athenaeus-soph.deipnosophistae 13.81
φιλομεῖραξ δὲ ἦν ὁ Σοφοκλῆς , ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης . Ἴων γοῦν ὁ ποιητὴς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Ἐπιδημίαις γράφει οὕτως · Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ συνήντησα ὅτε ἔπλει εἰς Λέσβον στρατηγός , ἀνδρὶ παιδιώδει παρ’ οἶνον καὶ δεξιῷ . Ἑρμησίλεω δὲ ξένου οἱ ἐόντος καὶ προξένου Ἀθηναίων ἑστιῶντος αὐτόν , ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼς ὁ τὸν οἶνον ἐγχέων παῖς ὡραῖος καὶ ἐρυθρὸς ἐὼν , δῆλος ἦν πτοεόμενος · εἶπέ τε · ᾽ βούλει με ἡδέως πίνειν ; ` φάντος δ’ αὐτοῦ ᾽ βραδέως τοίνυν καὶ πρόσφερέ μοι καὶ ἀπόφερε τὴν κύλικα.᾽ ἔτι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς εἶπε πρὸς τὸν συγκατακείμενον ᾽ ὡς καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν εἴπας · λάμπει δ’ ἐπὶ πορφυρέαις παρῇσι φῶς ἔρωτος.᾽ καὶ πρὸς τόδε ἠμείφθη ὁ Ἐρετριεὺς ἢ Ἐρυθραῖος γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος · ‘σοφὸς μὲν δὴ σύ γε εἶ , ὦ Σοφόκλεις , ἐν ποιήσει · ὅμως μέντοι γε οὐκ εὖ εἴρηκε Φρύνιχος πορφυρέας εἰπὼν τὰς γνάθους τοῦ καλοῦ , εἰ γὰρ ὁ ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε τοῦδε τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους , οὐκ ἂν ἔτι καλὸς φαίνοιτο . οὐ κάρτα δεῖ τὸ καλὸν τῷ μὴ καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν.’ ἀναγελάσας ἐπὶ τῷ Ἐρετριεῖ Σοφοκλῆς · οὐδὲ τόδε σοι ἀρέσκει ἄρα , ὦ ξένε , τὸ Σιμωνίδειον , κάρτα δοκέον τοῖς Ἕλλησιν εὖ εἰρῆσθαι · πορφυρέου ἀπὸ στόματος ἱεῖσα φωνὰν παρθένος , οὐδ’ ὁ ποιητής , ἔφη , ὁ λέγων χρυσοκόμαν Ἀπόλλωνα · χρυσέας γὰρ εἰ ἐποίησεν ὁ ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ κόμας καὶ μὴ μελαίνας , χεῖρον ἂν ἦν τὸ ζωγράφημα . οὐδὲ ὁ φὰς ῥοδοδάκτυλον εἰ γάρ τις εἰς ῥόδεον χρῶμα βάψειε τοὺς δακτύλους , πορφυροβάφου χεῖρας καὶ οὐ γυναικὸς καλῆς ποιήσειεν ἄν γελασάντων δὲ ὁ μὲν Ἐρετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιρραπίξει , ὁ δὲ πάλιν τοῦ παιδὸς τῷ λόγῳ εἴχετο . εἴρετο γάρ μιν ἀπὸ τῆς κύλικος κάρφος τῷ μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα , εἰ καθορᾷ τὸ κάρφος . φάντος δὲ καθορᾶν ᾽ ἄπο τοίνυν φύσησον αὐτό , ἵνα μὴ πλύνοιτο ὁ δάκτυλός σευ προσαγαγόντος δ’ αὐτοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν κύλικα ἐγγυτέρω τὴν κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ στόματος ἦγεν , ἵνα δὴ ἡ κεφαλῇ τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται . ὡς δ’ ἦν οἱ κάρτα πλησίον , προσλαβὼν τῇ χειρὶ ἐφίλησεν . ἐπικροτησάντων δὲ πάντων σὺν γέλωτι καὶ βοῇ ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν παῖδα , ᾽ μελετῶ , εἶπεν , στρατηγεῖν , ὦ ἄνδρες ἐπειδήπερ Περικλῆς ποιεῖν μέν με ἔφη , στρατηγεῖν δ’ οὐκ ἐπίστασθαι . ἆρ’ οὖν οὐ κατ’ ὀρθόν μοι πέπτωκεν τὸ στρατήγημα ; τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέν τε καὶ ἔπρησσεν ὅτε πίνοι ἢ πράσσοι . τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε σοφὸς οὔτε ῥεκτήριος ἦν , ἀλλ’ ὡς ἄν τις εἷς τῶν χρηστῶν Ἀθηναίων .
Lemmas: φιλομεῖραξ δέ εἰμί ὁ Σοφοκλῆς , ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης . Ἴων γοῦν ὁ ποιητής ἐν ὁ ἐπιγράφω ἐπιδημία γράφω οὕτως · Σοφοκλῆς ὁ ποιητής ἐν Χίος συναντάω ὅτε πλέω εἰς Λέσβος στρατηγός , ἀνήρ παιδιώδης παρά οἶνος καί δεξιός . Ἑρμησίλεως δέ ξένος ἕ εἰμί καί πρόξενος Ἀθηναῖος ἑστιάω αὐτός , ἐπεί παρά ὁ πῦρ ἵστημι ὁ ὁ οἶνος ἐγχέω παῖς ὡραῖος καί ἐρυθρός εἰμί , δῆλος εἰμί πτοέω · λέγω τε · ᾽ βούλομαι ἐγώ ἡδύς πίνω ; ` φημί δέ αὐτός ᾽ βραδύς τοίνυν καί προσφέρω ἐγώ καί ἀποφέρω ὁ κύλιξ ἔτι πολύς μάλα ἐρυθριάω ὁ παῖς λέγω πρός ὁ συγκατάκειμαι ᾽ ὡς καλός Φρύνιχος ποιέω λέγω · λάμπω δέ ἐπί πορφύρεος παρηΐς φάος Ἥρως καί πρός ὅδε ἀμείβω ὁ Ἐρετριεύς ἤ Ἐρυθραῖος γράμμα εἰμί διδάσκαλος · σοφός μέν δή σύ γε εἰμί , ὦ Σοφοκλῆς , ἐν ποίησις · ὅμως μέντοι γε οὐ εὖ λέγω Φρύνιχος πορφύρεος λέγω ὁ γνάθος ὁ καλός , εἰ γάρ ὁ ζωγράφος χρῶμα πορφύρεος ἐναλείφω ὅδε ὁ παῖς ὁ γνάθος , οὐ ἄν ἔτι καλός φαίνω . οὐ κάρτα δέω ὁ καλός ὁ μή καλός φαίνω εἰκάζω ἀναγελάω ἐπί ὁ Ἐρετριεύς Σοφοκλῆς · οὐδέ ὅδε σύ ἀρέσκω ἄρα , ὦ ξένος , ὁ Σιμωνίδειος , κάρτα δοκέω ὁ Ἕλλην εὖ λέγω · πορφύρεος ἀπό στόμα ἵημι φωνή παρθένος , οὐδέ ὁ ποιητής , φημί , ὁ λέγω χρυσοκόμης Ἀπόλλων · χρύσεος γάρ εἰ ποιέω ὁ ζωγράφος ὁ ὁ θεός κόμη καί μή μέλας , κακός ἄν εἰμί ὁ ζωγράφημα . οὐδέ ὁ φημί ῥοδοδάκτυλος εἰ γάρ τις εἰς ῥόδεος χρῶμα βάπτω ὁ δάκτυλος , πορφυροβάφος χείρ καί οὐ γυνή καλός ποιέω ἄν γελάω δέ ὁ μέν Ἐρετριεύς νωπέομαι ὁ ἐπιρράπιξις , ὁ δέ πάλιν ὁ παῖς ὁ λόγος ἔχω . ἔρομαι γάρ μιν ἀπό ὁ κύλιξ κάρφος ὁ μικρός δάκτυλος ἀφαιρετέω , εἰ καθοράω ὁ κάρφος . φημί δέ καθοράω ᾽ ἀπό τοίνυν φυσάω αὐτός , ἵνα μή πλύνω ὁ δάκτυλος σύ προσάγω δέ αὐτός ὁ πρόσωπον πρός ὁ κύλιξ ἐγγύς ὁ κύλιξ ὁ ἑαυτοῦ στόμα ἄγω , ἵνα δή ὁ κεφαλή ὁ κεφαλή ἄγχι γίγνομαι . ὡς δέ εἰμί ἕ κάρτα πλησίον , προσλαμβάνω ὁ χείρ φιλέω . ἐπικροτέω δέ πᾶς σύν γέλως καί βοή ὡς εὖ ὑπάγω ὁ παῖς , ᾽ μελετάω , λέγω , στρατηγέω , ὦ ἀνήρ ἐπειδή Περικλῆς ποιέω μέν ἐγώ φημί , στρατηγέω δέ οὐ ἐπίσταμαι . ἆρα οὖν οὐ κατά ὀρθός ἐγώ πίπτω ὁ στρατήγημα ; τοιοῦτος πολύς δεξιός λέγω τε καί πράσσω ὅτε πίνω ἤ πράσσω . ὁ μέντοι πολιτικός οὔτε σοφός οὔτε ῥεκτήριος εἰμί , ἀλλά ὡς ἄν τις εἷς ὁ χρηστός Ἀθηναῖος .