athenaeus-soph.deipnosophistae 12.47
περὶ δὲ τοῦ καλοῦ Ἀλκιβιάδου Σάτυρος ἱστορῶν λέγεται , φησίν , ὅτι ἐν Ἰωνίᾳ μὲν ὢν Ἰώνων ἐφαίνετο τρυφερώτερος , ἐν Θήβαις δὲ σωμασκῶν καὶ γυμναζόμενος τῶν Θηβαίων αὐτῶν μᾶλλον Βοιώτιος , ἐν Θετταλίᾳ δὲ ἱπποτροφῶν καὶ ἡνιοχῶν τῶν Ἀλευαδῶν ἱππικώτερος , ἐν Σπάρτῃ δὲ καρτερίαν καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων ἐνίκα τοὺς Λάκωνας , ὑπερῆρεν δὲ καὶ τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν . τὴν δὲ αὑτοῦ γυναῖκα πειρῶν ὡς ἕτερος ἔπεμψεν αὐτῇ χιλίους Δαρεικούς . κάλλιστος δὲ ὢν τὴν μορφὴν κόμην τε ἔτρεφεν ἐπὶ πολὺ τῆς ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει , ἃ ἀπ’ αὐτοῦ Ἀλκιβιάδες καλεῖται . ὅτε δὲ χορηγοίη πομπεύων ἐν πορφυρίδι εἰσιὼν εἰς τὸ θέατρον , ἐθαυμάζετο οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν γυναικῶν . διὸ καὶ Ἀντισθένης ὁ Σωκρατικὸς ὡς δὴ αὐτὸς αὐτόπτης γεγονὼς τοῦ Ἀλκιβιάδου ἰσχυρὸν αὐτὸν καὶ ἀνδρώδη καὶ εὐπαίδευτον καὶ τολμηρὸν καὶ ὡραῖον ἐφ’ ἡλικίας πάσης γενέσθαι φησίν εἰς δὲ τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοιτο , τέσσαρσι τῶν συμμαχίδων πόλεων ὥσπερ θεραπαίναις ἐχρῆτο . σκηνὴν μὲν γὰρ αὐτῷ Περσικὴν ἔπησσον Ἐφέσιοι , τροφὴν δὲ τοῖς ἵπποις αὐτοῦ Χῖοι παρεῖχον , ἱερεῖα δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί , Λέσβιοι δὲ οἶνον παρεῖχον καὶ τὰ ἄλλα τὰ πρὸς τὴν καθ’ ἡμέραν δίαιταν . ἀφικόμενος δ’ Ἀθήνησιν ἐξ Ὀλυμπίας δύο πίνακας ἀνέθηκεν , Ἀγλαοφῶντος γραφὴν ὧν ὁ μὲν εἶχεν ᾽ Ὀλυμπιάδα καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν , ἐν δὲ θατέρῳ Νεμέα ἦν καθημένη καὶ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς Ἀλκιβιάδης , καλλίων φαινόμενος τῶν γυναικείων προσώπων . καὶ στρατηγῶν δὲ ἔτι καλὸς εἶναι ἤθελεν ἀσπίδα γοῦν εἶχεν ἐκ χρυσοῦ καὶ ἐλέφαντος πεποιημένην , ἐφ’ ἧς ἦν ἐπίσημον Ἔρως κεραυνὸν ἠγκυλημένος . ἐπικωμάσας δέ ποτε ὡς Ἄνυτον ἐραστὴν ὄντα καὶ πλούσιον , συνεπικωμάζοντος αὐτῷ τῶν ἑταίρων ἑνὸς Θρασύλλου τῶν πενήτων δ’ οὗτος ἦν , προπιὼν τῷ Θρασύλλῳ τὰ ἡμίση τῶν ποτηρίων τῶν ἐπὶ τῷ κυλικείῳ προκειμένων ἐκέλευσε τοὺς ἀκολούθους ἀποφέρειν πρὸς τὸν Θράσυλλον εἶθ’ οὕτω φιλοφρονησάμενος τὸν Ἄνυτον ἀπηλλάσσετο . ὁ δὲ Ἄνυτος πάνυ ἐλευθερίως καὶ ἐρωτικῶς , λεγόντων τινῶν ὡς ἀγνώμονα εἴη πεποιηκὼς Ἀλκιβιάδης , οὐ μὰ Δί᾽ , ἔφη , ἀλλ᾽ εὐγνωμονέστατα · ἔχων γὰρ ἐξουσίαν ἅπαντα λαβεῖν τὰ ἡμίση κατέλιπεν .
Lemmas: περί δέ ὁ καλός Ἀλκιβιάδης Σάτυρος ἱστορέω λέγω , φημί , ὅτι ἐν Ἰωνία μέν εἰμί Ἴων φαίνω τρυφερός , ἐν Θῆβαι δέ σωμασκέω καί γυμνάζω ὁ Θηβαῖος αὐτός μάλα Βοιώτιος , ἐν Θεσσαλία δέ ἱπποτροφέω καί ἡνιοχέω ὁ Ἀλευάδας ἱππικός , ἐν Σπάρτη δέ καρτερία καί ἀφέλεια ἐπιτηδεύω νικάω ὁ Λάκων , ὑπεραίρω δέ καί ὁ ὁ Θρᾷξ ἀκρατοποσία . ὁ δέ ἑαυτοῦ γυνή πειράω ὡς ἕτερος πέμπω αὐτός χίλιοι Δαρεικός . καλός δέ εἰμί ὁ μορφή κόμη τε τρέφω ἐπί πολύς ὁ ἡλικία καί ὑπόδημα παραλλάσσω φορέω , ὅς ἀπό αὐτός ἀλκιβιάδες καλέω . ὅτε δέ χορηγέω πομπεύω ἐν πορφυρίς εἰσέρχομαι εἰς ὁ θέατρον , θαυμάζω οὐ μόνος ὑπό ὁ ἀνήρ ἀλλά καί ὑπό ὁ γυνή . διό καί Ἀντισθένης ὁ Σωκρατικός ὡς δή αὐτός αὐτόπτης γίγνομαι ὁ Ἀλκιβιάδης ἰσχυρός αὐτός καί ἀνδρώδης καί εὐπαίδευτος καί τολμηρός καί ὡραῖος ἐπί ἡλικία πᾶς γίγνομαι φημί εἰς δέ ὁ ἀποδημία ὁπότε στέλλω , τέσσαρες ὁ συμμαχίς πόλις ὥσπερ θεράπαινα χράω . σκηνή μέν γάρ αὐτός Περσικός πήγνυμι Ἐφέσιος , τροφή δέ ὁ ἵππος αὐτός Χῖος παρέχω , ἱερεῖον δέ παρίστημι εἰς ὁ θυσία καί κρεανομία Κυζικηνός , Λέσβιος δέ οἶνος παρέχω καί ὁ ἄλλος ὁ πρός ὁ κατά ἡμέρα δίαιτα . ἀφικνέομαι δέ Ἀθήνησι ἐκ Ὀλυμπία δύο πίναξ ἀνατίθημι , Ἀγλαοφῶν γραφή ὅς ὁ μέν ἔχω ᾽ Ὀλυμπιάς καί Πυθιάς στεφανόω αὐτός , ἐν δέ ἕτερος Νεμέα εἰμί κάθημαι καί ἐπί ὁ γόνυ αὐτός Ἀλκιβιάδης , καλός φαίνω ὁ γυναικεῖος πρόσωπον . καί στρατηγέω δέ ἔτι καλός εἰμί ἐθέλω ἀσπίς γοῦν ἔχω ἐκ χρυσός καί ἐλέφας ποιέω , ἐπί ὅς εἰμί ἐπίσημον Ἔρως κεραυνός ἀγκυλέομαι . ἐπικωμάζω δέ ποτέ ὡς Ἄνυτος ἐραστής εἰμί καί πλούσιος , συνεπικωμάζω αὐτός ὁ ἑταῖρος εἷς Θράσυλλος ὁ πένης δέ οὗτος εἰμί , προπίνω ὁ Θράσυλλος ὁ ἥμισυς ὁ ποτήριον ὁ ἐπί ὁ κυλικεῖον πρόκειμαι κελεύω ὁ ἀκόλουθος ἀποφέρω πρός ὁ Θράσυλλος εἶτα οὕτως φιλοφρονέομαι ὁ Ἄνυτος ἀπαλλάσσω . ὁ δέ Ἄνυτος πάνυ ἐλευθέριος καί ἐρωτικός , λέγω τις ὡς ἀγνώμων εἰμί ποιέω Ἀλκιβιάδης , οὐ μά Ζεύς , φημί , ἀλλά εὐγνώμων · ἔχω γάρ ἐξουσία ἅπας λαμβάνω ὁ ἥμισυς καταλείπω .