athenaeus-soph.deipnosophistae 10.56
Φάλαικος δ’ ἐν τοῖς ἐπιγράμμασι γυναῖκά τινα ἀναγράφει πολυπότιν Κλεὼ ὄνομα · χρυσῷ τὸν κροκόεντα περιζώσασα χιτῶνα τόνδε Διωνύσῳ δῶρον ἔδωκε Κλεώ , οὕνεκα συμποσίοισι μετέπρεπεν ἶσα δὲ πίνειν οὔτις οἱ ἀνδρῶν ἤρισεν οὐδαμά πω . ὅτι δὲ φίλοινον τὸ τῶν γυναικῶν γένος κοινόν . οὐκ ἀχαρίτως δὲ καὶ ὁ Ξέναρχος ἐν τῷ Πεντάθλῳ γυναῖκά τινα παράγει φρικτότατον ὅρκον ὀμνύουσαν τόνδε · οὕτως ἐμοὶ γένοιτο σοῦ ζώσης , τέκνον , ἐλευθέριον πιοῦσαν οἶνον ἀποθανεῖν . παρὰ Ῥωμαίοις δέ , ὥς φησι Πολύβιος ἐν τῇ ἕκτῃ , ἀπείρηται γυναιξὶ πίνειν οἶνον · τὸ δὲ καλούμενον πάσσον πίνουσι . τοῦτο δὲ ποιεῖται μὲν ἐκ τῆς ἀσταφίδος καί ἐστι παραπλήσιος πινόμενος τῷ Αἰγοσθενίτῃ τῷ γλυκεῖ καὶ τῷ Κρητικῷ · διὸ πρὸς τὸ κατεπεῖγον τοῦ δίψους χρῶνται αὐτῷ . λαθεῖν δὲ ἐστὶν ἀδύνατον τὴν γυναῖκα πιοῦσαν οἶνον ι πρῶτον μὲν γὰρ οὐδ’ ἔχει οἴνου κυρείαν ἡ γυνή · πρὸς δὲ τούτοις φιλεῖν δεῖ τοὺς συγγενεῖς τοὺς ἑαυτῆς καὶ τοὺς τοῦ ἀνδρὸς ἕως ἐξανεψιῶν καὶ τοῦτο ποιεῖν καθ’ ἡμέραν , ὁπόταν ἴδῃ πρῶτον , λοιπὸν ἀδήλου τῆς ἐντυχίας οὔσης τίσιν ἀπαντήσει φυλάσσεται · τὸ γὰρ πρᾶγμα κἂν γεύσηται μόνον οὐ προσδεῖ διαβολῆς . ἄλκιμος δ’ ὁ Σικελιώτης ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ τῶν βίβλων Ἰταλικῇ πάσας φησὶ τὰς ἐν Ἰταλίᾳ γυναῖκας μὴ πίνειν οἶνον ἀπὸ τοιαύτης · αἰτίας ᾽ Ἡρακλῆς περὶ τὴν Κροτωνιᾶτιν γενόμενος ἐπεὶ πρός τινα οἰκίαν οὖσαν παρὰ τὴν ὁδὸν διψῶν ἀφίκετο , προσελθὼν ᾔτει πιεῖν ἐντεῦθεν , ἔτυχε δ’ ἡ γυνὴ τοῦ τὴν οἰκίαν κεκτημένου πίθον οἴνου λαθραίως ὑποίξασα · καὶ πρὸς μὲν τὸν ἄνδρα δεινὸν ἔφη ποιήσειν αὐτὸν εἰ ξένου χάριν τὸν πίθον τοῦτον ἀνοίξειεν , ὕδωρ δ’ ἐκέλευσεν αὐτὸν προσενεγκεῖν . Ἡρακλῆς δ’ ἐπὶ θύραις ἑστὼς καὶ ἀκούσας ταῦτα τὸν μὲν ἄνδρα αὐτῆς σφόδρα ἐπῄνεσεν , ὃν ἐκέλευσεν αὐτὸν παρελθόντα εἴσω σκοπεῖν τὸν πίθον . καὶ ὃς εἰσελθὼν λίθινον εὗρε τὸν πίθον γεγονότα , τοῦτο δὲ τὸ σημεῖον ἔτι καὶ νῦν ἐστιν ἐν ταῖς ἐπιχωρίαις γυναιξὶν πάσαις ἐν αἰσχρῷ κεῖσθαι τὸ πίνειν οἶνον διὰ τὴν προκειμένην αἰτίαν
Lemmas: Φάλαικος δέ ἐν ὁ ἐπίγραμμα γυνή τις ἀναγράφω πολυπότις Κλεώ ὄνομα · χρυσός ὁ κροκόεις περιζώννυμαι χιτών ὅδε Διόνυσος δῶρον δίδωμι Κλεώ , οὕνεκα συμπόσιον μεταπρέπω ἴσος δέ πίνω οὔτις ἕ ἀνήρ ἐρίζω οὐδαμός πω . ὅτι δέ φίλοινος ὁ ὁ γυνή γένος κοινός . οὐ ἀχάριτος δέ καί ὁ Ξέναρχος ἐν ὁ Πένταθλος γυνή τις παράγω φρικτός ὅρκος ὄμνυμι ὅδε · οὕτως ἐγώ γίγνομαι σύ ζάω , τέκνον , ἐλευθέριος πίνω οἶνος ἀποθνῄσκω . παρά Ῥωμαῖος δέ , ὡς φημί Πολύβιος ἐν ὁ ἕκτος , ἀπολέγω γυνή πίνω οἶνος · ὁ δέ καλέω πάσσον πίνω . οὗτος δέ ποιέω μέν ἐκ ὁ ἀσταφίς καί εἰμί παραπλήσιος πίνω ὁ Αἰγοσθενίτης ὁ γλυκύς καί ὁ Κρητικός · διό πρός ὁ κατεπείγω ὁ δίψος χράω αὐτός . λανθάνω δέ εἰμί ἀδύνατος ὁ γυνή πίνω οἶνος ι̅ πρῶτος μέν γάρ οὐδέ ἔχω οἶνος κυριεία ὁ γυνή · πρός δέ οὗτος φιλέω δέω ὁ συγγενής ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ ἀνήρ ἕως ἐξανέψιοι καί οὗτος ποιέω κατά ἡμέρα , ὁπόταν ὁράω πρῶτος , λοιπός ἄδηλος ὁ ἐντυχία εἰμί τίς ἀπάντησις φυλάσσω · ὁ γάρ πρᾶγμα ἐάν γεύω μόνος οὐ προσδέω διαβολή . ἄλκιμος δέ ὁ Σικελιώτης ἐν ὁ ἐπιγράφω ὁ βίβλος Ἰταλικός πᾶς φημί ὁ ἐν Ἰταλία γυνή μή πίνω οἶνος ἀπό τοιοῦτος · αἰτία ἒ Ἡρακλῆς περί ὁ Κρότων γίγνομαι ἐπεί πρός τις οἰκία εἰμί παρά ὁ ὁδός διψάω ἀφικνέομαι , προσέρχομαι αἰτέω πίνω ἐντεῦθεν , τυγχάνω δέ ὁ γυνή ὁ ὁ οἰκία κτάομαι πίθος οἶνος λαθραῖος ὑφεῖσα · καί πρός μέν ὁ ἀνήρ δεινός φημί ποιέω αὐτός εἰ ξένος χάριν ὁ πίθος οὗτος ἀνοίγνυμι , ὕδωρ δέ κελεύω αὐτός προσφέρω . Ἡρακλῆς δέ ἐπί θύρα ἵστημι καί ἀκούω οὗτος ὁ μέν ἀνήρ αὐτός σφόδρα ἐπαινέω , ὅς κελεύω αὐτός παρέρχομαι εἴσω σκοπέω ὁ πίθος . καί ὅς εἰσέρχομαι λίθινος εὑρίσκω ὁ πίθος γίγνομαι , οὗτος δέ ὁ σημεῖον ἔτι καί νῦν εἰμί ἐν ὁ ἐπιχώριος γυνή πᾶς ἐν αἰσχρός κεῖμαι ὁ πίνω οἶνος διά ὁ πρόκειμαι αἰτία