athanasius-theology.quaestiones-ad-antiochum-ducem-sp pg028_0329.1
A τος τοῦ ἁγίου , οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῇ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι . Νουνεχὼς ἀκούσωμεν , καὶ μὴ πλανηθῶμεν . Διττὸν εἶναι τὸν Χριστὸν μετὰ τὴν ἄρραστον ἕνωσιν , φημὶ δὴ ἐκ θεότητος καὶ ἐξ ἀνθρωπότητος , αἱ ἱερὰὶ ἡμῖν διαβοοῦσι Γραφαί . « Ο γὰρ Λόγος σάρξ ἐγένετο . » Τὴν γοῦν τοῦ Λόγου θεότητα ὁ αὐτὸς Χριστὸς Πνεῦμα ἅγιον ὀνομάζει , καλὰ καὶ πρὸς τὴν Σαμαρεῖτιν ἐλεγεν , ὅτι Πνεῦμα ὁ Θεός τὴν δὲ ἀνθρωπότητα αὐτοῦ Υἱὸν ἀνθρώπου πάλιν καλῶς καὶ ἀλλοχοῦ περὶ τῆς ἰδίας αὐτοῦ σαρκὸς φησι . « Νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου . » Οἱ σὺν ἀεὶ τῷ Θεῷ προσκρούοντες καὶ βλασφημοῦντες Ἰουδαῖοι διττὴν πρὸς τὸν Χριστὸν τὴν βλασφημίαν ἐκέντησιν οἱ μὲν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ , ἡγοῦν τῷ Υἱῷ τοῦ ἀνθρώπου , προσκόπτοντες ( 23 ) προσχὴν αὐτὸν , ἀλλ’ οὐ Θεὸν εἶναι νομίζοντες , οἷς καὶ συγχωρητὴν ἐδωχεν . Ἀρχὴ γὰρ ἦν τοῦ κηρύγματος , καὶ οὔπω ἐχώρει ὁ κόσμος Θεὸν πιστεύειν φαινόμενον ἄνθρωπον . Διὸ καὶ φησιν ὁ Χριστός , ὅτι « Ὃς ἂν ἐν τῷ λόγῳ κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου , ἡγοῦν τοῦ σώματος , ἀφεθήσεται αὐτῷ ( 24 ) . Τολμῶ γὰρ λέγειν , ὅτι οὐδὲ αὐτοὶ οἱ μακάριοι αὐτοῦ μαθηταὶ το τέλειον περὶ τῆς αὐτοῦ θεότητος εἶχον φρόνημα , ἕως τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον αὐτοῖς τῇ Πεντηκοστῇ ἐπεροῆσεν . Ἐπεὶ καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασιν οἱ μὲν ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν , οἱ δὲ ἐδίστασαν , ἀλλ’ οὐκ ἐκ τοῦτο κατακρίθησαν οἱ δὲ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον , ἡγοῦν εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ θεότητα , βλασφημοῦντες καὶ λέγοντες , ὅτι « Ἐν Βεελζεβοὺλ τῷ ἀρχοντι τῶν δαιμόνων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια , » τούτους , φησίν , « Οὐκ ἀφεθήσεται οὐδὲ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὐδὲ ἐν τῷ μέλλοντι . » Πλὴν σημειωσάθαι , χρή , ὅτι οὐκ εἶπεν ὁ Χριστὸς ( 25 ) τῷ βλασφημήσαντι καὶ μετανοήσαντι , οὐκ ἀφεθήσεται , ἀλλὰ τῷ βλασφημοῦντι , ἡγοῦν τῷ ἐν τῇ βλασφημίᾳ ἐπιμένοντι . Ἐπεὶδὴπερ οὐκ ἔστιν ἁμαρτία ἀσυγχώρητος παρὰ Θεῷ ἐν τοῖς ὁσίως καὶ κατ’ ἀξίαν μετανοοῦσιν .
Lemmas: A ὅς ὁ ἅγιος , οὐ ἀφίημι αὐτός οὔτε ἐν ὁ νῦν αἰών οὔτε ἐν ὁ μέλλω . νουνεχώς ἀκούω , καί μή πλανάω . δισσός εἰμί ὁ Χριστός μετά ὁ ἄρραστον ἕνωσις , φημί δή ἐκ θεότης καί ἐκ ἀνθρωπότης , ὁ ἱερός ἐγώ διαβοέω γραφή . « ὁ γάρ Λόγος σάρξ γίγνομαι . » ὁ γοῦν ὁ Λόγος θεότης ὁ αὐτός Χριστός πνεῦμα ἅγιος ὀνομάζω , καλός καί πρός ὁ Σαμαρείτης λέγω , ὅτι πνεῦμα ὁ Θεός ὁ δέ ἀνθρωπότης αὐτός υἱός ἄνθρωπος πάλιν καλῶς καί αλλοχοω περί ὁ ἴδιος αὐτός σάρξ φημί . « νῦν δοξάζω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος . » ὁ σύν ἀεί ὁ Θεός προσκρούω καί βλασφημέω Ἰουδαῖος δισσός πρός ὁ Χριστός ὁ βλασφημία κέντησις ὁ μέν ὁ σάρξ αὐτός , ἤγουν ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , προσκόπτω ( 23 ) προσχὴν αὐτός , ἀλλά οὖον θεός εἰμί νομίζω , ὅς καί συγχωρητής δίδωμι . Ἀρχή γάρ εἰμί ὁ κήρυγμα , καί οὔπω χωρέω ὁ κόσμος θεός πιστεύω φαίνω ἄνθρωπος . Διὸ καί φημί ὁ Χριστός , ὅτι « ὅς εἄν ἐν ὁ λόγος κατά ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , ἤγουν ὁ σῶμα , ἀφίημι αὐτός ( 24 ) . τολμάω γάρ λέγω , ὅτι οὐδέ αὐτός ὁ μακάριος αὐτός μαθητής ὁ τέλειος περί ὁ αὐτός θεότης ἔχω φρόνημα , ἠώς ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος αὐτός ὁ Πεντηκοστή ἐπέρομαι . ἐπεί καί μετά ὁ ἀνάστασις ὁ μέν ὁράω αὐτός προσκυνέω , ὁ δέ διστάζω , ἀλλά οὐ ἐκ οὗτος κατακρίνω ὁ δέ εἰς ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος , ἤγουν εἰς ὁ ὁ Χριστός θεότης , βλασφημέω καί λέγω , ὅτι « ἐν Βεελζεβούλ ὁ ἄρχω ὁ δαίμων ἐκβάλλω ὁ δαιμόνιος , » οὗτος , φημί , « οὐ ἀφίημι οὐδέ ἐν ὁ νῦν αἰών οὐδέ ἐν ὁ μέλλω . » πλήν σημειόω , χρή , ὅτι οὐ εἶπον ὁ Χριστός ( 25 ) ὁ βλασφημέω καί μετανοέω , οὐ ἀφίημι , ἀλλά ὁ βλασφημέω , ἤγουν ὁ ἐν ὁ βλασφημία ἐπιμένω . ἐπειδή οὐ εἰμί ἁμαρτία ἀσυγχώρητος παρά Θεός ἐν ὁ ὅσιος καί κατά ἄξιος μετανοέω .