athenaeus-soph.deipnosophistae 12.40
οὐ μόνος δὲ ὁ Σαρδανάπαλλος διετέθρυπτο , ἀλλὰ καὶ Ἀνδρόκοττος ὁ Φρύξ . καὶ γὰρ οὗτος ἐνεδέδυτο ἀνθινὴν ἐσθῆτα καὶ γυναικὸς εὐπρεπέστερον ἐκοσμεῖτο , ὡς Μνασέας φησὶν ἐν τρίτῳ Εὐρώπης . Κλέαρχος δ’ ἐν πέμπτῳ Βίων σάγαριν φησι τὸν Μαριανδυνὸν ὑπὸ τρυφῆς σιτεῖσθαι μὲν μέχρι γήρως ἐκ τοῦ τῆς τιτθῆς στόματος , ἵνα μὴ μασώμενος πονέσειεν , οὐ πώποτε δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω τοῦ ὀμφαλοῦ προενέγκασθαι . διὸ καὶ ᾽ι Ἀριστοτέλης Ξενοκράτην τὸν Χαλκηδόνιον σκώπτων ὅτι οὐρῶν οὐ προσῆγε τὴν χεῖρα τῷ αἰδοίῳ ἔλεγεν χεῖρες μὲν ἁγναί , φρὴν δ’ ἔχει μίασμά τι . Κτησίας δ’ ἱστορεῖ ἄνναρον τὸν βασιλέως ὕπαρχον καὶ τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα στολῇ χρῆσθαι γυναικείᾳ καὶ κόσμῳ , καὶ ὅτι βασιλέως δούλῳ ὄντι αὐτῷ εἰς τὸ δεῖπνον εἰσῄεσαν πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν ψάλλουσαι καὶ ᾄδουσαι γυναῖκες · ἔψαλλον δὲ αὗται καὶ ᾖδον ἐκείνου δειπνοῦντος . Φοῖνιξ δ’ ὁ Κολοφώνιος ποιητὴς περὶ νίνου λέγων ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἰάμβων φησίν ἀνὴρ Νίνος τις ἐγένετ᾽ , ὡς ἐγὼ κλύω , Ἀσσύριος · ὅστις εἶχε χρυσίου πόντον , τάλαντα πολλῷ πλέονα Κασπίης ψάμμου · ὃς οὐκἴδ’ ἀστέρ’ οὐδ᾽ ἰδὼν ἐδίζητο οὐ παρ’ μάγοισι πῦρ ἱερὸν ἀνέστησεν , ὥσπερ νόμος , ῥάβδοισι τοῦ θεοῦ ψαύων οὐ μυθιήτης , οὐ δικασπόλος κεῖνος , οὐ λεωλογεῖν ἐμάνθαν᾽ , οὐκ ἀμιθρῆσαι , ἀλλ’ ἦν ἄριστος ἐσθίειν τε καὶ πίνειν κἠρᾶν , τὰ δ’ ἄλλα πάντα κατὰ πετρῶν ὤθει . ὡς δ’ ἀπέθαν’ ὡνήρ , πᾶσι κατέλιπε ῥῆσιν ὅκου Νίνος νῦν ἐστι καὶ τὸ σῆμ’ ᾄδει · ἄκουσον , εἴτ’ Ἀσσύριος εἴτε καὶ Μῆδος εἶς ἢ Κόραξος ἢ ἀπὸ τῶν ἄνω λιμνῶν Σινδὸς κομήτης · οὐ γὰρ ἀλλὰ κηρύσσω · ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ’ ἐγενόμην πνεῦμα , νῦν δ’ οὐκ ἔτ’ οὐδέν , ἀλλὰ γῆ πεποίημαι . ἔχω δ’ ὁκόσον ἔδαισα χὠκόσ’ ἤεισα χὠκόσσ’ ἐράσθην τὰ δ’ ὄλβι’ ἡμέων δήιοι συνελθόντες φέρουσιν , ὥσπερ ὠμὸν ἔριφον αἱ Βάκχαι , ἐγὼ δ’ ἐς Ἅιδην οὔτε χρυσὸν οὔθ’ ἵππον οὔτ’ ἀργυρῆν ἅμαξαν ᾠχόμην ἕλκων σποδὸς δὲ πολλὴ χὠ μιτρηφόρος κεῖμαι .
Lemmas: οὐ μόνος δέ ὁ Σαρδανάπαλλος διαθρύπτω , ἀλλά καί Ἀνδρόκοττος ὁ Φρύξ . καί γάρ οὗτος ἐνδύω ἀνθινός ἐσθής καί γυνή εὐπρεπής κοσμέω , ὡς Μνασέας φημί ἐν τρίτος Εὐρώπη . Κλέαρχος δέ ἐν πέμπτος βίος Σάγαρις φημί ὁ Μαριανδυνός ὑπό τρυφή σιτέω μέν μέχρι γῆρας ἐκ ὁ ὁ τιτθή στόμα , ἵνα μή μασάομαι πονέω , οὐ πώποτε δέ ὁ χείρ κάτω ὁ ὀμφαλός προφέρω . διό καί Ἥς Ἀριστοτέλης Ξενοκράτης ὁ χαλκηδόνιον σκώπτω ὅτι οὐρέω οὐ προσάγω ὁ χείρ ὁ αἰδοῖον λέγω χείρ μέν ἁγνός , φρήν δέ ἔχω μίασμα τις . Κτησίας δέ ἱστορέω Ἀννάριος ὁ βασιλεύς ὕπαρχος καί ὁ Βαβυλώνιος δυναστεύω στολή χράω γυναικεῖος καί κόσμος , καί ὅτι βασιλεύς δοῦλος εἰμί αὐτός εἰς ὁ δεῖπνον εἰσέρχομαι πεντήκοντα καί ἑκατόν ψάλλω καί ἀείδω γυνή · ψάλλω δέ οὗτος καί ἀείδω ἐκεῖνος δειπνέω . φοῖνιξ δέ ὁ Κολοφώνιος ποιητής περί Νίνος λέγω ἐν ὁ πρότερος ὁ ἴαμβος φημί ἀνήρ Νίνος τις γίγνομαι , ὡς ἐγώ κλύω , Ἀσσύριος · ὅστις ἔχω χρυσίον πόντος , τάλαντον πολύς πολύς Κάσπιος ψάμμος · ὅς οὐκἴδ’ ἀστήρ οὐδέ ὁράω δίζημαι οὐ παρά μάγος πῦρ ἱερός ἀνίστημι , ὥσπερ νόμος , ῥάβδος ὁ θεός ψαύω οὐ μυθιήτης , οὐ δικασπόλος ἐκεῖνος , οὐ λεωλογέω μανθάνω , οὐ ἀμιθρέω , ἀλλά εἰμί ἀγαθός ἐσθίω τε καί πίνω ἐράω , ὁ δέ ἄλλος πᾶς κατά πέτρα ὠθέω . ὡς δέ ἀποθνῄσκω ἀνήρ , πᾶς καταλείπω ῥῆσις ὅπου Νίνος νῦν εἰμί καί ὁ σῆμα ἀείδω · ἀκούω , εἶτα Ἀσσύριος εἴτε καί Μῆδος εἰμί ἤ κόραξος ἤ ἀπό ὁ ἄνω λίμνη Σινδός κομήτης · οὐ γάρ ἀλλά κηρύσσω · ἐγώ Νίνος πάλαι ποτέ γίγνομαι πνεῦμα , νῦν δέ οὐ ἔτι οὐδείς , ἀλλά γῆ ποιέω . ἔχω δέ ὁπόσος δαίνυμι ὁπόσος ἀείδω ὁπόσος ἐράω ὁ δέ ὄλβιος ἐγώ δάϊος συνέρχομαι φέρω , ὥσπερ ὠμός ῥίπτω ὁ Βάκχη , ἐγώ δέ εἰς ᾍδης οὔτε χρυσός οὔτε ἵππος οὔτε ἀργύρεος ἄμαξα οἴχομαι ἕλκω σποδός δέ πολύς ὁ μιτρηφόρος κεῖμαι .