athenaeus-soph.deipnosophistae 13.42
ὅτι δ’ ἦν καὶ ἀστεία τις ἀποκρίνασθαι , τάδε περὶ αὐτῆς ὁ Μάχων ἀναγράφει · τῆς Μανίας ἤρα Λεοντίσκος ποτὲ ὁ παγκρατιαστὴς καὶ συνεῖχ’ αὐτὴν μόνος γαμετῆς τρόπον γυναικός , ὑπὸ δ’ Ἀντήνορος μοιχευομένην αἰσθόμενος αὐτὴν ὕστερον σφόδρ’ ἠγανάκτησ᾽ . ἡ δὲ μηθέν , φησί , σοί , ψυχή , μελέτω · μαθεῖν γὰρ αἰσθέσθαι θ’ ἅμα Ὀλυμπιονικῶν νυκτὸς ἀθλητῶν δυεῖν πληγὴν παρὰ πληγὴν τί δύναταί ποτ’ ἤθελον . αἰτουμένην λέγουσι τὴν πυγήν ποτε ὑπὸ τοῦ βασιλέως Μανίαν Δημητρίου ἀνταξιῶσαι δωρεὰν καὐτόν τινα . δόντος δ’ ἐπιστρέψασα μετὰ μικρὸν λέγει Ἀγαμέμνονος παῖ , νῦν ἐκεῖν’ ἔξεστί σοι . εἶναι δοκῶν αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος καὶ παρεπιδημήσας Ἀθήνησίν ποτε τὴν Μανίαν μετεπέμψαθ᾽ , ὅσον ᾔτησε δούς . εἰς τὸν πότον δ’ ἦν συμπαρειληφώς τινας ἐκ τῆς πόλεως τῶν ἐπιγελᾶν εἰθισμένων ἅπαντα τοῖς τρέφουσιν αἰεὶ πρὸς χάριν βουλόμενος εἶναι γλαφυρὸς ἀστεῖός θ’ ἅμα , τῆς Μανίας ἄριστα παιζούσης σφόδρα ἀνισταμένης τε πολλάκις , εἰς δασύποδα αὐτὴν ἐπικροῦσαι βουλόμενος πρὸς τῶν θεῶν , μειράκια , τί δοκεῖ τῶν ἀγρίων ὑμῖν ποτε ἐν τοῖς ὄρεσι τάχιστα θηρίον τρέχειν ; ἡ Μανία δ’ αὐτόμολος , ὦ βέλτιστ᾽ , ἔφη . μετὰ ταῦτα δ’ ὡς εἰσῆλθε πάλιν ἡ Μανία , τὸν αὐτόμολον ἔσκωπτε ῥίψασπίν τ’ ἔφη αὐτὸν γεγονέναι προσβολῆς οὔσης ποτέ . ὁ δὲ στρατιώτης ὑπό τι δὴ σκυθρωπάσας ἀπεπέμψατ’ αὐτήν · διαλιποῦσα δ’ ἡμέραν μηθὲν παρὰ τοῦτο , φησί , λυποῦ , φίλτατε · οὐ γὰρ σὺ φεύγων ἀπέβαλες τὴν ἀσπίδα , μὰ τὴν Ἀφροδίτην , ἀλλ’ ὁ σοὶ χρήσας τότε . ἐν συμποσίῳ δ᾽ , ὥς φασι , παρὰ τῇ Μανίᾳ παρεδέξατ’ αὐτὴν τῶν πονηρῶν τις πάνυ . κᾆθ’ ὡς ἐπηρώτησε πότερ’ ἄνω θέλεις ἐλθοῦσ’ ἅμα βαλεῖν ἢ κάτω ; γελάσασ᾽ ἄνω , βέλτιστε , φησίν . ὑπό τι γὰρ δέδοικά σε μή μου προπεσούσης · τοὐμπλόκιον ὑπεκτράγῃς .
Lemmas: ὅτι δέ εἰμί καί ἀστεῖος τις ἀποκρίνω , ὅδε περί αὐτός ὁ Μάχων ἀναγράφω · ὁ Μανία ἐράω Λεοντίσκος ποτέ ὁ παγκρατιαστής καί συνίημι αὐτός μόνος γαμετή τρόπος γυνή , ὑπό δέ ἀντήνωρ μοιχεύω αἰσθάνομαι αὐτός ὕστερος σφόδρα ἀγανακτέω . ὁ δέ μηδείς , φημί , σύ , ψυχή , μέλω · μανθάνω γάρ αἰσθάνομαι τε ἅμα Ὀλυμπιονίκης νύξ ἀθλητής δύο πληγή παρά πληγή τίς δύναμαι ποτέ ἐθέλω . αἰτέω λέγω ὁ πυγή ποτέ ὑπό ὁ βασιλεύς Μανία Δημήτριος ἀνταξιόω δωρεά αὐτός τις . δίδωμι δέ ἐπιστρέφω μετά μικρός λέγω Ἀγαμέμνων παῖς , νῦν ἐκεῖνος ἔξεστι σύ . εἰμί δοκέω αὐτόμολος ἄνθρωπος ξένος καί παρεπιδημέω Ἀθήνησι ποτέ ὁ Μανία μεταπέμπω , ὅσος αἰτέω δίδωμι . εἰς ὁ πότος δέ εἰμί συμπαραλαμβάνω τις ἐκ ὁ πόλις ὁ ἐπιγελάω ἐθίζω ἅπας ὁ τρέφω ἀεί πρός χάρις βούλομαι εἰμί γλαφυρός ἀστεῖος τε ἅμα , ὁ Μανία ἄριστον παίζω σφόδρα ἀνίστημι τε πολλάκις , εἰς δασύπους αὐτός ἐπικρούω βούλομαι πρός ὁ θεός , μειράκιον , τίς δοκέω ὁ ἄγριος σύ ποτέ ἐν ὁ ὄρος ταχύς θηρίον τρέχω ; ὁ Μανία δέ αὐτόμολος , ὦ ἀγαθός , φημί . μετά οὗτος δέ ὡς εἰσέρχομαι πάλιν ὁ Μανία , ὁ αὐτόμολος σκώπτω ῥίψασπις τε φημί αὐτός γίγνομαι προσβολή εἰμί ποτέ . ὁ δέ στρατιώτης ὑπό τις δή σκυθρωπάζω ἀποπέμπω αὐτός · διαλείπω δέ ἡμέρα μηδείς παρά οὗτος , φημί , λυπέω , φίλος · οὐ γάρ σύ φεύγω ἀποβάλλω ὁ ἀσπίς , μά ὁ Ἀφροδίτη , ἀλλά ὁ σύ χράω τότε . ἐν συμπόσιον δέ , ὡς φημί , παρά ὁ Μανία παραδείκνυμι αὐτός ὁ πονηρός τις πάνυ . εἶτα ὡς ἐπερωτάω πότερος ἄνω ἐθέλω ἔρχομαι ἅμα βάλλω ἤ κάτω ; γελάω ἄνω , ἀγαθός , φημί . ὑπό τις γάρ δείδω σύ μή ἐγώ προπίπτω · ἐμπλόκιον ὑπεκτρώγω .