athanasius-theology.synopsis-scripturae-sacrae-sp pg028_0180.1
Διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ . » Εἰσὶν οὖν τοιαῦται αἱ παραβολαί : « Ἄσπερ ἐξόδος χιόνος ἐν ἡμῖν , κατάχρυμα ὠφέλει , οὕτως ἄγγελος πιστὸς τοὺς ἀποστελλαντας αὐτόν : καὶ πάλιν : « Ἄσπερ ἀνεμοὶ καὶ νέφη καὶ ὕετο , οὕτως οἱ καυχώμενοι ἐπὶ δόσει γευδεῖ : » καὶ τὰ ὁμοια τούτοις . Ῥησεὶ δὲ σοφῶν εἰσὶ λόγοι οὐ εσαρτισμένοι , οὐδὲ ἐν τῇ πιθανῇ ἀπατῶντες , ἀλλὰ ἠκριωμένοι · οὐχ ὡς κατὰ πρόσταξιν δὲ λεγόμενοι , ἀλλ’ ὡς παρ’ αὐτῶν γνωσθέντες , καὶ ὡς ἀποφάσεις αὐτῶν προσφερόμενοι . Οἷοι εἰσι : « Καρδίας εὐφραινομένης , πρόσωπον θαλλει · ἐν δὲ λύπαις ὀυσης , σκυθρωπάζει : » καὶ , « Καρδία ὀρθὴ ζητεῖ ἀσθησιν · στόμα δὲ ἀπαιδεύτων γνώσεται κακὰ : » καὶ , « Μῖσος ἐγείρει νεῖκος · πάντας δὲ τοὺς μὴ φιλονεικοῦντας καλύπτει φιλία : » καὶ , « Ὁς καταφρονεῖ πράγματος , καταφρονηθήσεται » · ἀπ’ αὐτοῦ δὲ φοβομένου ἐντολὴν , οὕτως ὑμνᾶνει . » Τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ἀνθρώπων οἱ λόγοι κατὰ πλεῖστον ἀμφίβολοι τυγχάνουσιν ὄντες · οἱ δὲ τῶν σοφῶν , οἷοι εἰσιν οὗτοι , ἀληθεῖς εἰσι , καὶ πανταχόθεν ἠκριβωται , ὥστε μηδὲ ἀντιλέγεσθαι αὐτοῖς . Καὶ οἱ μὲν ἄλλοι ἀνθρωποι ἀπὸ τοῦ τέλους τῆς πράξεως γνωρίζουσι τὸ πραγμα , οἷον : δὶ « Ὁ δίκιος φαλλὸν ἔχει , καὶ ὁ μοῦνος κακόν · τοῦτο δὲ καὶ παντὶ τῷ δήλῳ ἂν εἴη · οἱ δὲ σοφοὶ τὰς ἀρχὰς τῶν πράξεων προλέγουσι , καὶ ὡσπερ σύμβολα τῶν τῆς ψυχῆς κινημάτων προαπαγγέλλουσιν · ἐν ἑκάστῳ , γινώσκων τὰς ἀρχὰς τῶν κακῶν , φυλάττεται , οἷά ἐστι τὰ προειρημένα · « Μῖσος ἐγείρει νεῖκος · πάντας δὲ τοὺς μὴ φιλονεικοῦντας καλύπτει φιλία . » Ὁ γὰρ φλέρει ἀπὸ μίσους ἔχει τὴν ἀρχὴν τῆς τοιαύτης κακίας , καὶ οὐχ ἂν τις εἴποι ἀγαπὴν τὸν φιλονεικοῦντα . Πάλιν δὲ ἐκ τοῦ ἐναντίου , ὁ μὴ φιλονεικῶν γνώρισμα ἀγάπης ἔχει · καὶ οὐχ ἂν τις εἴποι φιλονεικῶν τὸν ἀγαπῶντα , ὡς πάλιν τὸ · « Ἐν ἐπιθυμίαις ἐστὶ πᾶς ἀεργός , καὶ ὀξύθυμος πράσσει μετὰ ἀβουλίας . » Τοῦ γὰρ ἀεργοῦ ἐσχηκέν τὴν ἀρχὴν ἐν πάσαις ἐπιθυμίαις ἐβουλεύθαι , καὶ τὸν ὀξύθυμον μηδὲ μίαν ἔχοντα βουλήν ὀρθὴν ἐδήλωσε . Καὶ ὅλως οὗτοι τὰ ἠθικὰ μᾶλλον ἀπαγγέλλουσι , τὴν ἀρχὴν τῆς πράξεως ὅθεν συνίσταται , λέγοντες , ὅτι τῆς μὲν φιλονεικίας προηγείται μῖσος · τοῦ δὲ μὴ φιλονεικεῖν προηγείται ἀγάπη · καὶ τῆς μὲν ἀεργίας προηγείται ἡδονὴ κακὴ · τοῦ δὲ ὀξύθυμου προηγείται ἀβουλία · καὶ τοῦ μὲν ἐξουθενήμενου ἀρχὴ ἐστὶ τὸ καταφρονεῖν αὐτὸν τοῦ νόμου · τῆς δὲ ὑπείας προηγείται ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ · καὶ τῆς μὲν ἀπωλείας τῆς ψυχῆς ἐστιν ἀρχὴ τὸ ἀφιλάλητον ἔχειν τὸ στόμα · τοῦ δὲ πτοισθαι τινα προηγείται ἡ προπέτεια . Οὕτω δὲ ἑκάστην ῥησιν ἀναλῶν , εὐρήσεις εἰρημένην καὶ γεγραμμένην ὑπὲρ τοῦ τοὺς ἀκούοντας καὶ μαθόντας τὰς ἀρχὰς τῶν κακῶν καὶ τῶν ἀγαθῶν , φυγεῖν μὲν τὰ φαῦλα , πράττειν δὲ τὰ ἀγαθὰ . Αἰνίγματα δὲ καὶ σκοτεινοὶ λόγοι , οἵτινες ἀσφαλεῖς μὲν οὐτως εἰσιν , ὥστε ἀνὴν τὸν ἐντυχόντα τῷ μηδὲν ἐμφαίνειν , μηδὲ τινα ὑπόνοιαν παρέχειν · ἐρευνώμενοι δὲ ὅμως δεικνύουσι τὸν ἐν αὐταῖς νοῦν . Οἷοι εἰσι : « Τῇ βδέλλῃ τρεῖς δυνατέρες
Lemmas: Ζεύς οὗτος ἐν παραβολή αὐτός λαλέω . » εἰμί οὖν τοιοῦτος ὁ παραβολή : « Ἄσπερ ἔξοδος χιών ἐν ἐγώ , κατάχρυμα ὀνίνημι , οὕτως ἄγγελος πιστός ὁ ἀποστέλλω αὐτός : καί πάλιν : « Ἄσπερ ἄνεμος καί νέφος καί ὕω , οὕτως ὁ καυχάομαι ἐπί δόσις γευδεῖ : » καί ὁ ὅμοιος οὗτος . Ῥῆσις δέ σοφός εἰμί λόγος οὖον εσαρτισμένοι , οὐδέ ἐν ὁ πιθανός ἀπατάω , ἀλλά ἠκριωμένοι · οὐ ὡς κατά πρόσταξις δέ λέγω , ἀλλά ὡς παρά αὐτός γιγνώσκω , καί ὡς ἀπόφασις αὐτός προσφέρω . οἷος εἰμί : « Καρδία εὐφραίνω , πρόσωπον θάλλω · ἐν δέ λύπη εἰμί , σκυθρωπάζω : » καί , « Καρδία ὀρθός ζητέω ἀσθησιν · στόμα δέ ἀπαίδευτος γιγνώσκω κακός : » καί , « μῖσος ἐγείρω νεῖκος · πᾶς δέ ὁ μή φιλονεικέω καλύπτω φίλιος : » καί , « ὅς καταφρονέω πρᾶγμα , καταφρονέω » · ἀπό αὐτός δέ φοβέω ἐντολή , οὕτως ὑμνέω . » ὁ μέν γάρ ἄλλος ἄνθρωπος ὁ λόγος κατά πλεῖστος ἀμφίβολος τυγχάνω εἰμί · ὁ δέ ὁ σοφός , οἷος εἰμί οὗτος , ἀληθής εἰμί , καί πανταχόθεν ἀκριβόω , ὥστε μηδέ ἀντιλέγω αὐτός . καί ὁ μέν ἄλλος ἄνθρωπος ἀπό ὁ τέλος ὁ πρᾶξις γνωρίζω ὁ πρᾶγμα , οἷος : δί « ὁ δίκαιος φαλλός ἔχω , καί ὁ μόνος κακός · οὗτος δέ καί πᾶς ὁ δῆλος εἄν εἰμί · ὁ δέ σοφός ὁ ἀρχή ὁ πρᾶξις προλέγω , καί ὡς σύμβολον ὁ ὁ Ψυχή κίνημα προαπαγγέλλω · ἐν ἕκαστος , γιγνώσκω ὁ ἀρχή ὁ κακός , φυλάσσω , οἷος εἰμί ὁ προερέω · « μῖσος ἐγείρω νεῖκος · πᾶς δέ ὁ μή φιλονεικέω καλύπτω φίλιος . » ὁ γάρ Φλέρης ἀπό μῖσος ἔχω ὁ ἀρχή ὁ τοιοῦτος κακία , καί οὐ εἄν τις εἶπον ἀγάπη ὁ φιλονεικέω . πάλιν δέ ἐκ ὁ ἐναντίος , ὁ μή φιλονεικέω γνώρισμα ἀγάπη ἔχω · καί οὐ εἄν τις εἶπον φιλονεικέω ὁ ἀγάπη , ὡς πάλιν ὁ · « ἐν ἐπιθυμία εἰμί πᾶς ἀργός , καί ὀξύθυμος πράσσω μετά ἀβουλία . » ὁ γάρ ἀργός ἔχω ὁ ἀρχή ἐν πᾶς ἐπιθυμία βουλεύω , καί ὁ ὀξύθυμος μηδέ εἷς ἔχω βουλή ὀρθός δηλόω . καί ὅλως οὗτος ὁ ἠθικός μᾶλλον ἀπαγγέλλω , ὁ ἀρχή ὁ πρᾶξις ὅθεν συνίστημι , λέγω , ὅτι ὁ μέν φιλονεικία προηγέομαι μῖσος · ὁ δέ μή φιλονεικέω προηγέομαι ἀγάπη · καί ὁ μέν αεργία προηγέομαι ἡδονή κακός · ὁ δέ οξύθυμος προηγέομαι ἀβουλία · καί ὁ μέν ἐξουθενέω ἀρχή εἰμί ὁ καταφρονέω αὐτός ὁ νόμος · ὁ δέ ὑπείας προηγέομαι ὁ φόβος ὁ Θεός · καί ὁ μέν ἀπώλεια ὁ Ψυχή εἰμί ἀρχή ὁ αφιλαλεω ἔχω ὁ στόμα · ὁ δέ πτοέω τις προηγέομαι ὁ προπέτεια . οὕτως δέ ἕκαστος ῥῆσις ἀναλίσκω , εὑρίσκω εἴρω καί γράφω ὑπέρ ὁ ὁ ἀκούω καί μανθάνω ὁ ἀρχή ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός , φεύγω μέν ὁ φαῦλος , πράσσω δέ ὁ ἀγαθός . αἴνιγμα δέ καί σκοτεινός λόγος , ὅστις ἀσφαλής μέν οὕτως εἰμί , ὥστε ἄνειμι ὁ ἐντυγχάνω ὁ μηδείς ἐμφαίνω , μηδέ τις ὑπόνοια παρέχω · ερευνάω δέ ὅμως δείκνυμι ὁ ἐν αὐτός νόος . οἷος εἰμί : « ὁ βδέλλα τρεῖς δυνατέρες