athenaeus-soph.deipnosophistae 14.17
ἐπεὶ δ’ ἐνταῦθα τοῦ λόγου ἐσμέν , οὐκ ἄξιον ἡγοῦμαι παραλιπεῖν τὰ περὶ Ἀμοιβέως τοῦ καθ’ ἡμᾶς κιθαρῳδοῦ , ἀνδρὸς τεχνίτου κατὰ νόμους τοὺς μουσικούς . οὗτός ποτε βράδιον ἥκων ἐπὶ τὸ συμπόσιον ἡμῶν ὡς ἔμαθεν παρά τινος τῶν οἰκετῶν ἀποδειπνήσαντας , ἐβουλεύετο τί χρὴ ποιεῖν , ἕως παρελθὼν ὁ Σόφων αὐτῷ μάγειρος γεγωνότερον δ’ ἐφθέγγετο ὡς πάντας ἀκούειν τὰ ἐξ Αὔγης εἶπεν Εὐβούλου · τί , ὦ πόνηρ᾽ , ἕστηκας ἐν πύλαις ἔτι , ἀλλ’ οὐ βαδίζεις ; τοῖσδε γενναίως πάλαι διεσπάρακται θερμὰ χηνίσκων μέλη , διερράχισται σεμνὰ δελφάκων κρέα , κατηλόηται γαστρὸς οὑν μέσῳ κύκλος κατῃσίμωται πάντα τἀκροκώλια , νενωγάλισται σεμνὸς ἀλλᾶντος τόμος , παρεντέτρωκται τευθὶς ἐξωπτημένη , παρεγκέκαπται κρανί’ ἐννέ’ ἢ δέκα . ὥστ’ εἴ τι βούλει τῶν λελειμένων φαγεῖν , ἔπειγ’ ἔπειγε , μὴ ποθ’ ὡς λύκος χανὼν καὶ τῶνδ’ ἁμαρτὼν ὕστερον σαυτὸν δάκνῃς . πάντ’ ἐστὶν ἡμῖν κατὰ τὸν ἥδιστον Ἀντιφάνην , ὃς ἐν τῷ Φιλοθηβαίῳ φησίν · ἥ τε γὰρ συνώνυμος τῆς ἔνδον οὔσης ἔγχελυς Βοιωτία τμηθεῖσα κοίλοις ἐν βυθοῖσι κακκάβης χλιαίνετ᾽ , αἴρεθ᾽ , ἕψεται , παφλάζεται , προσκάεθ᾽ , ὥστε μηδ’ ἂν εἰ χαλκοῦς ἔχων μυκτῆρας εἰσέλθοι τις , ἐξελθεῖν πάλιν εἰκῇ · τοσαύτην ἐξακοντίζει πνοήν . β . λέγεις μάγειρον ζῶντα . α . πλησίον δέ γε ταύτης ἄσιτος ἡμέραν καὶ νύχθ’ ὅλην κεστρεὺς λοπισθείς , ἁλσὶ πασθείς , ἐκστραφείς , χρωσθείς , ὁμοῦ τι πρὸς τέλος δρόμου περῶν , σίζει κεκραγώς , παῖς δ’ ἐφέστηκε ῥανῶν ὄξει , Λίβυς τε καυλὸς ἐξηρασμένος ἀκτῖσι θείαις σιλφίου παραστατεῖ . β . εἶτ’ οὐκ ἐπῳδούς φασιν ἰσχύειν τινές ; ἐγὼ γὰρ ἤδη τρεῖς ὁρῶ μασωμένους , σοῦ ταῦτα συστρέφοντος . α . ἥ τε σύννομον τῆς κυφονώτου σῶμ’ ἔχουσα σηπίας , ξιφηφόροισι χερσὶν ἐξωπλισμένη τευθίς , μεταλλάξασα λευκαυγῆ φύσιν σαρκὸς πυρωτοῖς ἀνθράκων ῥαπίσμασιν , ξανθαῖσιν αὔραις σῶμα πᾶν ἀγάλλεται , δείπνου προφήτην λιμὸν ἐκκαλουμένη . ὥστε γ’ εἴσιθι , μὴ μέλλε , χώρει . δεῖ γὰρ ἠριστηκότας πάσχειν , ἐάν τι καὶ παθεῖν ἡμᾶς δέῃ . καὶ ὃς . πάνυ ἐμμελέστατα ἀπαντήσας αὐτῷ ἀνεφώνησε τὰ ἐκ τοῦ Κλεάρχου Κιθαρῳδοῦ τάδε · γόγγρων τε λευκῶν πᾶσι τοῖς κολλώδεσι βρόχθιζε . τούτοις γὰρ τρέφεται τὸ πνεῦμα καὶ τὸ φωνάριον ἡμῶν περίσαρκον γίνεται . κρότου δ’ ἐπὶ τούτοις γενομένου καὶ πάντων ὁμοθυμαδὸν αὐτὸν καλεσάντων εἰσελθὼν καὶ πιὼν ἀναλαβών τε τὴν κιθάραν εἰς τοσοῦτον ἡμᾶς ἧσεν ὡς πάντας θαυμάζειν τήν τε κιθάρισιν μετὰ τῆς τέχνης ταχίστην οὖσαν καὶ τῆς φωνῆς τὴν ἐμμέλειαν . ἐμοὶ μὲν γὰρ οὐδὲν ἐλάττων εἶναι νομίζεται τοῦ παλαιοῦ Ἀμοιβέως , ὅν φησιν Ἀριστέας ἐν τῷ περὶ Κιθαρῳδῶν ἐν Ἀθήναις κατοικοῦντα καὶ πλησίον τοῦ θεάτρου οἰκοῦντα , εἰ ἐξέλθοι ᾀσόμενος , τάλαντον Ἀττικὸν τῆς ἡμέρας λαμβάνειν .
Lemmas: ἐπεί δέ ἐνταῦθα ὁ λόγος εἰμί , οὐ ἄξιος ἡγέομαι παραλείπω ὁ περί Ἀμοιβεύς ὁ κατά ἐγώ κιθαρῳδός , ἀνήρ τεχνίτης κατά νόμος ὁ μουσικός . οὗτος ποτέ βραδύς ἥκω ἐπί ὁ συμπόσιον ἐγώ ὡς μανθάνω παρά τις ὁ οἰκέτης ἀποδειπνέω , βουλεύω τίς χρή ποιέω , ἕως παρέρχομαι ὁ Σόφων αὐτός μάγειρος γεγωνός δέ φθέγγομαι ὡς πᾶς ἀκούω ὁ ἐκ Αὔγη λέγω Εὔβουλος · τίς , ὦ πονηρός , ἵστημι ἐν πύλη ἔτι , ἀλλά οὐ βαδίζω ; ὅδε γενναῖος πάλαι διασπαράσσω θερμός χηνίσκος μέλος , διαρραχίζω σεμνός δέλφαξ κρέας , καταλοάω γαστήρ ἐν μέσος κύκλος καταισιμόω πᾶς ἀκροκώλιον , νωγαλίζω σεμνός ἀλλᾶς τόμος , παρεντραγεῖν τευθίς ἐξοπτάω , παρεγκάπτω κρανίον ἐννέα ἤ δέκα . ὥστε εἰ τις βούλομαι ὁ λείω ἐσθίω , ἐπείγω ἐπείγω , μή ποτέ ὡς λύκος χάσκω καί ὅδε ἁμαρτάνω ὕστερον σεαυτοῦ δάκνω . πᾶς εἰμί ἐγώ κατά ὁ ἡδύς Ἀντιφάνης , ὅς ἐν ὁ Φιλοθηβαῖος φημί · ὁ τε γάρ συνώνυμος ὁ ἔνδον εἰμί ἔγχελυς Βοιώτιος τέμνω κοῖλος ἐν βυθός κακκάβη χλιαίνω , ἀείρω , ἕπομαι , παφλάζω , προσκαίω , ὥστε μηδέ ἄν εἰ χάλκεος ἔχω μυκτήρ εἰσέρχομαι τις , ἐξέρχομαι πάλιν εἰκῇ · τοσοῦτος ἐξακοντίζω πνοή . Β . λέγω μάγειρος ζάω . α . πλησίον δέ γε οὗτος ἄσιτος ἡμέρα καί νύξ ὅλος κεστρεύς λοπίζω , ἅλς πάσσω , ἐκστρέφω , χρώννυμι , ὁμοῦ τις πρός τέλος δρόμος περάω , σίζω κράζω , παῖς δέ ἐφίστημι ῥαίνω ὄξος , Λίβυς τε καυλός ξηραίνω ἀκτίς θεῖος σίλφιον παραστατέω . Β . εἶτα οὐ ἐπῳδός φημί ἰσχύω τις ; ἐγώ γάρ ἤδη τρεῖς ὁράω μασάομαι , σύ οὗτος συστρέφω . α . ὁ τε σύννομος ὁ κυφόνωτος σῶμα ἔχω σηπία , ξιφηφόρος χείρ ἐξοπλίζω τευθίς , μεταλλάσσω λευκαυγής φύσις σάρξ πυρωτός ἄνθραξ ῥάπισμα , ξανθός αὔρα σῶμα πᾶς ἀγάλλω , δεῖπνον προφήτης λιμός ἐκκαλέω . ὥστε γε εἰσέρχομαι , μή μέλλω , χωρέω . δέω γάρ ἀριστάω πάσχω , ἐάν τις καί πάσχω ἐγώ δέω . καί ὅς . πάνυ ἐμμελής ἀπαντάω αὐτός ἀναφωνέω ὁ ἐκ ὁ Κλέαρχος Κιθαρῳδός ὅδε · γόγγρος τε λευκός πᾶς ὁ κολλώδης βροχθίζω . οὗτος γάρ τρέφω ὁ πνεῦμα καί ὁ φωνάριον ἐγώ περίσαρκος γίγνομαι . κρότος δέ ἐπί οὗτος γίγνομαι καί πᾶς ὁμοθυμαδόν αὐτός καλέω εἰσέρχομαι καί πίνω ἀναλαμβάνω τε ὁ κιθάρα εἰς τοσοῦτος ἐγώ ἥθω ὡς πᾶς θαυμάζω ὁ τε κιθάρισις μετά ὁ τέχνη ταχύς εἰμί καί ὁ φωνή ὁ ἐμμέλεια . ἐγώ μέν γάρ οὐδείς ἐλαχύς εἰμί νομίζω ὁ παλαιός Ἀμοιβεύς , ὅς φημί Ἀριστέας ἐν ὁ περί Κιθαρῳδός ἐν Ἀθῆναι κατοικέω καί πλησίον ὁ θέατρον οἰκέω , εἰ ἐξέρχομαι ἀείδω , τάλαντον Ἀττικός ὁ ἡμέρα λαμβάνω .