athenaeus-soph.deipnosophistae 15.36
τούτοις ἀπαντήσας ὁ Μασσούριος ἔφη · ὦ δαιμόνιε ἀνδρῶν , οὐκ οἶδας ὅτι αἱ ἐν τῷ ἐγκεφάλῳ ἡμῶν αἰσθήσεις ὀδμαῖς ἡδείαις παρηγοροῦνται προσέτι τε θεραπεύονται , καθὰ καὶ Ἄλεξίς φησιν ἐν Πονήρᾳ οὕτως · ὑγιείας μέρος μέγιστον ὀσμὰς ἐγκεφάλῳ χρηστὰς ποιεῖν . καὶ ὁ ἀνδρειότατος δέ , προσέτι δὲ καὶ πολεμικὸς ποιητὴς Ἀλκαῖος ἔφη · κὰδ δὲ χευάτω μύρον ἁδὺ καττῶ στήθεος ἄμμι . καὶ ὁ σοφὸς δὲ Ἀνακρέων λέγει που · τί μὴν πέτεαι συρίγγων κοιλώτερα στήθεα χρισάμενος μύρῳ ; τὰ στήθη παρακελευόμενος μυροῦν , ἐν οἷς ἐστιν ἡ καρδία , ὡς καὶ ταύτης δηλονότι παρηγορουμένης τοῖς εὐώδεσι . τοῦτο δ’ ἔπρασσον οὐ μόνον τῆς εὐωδίας ἀπὸ τοῦ στήθους κατὰ φύσιν ἀναφερομένης ἐπὶ τὴν ὄσφρησιν , ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ νομίζειν ἐν τῇ καρδίᾳ τὴν ψυχὴν καθιδρῦσθαι , ὡς Πραξαγόρας καὶ Φυλότιμος οἱ ἰατροὶ παραδεδώκασιν . καὶ Ὅμηρος δέ φησιν στῆθος δὲ πλήξας κραδίην ἠνίπαπε μύθῳ . καί · κραδίη δὲ οἱ ἔνδον ὑλάκτει . καί · Ἕκτορι δ’ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι πάτασσε . ὃ δὴ καὶ σημεῖον φέρουσι τοῦ τὸ κυριώτερον τῆς ψυχῆς ἐνταῦθα κεῖσθαι · κατὰ γὰρ τὰς ἐν τοῖς φόβοις γινομένας ἀγωνίας πάλλεσθαι τὴν καρδίαν ἐπιδηλότατα συμβαίνει . καὶ ὁ Ἀγαμέμνων δέ φησιν ὁ Ὁμηρικός · αἰνῶς γὰρ Δαναῶν πέρι δείδια , οὐδέ μοι ἦτορ ἔμπεδον , ἀλλ’ ἀλαλύκτημαι · κραδίη δέ μοι ἔξω στηθέων ἐκθρώσκει , τρομέει δ’ ὕπο φαίδιμα γυῖα . καὶ ὁ Σοφοκλῆς δὲ τὰς ἀπολελυμένας τοῦ φόβου πεποίηκε λεγούσας · θυμῷ δ’ οὔ τις φαιδρὰ χορεύει τάρβους θυγάτηρ . Ἀναξανδρίδης δὲ τὸν ἀγωνιῶντα παράγει λέγοντα · ὦ πονηρὰ καρδία , ἐπιχαιρέκακον ὡς εἶ μόνον τοῦ σώματος · ὀρχῇ γὰρ εὐθὺς ἂν μ’ ἴδῃς δεδοικότα . Πλάτων δέ φησι τὸν τῶν ὅλων δημιουργὸν καὶ τὴν τοῦ πλευμόνος αὐτῇ φύσιν περιθεῖναι πρῶτον μὲν μαλακὴν καὶ ἄναιμον , εἶτα σήραγγας ἔχουσαν οἷον σπόγγου κατατετρημένας , ἵν’ ἐν τῇ τῶν δεινῶν προσδοκίᾳ πολλάκις ἁλλομένη τὸν παλμὸν εἰς ὑπεῖκον καὶ μαλακὸν ποιῆται . ἀλλὰ μὴν καὶ τοὺς στεφάνους τοὺς περικειμένους τῷ στήθει ὑποθυμίδας οἱ ποιηταὶ κεκλήκασιν ἀπὸ τῆς τῶν ἀνθῶν ἀναθυμιάσεως , οὐκ ἀπὸ τοῦ τὴν ψυχὴν θυμὸν καλεῖσθαι , ὥς τινες ἀξιοῦσιν .
Lemmas: οὗτος ἀπαντάω ὁ Μασσούριος φημί · ὦ δαιμόνιος ἀνήρ , οὐ οἶδα ὅτι ὁ ἐν ὁ ἐγκέφαλος ἐγώ αἴσθησις ὀσμή ἡδύς παρηγορέω προσέτι τε θεραπεύω , καθά καί Ἄλεξις φημί ἐν Πονῆρα οὕτως · ὑγίεια μέρος μέγας ὀσμή ἐγκέφαλος χρηστός ποιέω . καί ὁ ἀνδρεῖος δέ , προσέτι δέ καί πολεμικός ποιητής Ἀλκαῖος φημί · κατά δέ χέω μύρον ἡδύς κατασέω στῆθος ἐγώ . καί ὁ σοφός δέ Ἀνακρέων λέγω που · τίς μήν πετάομαι σῦριγξ κόϊλος στῆθος χρίω μύρον ; ὁ στῆθος παρακελεύομαι μυρόω , ἐν ὅς εἰμί ὁ καρδία , ὡς καί οὗτος δηλονότι παρηγορέω ὁ εὐώδης . οὗτος δέ πράσσω οὐ μόνος ὁ εὐωδία ἀπό ὁ στῆθος κατά φύσις ἀναφέρω ἐπί ὁ ὄσφρησις , ἀλλά καί διά ὁ νομίζω ἐν ὁ καρδία ὁ ψυχή καθιδρύω , ὡς Πραξαγόρας καί Φυλότιμος ὁ ἰατρός παραδίδωμι . καί Ὅμηρος δέ φημί στῆθος δέ πλήσσω καρδία ἐνίπτω μῦθος . καί · καρδία δέ ἕ ἔνδον ὑλακτέω . καί · Ἕκτωρ δέ αὐτός θυμός ἐν στῆθος πατάσσω . ὅς δή καί σημεῖον φέρω ὁ ὁ κύριος ὁ ψυχή ἐνταῦθα κεῖμαι · κατά γάρ ὁ ἐν ὁ φόβος γίγνομαι ἀγωνία πάλλω ὁ καρδία ἐπίδηλος συμβαίνω . καί ὁ Ἀγαμέμνων δέ φημί ὁ Ὁμηρικός · αἰνός γάρ Δαναοί περί δείδω , οὐδέ ἐγώ ἦτορ ἔμπεδος , ἀλλά ἀλαλύκτημαι · καρδία δέ ἐγώ ἔξω στῆθος ἐκθρῴσκω , τρομέω δέ ὑπό φαίδιμος γυῖον . καί ὁ Σοφοκλῆς δέ ὁ ἀπολύω ὁ φόβος ποιέω λέγω · θυμός δέ οὐ τις φαιδρός χορεύω τάρβος θυγάτηρ . Ἀναξανδρίδης δέ ὁ ἀγωνιάω παράγω λέγω · ὦ πονηρός καρδία , ἐπιχαιρέκακος ὡς εἰμί μόνος ὁ σῶμα · ὀρχέομαι γάρ εὐθύς ἐάν ἐγώ ὁράω δείδω . Πλάτων δέ φημί ὁ ὁ ὅλος δημιουργός καί ὁ ὁ πλευμώ αὐτός φύσις περιτίθημι πρῶτος μέν μαλακός καί ἄναιμος , εἶτα σῆραγξ ἔχω οἷος σπόγγος κατατετραίνω , ἵνα ἐν ὁ ὁ δεινός προσδοκία πολλάκις ἅλλομαι ὁ παλμός εἰς ὑπείκω καί μαλακός ποιέω . ἀλλά μήν καί ὁ στέφανος ὁ περίκειμαι ὁ στῆθος ὑποθυμίς ὁ ποιητής καλέω ἀπό ὁ ὁ ἄνθος ἀναθυμίασις , οὐ ἀπό ὁ ὁ ψυχή θυμός καλέω , ὡς τις ἀξιόω .