athanasius-theology.orationes-tres-contra-arianos pg026_0017.1
4 Πῶς τοίνυν Χριστιανοὶ οἱ μὴ Χριστιανοί , ἀλλὰ Ἀρειομανεῖται ; Ἡ πῶς τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας εἰσὶν οἱ τὴν ἀποστολικὴν ἀποτιναξάμενοι πίστιν , καὶ καινῶν κακῶν εὑρεταὶ γεγόνότες , οἱ τὰ μὲν τῶν θείων Γραφῶν λόγια ( 39 ) καταλείψαντες , τὰς δὲ Θαλείας Ἀρείου σοφίαν καινὴν ὀνομάζοντες ; Εἰκότως τοῦτο λέγοντες ( 40 ) καινὴν γὰρ αἵρεσιν ἀπαγγέλλουσι . Διὸ καὶ θαυμάσειεν ἂν τις , ὅτι πολλὰ πολλῶν συντάγματα καὶ πλείστας ὁμιλίας εἰς γε ( 41 ) τὴν Παλαιὰν καὶ τὴν Καινὴν γράψαντων , καὶ παρὰ μηδενὶ Θαλείας εὑρισκομένης , ἀλλὰ μὴδὲ παρὰ τοῖς σπουδαίοις τῶν Ἑλλήνων , ἢ παρὰ μόνοις τοῖς βδοὺσι τὰ τοιαῦτα παρὰ πότον μετὰ κρότου καὶ σκωμμάτων ἐν παιδαίαις , ἕνεκεν τοῦ γελάσθαι παρ' ἑτέρων , ὁ θαυμαστὸς Ἄρειος οὐδὲν σεμνὸν μιμησάμενος , ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν σπουδαίων ἀγνοήσας , πλείστα τε τῶν ἄλλων αἱρέσεων ὀποκλέψας , τὴν τοῦ Σωτάδου ( 42 ) μόνοῦ γελοιολογίαν ἐξήλωσε . Τί γὰρ ἔπρεπε ποιεῖν αὐτόν , ἢ θελοντα κατὰ τοῦ Σωτῆρος ὀρχήσασθαι , τὰ δύστηνα ἑαυτοῦ ῥήματα τῆς ἀσεβείας ἐν ἐκλύτοις καὶ παρειμενοῖς μέλεσι σημαίνειν ; ἵν' ὅσπερ ἡ σοφία φησίν , Ἀπὸ ἐξόδου λόγου ἐπιγνωσθήσεται ( 43 ) ἀνὴρ , οὕτως ἀπ' ἐκείνων τὸ τῆς ψυχῆς μὴ ἀνδρώδες , καὶ τῆς διανοίας ἢ φθορὰ τοῦ γράφοντος γινώσκηται . Καὶ γὰρ οὐδὲ ἔλαθεν ὁ δόλιος ( 44 ) , ἀλλὰ καίτοι πολλάκις , ὡς ὁ ὄφις , ἄνω καὶ κάτω στρέφων ἑαυτόν , ὅμως πέπτωκεν εἰς τὴν πλάνην τῶν Φαρισαίων ( 45 ) . Ὡς γὰρ ἐκεῖνοι , θέλοντες παρανομεῖν , ἐσηματίζοντο τὰ τοῦ νόμου μελετᾶν ῥήματα , καὶ θέλοντες ἀρνεῖσθαι τὸν προσδοκηθέντα καὶ παρόντα Κύριον , ὑπεσχρίνοντο μὲν ὀνομάζειν τὸν Θεόν , τλῆγοντο δὲ βλασφημεῖν ἐν τῷ λέγειν , διὰ τί σὺ , ἄνθρωπος ὢν Θεὸν σεαυτὸν ποιεῖς , καὶ λέγεις , Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἓν ἐσμεν , οὕτω καὶ ὁ κιβδὸς καὶ Σωτάδειος ( 46 ) Ἄρειος ὑποκρίνεται μὲν ὡς περὶ Θεοῦ λέγων , παραγενόμενος ( 47 ) τὰς τῶν Γραφῶν λέξεις , ἐλέγχεται δὲ πανταχόθεν Ἄρειος ἄθεος , ἀρνοῦμενος τὸν Υἱόν , καὶ τοῖς ποιήμασιν αὐτὸν συναριθμῶν .
Lemmas: 4 Πῶς τοίνυν Χριστιανός ὁ μή Χριστιανός , ἀλλά Ἀρειομανέω ; ὁ πῶς ὁ καθολικός ἐκκλησία εἰμί ὁ ὁ ἀποστολικός ἀποτινάσσω πίστις , καί καινός κακός εὑρετής γίγνομαι , ὁ ὁ μέν ὁ θεῖον Γραφής λόγιος ( 39 ) καταλείβω , ὁ δέ Θάλεια Ἄρειος σοφία καινός ὀνομάζω ; εἰκότως οὗτος λέγω ( 40 ) καινός γάρ αἵρεσις ἀπαγγέλλω . Διὸ καί θαυμάζω εἄν τις , ὅτι πολύς πολύς σύνταγμα καί πλεῖστος ὁμιλία εἰς γε ( 41 ) ὁ Παλαιή καί ὁ Καινός γράφω , καί παρά μηδείς Θάλεια εὑρίσκω , ἀλλά μηδέ παρά ὁ σπουδαῖος ὁ Ἕλλην , ἢ παρά μόνος ὁ βδέω ὁ τοιοῦτος παρά πότος μετά κρότος καί σκῶμμα ἐν παιδαις , ἕνεκα ὁ γελάω παρά ἕτερος , ὁ θαυμαστός Ἄρειος οὐδείς σεμνός μιμέομαι , ἀλλά καί ὁ ὁ σπουδαῖος ἀγνοέω , πλεῖστος τε ὁ ἄλλος αἵρεσις οποκλεπτω , ὁ ὁ Σωτάδης ( 42 ) μόνος γελοιολογία ξηλώνω . τις γάρ πρέπω ποιέω αὐτός , ἢ ἐθέλω κατά ὁ Σωτήρ ὀρχέομαι , ὁ δύστηνος ἑαυτοῦ ῥῆμα ὁ ἀσέβεια ἐν ἔκλυτος καί παρειμενω μέλος σημαίνω ; ἵνα ὅσπερ ὁ σοφία φημί , ἀπό ἔξοδος λόγος ἐπιγιγνώσκω ( 43 ) ἀνήρ , οὕτως ἀπό ἐκεῖνος ὁ ὁ Ψυχή μή ανδρώδης , καί ὁ διάνοια ἢ φθορά ὁ γράφω γιγνώσκω . καί γάρ οὐδέ λανθάνω ὁ δόλιος ( 44 ) , ἀλλά καίτοι πολλάκις , ὡς ὁ ὄφις , ἄνω καί κάτω στρέφω ἑαυτοῦ , ὅμως πίπτω εἰς ὁ πλάνη ὁ Φαρισαῖος ( 45 ) . ὡς γάρ ἐκεῖνος , ἐθέλω παρανομέω , σηματίζομαι ὁ ὁ νόμος μελετάω ῥῆμα , καί ἐθέλω ἀρνέομαι ὁ προσδοκάω καί πάρειμι κύριος , ὑπεσχρίνοντο μέν ὀνομάζω ὁ Θεός , τλῆγοντο δέ βλασφημέω ἐν ὁ λέγω , διά τίς σύ , ἄνθρωπος εἰμί θεός σαυτοῦ ποιέω , καί λέγω , ἐγώ καί ὁ πατήρ εἷς εἰμί , οὗτος καί ὁ κίβδος καί Σωτάδειος ( 46 ) Ἄρειος ὑποκρίνομαι μέν ὡς περί Θεός λέγω , παραγίγνομαι ( 47 ) ὁ ὁ Γραφής λέγω , ἐλέγχω δέ πανταχόθεν Ἄρειος ἄθεος , ἀρνέομαι ὁ υἱός , καί ὁ ποίημα αὐτός συναριθμέω .