athenaeus-soph.deipnosophistae 5.61
ἀλλὰ μὴν οὐδ’ ὧν ὁ Πλάτων εἴρηκε περὶ Σωκράτους τῶν κωμικῶν τις εἴρηκεν , οὔθ’ ὅτι μαίας βλοσυρᾶς υἱὸς ἦν οὔθ’ ὅτι Ξανθίππη χαλεπὴ ἦν γυνή , ἥτις καὶ νιπτῆρας αὐτοῦ κατέχει τῆς κεφαλῆς , οὔθ’ ὡς Ἀλκιβιάδῃ συνεκοιμήθη ὑπὸ τὴν αὐτὴν γενόμενος χλαῖναν . καίτοι ἀναγκαῖον ἦν τοῦτο ἐκκωδωνισθῆναι ὑπὸ Ἀριστοφάνους τοῦ καὶ ἐν τῷ συμποσίῳ συμπαρόντος κατὰ Πλάτωνα · οὐ γὰρ ἂν ἐσίγησε τοῦτ’ Ἀριστοφάνης .. , ὡς τοὺς νέους διαφθείροντος . Ἀσπασία μέντοι ἡ σοφὴ τοῦ Σωκράτους διδάσκαλος τῶν ῥητορικῶν λόγων ἐν τοῖς φερομένοις ὡς αὐτῆς ἔπεσιν , ἅπερ Ἡρόδικος ὁ Κρατήτειος παρέθετο , φησὶν οὕτως · Σώκρατες , οὐκ ἔλαθές με πόθῳ δηχθεὶς φρένα τὴν σὴν παιδὸς Δεινομάχης καὶ Κλεινίου . ἀλλ’ ὑπάκουσον , εἰ βούλει σοι ἔχειν εὖ παιδικά · μηδ’ ἀπιθήσῃς ἀγγέλῳ , ἀλλὰ πιθοῦ καί σοι πολὺ βέλτιον ἔσται . κἀγὼ ὅπως ἤκουσα , χαρᾶς ὕπο σῶμα λιπάνθη ἱδρῶτι , βλεφάρων δὲ γόος πέσεν οὐκ ἀθελήτῳ . στέλλου πλησάμενος θυμὸν Μούσης κατόχοιο , ᾗ τόνδ’ αἱρήσεις , ὠσὶν δ’ ἐνίει ποθέουσιν . ἀμφοῖν γὰρ φιλίας ἥδ’ ἀρχή τῇδε καθέξεις αὐτόν , προσβάλλων ἀκοαῖς ὀπτήρια θυμοῦ . κυνηγεῖ οὖν ὁ καλὸς Σωκράτης ἐρωτοδιδάσκαλον ἔχων τὴν Μιλησίαν , ἀλλ’ οὐκ αὐτὸς θηρεύεται , ὡς ὁ Πλάτων ἔφη , λινοστατούμενος ὑπὸ Ἀλκιβιάδου . καὶ μὴν οὐ διαλείπει γε κλαίων ὡς ἄν , οἶμαι , δυσημερῶν . ἰδοῦσα γὰρ αὐτὸν ἐν οἵῳ ἦν καταστήματι Ἀσπασία φησίν τίπτε δεδάκρυσαι , φίλε Σώκρατες ; ἦ σ’ ἀνακινεῖ στέρνοις ἐνναίων σκηπτὸς πόθος ὄμμασι θραυσθεὶς παιδὸς ἀνικήτου , τὸν ἐγὼ τιθασόν σοι ὑπέστην ποιῆσαι ; ὅτι δὲ ὄντως ἤρα τοῦ Ἀλκιβιάδου δῆλον ποιεῖ Πλάτων ἐν τῷ Πρωταγόρᾳ , καίτοι μικρὸν ἀπολείποντος τῶν τριάκοντα ἐτῶν . λέγει δ’ οὕτως πόθεν , ὦ Σώκρατες , φαίνει ; ἢ δηλαδὴ ἀπὸ κυνηγεσίου τοῦ περὶ τὴν Ἀλκιβιάδου ὥραν ; καὶ μήν μοι καὶ πρώην ἰδόντι καλὸς ἐφαίνετο ὁ ἀνήρ ἔτι ἀνήρ μέντοι , ὦ Σώκρατες , ὥς γε ἐν ἡμῖν αὐτοῖς εἰρῆσθαι , καὶ πώγωνος ἤδη ὑποπιμπλάμενος . εἶτα τί δὴ τοῦτ᾽ ; οὐ σὺ μέντοι Ὁμήρου ἐπαινέτης εἶ , ὃς ἔφη χαριεστάτην ἥβην εἶναι τοῦ ὑπηνήτου , ἣν νῦν Ἀλκιβιάδης αὐτὸς ἔχει ;
Lemmas: ἀλλά μήν οὐδέ ὅς ὁ Πλάτων λέγω περί Σωκράτης ὁ κωμικός τις λέγω , οὔτε ὅτι μαῖα βλοσυρός υἱός εἰμί οὔτε ὅτι Ξανθίππη χαλεπός εἰμί γυνή , ὅστις καί νιπτήρ αὐτός κατέχω ὁ κεφαλή , οὔτε ὡς Ἀλκιβιάδης συγκοιμάομαι ὑπό ὁ αὐτός γίγνομαι χλαῖνα . καίτοι ἀναγκαῖος εἰμί οὗτος ἐκκωδωνίζω ὑπό Ἀριστοφάνης ὁ καί ἐν ὁ συμπόσιον συμπάρειμι κατά Πλάτων · οὐ γάρ ἄν σιγάω οὗτος Ἀριστοφάνης .. , ὡς ὁ νέος διαφθείρω . Ἀσπασία μέντοι ὁ σοφός ὁ Σωκράτης διδάσκαλος ὁ ῥητορικός λόγος ἐν ὁ φέρω ὡς αὐτός ἔπος , ὅς Ἡρόδικος ὁ Κρατήτειος παρατίθημι , φημί οὕτως · Σωκράτης , οὐ λανθάνω ἐγώ πόθος δάκνω φρήν ὁ σός παῖς Δεινομάχη καί Κλείνιος . ἀλλά ὑπακούω , εἰ βούλομαι σύ ἔχω εὖ παιδικός · μηδέ ἀπιθέω ἄγγελος , ἀλλά πείθω καί σύ πολύς ἀγαθός εἰμί . ἐγώ ὅπως ἀκούω , χαρά ὑπό σῶμα λιπαίνω ἱδρώς , βλέφαρον δέ γόος πίπτω οὐ ἀθέλητος . στέλλω πίμπλημι θυμός Μοῦσα κάτοχος , ὅς ὅδε αἱρέω , οὖς δέ ἐνίημι ποθέω . ἄμφω γάρ φιλία ὅδε ἀρχή τῇδε κατέχω αὐτός , προσβάλλω ἀκοή ὀπτήρια θυμός . κυνηγέω οὖν ὁ καλός Σωκράτης ἐρωτοδιδάσκαλος ἔχω ὁ Μιλήσιος , ἀλλά οὐ αὐτός θηρεύω , ὡς ὁ Πλάτων φημί , λινοστατέω ὑπό Ἀλκιβιάδης . καί μήν οὐ διαλείπω γε κλαίω ὡς ἄν , οἴομαι , δυσημερέω . ὁράω γάρ αὐτός ἐν οἷος εἰμί κατάστημα Ἀσπασία φημί τίπτε δακρύω , φίλος Σωκράτης ; ἦ σύ ἀνακινέω στέρνον ἐνναίω σκηπτός πόθος ὄμμα θραύω παῖς ἀνίκητος , ὁ ἐγώ τιθασός σύ ὑφίστημι ποιέω ; ὅτι δέ ὄντως ἐράω ὁ Ἀλκιβιάδης δῆλος ποιέω Πλάτων ἐν ὁ Πρωταγόρας , καίτοι μικρός ἀπολείπω ὁ τριάκοντα ἔτος . λέγω δέ οὕτως πόθεν , ὦ Σωκράτης , φαίνω ; ἤ δηλαδή ἀπό κυνηγέσιον ὁ περί ὁ Ἀλκιβιάδης ὥρα ; καί μήν ἐγώ καί πρῴην ὁράω καλός φαίνω ὁ ἀνήρ ἔτι ἀνήρ μέντοι , ὦ Σωκράτης , ὡς γε ἐν ἐγώ αὐτός λέγω , καί πώγων ἤδη ὑποπίμπλημι . εἶτα τίς δή οὗτος ; οὐ σύ μέντοι Ὅμηρος ἐπαινέτης εἰμί , ὅς φημί χαρίεις ἥβη εἰμί ὁ ὑπηνήτης , ὅς νῦν Ἀλκιβιάδης αὐτός ἔχω ;