athenaeus-soph.deipnosophistae 5.12
ἐν δὲ τῷ Ἐπικουρείῳ συμποσίῳ κολάκων ἐστὶν ἄγυρις ἀλλήλους ἐπαινούντων , τὸ δὲ Πλάτωνος πλῆρές ἐστιν μυκτηριστῶν ἀλλήλους τωθαζόντων τὸν γὰρ περὶ Ἀλκιβιάδου λόγον σιωπῶ , παρὰ δ’ Ὁμήρῳ συγκεκρότηται τὰ σώφρονα συμπόσια , καὶ ποτε μὲν ἐπῄνεσέ τις φήσας πρὸς τὸν Μενέλαον ὡς οὐ τολμᾷ λέγειν ἄντα σέθεν , τοῦ νῶι θεοῦ ὣς τερπόμεθ’ αὐδῇ . ὁ δ’ ἐπελάβετό τινος τῶν οὐκ ὀρθῶς λεγομένων ἢ γιγνομένων καὶ νῦν , εἲ τί που ἔστι , πίθοιό μοι · οὐ γὰρ ἔγωγε τέρπομ’ ὀδυρόμενος μεταδόρπιος . ὁ δὲ πάλιν Τηλέμαχε , ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων . οὔτε γὰρ κόλακα πρέπον ἐστὶν εἶναι οὔτε μυκτηριστήν . πάλιν Ἐπίκουρος ἐν τῷ Συμποσίῳ ζητεῖ περὶ δυσπεψίας ὥστ’ οἰωνίσασθαι , εἶθ’ ἑξῆς περὶ πυρετῶν , τὴν μὲν γὰρ ἐπιτρέχουσαν τῇ λέξει ἀρρυθμίαν τί δεῖ καὶ λέγειν ; Πλάτων δὲ τὸν μὲν ὑπὸ τῆς λυγγὸς ὀχλούμενον καὶ θεραπευόμενον ἀνακογχυλιασμοῖς ὕδατος , ἔτι δὲ ταῖς ὑποθήκαις τοῦ κάρφους ἵνα τὴν ῥῖνα κνήσας πτάρῃ , παρίημι · κωμῳδεῖν γὰρ ἤθελε καὶ διασύρειν χλευάζει τε τὰ ἰσόκωλα τὰ Ἀγάθωνος καὶ τὰ ἀντίθετα , καὶ τὸν Ἀλκιβιάδην δὲ παράγει λέγοντα ὅτι πασχητιᾷ . ἀλλ’ ὅμως τοιαῦτα γράφοντες τὸν Ὅμηρον ἐκβάλλουσι τῶν πόλεων ἀλλ’ οὔτε ἐκ θύμβρας , ἔφη Δημοχάρης , λόγχη οὔτ’ ἐκ τοιούτων λόγων ἀνὴρ ἀγαθὸς γίνεται . οὐ μόνον δ’ Ἀλκιβιάδην διασύρει , ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην καὶ Εὐθύδημον καὶ ἄλλους πολλοὺς τῶν νέων . τοῦτο δὲ κωμῳδοῦντός ἐστι τὴν Ἀθηναίων πόλιν , τὸ τῆς Ἑλλάδος μουσεῖον , ἣν ὁ μὲν Πίνδαρος Ἑλλάδος ἔρεισμα ἔφη , Θουκυδίδης δ’ ἐν τῷ εἰς Εὐριπίδην ἐπιγράμματι Ἑλλάδος Ἑλλάδα , ὁ δὲ Πύθιος ἑστίαν καὶ πρυτανεῖον τῶν Ἑλλήνων . διότι τοίνυν κατέψευσται τῶν νεανίσκων πάρεστι σκοπεῖν ἐξ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος , τὸν μὲν γὰρ Ἀλκιβιάδην φησὶν ἐν τῷ ὁμωνύμῳ διαλόγῳ παρακμάσαντα τότε πρῶτον ἄρξασθαι Σωκράτει λαλεῖν ὅτε πάντες αὐτὸν κατέλιπον οἱ τοῦ σώματος ἐπιθυμηταί . λέγει γὰρ ταῦτα κατ’ ἀρχὰς τοῦ διαλόγου , τὰ δ’ ἐν τῷ Χαρμίδῃ ἐναντιώματα ἐξ αὐτοῦ τοῦ διαλόγου ὁ βουλόμενος εἴσεται . ποιεῖ γὰρ αὐτὸν ἀσυμφώνως ποτὲ μὲν σκοτοδινιῶντα καὶ μεθυσκόμενον τῷ τοῦ παιδὸς ἔρωτι καὶ γινόμενον ἔξεδρον καὶ καθάπερ νεβρὸν ὑποπεπτωκότα λέοντος ἀλκῇ , ἅμα δὲ καταφρονεῖν φησι τῆς ὥρας αὐτοῦ .
Lemmas: ἐν δέ ὁ Ἐπικούρειος συμπόσιον κόλαξ εἰμί ἄγυρις ἀλλήλων ἐπαινέω , ὁ δέ Πλάτων πλήρης εἰμί μυκτηριστής ἀλλήλων τωθάζω ὁ γάρ περί Ἀλκιβιάδης λόγος σιωπάω , παρά δέ Ὅμηρος συγκροτέω ὁ σώφρων συμπόσιον , καί ποτέ μέν ἐπαινέω τις φημί πρός ὁ Μενέλαος ὡς οὐ τολμάω λέγω ἄντα σύ , ὁ ἐγώ θεός ὡς τέρπω αὐδή . ὁ δέ ἐπιλαμβάνω τις ὁ οὐ ὀρθός λέγω ἤ γίγνομαι καί νῦν , εἰ τις που εἰμί , πείθω ἐγώ · οὐ γάρ ἐγώ τέρπω ὀδύρομαι μεταδόρπιος . ὁ δέ πάλιν Τηλέμαχος , ποῖος σύ ἔπος φεύγω ἕρκος ὀδούς . οὔτε γάρ κόλαξ πρέπω εἰμί εἰμί οὔτε μυκτηριστής . πάλιν Ἐπίκουρος ἐν ὁ Συμπόσιον ζητέω περί δυσπεψία ὥστε οἰωνίζομαι , εἶτα ἑξῆς περί πυρετός , ὁ μέν γάρ ἐπιτρέχω ὁ λέξις ἀρρυθμία τίς δέω καί λέγω ; Πλάτων δέ ὁ μέν ὑπό ὁ λύγξ ὀχλέω καί θεραπεύω ἀνακογχυλιασμός ὕδωρ , ἔτι δέ ὁ ὑποθήκη ὁ κάρφος ἵνα ὁ ῥίς κνάω πταίρω% , παρίημι · κωμῳδέω γάρ ἐθέλω καί διασύρω χλευάζω τε ὁ ἰσόκωλος ὁ Ἀγάθων καί ὁ ἀντίθετος , καί ὁ Ἀλκιβιάδης δέ παράγω λέγω ὅτι πασχητιάω . ἀλλά ὅμως τοιοῦτος γράφω ὁ Ὅμηρος ἐκβάλλω ὁ πόλις ἀλλά οὔτε ἐκ θύμβρα , φημί Δημοχάρης , λόγχη οὔτε ἐκ τοιοῦτος λόγος ἀνήρ ἀγαθός γίγνομαι . οὐ μόνος δέ Ἀλκιβιάδης διασύρω , ἀλλά καί Χαρμίδης καί Εὐθύδημος καί ἄλλος πολύς ὁ νέος . οὗτος δέ κωμῳδέω εἰμί ὁ Ἀθηναῖος πόλις , ὁ ὁ Ἑλλάς μουσεῖον , ὅς ὁ μέν Πίνδαρος Ἑλλάς ἔρεισμα φημί , Θουκυδίδης δέ ἐν ὁ εἰς Εὐριπίδης ἐπίγραμμα Ἑλλάς Ἑλλάς , ὁ δέ Πύθιος ἑστία καί πρυτανεῖον ὁ Ἕλλην . διότι τοίνυν καταψεύδομαι ὁ νεανίσκος πάρειμι σκοπέω ἐκ αὐτός ὁ Πλάτων , ὁ μέν γάρ Ἀλκιβιάδης φημί ἐν ὁ ὁμώνυμος διάλογος παρακμάζω τότε πρῶτος ἄρχω Σωκράτης λαλέω ὅτε πᾶς αὐτός καταλείπω ὁ ὁ σῶμα ἐπιθυμητής . λέγω γάρ οὗτος κατά ἀρχή ὁ διάλογος , ὁ δέ ἐν ὁ Χαρμίδης ἐναντίωμα ἐκ αὐτός ὁ διάλογος ὁ βούλομαι οἶδα . ποιέω γάρ αὐτός ἀσύμφωνος ποτέ μέν σκοτοδινιάω καί μεθύσκω ὁ ὁ παῖς ἔρως καί γίγνομαι ἔξεδρος καί καθά νεβρός ὑποπίπτω λέων ἀλκή , ἅμα δέ καταφρονέω φημί ὁ ὥρα αὐτός .