athanasius-theology.orationes-tres-contra-arianos pg026_0120.2
37 . Διὸ καὶ θαυμάζω , πῶς , ἑνὸς ὄντος τοῦ Θεοῦ , οὕτω κατὰ τὰς ἰδίας ἐπινοίας , ( 43 ) πολλάς εἰκόνας καὶ σοφίας καὶ λόγους εἰσάγουσι , καὶ ἄλλον μὲν εἶναι τὸν ἴδιον καὶ φύσει Λόγον τοῦ Πατρὸς λέγουσιν , ἐν ᾧ καὶ τὸν Υἱὸν πεποίηκε , τὸν δὲ ἀληθῶς Υἱὸν κατ' ἐπινοίαν ( 44 ) μόνον λέγεσθαι Λόγον , ὡς ἄμπελον , καὶ ὄδυν , καὶ θύραν , καὶ ξύλον ζωῆς . Σοφίαν τε ὀνόματι λέγεσθαι αὐτὸν φασιν , ἄλλην μέντοι εἶναι τὴν ἰδίαν καὶ ἀληθινὴν σοφίαν τοῦ Πατρὸς , τὴν ἀγεννήτως συνυπάρχουσαν αὐτῷ , ἐν ᾗ καὶ τὸν Υἱὸν ποιήσας , ὀνόμασε κατὰ μετουσίαν ἐκείνην σοφίαν αὐτόν . Ταῦτα δὲ οὐχ ἕως λόγων μόνον αὐτοὺς ἔφθασεν , ἀλλ' Ἀρειος μὲν ἐν τῇ ἐκείνῳ ( 45 ) Θαλείᾳ συνέθετο , ὁ δὲ σοφιστὴς Ἀστερίος ἔγραψεν , ὅπερ καὶ ἐν τοῖς προτέροις εἴπομεν , οὕτως : « Οὐκ εἶπεν ὁ μακάριος Παῦλος Χριστὸν κηρύσσειν τὴν τοῦ Θεοῦ δύναμιν ἢ τὸν τοῦ Θεοῦ σοφίαν , ἀλλὰ διὰ τῆς τοῦ ἄθρου προσθήκης , δύναμιν Θεοῦ καὶ Θεοῦ ( 46 ) σοφίαν · ἄλλην μὲν εἶναι τὴν ἰδίαν αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ δύναμιν τὴν ἔκρυπτον αὐτῷ καὶ συνυπάρχουσαν αὐτῷ ἀγεννήτως κηρύσσειν , γεννητικὴν μὲν οὖσαν δηλουμένην τῷ Χριστῷ , δημιουργικὴν δὲ τοῦ παντὸς κόσμου , περὶ ἧς ἐν τῇ πρὸς Ῥωμαίους Ἐπιστολῇ διδάσκων λέγει : Τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου ( 47 ) τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται , ἢ τε αἰδίος αὐτοῦ δύναμις καὶ θεότης . Ὥσπερ γὰρ τὴν εἰρημένην ἐνταῦθα θεότητα οὐχ ἄν τις φαίη Χριστὸν εἶναι , ἀλλ' αὐτὸν ὑπάρχειν τὸν Πατέρα · οὕτως ὁμοίως καὶ ἢ αἰδίος αὐτοῦ δύναμις καὶ θεότης , οὐχ ὁ Μονογενὴς Υἱὸς ( 48 ) , ἀλλ' ὁ γεννήσας ὑπάρχει Πατήρ . Ἄλλην δὲ δύναμιν καὶ σοφίαν διδάσκει Θεοῦ εἶναι διὰ Χριστοῦ δεκνυμένην . » Καὶ μετ' ὀλίγα ὁ αὐτὸς Ἀστερίος φησι : « Καίτοι γε ἢ μὲν αἰδίος αὐτοῦ δύναμις καὶ σοφία ( 49 ) , ἣν ἀναρχὸν τε καὶ ἀγέννητον οἱ τῆς ἀληθείας ἀποφαίνονται λογισμοί , μία ἀν εἴη δήπουθεν ( 50 ) καὶ ἢ αὐτή · πολλαὶ δὲ αἱ καθ' ἕκαστον ὑπ' αὐτοῦ κτισθεῖσαι , ὧν πρωτότοκος καὶ Μονογενὴς ὁ Χριστός · πᾶσαι γε μὴν ὁμοίως εἰς τὸν κεκτημένον ἀνήρτηνται · καὶ πᾶσαι δυνάμεις αὐτοῦ τοῦ κτίσαντος καὶ χρωμένου καλοῦν -
Lemmas: 37 . Διὸ καί θαυμάζω , πῶς , εἷς εἰμί ὁ Θεός , οὗτος κατά ὁ ἴδιος ἐπίνοια , ( 43 ) πολύς εἰκών καί σοφία καί λόγος εἰσάγω , καί ἄλλος μέν εἰμί ὁ ἴδιος καί φύσις Λόγος ὁ πατήρ λέγω , ἐν ὅς καί ὁ υἱός ποιέω , ὁ δέ ἀληθής υἱός κατά ἐπίνοια ( 44 ) μόνος λέγω Λόγος , ὡς ἄμπελος , καί ὄζω , καί θύρα , καί ξύλον ζωή . Σοφία τε ὄνομα λέγω αὐτός φημί , ἄλλος μέντοι εἰμί ὁ ἴδιος καί ἀληθινός σοφία ὁ πατήρ , ὁ ἀγέννητος συνυπάρχω αὐτός , ἐν ὅς καί ὁ υἱός ποιέω , ονομάζω κατά μετουσία ἐκεῖνος σοφία αὐτός . οὗτος δέ οὐ ἠώς λόγος μόνος αὐτός φθάνω , ἀλλά Ἄρειος μέν ἐν ὁ ἐκεῖνος ( 45 ) Θάλεια συντίθημι , ὁ δέ Σοφιστὴς Ἀστέριος γράφω , ὅσπερ καί ἐν ὁ πρότερος εἶπον , οὕτως : « οὐ εἶπον ὁ μακάριος Παῦλος Χριστός κηρύσσω ὁ ὁ Θεός δύναμις ἢ ὁ ὁ Θεός σοφία , ἀλλά διά ὁ ὁ ἀθρέω προσθήκη , δύναμις Θεός καί Θεός ( 46 ) σοφία · ἄλλος μέν εἰμί ὁ ἴδιος αὐτός ὁ Θεός δύναμις ὁ κρύπτω αὐτός καί συνυπάρχω αὐτός ἀγέννητος κηρύσσω , γεννητικός μέν εἰμί δηλόω ὁ Χριστός , δημιουργικός δέ ὁ πᾶς κόσμος , περί ὅς ἐν ὁ πρός Ῥωμαῖος ἐπιστολή διδάσκω λέγω : ὁ γάρ ἀόρατος αὐτός ἀπό κτίσις κόσμος ( 47 ) ὁ ποίημα νοέω καθοράω , ἢ τε ἀΐδιος αὐτός δύναμις καί θεότης . ὥσπερ γάρ ὁ εἴρω ἐνταῦθα θεότης οὐ ἄν τις φημί Χριστός εἰμί , ἀλλά αὐτός ὑπάρχω ὁ πατήρ · οὕτως ὁμοίως καί ἢ ἀΐδιος αὐτός δύναμις καί θεότης , οὐ ὁ Μονογενής υἱός ( 48 ) , ἀλλά ὁ γεννάω ὑπάρχω Πατήρ . ἄλλος δέ δύναμις καί σοφία διδάσκω Θεός εἰμί διά Χριστός δεκνυμένην . » καί μετά ὀλίγος ὁ αὐτός Ἀστέριος φημί : « καίτοι γε ἢ μέν ἀΐδιος αὐτός δύναμις καί σοφία ( 49 ) , ὅς ἄναρχος τε καί ἀγέννητος ὁ ὁ ἀλήθεια ἀποφαίνω λογισμός , εἷς εἰς εἰμί δήπουθεν ( 50 ) καί ἢ αὐτός · πολύς δέ ὁ κατά ἕκαστος ὑπό αὐτός κτίζω , ὅς πρωτότοκος καί Μονογενής ὁ Χριστός · πᾶς γε μήv ὁμοίως εἰς ὁ κτάομαι ἀναρτάω · καί πᾶς δύναμις αὐτός ὁ κτίζω καί χράω καλέω -