athenaeus-soph.deipnosophistae 12.52
περὶ δὲ Καλλίου καὶ τῶν τούτου κολάκων φθάνομεν καὶ πρότερον εἰπόντες · ἀλλ’ ἐπεὶ καινῶς Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ἡδονῆς ἱστορεῖ περὶ αὐτοῦ , ἄνωθεν ἀναλαβὼν διηγήσομαι . ὅτε τὸ πρῶτον εἰς Εὔβοιαν ἐστράτευσαν οἱ Πέρσαι , τότε , ὥς φασιν , Ἐρετριεὺς ἀνὴρ Διόμνηστος κύριος ἐγένετο τῶν τοῦ στρατηγοῦ χρημάτων , ἔτυχεν γὰρ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ ἐκείνου σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς οἰκίας . τελευτησάντων δὲ πάντων διέλαθεν ἔχων ὁ Διόμνηστος τὸ χρυσίον . ἐπεὶ δὲ πάλιν ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ἐρέτριαν στράτευμα , προστάξας ἀνάστατον ποιῆσαι τὴν πόλιν , εἰκότως ὑπεξετίθεντο ὅσοι χρημάτων ηὐπόρουν . οἱ οὖν καταλελειμμένοι τῆς τοῦ Διομνήστου οἰκίας παρ’ Ἱππόνικον τὸν Καλλίου τὸν Ἄμμωνα ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς Ἀθήνας , καὶ ἀνασκευασθέντων ὑπὸ τῶν Περσῶν ἁπάντων τῶν Ἐρετριέων κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ ὄντα . ὥστε Ἱππόνικος ὁ ἀπ’ ἐκείνου γεγονὼς τοῦ τὴν παρακαταθήκην λαβόντος ᾔτησεν Ἀθηναίους ποτὲ ἐν ἀκροπόλει τόπον ἵν’ οἰκοδομήσηται τοῖς χρήμασιν ὅπου κείσεται , λέγων ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ἐν ἰδιωτικῇ οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα εἶναι . καὶ ἔδοσαν Ἀθηναῖοι νουθετηθεὶς δ’ ὑπὸ τῶν φίλων μετενόησεν . τούτων οὖν τῶν χρημάτων Καλλίας κύριος γενόμενος καὶ πρὸς ἡδονὴν βιώσας ποῖοι γὰρ οὐ κόλακες ἢ τί πλῆθος οὐχ ἑταίρων περὶ αὐτὸν ἦσαν , ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα κεῖνος;ʼ ἀλλ’ ὅμως εἰς τοσοῦτον αὐτὸν περιέστησεν ὁ περὶ ἡδονὴν βίος ὥστε μετὰ γρᾳδίου βαρβάρου διατελεῖν ἠναγκάσθη καὶ τῶν ἀναγκαίων τῶν καθ’ ἡμέραν ἐνδεὴς γενόμενος τὸν βίον ἐτελεύτησεν . τὸν δὲ Νικίου , φησί , τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον ἢ τὸν Ἰσχομάχου τίνες ἀπώλεσαν ; οὐκ Αὐτοκλέης καὶ Ἐπικλέης , οἳ μετ’ ἀλλήλων ζῆν προελόμενοι καὶ πάντ’ ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς , ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν , κώνειον πιόντες ἅμα τὸν βίον ἐτελεύτησαν ;
Lemmas: περί δέ Καλλίας καί ὁ οὗτος κόλαξ φθάνω καί πρότερος λέγω · ἀλλά ἐπεί καινός Ἡρακλείδης ὁ Ποντικός ἐν ὁ περί ἡδονή ἱστορέω περί αὐτός , ἄνωθεν ἀναλαμβάνω διηγέομαι . ὅτε ὁ πρότερος εἰς Εὔβοια στρατεύω ὁ Πέρσης , τότε , ὡς φημί , Ἐρετριεύς ἀνήρ Διόμνηστος κύριος γίγνομαι ὁ ὁ στρατηγός χρῆμα , τυγχάνω γάρ ἐν ὁ ἀγρός ὁ ἐκεῖνος σκηνέω καί ὁ χρῆμα εἰς οἴκημα τις τίθημι ὁ οἰκία . τελευτάω δέ πᾶς διαλανθάνω ἔχω ὁ Διόμνηστος ὁ χρυσίον . ἐπεί δέ πάλιν ὁ ὁ Πέρσης βασιλεύς ἀποστέλλω εἰς ὁ Ἐρέτρια στράτευμα , προστάσσω ἀνάστατος ποιέω ὁ πόλις , ἔοικα ὑπεκτίθεμαι ὅσος χρῆμα εὐπορέω . ὁ οὖν καταλείπω ὁ ὁ Διόμνηστος οἰκία παρά Ἱππόνικος ὁ Καλλίας ὁ Ἄμμων ἐπικαλέω ὑπεκτίθεμαι ὁ χρῆμα εἰς ὁ Ἀθῆναι , καί ἀνασκευάζω ὑπό ὁ Πέρσης ἅπας ὁ Ἐρετριός κατέχω οὗτος ὁ χρῆμα πολύς εἰμί . ὥστε Ἱππόνικος ὁ ἀπό ἐκεῖνος γίγνομαι ὁ ὁ παρακαταθήκη λαμβάνω αἰτέω Ἀθηναῖος ποτέ ἐν ἀκρόπολις τόπος ἵνα οἰκοδομέω ὁ χρῆμα ὅπου κεῖμαι , λέγω ὡς οὐ ἀσφαλής ἐν ἰδιωτικός οἰκία πολύς χρῆμα εἰμί . καί δίδωμι Ἀθηναῖος νουθετέω δέ ὑπό ὁ φίλος μετανοέω . οὗτος οὖν ὁ χρῆμα Καλλίας κύριος γίγνομαι καί πρός ἡδονή βιόω ποῖος γάρ οὐ κόλαξ ἤ τίς πλῆθος οὐ ἑταῖρος περί αὐτός εἰμί , ποῖος δέ δαπάνη οὐ ὑπεροράω κεῖνος ἀλλά ὅμως εἰς τοσοῦτος αὐτός περιίστημι ὁ περί ἡδονή βίος ὥστε μετά γραΐδιον βάρβαρος διατελέω ἀναγκάζω καί ὁ ἀναγκαῖος ὁ κατά ἡμέρα ἐνδεής γίγνομαι ὁ βίος τελευτάω . ὁ δέ Νικίας , φημί , ὁ Περγασή πλοῦτος ἤ ὁ Ἰσχόμαχος τίς ἀπόλλυμι ; οὐ Αὐτοκλῆς καί Ἐπικλέης , ὁ μετά ἀλλήλων ζάω προαιρέω καί πᾶς ἐν ἐλαχύς ποιέω ὁ ἡδονή , ἐπειδή πᾶς καταναλίσκω , κώνειον πίνω ἅμα ὁ βίος τελευτάω ;