athanasius-theology.vita-antonii pg026_0441.1
A τειν καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἐπεῖραζεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἀσκήσεως καταγαγεῖν , ὑποβάλλων μνήμην τῶν κτημάτων , τῆς ἀδελφῆς τὴν κηδεμονίαν , τοῦ γένους τὴν οἰκειότητα , φιλαργυρίαν , φιλοδοξίαν , τροφῆς ( 50 ) τὴν ποικιλίαν ἡδονὴν , καὶ τὰς ἄλλας ἀνέσεις τοῦ βίου , καὶ τέλος τὸ τραχὺ τῆς ἀρετῆς , καὶ ὡς πολὺς αὐτῆς ἐστιν ὁ πόνος · τοῦ τε σώματος τὴν ἀσθένειαν ὑπέτιθετο , καὶ τοῦ χρόνου τὸ μήκος . Καὶ ὅλως πολλὴν ἠγειρεν αὐτῷ κονιορτὸν λογισμῶν ἐν τῇ διανοίᾳ , θέλων αὐτὸν ἀποσχοινίσαι τῆς ὀρθῆς προαιρέσεως . Ὁς δὲ εἰδὼν ἑαυτὸν ὁ ἐχθρὸς ἀσθενούντα πρὸς τὴν τοῦ Ἀντωνίου πρόθεσιν , καὶ μᾶλλον ἑαυτὸν ( 51 ) καταπαλαιούμενον ὑπὸ τῆς ἐκείνου στερεότητος , καὶ ἀνατρεπόμενον τῇ πολλῇ πίστει , καὶ πίπτοντα ταῖς συνεχέσιν Ἀντωνίου προσευχαῖς · τότε δὴ τοῖς ἐξ’ ὀμφαλοῦ γαστροῦς ὅπλοις ἑαυτὸν θαρρῶν , καὶ B καυχώμενος αὐτοῖς τούτοις ( ταῦτα γὰρ ἐστιν αὐτοῦ τὰ πρῶτα κατὰ τῶν νεωτέρων ἐνέδρα ) , προσέρχεται κατὰ τοῦ νεωτέρου , νυκτὸς μὲν αὐτὸν θορυβῶν , μεθ’ ἡμέραν δὲ οὕτως ἐνοχλῶν , ὡς καὶ τοὺς ὁρῶντας αἰσθάνεσθαι τὴν γινομένην ἀμφοτέρων πάλην . Ὁ μὲν γὰρ ὑπέβαλλε λογισμοὺς βυπαροὺς , ὁ δὲ ταῖς εὐχαῖς ἀνέφερε τούτους · καὶ ὁ μὲν ἐγχαρᾰλίζεν , ὁ δὲ , ὡς ἐρυθριῶν δοκῶν , τῇ πίστει καὶ ταῖς εὐχαῖς καὶ ( 52 ) νηστείαις ἐτείχιζε τὸ σῶμα · καὶ ὁ μὲν διέθελεν ὑπέμειν ὁ ἀθλιος καὶ ὡς γυνὴ σχηματίζεσθαι νυκτὸς , καὶ πάντα τρόπον μιμεῖσθαι , μόνον ἵνα τὸν Ἀντώνιον ἀπατήσῃ · ὁ δὲ τὸν Χριστὸν ἐνθυμούμενος , καὶ τὴν δι’ αὐτὸν εὐγένειαν , καὶ τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς λογίζομενος , ἀπεσβέννυε τὸν ἄνθρακα τῆς ἐκείνου πλάνης . Πάλιν τε ὁ μὲν ἐχθρὸς ὑπέβαλλε τὸ λείον τῆς ἡδονῆς · ὁ δὲ , ὀργιζόμενος καὶ λυπούμενος ἐοικώς , τὴν ἀπειλὴν τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ σκώληκος τὸν πόνον ἐνθυμεῖτο · καὶ ἀντιτιθεὶς ταῦτα , διεβαίνε τούτων ἀθλαC δης . Ἦν δὲ ταῦτα πάντα πρὸς αἰσχύνην γινόμενα τοῦ
Lemmas: A σῦς καί ὁ μέν πρῶτος πειράζω αὐτός ἀπό ὁ ἄσκησις κατάγω , ὑποβάλλω μνήμη ὁ κτῆμα , ὁ ἀδελφός ὁ κηδεμονία , ὁ γένος ὁ οἰκειότης , φιλαργυρία , φιλοδοξία , τροφή ( 50 ) ὁ ποικιλίας ἡδονά , καί ὁ ἄλλος ἄνεσις ὁ βίος , καί τέλος ὁ τραχύς ὁ ἀρετή , καί ὡς πολύς αὐτός εἰμί ὁ πόνος · ὁ τε σῶμα ὁ ἀσθένεια ὑποτίθημι , καί ὁ χρόνος ὁ μήκος . καί ὅλως πολύς ἐγείρω αὐτός κονιορτός λογισμός ἐν ὁ διάνοια , ἐθέλω αὐτός ἀποσχοινίζω ὁ ὀρθός προαίρεσις . ὅς δέ ἀνάκλεις ἑαυτοῦ ὁ ἐχθρός ἀσθενέω πρός ὁ ὁ Ἀντώνιος πρόθεσις , καί μᾶλλον ἑαυτοῦ ( 51 ) καταπαλαιόομαι ὑπό ὁ ἐκεῖνος στερεότης , καί ἀνατρέπω ὁ πολύς πίστις , καί πίπτω ὁ συνεχής Ἀντώνιος προσευχή · τότε δή ὁ ἔξω ὀμφαλός γαστροῦς ὅπλον ἑαυτοῦ θαρσέω , καί B καυχάομαι αὐτός οὗτος ( οὗτος γάρ εἰμί αὐτός ὁ πρῶτος κατά ὁ νέος ἐνέδρα ) , προσέρχομαι κατά ὁ νέος , νύξ μέν αὐτός θορυβέω , μετά ἡμέρα δέ οὕτως ἐνοχλέω , ὡς καί ὁ ὁράω αἰσθάνομαι ὁ γίγνομαι ἀμφότερος πάλη . ὁ μέν γάρ ὑποβάλλω λογισμός βυπαροὺς , ὁ δέ ὁ εὐχή ἀναφέρω οὗτος · καί ὁ μέν ἐγχαρᾰλίζεν , ὁ δέ , ὡς ἐρυθρίας δοκέω , ὁ πίστις καί ὁ εὐχή καί ( 52 ) νηστεία τειχίζω ὁ σῶμα · καί ὁ μέν διεθελω ὑπομένω ὁ ἄθλιος καί ὡς γυνή σχηματίζω νύξ , καί πᾶς τρόπος μιμέομαι , μόνος ἵνα ὁ Ἀντώνιος ἀπατάω · ὁ δέ ὁ Χριστός ἐνθυμέομαι , καί ὁ διά αὐτός εὐγένεια , καί ὁ νοερός ὁ Ψυχή λογίζομαι , ἀποσβέννυμι ὁ ἄνθραξ ὁ ἐκεῖνος πλάνης . πάλιν τε ὁ μέν ἐχθρός ὑποβάλλω ὁ λεῖος ὁ ἡδονή · ὁ δέ , ὀργίζω καί λυπέω ἔοικα , ὁ ἀπειλή ὁ πυρός καί ὁ σκώληξ ὁ πόνος ἐνθυμέομαι · καί ἀντιτίθημι οὗτος , διαβαίνω οὗτος ἀθλαC δήω . ἦς δέ οὗτος πᾶς πρός αἰσχύνη γίγνομαι ὁ