῖς δᾳδουχοῦντα λαμπτῆρσι . θαυμαζόντων δ’ ἡμῶν τὴν τεχνιτείαν Ἐρυμάνθιοι τῷ ὄντι σύαγροι κατὰ πινάκων τετραγώνων χρυσομίτρων σιβύναις ἀργυραῖς διαπεπερονημένοι περιεφέροντο ἑκάστῳ . καὶ τὸ θαυμάσιον , ὅτι παρειμένοι καὶ καρηβαροῦντες ὑπὸ τῆς μέθης ὁπότε τι τῶν ἀγομένων θεασαίμεθα πάντες ἐξενήφομεν , ὀρθοὶ τὸ δὴ λεγόμενον ἀνιστάμενοι . ἔναττον οὖν οἱ παῖδες εἰς τὰς εὐτυχεῖς σπυρίδας , ἕως ἐσάλπισε τὸ εἰωθὸς τοῦ τελευταίου δείπνου σημεῖον οὕτω γὰρ τὸ Μακεδονικὸν οἶσθα ἔθος ἐν ταῖς πολυανθρώποις εὐωχίαις γινόμενον . καὶ ὁ Κάρανος ἄρξας πότου μικροῖς ἐκπώμασι περισοβεῖν ἐκέλευε τοῖς παισίν , ἐπίνομεν οὖν εὐμαρῶς ὥσπερ ἀντίδοτον ἐκ τῆς προτέρας ἀκρατοποσίας λαμβάνοντες , ἐν τούτῳ δὲ ὁ γελωτοποιὸς εἰσῆλθε Μανδρογένης , ἐκείνου Στράτωνος τοῦ Ἀττικοῦ , ὥς φασιν , ἀπόγονος καὶ πολλοὺς κατέρρηξεν ἡμῖν γέλωτας · καὶ μετὰ ταῦτα ὠρχεῖτο μετὰ τῆς γυναικὸς ἔτη οὔσης ὑπὲρ τὰ ὀγδοήκοντα . καὶ τελευταῖαι ἐπεισῆλθον ἐπιδόρπιαι τράπεζαι , τραγήματὰ τ’ ἐν πλεκτοῖς ἐλεφαντίνοις ἐπεδόθη πᾶσι καὶ πλακοῦντες ἕκαστα γένη , Κρητικῶν καὶ τῶν σῶν , ἑταῖρε Λυγκεῦ , Σαμιακῶν καὶ Ἀττικῶν αὐταῖς ταῖς ἰδίαις τῶν πεμμάτων θήκαις . μετὰ δὲ ταῦτα ἐξαναστάντες ἀπηλλαττόμεθα νήφοντες νὴ τοὺς θεοὺς διὰ τὸν φόβον τοῦ πλούτου ὃν ἐλάβομεν . σὺ δὲ μᾶλλον , ἐν Ἀθήναις μένων , εὐδαιμονίζεις τὰς Θεοφράστου θέσεις ἀκούων , θύμα καὶ εὔζωμα καὶ τοὺς καλοὺς ἐσθίων στρεπτούς , Λήναια καὶ Χύτρους θεωρῶν . ἡμεῖς δ’ ἐκ τοῦ Καράνου δείπνου πλοῦτον ἀντὶ μερίδων εὐωχηθέντες νῦν ζητοῦμεν οἱ μὲν οἰκίας , οἱ δὲ ἀγρούς , οἱ δὲ ἀνδράποδ’ ὠνήσασθαι .
Lemmas: ὁ πότος δή προέρχομαι καί ὁ ὥρα ὑποσκιάζω ἀναπετάννυμι ὁ οἶκος , ἐν ὅς κύκλος ὀθόνη διαλαμβάνω πᾶς λευκός · καί ἀναπετάννυμι δαίς φαίνω λάθρῃ κατά μηχανή σχάζω ὁ φράγμα καί Ἔρως καί Ἄρτεμις καί Πάν καί Ἑρμῆς καί τοιοῦτος πολύς εἴδωλον ἀργύρεος δᾳδουχέω λαμπτήρ . θαυμάζω δέ ἐγώ ὁ τεχνιτεία Ἐρυμάνθιος ὁ εἰμί σύαγρος κατά πίναξ τετράγωνος χρυσομίτρης σιβύνη ἀργύρεος διαπερονάω περιφέρω ἕκαστος . καί ὁ θαυμάσιος , ὅτι παρίημι καί καρηβαρέω ὑπό ὁ μέθη ὁπότε τις ὁ ἄγω θεάομαι πᾶς ἐκνήφω , ὀρθός ὁ δή λέγω ἀνίστημι . νάσσω οὖν ὁ παῖς εἰς ὁ εὐτυχής σπυρίς , ἕως σαλπίζω ὁ εἴωθα ὁ τελευταῖος δεῖπνον σημεῖον οὕτως γάρ ὁ Μακεδονικός οἶδα ἔθος ἐν ὁ πολυάνθρωπος εὐωχία γίγνομαι . καί ὁ Κάρανος ἄρχω πότος μικρός ἔκπωμα περισοβέω κελεύω ὁ παῖς , πίνω οὖν εὐμαρής ὥσπερ ἀντίδοτος ἐκ ὁ πρότερος ἀκρατοποσία λαμβάνω , ἐν οὗτος δέ ὁ γελωτοποιός εἰσέρχομαι Μανδρογένης , ἐκεῖνος Στράτων ὁ Ἀττικός , ὡς φημί , ἀπόγονος καί πολύς καταρρήγνυμι ἐγώ γέλως · καί μετά οὗτος ὀρχέω μετά ὁ γυνή ἔτος εἰμί ὑπέρ ὁ ὀγδοήκοντα . καί τελευταῖος ἐπεισέρχομαι ἐπιδόρπιος τράπεζα , τράγημα τε ἐν πλεκτός ἐλεφάντινος ἐπιδίδωμι πᾶς καί πλακοῦς ἕκαστος γένος , Κρητικός καί ὁ σός , ἑταῖρος Λυγκεύς , Σαμιακός καί Ἀττικός αὐτός ὁ ἴδιος ὁ πέμμα θήκη . μετά δέ οὗτος ἐξανίστημι ἀπαλλάσσω νήφω νή ὁ θεός διά ὁ φόβος ὁ πλοῦτος ὅς λαμβάνω . σύ δέ μάλα , ἐν Ἀθῆναι μένω , εὐδαιμονίζω ὁ Θεόφραστος θέσις ἀκούω , θύμον καί εὔζωμον καί ὁ καλός ἐσθίω στρεπτός , Λήναιον καί Χύτρος θεωρέω . ἐγώ δέ ἐκ ὁ Κάρανος δεῖπνον πλοῦτος ἀντί μερίς εὐωχέω νῦν ζητέω ὁ μέν οἰκία , ὁ δέ ἀγρός , ὁ δέ ἀνδράποδον ὠνέομαι .