athenaeus-soph.deipnosophistae 5.13
ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ Ξενοφῶντος Συμπόσιον καίπερ ἐπαινούμενον οὐκ ἐλάττους ἔχει τούτων ἐπιλήψεις . Καλλίας μὲν γὰρ συνάγει τὸ συμπόσιον , ἐπειδήπερ τὰ παιδικὰ αὐτοῦ Αὐτόλυκος Παναθήναια παγκράτιον ἐστεφανώθη . καὶ εὐθὺς οἱ κατακλιθέντες τῷ παιδὶ προσέχουσι τὸν νοῦν καὶ ταῦτα τοῦ πατρὸς παρακαθημένου . ὥσπερ γὰρ ὅταν φέγγος ἐν νυκτὶ παρῇ πάντων προσάγεται τὰ ὄμματα , οὕτω καὶ τὸ Αὐτολύκου κάλλος πάντων ἐφέλκεται τὰς ὄψεις ἐφ’ ἑαυτό , ἔπειτα τῶν παρόντων οὐδεὶς ἦν ὃς οὐκ ἔπασχέ τι τὴν ψυχὴν ὑπ’ ἐκείνου · οἱ μέν γε σιωπηλότεροι ἐγίγνοντο , οἱ δὲ καὶ ἐσχηματίζοντό πως . ἀλλ’ οὐχ Ὅμηρος τοιοῦτόν τι εἰπεῖν ἐπεχείρησε καίπερ τῆς Ἑλένης παρούσης , περὶ ἧς τοῦ κάλλους τις τῶν ἐναντίων αὐτῇ τοιαῦτ’ εἶπεν ὑπὸ τῆς ἀληθείας ἐκνικώμενος · οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐυκνήμιδας Ἀχαιοὺς τοιῇδ’ ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇσ’ εἰς ὦπα ἔοικεν . εἶτά φησιν ι ἀλλὰ καὶ ὣς τοίηπερ ἐοῦσ’ ἐν νηυσὶ νεέσθω . τὰ δὲ μειράκια τὰ ὡς τὸν Μενέλαον παραγενόμενα , ὁ Νέστορος υἱὸς καὶ ὁ Τηλέμαχος , ἐν οἴνῳ ὄντες καὶ ἐν γαμικῷ συμποσίῳ διατρίβοντες καὶ τῆς Ἑλένης παρακαθημένης , ὡς πρέπον ἐστίν , ἡσυχίαν ἄγοντες πρὸς τὸ περιβόητον ἐκκεκωφωμένοι κάλλος , ὁ δὲ Σωκράτης τίνος χάριν τῶν αὐλητρίδων ἀνεχόμενος καὶ τοῦ ὀρχουμένου παιδὸς καὶ κιθαρίζοντος , ἔτι δὲ καὶ τῆς κυβιστώσης γυναικὸς ἀπρεπῶς τὸ μύρον ἀπείπατο ; οὐδεὶς γὰρ ἂν αὐτοῦ ἀγελαστὶ ἠνέσχετο κατὰ νοῦν ἔχων ταῦτα τὰ ἔπη · τοὺς ὠχριῶντας , τοὺς ἀνυποδήτους λέγεις , ὧν ὁ κακοδαίμων Σωκράτης καὶ Χαιρεφῶν . καὶ μὴν ἀσύμφωνα καὶ τὰ μετὰ ταῦτα τῇ αὐστηρότητι . ὁ γὰρ δὴ Κριτόβουλος , μειράκιον ἀστεῖον , γέροντα καὶ διδάσκαλον αὑτοῦ τὸν Σωκράτη σκώπτει πολὺ τῶν Σιληνῶν αἰσχίονα λέγων εἶναι . ὁ δὲ αὐτῷ διαμορφοσκοπεῖται καὶ κριτὰς ἑλόμενος τόν τε παῖδα καὶ τὴν ὀρχηστρίδα προτίθησι νικητήρια φιλήματα τῶν κριτῶν , τίς οὖν τῶν νέων ἐντυχὼν τούτοις οὐκ ἐπιτριβήσεται μᾶλλον ἤπερ εἰς ἀρετὴν ἂν προαχθείη ;
Lemmas: ἀλλά μήν καί ὁ Ξενοφῶν Συμπόσιον καίπερ ἐπαινέω οὐ ἐλαχύς ἔχω οὗτος ἐπίληψις . Καλλίας μέν γάρ συνάγω ὁ συμπόσιον , ἐπειδή ὁ παιδικός αὐτός Αὐτόλυκος Παναθήναια παγκράτιον στεφανόω . καί εὐθύς ὁ κατακλίνω ὁ παῖς προσέχω ὁ νόος καί οὗτος ὁ πατήρ παρακάθημαι . ὥσπερ γάρ ὅταν φέγγος ἐν νύξ παρέρχομαι πᾶς προσάγω ὁ ὄμμα , οὕτως καί ὁ Αὐτόλυκος κάλλος πᾶς ἐφέλκω ὁ ὄψις ἐπί ἑαυτοῦ , ἔπειτα ὁ πάρειμι οὐδείς εἰμί ὅς οὐ πάσχω τις ὁ ψυχή ὑπό ἐκεῖνος · ὁ μέν γε σιωπηλός γίγνομαι , ὁ δέ καί σχηματίζω πως . ἀλλά οὐ Ὅμηρος τοιοῦτος τις λέγω ἐπιχειρέω καίπερ ὁ Ἑλένη πάρειμι , περί ὅς ὁ κάλλος τις ὁ ἐναντίος αὐτός τοιοῦτος λέγω ὑπό ὁ ἀλήθεια ἐκνικάω · οὐ νέμεσις Τρώς καί ἐϋκνήμις Ἀχαιός τοιόσδε ἀμφί γυνή πολύς χρόνος ἄλγος πάσχω αἰνός ἀθάνατος θεά εἰς ὤψ ἔοικα . εἶτα φημί ι̅ ἀλλά καί ὡς τοίηπερ εἰμί ἐν ναῦς νέομαι . ὁ δέ μειράκιον ὁ ὡς ὁ Μενέλαος παραγίγνομαι , ὁ Νέστωρ υἱός καί ὁ Τηλέμαχος , ἐν οἶνος εἰμί καί ἐν γαμικός συμπόσιον διατρίβω καί ὁ Ἑλένη παρακάθημαι , ὡς πρέπω εἰμί , ἡσυχία ἄγω πρός ὁ περιβόητος ἐκκωφόω κάλλος , ὁ δέ Σωκράτης τίς χάριν ὁ αὐλητρίς ἀνέχω καί ὁ ὀρχέω παῖς καί κιθαρίζω , ἔτι δέ καί ὁ κυβιστάω γυνή ἀπρεπής ὁ μύρον ἀπολέγω ; οὐδείς γάρ ἄν αὐτός ἀγελαστί ἀνέχω κατά νόος ἔχω οὗτος ὁ ἔπος · ὁ ὠχριάω , ὁ ἀνυπόδητος λέγω , ὅς ὁ κακοδαίμων Σωκράτης καί Χαιρεφῶν . καί μήν ἀσύμφωνος καί ὁ μετά οὗτος ὁ αὐστηρότης . ὁ γάρ δή Κριτόβουλος , μειράκιον ἀστεῖος , γέρων καί διδάσκαλος ἑαυτοῦ ὁ Σωκράτης σκώπτω πολύς ὁ Σειληνός αἰσχρός λέγω εἰμί . ὁ δέ αὐτός διαμορφοσκοπέομαι καί κριτής αἱρέω ὁ τε παῖς καί ὁ ὀρχηστρίς προτίθημι νικητήριος φίλημα ὁ κριτής , τίς οὖν ὁ νέος ἐντυγχάνω οὗτος οὐ ἐπιτρίβω μάλα ἤ εἰς ἀρετή ἄν προάγω ;